Genießen Sie diesen Titel jetzt und Millionen mehr, in einer kostenlosen Testversion

Kostenlos für 30 Tage, dann für $9.99/Monat. Jederzeit kündbar.

Ontrafeld verleden

Ontrafeld verleden

Vorschau lesen

Ontrafeld verleden

Länge:
209 Seiten
2 Stunden
Herausgeber:
Freigegeben:
Aug 31, 2021
ISBN:
9788726914320
Format:
Buch

Beschreibung

Laat je verrassen door New York Times bestsellerauteur James Patterson met zijn ontroerende roman ‘Ontrafeld verleden’. Patterson is vooral bekend van zijn bloedstollende thrillers, maar hij bewijst hier dat hij ook een meester is in het schrijven van romans! De dertiger Jennifer heeft al het nodige meegemaakt in haar leven en krijgt gelukkig steun van haar oma Sam, de enige familie die ze nog heeft. Wanneer Sam plotseling verongelukt en in een coma belandt, reist Jennifer direct naar Lake Geneva om haar te helpen. Terwijl Sam voor haar leven vecht in het ziekenhuis, vindt Jennifer een stapel brieven die schokkende geheimen onthullen over haar oma's verleden. Hoe had Sam dit zo lang voor haar geheim kunnen houden?



James Patterson (1947) is een wereldberoemde Amerikaanse auteur en filantroop, die tot 1996 eveneens werkzaam was als reclamemaker. Sinds 1976 heeft hij meer dan tweehonderd boeken gepubliceerd, waarvan er in totaal meer dan 300 miljoen exemplaren zijn verkocht. 76 titels stonden op nummer één op de bestsellerlijst van de New York Times, waaronder President vermist, dat hij samen met Bill Clinton schreef. Deze cijfers maken hem een van de meest succesvolle en best verkopende auteurs ooit. Patterson is het meesterbrein achter de Alex Cross en Women’s Murder Club thrillerreeksen, die beide zijn verfilmd. Daarnaast heeft hij meerdere romans en kinderboeken op zijn naam staan.
Zowel voor zijn schrijven als voor zijn liefdadigheidswerk heeft hij verscheidene prijzen gewonnen en onderscheidingen gekregen, waaronder de Edgar Award van de Mystery Writers of America en de Literarian Award van de National Book Foundation.
Herausgeber:
Freigegeben:
Aug 31, 2021
ISBN:
9788726914320
Format:
Buch

Über den Autor


Buchvorschau

Ontrafeld verleden - James Patterson

Ontrafeld verleden

Translated by Mieke Vastbinder

Original title: Sam’s Letters to Jennifer

Original language: English

This edition arranged with Kaplan/DeFiore Rights through Sebes & Bisseling Literary Agency. © James Patterson (2004).

Copyright © 2004, 2021 James Patterson and SAGA Egmont

All rights reserved

ISBN: 9788726914320

1st ebook edition

Format: EPUB 3.0

No part of this publication may be reproduced, stored in a retrievial system, or transmitted, in any form or by any means without the prior written permission of the publisher, nor, be otherwise circulated in any form of binding or cover other than in which it is published and without a similar condition being imposed on the subsequent purchaser.

www.sagaegmont.com

Saga Egmont - a part of Egmont, www.egmont.com

Proloog

Net als altijd

Sam en ik zitten op een grotendeels verlaten strand bij Lake Michigan, vlak bij het Drake Hotel in Chicago. We koesteren allebei goede herinneringen aan het Drake, en we hebben tijdens het eten aan ons favoriete tafeltje gezeten. Vanavond heb ik Sam nodig omdat het vandaag een jaar geleden is dat, nou ja, alles gebeurd is wat niet had mogen gebeuren. Het is een jaar geleden dat Danny is gestorven.

‘Dit is de plek waar ik Danny heb ontmoet, Sam. In mei, zeven jaar geleden,’ zeg ik.

Sam kan goed luisteren en houdt op een geweldige manier oogcontact. Ze heeft altijd belangstelling voor wat ik te zeggen heb, zelfs tot vervelens toe, zoals nu. We zijn al vanaf mijn tweede boezemvrienden, misschien zelfs al eerder. Bijna iedereen noemt ons ‘zo’n lief stel’, wat wij een beetje te zoetig vinden maar wel de waarheid is.

‘Sam, het vroor die avond dat Danny en ik elkaar leerden kennen, en ik had het ijskoud. Tot overmaat van ramp had mijn ex-vriend Chris, de etter, de deur van ons appartement op slot gedaan en kon ik er niet in.’

‘Wat een onbeschrijflijke bruut, een griezel,’ droeg Sam haar steentje bij. ‘Ik heb Chris nooit gemogen, dat was wel te merken, hè?’

‘En daar komt die leuke vent, Danny, voorbijjoggen en hij vraagt of alles goed is. Ik sta te hoesten en te huilen en zie er niet uit. Dus ik zeg: Zie ik eruit alsof alles goed is? Bemoei je toch met je eigen zaken. Ik ben niet te versieren vanavond, als je dat van plan was. Opkrassen!’ Ik lachte snuivend naar Sam.

‘Daar heb ik mijn bijnaam aan te danken, Kras. Maar goed, Danny kwam op de terugweg van zijn rondje rennen weer langs. Hij zei dat hij me drie kilometer verder op het strand nog kon horen hoesten. Hij had koffie voor me meegenomen, Sam. Hij is voor een volslagen vreemde met een kop koffie het strand over gerend.’

‘Ja, maar wel een mooie vreemde, dat moet je toegeven.’

Ik zweeg even, en Sam sloeg een arm om me heen. Ze zei: ‘Je hebt zoveel voor je kiezen gekregen. Het is vreselijk en niet eerlijk. Kon ik maar met mijn toverstaf zwaaien en het allemaal weer goed voor je maken.’

Ik trok een opgevouwen, verkreukelde envelop uit de achterzak van mijn spijkerbroek. ‘Danny heeft deze voor me achtergelaten. In Hawaii. Vandaag een jaar geleden.’

‘Ik luister, Jennifer. Ik wil vanavond alles horen.’

Ik vouwde de brief open en begon te lezen. Meteen schoot ik vol.

Lieve, fantastische Jennifer,

Jij ben de schrijver, niet ik, maar ik moest iets over het geweldige nieuws op papier zetten. Ik heb altijd gedacht dat je me niet nog gelukkiger kon maken dan ik al was, maar ik vergiste me.

Jen, ik loop nu met mijn hoofd in de wolken. Wat ik voel is met geen pen te beschrijven. Ik ben zeker weten de gelukkigste man ter wereld. Ik ben met de volmaaktste vrouw getrouwd en nu krijg ik met haar het volmaaktste kindje. Met zoveel geluk moet ik wel een goede papa worden. Dat word ik ook, dat beloof ik.

Ik hou vandaag nog meer van je dan gisteren. En gisteren hield ik al onbeschrijflijk veel van je.

Ik hou van je en van onze kleine ‘pinda’.

Danny

De tranen stroomden over mijn wangen. ‘Ik ben net een kind,’ zei ik. ‘Ik stel me aan.’

‘Niet waar. Je bent een van de sterkste vrouwen die ik ken. Je bent ontzettend veel kwijtgeraakt, dan moet je moeite doen om je hoofd boven water te houden.’

‘Ja, maar ik dreig nu wel kopje-onder te gaan. Ik verdrink. Ik zink als een baksteen, Sam.’

Toen trok Sam me tegen zich aan en hield me stevig vast.

Toen zag alles er even rooskleuriger uit, net als altijd.

Deel 1

De brieven

1

Mijn driekamerappartement bevond zich in een gebouw van voor de oorlog in Wrigleyville. Danny en ik waren er helemaal verliefd op geweest, op het uitzicht over de stad, de nabijheid van het echte Chicago en de manier waarop we het hadden ingericht. Ik bracht er steeds meer tijd door. Begroef me er, zoals mijn goede vrienden zeiden. Ze zeiden ook dat ik met mijn werk was getrouwd, een zenuwpees, een hopeloze workaholic, een nieuwbakken oude vrijster, relationeel gehandicapt, om maar eens een paar rake benamingen op te sommen. Ze waren helaas allemaal terecht, en ik had er nog heel wat aan toe kunnen voegen.

Ik deed mijn best niet te denken aan wat was gebeurd, maar dat viel niet mee. De maanden nadat Danny was overleden, bleef er een akelige, obsessieve gedachte door mijn hoofd spoken: zonder jou kan ik niet ademhalen, Danny.

Ook na anderhalf jaar moest ik mezelf dwingen niet te denken aan het ongeluk, en alles wat daarna was voorgevallen.

Ik ging eindelijk weer met mannen uit: met Teddy, een boom van een vent die voor de Tribune schreef; Mike, de sportaholic, die ik tijdens een wedstrijd van de Cubs heb leren kennen; Corey, een rampzalige blind date. Ik had de pest aan blind dates, maar moest toch verder met mijn leven. Ik had veel goede vrienden, stellen, vrijgezelle vrouwen, een paar mannen die gewoon vrienden waren. Echt. Nee, echt. Het ging prima met me, zei ik tegen iedereen. Dat was natuurlijk onzin en mijn goede vrienden wisten dat wel.

Oké, mijn deadline voor mijn ongelooflijke, ontzagwekkende column voor de Tribune was al over drie uur en ik zat helemaal vast. Ik had al drie ideeën naar de prullenbak verwezen en zat weer naar een leeg scherm te staren. Het lastige van het schrijven van een geestige krantencolumn is dat er dankzij Mark Twain, Oscar Wilde en Dorothy Parker voor de kenners weinig nieuws onder de zon is. En die hadden het beter uitgedrukt dan ik ooit zou kunnen. Dus hees ik me overeind van de bank, deed een Ella Fitzgerald-cd in de cd-speler en zette de airconditioning hoger. Ik nam een slok uit mijn ‘voor de koffie niet zeuren’-kop. Vond hem heeeerlijk. Kleine dingen zijn altijd een prima afleiding.

Toen ijsbeerde ik in mijn schrijversplunje, een van Danny’s joggingpakken van Michigan University en mijn rode inspiratiesokken, door de woonkamer. Ik nam een trekje van een Newport Light, mijn nieuwste slechte gewoonte. Mike Royco zei eens dat je zo goed bent als je laatste column, en die waarheid zit me dwars. Zo ook mijn graatmagere, 29-jarige hoofdredacteur Debbie, een roddelbladschrijfster uit Londen die altijd een Versace dit en een Prada dat combineert met haar Morgenthal Frederics-bril. En ik besteed veel zorg aan mijn column. Ik doe erg mijn best om origineel te zijn, de woorden te laten zingen en ben altijd op tijd, zonder mankeren.

Dus ik had de telefoon, die al uren om de zoveel tijd ging, niet opgenomen. Maar er wel een paar keer woedend naar gekeken.

Het is moeilijk om drie keer per week, vijftig weken per jaar, geestig te zijn, maar dat is natuurlijk het werk waar de Trib me voor betaalt. En in mijn geval is mijn werk zo’n beetje mijn leven.

Dan is het vreemd dat zoveel lezers me schrijven dat ik zo’n flitsend leven leid, dat ze graag met me van leven zouden willen ruilen; wacht even, was dat inspiratie?

Het plotselinge kabaal achter mijn hoofd was Sox, mijn grotendeels cyperse kat, die The Devil in the White City van een boekenplank duwde. Daar schrok Euforia weer van, die op de typemachine lag te slapen waarop F. Scott Fitzgerald Tender is the Night zou hebben geschreven. En wie weet had Zelda er Save Me the Last Waltz op geschreven.

En toen de telefoon weer ging, greep ik de hoorn.

Toen ik besefte wie ik aan de lijn had ging er een schok door me heen. Het was John Farley, een oude vriend van de familie in Lake Geneva in Wisconsin. De stem van de predikant klonk schor toen hij me begroette. Ik had het eigenaardige gevoel dat hij huilde.

‘Ik bel over Sam,’ zei hij.

2

Ik greep de hoorn met beide handen vast. ‘Wat is er aan de hand?’

Ik hoorde hem lucht naar binnen zuigen voor hij verderging met praten. ‘Ach, er is geen goede manier om je dit te vertellen, Jennifer. Je oma is gevallen,’ zei hij tegen me. ‘Het ziet er niet goed uit.’

‘O, nee!’ zei ik en ik vloog in gedachten naar Lake Geneva, een wintersportoord dat ongeveer anderhalf uur rijden van Chicago ligt. Lake Geneva was de plek waar ik de meeste zomervakanties had doorgebracht en waar ik heel dierbare herinneringen aan had.

‘Ze was helemaal alleen thuis, dus niemand weet precies wat er is gebeurd,’ vertelde hij verder. ‘Alleen dat ze in coma ligt. Kun je hierheen komen, Jennifer?’

Het nieuws kwam hard aan. Ik had Sam twee dagen daarvoor nog gesproken. We hadden grapjes gemaakt over mijn romantische handicap, en zij had gedreigd me een doos met anatomisch correcte taaitaaipoppen te sturen. Sam is altijd grappig geweest.

Het kostte me maar vijf minuten om me om te kleden en een paar dingen in een weekendtas te mikken. Het kostte me iets meer tijd om Euforia en Sox voor een onverwachte reis te vangen en in hun reismand te stoppen.

Daarna joeg ik de oude Jaguar over Addison Street naar de I-94 naar het noorden. De Jag Vandenplas uit 1996 is een nachtblauwe personenwagen die onze grote trots was, van Danny en mij. Het is een elegant geval met een merkwaardig detail: hij heeft twee gastanks.

Ik probeerde aan andere dingen dan Sam te denken. Mijn oma was de enige die ik nu nog had, de enige familie. Sam was, nadat mijn moeder was gestorven toen ik twaalf was, mijn beste vriend. Haar eigen huwelijk met opa Charles was een groot voorbeeld voor iedereen. Mijn opa was niet de makkelijkste om mee om te gaan, maar als je zijn vertrouwen eenmaal had, was hij geweldig. Danny en ik hadden hen flink in de maling genomen op het feest voor hun vijftigste trouwdag in het Drake. Tweehonderd vrienden stonden te applaudisseren toen mijn zeventigjarige opa Sam op de dansvloer achterover liet buigen en haar hartstochtelijk kuste.

Toen opa Charles als jurist met pensioen ging, zaten ze vaker bij Lake Geneva dan in Chicago. Na een poosje kregen ze niet zo vaak bezoek meer. Toen mijn opa vier jaar geleden was gestorven, kwamen er nog minder mensen langs en verhuisde Sam definitief naar het meer. Toen dat gebeurde, zei iedereen dat Sam ook snel zou doodgaan. Maar dat deed ze niet. Het was prima met haar gegaan, tot nu toe.

Om ongeveer kwart over acht reed ik Route 50 West op, tot de 12, een tweebaans provinciale weg die langs Lake Geneva loopt, het mptw , het ‘mooiste plekje ter wereld’. Na vier kilometer nam ik de NN. Nog een paar minuten naar Lakeland Medisch Centrum. Ik bereidde mezelf zo goed mogelijk voor.

‘We komen eraan, Sam,’ fluisterde ik.

3

Van echt slechte dingen gebeuren er altijd drie tegelijk, dacht ik toen ik aankwam bij het Lakeland Medisch Centrum. Toen probeerde ik die gedachte uit mijn hoofd te zetten. Lok het niet uit, Jennifer.

Ik stapte uit de auto en liep de heuvel op naar de hoofdingang. Ik herinnerde me dat ik er jaren daarvoor ook eens was geweest om een vishaak boven mijn wenkbrauw uit mijn voorhoofd te laten halen. Ik was toen zeven, en Sam had me naar het ziekenhuis gebracht.

Toen ik binnen was, probeerde ik me een houding te geven en nam de intensive care in me op, waar de patiëntenkamers in een U-vorm gegroepeerd waren. De hoofdzuster, een magere vrouw van in de veertig met een bril met roze

Sie haben das Ende dieser Vorschau erreicht. Registrieren Sie sich, um mehr zu lesen!
Seite 1 von 1

Rezensionen

Was die anderen über Ontrafeld verleden denken

0
0 Bewertungen / 0 Rezensionen
Wie hat es Ihnen gefallen?
Bewertung: 0 von 5 Sternen

Leser-Rezensionen