A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Société Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's. Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgäbe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST 1902.

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Societe Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgabe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS. Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST. 1902. FRANKLIN-TÁRSULAT NYOMDÁJÁ.

VORWORT. Zur Bewerkstellung der revidierten Ausgabe des von Şeyh Suleyman angelegten çagatayischen Wörterbuches veranlassten mich mehrere Gründe. Der erste Grund dazu war der, dass das Buch zu den sehr schwer zu beschaffenden Werken gehört. Şeyh Suleyman (geboren zu Khiva), mit dem ich während seiner letzten Lebensjahre in persönlichem Verkehre stand, liess sein Werk ohnehin in einer geringen Anzahl von Exemplaren erscheinen, von denen der grösste Theil nach seinem Tode so sehr verzettelt wurde, dass es sowohl auf dem orientalischen als auch dem occidentalischen Büchermarkte schon zu den grössten Seltenheiten gehört. In zweiter Reihe veranlasste mich dazu der Wunsch, eine solche revidierte Ausgabe davon zu veranstalten, welche vornehmlich und hauptsächlich auf die rein uralaltaischen, respektive türkischen Elemente Rücksicht nimmt. Zu dem Behufe habe ich dieses Werk derart zusammengezogen, dass ich den offenbar fremden, beziehentlich arabischen und persischen Stoff möglichst wegliess und von diesem bloss die eingebürgerten Lehnwörter beibehielt. Ferner liess ich aus dem Wörterbuch auch jene Ausdrücke weg, die mit der Osmanli-Sprache sowohl hinsichtlich der Lautform, als auch der Bedeutung vollkommen identisch sind. Bei der Erklärung der einzelnen Wörter habe ich die Erläuterung durch arabische und persische Wörter ebenfalls auf das Allernöthigste reduziert. Einen ferneren Grund sah ich noch in der Nothwendigkeit, dass den çagatayischen Wörtern eine womöglich zuverlässige phonetische Transcription gegeben werden muss, zu welchem Zwecke ich mich mit Abdullah, dem in Stambul lebenden Stiefsohne des verblichenen Verfassers, in Verbindung setzte, nach dessen lebender Aussprache ich die Stichwörter transcribierte. Abdullah sprach, obwohl er im Sprachkreise Stambuls lebt, im Hause seines Vaters theils mit dem Şeyh selbst theils mit den in der Tekke des Şeyh (Özbegler tekesi) nie fehlenden Özbegen am liebsten und geläufigsten die çagatajische eigentlich özbegische Sprache, weshalb ich seine Aussprache als zuverlässig betrachten muss. Wenn trotzdem im Wortschatze einzelne Inconsequenzen vorkommen, so muss dies dem Einflusse der stambulischen Sprache zugeschrieben werden, welchem Mangel abzuhelfen ich nicht im Stande war. Auch sonst hat Suleyman Effendis Wörterbuch seine Fehler. Es gelangten viele solche Ausdrücke in dasselbe, welche er nicht aus seinem eigenen Sprachschatze schöpfte. Die Art, wie er sein Material sammelte, war, wie ich von ihm selbst hörte, folgende: Die ihn in seiner Tekke aufsuchenden Landsleute versahen ihn, oft gegen materielle Entlohnung, mit einem ihm ganz unbekannten und demnach nicht gehörig controllierbaren Wörtermaterial und zwar nicht bloss aus einem, sondern aus verschiedenen Sprachgebieten. Nur so mag es geschehen sein, dass in sein Wörterbuch viele solche Ausdrücke gelangten, die sich durch das Türkische überhaupt nicht erklären lassen und deren Originalquelle in vieler Hinsicht zweifelhaft ist, und welche die Vermuthung erwecken, dass die özbegischen Derwische der Meinung waren, dem Şeyh damit einen Gefallen zu erweisen, wenn sie hm je mehr unbekannte Wörter und Ausdrücke diktierten. Störend wirkte noch der Umstand ein, dass jene verschiedenen Begriffe, welche durch homonyme Wörter ausgedruckt sind, unter einem Stichworte

vorkommen. zumal unter den heutigen Verhältnissen. Budapest. welcher unter gehöriger Kritik zu wissenschaftlichem Zwecke verwendet werden kann. in denen das ostasiatische Türkische lexicalisch aufgearbeitet ist. Diesem Übelstande trachtete ich derart abzuhelfen. . dass im Wörterbuch des Şeyh viel werthvoller Sprachstoff zusammengetragen ist. Trotz alldem ist nicht zu leugnen. keinen Überfluss haben. dass ich die Wörter von verschiedener Bedeutung durch einen Strichpunkt von einander schied. IGNAZ KÚNOS. 30 November 1902. wo wir an Werken.

Sulejman's Tschagatajsches Wörterbuch .ŞEYH SULEYMAN EFENDI'S ÇAGATAY-OSMANISCHES WÖRTERBUCH VERKÜRZTE UND MIT DEUTSCHER ÜBERSETZUNG VERSEHENE AUSGABE BEARBEITET VON Dr IGNAZ KÚNOS.

— Schön. açır (açar) : hamam otu. Aue. — Geschwulst. barhäuptig. hişm-u gazab etmek. ayibnak. Umarmung. çimenzar. mevfur. klar. Menge. ser berehne. abdaramak : korkmak. açığ : acı. — Wiese. hayvan beçesi. manierlos. büyük valide. gut. zahlreich. Schloss. müsinne hatun. auch als hinweisendes Fürwort gebraucht. . — Zürnen. Schmutz und Rost reinigende Mittel. Helaku hanın büyük oğlunun ismi dir. — Name eines Berges in den Wüsten von Kibçak. (?). kahrlanmak. Grossvater. telhnak. hüveyda. üfürleme. Name eines mittelasiatischen Stammes. Kind. küşade. abağa (abaka) : amuca. büyük baba. am. — Fürchten.A A : harf-i nida ve tâcüb olup. kenar. Apfelschimmel. açığı kelmek : darılmak. Busen. şevher. kible. das Junge eines Thieres. zevc. peragende olmak. angenehm. — Seife. tevana. Schönheit. fehlerhaft. deher. sert. | ablağ at : siyah ve beyaz nişanlı at. der Süden. ablağ (ablak) : akı ak ve karası kara olan şey. abadan (abdan) : güzel. — Eine Art Depilatorium. — Mann. absik : körpe. Name des älteren Sohnes Helaku's. abadanlığ : mâmuriyet. baba. cihet. die irreguläre Miliz. mâlul. — zurückhalten. aba ( ebe) : cidd. mür. Muhaffafinin ahirine alameti cem'olan -lar lafzı getirilerek. acı : mama. Vater. dede. schwach. anahtar. yavru. Asiya-i vastada bir kabile ismi dir. — Behäbigkeit. Onkel. ism-i işaret yerine istimâl olunur. büyük amuca. — Onkel. sehr bitter. — Urahn. mader. gürizan etmek. bejahrtes Weib. abuşka : er. heftiger Zorn. — Geschieden. guruh. Gemahl. Schmerz. gösterişli. able : kabarcık. Nagel. ängstlich sein. scharf. — In Essig eingelegte Früchte und Gemüse. taraf. açamlı : hiyar turşusu. — Bitter. Blase. — Interjection. — Saure Gurke. Ewigkeit. alar yâni anlar gibi. ekşile terbiye olmuş meyve ve sebzevat. Kummer. deutlich. çivi. bu dünya. elem. beunruhigt werden. abaku : yan. sendelemek. — Mutter. kilid. gayr-i muntazam. acamlı : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. bewohnt. açak : kucak. — Seite. kenar. ay ve ya gibi mustâmel dir. — Landwehr. — Enthüllt. açrığ : çayır. bi haya. aça : valide. kaçırmak. açar : turşu. brakmamak. açun : bu alem. eyi. açığ baş : başı bozuk. — Name eines Zweiges des Özbegstammes. Theil. stark. aşikyar. auffällig. hanak. — Schecke. wanken. — Ahn. açmalık : sabun. Gatte. güzellik. frech. keder. geöffnet. ispernemek bir nevi. getrennt sein. — Schooss. Rand. ağoş. mâmur. Ehefrau. abamak : men-u dirig etmek. abuncan : kıbçak sahralarında vâki bir dağın ismi dir. derd. — Schlüssel. merc. nikyu hal. açar : miftah. nicht lassen. bi-evzâ. mıh. — Das Diesseits. veci'. meftuh. — Schwarz und weiss gefleckt. cida düşmek. böse sein. hauf-u telaş ve halecane düşmek. abuken : cidd. açuğ : mekşuf. kir ve pas açan şeyler. laufen lassen. — Grossmutter. — Ein Junge. Richtung. açıraşmak : ayrılmak. zerstreut sein.

Theil. bejahrte Frau. hişan. quälen. ağ : ak. sertlik. Braut. misak. menzur. mevud. adaşmak : yolu gayb etmek. ağa : büyük efendi. Vorsteher. afacan : haşari. tefcih etmek. yüksek yer. Name eines Enkels des Dşingiskhan. himayet ve siyanet etmek. muşareketle teganni ve terennüm etmek. kuduret. mevsim. büyük karındaş. müşebbek şeyler. bu suretle bey hatunlarına bikim ve han zevcelerine hanım denildiyi gibi. ağevi (akevi) : alaçuk. schützen. — Name einer Stadt und eines Flusses. Opfer. — Etwas übelnehmen. elkab. gazab. hisse. Vollkommenheit. — Wahr. | acığlantırmak : gücendirmek. Netz. ağ padişah : Türkistanda Rusiye imperatorunu bu unvan ile yad ederler. cefa ve eziyet vermek. ein besonderer Ort. acırık. ak dahi teleffüz ederler. Kaşgir memalikinde . — Strand. Dach. aflic : falic. — Verlobtes Madchen. in Gemeinschaft singen. kenar. Zorn. serkyar. ahd. Türkistanda vaki Endcan şehrinin ism-i kadimi dir. — Titel des russischen Kaisers in Turkestan. ifna. afetcan. acışmak : gidişüp kaşinma ile hararetlanmak. bir cemâ seramedi. — Mitleid haben. atağlığ. Aufseher. — Lähmung. — Sich durch kratzen erhitzen. elem vermek. Jahreszeit. vornehme Sammlung. şebike. Höhe. munafil ve rencide olmak. verletzt sein. ağaça : lisan-i çagatayide bâz unvanlara tenisinde mim harfı ilave edilerek. Insel. Bündnis. tepe. geflochtene Dinge. fasl. gerçe daha çok mânâsı varsa-da bukadarla iktifa olundu. hitam ve temam mânâsına dir. unter welcher mittelasiatische Horden wohnen. muhtar. — Insel. afed : bir vezin reft. afak : doğru. adaşcı : kılağuz. — Ochsenund büffelähnliches wildes Schaf. afer : dua gitirmek. arave. dam. bulendi. erzürnen jemanden. igzab etmek. sefid. — Bitterkeit. die zu Kaşgar in Turkestan gehören. — Faden. misshandeln. betrüben. — Karawane frei von Betrug. çir. Das Weben. kismet. ağ boğa. acığmak : ağrımak. Betrübnis. albern. cingiz hanın ahfadından birisinin ismi dir. — Munter. Ehrentitel. bir mahal-i mahsus. älterer Bruder. — Wilder Rettig. tapfer. Ağaça hanım ve hatun mânâsınadir. Alter Name der Stadt Endcan in Turkestan. adağlığ : namzed olmuş kız. ağ başlığ : ehtiyare ve müsinne hatun. feda. unnütz. kethuda. Ende. yâni kebteke. facil. küçük. — Alte. Hügel. tağ boğa : öküz ve camışe manend bir nevi yabani büyük koyun. nesc. cansuz ve meraretli ve şedid olmak. — Grosser Herr. verfehlen. acığlığ : meraret. plagen. muthig. versprochen. ağ su (ak su) : türkistandta Kaşgara tabi bir şehir ve nehrin ismi dir. delil. — Führer. rehnuma. ağrıtmak. — Vertrag. ad : tel. belid. geweiht. Dorfes oder einer Gilde. acırganmak : acıyup merhamet ve insaf etmek. acırğa : yaban turpu. Anhöhe. — Zelt. telhi. — Haupt der Altesten eines Bezirkes. Anführer. klein. gaiz. ada. — Weiss. acıtmak : talhnak etmek. Name einer Zeltart. Opfer. nişanlı. adağ (adak) : sahil. | ağ bazirgyan : hile ve telbisden hali kyarvan. Antheil. Vernichtung. Härte. — Schmerzen. şaşırmak.acığlanmak : gücenmek. Wegweiser. Seite. cezire. Schicksal. quälen. ağ sakal : mahale ve kariye ve esnaf ihtiyarlarının başı. yaramaz. Schönheit. — Den Weg verlieren. Grund. baz unvanlara dahi çe harfı ilavesile ağadan ağaça denilmiş dir. — Beten (?). asiya-i vustada kabailin iskyan etdikleri bir nevi çadırlar. ada : ada. afşar : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. nezr. sich verirren. cezire. wird auch ak gesprochen. sich ärgern. — Name eines Zweiges eines türkischen Stammes. rehber. sehv-u hita etmek. — Erbittern.

kostbar. badırnak (?). Mondscheibe. giran. ağu : zehir. — In der Cagatajsprache wird bei gewissen weiblichen Titeln ein m angefügt. — Viehhof. — Fluss. rothe Schminke. her yana kayup debelenmek. schwer. — Höhe. Kummer. Meile. ağılanmak : kurs-i kamer. wer es zuerst findet. ağnamak : gülmekden bayılmak. ağavurka : ağac ve çöpden mâmul bir nevi alaçuk. harkya. Mondhof. emporsteigen. Bruderschaft. — Aus H olz und Splitter verfertigtes Lager.ziyade mustâmel dir. dökmek. halelenmek. — Weisse. ağır : sakil. — Sich zu Tode lachen. — Schmerz. galiye-i sefid. — schmerzen. şehir-i Sinbirinskde büyük bir rütbe dir. . aklı. arkadaşının arkasına binüp bir mahal-i muayeneye kadar getiriliyor. um eine Schafheerde gezogene Mauer. seufzen. debelenmek. ağırko : geyik. Maul. — Weisslich. faul. benlikli. azarlı. wie z. ausgiessen. batiy. betrübt. aklı. ikram. — Mond. ağrığlı : derd. tavar ve koyun sürüsü toplanup yuvarlak durduğu halda etrafına çekilen muhavvita. dihan. damlatmak. derd-u renc çekmek. musafe. Zelt. — Flohkraut. kura. nahme Argun han's des Sohnes Bin kira han's. mah. tenbel. die erste Milch des Thieres nach dem Wurfe. würdevoll. — Verkäufer von theueren Sachen. eine art Schminke. | Ağunanmak : mesmum olmak. çehiz vermek. — Schwer. ağsunkak : mahitab geceleri. theuer. welches eine vornehme Frau bedeutet. So werden vornehme Frauen bikim und hanım genannt. Neigung. gamnak. kamer. Diese Stelle heist pele. bewegt sein. — Ehre. — vergiften. ağçıl : beyaza mail. Mast. meyl. — Schwer. weinen. ağac (yığac) : şecr. Argun han Bin kira hanı oğlu ismi dir. | Ağac kazğan : ağac kakan. ağırlamak : tevkir ve tâzim etmek. yaş dökmek. sakil. | Ağırlamış : igraz. | Ağac kavunu : turunc. renc. Aussteuer geben. diriht. ahvet. çekiden. elemli. ehren. — Vergiftet werden. birini igraz ve ikram etmek. beschenken. vekarlu. kendinden geçmek. — Weisslich. Entfernung. zehirlenmek. Sonst wird auch ein ça angefügt. küran. yaş ağzimak. — Jemanden achten. girye ve nale etmek. ilkönce kim bulursa. çehiz vermiş. gam. senkin. ausser sich gerathen. hatire. Moschus. ağlığ : beyazlik. ağzımak : akıtmak. sem. Kinderspiel. — Leidend. langsam. — Mondscheibe. ağarmak : beyaz ve sefid olmak. gefleckt. — Citrone. in der Stadt Simbirsk eine hohe Rangstufe. derd. ağtimol : aka mail. çocukların oynadıkları bir oyun. zehirlemek. weissartig. In Kaşgir ist es sehr gebräuchlich. Achtung. ağrımak : acımak. | Ağır satkucı : pahalı nesneler satıcı. gaze. hurmet. setzt sich auf den Rücken seines Kameraden und wird von demselben bis zu einer bezeichneten Stelle getragen. renc 'veca'. — Gift. — Fliegen. Ein Beinstück wird weit geschleudert. ağalığ : büyüklük. Monat. | Ağriken : elem. Bir kemik parçasını uzak atiyorlar. giliden. Ol mahale dahi pele derler. — Bäume. B. ağri. Station. | ağrıtmak : icâ ve ilam etmek. ay : şehr. — Weiss werden. — Schmerz. Mund. — Mondnächte. Hof. fem. biraderlik. ağırmen : ağir. | Ağrığu : derdnak. | Ağulamak : tesmim etmek. aklı. — Weisslich. ağımtol : aka mail. quälen. ağuz : nehir. Uebel. — Leiden. bir nevi düzgün. menzil. Rothschimmel. ağmak : tayran ve uruc ve suud etmek. veca'. in agaça. hakik (?). kurs-i kamer. cevale. henuz doğuran hayvanın ilk verdiyi südü ve pelesi. ağıl (ayıl) : mandıra. telbet etmek. — Fliessen lassen. semin. havlu. sich ärgern. fersah. muztarib olmak.

anaka. mit etwas geizen. zevce. Sultan Mahmud Sebektekinin mahbubu ve veziri ismi dir. eine Art Beil. sagen. dug. Wink. ayl : kolan. biyim. şarki. bibek. — Verweigern. şeffaf. — Sprechen. muhafaza etmek. kötüadam. misir darısı. türkü. mah. — Tritt. aheng. çapkın. bikyane olmak. ruculiyet. ayurmak : tefrik. kadeh. işaret. unnütz. . — Sauere Milch. beyhude söz söyleyici. Schritt. Besitzer. Ton. alet. ruşen. — Sattedbeil. ayağ : kadem. — Ursprung. herumgehen. ay ve tün yâni aylı gece dir. bibi. aynalmak : çevrilmek. batmak. revzen. ayrışmak : ayrılışmak. Mondhelle. piyale. tütü. ikam. — Barhäuptig. leuchtend. serud. herzekerd. remz. recl. ak baş : berhene ser. banu. weiblich. paye. âşik. çobbaz. — Stelzen. bifayde. Verliebter. Herr. Weib. ziadar. tümlük. ayğak : nemam. Schenker. amuca. tanrı. Mondschein. süt ana. Glas. kaburga. wandern. bir birinden vaz geçmek. demek. — Dachfenster. — Eine art Fluss. Kühle einer Mondnacht. — Dehnungszeichen in der bei den Gesängen gebräuchlichen Notenschrift. zeker. malik. sich verändern. — Frau. versinken. aydınlık : dam bacası. — Sich trennen. ayıl. sahib ve malik olmak. beschützen. ayalğu : nagamat tahririnde kullandıkları medd. pa. Milchmutter. — Hüftenbeine. Gebieter. aydın : nur. Lied. Gestirnuntergang. ayaz (ayas) : saf. | Zadekyan kızı ve haremi. — Licht. lahn. — Etwas besitzen. aygır at. — Tochter oder Frau eines Vornehmen. apuşka. hükümdarların mâyetinde bulunan sahib-i rütbe memurların elde tutdukları bir nevi balta dir. kıymamak. rabb. mevla sahib. Held. etwas vertragen. Mond-. Holzpantoffel. ayakmak : aftab. aygır : hergele süren hayvan. Schale. welche von den hohen Würdentragern im Gefolge der Herrschers in den Händen getragen wird. ölenk. hatun. — Sonne-. ika. ortasında-ki düzlük. glänzend. — Verleumder. Gattin. — Gesang. Lichtloch. mezik. Mannbarkeit. dolaşmak. — Eselsfüllen. Melodie. esirgemek. durchsichtig. irkişi. teber. Ende. mubarek baher. dönmek. tebeddül ve tehavvül etmek. inşad etmek. nagme. — Scheidepunkt der Gewässer und Strassen. Glied. ve ayak tabanı. Name des Sohnes und Vezire Sultan Mahmud Sebekteki's. scheiden. nücum-i gurub etmek. aytmak : söylemek. Werkzeug. Rippe. aylı gecenin soğuğu. kyam. — Säugemutter. aya (ayga) : asl. nihayet. bahşi. temellük etmek. aytım : surud. Noten. — Mann. Helle. ayaka : reza-i ana. Fläche. avret. Hebamme. muennes. Gemahl. cevari. mahitab. Fusssohle. nota. Grad. Hengst. Onkel. nisa. Hirse. pencere. — Handfläche. bemitleiden. — Trennen. gerdgeşten. ayağlığ : ayaklık. Gott. Nacht. — Weinschenk. junge Selavin. ayran : çalab. ayrılmış : suların ve yolların mahal-i inşabi. Fuss. Schwätzer. ayr (ir) : erkek. ayalamak (ayaklamak) : tesahüb etmek. ayaku : pehlu kemikleri. Beil. — Thier in einem Gestüt. aya : el içi. ayamak : dirig etmek. — Sich drehen. musattah şeylere itlak olunur. Fenster.ay baltu (ay balta) : teberzin. kyase. merd. nutk irad etmek. schlechter Mensch. kızıl ayak. ayım : hanim. denbe. Zeichen. edle Frau. — Klar. temyiz etmek. ak kuyruk : çayın bir nevi. | ayağçı : saki. sich beherrschen. fremd werden. zav-i asli. cambaz nalini.

— Mispel. hoca saray. — Fiessen lassen. Das Obere. thränen. celad. — Name einer Stadt in Kaşgar. akın : kalabalık. karışık. senk-i dirahşan. Henker. al : koyu pembe rengi. hinkend. Soldaten. büyük kardaş. aga. akuşak : yüreyin ortası. aklau : oklağu. — Walze. akar (ağar) : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. ayar. — Ortsname in Turkestan. yer. glänzender Stein. Enthüllung. pirincin ufantısı. hafiye. — Spion. aklımak : cereyan ve seylan ve seyl etmek. Koth. Landwehr. Name eines Anführers Sultan Mahmud's. istilager. eine Art Seidenstoff. ak tepe : Türkistanda bir mahal ismi dir. — Weisser Gerfalke. grosser Seraj. âşik oyunu. — Eine zu Taşkend gehörige Stadt in Turkestan. — Name eines türkischen Stammes. Herr. karib. yaş akızmak. gemischt. akak : dörpü. alçı taşı : kevkeb elarz. insan. beyaz olmuş saç. istilahında bey gelirse alçı olur. scheckig. üstün. — Niessen. — Raspel. adam. çamur. mıhlac. arac. Reiter. aksum : ahsum. ak su (ağ su) : Kaşgarda bir şehir ismi dir. aksın : şuh ve cilf at. ege. aku : şahs. aksırmak : eksırmak. alaça : pek karışık nakşlar.ak mescid : Türkistanda Taşkendde tâbi bir şehir dir. toprak. . ak saray : Emir-i Timurun paytahtı ve mahal-i veladeti olan şehr. Polirstahl. alak-bulak : mühmülatdan dir. bulaşık. Täuschung. yaramaz. — Gemeines Pferd. akış : ağızdan tereşşüh ve seylan eden su. — Lahm. Ort. öldürücü. ablak. munter. beyaz ağa. can alici. lenk. — Verwirrt. alartmak : hiddet ve gayzdan gözü tirelemnek. bi pak adam. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. Der Sieger. — Leichter Mantel aus Kameelhaar. topal. Stoss. akarı (aharı) : deve yününden mâmul bir nevi ince aba. das Nahe. Knöchelspiel. kleine Gerste (?) Weisser Sclave. — Die Augen verdüstern sich vor Zorn und Wuth. hada. sipa. alaçı : katil. alçık : casus. Mensch. Erde. — Dunkelrothe Farbe. keşf. dağin çıkması. Plünderer. das Fliesen. akıncı : keşfe memur. aksaç : Buhara muzafasinde bir kariye. aksah : aksak. — Mörder. Bösewicht. ceryan yeri. Feile. Gegenwart. asker bölüyü. garetger. ebrak. — Ein zu Bochara gehöriges Dorf. Seite. — Eine aus Baumwolle verfertigte Stoffart. ergrautes Haar. cari etmek. ind. — Reue. asker. unverschämt. — Talkstein. haşarı. — Mit einer Mitteilung beauftragt. — Person. şuride. — Haupt und Geburtstadt des Timur. — Fliessen. — Mitte des Herzens. bir kuş ismi dir. bir nevi iplik kumaş. Sultan Mahmud selcukinin umerasinden birisinin ismi dir. miskal. Sebzde yapdığı refi bir binanın ismi dir. atsa vurmak. türk padişahlarının damgaları. — In krampfhaftes lautes Gelächter ausbrechen. hayasız. ak rahat : pamukdan mâmul bir nevi kumaş. akukmak : bayılacak derecede kahkaha ile gülmek. galib. Vogelname. huzur. überfluthen. isale-i demu etmek. görmek. suhan. akızmak : akıtmak. Name eines hohen Gebäudes in Sebz. aksankar : beyaz senkar. Siegel des türkischen Padischah's. başı bozuk. unreiner Mensch. ake (eke) : büyük birader. — Sehr bunte Stickereien. Soldatenschaar. alçı : alıc. — Älterer Bruder. nezd. hamla. — Menge.

alkışlamak : alkış etmek. al. Name eines Padischah's. nirnek. | aldağuc : firibcilik. — Begrüssen. — Mutter. altun damğa : Türk hükmdarlarının mühür ve tuğrasi. ferc. hay. Diplom. | Aldağcı : firibger. amidun : zinde. — Jemanden betrügen.aldab soldab : yâni aldadarak yalvararak. — Zange. — Holzstück. nişane. am ağac : su dolabını ve deyirmeni çevirmek üzre hayvanin başına bağladikları ağac. da. — Gelenk. munahebe etmek. sich behaglich fühlen. kahraman. iztirab etmek. behadur. hilaf söylemek. şüş. hile. altmış : sittin. Schwindler. vagina. — Sechzig. aldamak : an-u firib etmek. mader. — Leber. aldanmış. Fessel. welches auf das Haupt des Thieres gebunden wird. beyni oynamış. Faden. Betrug. Miethe. austauschen. kleiner Berg. Handel. hilekyar. — Eine Art Gras und Heilmittel. ahmak. aus dessen Fell ein Pelz verfertigt wird. Sieger. buracıkda demek dir. meczub. — Eine Fruchtart. hudakyar. ve altısıda birden. alın : pişani. anayı : avanak. flehend. — Siegel und Unterschrift der türkischen Herrscher. algun : tepe. wahnsinnig. — List. — Je sechs. — Betrügend. wilde würzige Frucht. tapfer. . altun : tila. yarlıg-i padişah-i Türkiye. loben. — Thier von der Grösse eines Fuchses. Türkistanda tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. cebhe. ferman. sütlü meme. dostluk etmek. goldgestickter Seidenstoff. şeci. Knoten. derisinden kürk yaparlar. — Zielpunkt. aus Eisen verfertigtes Ackerbaugeräth. mecnun. yabani muattar bir meyve dir. Lunge. — Gold. — List. mahzub olmak. Ziel. münis olmak. bend. mekyar. aldaramak : bihad sevinmek. hier. — Dumm. ana : valide. Name eines türkischen Stammes. dest pünah. das fürstliche Handzeichen des türkischen Padischah's. muthig. Verrückter. aluc : erik. — Eine Baumart. alp : pehlivan. tel. hile. ahz-u ita. alla : çocuğu uydurmak ve nini içtin söylenen türkü. alya : bir nevi meyve dir. mubadele. | aldamcı : firibci. derman. Betrüger. ilac. — Pflaume. — Stirnhaar. mahayele ve muhadâ etmek. alp-arslan : bir padişah ismi dir. aldağ : firib. anandayor ana göründü gibi. küçük dağ. şest. paça. alguncuk : maşa. Trug. kira. Brust voll Milch. an and : mufasil. — Hingezogen sein. alışmak : muavaze ve bedel etmek. Heilmittel. boğum. — Lügner. altılık : ciyer. ein Mensch mit undeutlicher Redensart. — Kauf und Verkauf. işte. um das Wasserrad und die Mühle zu treiben. — Held. aluk : budala. huda. — Lebhaft. cebin. aman kara : bir nevi ağac dir. — Goldgewebe. meker. — Betrüger. altau (altaula) : altışer. dibayi tila. — Arznei. taliye askerlerine unvan dir. Freundschaft schliessen. diri. ängstigen. Stirn. zeheb. am : deva. altabi : tilki büyüklüyünde bir hayvan dir. Hindistanda bir nevi leziz meyvenin ismi dir. aldaşmak : yekdiyerine firib vermek. dua-u sena etmek. anregen zu etwas. — Betrügerei. zer. Widersprechen. amac : hedef. sözü rabitesiz ve sebatsız adam. Name einer würzigen Frucht in Indien. Name des Vortrabes eines Heeres. — Ersetzen. Schmeichelei. — Schlummerlied. alığ satığ : alış veriş. altun muğ : zerbeft. — Betrügen. am otu : bir nevi giyah ve deva. demirden mâmul şiyar aletı. — Dumm. belisten. lebend. alduken : huda. altun bilğa : menşur. — Hügel. teşvik etmek. cabulusluk.

fehm. ança : olkadar. Frau. mabeyn. aşırmak. mürebbiye. yemin ve sükende etmek. ankara : okun ucu. Zeitalter. — Ihm. Eintracht. apkin : sisam yağının siyah tortusu. — Dornhecke. kaysac. ap : edat-i têkid-u mebalige dir. bis zu ihm. — Zweites Gebet nach Mittag. anglamak : idrak. ara mânâsında dahi mustâmel dir. — Plötzlich. angsız : akilsiz. | anglatmak : tefhim. Auffassung. schön weiss. | ant içmak : ahd-i peyman etmek. eköprine dahi mustâmel dir. ein Bündniss schliessen. andız (atız) : çalılık. barışık. — Begreifen. anlidur : öylenin ikincisi olan namaz. süt ana ve dayasi. — Plötzlich erscheinen. in solchem Maasse. fehm etmek. anba : Hindustanda bir nevi tatlı kokulu meyve ismi dir. aralanmış. parlak. — Mutter. so sehr. müdrikesiz. apakine : çokçe ve güzelce beyaz. şarh-u beyan etmek. enger Weg. fliehen lassen. firaset. ara : orta. o derece. Vertrag. esna. mudrike. zikr. | araliğ : aralı. bagteten gibi. antlaşmak : ahdlaşmak. — Name einer berühmten Stadt im Bezirke Firgana. Erklärung. anamak : hayvanı ihsa etmek. anık : derk. — Ein Pferd bändigen. | angaça : ona kadar. — Genuss. hengyam. bir memleket ismi. angmak : zihine getirmek. Entfernung. üvey mader. — (?). meyane. Ortsname. Scharfsinn. aparmak : götürü vermek. durchgeben. zihn. — Einsehen. — Wie er. — Der dortige. — So. Erzieherin. ap : ansızın. apa (epe) : büyük hemşire. fasla. idrak. yadlamak. o mertebe. ataka gibi isede hatun olmak şart dir. birden bire. — Zwischenzeit. — Einen Bund schliessen. muahede etmek. bis zu jener Zeit. ol vakita kadar. — Unvernünftig. Zeitraum. schwören. anga : ona. — Mitte. anbur : kerpiden. sükende. — Name einer süssen wohlriechenden Frucht in Indien. sehr weiss. andağ : orada-ki. beurtheilen. orütbe. Vermittelung. Verständniss. asr-i evvel. teferrrüs. Acker. — Verdoppelungszeichen. Stiefmutter. tezekkür ve yad etmek. verstehen. — Sich verschwören. plötzlich. ançılayın : anın gibi. — Friede. — Ins Gedächtniss rufen. auf einmal. so sehr. . Ganz weiss. anglak (inglak) : zevk. Eid. ahd-i peyman. — Schwarze Hefe des Susamöls. Bund. nam-i kadimesi adak dir. — Erklären. ant : and. — Pfeilspitze. kalevvel. kasem. hatira getirmek. zwischen. — Allzu weiss. zekyavet. auf gleiche Art. — Fortbringen. ancınan. Verstand. hükmdarın valideliği. musafe. Amme. meyan. bagteten. Säugemutter. Zwischenraum. anuk : vuhuş yaurusu ve tanası. — Name einer Stadt in der Nahe von Herat (Afganistan). apak : ziyadesile ak ve beyaz. — Junges oder Kalb eines wilden Thieres. vasita. erwähnen. — Altere Schwester. — Ein Pferd einüben. andhuy : Afganistan kitâsında Herata karib bir şehir ismi dir. tecdid-i munasibet. | apağ : büsbütün beyaz. andcan : Firgana kitâsında meşhur bir belede ismi dir. — So viel. dar yol. tefhim. angsızın : tesavvurde yoğiken bagteten zuhur etmek. tâlim. früher adak genannt. deutlich machen. akil. abla. Mutter des Herrschers. daya. — Schwur. andak (andağ) : öyle. apak-çapak : sulh-u salah. ve berçe yer. anatmak : ikdiş ahte etmek. tarla. girizan etdirmek.anaka : valide makamında. alup varmak.

pakize olmak. — Reinheit. temizlenmek. — Reinigen. bergüzar. arığmak : zebun. Abschnitt des Korans. sich auf etwas stützen. — Zauberspruch sagen. Andenken. efsa. — Zertheilen. barik. — Geschenk. tefrik ve cida etmek. zaif. arımak : temizlenmek. — Wachholderstrauch. Schwäche. argın olmak. — Mischmasch. muberra. — Ernte. reiten. hastalıkdan kalkmak. kılağuz. aral : araları yakın adalar. puşt. arka. arbağ : yılanı kovuğundan çıkarmak içün ve yahod ısırdığı yere zehirin sirayetini men etmek üzere okudukları afsune denilir. Ort mit milder Luft. Havası mutedil yer.arabek : nisa tayfesinin burunlarına geçirdikleri halka dir. fein. scheiden. — Umhüllen. armağan : hediye. schwach. | aralaş : karmakarış. | arığlamak : zaif ve lager olmak. tathir. araol : hengyam-i seferde ordu pişdari. pak. Gerste. — Sich mischen. beli. kuş ve şikyar hayvanlarının rehgüzarlarında konulan ve çakılan sih ve kazıklar. — Unterstützung finden. ja. aralık etmek. dazwischen treten. arğamak : sarmak. — Nachgeben. arduc : ars 'ar'ar. sipah. kendisini ortaya atmak. verflochten. — Schwach. mutellaşi. klar. nuzhet. Spalte. arık : orak. — Schwach und mager werden. ak at' ve 'boz at' dahi denilir. von einer Krankheit genesen. girişmek. aralamak : ara edüp ayırmak. — Ein grosser See an der Mündung des Dsihun und Sihun bei Harezm. | ardlaşmak : ard. yol gitmek. guten Rath geben. auch 'ak at' und 'boz at' genannt. temiz. Stütze. düşkün. tekye etmek. saf. armak : zaif. — Ein durch die Nase der Frauen geführter Ring. — Name einer gerstenähnlichen Pflanze. — Biene. Wohlthat. zahr. arkalanmak : zahir. argaclamak. hizbe. — Sich waschen. kaldırmak. ada. şair. arpa. das Unten. arbamak : efsun okumak. aral tingizi : cihun ile sihunin munsab olduğu Harezm kitâsında-ki cesim göl. — Linie. himaye bulmak. saf. sumetre dahi derler. verschwindende. efsun. zebunlaşmak. — Schwach oder krank sein. piç der piç. — Nahe an einander liegende Inseln. Vorposten. befreit. — Stall. arı : zenbur. Aral denizi. — Sich auf den Rücken eines Thieres oder Pferdes setzen. pakize. — Rein machen. turpan. rein. tebriye etmek. zebun. | arığlığ su : bir cedvellik su. hasta olmak. zaifiyet. arayıcı : cuyende. | arayıcı yılduz : farkadan yıldızları. . ein als Zufluchtsort für Vögel und Jagdthiere aufgestellter Spiess. taliye. tirnek. rein. aran : ağıl. arbağcı : efsunker. tahir. | arığlıg : teharet. hami bulmak. | arınmak : yıkanmak. Reiter. — Rücken. taht. nasihat ve pend vermek. ata binmek. | arıtmak : temizletmek. hizbe etmek. arda. ahor. — Genesen. bir kabile ismi dir. deb asgerin iki parlak yıldızları dir. — Zauberer. Beschwörer. ilm. arparğan : arpaya şebih bir nebat ismi dir. seyr gelişmek. peşkeş. ki bunlara bâzen. — Vorhut eines Heeres während des Marsches. mahlut. aralaşmak : karışmak. ard (art) : sırt. putzen. hastalıkdan şifayab olmak. — Der suchende. arpa : ince. ardıc. Name eines Stammes. Zauberer. nezafet. reinigen. yadigyar. zwei glänzende Sterne des kleinen Bären. töhfe. tenzif etmek. sahir. arığ (arık) : cedvel. einschiessen. Aralsee. hark. | arılmak : şifayab olmak. Arpa han bin Menku han. — Zauberspruch um die Schlange aus ihrer Höhle zu locken und die Verbreitung des Giftes an der gebissenen Stelle zu verhindern. natuvan. — Carnevalsterne.

artılmak : öteye beriye koşmak. aşlar : hayvanlara su vermek üzere koyuların yanı başına konulan taş. ovuk. — Eilen. unternehmender Mensch. aza-yi bedende ziyade bir uzv bulunmak. — Arbeiten. — Schwermuth. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Übernatürlicher. denk. verbunden. Vortheil haben. hinaufsteigen. Ortsname in Sibirien. mertebe. — Name eines Uzbegstammes. artmak : yük. aşpiman : Türkistan'da bir kariye ismidir. benek. peyvend. artukmac : kendi nevi ve cinsinde kiymetde bir az ziade takdir olunan şey. astiğ : askı. übertreten. — Zerreiben. faydeli. vortheilhaft. — Kniescheibe. hareket-i kesre. | aşlatmak : etâm etmek. aşukluğ : diz kapağı. ve pilava dahi denilir. auch für Pilaf gebräuchlich. arturmak : tezyid ve tevfir ve teksir etmek. aufstehen. — Ernähren. levazim. yemek vermek. — Der Rest. bar. zahire. aşatmak : yedirmek. vermehren. pek ziyade. vati mekyan etmek. ein störriges Pferd. asığ : nefi. sürmek. — Sich beeilen. astın : peşin. âs lafzı emr dir. Sibirye tarafında bir vilayet ismi dir. | artuksı : artığı. süfla. — Ueberrest. treiben. asılı brakmak. | aşukturmak : tacil etmek. fayde. Hintertheil. alt. kulak küpesi. — Glanz. — Sehr viel. — Ordnung. niedrig. asau : mütevahiş. Ohrgehänge. — Nutzen. havaic. — Geröstetes Lamm. — Schwenken. artamak (artanmak) : aşmak. etâm etmek. — Vermehren. Bedürfnis. Verwalter des Heeres. auch in der Bedeutung 'Muhle' gebräuchlich. ziyadesi. übrig bleiben. deyirmen mânâsına dahi gelir. rayha. artuk : fazla. fazlası. artmak : tahmil etmek. asabkur : kuzu kızartması. ram olmayan at. — Ernähren. tahtani. — Ein zum tränken der Thiere am Brunnen befindlicher Stein. artık. | aşlığçi : erzak mültezimi. hängen lassen. tücaret. Grad. âla.art : geçid. ardına sırtına koymak. fazla gelmek. — Uebergangsort. tecavuz etmek. — Geruch. Gleichgewicht. âsir : hareket-i kesre. — Schön. aş : tâm. Handel. — Das Untere. — Lebensmittel. — Last. kat-i munazil. — Zu essen geben. — Nützlich. Essen und Trinken. vergrössern. as demek dir. — Herabhängender Zierrath. intifa. güzel. asa koymak : sallandırmak. ağac aşılmak. — Speise. schmaler Weg. — Letzt. aşam (aşame) : tabaka. zirin. şilkin. gida. der Vocal Kesre. sahk etmek. das Überbleibsel. yükletmek. baki kalmak. — Der Vocal Kesre. pest. kalkmak. — Lebensmittel-Pächter. aşaş : müciz. aşarı : pek çok. tücaret etmek. ast : alt. Schmuck. pirinc halimi. ziehen . malihulya. niedrig. — Ein in seiner Art überschätztes Ding. aşukmak (aşaumak) : acele ve şitab etmek. . zu viel. jemanden speisen. diz ağırsakı. — Wüthend. aşamak iza. — Hin-und herlaufen. wohlriechende Essenz. des Uebrige. kadınların saçlarına takdıkları ziynet. ve mütesaddi adam. ard. zahire müteahidi. Vortheil. nekhet. as : kara sevda illeti. menfâtlı. ascim : tayfe-i üzbekiye içinde bir kabile ismi dir. | asığlığ : kyarlı. dar yol. ekl-u şarab. das Unten. raz. asrar : eyi. — Besteigen. aşlamak : etâm etmek. auf den Rücken legen. aş ve tâm yedirmek. temettü. Sprenkel. as : kakum. efzun ve zaid olmak. aşıtmak : okulmak. okulmak. sendelemek. — Beladen. as : koku. ordu vekilharcı. aşlıg : mekulat. utr. | asığlanmak : kyar. taht. Nahrung.

— Berühmt. riyaset. atım : menzil. im welchen die Milch oder Jogurt gerüttelt wird. ein Ort auf Pfeilschussweite. menzur. atabek : padişah lalasi. — Erzieher des Padischahs. — Lesen. — Büchsenschütze. — Einen Vertrag schliessen. semiy. bezeichnen. Namen geben. bir şeyi ezberden okumak. Staatsminister. segnen. — Pferd. — Vater. ataş : adaş. Name. debdebe. benam. — Verlobte. Schlägerei. atğı (atkı) : kolan. Vertrag. ahd olunan şey. — Sich einmischen. Atalig ehalinin ve dadını istimâ ederek padişaha teblig ve arz etmeye ve babalık sıfatile muşfikane hal-u keyfiyetlerinden agyah ve haberdar olmağa memur dur. menzur olmak. heiss. — Theil eines Ackerfeldes. musinn. cidal. — Mit Pfeilen schiessen. atağ : namzed. hiddet. — Absteigeort. babalık. — Begrüssen. atışlig : tir endazlıkda mahir. hisse. atkulaş : harb. naziri devlet. ağıl. — Sich verloben. bir ok atımı gibi yer. at : feres. — Verlobt. — Glückwünschen. — Name einer in Volksliedern vorkommenden Melodie. yavuklu. atkımak : alkışlanmak. arma etmek. Eine Rangstufe in Turkestan. menzur. meşhur. — Kampf. baba. — Jemanden benennen. an Vaters Stelle. | atıkmak : hayr-u dua ve alkış etmek. — Gleichnamig. derebegi. Braut. Schicksal. — Breisuppe. geweiht. — Eselsfüllen. Lärm. asiya-i vastada bir rütbe dir. alt. atağlamak : peyman-u nezr ve vâd etmek. muhterem adam. Standartenträger. Rangstufe in Mittelasien. hemnam. atğulamak : tir endazlık etmek. atıkmak : kesb-u iştihar etmek. mekik. kismet. gölçe. seyid ata ve peder ata gibi. nişanlamak. Versprechen. — Vaterschaft. mûtad. remi. gir-u dar. — Vaterschaft. | atağlanmak : ittisam olmak. yavuklu.Fluss in Russland. Erzieher. — Gefäss. nam. eine hohe Wurde in Mittelasien. murebbi. versprechen. atil : rusiyede vaki Volga nehri. Name eines kanonenähnlichen Schiesszeuges. Herkommen. | atığlığ : adaklı. — Herrschaft. auswendig hersagen. şöhret. atış-tutuş : atar dutar. tenzir edilmiş şey. ein geehrter Mann. Theil. namzed olmuş kız. Gelübde. peder makamında. ata : peder. harire. top edvatindan bir alet ismi dir. talkib-u vaz-i ism etmek. maku. Schleuderer. redd-u bedel. geweiht. — Verlobt. ubuvet. — Name eines marulartigen Grases. redd-u bedel. valid. Wortstreit. atğunca : sacadik. atala : bulamac aşı. ateklu : adlı. Streit. tasihir (?). — Heftigkeit. — Futter. vâd. namzed. esb. asiya-i vastada büyük bir rütbe dir. hohes Amt. (?) atğucı : tüfenk ve sabkan ve sapan ve keman ve felahan endaz ve nişancı. angreifen. atığ : sütü ve yoğurdu içine atarak çalkadıkları küçük yayık ve köpü. | atkelik : hükumet. ad. padişahın tuttuğu ve peder gibi îtimad etdiyi adam. Aufruhr. . atalınlığ : adaklı. mezrâ. sich einen Ruf erwerben. nam ve şöhret kazanmak. atalık (atalığ) : babalık. — Im Pfeilschiessen geübt. atkamak : kirât ve telavet etmek. von Padischah als Vater betrachteter Mann. — Berühmt werden. atke (etake) : atalık.aşule : türkü ve şarki gibi bir savt ve nagmenin ismi dir. Türkistanda bir rütbe dir. atız : tarla kitâsı. nişanlamak. geweiht werden. nezr. Unkraut. atar tutar : şiddet. nişanlanmak. Ruf. atamak : ad komak. muzarebe. zorbalık. — Volga . | at kulağı : marul manend bir nevi gyah ismi dir. | atğulanmak : mudahele ve tearruz etmek. ihtiar. | at boğzu : at yemi. atılmak. verloben. — Handgemenge. murebbi.

— Ein dem See-Tieger ähnliches Thier. betitelt. haşerilik. sehr alt. — Sünder. aul : Ilatın cemiyetle mesken eyledikleri mahal. Ahn. bir nevi sarmaşık nebat. — Ein Getränk. — Ein Pferd besteigen. tabdar. ausschreiten. köhnemiş. hadid. saydgyah. tugyan. verachten. kendi bildiyine gitmek. azğaşmak : yoldan şaşmak. das Abweichen vom rechten Wege. glänzend. | azaltmak : tenzil. azmak : başdan çıkmak. sich vermindern. azğıç : azlık. bir nevi top oyunu. celecan. widerspänstig. avlak : şikyargyah. — Springen. irre gehen. ebu. — Seltenheit. tang atmak. yaramazlık. meşhur. Steuer. hakir tutmak. azalmak : taklil ve tenakis etmek. ad komak. kapu. | azğunlaşmak : azgınlık etmek. bac : gömrük. şer. cid. azcık. fâl. kesilmek. yerinden birden bire kalkmak. — Schleudern. atik ve azim. — Sich verirren. welches unterwegs im Sattel getrun ken wird. — Ein klein wenig. atlı. verwickelt. şikyar. gümrah. azğun : âsi. sâdet. — Duft eines Grases (Anis). dem Feinde entgegen ziehen. igva etmek. | azmaşmak : azışmak. beber. verführen. pek eski. Taxen. meşhur Pekin şehri. cihet. rusumat naziri. Wenigkeit. sehr gross. azarğanmak : az saymak. — Zolleinnehmer. Kameel. Koriandersamen. — Vater. zekyatçi. piçide. sich verirren. killet. bi nam-u nişan. — Ausarten. düşmen üzerine asker sevk etmek. B Bab : yümn. lockenfaltig. babir : deniz kaplanı gibi bir siba dir. Knoten. | bacban : gömrükçi. şekavet. yolu kayb edüp serseri gezüp dolaşmak. übel. Ausgelassenheit. irre führen. Schwelle. mürad. bir nefer. peder. atsız : Yafis hafidlerinden ve tatar hanın büyük oğlu ve harezmin bir hükümdarı ismi dir. azikmak : azmak. isyan-i şekavet etmek. — Jagd. zekyat. münasib-u niku. verirrt. pek büyük. Namenlos.atlamak : sıçramak. Dorf. Leopard. — Heil. berühmt werden. rusum. mersum olmak. az görmek. sefere çıkmak. serkeş. — Ein Wohnort des Ilatstammes. adsız. atmak : arma ve endaht etmek. taklil etmek. baba : ata. tarik-i sevabdan udul etmeklik. ubur etmek. tagen. Thor. — Bosheit. — Ausarten. suvari. nevsum. ukda. dämmern. azmak. — Verkleinern. yoldan şaşmak. azgine (azkine) : cüzüce. . ad-u nam kazanmak. babay : zülf. — Hauptstadt des chinesischen Reiches. şöhret peyda etmek. einen Namen geben. die berühmte Stadt Peking. azağlak : dere otun kokusu. kariye. atlığ : adlı. — Locke. verringern. heftig. baçın : çin hükumetinin paytahtı. Eine Person. eine Art Ballspiel. atmaca : doğana muşabih bir nevi şikyar kuşu. tahit ve lager olmak. — Ausschreiten. Vorzeichen. atlanır ayağı : sefere giderken at üzerinde içilen şarab ve gayr nesne. — Verlocken. tesmiye etmek. Reiter. namdar. asitane. cüzü. Glück. gümrah olmak. seinen eigenen Weg gehn. — Name eines Nachkommens des Jafis und des Sohnes des Tatarchans. — Sich verkleinern. deve. şefak sökmek. hayr. — Zoll. | atlanmak : ata binmek. azğurmak : azdırmak. bir şahs. yolu kayb etmek. Einer. tenkis. azlık. | azğunlığ : gümrahlık. — Den Weg verfehlen. übergehen. bir av. sich verirren. — Berühmt. başa. — Gottlosigkeit. — Geringschatzen. Seite. dervaze ve işik. birisi. haddan geçirmek. av : sayd. — Jagdort. — Ein falkenähnlicher Jagdvogel. Eine Pflanzenart. azlığ : nidret. vergi. zülf-ü pürçin. başdan çıkarmak.

kemer-u kemerçe. | bagrı kara : dil siyah. — Führer. — Garten. merbut. Sturz. — Thürchen. aba. Grund. san. bay : zengin. çekmen. mevkuf. bagday : iniş. bagınmak : barış. bend ve rabt etme. — Etwas durchführen. peyvend. bağ (bağu) : bağ. mürebba. destek. Name eines türkischen Stammes. singil. — Oberschenkel:Ansehen. dizlerin büklemesi. Erzieher. akd. Landhaus. — Reich. — Schwester. bağıldak. mâkud. dost olmak. ve kabail-i türkmeniyede Aşk-abada karib bir köy ismi dir. hadde irmemiş yauru. auch in der Form bi bi gebraucht. ran. — Untere Hälfte des Knies beim Pferde. — Kamm. metanet. bir nevi kuş ismi dir. bend. Frieden oder Freundschaft schliessen. muganni. — Ein um das in der Wiege liegende Kind gewickeltes Band. Säule.baca : derice. mükedder. — Stutze. bağana (bağna) : kuzu derisi. — Löffel. nuzul pesti. bağanak : mogulların külahlarına ve libaslarına tikdikleri bir nevi dan tila ve nişan dir. mutâlik. Umschlag. çember. seng-puşt. çağırmak ve seda etmek. — Lunge. — Eine röthliche Gänseart. bağam : tekye ağacı. betrübt. uzun tüylü köpek. bagırtlak : Senkhar kuşu. temel. badak : muteaffin bir hayvan ismi dir. — Lammfell. Ein von Persern getragener Hut. backır : becermek ve bitirmek. Sänger. meyelan. Verbindung. — Traurig. maldar. — Gebunden. bağdaş. muterrib. Rusiye ve Irande karaküli tesmiye ederler. Iranlarının başlarına geydikleri kalpak budur. bağlama : üç kirişli bir nevi saz dir. schreien. In Iran und Persien karakul genannt. badrink. — Ein Wort zum Ausdrucke des Beifalls. şane. bağlan kaz : kırmızırak kazın bir nevi dir. — Sitzen mit gekreuzten Beinen. bağlan : Türkistanda Balha karib bir şehir ismi dir. büyük hemşire. kebid. Gefährtin. tosbağa. bagıltak : bir nevi kaftan. — Neigen. milaka. piçide. lifafe. savlet. elbise. — Schildkröte. — Name einer Stadt in Turkestan nahe von Balh. — Eine Art Kaftan. — Friede. bagancak : atın dızlerinin alt tarafı. gülistan. bacı : baca. bağan : kuzu. mekful. tuvanger. bagış : bağdaş. meyus. âşik. Quaste. erwachsenes Thier. kuşukcı. badrın : hiyar. sargı. — Name eines stinkenden Thieres. bağlağuluk : bağlanılmış. Bande. mesdud. Name einer Vogelgattung. mesdud. Bündniss. badgiz. Oberkleid. hubut. — Gurke. bere. bahşi : sazende. bağındaş : dizlerin yokarısı. — Lamm. gani. makid. langhaariger Hund. das Absteigen. direk. sargı. meyan-i bend. ve kemale irişmemiş bere ve toklu. rehber. sahib-i servet. ağrın : tarak. tevaif-i etrakdan bir kabile isme dir. çar-bağ. bay bay : hay hay. pübek. | baglıg : merbut. — Dreisaitiges Instrument. uht. Hülle. — Musiker. Leber. haymanın hilatları. satvet. — Angebunden. Auch der Name eines turkmenischen Dorfes nahe von Aşkabad. delil. Kraft. badkan : büyük kaşık. — Ein auf das Kleid oder die Kopfbedeckung der Mogulen geheftetes Goldgefäss und Abzeichen. gedreht. Lamm. kaba. . musalaha etmek. bagır : ciyer. Rauchfang. Knoten. büyük apa. bend olunmuş. aufschreien. dinlek (?). bildimcek (?). geknüpft. bağ bayrak : kılağuz. pe pe gibi kelime-i tahsin ve aferin dir ki bi bi dahi istimal olunur. bağırdak : beşikde-ki sabilerin sardıkları bend. hâher. wohlhabend. kurre. camsız tepe penceresi.

bay zade. Loos. bakuy : büyük. bal : asel. kiriş. hüfer etmek. balak : içdünin aşağısı. kalb. . balta : balta. Honig. Schmaus. kuhi. sahrayi. tin. | balaçka (beleçke) : çoluk-çocuk. gesegnet. — Junge werfen. — Verschlungen werden. velimet ve sünnet cemiyeti. reich werden. derman. çocuk. — Ein Pflanzenname. koy. Beil. balçıg (balcık) : camur. baysun : Türkistan'da Belh ile Samarkand beyninde bir belede ismi dir. yürek. nakd. tevangir olmak. baygızı : yabanı. zevce hemşiresi ve kız kardaşı. — Eine Art Hammer. zenginleşmek. die eine Seite beilförmig. beçe. baldırak. fehim. baldırgan : bir nevi nebat ismi dir. hoch. Türkistan'da kabail-i Türkmeniye sahralarında iki dağ ismi dir. balar : direk. deva. bayetdir : oğurlu. Bauer. Stiel. efsun ile aldatmak. — Hacke. kaviden. Kind und Rind. — Schleier. bala (bele) : yauru. bayka : düyün. bir kuş ismidir. tebr. sak. balduz : baldız. balalamak : yaurulamak. engübin. sak. ilac. bay birdi : yutuldu. tirsek. balta. balış : yastık. sur. ohne Kapital bleiben. Üzbekler kadınlara bay beçe dahi derler. bäuerlich. bay oğlu. baldır. eski hizmetçi. Schenkel. aus welchem Farbe bereitet wird. baldak : kılıc kulağının halkası. bayrı : emekdar. — Arbeitsam. Kissen. Name eines Vogels. — Säule. mogul lisanında meblag. bay oglı : kura. — Frosch. Stuterei. koku kuşu. ayağı çıplak. — Schwagerin. dinar olup gümüş balışı 200 dinar dir. — Glücklich. bereketli. yauru doğurmak. büzürk. cenah. köhne. — Der Uhuvogel. bakuri : bir nevi nişadir. — Hochzeit. âzim. Hirse. bakam ağacı : tirhun denilen bir nevi ağac dir ki ondan boya yaparlar. — Bejssohn. Stütze. bakaçnak : kaplımba. — Singen. efendizade. kulp. oğlan. Schlamm. kleiner Balkan. — Ein zusammenhängendes Gebirge. balgamak : kazmak. Ellnbogen. sabi. mimenetli. bi sermaye kalmak. Horasan tarafında bir mahalın ismi dir. Baarfüssler. teberzin. balıgçın : turna envainden bir tair dir. — Heerde. baka : kurbağa. ufak çeküç. fes. sap. lay. Flügel. âtik. — Eine Stadt in Turkestan zwischen Belh und Samarkand. amud. vergi. altun halısı 2000. kurbaka. zafda. — Kleines Kind. Bein. — Polster. Beyssohn. grosser Balkan. balga (balka) : bir nevi tebr. şehd. hediv. — Eine Art Ammoniak. butimar dahi derler. — Graben. Name zweier Berge in der Turkmenischen Wüste. Junges. baldur : peçe. sâdetlü. kadimi. — Wachs. balin. kenden. çocuk doğurmak. san. die Benennung der Frauen bei den Özbegen. tirek. bay dad. — Säbelgriff. — Ländlich. sutun. Arznei. — Schildkröte. hafi. çud. ausgraben. Kind gebähren. — Name eines Baumes. kil. gele. — Wade. — Koth. hergele. büyük balkan. bir tarafı baltalı. veled. işmek. ran. Herz. rustayi. Name einer Gemeinde in der Umgebung von Chorasan. — Steuer. küçük balkan. toy. baydağ : sürgü. seng-puşt. in der Mogulsprache bedeutet es Betrag. — Vogel einer Gattung der Kraniche. ein alter Diener. mittelst Zauber verführen. bayırmak : teganni etmek. baymak. Berühmtheit. tufl. reme. uşak. beçesi. kademli. daru. alt. — Gross. bay hatun : bay kuş. cesim. taşbağa. — Kind. salgu. balkan : sarb-i müselsel dağ.bay beçe : bay oğlu.

— Kornähre. — Bewässern. mugayeret. basğun : basmak. ucuna varmak. — Sich beeilen. rehnuma. terazi. unterwerfen. başkarmak : başarmak. cüda. bar : var. reft-u amed. kamu. Treppe. in seiner Gegenwart. die Gesammtheit. sal-i türkanin üçüncü yili dir. — Wasserkrug mit Henkel. Plünderung. getrennt. hest. muhafaza etmek. ayağ. — Der Löwe. — Mit dem Wegweiser zusammen gehn. delil ve rehberle bir sari ve bir tarafa gitmek. — Schwer. serdar. icbar. kılağuz. beginnen. agır. bardak : kulblu su kyasesi. alacukun etrafına çekilen nemed. krumm. sich erkundigen. alta almaklık. toprak bardak. Thongefäss. tefahhüs ve tefakküd etmek. Drittes Jahr in der türkischen Zeitrechnung. — Sieg. — Bei ihm. bardan : büyük zenbil ki anbar makamında mustâmel dir. menmenlik. | barlıg : varlık. — Untersuchen. teblil-i terib etmek. Erfolg haben. sengin. başkiyan : deve üzere yüklenen top aleti dir. zahib. serpayan. sparen. idare etmek. serkeşlik. basruk : basturk. esed. başkaru : kulağuzla beraber gitmek. welcher als Scheune gebraucht wird. servet. bari : tanrı tâla. saman. — Eigenliebe. azim olmak. ok ucu imal eden usta. baş minlik : enaniyet. sich zur Erkenntniss leiten lassen. mizan yıldızlarının burc-u işareti. welche auf Kameele geladen wird. tunca. bud. gitmek. basırğanmak : uykuda hâb-i perişandan korkup kalkmak. inad. baslayış : galebe. — Reichthum. zirpa etmek. gazanfer. iba. Anführer. pişrev. baş ölgü : nisf-ün nehar. tesviye-i ifa etmek. Gewalt. muhtesib. barış giliş. ihtilaf. baş etmek. tinc. delil. Gegensatz. — Das Gehen. rehber. tarac. bastuk : bir nevi meyve şurubu. einen schweren Traum haben. baş etmek. vorübergehn. Gehen und Kommen. Rechner. ekin başı. Pfeil. baskak : nazaret. galib. öne döşmek. umum. cenab-i hakk. Führer. barida : huzurında. — Vollenden. — Eine Art Fruchtsaft. — Geräthschaften im Zelte. başçı : yol gösterici. barmak : varmak. yoluna koymak. das Sein. durchnässen. barca (barıça) : cümle. rüzgyar ve hararetden atları muhafaza içün üzerine basdıkları keçe ve çul. yol göstermek. — das Ganze. ağırlık basup muztarib olmak. reftar. Beweis. mit welchem man die Pferde gegen Wind und Schweiss schützend bedeckt. talan. başak : sünbüle. tefrik. . | barış : gidiş. yolbars. muzaffer olmak. gina. kyafe. masad. muhafaza.banmak : ıslatmak. baştaban : başı aşağı. hucum-i nagehani. — Eine art Kanone. barlamak : cesticu etmek. | başğalığ : ayrılık. ein Filz. eigensinnig. başarmak : mubaderet etmek. — Das Sein. garet. — Aus dem Schlafe auffahren. serzir. ok. | bars ili : sal-i türkanin üçüncüsü dir. süllem paye. mevcud. ağır uyku görmek. nigun. sulu şeye basmak. Halsstarrigkeit. Verlauf. — Aufsicht. azimet-u avdet. ihtida etmek. gayrı. Ruhe. ibitmek (?). hep. musalaha. indinde. başğa : ayrı. heme. hart. — Verkehrt. birlikde yol almak. çömlek. — Ein anderer. Friede. baskıc : merdüven. Hab und Gut. — Beute. sokmak. — Uneinigkeit. barant : yağma. giran. Name des Sternbildes der Wage. cüdalik. varlık. bars : arslan. hodrey. mevcudluk. — Mittag. existirend. — Leiter. | başakçı : huşeçin. — Ährensammler. — Wegzeiger. şir. huşe. diger. — Der allmächtige Gott. muvafik. maldarlık. — Grosser Korb. suluk etmek. nezdinde. — Gehen.

| batrağ : çabukrak. zeber-dest. — Muthig. ip. — Stark. — Vorsteher. Färberröthe. | baurci : aşçı. beytak (beytal) : kısrak at. — Ein sumpfiger Teich. | batur başı : bahadurların başı ve seramedi. kahraman. — Eine Art dicker Leinwand oder sonstiger Gewebe. tabbahlık. kürkde kaplanmış esvab. çarh ve ötlegü tesmiye ederler. batak yer. eine alte und berühmte Stadt in Turkestan. — Wohlerzogen. Zeichen oder Stoff auf Fahnen. bekaul : destur. gayur. Befehlshaber. çepek. başlı. batuk : ağır. — Ein Stück Leder oder eine Art Handschuh. gats etmek. kefş. beytutet etmek. zor. çokdan kalma. riyaset. kadim. baturmak : mustagrik etmek. batur. eifrig. rehber. übernachten. um die Hand des Falkoniers zu schützen'. — Gewöhnlich. berühmt. pehlivan. der dem Falken über die Kralle gezogen wird. — Mit Koth bedeckt. kati. horos. acele. Verwalter. batur : şeci. kunduracı. sich hineinstürzen. batacak çamurlu göl. tepeli. yelken bezi. mâdum ve telef ve berbad etmek. Sumpf. aşçılık. baulı : tâlımlı. — Haupt der Tapfern. naz ile perverde olmuş. salar. Bat : çabuk. bebertün : kürk. kräftig. dişi beytal. — Schwer. sich festsetzen. — Eilig. hart. meşhur şikyar kuşlardan bir nevi dir. — Eine Art Instrument. asiya-i vustada türbelerin direyine tuğ ve baydaklara ve bayraklara alamet içün konulan elvan parça. bayağı. eski. asıl süs. Name einer Rangstufe in Turkestan. Feldherr. belban : bir nevi aheng ve surud. aşpez. behte : pamuk mamuk. sade. eldiven. muharib. argamçı. veraltet. şirin boyan dahi derler. behradun : meymene. serdar. baur : hilat. ein mit Pelz umhülltes Kleid. bek : büyük. — Baumwolle. ale-l acele. — Glück. risman. Türkistan'da kadim ve meşhur bir şehir ismi dir. alt. — Pelz. | baurcılık : aşpezlik. schnell entschlossen. Segeltuch. koşunun ön tarafı. bahadur. — Sich in etwas vertiefen. ordunun sağ cenahi. sakil. acele acele. — Sehr schnell. tabbah. Führer. Musik. bekter : bir nevi silah ve bektürme. delil. cengi. kostbar. amir. rechter Flügel des Heeres. çaşnegir. pembe. safder. — Schuh. vernichten. kühn. tez tez. zud. azim eş-şan. beya (beyat) : âdi. bedabalğa : kilağuz. caygir olmak. şebmande. — Wegweiser. yol gösterici. vekil harc. — Eine Waffengattung. kösele. Krieger. Schnur. kumandar. — Küchenhandwerk. sich beeilen. seri el-hareket. beyrak : bir nevi kalın bez ve sair bafte. madian. tesri ve tâcil etmek. — Koch. cesur. berühmter Jagdvogel. tapfer. mustahkim. bald. cüll. — Falke. — Schnell. der Stärkere. behli : doğan. belbeli : ikamet. — Befehlshaber. bayat. ayak kabı. Sohle. — Stute. Schlinge. | bat bat : çabuk çabuk. bekre : bir nevi küçük balık dir. terbiyeli. übrig geblieben. serkerde. muhtedi. — Name einer Hyänengattung. bilayi behle. behlem : doğan. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. pustun. beyan : devayi telh ve şirin boya ve beyn. Vordertheil des Gespannes. sancaklara konulan parça ve alamet ve kumaş. streng. köhnelenmiş. eilig. başmak : nâlin. divan beyi. — Oberer. flink.başlıg : reys. Vorkoster. giran. bednos : sırtlan envaindan bir hayvan ismi dir. tehemten. . — Bezeichnung einer kleinen Fischart. Aufputz. amir. Zen. saht. batu : kavi. | başmakçı : kavvaf. — Schuhmacher. tez. farbiges Tuch auf Grabsäulen oder Fahnen in Mittelasien. pabuşçu. — Decke. — Bittere Arznei. Batkak : çamurluk. | batkaklık : çamur teraküm etmiş yer. mahi. Held. — Aufenthalt. seri'.

avokat ve danişmend. Zierde. tezyinat. Laus. bertik : kemik. Opium-esser. Name einer Rangstufe in Mittelasien. nişamend. kostbar. validesinin anasına ve pederinin validesine dahi itlak olunur. Gelehrter. beniz. bengzamak : muşabehet. Abzeichen. asiya-i vustada bir kabile ismi dir. — Ortsname in Afganistan. faulig. — Klein. şebik. patka. — Lehrerin. berk : kavi. häufig. mustahkim. Bosheit. hanım efendi. benair : Afganistan'da Suad civarında bir mevki ismi dir. Befehlshaber. — Name eines zu Fergana nahe liegenden Ortes. miltik. belka : deve yaurusu. tilakçe. araiş. berket : heykel. berlas : Samarkandda karib bir memleket. das Ähnliche. zarif. hemesi. dikkatli. Oberhaupt. mihr. — Gesicht. mekteb hocasının haremi. — Bild. nişan ve alamet. ähnlich sein. berağu : sağir. Buharada bir nevi kumaş dir. bibi : nine. — Müssig. bendegi. das Äussere. benduk : tüfenk. Wanze. — Schönheitsmal. beşir : Amuderya ve Rasende karşı cihetinde irsarı Türkmeni kabilesinin meskeni. esrar. — Vergleichen. — Sklaverei. | bibi atun : mualime hatun. koyaş. Theilchen. hem reng. kyafesi. berküt kuşu. mezar. kabr. Knabenschänder. piş dadi. beş ırmak. — Flinte. kehle. bi : büyük. tiryaki. beşik : güneş. amir. — Satteldecke. ruh. sağ cenahi. berendek : eyerin örtüsü. — Name eines zwischen Firgana und Kaschgir gelegenen Gebirges. benaris : Hindistan'da bir şehir ismi dir. — Schön. kleines Kind. nazir. metin. bengi : serseri. ulu. bezenk : sülyünün dişisi. — Name einer Stadt in Hindustan. vech. küçlak. beşiri kelimi meşhur dir. zinpuş. — Knochen. . ruy. — Fest. kölelik. ecza. — Stumpfnäsig. — Eine Provinz in der Nähe von Samarkand. tevaif-i Üzbekden bir aşiret ismi dir. esaret. eine Stoffart in Buchara. salar. hurşid. — Rebhuhn. Heerführer. merdümek. sağlam. bir nevi rayheli pirinc ki benairi tâbir ederler. bet : çehre. adil olmak. taklid. bellur tağı : Türkistan'da Firgana ile Kaşgirin arasında bir dağ ismi dir. harirden beyazi galib bir kumaş. hane nişin. rasin. yeksan. büt-hane. şeraret. mumasele etmek. bestan : kapsul. âriz. tifl. köpçok. — Wohnort der gegenüber von Amudarja u. nachahmen. beranğar : ordunun meymenesi. şems. yüz. ein Stoff aus Seide von überwiegend weisser Farbe. Herrin. Wildhuhn. bertas : memlukiyet. yüzde olan leke. turfan. bezek : ziynet. muteaffin. beşarık : Ferganaya karib bir mevki ismi dir. — Gross. stark. Götzentempel. — Sonne. Asiya-i vustada büyük bir rütbe ismi dir. âla. — Schmuck. azm. Knechtschaft. kaml. Antlitz. abdiyet. besağa : merkad. gulami. eine art duftender Reis. kati. — Gleichheit. — Fasanhenne. zibaiş.belen : keklik. cengaver. haşiş. kebk. — Grab. — Wohnen. — Rechter Heeresflügel. gesund. renk. — Grosmutter. büyük valide. sabi. Rasende ansässigen Turkmenen. mutabakat. manend. Name eines mittelasiatischen Stammes. Hanfpflanze. — Augenbrauen. böcek. lahad. sipehdar. — Insgesammt. serbest. benayi : güzel. yaban tavuğu. beri : cümlesi. küçük. bibak : bebek. Name einer Art des üzbekischen Volkstammes. nefis. Bein. sert. yahşi. esrarkeş. beug : hal. — Junges Kameel. çapkur. hart. Lehrersgattin. birinci. bir nevi measir-gezende. hepsi. | bengzayış : muşabehet. afitab. kargaul. beltute : mükim olmak.

küçük hanım. cesim. Nasenloser. nisf. bilak yüzük : bilezik. bilau (bile) : edat-i rabt dir. encam. — Schleifstein. bıçkı : destere. — Gürtel. araiş. kırak. glücklich. bilak : kolun nabza yeri. lediges Mädchen. tıpk. fikr. füte. merbut. kapu. şevarib. keheylan. — Pferd von Zucht. âmirler. misl. — Gross. — Schleifstein. revnak. bıhmak : teneffür etmek. Rippe. burunda. Handgelenk. Wurfstein. — Würdenträger. Thor. uluğ. sich ekeln. bilau : ba ve beraber. — Zusammen. — Ausgabe. kak. emel. devende at. elemek. schnelles Pferd. ba' mânâsına. Burg. — Abscheu haben. meyan. bilağ : bilegi taşı. Ermüdung. basturma. in der Bedeutung von 'mâ. kırak. bi-ukde. yurunca. âzâde kız. mit einander. — Futter. kemergah. Spalte. henuz têhül etmeyen kız. befestigt. — Ehrwürdiges Weib. — Hacke. kadid. faltenlos. hanım. bilegi taş. — Ende. — Nadel. Schmuck. gemähtes Gras. edles Pferd. gedik. . kelal-u melal. ile. bile (bila) : bilen. ibre. harc. danişli. — Armband. biğ : bik. minşar. misam. bedevi. Handgelenk. Gelehrte. misam. Frau. madian. böklümsüz. Abschluss. — Gebunden. gefüllter Kuchen. kemerbend. der Schnurbart. — Kette am Peitschenstock. biçin yılı : sal-i türkanin dokuzuncu meymun yılı-dır. bide : kuru alef. suzen. arre. ilan gibi. ein von Sclaverei freies Mädchen. — Getrocknetes Fleisch. zinet. bike (bika) : mühtereme kız. — Neunter Monat der turkmenischen Zeitrechnung. ekmal. bilici. ayım. hanım. Jungfrau. bir nevi şutur ve deve. sa'id. bıçuğ : yarım. urgacı. burnunda sakat ve illeti olan ve burunsuz ve beynisiz. mubarek. at otu. | bilaki (bilali) : anın yanında. bidau : soy ve cins at. asıl bey hatun. biye biye : kısrak. biğu : doğana benzer bir nevi şikyar kuşu-dur. kasd. yanbaş. sieben. — Ähnlich. Adelfräulein. Messerart der Schuhmach er. Hindistanda hanımlara bikim sahib derler. malumatlı. nur. kaburga. bağlı. — Seite. bıkın : pehlu. biçilmiş ve dolunmuş ot. — Der Wissende. — Stelle des Pulsschlages am Unterarme. hisar. bilakce : mücrimlerin ellerine vurulan zencir ve bend. bigin : manend. — Handsäge. Bogen. — Hauptstadt von Khina. gilbar etmek. biçin : baçin yâni çin paytahtı. dest-i bend. ile. bihadd. biyik : büyük. ba'. bican. dudu. biglamış : etmam. — Herrin. — Zusammen. bikik : bend. — Stute. — Hälfte. — Ehrenhaftes Mädchen. Klee. 'mâ. gedürrt. gibi. bıkmak. bigiz : ışık. bikarnat : masruf. kefş-duz ve itekci ve konduracıların alet-i katileri. bigim (bikim) : bey hatun.biçak : iyne. meymun. Pulsschlag. bildurga : kamçının desteyine vurulan halka. Badeschürze. musahabetde ve mâyetinde beraber. Wunsch. içerisi kabaklı ve köfteli hamurdan dört köşeli bir nevi çörek. bikac : mühtereme hatun. bibi. bikat : büyükler. nihayet. bilbağ : kuşak. — Bindezeichen. — Glanz. Nasenkranker. Weibchen (der Thiere). Rauchfleisch. entsprechend. bihti : kurutlamış ve soyunu çekmiş et. — Eine auf die Hände von Verbrechern befestigte Kette. — Absicht. azm. bilau : bilegi. ayım. bil : kemer. — Falkenähnlicher Jagdvogel. viereckiger. yurunçka. eine Kameelart. hemrah. dirahşan. Licht.

— Zusammen. Darlehen. ârif. harac. verilecek şey. — Kundmachungen. zusammen. mühkem. Stempel. bac. — Er gebe. binigzamak : benzemek. mâlum. — Mit. zeki. — Bekannt. birmak : vermek. teblig. — Ähnlich sein. bili bağlı : doğana manend bir kuş ismi dir. | bilkülük : belli. bezeichnet. — Hart. birkişmak : araşdırmak. bir kişi. Verständniss. geschieden. | benigziş : şebahet. sammeln. tembih. | birdik : beraberce. ruh. bilkürme : eser. dana. — Jemand. îlam-i eşâr etmek. — Das vorige Jahr. streng. bilinmiş. biraz. cüda cüda. meharet. şütür. Nachrichten. bilkat : ihbarat. stumm. — Zeichen. | birka : birlikde. alamet. die eine Seite. — Vorjährig. auf einmal. alter Diener. birkitmak : sedd-u mustahkim etmek. birkamak : bir gelmek. aş. Inhaltsverzeichniss. kalil. — Ruhig. — Kräftiges Kameel. — Gott. bir tavurda. dayma. girdigar. — Zusammen kommen. bilkü : nişan. saht. | Birin birin : beraber beraber. damga. | biran : birisi. — Einzeln. Geräth zur Bewachung der Soldaten in Mittelasien. — Steuer. — Vereinigen. hünermend. biriktirmek. allein. | birarte : bir tane. — Einzig. îta etsin. sich verhärten. Zoll. manend.oder Reitpferd. borc. yer yerine vermek. — Etwas schulden. bir düzüye. Weiser. — Zeichen. — Leeres Zeug schwatzen. mutabakat. Stotterer. yegane. — Steuereinnehmer. — Untersuchen. nişan. katılaşmak. bilkürmek : ifade. veresi. biriki : birisi. — Renn. sert. bilküt : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. beraberce. — Falkenähnlicher Vogel. gering. îta etmek. mâlumat. — Alt. plötzlich. — Geben. kemter. fehm. birkişturmak : birleşdirmek. der Schöpfer. bildirmek. Kennzeichen. . — Gesicht. | birküci : verici. emekdar. hudavend. ayrı ayrı. daniş. kapatmak. bisrik : kuvvetli deve. toplaşdırmak. aff edici. bir tarikda. binik tat : bir nevi taam ismi dir. nişanelı. memasele etmek. ruze. — Wissenschaft. fihrist. bilik : ilm. tanılmış. mutabakat. bir renkde. Essen. mühür. stark. bir kimesne. binilecek at ve hayvan. birar : birer. cemal. emaret. | birküsi : vereceyi ir şey. yezdan. birkay : versin. gung. damga. bir adam. havadisat. savm. kinayeten ustura ve süpürgeye dahi itlak ederler. bekannt. sammeln. Asiya-i vustada leşkerin muhafazası içün bir nevi amel. zusperren. Warnung. Zeichen. endek. yüzün rengi. elken. biri tarafı ve yanı. eser. yek yek. — Der Eine. wissen lassen. tecemmü olmak. boş boğazlık etmek. bilişildamak : yave söylemek. | bilturğı : geçen sene-ki. Fürst. çuvalduz. biltur : geçen sene. bilimlik : danişmend. alamet. at. — Ein wenig. nişan. Packnadel. — Gemeinsam. Einer. — Ein Gelehrter. sal-i güzeşte. tâlimat vermek. birkine (birğine) : azcık. habs. — Verschliessen. birabar : tangri. eski. toplaşdırmak. dirayet. yemek. übereinstimmen. — Erklären.bilenk : ebsem. gafur. binigiz : çehre. şebih. birkü : vergi. saçma ve beyhude söylemek. Schönheit. lal. Verzeiher. birk : kati. toplanmak. birersak : oruc. — Fasten. biru (biri) : kadim. tek tek. binicik : koşucu. — Gleichheit. — Name eines türkischen Stammes. vergleichweise auch Rasiermesser oder Besen. yekayek. — Eine Art Speise.

kabak oyunu dahi derler. boğrı : aygır. bizamak : tecemmül ve tezyin etmek. | bişar : beşer. Schriftkundiger. ordentlich. — Wachsen. Band.oder Steinstücke geben. — Trockener und hohler Kürbis. Schmuck. buharat. hatat. bizkak : humma. tertibli. boğa : sığır aygırı. titretme. muntezim. muharrerat. bişimak : sallamak. Baumrinde. — Schmückende. — Schmücken.ki çocukların içine kemik ve taş parçaları koyarak oynarlar. bitilmek. bizak : araiş. varaka. Name einer kleinen Festung nahe zu Bochara. yapılmak. horde. | boğma : boğundu. — Nebel. bitküci : kyatib. Achter Ahne Dşengiz Khans. — Blitz. senedat. penc. divan. tahrir ve terkim etti. boğuk. — Ortsname in der Nahe Chinas. çakın. cümleşi. kernay. Fusskette. — Wittwe. kitabet kerd. Name einer giftigen Arznei. halka. bir ilac ismi dir-ki zehirli ve semli olur. | biti : yazdı. | bitik : mektub. neşv-u nema bulmak. bişkarmak : düşünmek. halas olmak. pişkin. kyatib. îmal olmak. boğ : duman. — Schaukeln. muretteb. halka. tuman. | bişbarmak | bişlamak : beş etmek. boğdak : ağacların kabarmış olan yeri. bitimlik : usullu. divan. bitmiş. biz : yıldırım. — Schreiber. in welchen die Kinder Bein. halas ve nabit olmuş. Schlinge. bend. — Nachdenken. tuvana. sich retten. zieren. numayişli. çocuk. kemend. — Schlund. Gaumen. iki kühneli deve. bizevc. gönül sıkılmak. zibenbe. halas oldu. — Katze. nay. yazıcı. bitçaka : küçük. gedeihen. Verbindung. teb. — Fünf. yazmak. ufak. hayvanların vaktı izdivaci. — Gut gekocht. — Alle fünf auf einmal. zib. — Geregelt. Rachen. — Regenloses heftiges Gewitter. boğak : hafakan.biş : beş. pusula. boğuk ses. tahrir. — Stier. donatmak. boğaz. — Stute. — Schreiber. mışık. ruka ve name. — Mit einander verbunden. körbe. Lämmchen. zweihöckeriges Kameel. | bizakçı : ziynetlendirici. — Geschwellter Theil der Bäume. gırtlak. — Knoten. sahib-i kalem. boğulmak. halkum. — Zu fünf. bitik : yazı. um damit zu spielen. hübsch. Dşihun yânı Amuderya ve Rasende. Schreiben. tükenmek. — Zierde. bişik : kedi. boğuk ses. bitüy : bir birine yapışmış. bizlavuk : kof ve evcef kabak. araişci. | bizaklik : araişli. — Er hat geschrieben etc. gedämpfte Stimme. sağır evlada itlak olunur. vasl. biş balıg : Türkistan'da Çine karib bir memleket ismi dir. ihtinak. Wittwer. — Erstickung. ziynet. gul. boğaça : boğuça. damak. bitmek (bitmak) : nabit. Dampf. askıcı. kakşatma. — Klein. hatas. bive : dul hatun. biştuğ : eyi pişmiş. — Das Zittern. bitmek : yazmak. — Geschmückt. paybend. — Brief. biş-miş hem derler beşer. bişuher. boğnak : yağmursuz şedid furtuna. | bişaula (bişalati) : beşide birden. mirza. — Brief. tezekkür ve tefekkür etmek. — Ortsname in der Nähe Chakends. iki hürküşlü şütür. Brunstzeit der Thiere. bi-ayb ve binoksan. . yakışıklı. Kürbisspiel. ukda. Blatt. bala. Dşengiz hanın sekizinci ciddi Boğa han. boğmak : boğum yeri. kleines Kind. — Fieber. | bitikci : yazıcı. Hitze. terkim. aşın. — Schreiben. Trompete. mektub. nüvisende. biş arık : Türkistan'da Chakende karib bir mevki ismi dir. ağacların kabuğu. boru. schreiben. Buharaya tâbi bir küçük kale ismi dir.

— Dieser. — Farbe. ukda. Halsschmuck. asitane. Name einer Stadt. — Name eines turkmenischen Stammes. Geschlecht. — Dreieckiger Kuchen. ferbih ve semin olmak. gazal. kesmek. vertheilen. Hinweisungszeichen . boğum : bend. | boyağlığ : boyalı. mahfi durmak. yabu. kiriş. bağ. bab. — Ueberzug. Verknüpfung. — Dick und fett sein. — Farbe bekommen. büküm. Dach. Schlafkleid. gewohnen. . — Knoten. yataklik came-hâb. borak : bürg. bir kasaba ismi. — Name eines turkmenischen Stammes. boğursımak : deve kızmak. bolay : olayım. — Sehne des Bogens. | boy otu : yabani nana. peştemali telfif etmek. harf-i işaret dir. Überschwemmung. — Das weibliche Kameel zum männlichen locken. çarşaf ve çadırşeb. kemin kurmak. — Gazelle. hoch. gewachsen. perverde edilen. düyün içün kurulan çadır. tüpü. — Pferd. bol : bu. baş ayak. koku. boybaş : serapa. reng ve boya sürmek. nährend. — Dromedar. rayhe. şum. — Am Ende des Bogens befestigtes Seil. pivend. perde. bargir. yüz örtüsü. firar-i muhacerat etmek. külak. saçbaga ilave olunan harir ve gömüşden bir nevi zib-u ziynet. — Eine Art Halva. | bokturma : düşmenin zuhurına pusuya yattırılan asker. Haus und Hof. Vorhang. Hochzeitszelt. zivane. çevirmek. — Schleier. pusmak. bürmek. dişi deveyi boğura talib etdirmek. vezn. boğulmuş.boğu : ahu. paralamak. — Wirbelwind. — Pelzmütze. — Zerschneiden. kiracı hayvanı. | boyağçı : boyacı. — Gefärbt worden. bunun gibi. Lasttier. borağan : kasırga. — Gefärbt. Hirsch. bosağa : atabe. boğcama : boğça. reng verici. — Wuchs. alıştırmak. girih. müzeyyen ve mükellef örtü. einhüllen. — Wilde Pfeffermünze. boy sahibi. — Von Kopf zu Fuss. boygalmak : boyalmak. für das Seelenheil der Verstorbenen an Festabenden bereitet. — Färber. Gaul. bosrak : bir nevi helva dir. dalga. | boyluğ : uzun. levn. reng alınmış. Pforte. kapunum alt tarafı. kilade. reng. — Intrigue schmieden. iki kühneli cemel. — Den Kopf bedecken. kemin kurmak. borta : yük. boyaut : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Vor den Feind gelockter Soldat. gizlenmek. — In die Falle locken. Mundstück. işik. Welle. şedid furtuna. | boygir : boyalmış. cenab. dam. boktu : kemin. zerstückeln. — Hinterhalt. bokturmak : dam. bordamak : semiz. boyağ : boya. boğarsak : bayram ve mubarek gecelerde lokma yerine geçmişlerin ruhuna pişirmiş oldukları musellis hamurdan bir nevi tâm dir. hile tertib etmek. boğcı : yayın köşelerini tehkim içün bağlanılan ip. geyik. taksim etmek. bokmak : kati etmek. bosmak : dam. — Vor die Mitte und die beiden Flanken des Heeres gestellte Soldaten. bâlâ. karibe ve hazire. gleich gross. medid. Geruch. Saite. — Schwelle. boydaş. beçe. borka : nikab. silsile. sich verbergen. sich verloren halten. kemingyah. borkamak : başına bir şey örtmek. boy : kadd. Kopfbedeckung. boyrak : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. hile tertib etdirmek. glänzende Decke. rengli. bülend. bokçurma : yayın kirişi. boğur : bohur deve. müzeyyen külah. — Lang. boyrakçi : ordunun kalbgahi ile iki cenahlarının önüne konulan asker ve karaul. kalpak. çeşm-i bend. şu.

Stück. imame. bögü : büyü. — Sprössling. bala. Nierenfett. boşanık : vahi. cadu. böbrek gürde. Kraft. eyerin altı. heulen. botkarmak : inbat etmek. yan. babalu. boşmak : teskin-i ataş etmek. peragende. — Brüllen der Thiere. bögür : cenb. — Zerstreut werden. seratime. destar. Fussgänger. — Brombeere. kir dökmek. boşukmak : halacan etmek. agrica. | bökrütmek : eyrilmek. . Unhold. botka (botaka) : bir nevi alef ismi dir. boşuk : sarık. ilm-i ruka. Bauch. — Junges Kameel. pehlu. alay ve donanma atları. — Sich krümmen. hölzernes Gefäss. erweichen. Kind. linke Niere Glück. Magen. betrübt. botramak : perişan. piçide. yürek çarpınmak. bağlamak. bögürtken : bögürtlen. boşurğanmak : iztirab vermek. albern. — Eine bei den Goldschmieden gebräuchliche halb eiförmige Gussform. gebrannt. bölek : firka. meymene. ifrit. tohum ve saire baş çıkarmak. — Unruhe. taraf. sihir. bökütlemek : akar suyun yolunu bend-u sedd etmek. hareket. müstedrik. sele. Schnur. deste bağlanmış buğday huşesi. had. ratl. boşak : numayiş atları. elbesti. telaş. her tarafa yayılup perişan olmak. — Das fliessende Wasser hemmen. betrübt sein. — Krümmen. salus. yarı ağzı kavuşmak. — Eintheilung der Truppen nach rechts und links wahrend des Krieges. hisa. Peri Frau. Ein Bündel Ähren. bir kabile ismi dir. sich drehen. pare. kursak. şecere. bökürakçi : moharebe esnasında yemin ve yesare tertib edilen asker. bote : koyumcu ve zergerin güzar namında istîmal ettikleri yarım yumurta şeklinde kil-i hikmetden bir nevi kalıb. pic-u tab etmek. sağ böbrek meymene. peragendo olmak. — Abtheilung. telezzüz etmek. — Jemanden ängstigen. muztarib olmak. feryad-u figan etmek. — Eine Art Futter. bağırmak. sebük-magz. — Leer. — Grosses Glas. Ausgehen des Athems. kenar. bi-kyar. nizam. unnütz. maşi. gevşemek. peyda olmak. ham etmek. bökürak : bökürük. halecan. tabur. bota : yauru. böküldamak : hafakan olmak. big. boş yer. bir mühime yaramaz şey. gedeihen. Gewicht. Name eines Stammes. keder vermek. Korb. başçı hatun. derin ses çıkarmak. | bökülmüş : tavlanmış ip. — Gedrehter. yauru. drehen. Hexe. boşar : iztirab. — Paradepferde. — Krümmung. bögürmek : hayvanatın teferrüd etmesi. — Wachsen. — Schaden. — Das Weichen. mâde. — Betrübt. — Kopfbund. Grenze. piçide olmak. — Angstigen. — Fruchtbar. botmak : nabit. tablanmış. botrak : perişan. — Seite. bigane. nefesi sıkılup halecan olmak. rechte Niere Unglück. brennen. gedeihen lassen. sol böbrek meysere. Hexerei. bökrülce (bökrülcük) : samir. peri han. kyase-i çubin. efsun. parça. meysere. Handtuch. bestürzt. şikenc. derhem etmek. Turban. Bewegung. risman. — Reimen. zerstreut sein. beçe. — Zerstreut. schreien. yarayı bağlamak. — Den Durst löschen. boşğanc : ecne. — Zittern. magmum olmak. bökrün : tehigah. puc. top. Zauberei. — Niere. bökülüm : kurulmuş. başka. dolaşık. Wunde verbinden. botum : genç deve. Angst. guruh. binden. | botraşmak : dağılmak. bökmek : mukavves etmek. yol yürümek. Zauberkunst. ziyan. getrocknet. Trupp. — Zauber. pic-u tab. Pochen des Herzens.bostağan : büyük kadeh.

irgadaltı. Fussfessel. — Ringer. kutur. inziva. irade-i padişah. — Erstickung. an ein Ufer kommen. das Zittern. — Dieser da. buğdayık : huma kuşu. niedrig. buyunburan : yeşil ve kırmızıye mail taclı bir kuş. — Pfeffer. zertrennen. ayrı ayrı. | buğuzluğu : halkumu. büyük küçük kabarcık. — Mann mit fehlerhafter Nase. Diplom. schwach. geñirdek. Geräthschaften des Lastträgers und Taglöhners. Band. boysuz. ihtinak. dest-bend. pay pay. buka (buke) : güreşci. selasil. halka. börküt : bir nevi cesim şikyar kuşu. — Ecke. bubecik : bebek. stattlicher Mann. kalpak. ukab. Dolch. umbringen. . zincir. un aşı ve aş ard tesmiye ederler. zerschneiden. köstek. öldürmek. ufak tefek. geschmückt sein. — Ankerwinde auf dem Schiffe. kumarbaz oyunu. — Würfelspiel mit Beinstückchen. kyard. Kette. pare pare eylemek. gul. mevki: ağacları budarken yere düşen sürgünleri. ukda. gönül sıkılmak. köstek. nısf. Metzger. — Sein Schlund. anka. buçak(buçağ) : köşe. köte. mit dem Kopfe abwärts sein. Rohr. — Ort. Filzkappe. — Tödten. — Heute. berat. imruz. Stelle. — Verwehrt sein. buyunk : kuşların peri ve tüyleri. Erlass.böleklemek : taksim ve taki etmek. bu vakit. Einsamkeit. börk : külah. köstek. pehlivan. yarım. nim. | buğuzdak : halkum. — Umgekehrt sein. buğuz : boğaz. becil. Winkel. — Welketheile der Blumen. kasab. bend. — Glücksvogel. şu şu. lifafe. enker. zincir. buğağu : bokağu. boğazı. kurzstämmig. budancık. bend. celad. eine fadenförmige Speise. hamle. Schwarzadler. zincir. baba. Mehlspeise. buğin : şu kine bu kine demek dir. Hermelin. — Kette. menhi olmak. bucul : aşik. fett. Holzsplitter beim schneiden. — Zergliedern. gülü. merdekyan ve müzdur ve hamal edavati. bubu : fülfül. — Kehle. — Schluchzend weinen. ser-nigun olmak. in dieser Zeit. buhsamak : iztirab ve halecan ile boğuna boğuna ağlamak. budurmak : başı aşağı gelmek. — Ein ins Grüne und Rothe spielender gekrönter Vogel. dieser. die Hälfte. bucur : çiçek bozuğu. araste ve peyraste olacak. buhar : bend. bu an. Kampfer. — Befehl. Halsband. kolada. buğra : şeriye. buhanhu : boğmak yeri. — Der dritte Ahne. buğun (buğun kesmek) : bend bend paralamak. Fussfessel. Knoten. boğuk. kemend. — Gelenk. bacaksız. buğak : hafakan. alçak. nay. ve külah-kiş. töpü. buyruğ : emr. — Fadennudeln. kakum. Name eines Vogels in der Fabel. budları kısa. Umschlag. ferman. boynundan kesmek. biber. budanur : ücüncü cidd. — Wickelkind. merdümek. buday : üzbeklere mahsus bir şarki dir. boğum boğum ceda etmek. — Eine Art grosser Jagdvögel. Männchen. — Zertheilen. mefsil. — Kurz. o o. | buğuzlamak : katl ve ihlak etmek. geçid. — Mütze. budal : mahal. — Eigenthümliches Lied der Özbegen. buçurga : bocurgad. simurg. — Fessel. — Kehle. kemik parçaları ile oynanır bir zar oyunu. kenare. budur : kısa. buçuk : burnu bir aybı olan adam. buçkak : kenare çekilmek. Schlinge. bukan : bugün. rişte aşına benzer bir nevi tâm dir. Ring. — Gefieder der Vögel.

Gesicht. Schlinge. kiyafet. bulalmak : mümkün olmak. delik. — Eine Art Speise. Kalk. bend. şura. kemin kurmak. erschaffen. | buluş : mevcud. sine. — Alt. bulduruk : bıldırcın. budane. paralamak. bulğancuğluğ : karışıklık. | bulum : bulgu. bir yere toplanmak. gekochter und zermahlener Weizen. intikam. pusmak. | bulğatmak. burçalık : sahrayi lale. bulamak. Kreide. kisas. virane. tesdid etmek. Heu. Geier. bukbulduk : yoğurt. bulaşdırmak. argamçı. kaynalmış su. theilen. şekl. kabz. — Körpertheil oberhalb des Gürtels. gelingen. mevcud. muvafik ve mazhar olmak. mesadüf olunacak yer. — Quell. zusammen kommen. tarla. bulğar : tevaf-i etrakda büyük kadim kabile ismi dir ki atil ile yabik beyninde mütemekkin dirler. | bulçarlamak : bir araya gelmek. | bulağ otu : su kenarlarında neşv-u numa bulunan yabani nane. — Fluss. — Gesäuerte Milch. ip. tabaşir. — Ans Tageslicht bringen. köşe ve kenar. işteki. bulamak : karışdırmak. — Blutgeld. ahek. | bukatlamak : sedd çekmek. urgan. Seil. halbgekocht. Brunnen. — Oberkoch. alçi taşı. — Trübe machen. geçid. — Das Dasein. yabani şakaik. bur : çukur yer. peyda. bulğavuc : karışdırıcı. bulağ : çeşme. bulğur : burgul. harab. buldurmak : çare görmek. çengel. Deich. bungar : bunar. dişik. Rede. bulbad : eski. Juchtenleder. Bild. köle. bukmak : kati etmek. bulğun : esir. bunguz : boynuz. — Wald. bulağ. — Am Flussstrande gedeihende Pfeffermünze. — Die Wachtel. Gyps. Walddickicht. — Sclave. buldurun : diyet. Schimmel. — Sein. yüksek yere su çıkarmak. suhen. — Das Ansehen. bayoğli. mischen. vücude getirmek. — Name eines grossen alttürkischen Stammes. kaynadılup kırılmış ve çatladılınmış buğday. . — Der zur Versammlung bestimmte Ort. | bulçaş : mahal. Loch. — Der Zukünftige. — Möglich sein. | bulğamak : telvis etmek. tecemmü etmek üzere vad vermek. bir nevi tâm. — Zerstörer. Diener. — Wort. Bach. Trümmerhaufen. suret. bunuk (bunuğ) : heyat. cariye. schaffen. Zwirn. karışıklık. bulğancık : bulaşıklı. bir şehir ismi ve ekserisi dahi kostantiniye mulhakatında mesken eylemişler dir. Name eines Flusses. — Horn. birleşmek içün tâyin olunan cay. aş-hane naziri. — Sich versammeln. meydana çıkarmak. — Damm. burgut. auf einem hochgelegenen Art Wasser tragen. — Verwirren. — Umstürzung. ağaclık tepe. icad. bir nehir ismi ki bulga ve liğa dahi derler. bulğan : çay ve ırmak suyu. Werwüstung. bun : orman. halayık. nim köfte. nutk. — Sammelplatz des Heeres. su önüne hadd çekmek. bulğaşmak. bulmak : olmak. buksa : bedenin kuşak yerinden yokarı tarafı. binar. — Quelle. Pfingstrose. bulçar (mulçar) : askerin ve ordunun ictima edecek mahal-i mevudu. — Das Greifen. bum : baykuş. bulğusi : olucisi. — Ein der Kichererbse ähnliches Korn. Rache. bulte : söz. trüben. Verwirrung. — Dem Wasser Grenzen setzen. peyaz. bozuk. — Wilde Tulpe. burçak : nohude manend bir habbe dir. siedendes Wasser. bulacak : avcı ıslığı. ab-i cuşide. çeşm. keder. — Grützebrei. auf der Lauer liegen. bundur : ahz. — Grube. — Nachteule. bulğanuk : muhalif. Salpeter. kemerin balası. telatine dahi itlak olunur. bulğağ : inkilab.bukat : sedd ab. kır at. Engpass. Weg. yol. kıtık. bukaul : vekilharc. kelam. Stadt auf dem zu Stambul gehörigen Gebiete. — Abschneiden. taksim etmek.

burtağ : bozuk. Polster. sıra. Feuertempel. burla : yüzük. perişan. im Winter den Thieren als Futter gegeben wird. — Kleiner Vogel. ein Stamm. kırk ayak. putperest. Uhu. buta (butun) : bütün. — Der Schenkel. Thurm. gedreht. Wald. otau. mergule. — Ring. dolunmuş ot ve giyah. yekpare. — Weiss. küdek. — Wolf. zeman. halacan. dick. murçil. — Junges. aus welchem Pelz verfertigt wird. burcğun : siyahrak. ukde. ferbih. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Junge. kernay. sefid. filfil. Hütte. geçenki. — Der frühere.burçın : ahunun ve ördeyin dişisi. buta : yauru. semin. eine Art Spiel. welches im Sommer gemäht und getrocknet. temam. oba. verwirrt. geçirmek. bursu : penahlaşmış. karışık. burdak (burdağ) : semiz. tura. — Zelt. Liebling. kenara atmış olan kamış ve levhe dahi itlak olunur. burulğun : burulmuş. dick. kök. erst. vollständig. alacak. ran. junges Kind. ilk. çağ : vakit. — Wachtel. — Einander vorstellen. an. Ç çadır : hayma. çatılmış ve kurulmuş ötü. — Feine Leinwand. bum. — Weibchen der Gazelle und der Ente. Haar. tertibsiz. — Ganz. sege muşabih derisi siyahlı ve beyazlı bir nevi hayvan. akdem. buruk : sancı. Augenblick. — Fett. Petschaft. patiska. künküre. bâzen bıldırcın ve budane dahi itlak olunur. rişe ve filiz. Pelz. kyakül. evvela. yauru. burkutlık : deyr. eyri kuyruk. — Das Weisse des Auges. Sorge. çağan (çayan) : akreb. mukaddemki. — Gekrümmt. — Ein in die Nase des Kameels oder unbändiger Thiere gezogener Ring. badene : bıldırcın. burna : ibtida. Name eines türkmenischen Stammes. ki ondan kürk yaparlar. budem. dülbend. bursuk : ney gibi bir giyah dir. put. zerstreut. — Götzentempel. çağarak : hayme. | burunğu : evvelki. buta : deste. Trompete. Anfang. bila noksan. saç. rize cenaverler. burkut. san. nebatatin riyahinin ve fidanin dibi. — Bündel. — Kind. çağan : beyaz. kyamil. burğut : baykuş. mühür. bir kabile. buruş : pic. hatem. halka. beçe. burulday : küçük perende. — Falte. ein dem Hunde ähnliches Thier. Schössling. Götzenbild. bükülmüş. buğ. — Rohrförmiges Gras. galule. mahbub. — Früher. bik. but : fahz. buri : kurd. Rolle. çin. | burnaşmak : yekdiyerine takdim etmek. Siegel. stark. Runzel. ham ve mukavves olmuş. Fremder. orman. auch als Name der Wachtel gebraucht. çalışmak. — Nachteule. — Die Jetztzeit. merc. — Pfeil zum Fischfang. kalın. bir nevi serçe kuşu. vakit. çağa (çaka) : körpe. — Zeit. bürçek : lüle. çiyan. burma. bikyane. zeman. eski. çocuk. bend. savmâ. burya : hasir. — Skorpion. bir nevi lâb dir. nigin. mit schwarzweissem Fell. zusammengedreht. wohlriechendes Kraut. . Wiese. mâşuk. yörünce. — Pfeffer. — Matte. ibtida. Fürst. schwärzlich. — Zelt. Reihe. burc : biber. ein Stück. ferş. köşe. burun : evvel. — Kugel. Kopfbund. Locke. na-hemvar. çuğd. kavi. — Der Erste. Kloster. aziz gün. gözlerinin beyaz yeri. burunduruk : devenin ve yaramaz hayvanların burnuna takarak çekdikleri halka. tab. erstere. buruncak : ince bez. Festtag. Tausendfuss. | çağlığ : elan. — Ein Gras. eine Art Sperling. kürk. yazda biçüp kurudup kışda hayvanlara yedirilen alef. but-hane. Geier. ufak tuyur. bala. — Ungleich.

| çaknaşturulmak : karışdırmak. Sand. düş görmek. sohbet ve muhabbet etmek. — Arm. grün. sezavar. ithar eylemek. — Blitz. sayeban. — Stimme. araki. çağla : bis kuş ismi dir. çağır (çakır) : şarab. Fussgänger. çaymak : havalanmak. Meerbusen. — Das Echo des aufschlagenden Pfeils. bark. zertreten. ses. — Name eines Vogels. aklı. deniy. mey. — Ein Ton. bade. — Ein Gespräch führen. weisslich. Grütze. dönmek. burc. arığ ve mâruf olan çay çini. — Als Erkennungszeichen eines Stammes gebrauchte Worte oder Laute. cuş-u huruş. reinigen. çarçabuk. mukyaleme. seda. — Schanze ausserhalb der Festung. | çakçak kılmak : muhabbet etmek. reiner berühmter chinesischer Thee. boz. pul ve para. — Angesehen. çakar : kalenin harcında yapılan tabiye. — Springbrunnen. — Kiesel aus dem Meere. — Scherz. çakçalağay : inkilab. freundschaftlichen Verkehr pflegen. munkelib olmak. zerschlagen. | çaykanmak : igtisal etmek. ay balta.çağdavul : ordunun arkasınca giden bölük asker ve salar ve sipah. Hellebarde. nida. | çaknaşmak : munkelib olmak. Maas. çakıl : denizden çıkan ufak taş. — Trichter der Mühle. devrilmiş. çakla ve nişan et. — Bewegung der Luft und des Wassers. — Kauen. çaykamak : yıkamak. uykuda hezeyan söylemek. çalgı. çaylamak : ruya görmek. welcher durch das Zusammenstossen zweier Gegenstände entsteht. Trinker. çaynamak : çiynemek. — Sich vor etwas hüten. şayeste. im Traume Unsinn sprechen. würdig. Reis. havaya uçmak. bir biri ile söyleşmek. Wirbel. Geld. çağlamak : vakti intihab etmek. ezmek. — Wein. — Zu rechter Zeit kommen. yeşil. reml. çakınmak : sakınmak. çay : irmağın küçüyü. — Einen Traum haben. depmek. saz. erwägen. Branntwein. çağmer : hasis. çok söyleyen adam. lakırdı. — Sich waschen. gerdab. çakıldamak : çakıl taşları yuvarlanması gibi ses çıkarmak. — Einen dem Rollen des Kiesels ähnlichen Ton geben. karışmak. beyazlı. fitne. çaknaşık : inkilab. yumak. — Beil. istihkam. Schirm. münasib gelmek. balta. ihtilal. sohbet. umstürzen. deve yaurusu. dalga. nach einem Zielpunkte mit einem Bogen oder einer Flinte schiessen. — Gelüftet werden. şemsiye. kırmak. akkuyruk. çaykun : hava ve suyun cümbüşü. — Bedenken. schwarz. maş ve pirinc. çağlama : avaz. verwirrt. schimmel. Axt. — Umstürzung. çatr. Gespräch. — Kleiner Fluss. hedefe ok ve nişane tüfenk atmak. siyah. çakçak : mulatafa. | çaknamak : çiynemek. junges Kameel. çitişmek. körfez. Störung. çağırmak. Hafen. çakın : şimşek. çağlin : endaze. — Grau. — Umstürzung. Ruf. . inkilab etdirmek. in die Luft fliegen. | çakılda : iki şeyin müsademesinden hasil olan ses. şebi. mulahaza eylemek. çakan : teber. ictinab etmek. layik. Befestigung. gealtert. kart ve ihtiyare itlak ederler. Schwätzer. aheng. çağırma : şadrevan. — Sich waschen. temizlemek. çakanak : arış. liman. çakıldak : deyirmen benderi. nişan ve hedefe eyi dikkat etmek. Aufwallen. Vorhang. çakaçak : okun dikdiyi yerin aks eylediyi seda. Musik. — Sandiger Boden. — Zerstören. çakışmak : toplu durmak. kol. karışılmak. — Nachtrab des Heeres. — Geizig. çaylan : kumlu toprak. berhem olmuş. gemein. çal : kır. çayılğan : konkrad tayfesinin tin-i nuzuhunda yekdiyerini bellemek içün söyledikleri kelam ve teganni.

çalgı. — Trübes Wetter. — Das Klingen. aufregen. mesrur. springen lassen. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Erbeuter. — Kleid. — Schnell. — Faust. çalak. Seite des Sattels. — In Bewegung gerathen. flink. çapkuramak : ziyade yaralamak. — Sich schlagen. çalau : neva. — Kampf. çapaul : âda üzerine sefer etmek. Name eines turkmenischen Stammes. akıncı. çarak : memnun. | çapğulaşmak : döyüşup vuruşmak. çalığ : çabuk yürür at. Musik. fröhlich. eine Hand voll. yağmakyar. Schlägerei. scheckig. çapan : don. Gewitter. yügrüşmek. — Steigbügel. ev baş takımı. hücum. mecruh. — Verwundet werden. çalın : çakmak. çap : yağma. tufan. çanak : üzengi. yağma. | çapğuluş : kılıc muharebesi. — Schnee. çıkıldak. çapağan : yürük. — Landstreicher. parçalamak. — Jagdvogel. çabuk. licam-i esb. koşdurmak. encam. koşucu. — Plünderer. List. çalar : meges. Halbes. Streit. — Plünderer. — Laut. — Schnell. çalkaldı (çaykaldı) : harekete gelmek. Läufer. çarşaf. kabza. sürücü. zur Beute machen. şadman. sich in einer Decke schaukeln. çankırdı : cıngırdı. mit dem Schwerte verwunden. — Schwertkampf. çankal : pence. — Tuch. kayış. çapmak : atı sürmek.çala (çale) : nısf. depelenmek. çalt : çabuk. iztirab etmek. çalkubin : arkası üzerine yatan. muharebe. — Eine Trinkschale. Klingel. seyirtmek.und Regengewitter. kılıc ile pare eylemek. bark. — Gewitter. Vagabund. Griff. çanık : havanın bozukluğu ve tireliyi. yarım. — Plünderung. koşuşmak. çank : ceres. — Sich bewegen. çapğur : boran. parlak. Fälschung. tar-u mar eylemek. çalay : muş-gir. çapak : iri yollu yası göl baliği. — Rennen. sinek. boran. kyase. âcil. cüppe. Oberkleid. saz. — Stossvogel. serseri. çapğulaş : döyüş. — Gegen den Feind ziehen. — Schwer verwundet werden. aheng. çar : kumaş. gouga. Wolke. . | çapğuncı : yağmakyar. akın eylemek. libas. — Fliege. netice. buçuk. yürük. atla koşmak. — Schnell trabendes Pferd. Schnee. sirâtle geçici. — Glocke. çalpa (çalpuk) : bataklık. — Fisch eines lang gestreckten breiten Sees. döyüşmek. Ergebniss. — Krieg führen. | çapılmak : vurulmak. akıncı. — Sumpfige Stelle. çapçı : halaç. Zügel des Pferdes. çapak : yürük. ela. üst üstüne çapmak. çamurlu yer. zerstückeln. çapkalamak : çapalamak. mahi. — Feuerstahl. boran tufan ile karışık. | çapğulamak : muharebe etmek. rasch Gehender. çalma : eyerin yanı başında su içmek üzere asılı duran kadeh. | çapışmak : muzarebe etmek. sürücü. — Die Hälfte. krumm. tufan. Riemen. eyerin yan tarafları. — Auf dem Rücken liegend. tedlis. — Zufrieden. Bettdecke. bunt. avuc. at takımı. | çapğuramak : kar ve yağmur ile veza'n eden rüzgyar. çapduk : intiha. çağdavul. mücadele. çakın. — Hin und her rennen. — Endziel. çıngırdak. kar ve yağmur furtunası. milhafe. — Läufer. an den Sattel gehängt. telbis. muzarebe. kuş. Pferdegeschirr.und Regensturm. ham. çarğ : bir nevi şikyar kuşudur. çapğun : koşucu. zarf içinde sallanmak. çandavul s. Blitz. bulut. ablak. garet. çekmen. eyri.

çarke (çerke) : fışkırık; küçük hayma; hurmet, riayet; mikdar, mertebe; asker; ilm-i musikiden bir makam, rütbe. — Spritze; kleines Zelt; Ehre; Dauer, Grad; Soldat; musikalisches Lied. çarkeb : baş örtüsü, serpuş, çadır. — Kopfdecke, Haupthülle, Zelt. çarlamak : carlamak, çağırmak. — Rufen, schreien. | çarlatmak : davet ve teklif etmek. — Anerbieten. çarşenbhi : odalık, sevimli hatun, sürriye. — Odaliske, Beischläferin. çaruk : çarık, postal. — Pantoffel. çaş : tude, harman, memlu, küm. — Haufen, Ernte; angefüllt. çaş : izdiham, galebelik; harmen. — Gedräng, Getreidehaufen. çaşlamak : yığmak, birikdirmek, üst üstüne koymak. — Aufhaufen, aufeinander legen. çaşmak : şaşmak, istigrab etmek, azmak, yoldan ayrılmak, galat etmek. — Erstaunen, betroffen sein, sich versprechen, vom richtigen Wege abweichen. çat : çit, kenar, dıvar, çalı, çirpi; çatmak, giriftar olmak. — Seite, Wand, Strauch, Messschnur; Klapp. çatağ : çatı, binanın sakfiyesi, balar; çartag; çatılmış şey. — Gerüst, Bedachung des Hauses. çatala : çetele, çöphat. — Kerbholz. çatan : arabanın yanında-ki seped kanadı ve tarafı. — Am Wagen hängendes Korbgeflecht. çatğal : tepeli, muhaddab yer, yüksek yer, kötel. — Spitzig, hügelig, hoher Ort. çatı : üc ayak, sacayak. — Dreifuss. çatıldu : çatlak, delik, pencere, şikaf. — Gespalten; Öffnung, Fenster. çatlağuc : sakız ağacının semeri. — Frucht des Harzbaumes. çatlan : yaralı, çatlak. — Verwundet, gespalten. çatma : peragende ve perişan şeylerden kurulma libas, yamak hamak. çöpden urma sayyad ağı, çartak. — Geflicktes Kleid, vielfach geflickt; Jagddolch aus Holz, Gerüst. çau : düşmen, yaği, aduv; ses. seda; Türkistan'da bir şehir ismi dir; kayme-i akçe-ki üzerinde padişahın ismi muharrer olup pul yerine tedavül olunur. — Feind; Stimme; Name einer Stadt in Turkestan; Name des Padischahs auf dem Papiergelde, als Stempel gebraucht. çavalatmak : maslahat vermek, beyan-i rey etmek. — Eine Meinung abgeben. çavcı : tellal, kilauz, rehber; ökçe. — Wegweiser, Führer; Ferse. çavdur : sahib-i namus, şanlı; tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berühmt, ehrenhaft; Name eines turkmenischen Stammes. çavdurmak : kişnemek, sinmek, hamyaze. — Wiehern; verschwinden; gähnen. çavli : şahin, doğan yaurusu. — Jagdfalke, junger Falke. çavluk : turun, hafid. — Enkel. çavmak : kesb-i iştihar etmek, meşhur olmak. — Berühmt sein. çavun : nehir, sil, ırmak, çay, yağmur, yağın ve kar fortunası. — Fluss, Regen, Schneesturm. çavurmak : çevirmek, taklib etmek, devirmek, döndürmek. — Drehen, umstürzen. | çavrutmak : etrafı kuşatmak, ihate etmek. — Umfassen, umgeben. | çavruk : gerdab, çevrinti. — Wirbel. | çavurma (çavut) : girdagird, ihate. — Rundherum, Umfassung. çavurtğa : çekirge, cerad. — Heuschrecke. çebir : çöp, saz ve çalıdan urulmuş havlu, çit, kenar, havale. — Holzstück, von Schilfrohr und Stränchern umgebener Hof, Hecke. çeç : balık saydı içün bir nevi şebeke dir, ağ, dam. — Netz zum Fischfang, Schlinge. çeçen : ferzane, zeki; çabuk, tez; bir kabile-i çerakese ismi. — Geschickt, geistreich; schnell; ein Tscherkessenstamm.

çedik : nisvane ve zenneye mahsus ayak kabı ve papuş, terlik. — Frauenstiefel, Pantoffeln. çek : ukde, bend, defter, şehadetname, imza, berat. — Knoten, Band; schriftliches Zeugniss. çekçe : yüze karanlı ve tire gören, mutehayyir, açık göz. — Dem Blicke düster und trüb erscheinend, erstaunt. çekdik : ikde, meyve, çekde. — Brustbeere. çekdıri : bir nevi kaik dir, kadırğa, çekdirme, zevrak. — Kahn, Galeere. çeke : pişanenin iki tarafı, şakike, pek küçük; yoğurte ve katika dahi derler. — Sehr klein, die Hälfte. çekil : tavlanmış, mergule, tura; Türkistan'da bir mevki ismi dir. — Gemästet; gefaltet; Ortsname in Turkestan. çekildam : çabuk gitmek, seri, ildam. — Schnell, geschwind; Bewegung. çekin : omuz başile boyun arası, çimenzar, sebze. — Körpertheil zwischen Schulter und Nacken; grünes Gemüse. çekis (çeke) : kum, remel, kuş üstünde aram eden seh papa, alet. — Sand. çelmen : barani, yağmurluk, aba. — Regenmantel. çeküş (çeküc) : matrak, tokmak, petk. — Schlägel, Keule, Schmiedehammer. çelbiş : mahir, ustad, kyamil, birinci. — Geschickt, Meister, vollkommen. çeleb : tanrı, allah, girdigar. — Gott, der allmächtige. çelek : kova, ağac küp, bal zarfı; Samarkande karib bir memleket dir. — Gefäss, Eimer; eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çelenk : sorğuc, bal mumu, ciğa. — Federbusch, Wachs. çeli (çelpe) : rişte tarbağı, mihnet, meşakket, zünnar. — Trübsal, Mühsal; Gürtel. çelik : pulad, taban, ahen çevherdar, güraş tutanlara bir amel ve hüneri; ilişdirmek. — Stahl, Sohle, beim Ringen gebrauchter Gegenstand; Geschicklichkeit. çelik : eyi, alet-i kinnab. — Gut; Strickwerkzeug. çelim : endam, reftar, suret, kiyafet; nargile, kulyan. — Wuchs, Benehmen, Gesicht; Wasserpfeife. | çelimlik : endamli, suretli. — Gut gewachsen. çeliş : babası ve validesi ayrı ayrı cinsden olup ondan duruyan çocuk. — Kind, dessen Vater und Mutter verschiedenen Stammes sind. çelmek : karma karış, yazı ve saire meşk. — Gemengsel; Schriftmuster. çelpek : yağ içinde pişirilmiş etmek ve yupka, katlama, koyman. — In Fett gekochtes Brod oder Gebäck. çemçe : kefçe, çemçak, susak, büyük ağac kaşuk. — Kochlöffel, Trinkschale, Schöpflöffel. | çemçe balığı : yassi, büyük bir nevi balık dir. — Eine grosse Fischart. çençek : bir nevi ağac ismi dir. — Eine Baumart. çene : kurd, buri, kürk. — Wolf, Pelz. çenkak (çenkal) : çenk, çengel, pence, avuc. — Haken, Kralle. çenke : çengiler arusu karşuladıkları vakit raks ederek, def çalarak, çağırdıkları bir lahn-i mahsus-dur; ekseri 'yar yar' lafzını ahirine redif ederler. — Ein Lied, welches die Tänzerinnen vor der Braut singen und welchem sie gewöhnlich die Worte 'yar yar' anfügen. çenke (çuna) : çene yarışdırmak, lafazanlık, apuk sapuk soylemek. beyhude kelami çok etmek. — Viel schwatzen, mit Worten streiten. çepreşmak : yekdiyerine geçmemek, çapraşmak, çapraz ve arı çıkışmak, beraber koşmak. — Einander nicht erreichen, gleichzeitig laufen. çer : genç, tuvana; bir saz ismi; Şiraze karib bir kariye. — Jung; Name eines Musikinstrumentes; ein dorf nahe zu Siraz. çeranmak : çalışmak, işgüzarlık, sai ve gayret göstermek. — Fleissig sein, Eifer zeigen.

çerci : pilever, sergici, besteci. — Kleinkrämer. | çerçici : ayak tohafcısı, gezdirmeci, tane furuş. — Hausierer, wandernder Krämer. çere : beyaz doğan; hayvanatın yüzü ve kafası, levn ve rengi, çehre; bir nevi şikyar kuşu dir. — Weisser Falke, Eine Art Jagdvogel; Gesicht, Kopf oder Farbe des Thieres. çeren : ciran, komşu; bir nevi kırmızı ve doruya mail at ve peygir; esp-i cerend dahi derler. — Nachbar; eine Art röthliches oder bräunliches Pferd. çerez : kuru, hafif, yeyecek şey, meyve, yemiş, meviz. — Trockene leichte Speise, Früchte, Rosinen. çerge : göçme çadırı, alacak, otau. — Wanderzelt, Hütte. çerh : nisa tayfesinin iplik iyirdiyi bir nevi alet; döndürme dolab, çıkrık. — Ein Gerath, mit welchem die Frauen Seide spinnen; Drehkasten. çerik : diri ve canlı, asker ceiş, koşun, başı bozuk, nuker. — Lebendig, lebend; Soldatentruppe, Leibwächter. çerm : post-i debag, mişin, sahtiyan, kösele. — Fell, Schaafleder, Sohlenleder. çetik otu : yorunca, bir nevi giyah, yorunçka. — Klee, eine Art Gras. çevrik : çevirmiş, füsürde. — Strudel, verwelkt. çıçan : gafil, ferzane, hiredmend. — Leichtsinnig; gelehrt, geistreich. çiçaub : tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines özbekischen Stammes. çiçe : hale, küçük hemşire, içe. — Base, jüngere Schwester. çıçkan : sıçan, fare, sıçkan. — Maus, Ratte. çıçlak : serçe parmağı, küçük parmak. — Der kleine Finger. çiçmak : çözmek, döyme, küşad etmek. — Losbinden, aufknöpfen. çidamak : sabr, sebat, tehammül, katlanmak. — Geduld, das Ertragen; ausdauern. | çidam : sebat, sabr, karar, tehammül. — Ausdauer. çifta : hasir, firaş. — Matte, Kissen. çigit : pamuk çekirdeyi, tohum. — Samenkorn, Baumwollkorn. çığ : dağ, yuvarlanan kar kümesi, kamiş ve çöpden urma yüksek çit; feryad ve figan. — Haufen rollenden Schnees, eine hohe Hecke aus Rohr und Holzstücken; Klage, Jammer. çığamak : çiynemek, paymal etmek. — Kauen, zerstören. çığan : halezade. amzade. — Sohn der Mutterschwester. çığavul : çığıldan, kuş gerdanliyi. — Halsband, Vogelhalsband. çığıldan : kuşların boğazına asılan alaka. — Anhang auf dem Halse des Vogels. çığıldek : büyük girbal, kuş ve tavuk çığıldanı. — Grosses Sieb, Band eines Vogels. çığın : boğça, dört ucu bir yere gelmiş ve dökülmüş ufak boğça. — Mit den vier Ecken zusammengeknüpftes Tuch. çığır : su dolabı, kara içinde açılan yol, iz. — Seitenweg, Wasserstrudel, Spur. çığırğu : ses, avaz, görültü. şamata. — Stimme, Lärm, Geschrei. | çığırmak : seslenmek, çağırmak. — Schreien, schallen. | çığrışmak : birlikde ses, birden feryad etmek. — Gleichzeitig aufschreien. çığıt : çil lekesi, çekirdek kabuklu tohum, pambuk tohumu, ciyit. — Samenkorn, Sommersprossen, Baumwollkorn. çığnak : dirsek, köşe. — Ellbogen, Winkel. çığnamak : ses ve avaz etmek, görüldemek. — Rufen, lärmen, poltern. çiy : çiğ, kamışdan dir perde. — Vorsatzschirm, Vorhang aus Rohr. çiye : alu balu; irik. — Saure Kirsche; stark. çik : ham, napuhte, çi. — Roh, ungekocht. çıkan : üfürleme, kabarcık, dümbel. — Geschwulst, Geschwür. çıkçıb : kulak tozu, yayık ucu. — Grübchen unter dem Ohr.

namusiye. — Persische Wasserpfeife. sakat. çıpkalış : izdiham. — Schwatzen. — Gedränge. — An Schlaflosigkeit leiden. çingirik : mısr darısının payesi. çil : örümcek ağı ve toru. — Schleier. — Rother Fuchs. — Recht. çıkrık : küçük dolab. çildam : çapuk. Rand. hırsız. bir nevi aheng. çikin : omuz. çinamak : tesavvür. çir : made. yıldam. döyüm. — Maulkette. — Brunnenrad. vekil-i saltanat. tez. çimsalmak : dört ayak koşmak. çike : aşıkın çukur tarafı. kınab altı. sahih ve rast. bir nevi ayi. budalalık etmek. kuyu dolabı. aşik. çıkğur : uruc. — Eilend herbei laufen. — Geflecht. — Lappen. — Weisse Hirse. ukde. Kropf. fleckig. Abad ile Kabil beyninde bir mevki dir. kalyan. çeke. aufgeritzt. çiklik : çilek. cit. çılpıldamak : çatır çatır konuşmak. öreke. uykusuzluğa mübtela olmak. cebinlik. Knoten. çılpık (şılfık) : bozuk gözlü adam. izmek. — Heuschrecke. bend. güldar. (?) çılamış : tefahhüs. çipar : kır. cemiyet. sencide etmek. ruba. çinge : böklüm böklüm. çindavul : geceleyin orduyu la ecel et-teftiş gezen kol. çıkğuk : çıkık. — Mann mit krankem Auge. çimbay : Samarkand hatasında bir kasaba ismi dir. Stellvertreter des Sultans. çil : bir nevi yaban tavuğu. — Name einer zu Buhara gehörigen Stadt. ablak. uçuk. çikramak : uyku kaçmak. kursak. — Während des Ringens die Füsse um yene des Gegners schwingen und ihn zu Falle bringen. çikurtkay : çekirge. ägyptische Hirse. vielfarbig. intifah etmek. çin : cin ebru. — Ort wo Brustbeere wächst. çıkıldık (çakıldak) : yarğucakın ve deyirmenin destesi. huruc. zünnar. gewogen sein. — Name einer Stadt nahe zu Samarkand. — Brustbeere. çiprik : paçavra. çiliş : esnayi güreşde ayaklarını hasminin ayaklarını dolaşdırup yıkmak. çilik : pay ve pic vermek.çikda : unnab. eilig. zwischen Abad und Kabil. çükürtke. — Weibchen. fevc ile uçar bir kuş ismi dir. çim : Buhara muzafatinda bir şehir ismi dir. — Das Steigen. Griff der Ringer. çiparmak : kabarmak. — Grau. Name eines schaarweise fliegenden Vogels. çinçanak : serçe parmağı. sich aufblähen. çikdirmak : çıldırmak. celik. scheckig. uyuyamamak. — Untersuchung. çil. çilğava : kızıl tilki. — Schnell. Ausschlag. Gürtel des Pferdes. ebras. cerad. çilak : çiktik. yığınlık. ayak dolaşdırmak. — Schwellen. — Teich. — Glocke. çingirağu : çıngırdak. alacalı. divane gibi bâzi hareketlerde bulunmak. toğanak. | çikdalik : ikdeli mevki. Abfall. Auflehnung. mergule. lafzenlik etmek. — Scorpion. — Griff der Handmühle. Versammlung. Spindel. sapı. çingsank : hediv. aussätzig. — Eis. Vorhang. araşdırmaklık. — Der kleine Finger. ebreş yüzlü. çilelik. hile-i pehlivan. çimildürük : perde. Üebertretung. — Den Fuss stellen. — Nächtliche Wache zur Prüfung des Lagers. hal. . nicht schlafen können. çıpkan : çiban. ikde. benlikli. — Absetzung. wahr. — Einbilden. kenar. — Irrsinnig werden. çilbur : at reşmesi. çink : göl. — Erdbeere. — Spinnengewebe oder Netz. — Eine Art Wildhuhn. Locke. — Hohler Theil des Knöchels. önce gitmek. — Khediv. don. Verliebter. eine Art Musik. acele. tecavüz edici. kalabalık. sich wahnsinnig benehmen. çilim : nargile. Putz. — Schulter. beyaz darı.

çirim : boruşuk çirk. falsch. Falte. ibrişim furuş. sahib-i destgyah. mutehayyir. ordu. divar. çirkinsimak : beyenmemek. çis : kudret helvası. — Drehen. cemitlemek. | çivürülmek : büklenmek. Haken. koşun yola salmak. — Honighalwa. Truppe. ruhsare. — Gestrüpp. bitten. eine Jagdart. — Missfallen. — Einhüllen. Promenade. — Farbe. çircaymak : kahkaha ile gülmek. — Belustigungsort. çirğaulan : ehtiyar at. sayıklamak. def etmek. mutalâ. çengel. — Wirbel. çıtkalamak : parmakların ucu ile diken gibi nesne çıkarmak. — Vorhang. — Mit Nägeln zerreissen. mizab. — Belustigungen. — Sich krümmen. Rand. çişmak : çıkarmak. dönmek. leşker seydi. Manna. göz dikmek. çiritmak : hicab etmek. küşad eylemek. . — Vertrocknen. | çivürük : çevrinti. runzeln. çirka : saf. — Soldat. Zelt. tırnak. bezm. hayma. devirmek. — Saures Gesicht machen. boya. ceviz ve fındık ve badem gibi meyveleri diş ile kırmak. nil. ceriş. | çirpici : kasar. Einbildung. Sonnenschirm. elde oğuşdurup çıkışdırmak. kir. — Dünner Regen. — Anschlagen. — Putzer. büküm. — Aufbinden. katar. melfuf olan. | çişindirmak : birisinin libasini soyup çıkarmak. zevk-u sefa. — Sich schämen. — Starr blicken. — Sich einwickeln. Nüsse. — Jemandem der Kleider berauben. çürümek. rim. eyreti. döndürmek. Bleicher. çivilmak : ağzına geldiyini söylemek. | çirkalık : hem katar. perde. ihate etmek. delmek. kart hayvan. — Zornig. Musik spielen. — Sich erlustigen. baran ve boran. — Klagen. nuker. Gesicht. dargın bulmak. çişak : tauşan yaurusu. was einem in den Mund kommt. çırğalanik : Herat taraflarında seyrgyah. — Seite. soyundurmak. Heer. çırmanğan : sarılan. | çirkinmak : bed olmak. — Reihe. şadrevan. çirimak : kurumak. işu işret. gayet ince yağmur. boruşmak. Springbrunnen. tırnağla didiklemek. bed çehre. neşter urmak. — Mit der Fingerspitze stachelartige Gegenstände herausziehen. — Wange. Zug. çalı ve çirpi. Zorn. hiddet. çırmaş : sarmaşık. | çismak : gayet ince yağmur yağmak. | çırğamak : zevk sürmek. sarmak. — Junger Haase. — Schmutz. şekl. Mensch mit bösem Gesichte. gazab. — Eingehüllt. durchlöchern. — Wasserschlauch. gerdab. bir mahal ismi dir. Unreinigkeit. — Betrachten. saz çalmak. | çırmaşmak : sarmaşmak. spielen. Nagel. ipekci. — Laut lachen. çirpi : çirpilmiş. bir nevi şikyar. umfassen. | çiriklamak : asker ve leşkeri sevk etmek. faulen.çiray : çehre. zerkratzen. çivramak : çevirmek. SoldatenJagd. tefekkür. | çıtuk : dargın. | çırğamış : iş-u işret. hayal. — Altersschwaches Pferd oder Thier. Mauer. — Sagen. çirtmak : çarpmak. sarmış ve dolaş olmak. Indigo. çirik : asker. çiskin : kırağın incesi. açmak. çıt : kenar. oynamak. Haselnüsse und ähnliche Früchte mit den Zähnen aufbrechen. umwenden. — Verwickelt. Wirbelwind. çırmamak : telfif. çıvlamak : hiraş tahdiş etmek. sahib-i hayma. leşker. — Dünn regnen. Nachdenken. koşun. çitr : şemsiye. işretgyah. çivit : reng. Schnitt. teraş. çıtmak : türş çehre. staunen. cirt : su tulumu dolabı. sayeban. forttreiben. — Hässlich sein. çivdirmak : çıldır çıldır bakmak. taraf. çivremek : feryad etmek. — Soldaten gegen den Feind schicken. rica eylemek. çirkmak : mulahaza. terencübin.

çomadu : küçük karınca. oyulmuş. schwach. çızığı çekilmek. bir parça. — Sich bewegen. çoprumak : yekdiyerinin izince gitmek. — Topf. çizilga : orak böceyi. — Dicht. best-u bulend. toplanmış şey. çoğa. Gedränge. raks eylemek. zerschnitten. yüzünden bus eylemek. çopurmak : teaffun etmek. karçuga gibi. Gefäss. çanak. çekiç. çolak : topal. çopur : sık. sammeln. dar yol. deste. deste. ham demir. — Kleine Ameise. çıznık : ark gibi sapan yolu. jung. çorğa : yayık. — Verfault. çorpa (çörpe) : pilic. Falkähnlich. — Eine Art Säure. — Sich verbinden. körpe. arık. iri başlı çoban köpeyi. — Seifenkraut. | çopuruşmak : sıkı sıkı yığmak. auch miçkay genannt. domuz yaurusu. kesret. — Aus Gesplitter oder Holz verfertigtes Haus. Griff. topuz. lenk. kulp. bir kuş ismi dir. fıçı-ayran. hat. çizgi. — Grille. kürk. sich anhängen. savlecan. genç. rahşanen puş. — Jagdvogel. einfarbiger Stoff. bir nevi açar. Linie. — Mit den Schnäbeln sich schlagen. — Hinter einander gehn. geseiht.çizginmak : duru cevelan etmek. çokak : eyilmiş. derin kazmak. klein. çotur : yası. etrafda devran eylemek. çoğa : seba yaurusu. — Aufhäufen. çopçok : serçe. çobar : kır donlu at. çopçomak : iddihar etmek. takılmak. cercerek. — Breit. miçkay dahi denir. ab-i revan. Knüttel. | çopan aldatan : kırlangıçdan büyücek bir kuş dir. çöpden mâmul kefgir. — Keule. yalınız rengli olan kumaş. — Holzseiher. | çopan kuşu : serçe manend bir kuş ismi dir. — Stiel. tokmak. çoğan : çöki. — Lahm. Ferkel. çözülmek. çokuşmak : kuşlar ğağa ğağaya tutuşmak. graben. — Gebückt. çokan (çokaç) : matraka. yığmak. toplamak. — Pelz aus dem Haupte der Eiskatze. çokluk : sincab başlarını toplayarak anınla dikilen kürk. gömmek. gölge. — Sich küssen. sürme. Schäfer. köpü. sich herum drehen. — Mager. çokan (çoyan) : döke demir. şül. çök : reng. çokmar : çokmak. — Roheisen. çopçorğa : kamçının destesine örenilen çerm parçası. izdiham. çor : ince çöp ve çalı. Junges vom Wilde. hat. — Schlager. çoğurçuk : küçük bir perende ismi dir. — Grabenförmiger schmaler Weg. Mischspeise. çopak : şikyar kuşu. çalık. çokalik : bir nevi turşu dir. rah. kulak. çolpu : pelev edici. — Lederstück am Griffe des Kantschuk genäht. karınçka. — Farbe. küncişk. Hammer. çopan : rai. — Sperlingahnhcher Vogel. kab. çalılık. keltek. blatternarbig. grossköpfiger Schäferhund. — Pferddecke. çizmak : hat çekmek. balık kılıcı. Schöpflöffel aus Rohr. çoturgay : sap. cadı kuşu. . — Huhn. ein Stückchen. melbusatın kırını gideren ve beyaz edici bir nevi erk ismi dir. tanzen. zaif ve uzun. Henkel. tecemmü. sığırcık gibi. çızlık : kuyruk yağının kıkırdağı ve yanığı. kutur. — Striche ziehen. Linie. lang. Krummstab. — Schimmelfüssiges Pferd. cedvel. schlaff. — Butterfass. Hirt. aufgelöst werden. — Theil des Fettes am Schwanze. çalı çirpiden mâmul ev. aksak. — Sperling. atık. çopuşmak : öpüşmek. çökük. agnam sürücüsü. çolmak : çömlek. Vogelname. çiçek bozuğu. çokal : örtü. Pelz. — Wächter. | çopruşmak : sık sık peyveste. — Name eines kleinen Vogets. zum reinigen von Kleiderflecken. — Zusammenkommen. yılgın ve kamışdan kefçe.

çuğul : nemmam. Rechentafel. çirçir. şikest olmak. çulan : zincir. — Süss. çörka : çay yatakı. kıldan urma at puşidesi. sözcü. doru. — Flussbett. gövdesi. çökündi : gemi ve kayık kıçı. suya dalmak. — Süss. efsane. kaplamak. . vielfarbig. — Das Beil des Schreiners. Ortsname in Turkestan. | çuçuklik : lezzetlü. — Hintertheil des Schiffes oder Kahnes. şekerli. in Verderben bringen. örtülmek. — Halsband der Frauen. gerdenlik. boğa. nan. çörçak : beyhude kelam. nar. cüce. | çuçukanmak : tatlıya temayül olmak. | çuçuluk : tatlı. Einöde. muhtelif el-unvan. Hülle. çumala : kadınların gelübendi. — Beseitigen. Spinnengewebe. — Fahne. — Verläumden. çörkamak : ateşde alazlanmak. Brod. budur. Fessel. köstek. — Kameelwolle. Zwerg. | çuçuman : leziz. — Der eiserne Dreifuss. turgay. peşm-i şütür. gerek erazi tinab ve dönüm çöt ile zarb-i taktim edilir. in die Hände der Krieger gerathene Güter. çulğamak : ihate etmek. güymek. — Süsslich sein. sancak. yavru. arka ve duman mahalı. — Drehen. çokan. çörtke : çekirge. yorgan. örtmek. çulğak : örtü. lezzetlemek. çuyan s. — Ausgelöscht sein. bir şeyin dadını takdir eylemek. çukari : meke darısı. Holz. — Süss. at örtüsü. şirin etmek. Rumpf des Kameels. çöt : necar tişesi. bürünmek. Pferdedecke aus Haar. çevirmek. çöp : münasib. — Ein Staarartiger Vogel. — Süss sein. çuçğa : domuz yaurusu. bend. — Eine Art Vogel. | çuğullamak : nemmamlik etmek. — Morgenstern. ceng-averler ellerine geçen mal. — In Feuer verbrennen. çuğ : kalmükların külahlarına dikdikleri ziynet ve mercan. bedecken. çuldu : mukyafat içün verilen enam. deyirmi. iki dağın ortasında-ki musattih ova. çudamak : münderis. fesade vermek. ekmek. çökme : bayrak. — Geschenk als Belohnung. sahra. Grille. tatlı. çöker : alacalı. yuğ. çuçuk : tatlı. ateş kesilmiş kömür. — Thal. — Passend. — Heuschrecke. beyaz darı. — In der Wüste durstig werden. müdevver. kurz. örümcek ağı. sinesi. | çulğu. umfassen. külçe. çulpa : lafzenlik. çulçu : bir nevi kuş ismi dir. layik. — Decke. birun. çuçutmak : tatlandırmak. | çulğanmak : kaplanmak. misr darısı. — Korallenschmuck auf der Kutschme der Kalmuken. çuçutmak. çukur : cevf. Schwein. — Prahlerei. çulka : dere. bürümek. çalı. gebrochen werden. çulpan : çoban yıldızı. — Untersinken. — Weisse Hirse. inhirab eylemek. gevezelik. fikr ve endişeye dahi itlak olunur. çöke : devenin göysü.çökçak : sığırcık nevinden bir kuş ismi dir. çuymak : ber taraf etmek. çullamak : çölde kalub suyu talib olmak. Geschwätz. şikayetçi. biyaban. Türkistanda cihun nehrinin kenarında bir mevki ismi dir. şekerlemek. şirin. — Höhlung. — Bunt. — Süss machen. — Kuchen. Ebene zwischen zwei Bergen. hesab tahtası ki birden milyona kadar belinir. çörkak (çörak) : çörek. ab-i revan mahalı. kab. toplanmış. Pferdedecke. — Verläumder. — Erzählung. çuda : deve yönü. — Sich drehen etc. çumalmak : çummak. glühende Kohle. — Ferkel. zarf. — Süss. gerek para pul gerek zehair. çöl : kır. çuçak : sac ayak. batmak. lağım kuyusu. — S. ağac. Strauch. | çuçamak : tatlı olmak. Grube. tuğ. rund. derin. tief. Rossschweif. susamak. würdig. Besorgniss. Wüste. — Anhöhe. hınzır. kızgın od. — Brust. köy. — Kette.

sürgün. — Sumpfige Stelle. — Aufstreifen der Beinkleider. çupuk : uzun deynek. çukur. das Niessen. çünkül : ufak bataklık. külak. suya yatup çıkmak. balçık. — Ein im väterlichen Hause gebliebenes schwangeres Madchen. — Kleines Sumpfloch. çüşkür : fışkırık. küşade. çummak : suya dalmak ve batmak. Rohr. çürten : lağm. çapar Z. muamma. Schlamm. Sturm. — Eine sehr grosse Geige. çevre otu. — Untersinken. gayret ve cesaret. çift. — Niessen. çükür : iri saz. kahil. — Locker. atse. gefçe. kese. tobra. Grube. doğru yiğac. — Schöpflöffel. Geflochtenes. susak. çündük : ibriyin emziyi. bedava. çanak : kulakları ve boynuzları mâyub olan aibnak. çumbak : bilmece. refik. — Langer Stab. odalık. çumça : çümçe. çontuk. kaldırğac. — Scharf. çusurmak : itkin ve keskin ve burran etmek. kesik. çumurğay : su ile oynaşmak. arkadaş. bankak. — Geschenk. çökdürmek. — Rübe. çuri : cariye. Maiskörner. — Magd. das ins Geheime mit ihrem Verlobten verkehrt. leblebi. — Name eines ösbekischen Stammes. Paar. diz bökdürmek. | çürten gölü. | çüzülgüc : çözölmüş. — Schwalbe. yoldaş. çumuş (çumşuk) : büyük kefçe. lağaz. — Gefährte. Schöpfgefäss. C caba : bahş. çumranmak : teşmir-i sak-etmek. zornig sprechen. çunkaymak : denk durmak. kasırğa. secde eder gibi. — Aufwallen. — Geöffnet. derin su yataklığı. burun. islambol ve rum yâni paytaht-i al-i Osmanda tütün ve duhan çekmek üzere bir alet ve esbab dir. çörten balığı. çumri : yalancı. verstümmelt. layik. — Aus dem Wasser tauchen. schrauben. çumluşuk : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. küşade. çömmek. kefgir. cedvel. suya dalup çıkmak. göl. Flussbett. — Das Kameel niederknien lassen. — Faul. çüzük : gevşek. aufgelöst. coskun söylemek. münasib. Gang. — Duftiges Gras. | çüşkürmak : atse etmek. başı aşağı. | çumunmak : çömülmek. umsonst. Kehle. — Männliches Kalb. bei den Osmanen gebrauchtes Rauchgeräth. Odaliske. Tasche. — Grosser Esslötfel. geeignet. — Heuschrecke. — Die Spritze. — Lügner. susak. gayet iri keman. çuşmak : sular kınayup taşmak. caban : hafiyen namzedi ile kavuşup pederinin hanesinde hamle kalan kız. — Räthsel. S. offen. fışkırmak. — Schleuse. büyük kaşık. — Sperling. çülak : gerdab. çumur : şalgam. ebter. çuntay : çanta. çümük : batak yer. çunçurğa : saç örmesi. müssig. yıkanır gibi oturmayarak çöküp eyilişmek. müft. çürdük : muattar bir ot dir. — Überschwemmung. dağarcık. — Spielend in Wasser baden. çure : iş. açık. çükürtke : çegirge. halayik. boğoz. çumçuk. yatırmak. yumruk. bafte.çuman : tenbel. yayla balığı. — Mundstück des Kruges. — Den Kopf hängen lassen. çumçak : serçe kuşu. çur : zukur buzağu. çükarmak (çükürmak) : deveyi oturdurmak. kasab. çunçuk : kırlanğıc. — Thier mit fehlerhaften Ohren und Hörnern. Faust. schneidend machen. . Eifer. — Futtersack. — Art Peitsche.

lal ve yakut ve inci gibi. — Mit Widerwillen sprechen. laut ausrufen. — Kräftig. carlamak : ilan etmek. Gazelle. — Steigbügel. cevahir. işini yoluna koymak. cebek : gerdanlik. cemce : bataklık. uruspu. . carucer : seda. cebhane. — 'Nierenstein. cendek : kuşların otu. Koth. padişahin culusını halayka neşr edici. bülend avaz ile bağırmak. — Wetterumschlag. sahir. cavruncı : falcı. kyar. cencek : bir nevi ağac dir. Kampf. rutubet. gül. ceyran geyk : geyk. | car çekdirmek : çağırtmak. — Geschwätz. — eine Baumart. Filz. Edelstein. carank : aks-i seda. cebe : yürüş. musluk. Bild. tellal çağırtmak. seine Ansicht aussprechen. — Der grosse Fluss. — Halsband. — Rath geben. had. erklären. — Stimme. Sterndeuter. Sturm. camlanmak : istikrah ile söylemek. kepek. Rangstufe in Mittelasien. cedde taşı : yede taşı. Grenze. Ausruf.cacaça : gayet. luli. çalı. Zapfen. ruy. cankı : iş. cencal : gouga. cecek : küçük ağac. cende : dervişlerin geydikleri yamalı hirka. biş buğday. dağdan bilakis zuhura gelen ses ve avaz. humbar-hane. — Ende. Goldschmuck am Halse der Frauen. — Sumpfloch. zor ile tekellüm etmek. Ziel. Gras. ceride : yüksüz. Rath. — Kleiner Baum. rose. — Anzeigen. Strauch. Finsterniss. — Kostbarer Stein. cadi. Pulvermagazin. cercer : lafzenlik. caş : tunc. reftar. kühn. baçı. Arbeit. — Wahrsager. — Thau. cavruntı : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. zehre. ot. — Name des dritten Sohnes des Dsengizkhan. asliha-i nariye. çeyran. — Sache. gross. Dirne. nisa taifesinin boynuna asdıyı zer-u ziver. | carcı : tellal. — Heimchen. bezeichnet auch die Sprache çagatay. encam. Feuchtigkeit. nuker. Buhlerin. nihayet. şura. — Ausrufen lassen. sert. batkak. çul askeri. meral. mestur cengiz han. canak : üzengi. boran. cedde : inkilab-i hava. heykel. vom Berge schallende Stimme. münadi etmek. der berühmte Dsengiz khan. — Hure. Schwester. yağmur içün üzerine efsus okuyup suya atdıkları bir nevi taş. hademe. Feuerwaffen. — Schwarze Stückchen im Getreide. ceri. — Dienerin. gürültü. hohl. Amuderya. nida. ceridi : tavaif-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. lay-hane. Verlauf. büyük. — Ausrufer. silah enbari. meşveret vermek. cavalatmak : maslahat. — Streit. zengi. hafif. beyan-i rey etmek. ceyhun : Iran zeminle Türküstani tefrik eden nehr-i cesim. Erzeugnisse des Bodens. celeb : fahişe. cercerek : orak böceyi. asiya-i vustada bir rütbe. ateşde burulmuş kıl ve saire. cenk. — Leicht. münecim. cerik. mahsulat-i eraziye. maslahat. ses. cengiz : kavi. cağatay : cengiz hanin üçüncü oğlu ismi dir. — Gang. stark. kirec-hane. münadi. ahu. — Vogelgras. kaşgar tarafında meşhur dir. lisan-i cağatay buna mensub dir. — Bogenspitze. tufan. çi. cerav : zikiymet taş. cehre : mahrem. mit dem man durch eine Art Zauberei Regen hervorbringen zu önnen meint' Z. nemed. Amuderya. — Gefleckter Mantel der Derwische. Geschäft. ceh : şebnem. — Widerhall. kahpe hatun. welcher Iran und Turkestan trennt. — Türkmenischer Stamm. deycur. uluğ. ilan. çirpi. — Hirschkuh. Pfeilspitze. Zauberer.

cibehane. hurtiger. cidamak : sabr-u tehammül etmek. cevaz : at ve ya deve ile dönen yağ mengenesi. Schanze. tez. — Kinder beruhigen. ein mit einem Verbrechen Verdächtigter verräth seinen Mitschuldner beim Verhöhr. zenbil ki gayet büyük. — Seidenstückchen in der Mitte des Pfeilbogens. cil çekti. cibin : sivri sinek. cibe : esliha. . harba. cibar : rutubetli hava. kilade gibi. ciğciği : kamış ve hasırdan örme çit. der nach dem Thauwinde eine harte Oberfläche erhalten. feuchtes Wetter. berühmt in Mittelasien. barudhane. seyis. Beispiel. deren Oberfläche durch Hitze verhärtet ist' Z. — Fliege. mukerrer yalvarmak. — Bergziege . Krone. köhne ve fersude bez ve basma parçaları. cil : çit. mukavemet eylemek.) : bir nevi büyük dutar dir ve saz. mikdar gibi. — Graben. cib : hendek. — Das Fett des Schafschwanzes. Fliegenvorhang aus Rohr und Matte. geym. cilğu : kuşların boğazlarına takılan gerdanlık. grösser als das Tambur. Armer. iklil. Schild. — Obertheil des Armes. — 'Schnee. — Sich mit einem Schild bewaffnen. sinan. mizrak. mıhca. grosser Korb. cildam : ıldam. siper. hintergehen. cevatmak : sabileri teskin etmek. cet : alçak adam. — Durch ein Pferd oder Kameel getriebene Oelmaschine. bunce. Bitte. — Sieb. — Wurfspiess. Haut. ciğan : halezade. Speer. cilav : ilerü. bu menval. tamburdan büyük. cilamak : arzu. acele. figan. namus. — Waffen. mücerred. — Taubenjunge. | cibelamak : kalkan örtmek. weisse Hirse. siper. cile : tefakküd. gemein. wie er. taleb. — Keil. ciğa : hakanlara mahsus tac. yayın orta yerine konulan ipek parça. cilay : edat-i nisbet dir. aldatmak. cikiciki : aman aman. mesel. pis. çalak ve titik insan. — Hirse. cığılduz : girbal. pişrev. Halfter. sorğuc-i şahi. deni. — Wünschen. einsam. — Sohn der Tante. sinek girmemek üzre kamış ve hasırdan kapu perdesi. — Oh weh. — wie. cevari : misir darısı. — Schnell. tarlaları taksim ve tefrik eden dıvar. Mauer zur Trennung des Brachfeldes. Lanze. Wunde. — Beziehungswort. cilcik : kolun yokarısı. yular. cığır : üzerine rüzgyar eserek katlanmış kar. silahlanmak. Stallknecht. çiğ. alte und zerfallene Leinenstücke. Gebiss. — Eine Art grossen Instrumentes. temennah eylemek. efser. çabuk. kem. Kalb. cevane : güyercin yaurusu. düzgün. cirahet mismar. sich stützen. — Mann von niedrigem Wuchs. omuz. — Vorwärts. rica. erster. cilikyar : yular. — Feucht. evvel. çingyane. Schulter. widerstehen. nemnak. — Halskette der Vögel. bu miktar. — Aus Rohr und Matte geflochtene Hecke. Stechmücke. — Lappen. cibay : çivi. asiya-i vuştada meşhur dur. ciber : dağ keçisi. | cilayın : bunum gibi. kalkan. Rüstung. fleissiger Mann. begehren. cida : nize. müflis. Bewegung. Pulvermagazin. ciciğ : koyunun kuyruğunun yağı. — Zügel. feryad. — Ertragen. beyaz darı. birisi bir cenha ve müttehim olduğu vakit istintakda refikini beyan etmeye denilir. — Krone der Chakanen. — Hecke. ateşe tutularak hararetden bürüşmüş olan deri. Federbusch. cibrik : paçavra. wiederholt flehen. dayanmak. bozağ. Zigeuner. Nagel. pare. işgüzar. Hallebarde. Schild. tabiye.ceşte (ceşne Z.

cur : atmaca kuşu. bez. cimçik : serçe. yük. langen Kahnes. bökülmek. sefine: mecmua. cinli : divane. divane. Wolfseder. Bach. cilkava : başı parlak tüylü bir nevi kızıl kurd. Gedränge. — Lied. erig. kuşlar leş üzerinde bağrışmak. Wahrsager. kürk. — Trennen. — Fluss. cimdiklemek. sahir. leb. deli. — Heuschrecke. cuvanğar (cuvankal) : leşker sol cenahi.cilim (çilim) : nargile. civir : teke. ırmak. remal. — Kleiderreiniger. cöğ : boyunduruk ağacı. cüre : arkadaş. came şuy. cuzbuba : hindistan cevizi. Schiff. | cimcimak : gamz etmek. peyazdeşti. ganz. tam. Geschrei der Vögel über Leichname. cudri : umera. — Hemd. — Gefährte.oder Schafwolle. heme. nağma. kamis. schreiten. ahmak. bir semte mütevechen hareket eylemek. cilli : cida. Gesang. Lippe. leşker. cudurk : avuc. cirmak : dolanup seyirtmek. soğan. Art Zwiebel. — Umhegung. hânende. cuvun : nehir. falbin. tumşuk. Anführer. şarki. — Sechzig Quadatellen. cunumak : atf-ı inan etmek. Pelz. — Eine art Lied der Özbeken. — Krummholz. çevrilmek. meysere. Genosse. hakikaten. kanat. rical. cürke : bir nevi ördek dir. çay. — Kokusnuss. buri derisi. halac. şikenc. bahadur. sevimli çocuk. beseitigen. — Lastkameel. Essig. — Verrathen. liebliches Kind. Krämpler. kneifen. kanarya. civrunti : çavruntu. taze. cimdik : karha. bilmece. cura : yabanı soğan. cumci : gömlek. Joch. cimdiğan : kuşların tüyleri. Griff. reys. izdiham ve halabalık. burun. — Ruder eines grossen. — Kanarienvogel. Krieger. — Zigeuner. Soldat. — Klageruf der Vögel. verrückt. — Ziegen. Sammlung. List. yol. keçi ve koyunun yünü. — Werkzeug zum Reinigen der Baumwolle. ciurtka : çekirge. kalyan. — Eine rothe Wolfsart. — Wasserpfeife. zevle. cumbak : türkü. kühn. yabanı keçi. cuya : büyük ve uzun kayık küreyi. gebogen sein. dumm. Flügel. gemi. muamma. cüm : kyamil. pirahen. — Wunde. — Sperling. — Eine Entenart. — Sich krümmen. dönüm. genç. — Sich drehen. cündük : ğağa. pamuku tanesinden ayıran alet. — Sich beeilen. gitmek. — Gefährte. asker. kabza. Zauberer. — Flache Hand. bey. cüci : bağteten gelen müsafir. berbad etmek. — Wilde Zwiebel. hokka. refik. vollkommen. Schachtel. — Linker Heeresflügel. çift. cök : kuşların şiveni. cubur : kıl. ileri gelen ağa. cümle. cirib : altmış arşın mürebba. Unterkleid. dost. cerad. cöki : çingyane. bey. cirici : elbiselerini temizleyici. — alles. — Häuptling. Wäscher. — Verrückt. — Vogelfeder. — Ziegenbock. — Vernichten. wahrlich. koşun. circir : çerçer. mit glänzendem Kopfhaar. — Muthig. cunk : büyük barkeş deve. caymak : ber taraf etmek. D . kibar. cirik : cesur. sirke. bütün. Freund. Räthsel. cimdiklemek. wilde Ziege. cink : arkadaş. budala. — Schnabel. kıl. Junge. — Unerwarteter Gast. dilber cüce. cirilmak : böküm bökum olmak. cirayım : Özbek'lerin bir nevi şarki ve türküsü dir.

Wüste. aks. Heer. — Meer. taraf-i hukumetden harman ve zahair muhafizi. — Betrüger. — Partikel. dalu : tak. Anhöhe. Gauner. dalda : her şeyin sırtı. harirden mensuc kumaş. haric. — Berg. dayma. Grundstoff jedes Dinges. dabku : serzeniş. Schulter. halayk. davulğa. yu. ausserhalb. sahra. validenin büyük biraderi. dayın : düşmen. — Diese Gattung. cebel. See. dağar : harb. Ortsname nahe zu Samarkand. — Tadel. — Schulter. getirmek. pederinin pederi. dabulğa s. darımak : duçar ve giriftar olmak. — Am Rande gehen. yakmak. — Kern. | daldalamak : turğay gibi bir şeyin arkasına girüp saklanmak. dağıl : haramzade. — Salz. derya. çok kimesne. rakib. dağ vurup yakmak. bringen. omuz. takdim etmek. rüzgyar-i şedid. dada : dede.) : öz. sac ayak. — Weit. — Feind. Gattung. — Treffen. | darıtmak : getirtmek. tepe. — Verkehrt. daldağay : bir nevi kuş ismi dir. — Krieg. büyük baba. cariye. Seidenstoff. Rival. nemek. daruğa : Türkistan'da bir rütbe ismi dir. cemiyet. heftiger Wind. fortwährend. — Wölbung. eiserner Helm. dabusun : tuz. — Blase. dana burunu. damnalamak : itekle gitmek. yaka ve kenar ile yol yürümek. Widerschein. kabarcık. — Bringen lassen. isabet etmek.dabğuli : bir nevi isperme. damarluk (damadluk Z. ova. . begegnen. damuzluk. zarf ifade eyler. etrafdan yürüşmek. bu cins. gemici. zehir. bu rütbe. kötel. Hügel. — Taffet. — Einöde. vergi ve teklif-i miriden müstesna olan sahib-i ferman. dadek (dedek) : keniz. Steuereintreiber. der besondere Privilegien genoss' Z. daş : uzak. dağser : serçe kuşu. hilekyar. dadunklu : bu miktar. üfürleme. — Immer. dalav : ağı. davul : boran ve furtuna. — Gift. dalay : deniz. — Grossvater. büyük göl. dan burnu : böcek. — Rangstufe in Turkestan. Mädchen. Geschwulst. başa geydikleri demir külah. çuri. dalğa : dalga. cins. omuzu. dal : arka. melamet. baid. Verbindung. — Name einer Vogelgattung. — Dreifuss. — Während des Gehens mit dem Beine an die Steine streifen. darhan : tarhan. hayvani nal-i bend etmek. tış. rezm. arkası. aff-i umumi. bir giyah ismi. validesinin pederi. dara : hemişe. Vorwurf. zakum. Rangstufe. bu kadar. sırt. — Sperling. Name eines Grases. seitwärts gehen. daldırma : ters. das Huf der Thiere beschlagen. — Sturm. dabkur : deste. Woge. uşr ve harac istifa edici. um sich zu verbergen. usfur. darayı : canfes. — Welle. şahi. her şeyin mayesi. daban : dağ. — Magd. dağ : yanık nişan. bir rütbe ismi dir. behördlicher Aufseher der Saat. omuz. — Brandmal. — Insect. Rücken. davda : edat dir. muglak. kır. dağan : üç ayak. dala : biyaban. — 'Titel eines Würdenträgers. diese Stufe. — Truppe. çekmek. bölük. | dağlamak : ateş ile nişan yapmak. — Rückseite oder Schulter. Samarkanda karib bir mevki ismi dir. çöl. — Ein der Pferdedecke ähnliches Ding auf den Rücken nehmen. mevc. daşırğanmak : yürürken ayağını taşa dokundurmak. duş. Gemenge. — Brandmarken. yazuk. damğa.

zertreten. taht. alt. yençtırmek. — Thron. desturhan. — Dolmetsch. cale. — Erst. Stammname in Turkestan. demel : tembagu yaprağı. lesen. okumak. dayre. hayme. — Eine Art Sperber. dınkı : durak. — Sitz des Kindes in der Wiege. dir : subh. Sitz. — Steigbügel. Mörter von Holz oder Stein' Z. dekle (tekle) : mintan. Überfluss an Waizen. | deluçe doğan : muymul kuşu. sprechen. — Versammlung. mabeynci. | debelatmak : idam ettirmek. tebdil etmek. dubulğay. — Den Fuss bewegen. destesi. demet. dikalay aba ve kaba dahi derler. payende. dibilik : bir şeyin nihayeti ve altına dizilmiş husus şey. Rubestelle. Sänfte. — Zeuge. auch Zelt. . Gefass. Pauke. dikin : tâ. | diñlentürmek : teskin eylemek. — Deckel des Feuerherdes. tekellüm etmek. ifade. diklaşmak : dik dik bakmak. tepengü. — Starr blicken. 'Trog. hargah. dubulğa. auch tikin gesagt. bir yerde aram eylemek. am Ende. farig olmak. — Krug. encümen. — Bis. iki tarafdan ayak vurmak. dibi : dolu yağmuru. Kälte. otağa dahi denilir. serma. Schneegestöber. sanamak. — Umwechseln. simat. dikilay : mintan kısa elman çapanı. kapak. tikin dahi denir. tecrübe. büyük zil. — Sagend. erzählen. — Sich ausruhen. — Unterlage. Bündel. | dirim ayun : alaçuk. def. töbek. — Splitter um das Zelt herum. deme. — Verderben lassen. Mulde. dikir : kavanos. tilçik. nihayet. çömlek. ayak altına almak. — Ruhig bleiben. mukaddem. prüfen. mit dem Fusse stampfen. desterhan : sofra. hevdec. gibi. kıpırdatmak. Tafel. demirden bürg. ibtida. | dabulğa : davulğa. beaufsichtigen. — Milchgefäss. muayene etmek. — Verändern. — Entartet. beyan. — Zelt. nimten. debelamak : kahr-u helak etmek. dekşirmek : deyişmek. validenin büyük hemşiresi. — Gepanzerter Helm. yau. delberçin : taht. | dekiştirmek : bir seyi alup digerini vermek. deluçe : azgın. dirim : alaçukın etraf ve devresinde-ki çöplere denilir. — Wahlen. Lied. dermak : tirmak. — Tisch. beraber olmak. Bediensteter im Serail. dibsamak : ayak depretmek. diñlenmek : istirahat etmek. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. kurzes Kleidungstück. dengel : cemiyet. — Morgenroth. | dinkmek : sakin. — Sagen. Trommel. bağ. deslab : evvel. Mütze aus Eisen. dinku (?) : üzengi. Gesellschaft. istirahat etmek. sukunet. Topf. intihat etmek. dibsa : kazanı ocağindan alırken üzerine vaz edecek ağacdan mâmul bir alet dir. vorlesen. rikab. ruhen. — Kurzer Rock. — Versuchen.davulğa : zirihli külah. esas. dinlenecek mahal. dergaş : düşmeu. ayakda durmak. früher. an einem Kasten gebunden. tanuk. dolab ve cikre rabt ederek zurâta su çekmek içün yapılmış saksı. — Mantel. — Hagel. Thau. | desturhancı : sofracı. süt alatı. — Feind. — Verderben. aram bulmak. deyerek. Sattelriemen. örmek. Gesellschaft. stossen. dibek : beşikde çocukların altına konulan oturak. di : kış. Beruhigtsein. şita. Grundlage. Anfang. çay. irgendwo ausruhen. encümen. diman : demek. dinamak : imtihan. um auf die Saat Wasser zu ziehen. — Tischler. ayakile yeri ve hayvani depmek. sandal. beisammen sein. cemiyet. istirahat. — Tabakblatt. dib : deyüp. buğda içinde olan fazla. — Winter. der untere Theil. dastan söylemek. Muttersschwester. dilçik : zebanhord. kus. | dib yakusi : Alınca han bin Türkün oğlu ismi dir. yaygı. meclis. beste. çinemek. — Sich beruhigen. piş.

Rangstufe in Turkestan. görefçe. eşâr kitabı. dögec : dibek ve büyük havun tokmağı. yuvarlak. toy. duman : hava pusi. vekilharc. katar. dolama (dolma) : içi dolmuş şey. çulak. bend. zahlreich. püşte. durak : binek yeri. kapu kethudası. nim puhte. divan efendi. Bund. — Unreife Melone. rund. Stadt. dökün : döyüm. — Knoten. Gastmal. donan : dört yaşar at. Tante. — Panzerhelm. wo Reitthiere bestiegen werden. dulhatun. Ordnung. — Werfende Stute. — Noch nicht ausgebildete Korner. hat. — Hügel. külçe. dülcel : yaurulayan kısrak. — Stück. — Haltestelle. — In Fett getunktes warmes Brod. Mütze. Linie. dubdurun : ayak takırdısı. dutakun : yedinci ced. dulbulga : tubulga. altın karışık tuc. — Nach der Reihe. | dizin dizin : sıra besıra. — Herzklopfen. Stelle. yafrağ dolması. kasırga. aksak. . Führer. erbab. türk kavunu. dize : gelin. serpuş. düküldamak : dil çarpmak.dirtuk : kitâ. ateş dudi. Dunst. bisyar. dirsun : çok. — Pfand. Wittwe. — Stotterer. anasının karındaşı. Dichtung. ukde. Kupfer. — Seite. donbay : yatak. dumbak : tepe. dul : irk. keçel. dolanbac. sıra. maye. Verwalter. — In Verlust kommen. gefüllte Blätter (g. Stoff. dökülmüş. — Messing. saf. bölük. | memur. — Raspeln. kelepuş. manzum. dökmac : yağa batırup yedikleri sıcak ekmek. Fleischbrühe. dumsaymak : tumşuk ve burun sallamak. dolana : aluca nevinden bir türlü erik ismi dir. darılmak. — Geräusch der Füsse. — Dorf. Reihe. — Häuptling der Mogulen. dutu : tutuk. tekerlik. diz bediz. kasaba. durutur : edat-i haber içün mustâmel dir. goldhaltiges Erz. — Strudel. Türkistan'da bir rütbe dir. top. elken. amme. cay-i aram ve tevekküf. Theil. Kraut). dökülük : nares karpuzu. dolamac : girdab. asiya-i vustada bir rütbe dir. diz (tizi) : nizam. tel. şilte. dolana ağacı meşhur dir. defterdar. Wirbel. donbul : hububat ve meyve catın tenuz olmuşu. durluk : inciden mâmul gerdanlık. — Hilfssteuer zur Zeit der Noth. — Perlenhalsband. ağır kulaklı. rund. kılkuyruk dahi denir. Lager. durpi : turpi. maglub edüp kaçırmak. duğulan : topal. reys. — Siebenter Ahn. Finanzminister. katar. dur batmak : inhizam etmek. durban : mogullar ruesasi. zirhli külah. parça. eyge. mâruf bir nevi tâm dir. dutur : rehin. — Nebel. dökünmek. — Als Ausrufungszeichen gebraucht. — Eine Pflaumengattung. Rauch. tombulak. Schmaus. — Pochen (des Herzens). Rangstufe in Mittelasien. — Bett. — Feile. taub. — Geheimschreiber. tirit. vezir. — Vierjähriges Pferd. — Reihe. dizi : köy. zürnen. Krüppel. — Gefülltes. dolayı : etraf. — Vezier. | durpilamak : turpi ile işlemek. berühmte Speise. nuhas. döki : pirinc. | divan beyi : sirkyatib. icare gir. | dükük : yürek çarpıntısı. ziyar. — Den Schnabel bewegen. divan : vezir. duhan buğ. Miethe. — Beamter. ziyafet. pepe. — Lahm. — Braut. — Mörser. Schlägel. — Wurzel. dudpuli : hükumetin hain-i mezaikede salığ tarzında her haneden aldığı iyane. — Viel.

etik. verwaist. zart. Kleidstoff. — Nudelwalze. ohne Baumwolle. | ehsumlamak : hamle ve sovlet etmek. ılkıyı mereye getiren rai. zib ve ziynet. düvac : nikab. ecne : cin. — Name eines özbekischen Stammes. ziyan. — Schuttenhaufen. | ebre-astar : pamuksuz olarak sade kumaş ve astardan mâmul cüppe ve entari. yabanı. — Schweigsam. lofçe. ehçe (akçe) : afganistan kıtasında bir memleket ismi dir. ebre : came ve libasın kumaşı. valide. edik s. reftar. — Wild. eçe : alçı. valid. ankebute şebih bir hayvan dir. ağac ve saireden mâmul. iki yüz bin aded ismi. — Beschädigt werden. halas olmak. tabel. ehel : etrak ve kürkan taraflarında kabail-i türkmeniyeden teke türkmenlerin oturduğu yer dir. — Weihe (Vogel). egirmi : ufakçivi. — Sanft. sahibsiz. Kehrichthaufen. ehlat : mezbele. edres : harirden mensuc bir nevi kumaş dir. — Kleid. ehsum : hamle. auch Kizil-Avrat und Gök-tepe genannt. ahek. efsem : sakit. pulus ve paraya dahi itlak olunur. ve bir mevki. mader. püşte. — Die Thiere durchstossen. ve yüzü. — Angriff. çaylak. — Faden. — Freundlos. Trommel. berauscht. Ahn. ekser Buharada nesc olunur. Hügel. — Kleid aus reinem Stoffe. oklak. perde. edven : ılkı. Teufel. mest. Spinne. dürtüşdürmak : hayvanatı tan etmek. absik. Zierde. dülmek : roteyla. edra : ova yerde toplanmış toprak. — Eine von den Pilgern behobene Steuer. ebsik l. sarhoş olmak. — Auf flachem Lande zusammengetragene Erde. efak : vahşi. E eberkine : bir nevi âdi kapu. tahrik. — Schimmel. — Ein der giftigen Spinne ähnliches Thier. dülgenc : zağan. hergele. bescheiden. nerm. — Dämon. — Schleier. — Kleiner Nagel. — Angreifen. auch Ortsname. — Aus Seide gewebter Stoff. — Verzierung. — Kleine Pauke. durchstossen. — Heerde. uslu. bir kuş ismi. yüksek yer. ehlav : oklağı. reviş. ki kızıl avret ve gök tepe ve aşkabad tâbir olunur. dültü : keftare şebih bir hayvan ismi dir. haşak süprüntüsü. ruhiger Gang. örümcek. ebreş : alaca. Name eines Vogels. — Wohnsitze der Teketurkomanen. Schaden. dürmen : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Hirt. dumburek. ebu : peder. sarhoş. — Name eines Ortes in Afganistan. benlikli at. — Brachliegendes Feld. Vorhang. dürme : hacilardan tarh olunur bir nevi harac dir. cedd. auch für Münze gebräuchlich. serseran. Mutter. flacher Hügel. — Vater. toprak yığındısı. yası tepe. tuzmak. — Hügel. betrunken sein. tek nakara. | ecne vurmak : ziyanzede olmak. — Gyps. edir (adr) : tepe. — Name eines hyänenartigen Thieres. dürsülmak : dürtülmek. yüz örtüsü. — Eine Thorart. Stuterei. — Erregt werden. edir : boş ve namezru tarla. ebil sebil : bikes. şeytan.dülek : ram. tepe. | edvenci : ılkıcı. . dümbek : küçük nakara. edirğan : tel. düzanlık : arayış vermek.

eklamak : tevkif etmek. — Ohrgehänge. | ehtatmak : ikdiş etmek. — Eine Art Ente. untersuchen. taraf taraf aktarmak. elakşamak : yekdiyerine karışup kalkışmak. tac. — Anhalten. elburğa : kulak küpesi. — Untersucht werden. — Sich empören. — Verschnittenes Pferd. — Grosse Maus. ucu. ekitmak : getirmek. — Getupft. elafahte : kızıl kumrunun bir nevi. — Eine Rabenart. arayup taramak. — Zauberer. — Als Zierde an den Saum des Kleides genähtes Stückchen. bücü eder şey. gayri muntazam. işsiz. Bergesrand. yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmaklara geçirilen halka. büyük hemşire. — Zelte und Hütten der türkischen Stamme in Turkestan und Anadolien. — Irreguläre Miliz. furchterregende Fee. karga. ekçi (ekeçe) : abla. bulaşık. — Rücken. Verschnittener. Falkenartiger Jagdvogel. elaşmak : intihab etmek. ayırmak. | eklaşmak : oturup ârâm etmek. gemischt. ela (ele) : nimrenk. Krone. seçmek. — Räuber. kar ve yağmur furtunası. . — Name eines türkischen Stammes. dağ eteyi. menkuş. elayüntli : elbisesinde iki reng olan at sahibi: asp-i ablak. elbak : ziynet içün damine haşiye tarzında dikilen parça. saman sapı. — Wirbelsturm. elbastı (albastı) : umma. ekremci : ekiz. — Buntfarbig. ein Bing zum Schutze der Finger gegen die Sehne des Pfeils. ohne Familie. — 'Name eines Spieles der Kinder' Z. sıçan. etwas bringen. Ring. — Sich ausruhen. Plünderer. karısık. irişdirmek. — Ausschütten. — Waise. seyis. — Schmuck. Schnee. elaçok : Türkistanda ve Anadolda kabailin mesken-i ittihaz ettikleri kebtekeler ve obalar. hadim. elakelenk : sin nevinden küçük bedbuy bir canver dir. elanğarat : büyük fare. Schulter. — Hülle der Baumwolle. (ehta) : ikdiş at. bora. — Verschneiden. | ehtamak : enemek. elakurğan : Herat şehrinin bala hisarına denir. — Eine Art rothe Turteltaube. bihanuman. elaman : başı bozuk asker. çevrilmek. elabaş (elabuğa. elatoğanak : garabın bir nevi dir.ehte.und Regengestöber. | ehtarışmak : teharri edinmek. | ehtacı : baytar. | elakmak : karışmak. alup varmak. ağaca. — Ein kleines übelriechendes Raubthier. enetmek. ekiz : yetim. taleb-i tecessüs ve tefekküd etmek. — Wählen. köşe. yağmakyar. — Im Kreise herumgehen. elapeke) : ördeyin envai dir. elakarak : nimres pamuk guzesi. — Thierarzt. ehtarmak : aktarmak. elaşa : sırt. kalkışmak. isyan etmek. — Altere Schwester. Maass. elçin : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. elabula : muhtelif elvan. gewölbt. Stallknecht. — Ohne Beschäftigung. — Name der hohen Festung der Stadt Herat. — Stoppeln auf dem Felde. ekal : çelik ve çomak oyunu. — Sich gegen einem erheben. — Krähe. öktüz. ekrem : burun. benlikli. — Zweifärbig gekleideter Reiter (?). elbutu : ziynet. | elamancı : şaki. | eklanmak : çerh vurmak. arka. Ratte. ummacı. elakarğa : zağ. elamak : yersiz. mukavves. scheckiges Pferd. Winkel. bir nevi şahin gibi şikyar kuşu. halka. — Verschneiden. elaçapğun : döne döne esen boran. — Nase. — Abholen. gemalt. isyan etmek. scheiden. Zwillinge. çift. mahuf ve mühib nevi peri. endaze. bâğırtlak.

Schminke. — Feuerschein. hârezmde meskun dirler. Grossvater. iktidar. endib : beladet. | elğulığ : alınacak şey. Brust. elis : uzak. — Umgeben. Kunde. Bruderschaft. elğet : düzgün. engiş : düzgün. Mörder. sefide. — Zwei farbig. elmaşkurmak : bağdaş kurmak. — Hand. — Arbeit. dafür. Fähigkeit. — Geschmückt. elini : aşağı. belahet. tahtani. elğucı : alıcı. tez alıcı. gaze. — Arbeiten. eltan : kirimde padişah olupda han-balıkda oturana bu unvan verilir idi. — Durch den Vorstand eingesammelte Ernte und Steuer. uhuvvet . elus : hal. Beschäftigung. — Satteldecke. şugl. zweifarbig. — Vertheilen. orada. eldiven. elvanc : salincak. gesammelt. iş. — Fünfzig. ebsem. dağ koçu. — Kleines Korn. — Dummheit. kudret. — Name eines türkmenischen Stammes. elkab : koç. umfassen. elmaliğ : Türkistan'ın şemal cihetinde uyğur kabilesi ve moğullarının şehri dir. — Zustand. engizmek : ihate etmek. elencık : üçüncü peder. — Eine Art Jagdpfeil. elenke : ateşin pertevi. | emkaklamak : emkelemek. dest. — Stadt der Mogulen und Uyguren im Norden Turkestans. idraksizlik. Jagdvogel. in Charezm. yâni ardıc nevinden çalı. eltut : inkilab. lal. | engdanmak . engak : çene. enen : anın içün. emluk : sıyırı sağmak içün ölmüş danenin derisini saman ile doldurup yanına koydukları şey ve suret. elmel : eyerin esbabi. Handschuh. Hitze des Feuers. — Kaufwürdige Waare. Hengst. — Dritter Ahne. elğin : cemiyet. katil. Ungeschicklichkeit. o yerden. zahmet. emcak : emcik. elunk : okun sapı. — Von dort. . elken : günk. müşteri. baid. — Käufer. — Eine Gattung des Wachholderbaumes. toplanmış. — Weit. behle. alınmağa şayeste. beim Melken neben die Kuh gestellt. karışıklık. — Vertheilt werden. stammt aus der Mogulsprache. — Brustwarze. aygır.elemcik : iki rengli. — Titel der im Chan-Balik residierenden krimischen Padischah. — Mit gekreuzten Beinen sitzen. elenk : arkaların iki kenarına ve sair mahallarda tepeler gibi toplanılan toprak. — Umstürzung. — Schafbock. Mühe. schweigend. elğut : ehalidan hükumet tarafından toplanılan zahire ve galle ve harac. meme. — Stumm. emkak : emek. — (?) endine : oradan. harareti. baba. Schaf. — Geschmückt. enda : bir kabilenin diyer kabileden kız alması. ellik (elli) : elli. Macht. avcı olan kuş. elğur : çabuk. aslı moğul lisanından mêhuz dir. — Mit Stroh ausgestopfte Kalbshaut. emrali : tayfe-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. endik : kurdu keftardan durayan hayvan. etrafi çevirtmek. emenk : küçük habbe. cedd. enduz : 'rasen' denilen ağac. iki rengli. — Versammlung. — Der untere. — Darum. — Stiel des Pfeils. — Schaukel. Leder. koyun. — Rasch kaufend. elik : el. enğal : avda mustâmel bir nevi büyük ok. — Kinn. engdamak : paylamak. — Heirat eines Mädchens aus fremdem Stamme. — Hügelförmig zusammengetragene Erde an den beiden Rändern des Grabens. entfernt.

murdar. — Ausdauerndes. şirin. erbab : mahale ve kariye ehtiyarlarının başı. erğmak : yürüyücü. enkut : kazdan büyük bir kuş. — Drei-vierjährige Ziege. — Eine musikalische Regel. erğun (erğenun) : bir nevi rebah ve tanbura nevinden saz ismi dir. — Ein Vogel. — Schloss. enkeğit : düzgün. — Alt. Bach. eine Art Gebäck in glühendem Sande oder in Feuer gebacken. risman-i büzürk. — Eine Schlinge zum Beladen des Kameels. — Ledig. bezin üstüne atılan atkı. erğit : tayfe-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. kazâ ve liva mânâsında dir. — Betrügen. nesacın destgyahi üstüne atılan arğac dir. Faden. kethuda. kuvvetli at.oder Tischlerladen. aldatmak. — Messer. çay. Woge. Mukhtar. gül poğacası. — Spanne. hisar. yakın. kemeri. — Zartheit. — Welle. . — Eine Art duftender Fichte. in Genügsamkeit erzogen. muhtar. istigna ile terbiye olmuş. Sohn eines Padischahs. erkan : organ. dağ beli. bâzi yerlerde tuman dahi denilir. ergiş : gale muamelesi. — Seil. wirklich. erğdamak : mekr-u firib etmek. — Schreiner. Kılıc-arslan nam padişahın oğlu ile Helaku hanın oğlu ismi dir. türkü. erğa (erğav) : akar su. ulus reysi. erenduk : örgüç. — Unfreundlicher Mensch. dar. erkene : dağ beli. dört yaşında-ki keçi. — Ein Özbegenstamm. Burg. ki kemik ipliyi ve erkak dahi derler. eriş (arış) : araba oku. kalâ. — Boshaftigkeit. eprik : eski. epem kümeci : ebe gümeci. eine Art Spiel. — Haupt der Aeltesten in der Gemeinde. Wagendeichsel. tücareti. — Lied. erek : seray. starkes Pferd. kol. erkaluc : hamal semeri. in der Bedeutung von 'kaza' und 'liva'. — Fluss. ergeç : üç. erğac (arğac) : pud. erke : naz. azade. — Vertheilung des Besitzes oder des Landes. carçı. eriğiz : pis. bir nevi oyun ve saz. — Sattel des Lastträgers.enicak : bıçak. erkin : bekyar. schmal. erendak : şarki. eriş : necar ve marangoz dükyanı. sefide. auch 'erkak' genannt. — Name eines Musikinstrumentes. enik : muhakkak. entuvati : tatlı. bir karış. ercin : inkisam-i mülk ve vilayet. — Schmutzig. teke. geçidi. — Süss. münderis. rein. Faden oberhalb des Webstuhls. ehtiyar. | erğedallık : huysuzluk. Hinterhalt. — Wahrhaft. erkaş : dalga. bir nevi mâni. tuzak. — Buckel des Kameels. kyard. Kameel. erğuştek : musiki fenninde bir usul dir. erce : cam ağacı gibi bir nevi kokulu ağac. — Geschmückt. dere. erkağlıca : bir nevi kızıl geyik. sich ausbilden. Schlinge. unrein. Dolch. — Schussfaden des Gewebes. — Wachsen. enikmak : büyümek. kızğın kumda ve kor ateşde pişmiş hamursiz dir ki gümec öyme dahi derler. — Makler. Ausrufer. gerçek. geçid. Gesang. mevc. — Bergsattel. an vielen Orten auch 'tuman' genannt. erğedal : huysuz adam. Nomadenhäuptling. — Eine Art rothe Eidechse. | ergene kun : Türkistan'da bir dağ ismi dir. enmaçı : dellal. — Sammetpappel. — Name eines Berges in Turkestan. grösser als eine Gans. Ziegenbock. kesb-u iktidar ve tecessüm etmek. kasr. erğamcı : yükü deveye tahmil eder iken kullanılan halt. deve.

— Nutzlos. espre : Türkistanda bir kariyenin ismi dir. — Name eines Flusses im Norden Irans. — Gut. — Hervorstehender grosser Zahn. esru : çok. — Das Niesen. — Heimlich. — Stammname in Turkestan. eşkek : kayıkçı küreyi. esğer : faydesiz. dicke Leinwand. etrek : Iranın şemalında kabail-i türkmeniye içinde vaki bir nehirin ismi dir. esrağuci : hami. bir nevi erik. — Abschied nehmen. beschützen. — Beschützt. eslenmek : vedâ etmek. — Wunsch. ernak : parmakların ucu. — Gesundheit. eserğa : küpe. | esrumak : sarhoş olmak. unnütz. ermek : kaba. kırgıc dahi derler. esruk : sarhoş. ersun : kazganın dibini kazacak alet. bewahren. atse. — Kleiner Bach. — Ein türkmenischer Stamm. esc : tencere. saklanılmak. ziyade. bewahrt werden. himari bağrıtmak içün kullanılır. erman (ermane) : hasret. Sehnsucht. | esramiş : himaye. esramak : beslemek. ersari : tayfe-i türkmeniye içinde bir kabile ismi dir. — Betrunken. rein. sağlam. layik ve şayeste olmak. eruk : esvatdan dir. esğuruk : aksırık. auch 'Chırgıc' genannt. — Ort. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Heil. korumak. kazan. um den Esel zum Schreien zu bewegen. — Ruf. — Werkzeug zum Reinigen des Kesselbodens. esrağamaki : gizli. mest. Name eines Berges in Charezm. | ermanlığ : arzumendlik. — Schmerz. eşkeş : alkış. eruksun : asker ve ordunun konduğu mahal. çare. Mittel. esen : sahih. sağ. arzu. erücan : Türkistanda bir kabile ismi dir. — Rauhe. — Irdener Topf. beschützen. ve bir kariyenin ismi dir. çift. — Bewahrung. | esenlik : sihat. eşar : deve sürüsü. — Einen Wert haben. behasi olmak. muhafaza etmek. eşki : çıkmış büyük diş. eştergerdez : derin (?). ertoğrul : selcuk padişahlarından bir padişah ismi dir.erkiş (arkış) : kyarban. ki 'yumut' kabilesi orada sakin dir. eşkü : toprak tencere. wo Militär lagert. — Des Schutzes würdig. — Name eines Padischahs der Seldschuken. — Sattelzeug. — Fingerspitze. Segen. himaye etmek. kafile. | esrağuliğ : hifz olunmağa ve saklanılmağa sezavar. — Ohrgehänge. — Beschützer. erün : eyi. muze. eine Art Pflaume. — Ruder. kalın bez. — Stiefel. afiyet. gesund. Wunsch. — Rangstufe in Turkestan. temenna. — Pfanne. etik (edik) : çizme. hayr dua. Zweigarm des Flusses. guşvare. erkudak : ikiz. . saf. — Ernähren. Name eines Dorfes. çekme. Kessel. 'yu ha' makamında dahi istimal olunur. — Zwilling. — Kameelheerde. derya. Paar. wo der 'yumut' Stamm wohnt. — Wahrhaft. | esralmak : korulmak. mahfuz olmak. hafiz. pakize. zabt. tahsil-i ruhsat etmek. hârezmde bir dağ ismi dir. nehirden ayrılan bir kol su. erzimak : deyeri ve kadr-u kiymeti olmak. — Viel. — betrunken sein. würdig sein. erna : cedvel. erzuk : eyerin üzerine konulan haşa. taleb. — Karawanne. eske : Türkistanda bir rütbe.

fiku : cal (?). nahe zu Herat. — Wächter. böcek kozası. — Zelt. — Schwach. ferfer adam. aus Papier verfertigtes Windrad. — Name einer grossen und berühmten Stadt in Turkestan. telaş. pek ufak pilic. ferik : kelabe dolabı. kenar. ferik : bir ufak şey mânâsına. ferferek : ferfere. — Name eines Dorfes in Turkestan. Träger. — Essen geben. faliz. âciz. firist : esvatdan dir. gida. ezetmak : kese. düzgün. kyâddan yapılma. F fahhek : hopa. Ratte. hizmetçi. serseri. — Eine Art Wage. — Abfälle im Garten. Schwungrad. | ezuklamak : tâm yedirmek. fare. ferğana : Türkistanda meşhur ve âzim bir şehir ismi dir. müzdeci. fişen : ağır yükün aşağısına yuvarlak bir ağac koyarak. tertib etmek. mertebe mertebe. rüzgyardan dönen şey. — Heftigkeit. gida vermek. gil ve sade çamur ve laydan mâmul olan dıvar. | ezuklanmak : geçinmek. auf deren eine Seite Gewichte gelegt werden. çerh-i felek. kadınların yapdıkları ve kurdukları çadırşeb. yoldan şaşırmak. Seidenfaden. keleb. mizan ve teraziyi adl ve denk etmek üzere bir tarafına konulan dara ve seng beraberi. Speise. faryab : Türkistanda bir kariye ismi dir. ezuka almak. dar yol. acele mânâlarına mustâmel dir. işbu ağacın üzerinde mezkur yükü yuvarlayarak bir mahaldan diyer nahale nakl olunması. Sringer einer Nachricht. taraf. fele : koza. çadır. — Bezeichnung eines kleinen Gegenstandes. Nahrung. — Samenhülse. träge. — Ortsname in Afganistan. çarh-i müdevver. — Einfältig. von Frauen verfertigte Bettdecke. ipek tohumu. Herata karib dir. ferfer : tatar. . — Nahrung. Ausrufer. — Sich nähren. tenbel. ferci : hayme. kavun telesi. — Haspelchrank. ezitmak : tezyin. — Geduld. allmählig. muhbir. fere. gaze galiye mustagrak. — Das Junge der Wachtel oder rebhuhnartigen Vogels. falış : bostan döküntüsü. ordnen: vom Wege abbringen. ezuk (azuke) : tâm. — Eine Mauer aus Lehm oder Koth. — Röthlich. ezğurdunk : ezderdenk (?). fir : şiddet. — Eilbote. ferh : Afganistanda vaki bir memleket ismi dir. ferenci. fırlayış. niedrig. — Beutel. postacı. Unruhe. felfes : zaif. fere : bıldırcın ve kebk gibi bâzi kuşların yauruları. — Durchgang. fişenk destek. — Schmücken. ibrişim. Hure. junges Rebhuhn. — Unruhe. fahişe. çapar. zahire. — Mispel. farsenk : fersenk. schmaler Weg. — Name eines grünen oder blauen Stoffes. fahse : paksa. fele fele : derece derece. Diener. hamal. ezkil : muşmula. — Ton eines in die Luft geschleuderten Gegenstandes. ferise : yeşil ve mavi bir kumaş ismi dir. Seite. tellal. — Nach und nach. fırıldak. auf einem Holzstück. falku : bekçi. — Speise. fekir : kırmızı. ezva : sabr-u tehammul. havaya atılan bir şeyin ettiyi sedası. yan. — Lippe. — Das Rollen einer Last von einer Stelle zur andern. Küchlein. boş. | ezuklığ : mutâm. — Windbeutel.ezboy : halecan. ezen : dudak. tanzim. Sorge. ezna : geçid. halecan. dem rothen Moschus ähnlich.

— Im Munde zerkauen. hane halifesi.fısıldu : fısıldı. Zügel. vertreiben. füte : kuşak. ip. G gavşak : yumuşak. dört karış. — Kleidung. çinemek. — Nasenknorpel. — Ausbreiten. sakız gibi çınamak. geyvani : kethuda hatun. yular. lazim. — Gesprächiges. gedayiş : hatunların hamle oldukları esnada yeyecek nesneye talib olmakları. boğazın hayşum tarafı. gavşamak : çene oynadup ağızda şeyi öyütmek. gizlemek. genc : define. gelincek : sansar guruhından gayet küçük ince nevi. boş. geyve : reng. Decke. in Mittel-Asien ein Ungeziefer-Haus. geymürmek : ihfa etmek. Käferei. gevşemek. beşik. tevsi etmek. von rückwärts stossen. libas. aus welchem das indische Oel verfertigt wird. — Weich. arşın. sanft. Seidenpuppe. hazine. Kleid. Schelle. — Glauben. — Geräth beim Kanonengeschütz. leer. — Stahl. — Verbergen. leises Reden. 'gence' Hindistanda bir memleket ismi dir. — -mal. mülayim. itikad-u itimad etmek. gene otu (kene-otu) : hab el-muluk. gene (kene) : ufak muziyat. — Aufseherin. sert şeyi yumuşak etmek. endaze. — Klingel. nothwendig. gavşamak : boşamak. fummak : inanmak. boya. böcek tohumu. kemerbend. vertrauen. — Ziegen vor der Schaafheerde. arkadan dörtmek. cevahirdar. Grund. frengi : bir nevi topçı aleti dir. — Ein grosser Vogel. gelincek çiçeyi : kızalak gülü. — Wunsch der schwangern Frau nach einer Speise. came. — Nothwendig sein. fişenk. gez : kerre. — Tulpenrose. münhal olmak. — Rüstung. lüzum görünmek. fis fis. — Kleines schädliches Thier. Wiege. Vorhang. — Anzug. arzu eylemek. gevsem : koyun sürülerinin önünde giden keçiler. devenin dış gevişmesi. koşam. gerayet : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi. — Schatz. geysi : esvab. erweitern. geym : kantarma. kauen. geymur : libas. keçe. — Anzug. Wunde. — Stütze. einen harten Gegenstand erweichen. fıcr fıcr. — Sich scheiden. ki mücrimleri azab içün ona atarlar. böcek. hâlâ asiya-i vustada genehane vardır. — Eine kleine zarte Wieselart. vacib. gence : ihtiyarlıkda tevellüd edüp pek söyleyen çocuk. — Farbe. Elle. başlık. yorgan. defa. fulad : pulad. wohin die Verbrecher geworfen werden. gedek : bir kuş dir. Schmuckkastchen. illet-i zahm. tekye. — Geflüster. vier Spannen. hind yağı bundan çıkarılır. Eisen. goza. aufgelöst werden. — Kraut. Filz. Wiederkäuen des Kameels. kaçırmak. -fach. geyiş : geyim. tahta biti. belbağ. mertebe. gaz : yatak. gey : bir nevi şikyar kuşu dir. von beyahrten Altern geborenes Kind. — Gürtel. nemed. müşek. perde. gerekmak : iktiza. Ungeziefer. ahen. — Eine Art Jagdvogel. gizli kelam. fişek : destek. çöl ve sahra lalesi. konğurak. cesim hayvan. Ortsname in Hindostan. gerenğurğ : çangırdak. Patrone. örtü. — Bett. germek : genişlenmek. — Pfeilspitze. fişr fişr : insanin kulağına yakından söylenilen gizli kelam. geyber : okun ucuna vaz olunan büyük peykan. Wüstentulpe. — Ein nahe zum Ohre geflüstertes heimliches Wort. gengiz : burunun içi. . çankungurak. ibrişim. — Name eines Türkenstammes.

tecavuz. asman. Anzug. | giyirlik : esvab. schlechter Geruch aus dem Munde. derisinden kürk yapılır. grösser als die Katze. — Thor. kalemtraş. — Filz. dar. girnaşmak : girişmek. — Kleid. | gitülük : izale ve defi lazim olan. gil : efal-i muaveneden olup bâzi fillerin ahirine ilave olunur. esvablandırmak. giyiz : giz. berühmte Speise der Nomaden. girmak : helak olup vefat etmek. — Den Pfeil auflegen. überschreiten. Gurgel. — Weisses Linsengericht. giçmak : ubur. — Krokodil. aruk vermek. Hof. göndük ger. — Endsilbe des Imperativs bei manchen Zeitwörtern. hulkum. gime : gemi. mâdesi bozuk olanların ağzından rih gelmek. — Kehle. Hirschkuh. — Schiff. luli. siyahat. Filz. pak etmek. | gömgök : büsbütün mavi. zoru ve kuvveti. giryas : kapu. giyirtak : hırtlak. beyaz darı çorbası. weisse Breisuppe. Nabel. schön. göbek : orta. Graukopf. Bauch. iç. nemed. esvab. Erzähler. — Ein stets wandernder Mensch. göbek sarığ : kediden büyük bir nevi hayvan dir. boyunduruk takımı. nemed. — Zusammenkommen. sığışmak. bir şeyi ölçmek ve arşınlamak. — Ein Thier. — Ganz blau. erscheinen lassen. gök : mavi. göbelek : kelebek. umkommen. giyik : kemlik.gezlemek : yayın girişine takup kurmak. giryal : kayman denilen hayvan. Kraft. yol ve tarik. — Verrecken. — Kleid. — Mitte. — Eine Speise aus weissem Brei. giyirmek : geyirmek. — Nacht. — Dessen Entfernung nothwendig ist. terk etmek. — Braut. caylaşmak. temizlemek. göçe aşı. gödünk : kumaşlara mengene ile cila verici alet. keçe. giyirmak : geyirmek. — Das Gehen. göçer : arabanın düzdünlüyü. bab. gece. kindik. göçi : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. merkeb. — Grüner Wolf. bertaraf eylemek. hayvan gibi çatlamak. irad-u peyda. giç kurun : ahşam üstü. nakilci. gezlik : küçük pıçak. — Blau. girişmal : çingyane. Mittelpunkt. göçe aşı : beyaz mercemek tâmı. Himmel. Hundsfliege. — Bringen. palas. reinigen. gerek. boğaz. göçen. Fahrzeug. eine Art Käfer. — Aufstossen. göçe : beyaz misr darısından matbuh bir nevi tâm. birleşmek. Federmesser. Hinterhalt. — Nothwendig. giltürmek : getirmek. — Kleines Messer. göçman : her zeman göçer olan. mit welchem dem Stoff Glanz verliehen wird. kam. Hinterlist. . — Ein Gerat. bedevi. zusammen Platz finden. das Innere. — Etwas verlassen. reftar. giç : şeb. Weg. messen. — Wagentheil. Reiten. göçe ve maşaba asları asiya-i vustada meşhur dir. gezmek. gazel. merkez. yahşi. ak baş. palas. it megesi. gilin : gelin. — Eine Art Nomadenvolk. girak : lazim. bir nevi hurd perende. ref etmek. | gök buru : yeşil kurd. gizak : geziş. — Abendzeit. — Schmetterling. Nomade. — Türkischer Stammname. — Zigeuner. libas. göçmen : konar göçer bedevi mesellu olan halk. libas. aus dessen Fell Pelz verfertigt wird. sevk-u ikame etmek. gitarmak : gidermek. Fahren. ahu. — Sich ankleiden. — Forttreiben.

görsetmek : göstermek. Eine Art Hundsfliege. — Ein Gespräch führen. numune. görak : görmek. — Von ganzem Herzen wünschen. görünklaşmak : sohbet ve mukyaleme etmek. göşmak : göçmek. Beispiel. — Übersiedeln. görmeye şayan. zornig sein. ibraz etmek. — Zeigen. hayvan nakşı. gökçak : güzel. say. eyi. — Name einer Melonenart. ibret. nişane. kale-i tâlim. — Zeichen. numune. — Ein dem Flechten ähnliches Nähen. güçkanmak : gücenmek. yürek. — Zeigen. — Schön. — Prächtig. eser. sehenswerth. Versammlung. göt : dib. Muster. intikal etmek. izhar etmek. ein alter Fetzen unter kleine Kinder gelegt. boyunduruk. — Der schöne. gözemek : örü örür gibi dikmek. güçen : kergese benzer bir nevi kuş dir. gut. mohabbet eylemek. görüşmek : göstermek. — Zeichen machen. arzu ve rica. Rücken. — Pfiffigkeit. kamis. görük : hüsn. görbek : bir nevi kavun ismi dir. — Thierbild. — Verdruss empfinden. — Grünen. darlegen. sohbet. muşahade olunmuş. guran : asker halkası. — Bläulich. bir nevi it sineyi. dil. Belauben der Bäume. — Gesellschaft. gösteriş. | görküzmek : işaret etmek. Aussehen. — Vertrauenswürdige Sache. — Ein Geierähnliches Thier. — Hemd. manovra. dübr. — Schauen. gösterişli. ufak çocukların altına konulan eski paçavra. — Schönheit. Untersuchung der Soldaten. gökçek : güzel. Timurun lakabı dir. Truppenbewegung. asker yoklama edüp nazardan geçirmek. mekkarlik. Ortsname nahe zu Buchara. | götlük : eyerin ve palanın arkasına dikilen meşin. — Lederstück hinter Sattel und Degen. — Lagerplatz. görüksemek : can-u gönülden taleb etmek. göstermek. — Herz. görünk : tecrübe. görtek : görünüş. mükedder kalmak. görgan : gören. sehenswerth. gözgü : ayne. gurutleşmek : toplanmak. görülük : görüp itimad olunacak şey. sanlı. gösteriş. — Spiegel. numayiş eylemek. yeşillenmek. gözkarğa : bir nevi kertenkelaz. gökümtal : göke mail. — Himmelstein in der Festung von Samarkand aus der Begierungszeit Timurs. Gewohnheit. kürte. zorbalık. âdet. — Hintere. Freundschaft pflegen. zeigen. görbezlük : cerbezelik. hoş. hübsch. Betrügerei. yığılmak. von gefälligem Äussern. — Schön. sipah askeri tâdad etmek. cemiyet. göngü : gönül. gökarmak : mavilaşmak. yürek. erklären. ein rundes Geräth auf dem Nacken des vor ein Ochsenpaar gespannten Pferdes. göngle : gönul. çift öküz araba atının boynuna konulan girdiş gibi alet-i müdevver. anschauen. tâdad-i asker-u nuker. — Schein. görenek : bezm. yep yeşil gibi. — Eine Art Eidechse. — Sich versammeln. hoş. — Herz. görküz : alamet. — Versuch. görüşlük : debdebeli. Timurs Beiname. — Betrachten. — Der sehende. Buharaya karib bir mevki ismi dir. gözenk : gözüm. darılmak. meclis. Wunsch.gök taş : Samarkandın kalesinde emir Timur Kurganın taht-i kadimesi olup gökden bir taş dir. Abzahlung der Soldaten und Diener. görümlük : sahib-i hüsn. gözatmak : nigyah ve intizar etmek. Jacke. mostra. görmeye şayan. gösteriş. yahşi suretli. ağaclar yapraklanmak. gönglak : gömlek. Muster. .

— Zünder. Gegensatz zum Sonnenuntergange. Sonnenblume. — Bräutigam. zorbaz. — Der Lachende. gülüm : tebessüm. gümüş tepe : yumut türkmenlerinin meskeni bir mevki dir. — Kupferkrug. kahkaha. üstünü örtmek. | güyük : yanmış olan şeyler. — Jemanden zu seinem Schwiegersohne machen. kumğan. amuhte olmak. — Der Osten. gülme. güçüm : güyüm ve meşe gibi bir nevi sert ağacdir. — Sehr heisser Tag. — Alte Fichte. edebsİzlik emareti. serseri. — Aufenthaltsort der Jumut-Turkomanen. kavilanmak. . gülgü : gülüş. Tagelohn. — Erde. zwei Frauen in einer Ehe. — Der Stumme. defn etmek. ülfet peyda etmek. güdaş : kötülükden bir şey. Eifersucht. güneş. tecemmü etmek. versammeln.güçlanmak : güç ve kuvvete gelmek. — Wie die Sonne glänzen. | günlük : yevmiye. — Sonne. — Eine böse Sache. merkeb. hamal. | gün toğar : şark. — Eine Art Blume. | güygücü : yanıcı. bir nevi çiçek dir. Taglöhner. divane. desti. güynak : gömlek. gündaş : kadın ortakı. — Tagesarbeit. gülücü. | güydürmek : yandırmak. in die Erde sinken. — Lächeln. yakmak. gün çıkış tarafı. çenk. gündelik. — Brennen. — Lachen. gün gibi mücella olmak. müdevver kalkan gibi. kahkahazen. deve. Krug. — Brot aus ägyptischem Mehl. — Tagewerk. güymek : yanmak. Pferd. — Ein der Eiche ähnlicher starker Baum. gündelmek : adet. gündüz. gündelik. — Kleines Hemd. — Begraben. gün batar mukabili. günanmak : gün görmek. at. yüzü güneşe mail dir. verrückt. Staub. koyaş. gümül : defn olmak. — Sonnenuntergang. gün döndü. kamis. — Verbrannte Dinge. — Kanne. gün doğar. gülkan : gülen. günaş : pek sıcak gün. gün : afıtab. fenalık. gün kulağı : bir nevi çiçek. gülük : bargir. — Erhitzen. at üstüne konulan çul. Schwiegersohn. şaşkın. gülgac : gülücü. yük hayvanı. gülac : misir unundan yapılmış ekmek. yere batmak. das Lächeln. Pferdedecke. — Sonnenaufgang. tebessüm. — Zu Last fallen. damad. — Lastthier. zor olmak. güçün : güc ile. — Erstaunt. topalak. — Anzünden. einem runden Schilde ähnlich. kıskanc. — Das Lächeln. — Begraben sein. eine Art Blume. gün çiçeyi : ay çiçeyi. — Neid. güküm : bakır desti. — Mondblume. — Zur Gewohnheit werden. gubar. günka : toz. krumm. — Eine Art Weihrauch. giyav. | güyavlamak : birisini damad edinmek. Weihrauch der Feueranbeter bei Sonnenaufgang. küm. — Der Lachende. | güncilik : bir günlük. zudecken. güneş doğarken putperestlerin buhur ettikleri lüban. belästigen. gündük : ibrik. iki hatun bir adamın nikyahında bir hanede bulunması. güng : dilsiz. — Hemd. — Gattinpaar. günbatar : gurub. | güynakcı : ufak gömlek. karatmak. — Mit Gewalt. güneş. körte. güni : hased. güyav : güveyi. günmak : gömmek. Kameel. gülümsamak : dudaklar tebessüm etmek. günay : meşrik. Zeichen der Schamlosigkeit. Tageszeit. güralmac : eskimiş ve karımış çam ağacı. günküs : mutehayir. günglük : ateşe yakılan güzel kokulu samg. razilaşmak. Entstehen einer Freundschaff. | güylanmak : hararetlamak. Sonne. güneşin batıcık tarafı. tiral ağacı. Jacke.

görültü. cüzü parça etmek. — Schön. kaçar. bakmak. ğalça : budur. — Sack. Geschrei. Nogayenland. bitter. Absicht. ğazan : kazan. durchsieben. güvenmek. güraşmak : güreş tutmak. Gott. hakan. Ğ ğacdevan : Buhara muzafasında meşhur bir şehir ismi dir. — Herbst. — Eine auffallende Schönheit. ğatiş : hulasa-i kelam. Held. ğıcılamak : avuclamak. — Schönheit. zweisaitige Geige. der Sehende. gürkanmak : sahib-i cemal olmak. — ? ğaşun : eşki. ester. ğacımak : ufalamak. grosser Teller. Auch in der Bedeutung von 'gören'. — Sich freuen. şamata. sich rühmen. — Weidende Thiere treiben. gouga. ki kapunun ittisalında-ki divarın cevfine konulur. — Ein Holzschloss. hizan vakti. — Das Ganze. ğake : karga. ğaru : nay. — Greifen. — Schön sein. — Ringkampf. tutuşmak. — Ringkämpfer. — Kessel. güzen : örü örür gibi dikiş. güreş tutucu. netice-i meram. ğaşave : ıklamak. ğalğalak : galagula. — Lärmen. — Dem Flechten ähnliches Nähen. Rusiyada eyalet merkezi şehir dir. kemance. kavramak. darılmak. | ğacırcı : katırcı. der Schöpfer. viel. ğacğar : koşğar. — Gedränge. ergreifen. Hauptort einer russischen Provinz. güvanc : kıvanmak. ğazar : çuval. kemane. — Rohr. in der Höhlung der Mauer. Monarch. güzellik. dolab. gelin. tangri. gürkan : cemil. kırkmak. gütmak : rai sıra yürüyerek mevaşiyi sürmek. ein türkischer Stamm. neben dem Thor. güzak : güz mevsimi. güzelleşmek. überwachen. bari. — Sieben. tadeln. noğay memleketi. Schilfrohr. gürkabay : sahib-i hüsn-u cemal. — Maulthier. ğalaba : izdiham. Arm in Arm ringen. büyük tencere. hiddetlenmek. Lanze. — Eine Art Krähe. vafir. gürküldamak : gürültü etmek. Iran ile türkmen badiyeleri arasında-ki neharin ismi dir. Braut. — Zermalmen. talh. — Essig. — Lärm. ğalke : çöpden mâmul kilid. tavaif-i etrakdan bir kabile dir. huda. Rad. | güraşcı : pehlivan. — Zwergenhaft. kab. ğadbarmak : girbal etmek. — Berühmte Stadt in der Nähe Bucharas. ğaltek : el arabası. Gefäss. Name eines Flusses zwischen Iran und der turkmenisehen Wüste. schön werden. kısa olan. bahadur. mizrak. gütmak : ardı sıra yürüyerek hayvanı sürmek. — Maulthiertreiber.güraş : güreş. gürkay : hüsn. iftihar etmek. mit der Hand zermalmen. güz : yaz ile kış beyni. tâkib etmek. zornig sein. kamış. — Karren. ziyade güzel olan. çok. kurz. güzel. gurab. pehlivanların birbirile yaka yaka kucak bekucak savaşmaları. — Inhalt der Rede. . ve nazaret etmek. kulurlamak. ğerk : bir nevi saz ve çalgı. — Herbstzeit. zerstückeln. Iran şahinin kabilesi. gören mânâsına dahi gelir. ğacır : katır. el ile bir şeyi ezmek. — Eine Art Musikinstrument. elemek. görücü. — Ringen. ğan : evğan. — Das Thier auf seiner Spur verfolgen. — Tribus des Schah von Iran. azarlamak. sikmek.

ğın : edat dir. hay huy etmek. Gepolter. beyhudane söylemek. — Hochzeitslieder. . ğirvaş : nessac tarakı. — Beischläferin. — Zoll. — Auf Raub ausgehen. şemşir. zertheilen. — Köcher. bac. ğuz : uğuz. ğıncı : yem torbası. Säbel. ğırnak : keniz. pak. toy ve düyünlerinde türkü ve şarki yerine okulmakda olan 'yar yar' kafiyeli ölenk ve kuşuk dir. sakil ve çirkin ve mahuf çehreli olan. ğunacı. kotan. | hay ölenk (hay hay ölenk) : kazak. küreş oyunda muhalifat eden. — Mahnungszeichen. kipçak. H hab (heb) : heme. — Bogen. — Auswählen. die auf 'yar. ğutğule : görültü. hatun mırmırı. çekme. — Drücken. ing. köpekleri kaçırmamak içün boğazlarına takdıkları kolada. bütün. tefrik etmek. Gelse. — Name einer grossen Stadt in Afganistan. — Ganz. örümcek-i deşti. cariye. alles. sakın içün dir. delme. — Den Verstand verlieren. Steuer. das Nächste. ğulçe : Türkistan da Kaşgare karib bir şehir ismi dir. ğunek : büyük siyah kelag. kirgiz. — Von einem stark riechenden Gegenstand niesen. Freudengeschrei. rein. klar. — Name einer Stadt nahe zu Kaşgar in Turkestan. Frauengeschwatz. Bellen des laufenden Hundes. ğiram : çiğal. hay tülkün (hay tülüm) : düyünlerde okunulan şarkılara terdif olunur. Einsiedelei. — Im Ringkampfe Widerstand leisten. — Beischläferin. Mann von hasslichem. hay hey : edat dir. hay huy : bağrışma. ğiriv : dehşetlü feryad-u figan. çuri. — Geschrei. — Geschwätziger Mensch. ğitircan : keman. ğınkşımak : keskin bir şeyi istişmam ederek aksırmak. köpek havlaya havlaya kaçmak. Einöde. | ğıcımlemek : sikmek. ğurubek : devre. — Lautes Schreien. — Lärm. Mädchen. dedek. ğişe : su yataklarında bulunan kamışlık. ğilcaymak : kendisinden gitmek. halayık. — Begleitung der Hochzeitslieder. yar' reimen. — Name eines schädlichen Raubthieres. ğunda : bir nevi güzende canver ismi dir. Sclavin. ribat. — Schanze aus eine Art Strauch. sivri sinek. — Rohr im Flussbette. şadman. Sclavin. haydamak : sürüp akın etmek. ğu : çit. harac. hak hulasa : gümrük. ğul : yabanı adam. isar. Zermalmen. 'hay huy' rufen. zan. odalık. ğidğid : dırdır çok kelam söyleyüp melal getirmek. furchterregendem Gesicht. — Versammlung. schwarze Krähe. tembih. — Land in der Wüste der Kiptschaken. kara kalkak. gürültü. avuc.ğıcım : kavurum. — Grosse. — Das Greifen. giltige Spinne. ğunan : dört yaşında-ki hayvan ve at. kyafe. ayırtlamak. — Partikel zur Imperativsbildung. — Eine Art Taube. ğuma : kuma. Hürde. pele. emr-i hazirlerin ahırına mulhak olur. şamata. — Weberkamm. ğul-i biyaban. meclis. ğuşun : büyük çizme. hayıklamak : temyiz. — Magd. bir nevi çalı ve çirpiden inşa olunmuş tabiye. ezmek. tiryağı. seray kavs. pipak meshi. — Art Milch. ğırpıcı : tirkeş. — Vierjähriges Thier oder Pferd. ğidan : kıpçak sahralarında vaki bir memleket dir. deste. halka. — Grosse Stiefeln. ğuzen : Afganistanda bir büyük şehir ismi dir. — Fremder. ğunçaçı : ğuman. cariye. | hak kuşu : hak uran bir nevi kumru. Magd. Halskette der Hunde. — Futtersack. saf.

— Zahlen. helaku : aslı kulahu. träge. masal. mit dem Thiere ackern. cöb ve tir oklu. verhasst. hok u çok : yâni pest-u bulend. yorğun olan. latife. — Berühmter Name. — Faul. beli. harken : yorgun. eyü ve fena. buğdayi samandan temiz etmek. — Sammeln. hulasa : nevruz günü. peki. — Scherz. — Weit. hopuş : bir nevi büyük kertekela dur. — Ernten. haramak (harmak) : yorulmak. hürkmek. untersinken und emportauchen. 'haltek peltek' dahi derler. haşarcı. baid. auch Lerche genannt. böyrü. — In der Provinz Afganistans. hob : harman sürmek. — Alljährlich zum Graben der Flüsse versammelte Arbeiter. sich fürchten. haşari. herkak : hulayan hayvan. Klage. firasetlu adam. hertaman : şebnem. richtig. sürgün. ermüdeter Mensch. — Bayramfest. figan. — Furchtsames Thier. nabud. hert pert : gayret. Helaku han : Ben tuli han ben Dşengiz han ki meşhur dir. tard eylemek. mekruh. sergüzeşt. — Bellen der Hunde. — Schnell. ackern. — Ja. hural : uzak. hana : eyerin yüksek mahalı. den Waizen vom Stroh reinigen. Witz. hemol : heman hem. hezare : Afganistan mulhakatinde. — Gelehrt. köpekler sayha etmek. güzel. — Müde. huka : kambur. hürkücü çıkan adam. hurmak : hulama. heklavuk : aklağub. köplük. — Eifer. Festtag. Gebell. ifa etmek. auf einmal verschlingen. | hakalaştırmak : ödeşdirmek. bu. tiraş. harmenk : yorulmenk. Hagel. frei. levend. eine Krankheit. derin suya gitmek. — Müde werden. su yolğan. doğru. — Thau. eyi. — hopuşek : bir nevi kuş dur. haşar : nehir ve ırmak kazmak içün her sene toplanılan amele-i mükellife. entfernt. Eile. çar-çapuk. schwach. cem etmek. yorulmuş kişi. eine Schuld begleichen. Pflug. verbannt. tengir. henk : şaka. düşe kalka. in tiefes Wasser gehn. hau (havav. hid u hit : bayram. cale. — Gut und schlecht. Versammlung. krumm. gark olmak. o hem. gut. . ok. Taugenichts. höcek : hikyaye. turgay dahi derler. derjenige. haltan (paltan) : acele. bir nevi illet. | hakalatmak : ödetmek. heraval : mukaddim. — Neujahrstag. — Widerspenstiges Pferd. istical. hurtig. ifa ettirmek. — Gedräng. — Müde. moğul tayfesi dir. — Erhöhter Theil des Sattels. zebun. cemiyet. kesret. vertreiben. hupukmak : batmak. serbest.hakalamak : ödemek. huratmak : tebid etmek. — Jammer. namaz günü. müde. — Entfernen. birden yutmak. tenperver. öşük. — Eine Art Vogel. — Vorangehend. hürmek. hed hed kuşu. schön. — Eigentlich 'kulahu'. borcu ida eylemek. hakri : ferzane. Gebetstag. hurun : tenbel. herbaten : galabalık. — Derselbe. Märchen. rasch. heray : feryad. Achse. auch 'haltek peltek' benützt. ermüden. — Abwesend. | hakalaşmak : ödeşmek. — Pfeil aus Holz. havuh) : evet. braunes Pferd. Wegweiser. — Ackern des Stoppelfeldes. kılağuz. — Schuld eintreiben. — Buckelig. mashara. — Ermüdet. herel : tarla sürmeklik. — Erzählung. büyük çapasa dur. hoplamak : lop lop yutmak. yorgun düşmek. batup batup çıkmak. — Untersinken. hergele ve hayvan ile harman dökmek. Erschrecken des Hundes. azade. harun : azgın at. aid. harman dökmek. kula at. hariş : gayb. klug. murdar. Mogulenstamm. köpek hürmesi. harun : yorgun olan.

tekdir etmek. tayfe-i nisa ziveri. mühlik cirahet. zürnen. Name eines ÖzbekenStammes. Nudel. sehr viel. şiddetini teskin eylemek. — Beendigen. sövüşmek. hata (hatay) : çinin şemal kitâsı. hüne : geyik. — Klebrige Speisen. beruhigen. toy. — Erschrecken. han balığ : Peking kadimi ismi dir. at takımı. — Den Pfeil auf den Bogen legen. küçük ceb. — Eine Art Spiel. — Name eines durch seine Schönheit und Eigenartigkeit berühmten Stammes. gross werden. haşa : gaşiye. görnek. duri. ince ağac. Beutel. Holzstück. hülanmak : mertub olmak. hürkatmak : ihafe etmek. Name einer Stadt in Turkestan. — Nördlicher Theil von China. Decke. köpçok. Zierde. feucht. halma : kuzu. insbesondere dem Herrscher von China gegebener Titel. tobra. bacin dahi derler. auch 'bacin' genannt.hükünmak : reha etmek. kulaç. — Mahlzeit. — Mit einander streiten. Pferdegeräth. — Padischah. kara hatay. ak hatay. | harhaşalaşmak : dövüşmek. haşal : çirişli bir nevi un aşı dir. — Stange. . çinde bir şehir ismi dir. zum Schusse bereit sein. — Hülle. mertub. şahinşah. Hochzeit. kurum. bagl. dal. — Nass. — Beleidigen. aslı huhan dir. — Schmuck. hürkünc : örkünc. — Feucht werden. Gazelle. havabla : çakmak. — Lamm. ince deynek. dünnes Holz. — Sack. hünilamak : yayın girişine ok nasb etmek. bitirmek. — Sich einen Stamm wählen. tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. schimpfen. fakat çin hükmdarlarına mahsus ve munhasir dir. bülend söyleşmek. — Hirsch. çop. yoluna komak. — Streit. büyük kaldırmak. toklu. — Dünner Zweig. kleine Tasche. hanlamak : bir ulusu ve ya bir kavmı kendisine intihab etmek. şariya hamur aşı. löschen. — Alter Name Pekings. eine Stadt in China. Türkistanda Kaşgar ve Jarkende yakın bir belede ismi dir. düyün. hanc : zahm. hürmak : dem ve nefes eylemek. — Von einem Thier getriebene Mühle. sündürmek. işbu unvan umumen her padişaha itlak oluna bilir ise-de. | harhaşalamak : azarlamak. höl. atmaya hazir olmak. hakan : padişah. — Feuerschwamm. — Feuerstahl. hürük : ziyafet. halac : Raz-u Tus şehirlerinde ve Afganistan taraflarında Iranda muteferrik ve perişan ve hüsni melahetle meşhur ve benam ve büyük ulus ismi dir. — Baumwollstoff. tödtliche Wunde. Russ. darılmak. Maulesel. hada : sırık. hatayı : bir nevi kavun hatayi. an die rechte Stelle setzen. tüflük bazi. hak pelek : bir nevi oyun-dur. gazal. hatan : şehir-i azim ve kale-i büzürk demek dir. H haçır : aster. haşıl : ziynet. hav : kav. — Eine Art Melone. karkaşa. hance (hamçe) : nazik şahce. — In der Bedeutung einer grossen Stadt oder eines hohen Thurmes. itmam eylemek. Herrscher. — Wunde. hül : ıslak. Frauenschmuck. korkutmak. sövmek. haras : büyük deyirmen at ve hayvan ile döner. katar. — Athmen. ahu. — Furcht. harhaşa : dırdır. Lärm. halta : kise. Schmaus.

Hirtenflöte. Pelz. Eigenthümer. Eingeweide. min. ikmuk : hal. — Scharfsinnig. — Band. schnarchend schlafen. büyük hemşire. — Verbranntes duftiges Holz zur Herstellung des Weihrauchs. — Unterer Theil des Zeltes. hubulmak : mezardan umacı çıkmak. horoz tacı. uyurken boğazdan kalın ses etmek. içkuyluk : musahib. kısa el nizesi. içku : meşrubat. huruldamak : hırıldamak. Fleisch. taleb. das Innere. muskirat. hir : bend. idi : sahib. gehacktes Fleisch. ika. Zeit. valide. kaval. horan : çok yeyici. içici. için : içli. Horde. muharrem. hergele memuru. — 'Den Todten aus dem Grabe nehmen' Z. çizik. Vertrag. | içkuluk : meşrub içilmeye salih. ince. mâcun. köfte. I ibin : parlak. bağırsak. . dünn. idaci : ordu vekilharcı. horos püpüyü : tac. sirke. Gestütsbeamter. — Berauscht. hadem ağası. içka (inçka) : nazik. — Wünschen. lahm. içki : keçi. — Kalk. hişt : kirec. içan : buğdayı buryan ederek döyüp tatlı ile karışdırarak yedikleri bir nevi tâm. Essig. — Aus Fell gemacht. sabib. ica : valide. serhoş. idgu : firasetlu. — Glänzend. ana. Ziegenbock. nine. kendi kendine hoşhal olmak. büz. Fessel. Wohlgeruch. ahşa. — Inwendig. devletlu. — Fein. oğlak. — Stamm. — Krone. rayhe. deruninde-ki. Herr. mevsim-i meyve. horlamak : tevbih. aralık. havablamak : istemek. wenn die Blätter abfallen. — Gefäss. zekyavetlu. içke : peder. horoz çiçeyi. ata. tâzir etmek. içkin. — Aus geschmortem Weizen. çadırın aşağı kanadı. zarf. bir hane halkı. istişmam etmek. mit Süssigkeiten vermengte Speise. — Schnarchen. malik. Eunuchenchef. malik. — Truppenintendant. Tuberose. — Erstaunt. — Fresser. — Mutter. — Riechen. idağacı : buhur içün yakdıkları kokulu ağac. Tante. abla. hurul hurul hurlayup uyumak. überrasch t werden. kürk. Trinker. — Ein Schloss in Jemen. hoça ili : harezm kitâsında bir memleket ismi dir. — Gesellschafter des Sultan. rude. idiş : evani. — Vater. kalıb. hurtlamak. sünbül. kab. — Grosser Sack. — Name eines Landes in Harezm. içkinmak : muteacib. hoşlaşmak : veda etmek. nihayet. Hülle. Eigenthümer. barik. — Abschied nehmen. — Eselsfüllen. zart. akd. iden : haymanın taraf-i tahtanisi. Kamm des Hahnes. — Besitzer. unterer Flügel des Zeltes. kurzer Wurfspiess. verständig. fehimlu. — Verachten. verlangen. mimari dahi Senimar dir. Hausgesinde. — Das Innere. idi kut : sahib-i sâdet. deruni. mader. haval : büyük çuval. — Schönheitsmal. — Magen. id : koku. hudek : eşek yaurusu. glückselig. idlamak : kokumak. Obstzeit. — Ziege. — Geruch. arzu. içmak : pustin. — Getränke. Ende. hurnak : Behram gör içün Yemende Numanın yapdığı bir kasr dir. kabile. icak : am'a. mahsulatın yaprak dökecek Zeman. — Beglückt. vasatında-ki. Darm. lami. ben. Muttermal. içkaraki : içeride-ki. buy.hazan : il. mutehayir olmak. rabt.

yapışan. — Doppelheit. Feile. ikav. yet. — Decke. — Eine täglich zunehmende Krankheit. toplanmış guruh. bağ etmek. igrim : berc-u baru. Lungenkrankheit. murebbi. abla. Trübsal. iğirlamak : ağırlamak. | ikala : ikisi-de. ikam. temellük etmek. von etwas Besitz ergreifen. ikagu (ikau) : ikisi. — Eine Art Pflanze und Arzneimittel. iğur : mulsak. ik : hiddet. cila vermek. konak. büküm. — Art Trommel. ausputzen. tevakküf etmek. hast. — Etwas in Besitz nehmen. — Nadel. ika : asl. ikacı : büyük hemşire. iyiğ : deb. müzmin hastalık. bağlamak. malik olmak. bir nevi beyaz acı ilac dir. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. komşuk. Schöpfer. Besitzer. Alle Beide. Name eines türkischen Stammes. Mücke. egelemek. bend etmek. ausruhen. — Klugheit. huşuna ve kendine gelmek. bani. iğirmak : huruc etmek. — Gastfreundschaft üben. igriçe : bir nevi meges. — Mensch. cemiyet. polieren. Geruch. — Zusammen. cem etmek. Wachsamkeit. Versammlung. döndürünmek. rabb. spät. gec. icirku : gişa. malik. Getreidehaufen. su çevrintisi. huşyar. — Sich aufhalten. peyvend. elem. mit offenem Blick. Seide. çespende. ah-u anin etmek. — Eigenthümer. dauernde Krankheit. — Fessel.de beraber. vakif olmak. tegelti. feilen. | ikaulik : ikilik. mürebbilenmek. eine Art weisse bittere Arznei. — Herauskommen. teyakküz. esnini. eine Art Schilfrohr. tabnak. malik. — Mit den Zähnen knirschen. erscheinen. koku. — Eine Art Fliege. ikalamak : tesahib. id. — Seufzen und klagen. tanrı. Sattelkissen. ikalanmak : meks. besitzen. iğir : gün begün kesb-i şiddet eden maraz. çift. — Ausbessern. saykal etmek. des fehlenden Zeitwortes 'imek'. — Sich einer Sache bemächtigen. — Sich bemächtigen. eyi. gewendet werden. eylindirilmek. — Gebogen. leiden. bir adama rafet ve atifetde bulunmak. — Heftigkeit. iyilinmak : çevirindirmek. sahib. yığılış. iğnak : insan. Wirbel. ikalamak : sahib ve malik olmak. ikaklamak : düzelemek. dörpü. harmen. Titel der Vornehmen. — Alle Beide. igir : yaban mersini. renc. rical ve kübera musahibi. gut. harir. Rauhheit. koşun. perdaz eylemek. — Klug. beobachten. iyilmak : teyakküz etmek. igne : suzen. çelik. ikac : 'iken' mânâsına. | ikaulan : ikiside birlikde. mihnet. mihmannuvazlik icra etmek. — Walze. — Ursprung. bir nevi fena hastalık. eylenmek. — Tante. — Wachsam sein. bir nevi saz. beraber. ikamak : ukde. derd-u elem çekmek. ikak : zenc. iğmak (yığmak) : toplamak. — Schmerz. jemandem Milde erweisen. ifak : ibrişim. Schlinge binden. eyer esbabi. ham. — Seidenfaden. ika (ikem) : sahib. — Sammeln. kendine gelmiş. 'imek' fil-i nakşın muzarii dir. çıkmak. verem sel. aram. Gemenge. igri : eyri. igranmak : nale ve feryad etmek. ikisi-de birlikde. açık göz. gerdabce. | iyiğlik : huşyarlık. sinek. igirlik : derd. zuhur etmek.icğirmak : gegirtmek. şiddet. — Wilde Myrthe. istirahat etmek. iyiğ otu : bir nevi nebat ve ilac ismi dir. beni adam. — Zusammenhängend. | ikalanmak : sahiblanmak. — In der Bedeutung 'iken' derivat. eine Art böse Krankheit. — Krumm. Gründer. . — Alle Beide zusammen. Leiden.

alem. — Sieben. sal. — Jahr. biegen. iklik : derdnak. meşgul ve sergerdan etmek. — Höher. ikni : ekni. ikarmak : igzal etmek. ikin : aceba. Volk. cemiyet. tâkib etmek. arkanın ekilir tarafı. unu elleyeyecek alet. cesim. iki abusun : iki hemşire. Wirbel. ind. hayl etdirmek. olduğu kadar. mezruat. — In Zusammensetzungen gebräuchlich. tane. streuen.ikan : revabetde mustahdim olup haber içün mustâmel dir. zu zweien. in Erstaunen versetzen. bei welcher Hengst und Stute verschieden sind. ikme. suznak. bulendter. ikargücü : çevirici. — Spinnen. dessen man sich zum Schutz gegen den Schlag der Bogensehne bedient' Z. sarac. — Saat. — Sattel. — Zweimal. asitin. hayvanı hazırlamak. ein Urtheil erzwingen. dönmek. | ikarcı : eyerci. gamnak. ilay : edat-i atf dir 'ile' mânâsına. — 'Ring. auch auf Menschen angewendet. | iki vara : ikiye. | ikmak : eymek. Ackerbau. — Säen. yolda brakup savuşmak. gerdab. ikleçmek : tevakküf etdirmek. ikanmak : bir şeye temil etmek. ikarlamak : eyerlemek. bir şeyi mukavves çarpık etmek. ikmak : serpmek. Saatfelder. ikinc : ikinci. ilak : göl. — ikar : eyer. Iklığ : bir nevi saz ismi dir. kişt ve zeraet. betrübt. — Der Dreher. | ikarlatmak : eyerletmek. fellah. gekrümmt. el. — Krumm. — Sattler. für zwei. — Rothe Brustbeere. anspannen. | ikance : oldukça. Mensch. azim. il : yıl. — Gross. Bauer. il tur (bil tur) : geçen sene. yenk. ata eyer vurmak. kısrakı dahi başka cinsinden olan atdan durayan at. dest. nezd. iplik rişte etmek. dihkan. — Spinnen. guruh. büzürk. zweisaitige Geige. ikirme : yirmi. ikdiş : aygırı başka. kemançe. biegsamer Theil des Rückens. döndürücü. çarpık. ikürmak : ferman. — Befehle ertheilen. sahib. insan içün dahi mustâmel dir. iki nufusa. Zwirn spinnen. mümkin mertebe. çevirdirici. kabail. sal-i güzeşte. illet. sebeb. iki kızkardaş. moğulce çiker. — Schwesternpaar. Krankheit. — Saat. egirmek. — Der Ärmel. — Leidend. Saat. Werkzeug zum Mahlen. — Satteln. Versammlung. ilan : mâ mânâsında dir. iknurak : daha yüksek. hükmi nafiz olmak. Herr. ikrimci : yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmağa takılan halka. ilak : elek. fermanlik etmek. — Wasserstrudel. iken : ekin. sal-i türkan dayresinin altıncısı. Stück. insan. zin. halk. verfolgen. — Anhalten lassen. — Satteln lassen. — Zwanzig. Hand. ikişer kerre. ikirmak : igzal etmek. | iki da : iki kerre. Türkistanda Samarkand ile Dşezağin ortasında bir mevki. ikrik : su çevrintisi. il. — Zweimal. — Eine Art Gras. tohum. — Möglichst. — Etwas krümmen. auf dem Wege lassen und sich flüchten. Stamm. — Sieb. — In der Bedeutung 'mâ'. yemanden beschäftigen. ikde (cikde) : iyde. ike : büyük. ahta burma at. — Der Zweite. Besitzer. ikma : eymiş. sene. | ilamak : elekden geçirmek. — Verbindungszeichen. — Teich. . mukavves. — Zweien. | ikilay : iki defâ. sich drehen. krumm. — Name eines Instrumentes. Türkische Zeitrechnung. Ortsname in Turkestan. — Ein Pferdeart. — Das vergangene Jahr. ilan otu : bir nevi gyah ismi dir. Ursache. ata takım vurdurmak.

yakılmak. Ring. ilğau : metin ve müstakim bir nevi deynek. | ilçilik : resalet. — Schnell. nuker. beni adem. — Knopf. yolgun.ilana : çevre. Streifzügler. ılçak : nim germ. mülayim sıcak. moğul hanlarından birisinin ismi dir. ilanc : ilk defâ tezvic edilen hatun. nakl etmek. umgeben. ilka : insan. — Mit der Hand aufheben. bağlanmak. — Titel der Mogulenherrscher. Menschenkind. — Kreis. aşair. mulatafa etmek. çevrilmek. ilişil : ehtiyar adam. ılk (ılak) : sakız. — Fünfzig. halka. helfen. — Ente. Plünderung. — Das Drehen. muavenet etmek. bewegen. Taglöhner. suyun hararetinden kabarcık peyda etmek. — Mensch. ilişmek : bend. — Alter Mann. fatir olmak. düşmen memleketine sarmak. ileri. warm. bat. ilenmek : eylenmek. Sterne. Griff. saldırmak. tarac-u talan edici. kethuda. — Bringen. yanmak. kızılcık ağacına muşabih. umwenden. çevrilme. forttragen. aksakal. der rothen Kornelkirsche gleich. sıcak. ihate etmek. — Glatt. Verwalter. çapaulcı. ilğamak : akın etmek. eldiven. resul. Donner. — Plünderer. in Schweiss gerathen. barberader. ilik (illik) : elli. ıldız : nabatat ve eşcar kökü. — Von Stämmen bewohnter Ort. yelim. kaldırup abarmak. peyvend olmak. koca adam. | ilikci : elek yapan. aldamak. ilanmak : dönmek. | ilğarcı : yağmaker. ilğar : moharebeden evvel bir tarafa sevk olunan muhafaza ve ihtiat askeri. ılıca. Greis. eşek. scherzen. — Botschaft. ilhan : moğulların hükmdarlarına verdikleri unvan dir. ilinmiş. — Verändern. — Siebmacher. ağır ağac. Jürüken. barkeş. devr etmek. 'maa' gibi. ıldırım : şimşek. Handschuhe. ilğarmak : dörtülme gider gibi koşmak. — Halbwarm. bağteten hücum etmek. akıncı. ilat : illerin oturduğu mahal. — Handschuhe. — Lastträger. — Harz. kabail. — Verbunden sein. keskin. — Schnell gehen. yağma. — Plündern. — Verbindungszeichen. treiben. — Sieb. zincir. matt werden. — Hand. ilik : el. dest. tez. Diener. yardım etmek. — Einander Boten senden. — Lau. | ilanma : dönme. kulp. — Blitz. müzdur. ilkak : tükme. betrügen. ilik : eldüven. — Raubzug. ılğın : kez. dönme. Drehung. yed. inalmak. lau. iliklamak : el ile kaldırmak. yıldırım. — Zum ersten mal heiratende Frau. ilen : edat-i atf dir. — Die Kälte brechen. — Zaudern. ilçikyan : himar. sıcak ve hararetlenmek. ilanir : hamal. plötzlich angreifen. sefaret. ilitmak : tagyir etmek. — Esel. vorwärts. Gesandter. . | ilçilaşmak : yekdiyerine ilçi gönderüp muhabereye girişmek. Zeichen. kevkeb. ilçi : sefir. ilbarsun : bir nevi ördek. kızğın. kerakeş. — Drehen. iletmek : getirmek. Kette. sıcak etmek. kalburcı. suyu ateş üzerinde koyup burudetini biraz izale etmek. Name eines Mogulenchans. kullanmak. Name eines Instrumentes. tarac. ilğamişi : akın. ildam : çabuk. alem. benützen. — Reservetruppe vor dem Kriege auf die eine Seite ausgesendet. ilinmak : soğuğu kırılmak. Blasen im siedenden Wasser. bir nevi sazın ismi dir. behle. — Kochen. ilik : kalbur. in Feindesland einbrechen. sürmek. — Botschafter. il. schweres Holz. girdiş. — Pflanzenwurzel. girbal. eilen. brennen. ilbarmak : pişmek. scharf. yürükler. — Eine Art starken und mächtigen Knüttels. das Wasser ans Feuer stellen um die Kälte zu mässigen. iliğ : nim germ.

sich hüten. ibtida. bend. — In seiner Hand. — Bis yetzt. bistan. duman. — Gebirgsenge. dass sie dem Kranken Bleistückchen auf den Kopf legt. ilkün : il. Name eines Herrschers in Chiva. — Glänzender. Mittel. faul. — Ermüdung. köhne sal cadı ve hatun. — Muthige alte Frau. — Milchbruder. münevver. avret. imçak : meme. Genosse. çare. destinde. tembel. kavramak. — Leiter der Angelegenheiten eines Volksstammes. pesendide. kleine Grotte. gegenwärtig. meşakket. küçük gar ve kuş ve tuyurın mekyan-u yuvası. imrağ : matlub. bu ane kadar. — Mühe. imak : zahmet. beyahrte Frau oder Hexe. nein. — Kette. mit Milde erzogener Mensch. — Gesäugt werden. ilküy : izzet. hempa. Ausdauer. — Er nimmt nicht. Kukuk. hemrah-i muvafik. — Weibliche Brust. eyerdaş. derd-u elem çekmek. — Würde. anfangs. saymaz. — Säugen lassen. âlem. bağ. — Nicht. elan. zincir. biperva. başa korşun dikici ve bu gibi mudava eden acuzelere denilir. Eifer : das Kriechen der Kinden auf allen Vieren. kabz etmek. . das Gehen der Kinder auf allen Vieren. derman. Dampf. — Glänzen.ilkari : ileri. imas : deyil. imukdaş : meme daş. kab burunu ve lülesi. — Ermüdung. ime : ilac. ilkarmak : zabt. halayk. mukaddem. Aufenthalt und Nest der Vögel. ilkida : elinde. buhar. | imdikaçe : şimdiye kadar. leiden. sal-i türkan dayresinin yedinci senesi dir. ilmek : dükme. imkenmek : zahmet ve meşakket. kyardide kadın. imizik : meme ucu tükmesi. şaşadar. geçid. Gefässschnabel. makbul. emcik. | imizirmek : emizdirmek. Pass. imizmek : emdirmek. buğ. mualece etmek. süt verdirmek. derbend. — Freilaufendes Pferd. — Vorwärts. la. deva. — Sattel. Kive hükmdarlarından birisinin ismi dir. ilmek. Heerde. reme. gevşek. cemiyet. — Mensch. zen. nehmen. — Sich schämen. | imelemek : mudavat. ilti : iki biraderin zevcesi ve haremi. Nebel. erwischen. nekide. yak. — Beschützer. — Arznei. strahlend. çocuklar el ile yürümek. ılkı (yılkı) : başı boş gezen at. sütkardaş. imiz : sis. çocukların el-ile yürümesi. — Begleiter. — Treuer Freund. — Dunst. Schmerz erdulden. layik. arkadaş. — Grosse Finsterniss. Gefahrte. imeçi : şecaetlü koca karı. cidd. zin. Weib. pistan. ini. es passt ihm nicht. imkek : tâb. imel : eyer. — Frau. imğa : dağ geçidi. guruh. — Begehrt. ihtiraz ve ictinab etmek. würdig. Geschöpfe. imdi : şimdi. hergele sürüyü. — Thierhöhle. — Das Kriechen der Kinder. früher. Schlinge. — Jetzt. evvel. beyennez. — Heilen. Gestütsheerde. tutmak. insan. hicab etmek. nefes ile terbiye olmuş adam. türkische Zeitrechnung. — Weibliche Brust. im : koca karı imi ve devasi. Thal. — Gemeinschaftliche Gattin zweier Brüder. erst. imkan : kadın. — Ergreifen. in : hayvanların hane ve mağarası. Welt. — Arznei für alte Frauen. kuvuk. in seiner Gesellschaft. gayret. | imkeklemek : çocuklar el ile yürümek. ziyadar. imanmak : utanmak. Frau die dadurch heilt. inağ : yar sadik. erleuchtet. List. Fleiss. pertev endaz. iltuzer : ilat ve kabail işini yoluna koyucu. mergub. beliebt. ilmas : almaz. mâyetinde. Schaar. imuşak : depne depne meme. — Brustwarze. bu vakta dek. weichlich. ikdam. imeldaş : hempa. | imkekdaş : emekdaş. imiğ : pek karanlı zulmet. leuchten. Beschwerde. dere. iltirarğuci : parlayıcı. iltirmak : parladamak.

muşavir. muhtal kadın. enemek. tevhin etmek. — Knechtschaft. muldurdamak. Vertrauter. Wange. dilmande. ah-u enin. Siegelbewahrer des Padischah. itimad. sakat. Genauigkeit. tez-u tünd etmek. memluk. — Castrieren. — Der jüngere Bruder. — Kameelweibchen. inckirmek : aheste aheste girye ve nale etmek. Name eines türkmenischen Ortes. — Gewölbt sein . — Perle. kırık. ınçkırmak : derd ile fıklayup ağlamak. Sclave. — Verfeinern. — Vertrauter. Günstling. inav : bir nevi at hastaliyi. dikkat. — Kinn. zarafet. düzgün. inal : mahrem-i has. Schwätzer. kurena. ince etmek. — Betrübt sein. naziklik. Türkistande büyük bir rütbe dir. sich herablassen. serdar. emin-i mühürdar-i padişah. — Schärfen. Rose. inkildu : nale. mukarreb-i padişah. bende. inkildamak : ön çekmek. inavlı : avda hayvanları tutmak üzere yerde kazılan hendek. eine grosse Würde in Turkestan. inan : devenin dişisi. schlaues Weib. — Sohn des Schah. sisame benzer bir nevi dane dir. çene. — Vertrauter Freund. inçke : ince. Schminke. Bey. — Leise weinen. — Jammer. sığırın dişisi. köle. indav : işaret ile davet etmek. inçirmek : ayıklayup saklar gibi nefes almak. Staatsrath. hediv. Prinz. musteşar. — Das Kameelweibchen. — Seufzen. öge. derebeyi. ubudiyet. ah-u enin. das Beschmieren mit dem Fette eines räudigen Kameeles. — Verwandter. abschwächen. pembe. uyuz illetine mübtela olan develere anın yağını sürerler. inaşlamak : inişlemek. teke türkmenlerin içinde bir mevki ismi dir. inckelik : hile. Vertrauen. Feinheit. inçi : hanım. figan. zart. bey. husul-i maksad içün başından dönmek. süt ninesi. gül. asiya-i vustada bir rütbe dir. Diener. mene. Günstling des Padischah. narin. mütemen. yanak. — Der jüngere Bruder. daye. initlemek : bükülmek. inkan : devenin dişisi. inkek : zanahdan. irfanlı. zarif. inanc : itikad. Gesellschafter. inatmak : ikdiş ahte etmek. incmek : gönlü kalmak. — Feinheit. musahib. kabul içün boyun eymek. dünn. — Fein. — Griff. — Durch Zeichen rufen. — Eine Art Pferdekrankheit. inak. şeyh kabile. geistreich. — Schmeichelei. — Sich krümmen. inişe temaül etmek. beschleunigen. nedim. feryad. mukavves olmak. — Grubenfalle zur Thierjagd. — List. inamak : hayvanı ema etmek. ziyadesile israr ve ikdam etmek. Würde in Mittel-Asien. Amme. — Kind. — Herabgehen. — Überzeugung. kölelik. şikeste-i hatir. indamak : hanesine çağırmak. initmek : keskin etmek. gebrochenes. sich überaus anstrengen. ham olup bir şeyi almak. eine dem Sesam ähnliche Samenart. incu : durr. Fehler. Schrank. inkimek : munhani olmak. zekyavet. davet-i celb etmek. durch Neigen etwas aufheben. incmak : terkik. ahte. şehzade. barik. inamlı : sahib-i ehtiyar. — Jemanden einladen. inak : mukarreb. — Hoden ausschneiden. verlasslich. mütemed. müciz. — Schmerzlich weinen. seufzend weinen. inçik : kabza. dolab. empfangen durch Verneigung. — Schluchzend athmen. mervarid. gelehrt.inak : rakik. inculuk : esaret. inalmak : temellük. zevzek. inalcık : şehzade. Grossvezier. firaset. Scharfsinn. inaka : küçük birader. ini : küçük kardaş. — Frau. Kuh. hafif hafif ah-u anin ile ağlamak. inek : bakar. Klage. mütemed. musteşar.

ir (ayr) : erkek. — Zornig sein. — Auswahl. stark. meharet. — Eine Art Droguerie. — Schluchzen. — Berg. atın lisanına çıkacak bir nevi maraz. unendlich. — Befeuchtet werden. — Sonderbar. — Der unter Theil eines Ortes. Name einer Burg oder eines Ortes in Turkestan. merbut olmak. Klagelied anstimmen. — Schreien des Esels.inkin : nafe. Wunsch. alçak mevki. — Nabel. inkişmek : temenna etmek. tenezzül etmek. inklemek : in çekmek. | ipitlemek : ıslanmak. Eselsgeschrei. ipitmek : su dokundurmak. ud. grob. — Geschüttelt werden. wohlriechende Dinge. kudret. inu : lisan ve dil ve zeban hastalığı. — Absteigen. inkrenmek : derdle gizlice ağlamak. zürnen. ihtiyar. ruculiyet. Held. ipimak : hareket ve cünbüş etmek. kalın. tahrik etmek. irkişi. derende. iranlık. inmak : mutegayyir elhal olmak. tertib etmek. kalenin ortasında-ki yüksek yer. merd. bir işi yoluna komak. ıslatmak. — Freundschaft schliessen. Fluss. geçid. Lippe. âlet. inukti : acaib. iplicek : irk madeni. hoşbuy. — Ein freier Mann. . Land der Perser. ipar : müşk. — Entsprechend arbeiten. nale etmek. iraiş : aşağı mahal. amber. irği : bir nevi süyüt. ircaytmak : gülerken dişlerini göstermek. kabail-i türkmeniye içinde bir kala ve mevkin ismi. inkremek : hazin hazin ağlamak. — Grinsend lächeln. iran : hurr adam. | irğanmak : kımıldanmak. acem memleketi. — Zungenleiden. ip : sab. muattar olan şeyler. — Mann. inkişmek : nevha etmek. — Wehklagen. — Springen. dağ geçidi. passend. Geschicklichkeit. irğamak : sıçramak. reşte illeti. — Grenzenlos. herumspringen. — Im Geheimen schmerzlich weinen. iras : himarın ankırması. hadsız. eine erhöhte Stelle in der Mitte einer Festung. gebunden sein. inşad-i ihdas etmek. inük : enişli. — Befeuchten. seltsam. — Moschus. ipik : dağ. | irlik : merdlik. Haken. Hahnenkamm. inkmak : adet etmek. Gebirgsweg. sich rühren. Fürstenpalast. Ambra. hareketlenmek. iren : alet. — Wünschen. siyah iplik. schütteln. ivelik : kavi. dudak. azadlık. nihayet. apuşka. erfinden. — Trauernd weinen. ülfet etmek. hazin hazin ağlayarak teganni etmek. ırmak. eşek bağırması. geeignet. Macht. — Wasser. tepelik. — Gerath. Mannbarkeit. şayeste. — 'Vortrab des leeres' Z. Freiheit. misli görülmemiş bir şey. dörütmek. tepe. inmek : nuzul. Hügel. Zungenkrankheit bei Pferden. — Eine Art Weide. iraul : mukaddimet el ceyis. iplamak : münasib iş görmek. atlamak. etwas anordnen. Löwenjunge. baid. tal. Männlichkeit. derpinmek. tac-i horos. yogan. arzu. irik : intihab. pişcenk. irağ : uzak. — Bewegt sein. — Dick. — Stiel. kulab. Organ des menschlichen Körpers. sibanin yaurusu. ruculiyet. iren : su. — Sich bewegen. göbek. ipar kuruğu : Samarkand tarafında bir kariye ismi dir. hükmdarin serayı. şecât. gehorchen. beispiellos. garib. ipkin : bir nevi siyah kumaş. Männlichkeit. — Eine schwarze Tuchart. gayetsiz. — Name eines Dorfes nahe zu Samarkand. — Tapferkeit. itât etmek. — Reissend. ruculiyet. münasib. irğak : karmık. — Entfernt. tebessüm. — Spaten. bala hisar. inukse : sansız. leb. | irğatmak : kımıldatmak.

— Entschieden sein. — Unterhose. Junggesell. — Freundschaft. Eiter der Wunde. çirk teraküm etmek. destan. — Faul. 'henuz' mânâsına fillerin ahirine ilhak olunur. irkencek : bir tarafa ağmak. — Früher. — Bewandert sein in der Militärwissenschaft. irsanın nefii dir. — Ausfliesswasser der reifen Wunde. temail etmek. sabah. ledig. — Märchen. schwer. — Fragezeichen nach Zeitwörtern.' Toben des Meeres.irik : yoğan. eine Art Filzstiefel. iselemek : kulak vermek. irkaşmak : bir mahale birikmek. külak. zeng. irklik : dostluk. Verstand. cerahetden çıkan fesad ve çirk. — An demselben Tage in der Früh. naz. imiş. irkişink : tesbih tanesi. Glück. . einem Dattelkern ähnlich. war. — Grob. Rinne. — Zeltpflock an der Stirnseite. — Das Brüllen des Löwen. in Demuth erzogen. irikmek : kati olmak. irta : önce. Morgen. — Flüsschen. hurma çekirdeyi gibi ba'z şeylerin danesi. irmacuk : küçük ırmak. re. yarın. bedhuylik. — Mann. becerilmemek. dilaver. temevvüc. irmut : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. irkin : istifham içün fi'llerin ahirine gelir. cem' olup durmak. erken. farz ve ihtimali ifade eyler fi'lile harf terkibi dir. Farbe. ağır. fark. irinklamak : munfesih olmak. irke : genc. irvam (irum) : fenn-i askeride meharet ve kumandan-i leşker. tayb. früh aufstehen. — Rein. Überschwemmung. irin : eyerin keçesi. irtaki : kadimi söz. rayhe. istigna ile terbiye olmuş. der folgende Tag. irsa : harf-i şart. çit. tereng. — Mann. Scheiden. 'kilmas irkac' henuz gelmez demek. bıkmak. Rost. kısa. Rand. tefrik. is : huş. — Ziegenbock. — Rosenkranzkügelchen. mukaddem. — Satteldecke. — Gute Nachricht. irkine : alaçukun kebteke baş tarafında olan çöp. Ente. mahnte. istima' etmek. ümid. bat. ol ruz. iştan. Suffix der Zeitwörter in der Bedeutung 'henuz'. — Bedingungszeichen bei ZeitWörtern. mertebe. rütbe. Trennung. Fabel. irkulağcı : ud-el salib kökü. ferda. istikrah etmek. das Geschrei wilder Thiere. — Enthaltung. | irtank : ol sabah. hinter einander gehen. irim : beşaret. irtun : içdon. hakkından gelinmemiş. — Sich nach einer Seite neigen. irkac : keçi aygırı. Geruch. halka. şeci'. — Das Schwingen. — Wurzel der harten Aloe. schlechtes Naturell. sich langweilen. irtğu : temiz. — Sich an einer Stelle versammeln. — Klugheit. hikyaye. gross. — Die gleichmässigen Fäden der Leinwand. terazi ve yükünün ağır tarafı. — Jung. frühzeitig. Gans. irkek : erkek. akl. fal hayr. erken kalkmak. irmas. irzir : imtina. irkenk. — Aufgelöst sein. irkmek : birikmek. erken. Erzählung. keusch. gayri mütêhil adam. irink : olgun yarelerin suyu. Hoffnung. schwären der Wunde. usanmak. toplanmak. cesim. pakize. muvafakiyetsizlik. Kreis. mücerred. bir nevi çizme. yığılmak. ol vakit. buy. irken : erkişi. iriş : bezin boydan boya giden cüzgü telleri. — Sich versammeln. oğur. das Frühe. ördek. die schwerere Seite der Wage. çay. büyük. efsane. yırtıcı hayvanın avaz ve sedası. irildamaki : arslanın bağırması. irincek : tembel. Bangabstufung. — Name eines Türkenstammes. kühn. arka sıra gitmek. kahil. irik dolub birikmek. — Tiefe. irnek : hevale. irum : gerdab. das nicht Entsprechende. koku. Befehlshaber. merd. — Aufpassen. anhören.

— Schönheitsmal. — Alt. girişmek. ungläubig. — Pflanzenname. Bedrückung. Versicherung. ayari. işek : eşek. wahrhaft. — Gesundheit. isri : bir nevi vezn dir. Betrügerei. trauen. bavur eylemekin. isiz : uyku. hâb. kapunun taşra tarafı. nass werden. | isenlik : sihhat. inanmaz. asa getirilmek. sağlam. atik. — Sich schämen. dügane. siyah biber. | iskirmek : köhne ve fersude olmak. hubub etmek. — Alt werden. isirkamak : bir adama atifet etmek. bir nevi şikyar kuşudur. merkeb. islanmak : aslanmak. isik : hal. jemandem etwas verweigern. Schwelle. — Versmaass. isnemek : esnemek. — Warm. eine Jagdvogel-Art. fersude. iş : amel. sülh. — Auf dieser Seite. hamyaze çekmek. siyanet etmek. Friede. ispir : baz. — Kampfplatz. isti ot : fülfül. akl ve hoşuna getirmek. Gefährte. — Übergeben. — Thor. — Riechen. tesehhün etmek. — Jemanden an etwas erinnern. abgenutzt. pissen. merbut olmak. iskene : necar aleti. işik : dergyah. Volkslied. . çift. işanmak : inanmak. — Geleugnet. istima' etmek. tebhale. nehmt es nicht an. vertheilen. muadil. Heil. hayf. annehmen. hareket-i kesre. — Pfeffer. bir şeyi kurmak. ben. itikad. — Ohrgehänge. tasdik. — Feucht. — Glaubet es nicht. hafiye. itimad etmek. selamet. islamak : kokulamak. bu yanda. afiyet. tevdi. bir nesne birisinden dirig etmek. — Schreinerwerkzeug. Reitknecht. Turban. etwas schützen. etrafında iliceler ve hamam kudret pek çokdur. utanmak. — Vertrauen. — Gesund. şaşe etmek. taht. isirğanmak : kızarmak. blasen. şebih. teşrifatcı. baytar. itikad. — Gähnen. in dessen Nähe viele Warmquellen sind. harb. taksim etmek. fiebern. iski : köhne. ganz. — Bosheit. kabul etmek. Kampfort. horchen. zir. iskuci : casusi. salim. fi'l. isirğa : küpe. kulak salmak. hicab etmek. 'sisk göl' dahi derler. — Verlässlich. — Glauben. hararetlu. afiyet. isiğ : sıcak. — Fesseln. — Falke. kyar. — Handtuch. nemnak kılmak. meydan-i rezm. isirğan otu : 'gezne' denilen bir nevi nebat ismi dir. — Paar ähnlich. rezm. | iskilmek : paçavra olmak. | işanılmak : mü'temed ve mü'teber tutmak. — Jemanden begnadigen. istilaği : bir nevi destar ve imame. islarmak : teslim. nemnak olmak. merbut etmek. ergrauen. kabul ve tasdik etmeyin. kapu ağası. — Arbeit. Zerimonienmeister. — Esel. ruya. ismek : esmek. erröthen. — Fieberhitze bekommen. türkü. iş kur : mahal-i harb. kadim. seyis. menk. işamak : gevşeyüp yayılmak. humma olmak. sahih. | işik ağası : kapucı başı. — Schlaf. işanmağur : münker. refik. — Thorwächter. Hitzbläschen. isre : bu tarafda. — Name eines Sees in Turkestan. ısıtmak : isitme tutmak. iş : çevre. isiğ göl : Türkistanda vaki bir göl ismi dir. Kampf.isen : sağ. iskarmak : hayaline getirmek. işanmakin : inanmagin. afsus. ıslatmak : asa getirmek. muharebe yeri. düş. Traum. kokulatmak. — Wehen. riechen lassen. befeuchten. — Zerfetzen. halka. yakın ve baver etmek. hararetli olmak. guşvare. şarki. işanc : itimad. — Ermatten .

Leuchtwurm. devre kazmak. in Nussgrösse. bölük bölük etmek. leb. itkuci (aytğucı) : muhbir. yıldırım çakmak. işlek : seri'. zai. schlagen. — Zerstückeln. ıslık çalmak. it üzümi : inab. — Nacht. furtuna. der Schöpfer. tırmıklamak. — Sich um etwas drehen. — Vor sich hertreiben. — Den Dieb seiner Spur nachgebend auffinden. işnar : parlak. — Stossen. — Pfeifen. — Gerstenkorn (am Auge). Leuchten des Blitzes. damen. ivirmek : çevirmek. — Stiefel. eine Jagdvogel-Art. sert. itiklamak : dörtmek. itük : edik. sazende. itkü : kayb olan şey. Überschuh. in der Bedeutung von 'edelim'. Filz. nefkud etmek. itasalmak : dörtmek. işlenmiş. sirât etmek. italğu : çarh. işin : yıldırım. işkırmak : safir vurmak. — Das Gedrehte. etek. huda. 'edelim' mânâsına. — Kreis. Schwätzer. leuchten. | itürmek : itkürmek. Traber. — Verloren gehn. bohren. — Verlieren. itmek : ilerü sürmek. itka : pazar kurulan mahal. it brak : Oğuz hana tegallüb eden hükümdarin ismi dir. red. festbinden işnamak : parıldamak. — Eine Melonenart. ağız kenar. def etmek. Gewitter. bark. — Saum. panayir yeri. verloren. her kökünde kırk elli dane peyda olup cevizden ziyade büyümez. tufan. ihate eylemek. gerü kakmak. blitzen. izci : izle giderek sariki bulucu. parlak. — Das Lüften des Gewandsaumes. — Der Samen der Hainrose. işkin : akar su. . | itükci : edikçi. | ivirişmek : bir şeyin etrafında dönmek ve dolaşmak. forttreiben. rabt etmek. itirtmek : parça parça. rehvan. taşkin. — Eine Art Röhricht. — Die Coloquinte. iti bölük : eyi çihel kavunu. italik : damenin haşiyesi. işırık : yağmurla rüzgyar ile çakan yıldırım. keskin. def etmek. kakmak. yürütmek. — Schnell. işterek : mevc. iştan (iştun) : iç don. trompeten. yıldız böceyi. eteklemek. itik : ötkin. it dirseyi : arpacık gibi bir çıban. — Name eines bezwingenden Fürsten. kayb ve zai etmek. ivmek : çabuk. çok söyler adam. — Wogen. — Art Weintraube. âşik. gestohlene Kleider. zai olmak. acele. etek sallayup yellemek. imtihan olunmuş şugl. işmek : kazmak. bewahrt. izi : allak. meddah. burmak. serval. tacil etmek. — Stark. it balığı : kefelçir baliği. an jeder Ranke sind vierzig Stück. — Stossen. pug çalmak. Sänger. ivirkaç : çevricek. döndürmek. — Fliessendes Wasser. leuchtend. — Graben. — Glänzen. nemed. Lippe. muze. burudet-i şedide. bir nevi şikyar kuşu dir. itmek : kaib. — Eine Fischart. erprobt. — Blitz. it hiyarı : hanzal. — Gott. itelemek. ziyadar. — Blitz mit Wind und Regen. — Unterhose. münevver. konduracı. — Drehen. dertmek. işlenmiş. ayak nakşını tanıcı. çevrilmek. — Saum. Wellen. gerdanide. — Verlorenes Gut. çakmak. işkirink : kara soğuk. tez. — Marktplatz. halik. sich beeilen. etek. Rand. yorga. scharf. | itaklamak : eteye bir şeyi doldurmak. Rand. umgeben. devirmek. — Schneidend kalt. Wetterleuchten. — Volkserzähler. wenden. — Beschäftigung. — Stiefelverfertiger. pare pare. tecrübeli. gayb. it burnu : nesrin tohumu. sich beeilen. çizme. şimşek. çakın. itak : zeyl. yürür at. — Eilen. | ivirilmek : bir şeyin etrafında gezindirilmek. çalınmış esbab ve emval. — Glänzend. işilkan : şugl.işikay : gece. işki : bir nevi kamış ve ney.

nur-u ziya. — Wolle. zaif. nachspüren. braunes Pferd. Einöde. asaker-i piyade. — Tiefschwarz. çuyce. meydan-i harbda dahi alemin ayakina ilkönce başına getirildiyi halda. sessiz divi eden su. yaya (yayak) : piyade. mit Butter bereitete Bauern-Speise. baran. yogan aş. eta'ma yağ komak. — Name einer Vogelart. zum ersten Male theilnehmenden Jünglinges. yabarmak. Korn. | yahşilamak : eyi etmek. çörek. Glanz. — Wunde an der Schulter des Thieres. siyah. — Licht. — Senden. cevre. yayank. Wunde durch Reibung des Sattels entstanden. yağduluk : şane. tonlu at. yağıkmak : düşmen olmak. yağçamur : yağımçur. yağdu (yahdu) : nur.izlemek : piy düşmek. — Zu Fuss. regnen. varak. — Feind. tüy. Fremder. — Feindlich gesinnt sein. tecessüs etmek. — Blatt. omuzlarını eyer vurup peyda olan yare. erschöpft sein. yokarıdan düşmek. salaye eylemek. yadağ : tereddüd ve mesellü dayimi. Fusstruppe. enva'i vardır. wird auch auf dem Schlachtfelde neben die Fahnenstange gestellt. dinc at. yağı : düşmen. — Zerreiben. yay oğlak : keçi boynuzu. yabanlaşmak : göndermek. yağlağumak : tila aleti. berühmt bei den Turkomanen. ruşenlik. yağız : tiyah. Schwätzer. izmek : ezmek. kılağı. tabistan. . yahşi : güzel. çekit tanesi. kıl. moğullarda ilk evvel bir deli kanlının şikyare gitdiyi vakit büyük parmağını yağ ile sürerler ve buna sağlamış tâbir ederler. kleiner Fluss. kar. Gebäck. — Regen. harc. kır. yağlık : bez parçası dir. eyi. destemal. — Lastpferd. aydınlık. kabail-i türkmeniyede meşhur. immer. natuvan olmak. lape gibi. verschiedener Gattung. tiftik. Sommer. Helligkeit. — Ermüden. ruymal. — Nachsuchen. — Schön. yazın kemali. — Fallen. yu olmak. at yağrı. yağın : yağış. — Schwarz. rahmet. ekmek. mendil. kuvvetli hayvan. sahra. rahmet. yağmak : nazl olmak. — Salbe. nik. beyhudegyu. Haar. — Saite des Pfeilhogens. absenden. yadavide : yede taşı. yağır : atın omuzları arasında yağlı yeri. — Wolle. ruhiges Wasser. yay : okun kemani. — Eine Art Speise. yat adam. arka tarafı. baran. — Ungewissheit. yağış : yağmur. bikyane. Ebene. devam. gut. breiartig. — Regen. tarak. schön machen. fakir. hageln. wie etc. fahl. yabancı. ziya. sahk etmek. irsal etmek. — Leinwandlappen. yafrağ : yaprak. yaslatmak. lafzen. Arm. hemişe. yağmur. yağ ile yapılır rencber tâmı. isra etmek. Helligkeit. yabak : yapak. yadak : yorulmak. kräftiges Thier. | yağız kara : kara yağız. — Nierenstein. — Ziegenhorn. yağrın : yağır atın omuzları arasında yağlı yeri. Beharrlichkeit. eriğce. — Wunde auf dem Pferderücken. — Wüste. yağak : yön. schneien. tedhin etmek. yağlamışı : yağlamak fi'li. yaralı yağır yeri. Fett in die Speise geben. ufak irmak. yağilbay kuşu : bir nevi kuş ismi dir. Glanz. hamun. yabu : yük atı. izme : bir nevi tâm dir. yaban : biyaban. — Stilles. — Bei den Mogulen die Befettung eines. — Verschönern. dolu dökülmek. taşra. Feder. feine Wolle. — Brod. salben. bunda dahi alemi yağlamış tâbir ederler. derbe Speise. aydınlık. ince yön. — Kamm. muy. Y yab(yeb) : aheste.

— Gereinigt. — Rothes Seidenstück um die Mutze. geordnet. berhene. düz. igtisal etmek. — Sich waschen. Fahne. yalanğac : çıplak. arkasına. yalağ : hayvanların suladığı bir taş tekne. taraf. yalankaçlamak : uryan. vekil. — Sommerwohnung. rabt etmek. nackt entkleiden. aydınlık. etwas wegnehmen. — Glänzen. Wasserspiegelung auf den Seen. inksesine düşerek cu etmek. yaykalamak : yayıla yayıla haram etmek. ilhah etmek. Beiname. dirahşan olmak. çevşensiz at. yalvarmak. yalankacğucı : uryan edici. bestätigen. yaylak : yayla mahalı. tez. am Nacken ergreifen. yaykın : serab. yalau (yalavuz) : külahın etrafına tutulan kırmızı ipek parçası. kinaye. karib. ungenähtes Tuch. yapışdırmak. Ratte. gerdene el komak. yalanksamak : bir şeyine peyine düşüp aramak. yaktu : nur. yalank : berhene. — Das Pferd an der Mähne ergreifen. — Entblossen lassen. taraf. yayla. — Verlangen. yaylaka çıkmak. Nomadensitz. göçemen yeri. yalanun : bir yere sirâtle asker sevk etmek. çöl-i biyabanda su misali görünen serab. çıplak kılmak. bitten. temizlenmiş. yaykıra : şiddet. nahe. — Auf Sommeraufenthalt gehen. sayesinde geçinmek. yaydak : sade. hazir etmek. bunt. çıplak hayvan. Lärm. yayçi : bir kasaba ismi. — Soldaten eiligst irgendwohin senden. — Fluss in Turkestan. Seite. — Kreis. verbinden. . rahat etmek. — Zu Fuss gehen reisen. — Glück finden. — Plünderer. her şey yayını yapan ustad. — Glänzend. schwach. yayma : satıcıların ufak sergisi. — Heftigkeit. sich nähern. gürültü. yal : parlak.yayaklamak : maşiye hareket eylemek. ruhen. sallana sallana reftar eylemek. — Steintrog zum Tränken der Thiere. Schreien. — Die Spur aufsuchen. yoluna konulmuş. çıplak kıldırmak. musattih. — Sich mühsam bewegen. Botschafter. uryan. anmuthig schreiten. kabul etmek. piyade gitmek. — Glänzen. yaylanmak. — Luftspiegelung. yaykanmak : yıkanmak. yaylamak : oku yayıu üzerine komak. sefir. yalçuk : elçi. — Kramermarkt. yaynı : hafif. yaylamak : yaylaya çıkmak. yay yapan esnaf. yalanğirat : bir nevi büyük fare. kenar. — Kragen. uryan. Seite. den Pfeil bereit halten. flehen. tekarrüb etmek. yakturmak : tutuşdurmak. dikilmemiş kumaş. glatt. yalaymak : iltima'. rusul. — Anzünden. — Eine grosse Mäuseart. tasdik. rica etmek. — Licht. naz ile yol yürümek. rica eylemek. yakın. yaldamak : atın yalından tutmak. yaylamışı : mevsim-i yay. — Sich zum Sommeraufenthalt begeben. — Stadtname. yayık : Türkistanda büyük bir nehir. — Leicht. yöngil. berühren. sıçkan. — Gesandter. yalanlaşdurmak : uryan etdirmek. canib. — Nackt. Glanz. berhene etmek. yak : semt. yakarmak : aciz. leşker irsal etmek. direhşan olmak. — Entblossen. — Nackt. yakayka : kiriban. yaymacı. şamata. alem. çıplak ve soygucı. Bogenmacher. alaca. yaktaşmak : yanaşmak. yalçımak : behre bulmak. entblösst. — Den Pfeil auf den Boden legen. yahtı. — Nahen. annehmen. bayrak. yalçı : düzlenmiş. — Ungeschirrtes Pferd. yalanlamak : parlamak. bağırış. yataşmak. rahil olmak. sich wiegend gehen.

heucheln. digeri. yana (yene) : edat dir. — Das Glänzen. bilibas. nezd. yalparmak : yalvarmak. yalınkat : yalınız. ufalatmak. çapar. glänzend. yanakan : kerkedan. yine. — Gekäuet werden. yüze gülücü. parlamak. baran etmek. — Glänzend. yalvarmak. — Seite. — Zerstückeltes Kleid. | yamanlamak : fena söylemek. | yaltaklığ : mudahene. — Schnell. yançmak : dövmek. — Unersättlicher. — Schmeicheln. — Postpferd. duruğ. kıyacak essbab. — Bitten. nukra. — Schlecht. — Gross. breit. yanamak : büyülenmek. ruşen. — Zerschlagen. haberci. pici kovan. drehen. — Angezündet sein. tekarrüb etdirmek. kenar. yanaşa : yakın. — Tatar. yandaştamak : yandaş. kleiner Krug. yamu. gayri. yalğın : serab. seitwärts gehendes Thier. digerbar. muavin. çanta. yaltakatmak : mudahene etmek. yan. ahbab. at takımı. nezd. allein. nochmals. — Luftspiegelung. iltimas etmek. yamğur : yağmur. yancğay : bir şeyi rize rize edecek alet. şikayetlenmek. yanpuri giden hayvan. — Zerstückelungssgeräth. dayim ac. rica etmek. iki yüzlü. karib. — Ein Anderer. Sack. yaltrak : yaldırak. yaltak : mudaheneci. einsam. ohşamak. — Flamme. direhşan etmek. rahmet. yalpuk. — Nackt. — Sich befreunden. yaman : kötü. | yaldırayış : parlayış. yalpak : geniş. — Nahe bringen. yanağan : bülülenmiş. . kedik. Bote. Freund. — Böses reden. — Nur. tek. bitten. keskin. — Das Nasehorn. iltaf etmek. yandaş : aşina. yalvarmak. berhene. — Sich jemanden zum Freunde machen. geschliffen. bed. annähern. pertev. postacı. glänzen. von der Ferne glänzend erscheinen. yalkamak : muavenet etmek. alev. anheften. yam : menzil peygiri. — Glänzen. behilflich sein. — Heuchelei. dost. | yandaşmak : hemduş olmak. ersuchen. Pferdegeschirr. yardım vermek. vedâci. yalğuz (yalınkuz) : yalıniz. sich beklagen. falsch. vasi. tezlik. yancak : yangeç. Einschnitt. ruşenlik. Land. — Geschärft. | yalkıtmak : tâciz etmek. müzdeci. bir tek. yamcı : tatar. parça deymek. — Heuchler. — Chinesisches Silber oder Geld. uzakdan şâşâli görünmek. Helfer. yançuk : kese. medh etmek. kurbinde. — Schief. — Wieder. — Lüge. bir memleket dir. — Bekannter. yanbu : çin akçesi ve gümüşü. yamac : dağa yamanmış gibi parça yer. sich an den Berg lehnender Ort. pertev. gevşenmek. pare komak. scharf machen. Glanz. yalman : tez. fena.yaldıramak : parlamak. — Regen. — Helfen. imdad eylemek. ein Anderer. entblösst. in der Nähe. — Allein. parlak. yalkımak : dişi hayvan kızmak. — Daneben. ibram eylemek. | yamağlığ : parça konulmuş libas ve came. başka. yalınlamak : efruhte olmak. rize etmek. — Tasche. yanayı : içinden bir başkası. yalmağuz : yeyüp doymaz. yanbaş : yanı başında. biran rahşende. Schnelligkeit. sade. zerstückeln. ilaveli mevk-i cebel. das Thierweibchen reizen. çınalmış. — Belästigen. yanğı : taraf. oynar. flach. — Verbunden. — Umwenden. çıplak. yakın etmek. drängen. yalınk : yalıncak. yamağ : munzam. ceb. — Kleiner. yalğan : yalan. Saum. flehen. yalınmak : yalınık. Hungriger. baran. sitayiş etmek. zerkleinern. rica. bir mil. Glanz. Postbote. Schmeichler. mücerred.

— Schaufel. Gefährte. yapurğan : lale yaprağı mesabesinde olan bir ot varak. yanklamak : tazelenmek. tapfer. Maass. yer. Abgrund. yankla : denli. harik. yaratmak. dağ eteyi. — Jemandem nachahmen. — Ahnlich. Flinte. şemşir. — Waffen. yapa : ucu parmak. binâ. taze. | yarağlığ : silahlı. şimşir ve saire. esbablı. gibi. — Geschmacklos. berk. haviye. — Waffe. wiederholen. çul. tüfenk. — Bild. yarağlanmak : teşmir etmek. yaprag. sed etmek. | yapuşmak : mutabik. mahlut. Freund. Gesichtschmuck der Braut. yapıncı (yapıncak) : uzun kıllı kebe. — Schaufeln. dost. tekrar etmek. Wiederhall. bekleidet. Schaufel. Gesicht. geveze. kapanmak. — Ein dem Tulpenblatt ähnliches Gras. ein aus Leder genähtes Kleid oder Pelz der Mogulen. hazirlanmak. çene yarışdırmak. Regenmantel. auch 'teke' genannt. — Weissliche DisteI. du canib. yar : yarılmış. manend. | yanklatmak : şaşırtmak. atkı. . gevezelik etmek. çarmağz. geschwätzig. yapar : meşk. yankağ : yanak. binâ. — Pferdegeschirr. galat etdirmek. uçurum. verbessern. seda. aks ettirmek. — Einschliessen. büyük aba. yaramak : yarlık etmek. ağzı yayvan. ruy. mashara. yanılmak. yapılmak. — Von dieser Seite. cedid. yağmurluk. Regenmantel. mulsak olmak. refik. Stange zum Auseinanderstreuen der Triste. mesellü. — Verbunden sein. — Neu. ähnlich. — Gebäude. yarağ : esliha. yarağ : silah. kampfgeräth. — Erneuert werden. yankilamak : tecdid. tâmir. aks. yarıklı kürek. — Ein langhaariger Pelz. yapuşğan : yapışmak. yapı : yapuk. verwirrt. koz. — Helfen. tekerleme. yorulanmak. yapalak : yaba ile harman savurmak. nafe. wie. uzun kebe. har. — Erneuern. — Falsch sprechen. salu vermek. ermüdet sein. bu canibrak. hançer. bilmece. harmanları savurdıkları direnk. schwatzen. ruhsar. Ort. yankağ : ceviz. yağmurluk. — Plauschen. bereit sein. geçid. — Moschus. yankarak : bu tarafrak. Stimme. versperren. Gebäude. sich irren. melhuk olmak. liyaket göstermek. — Zusammenfassen. yank (yanki) : nev. yankmak : galat söylemek. — Wange. yanksilamak : birisini taklid etmek. — Irre werden. lange Decke. yapmak : kapamak. Pass. alet-i harb. yeni. dessgleichen. yapıncak.yanğu : yangın. — Feuersbrunst. beyazce diken. alet-i lazime. imaret. — Doppelseite. ceri. Scherzmärchen. yankşak : tatsız. yarğağ : dabbağı olmamış deri. alat-i harb. termim. dağ sedası. amade olmak. Stachel. — Art. gelinlerin yüzüne yapışdırdıkları ziynet. kürek. behilflich sein. — Räthsel. varta. yankaçığ : iki taraf. yankşamak : ziyade söylemek. Moschusbeutel. frisch. münasib. 'teke' dahi denilir. wiederhallen. yapuğ : at cevşeni. basturuk. mâmul yapmak. Blatt. — Nusse. Schwert und dergleichen. — Unausgegerbtes Leder. avaz. meselli. — Gespaltet. Bergwand. moğulların deriden dikdikleri kürk ve libas. — Bewaffnet. Säbel. fayde etmek. yanklıtmac : yanıltma. Kampfgeräth. yapu : heykel. — aufschürfen. | yanklığ : denli. aletli. Dienstbereit sein. verfertigt werden. yantak : yandık. teceddüd etmek. — Wiederhall zwischen den Bergen. yanğulamak : dağlar seda etmek.

— Gross. — Klettern. yarpu : çocuk. — Die Hälfte. beyaz para. yarumak : mücella olmak. Z. visade. bir düzü durmak. — Beruhigen. — Morgen. — In Ordnung sein. teraşe. libas ve camezib adam. spalten. yarlığa : rahmet. melul. tüzünk. yasamışı : nizam. tiraşhiraş. — Trauer. — Fledermaus. zabt-i emval ve emlak etmek. in Reih und Glied stehn. — Glanz. çatlak. kaiserlicher Erlass. yare. ruşenlik. alay çekmek. musabakat. Junge. tembih. — Machen. name-i humayun. inşad etmek. — Ehrenpreis. tertib. — OrdnungReihe. — Schimmernd. gayr-i makbul. — Fledermaus. geschmückt. — Kind. — Erbarmen. Grundsätze. yarılğaş : hediye. şeftalu. yasak : nizam. der morgige Tag. il dost olmak. Polster. Grundverfassung. riş. yarmanmak : tırmalanmak. hakem. — Sich versöhnen. — Zerspaltung. — Arm. yarlık. yasancak : yasdık. Helle. ziyadar eylemek. libas geymiş. — Minze. | yarlığamak : rahmet etmek. devlet-i tatar ve mogul nizamet esasiyesi. — Handmühle. Verfassung des tatarischen und mogulischen Reiches. elend. ışıklandırmak. yarma : kabil. biçme olmayan odun. münasib. tertib etmek. Friede schliessen. — Angekleidet. yarğucak : el deyirmeni. sülh-ü musaliha etmek. usul. buçuk. yamu. mansib. koşmak. ışık. yasdanğac. yasal : saf çekmek. altun. Freundschaft. — Verziehen. fasl edici. yadigyar. barışık. — Versöhnung. yarpi : yarısı. irte. . Pfirsich. geschmückt. bir ot dur. bergüzar. yasank : geniş. keder. yarındası : yarınkı gün. übereinkommen. yarım. halb. yaraşık : sülh. barış. — Geld. yalkanmak. — Diplom. glänzend. yasamak : yapmak. nısf. — Verzeihen. ferman. aff. Kraut. yarutmak. ruşen. gegründet. yarlı : fakir. müvafakat ederek güzel olmak. icad eylemiş. yarış : sebak. Kummer. yarkanat : huffas. leuchten. aydın. yaramaz. yarmak : sikke. yarğucı : emir-i divan. küdek. yarğu : musadere. Unnütz. bir mansüb dir. inşikak. nicht angenommen. Erbarmen.yarasık : huffas. — Verwundung. yarmaca : kabil-i inşikak. yarğılamak : teskin etmek. Versuch. — Anordnung. — Glänzen. — Ordnung. esvablanmış. Richter. yas : matem. in Beschlag legen. — Glanz. — Kissen. yaruğ : ruşen. meskin. dizi. — Geschenk. Ehrgeiz. Schnitt. teşkik eylemek. Reihe. şeplek. — Emir des Raths. breit. inşa. Befehl. yaraş : musalaka. ferman. siyaset kanun namesi. yarlığ : menşur. beyhude. Andenken. Wunde. yarav (yara) : cerh. tecrübe. araste. — Glanzlos. bahşiş. yapmış. Regel. yaraşıklı. yasanmış : geyinmiş. — Versöhnung. aydın olmak. | yarlığan : rahmet edilmiş. — Entzweien. balış. Silbergeld. gründen. yaraşmak : barışmak. aydın. | yaruğlığ : aydınlık. | yaruşmak : yaruşlamak. imtihan. schicklich. ziya. friedlich. Gold. den Streit beenden. ziynetlenmiş. yasal : saf. eine Würde. bauen. yarpuz : geyik gibi. yarmak : az ayırmak. — RechteForderung. dâvâ kesmek. — Scheit (Holz). Helle. yarumağur : revnaksiz. Prüfung. kaide. Befehl.

köpü. yeşil. kanun. — Anordnung. yasun : ustuhan. örtmek. yaşık (ışık) : yağız at. Frauenschleier. sich ausschmücken. yaşimtol : yeşile çalar renk. dizi.oder fünfjährig. cebhane. bikyane. yatık : yatğun. hasta. yat adam. — Sich ausruhen. weit. thränen. yaşarmak : örtmek. niedergelegt. kemik. — Blitz. — Krank. kraftlos. Flasche. wachsen. yaşın : bark. sich bedecken. yasaul : yasakçı. yastamak (yastanmak) : baliş etmek. yapdırmak. 'yatişcı' werden die um den Fürsten herumschlafenden Personen genannt. hükmdar etrafında yatan kesane yatışcı denilir. yasmak : yatsamak. ihtifa etmek. — Musikinstrument. — Vermieter. sich ekeln. yatkun : çok yatmış. sereşk dökmek. yaskamak : yatsamak. blau. göz yaşı akıtmak. Wächter. — Liegend. ateşhane. etwas nach einer Seite biegen. Thränen vergiessen. yatğurmak : yatırmak. yaş : çocuk. — Bedecken sich verbergen. örtünmek. yatlığ : mechul. — Eine ins grünliche pielende Farbe. — Feicht sein. Unglücksvogel. muhafaza. taze. yıldırım. yası : ariz. — Wassergefäss. bedbaht. verborgen. Donner. bir nevi ördek ismi dir. beş yaşar gibi büyür. — Ein Fremder. yasmuk : mercemek. pi. yaşımak : yaşmak. muhalif. asiya-i vustada yasaullar dayak ve deynek ile hidmet miride gezerler. musiki-dan. feucht. ihtifa etmek. santur. — Knochen. surahi. garib. yatuğan : sazlık. yatış : hükmdarın yatdığı odayı karağol bekleyene denir. — Linse. — Wird auf den Wächter des königlichen Schlafgemaches angewendet. nisa örtüsü. | yaşil baş : yeşil baş. yaşurukluğ : muhtefi. yatalak : mariz. yabancı. yaşarmak : nemnak olmak. yaşil : taze. yatlamak : yadırğamak. tekye edinmek. . — Feuchtigkeit. jung. natuvan. gök. — Jemanden für Fremd halten. verbessern. — Jung. yaşunmak : örtünmek. köhnesal olmak. frisch. — Vielschläfer. dumu. körpe. yatıcı. bir yana eymek. | yatuğancı : sazende. — Anfertigen lassen. kiçik beçe. sich verdecken. — Sich ausruhen. — Drei. mahfi. Kind. asker alati. — Fremd. verdecken. ein Fremder. çakmak. yabancı ad etmek. — Niederlegen. — Ausruhen. yung. saf saf dizmek. yatuk : su kabı. ıslak. — Gross. schmücken. tezyin etdirmek. yav : düşmen. — Braunes Pferd. — Versteckt. alt werden. gizli. yat yarağ : mühimmat-i harbiye. yatğın. — Kind. yasak mêmuru. — Kriegsangelegenheit. yan yatırmak. Siebenschläfer. düzeltmek dayanmak. korhane. yatışmış. Thränen. yasau : saf. — Sich verstecken.yasar : yasatmak. geschmückt werden. yabancı. yaşurun : gizli. elbise geyüp ziynetlenmek. — Sich stützen. — Name einer Entenart. die in Mittel-Asien mit Ruthen ihre dienstlichen Rundgänge halten. düz. Reihe. tutunmak. — Heimlich. sebzevari. — Spieler eines Instrumentes. yastancak : arka verüp rahatlanmak. istikrah etmek. santur çalan. araste etmek. — Schleier. Fett. yat (yad) : yad. Pulvermagazin. Wächter. yaşar : üç yaşar. rutubetli. — Feind. tertib. | yaşlığ : rutubet.

yavaşmak : halim. Auskehricht. tednis etmek. — Schicksal. — Geschmacklos. — Keusch. yazlık yer. yemdan : bir nevi darı unundan pişirilmiş tâm dir. — Sich nähern. yavmak (yavuşmak) : tekarrüb etmek. ücretle tutulan rencber. ein aus Holz errichteter Aufenthaltsort. tuğ. yavuz : pakize. mergub. sich vor eine Speise ekeln. karib olmak. konuk. Geschwätz. — Nahe. bir nevi ot dur odun nevinden. rabt etmek. — Entleerung haben. yelenk : biperva ferrah mahal. yavuk eylemek. yavcı : ziyafete ve duyüne dâvet edici. — Sichere Gegend. — Widerwillen haben. yetik. Fehler. sich umwenden. yavan : lezzeti garib. — Verändern. — Unnütze Rede. hususen at yedeyi. karib. yolgun. nişan. ruzi mukedder. yavuşkarı : yakın. acib. tahrir. Bestimmung. döndürmek. den Feind niederwerfen. toy. işaret. bimeze. yavutmak : takrib etmek. — Mild. yazğurmak : suçlu. eine Grasart. yava : gaib. haşak. yavşan : dikenli batar şeyler. sahib-i temkin. düşmen. — Verlobung. — Sünde. erschreckt. verloben. — Verloren. çekmek. — Gast. halbundhalb. yanına götürmek. yavruk : hayvan beçesi. galib gelmek. saçma kelam. yazım : sernivişt. den Feind besiegen. | yavuklaşmak : namzed etmek. etwas niederschreiben. zai'. — Rossschweif. yavmak : parça parça. breiähnlich. den Weg zeigen. Feind. yazığlığ : yazılı. suç. yelu : rekz. yavğan aşı : aş geceden kalma. bitmek. yarımşer. sieger sein.yava : beyhude söz. kabahatlu etmek. — Krieg führen. ziehen. tahvil etmek. Taglöhner. yabancı. — Das Junge eines Thieres. hizmetkyar. yavuk : namzedlik. garib. güzel. — Zerbröckeln. schreiben. Gastmahl. zerstückeln. — Ausgetrocknet. — VerFertigen. piselemek. — Jemanden zum Sünder machen. yelim : yapışkanlık. — Speisenüberreste. — Ein viel angefeindeter. best etmek. ağacdan binalı bir mekyan. — Handpferd. — Harz. ürkük. tekarrüb etmek. pissen. düşmeni yenmek. imla. yetim : öksüz. — Einzelweis. tutkal. — Der zur Hochzeit Ladende. schön. yavru. düşmen kırmak. . yavuk. yavlamak : muharebe etmek. paralatmak. — Sich verloben. kabahat. yelkun (yelkin) : kurutmuş. yavçın : müsafir. ohne Geschmack. — Waise. silenk gibi. — Annähern. lezzetsiz. yavlak : düşmeni çok olan mahl. — Eine Art Mehlspeise. yestehlemek : telvis. — Wüste ohne Gras und Pflanze. — Mitnehmen. yerkmek : nefret etmek. yedmek : yapışup çeküp götürmek. fremd. surur. Zeichen. yavunkmak : tebdil. rize rize etmek. Diener. birlik. — Gerath welches in das Ohr der wiederspänstigen Pferde gestossen wird. delalet etmek. yavuklanmak. Fremder. yavaşa : azgın atların kulaklarına vurulan alet dir. alem. ruhig sein. yeke yarım : birer. tâmdan bezmek. yedek : yedekdaş. mâyetde giden redif şeyler. yazı : sebze ve nebatatdan hali deşt. sonderbar. mihman. yazmak : yapmak. — Geschriebenes. vorzüglich. — Stachelige Dinge. sakin olmak. müstesna. yakın gelmek. uşak. beliebt. yazuk : günah.

— An der Leine führen. giryan edici. — Glänzen. — Wohlriechendes Pflänzchen. nach und nach. yetim hizmetkyar. — Öde. yıkıntı : munderisat. iki on. yığıkiz : cem ediniz. bir tarafa mail olan. Holz. çabuk. yılanğac : şemame. istikrah eylemek. Nordwind. risman. çöp. bir senelik nuker. junges Kameel. | yığlab : buka eyleyüp. yavaş yavaş. — Weinend. Erde. katar-saltanat atları. yilak : multan. viran. | yığlamak : ağlamak. — Neffe. — Vollendet. yik : bed. terakim ediniz. angekommen. Tante. ayağı çıplak. Meile. temiz. . — Ausdruck für einen Fluch. Onkel. — Wind. tayak. piyade. yıkılmaz. öde. — Jährlich. — Erobert. buka. — Haufen. redif etmek. amade. Nichte. yığac : ağac. yidanik : yedek. aruk vermek. auch langes biberähnliches Thier. harab. bir kargiş dir. yığlağur : ağlayıcı. — Kaiserliche Pferde. Jacke. schnell. — Weinen. — Schwager. nimten. yikirmi : ikarma. yib : ip. yezne (yizne) : enişte. çatr. yığnet : fil. angelangt. dinsenmek. geniessbar. yavuz. harabe. at nâli. verwüstet. yikiranmak : iyrenmek. — Zelt. fersenk. yıkılmış. — Essbar. hergele. davar asb. vasil oldu. verwüstet. çıplak ve uryan mânâsına dahi gelir. yilenk : yöngil. Gesammtheit. — Leicht. hafif. yidamak : yedmek. yelek. Vorhang. gördüyünk bu osun demek. yikti (yetti) : temam oldu. Schwester. yikin : hob. Verachtung. — Versammlung. zerstört. yılamak : parlamak. — Jahreslohn. yığağ : direht. yılar yılar : birer birer. külliyetlu. Hauspferd. mülk. yikuluk : yemeklik. çöp. yil : bad. — Baum. Stuterei. yıkılmağur : metin. — Sammelt.yetti (yiti) : yedi. yılcılık : bir senelik. Weinen. şemal. erazi. — Weiner. tofrag. yetişdi. çekmek. yeyilmeye salih şey. yikirmek : giyrenmek. yıkılğur : uftade. yığınlu. Abscheu haben. — Fest. — Art Weste. fertig. esb-i numayiş. — Strick. şecr. taş çakırım. Fussgänger. leuchten. yılkı : ılkı. buka eylemek. yığ : hazir. deve yaurusu. gezdirmek. yirmi. at. gut. — Baum. Holz. — Grundbesitz. yığın : cemiyet. — Elephant. hemşire zade. versammelt. verwaister Diener. risman keşide etmek. alevlendirmek. ruzgyar. yaş. — Zwanzig. hemşire. rein. yıku : harab. telef olsun. ein Barfüssiger. — Hufeisen. dayı. yiken : karındaş evladı. Paradepferde. nihayet buldu. gängeln. — Einzelweise. yığın. yılana ağvurin : yılana benzer bir hayvan dir. yığı : yığın. Schnur. virani. — Schlecht. çağatayce 'çin' dahi denilir. — Versammlung. fena. senksare muşabih tavil konduz gibi. yetul : yer. kalabalık. — Gähnen. — Verschwunden. yilke : çadır. — Sich vor etwas ekeln. pakize. — Ein schlangenähnliches Thier. unzerstörbar. salyaneci. spinnen. eyirmek. çagatajisch auch 'çin'. — Sieben. yığac. yidanik busun : dua-i bed makamında dir. sade. amuca. hakaret. ein jährliches Gehalt Beziehender. teyze. — Schön. Faden winden. yığnak : cemiyet. — Bereit. hat auch die Bedeutungvon nackt sein. yilkin : nâl.

yim : yem. Vorrath. taze. Liederdichter. alet-i tiraş. yipar : misk. el verir. azuka. yedi kardaş. yiparmak : irsal eylemek. Musterthier. at. — Erneuern. nağma-kyar. — Fächer. — Ein sich vor Speisen Ekelender. yimişan : yavşan. Futtermaas für eine Nacht. yitkurmak : arkadan göndermek. irsal etmek. yırtlas : çak. yinkil : yöngil. — Speisegenosse. yiplik : iplik. viran eylemek. yitkarmak : yetişdirmek. kemale irişdirmek. — Sternbild des Bären. yirazuk : yeyecek. at yemi. die sieben Väter. Kleid. | yinkirtmek : yeniltmek. resid. yilu : ehali. — Irgendwohin gelangen lassen. kadın. sich ekeln. — Umwechseln. yiputmak : tebdil. yırmak : şak etmek. — Pferd. tum'a. Lump. bir gecelik tâm. yitik at.yilku : ustura. yitim : öksüz çocuk. yalpağuc. verschwunden. koşmak. viran. — Neu. koşukçu. — Geöffnet werden. galib olmak. — Sieben. — Riss. yerine komak. reissen. hafif. yirlemek : yerleşdirmek. libas. schicken. yırınmak : yeyilecek nesne. genug sein. — Erneuern. taze eylemek. Furcht einjagen. — Rasiermesser. Nahrungsmittel. yırlamak : ırlamak. yilpeguc (yelpe-kuh Z. etwas vollenden. korkutmak. — Senden. çapkın. — Verwüsten. verandern. — Volk. — Etwas zu Stande bringen. öde machen. — Weit. bişerm. yılkuran : bir nevi ta'un dir. âdet-i kadim üzre şarki ve beyt okup piale almak. in der Reihe nach einander gehn. yırtmac : rahne libas. yenemek. küşad eylemek. huf etmek. küşade olmak. — Verwüstet. — Der Ärmel. yirik : tamdan nefret edici. yink : asitin. yemek. laufen. tahvil eylemek. irak. yinkmek : yütmek. yiti (yidi) : yedi. yitak : yedek. yitik : yeti. Lieder nach alter Weise singen. — Esswaare. bir nevi hafit ot ve giyah dir. . L. Futter. risman. Sieger bleiben. — Singen. Spalte. die sieben Brüder. yimdaş : bir yerde yem yeyen. isal etmek. — Sanger. — Jemanden erschrecken. | yırak : uzak. yimtuk : yeyindi. — Zerrissenes Kleid. — Schwägerin. — Auf den Platz stellen. nev. — Besiegen. çak etmek. yapar. — Futter. — Leicht. yedi felek. Ankunft. vasil etmek. — Spalten. Thierrachen. — Eine leichte Grasart. yimlik : at boğazı ve yemi. — Verwaistes Kind. yığin. hafiz. yirav : hanende. Brautführerin. yimrulku : harab. die sieben Himmel. zahire. — Genügen. Gemenge. yinke : sağdıç. şikafte. yiti ata. vücude getirmek. munderis. halk. yitikan : nebat el-n'aş yıldızları. dinsenmek. tirkeşmek. tegannüm etmek. vasil. Essen. sich erleichtert fühlen. — Entfernen. yırtmak : yertmek. davar boğazı. schicken. yinürtmek : tecdid etdirmek. Schnur. yinki : cedid. auffrischen. tecdid etdirmek. — Offnen. — Faden. | yişilmek : açılmak. ârsız. numayiş hayvanı. — Sieben. yimrumek : tahrib. — Nahrung. entfernt. muzaffer olmak. — Senden. — Eilen. hafiflanmak.) : yelpaze. göndermek. nafe. görünüş. — Eine Art Krankheit. çak came. yişmek : açmak. schamlos. beraber tâm eden. teb'id. daye hatun. aşik. yitar : kyafi. — Essbar. — Speise. yilmek : isti'cal etmek. yılmak : kaçınmak. yirağramak : iraklamak. — Moschusbeutel.

yolaşmak : irsal. kilavuz. waschen. yorgalamak : kurt gidişi koşmak. kaplan. yılgın. yokarı. Tiger. — Weg machen. yoldamak : rehnumalık etmek. | yulduz kurti. — Begegnen. tesyir etmek. yuyan : aldatmak. yortğa : mezaristan. görüştürmek. yulduz : yıldız. — Prophet. — Traben. — Zeitvergeudung durch herumschlendern. yeyüp içüp dolmaz. vilayete dahi itlak olunur. yoskli : sabikde padişahların geydikleri kırmızı tepeli otağa. — Reinigen. rusul. yormak : fal haber eylemek. — Den Weg zeigen. çifte koşmak. yorğa : eşkin. uyku. rehnuma. zart. çeküp götürmek. yoluk : yolgun. — Ausgerissen. yortma : sirât. sich verbreiten. — Löwe. — Kneten. | yulukturmak : isabet etdirmek. yulukmak : uğramak. störriges Pferd einüben. — Lüge. uyku. führen. — Schlaf. das Sehen. oben. Vorführen eines Muster' pferdes. — Blitz. yüzü tüyleri yolunmuş. dünn. yuki (yuka) : yuhi. gut auslegen. elvermek. pelenk. Wegweiser. erklären. yol atan : bir kale dir. Teig anmachen.yitmak : yedek at. kaba eşkin yürümek. yoğurmak : tahmir etmek. — Begräbnissplatz. mischen. den Weg verlängern. — Genügen. yortak. wegschicken. Mehl und anderes kneten. Doppelttraber. koşma. — Gähren lassen. auch 'yu' gesagt. yulak : sikle. jemanden beschäftigen. — Rasieren. ankommen. yoldarım : yıldırım. — Traber. meşgul eylemek. gerupft. görücü. yukum : yumuşak. — Gross. auch ein Suffix zum Worte 'vilayet'. — Senden. yuh : cu'el kelb. cesim. yalğan. kalemle ve tarakla alup sılüp temizlemek. — Jemanden zusammen bringen. nik söylemek. rasch des Weges gehen. çapma. yuymak : yuykamak. tahir etmek. yufka. . hareketle yol yürümek. yürümal. gürüş. numayiş atı yedemek. rende ve keserle taşı kırmak. yorga taz. — Dessen Federn ausgerupft sind. ılgay. yulavuc : peygamber. — Eine Festung. un ve saire yoğurmak. çakmak. yuka (yufka) : nazik. yulğun : yoluk. mit einem Beil Steine klopfen. yoğruş : tahmir etmeklik. — Betrügen. — Hoch. das Laufen. güzel tâbir eylemek. yuyan : yalan. yoğan (yoğun) : azim. yâni bir nevi ciğa ve tac. yolunmuş. eine Art Krone. — Stern. aff edilmek. yol bulucu. — Schnelligkeit. Friedhof. mezarlik. yol birmek : sebil etmek. hart machen. seyyare. — Heisshunger. Seher. eylendirmek. yakmak : sirayet etmek. yokarğı : bala. kalın. | yuyan yalğan : yalan. mit einem Federwisch abputzen. hamur eylemek. bulaşmak. yu dahi denilir. Führer. — Lüge. — Schlaf. mülayim. — Schwere. salı vermek. yokanı : bir şeyi yere atarak beyhude vakit gayb etmek. yortmak : dur atı gezmek. karışdırmak. yol göstermek. — Eine rothe spitze Krone der alten Padischah's. yonmak : tiraş etmek. Bote. Regenbogen Z. — Entlaufen des Wolfes. dick. kabristan. vasil olmak. kyafi olmak. — Anstecken. uzatmak. — Traum deuten. — Fein. yolbars : arslan. Planet. katik ve yoğurt tâbir etmek. ince. — Weich. yuhu : hâb.

— Knochenmark. yutal : öksürmek. yumşamak : sert şeyi tesir-i hararetle ve suda kesb etmek. elin yumulmışı. yumru top. kapadılmış. | yusunluğ : bu tarzda. zaif. gevşemek. — Zusammendrücken. yâni sal-i turkaninin yedincısı dir. yumalak : top. : gougacı. so gross. — Splitter. toparlak. Faustschlag. yusun : kendi kendine hasil olan tarz. begegnen. — So viel. — Ein Jahr nach türkischer Zeitrechnung. Knäul. Z. Regel. | yuvalamak : yuvarlamak. yupka : hafif. kapanmış. tabak yaykama. yurt : mesken. yufka. açılmış hamur yaprağı. zart. memalik. yum : göz yum. devirmek. müdevver etmek. — Schweigen. şamatacı. örtü. yol bakıcı ordu. | yutalmak : sürfe etmek. hergele ile gezen madian. yunce : bunce. yavaş. mulaki olmak. — Verstärkungspartikel. . yumak : pamukdan bükülmüş. — Sich treffen. bu kaidede. yumşağ : mülayim.. bölük. yuvundu : ab-i gisale. yut : kar izdihami. yamak. Kleh. — Wirbelwind. — Rund. abrunden. lahm. yurtcı : kalauz gibi. yus : edat dir. — Vortrab. vor etwas die Augen schliessen. yurtaul : önde ilgar ile giden suari. schwach. — Gemeines Pferd. Heimat. yumak. yuş. yus-yuvarlak gibi. yutmak : sükyut etmek. yunt yılı : ılk ılı. — Flicklappen. Faust ballen. kasabe. — Rollen. Weg. yutğun : gerdab-i bad. verschlingen. öksürmek. — Faust. — Wilde Stute. uslub. — Rolle. kugelig. wenden. bir şeyden göz kapmak. yulun : kemiyin iliyi. göz kapamak. kaide. munce. yauş Z. yumurta. yurun : parça. yuvurkan : yorgan. Zuchtstute. — Futter. yumurtğa : yumurtka. — Streitsüchtiger. schmutziges Waschwasser Z. yus-yumru gibi. die Augen schliessen. yumru tokat. Walze. — Rund. Land. — Starker Schneefall. fein. yuyuntu. yumuş : yumuk. — Wohnung. yumuk : kapalı. yutamamak. yummak : sıkup kapamak. — Knäul aus Papier oder Leinwand. topalak. nach dieser Regel. yutalmak. yunt : yabani kısrakı. — Husten. luk. yulum : mi'ber ab. lüle pamuk igirmek içün hazirlanmış sarılmış pembe. yuvarlamak. devacı. yumruk : müşt. kyarvanın mahal-i nuzulunu tâ'yin eden memur. — Einen harten Gegenstand durch einweichen' oder aufsieden weich machen. yumurmak : yuvarlak olmak.yulukuşmak : tesadüf etdirmek. yumalamak. — Leicht. — Ordnung. Aussucher eines Lagerplatzes für die Karawane. — Weich. Art und Weise. yutmak. yumak : gusl etmek. — Schlimmes Vorzeichen. yuvlamak : yuvarlamak. kyâddan ve bezden yumru top. Verschlinger. vatan. wälzen. yutğunmak : boğazda yutar gibi yapmak. gevşek. — Schlucken. yumru : muhaddab. Flammflecken. temizlemek. Polterer. yumalatmak : yuvarlatmak. vilayet. — Waschwasser. — Fahre. — Haufen Z. Tellerwaschen. tarik. bu uslubde. yunka : yonıntı. — Decke. rakik. — Der an der Spitze galoppierende Reiter. — Drehen. yuvalak : yuvarlak. ot. — Rund sein. — Husten. isabet etdirmek. dünnes Gebäck. yurunçğa : alet. reinigen. yurtak : kaba eşkin. — Waschen. — Auf dieser Art. basturuk. — Zugedeckt. yaykamak. — Drehen. müdevver. — Ei.

kabak oyunu. oben. Griff. sefere gitmek. yümren : sıçkan. bekannt bei Schmausen und Festessen. — Absenden. git. Scheibenschiessen. alevlenmek. yürküşmek : koşmak. yürük : aslı yükrük dir. yün : çehre. . — Zweck. kaba : hanzal. — Hoch. sich beeilen. hükmdar. yükürci : zevcenin küçük biraderi. — Eine grosse Mäuseart. koşunmak. bir hükmdar ismi. — Bläschen. das Laufen. K kaan : hakan. büyük çastgyah. kumda çölde bulunur. — Schnell. Filz. kalin. sirâtlaşmak. yümrüklü : harab. — Ein ohrenförmiger Bratspiess. kulp. yıkılmış. — Schwären. yüsek : çul. anschwellen. fare. — Abwaschen des Todten. yükrüşmek. — Aus Achtung das Knie beugen. saltanat. yüküşmek : tâzim içun diz çökmek. Mütze. huzur. Ratte. tüfek-endazlık etmek. yümrek kazığ : bir nevi büyük fare dir. verheert. serpoş. — Laufen. cesim. — Jüngerer Bruder des Gatten. eyer esbabı. von schnellem Gange. kuşluk. ateş almak. treiben. çalışmak. — Pferdedecke. welcher Mäuse fangt Z. yürü. — Ein Vogel. ayağda dik durur. — Schreibrohr. Kürbiss-Spiel. kilk. hind koyunu. ziver. kaanmak : telehhüb etmek. yüksük : parmak ucuna takılan engüşterin. — Maus. | kabarcuğlanmak : kabarmak. mesti hareket etmek. — Viel. çergi. yuvuş : kalem. bulend. ziyade. viran. — Rühr' dich. in den Feldzug ziehen. unschlüssig sein. yüküş : çok. sebükbar. — Das vordere. stellt sich auf die Hinterbeine auf. vakt-i çay. muhakeme olmak. Todtenwäscher. berauscht sein. koşucu. Hitzbläschen. gross. yokarı. — Schnell. göz kapağı. waschen. — In Brand gerathen. yür : hareket et. | yümrenci : muşgir olan bir kuş. tez reftar. — Last. — Fingerhut. — Gesicht. yürdi : iyne deliyi. — Gegenüber stellen.yuvusğa : gusl-i mevt. Vormittagsessen. yürüşmek : savlet etmek. lauf'. — Name eines Stammes in Mittelasien. seri'. kör çıban. toy-ve düyünde meşhur-dur. yüz : asiya-i vustada bir kabile ismi dir. leşker azimeti. kaba kulağ : kulak tarzında olan bir nevi şiş. ziynet. das erste. — Verwüstet. yürken : yürüken. — Angreifen. yükki : âli. piş. — Herrscher. vafir. geh'. hareketlenmek. Putz. dick. Feuer fangen. ön. kabak : ilerü. — Schreiten. bir nevi büyük sıçan. yükürmek : yürümek. ölü yaykayıcı. yürküzmek : tesyir. kara ve şebnem şaldur. zahlreich. yüzleşmek : bir şeye yüz tutmak. ahenk. arastegi. — Die Coloquinte. aus feinem schwarzen Mousselin. padişah. yünk : yük ve yaykamak. sevk etmek. flink. yüze iblag etmek. Geschwulst. | yüzleştirmek : ru beru gelmek. — Gut zu Fuss sein. keş. yükürük : seri. yıkığ. zaudern. Aufbrechen des Soldaten. zu etwas sich erheben. Fürst. salı vermek. kapak. kabarcuk : abile. abilelenmek. verurtheilt werden. uftade. Schild. yüne : keçe. yürütmek. uçuk. — Zu etwas sich wenden. yürüyücü. findet sich in Wüstensand vor. Harmonie. gassal-i cenaze. Schmuck. yükürüş : kasd. Name eines Fürsten. — Nadelöhre. — Um die Mittagszeit. tereddüd etmek. — Sattelunterlage. kaba kuşluk : zuhra karib olan vakit.

geflickt. dağ ve dereden akan su. — Flüchtling. giriz leşker. Seite. zalim. ne zemane deyin. bac. kaburğa : göys yan kemiklerinin heyet-i mecmuasi. çivi. cenk. kayan : seyl. Zehent. kaçar : kaçan. meker. haçir. kay : huruf-i istifham. gürizende. bir bir firar. heftig. kayan : taraf. der Reisende. ester. kaçğuycı : kaçıcı. firar edici. — Miether. — Name eines afganischen Bergstammes. — Rippe. kleine Knochen am Rücken. kaçğak : keçık. kangı. — Täuschung. heftig. kadamak : çivilemek. kaçanğça : ne vakita kadar. canib. kiracı. istifham dir. wo ? kaya : acı. kaç (kança) : edat dir. Gegend. welcher. sechs Rippenknochen. der sich in den Spalten der Wasserleitung ablagert. cebel. Kabul : asli zabul. işkil. tâtil. kaçtek : kaçıcı. abloka. Felsen. kaya : sert iri olan taş. ne kadar gibi. Blokade. Schlinge. semt. bir yane çarpılmak. — Verschliessen. katağan. kafri : Afganistanda dağ içinde büyük bir kabile ismi dir. sämmtliche Brustknochen. gürizende. sabah kahve altısı. tumruk. -e. yan. Niederlage. Fessel. anfüllen. — Verbunden. — Muthig. inhizam. muharebeden dönmek. durchgehen. kağçur : vergi. — Sich flüchten. Frühstück. kağnak : ağza. kadağ edici. Finte. bozğun. mazbut. — Ritter. — Annageln. cihet. Kampf. — Fragezeichen. anheften. — Pilav der Ösbegen. gebunden. cidal. itbak. kac : firib. kadğan. imla etmek. kadak : mıh. muteber bir kabile. — Wie lange. Zoll. — Fragezeichen. mismarlamak. kadakcı. kaçak. peyvendci. mismar. firar. azimet. — Strömung. emlak. kablı pilav : özbeg pilavi. Flickschneider. Keil. men. Flicker. altı kemük. firar eden. yamaklı. Flüchtling. mihlemek. kaçak. — Der Fliehende. leşkeri ortaya almak. Flucht. Gegend. bagl. — Befehl. — Seite. Maulesel. neredeki. — Maulthier. kaçın : su yollarının şikaflarından gelen su süprüntüsü. kaçu : firar. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. yasak. Entläufer. hoher Stein. List. yan taraf. sahra. | kadaklığ : muhalla. arkada bulunan küçük kemikler. Feierabend. — Flucht. S. Rückkehr aus dem Kriege. uşr. — Hauptort in Afganistan. — Belagerung. — Schmutz. kaçağ : firari. das Umzingeln der Soldaten. — Der Fliehende. — Flüchtling. entfliehen. şur. kabkarmak : iglak.kabil : muhasara. Mittagessen. men. yüz çevirmek. kaçaşlığ : kaçmaklık. kaçğun : firari. — Kandiszucker. zincir. ein vornehmer Stamm. | kaçirci : katirci.und Thalwasser. — Geschmückt. firari. Pause. — Ein den Verbrechern an den Füssen angeschnalltes Brett. Afganistanın paytahtı ve dağlık kitâsı. Hufeisen. — Wann. — Nagel. flüchtender Soldat. kadagan Z.) : yasak. kaçan : ne vakit. kadğan (kadkan. kaçir : katır. fliessendes Gebirgs. hangı. tez. grausam. hile. — Ein fester. — Entläufer. . kaçıkmak : kaçup savuşmak. — Flüchtling. — Das Entkommen. kayağ : cesur. taraf. kayısı. kaydeki. hiddetli. ne zeman. kaçkın. kuşluk. adaletsiz. zuhr tâmi. nalbend. Verbotenes. kadağan : car. paydos. — Steuer. harac. Name eines Türkenstammes. azimet edici. Eigenthümer desselben. -es. şedid. kadana : mücrimlerin ayağından vurulan paybend.

keder. kaypanmak : ihticab. yine. — Traurig. betrübt. Wollzeng. | kayramak : bir şeyi bilemek. mahzun. uruk ve kayaş denir. noch einmal. ganz trocken. tembel. gam yemek. cuş-u huruş. bir daha. şaşı göz. kaysı : kangı. anın içün kayn ağa ve kayn peder demişler. kayrı : geri. — Welcher. kaynamış zarf. schielendes Auge. zur Belagerung schreiten. kayrıcı : bileyici. başka defâ. zurückgehen. — Teppich. — Grob. wo sich Wasser ansammelt. müberra. schärfen. — Zurück. — Zurückkehren. döndürmek. abermals. kayn : bedel. — Ausrutschen. himayet etmek. . — Ersatz. işsiz olan. — Gram. kayrılmak : taymak ve kaymak. | kaytarmak : geriye döndürmek. kalı. kayuk : kuyu. Rücken. pelas. bilek taşı. — Aufs neue. — Wetzstein. kayğurmak : tervic. umgekehrt. -e. yağmur yeri. gamnak. şûbe. kaynaşlık : kaynayıcı. — Aufgekochtes Wasser. kayğanmak : bir tarafa çekilmek. kayğalduruk : musaffa. musaykal. kaymak : taymak. befreit. — Bedenken. — Sich nach einer Seite hinziehen. auch in der Bedeutung: voll. geri gitmek. fikr-u endişe. siedendes Gefäss. — Siedende Stelle. kaynak : kaynamış su. — Sich zurückziehen. kayaş : mühmilatdan dir. verfertigen. mit einer bezahlten Sache betraut sein. beschützen. — Gereinigt. arkaya gitmek. kayralmak. Sorge. — Wie. kavun kakı. aus der Erde sprudelndes Wasser. kayrılamak : kayup taban ve dizleri üzerine düşmek. süt üstünde olan kaymak. yazyazı. kayn ata ve kayn ana gibi.oder Scheerenschleifer. — Schleifen. sich bedecken. ne yolda. | kaytarın : yeniden. dönmek. kangı. mulahaza. kayğanak : yumurta ile sebzevatdan pişirilen tâm. -es. kalın. hangısı. etwas thun. muvazzaf bir işe memur olmak. ein Platz. kayrak : cizlam. was für ein. faul. avz. bir işi yapmak. dönmek. Rasse. — Schleifer. auf welcher Art. ne cins. | kuyğuluk : mükedder. kısm ve akraba. zal etmek. sich umwenden. dolu. — Arbeitslos. | kayğusiz : fikrsiz. sözünden rucü eylemek. Trauer. taban. pıçak ve makası taş ile keskin edici. semaver. dick. galiz. kaynavuk : kaynak yer. hangı. — Von Sonne und Feuer getrocknet. polirt. hangı. trauern. kayta : mukarreren. kaynar. — Ausgleitend auf die Knie fallen. kak : güneş ve ateşden kurumuş olan. yerden kaynayup çıkan su. kabile. Messer. — Aufbrausender. — Mongolenstamm in alten Zeiten. — Eine aus Eiern und Gemüse gekochte Speise. auf welcher Seite. Sohle. in diesen Wörtern: Schwiegervater. mesdud olmak. ausgleiten. kaytım : kilim. ne tarafda-ki. Milchobers. su toplanacak mahal ve mevki. keskin ve ötkür etmek. inkyar olmak. tesettür etmek. hervor quellend. Samovar. sich umwenden. Verwandter. Schwiegermutter. — Ausgleiten. punar. muhasaraya gitmek. halvet. kup-kuru. fevare edici şey. kayğu : gam. welcher. kaytmak. ne tarz. galeyan eden tencere. kaydağ : nasl. arka. döndürmek. memlu mânâsına dahi gelir. — Zu wiederholten malen. — Diakritischer Punkt. kasavet.kayan : kadimde bir moğul aşireti dir. geri çevrilmek. Brunnen. yeniden. — Sich wiederumdrehen. kuyu : kangı. — Welcher. kaymak. kaytmak : rucû ve avdet etmek.

kaze. iltifat. siper. bürg. kara kulak. ağabey. Kopfbedeckung. eine Holzart. peder. kalbağ : kalpak. kakma : Türkistanda bir nevi cübe ve aba. sammeln. holta. — Eine kleine Vogelart. ziyade haykırmak. tadeln. şehirlerde bulunan yarık yer. — Austrocknendes und zerfallendes Holz. Fischbraten. haykırma. — Liebgewinnen. kalkızmak : kaldırmak. — Verloben. kakalamak : tavuk yumurtlarken ses etmek. sil yolları. — Rohrhütte. kalamak (halamak) : beyenmek. das Schreien. kalay : nasıl. aufstellen. kaliye : bir nevi yağla kavrulmuş sebzevat. Erdspalte. derisinden kürk yaparlar. — Seite. aus Pelzfell bereitet. azarlamak. tepmek. Angel. bir nevi odun. samura muşabih kara kuyruklu bir hayvan ismi dir. ne tarz. Schwalbe. . das Trocknen der Baumblatter. heftig weinen. kalkan : esbab-i cenk. das beim Ausschmelzen des Schwanzfettes zurückbleibt. — Vertrocknen. Krieger. mizacına muvafik bulmak. kaksere : kamışdan mâmul bir barak. ekser çarpmak. in das Haus der Braut Aussteuer schicken. müdevver dir. — Stossen. sich wehrend zurück weichen. ziyadesile ağlamak. kakırmak : kakırdamak. — Kriegsanzug. hile ile kandırmak. kalış : azar. ebabil. — Lautschreiende Henne oder anderes Thier. kalmuk dahi denir. hakaret. pfeilfest. — Ein türkischer Stamm in Turkestan. — Funke. — Vater. kalmaş : beyhude söyleyici. — Der Marder. türkmenisches Oberkleid. kiyam etdirmek. Grossvater. türkmen çekmeni. Name eines dem Zobel ähnlichen Thieres mit schwarzem Schwanze. älterer Bruder. Panzer. dörtmek. bir taraf eylemek. — Eine Pelzart. kalmak : çin ve moğul cinsinden bir ulus ismi dir. kebab mahi. el çarpmak. — Schöne Rede. ağac dalları kadid olmak. kakığanlığ : dargın. mıhlamak. kaldurğac : bir nevi ufak kuş. dörtmek. — Mütze. anhäufen. kelepuş. ve bir kabile dir. aus seinem Felle werden Pelze gemacht. — Ton trockener Gegenstände. lala. kakşal odunu : kendi kendine kuruyup parçalanan odun. kakırdağ : cize. ilmi mâş çok bilen. wählen. das Fettstück. kal : hoş kelam. Verachtung. yığmak. — Klang eines trockenen Gegenstandes. kakım : sanksar. kalmaki : bir nevi tabia ve siper dir. kıkırdamak. binden. serzeniş. intihab etmek. gücenmek. laut schreien. — Eine mit Fett bereitete Gemüseart. Tadel. — Name eines chinesischen oder mongolischen Stammes. kakşalamak : kurumak. — Das Gackern der Henne. — Sorge. kakalağan : ziyade bağırıcı tavuk ve sayir. aldatmak. — Geschwätzig. — Eine Schanzenart. kakşak : türkistanın tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir.kaka : baba. büyük kardaş. cenkci. kakılcım : şerare. betrügen. kakımak : darılmak. — Zürnen. Feuer anfachen. kühn. külah. kakışlamak : harbe ile sancmak. kak-u kadid olmak. kakmak : zarb ile geri gitmek. ateş yakmak ve telhib etmek. mütehevvir. Baracke. toplamak. — Wie. wasfürein. für die Gesundheit zuträglich. kuyruk yağını eridirken ahirinde kalan yanmış şahm parçaları. — Zornig. ok geçmez. zürnen. — Mit Hellebarde durchstechen. kuru şeylerin ses ve avazi. annageln. Erzieher. — Getrockneter Fisch. kakmac : kuru balık. rund. — Aufheben. kakırma : kuru ve kadid şeylerin avaz ve sedası. bend-u best etmek. kalinlığ yıbarmak : namzed etmek. dede. anbrennen. ekser kürk derisinden mâmul. gelinin hanesine cehiz ve mal göndermek.

ehrlos. heme. — Belagerung. çifteli. kanğal : bir nevi zirih dir. kancak : bukavul. — Jagdkreis. kanda : nerede. — Weib. ein özbekischer Stamm. şehd. Weibchen. — Falsch. dağal. kanamak : kan akmak. Geissel. belästigen. schamlos. — Ziegenhaar. — Wo. mahal-i seyad. Verwalter. — Weintrinker. — Eine Panzerart. sarik. . kanklı : araba. Hinterlist. ein langer zweiräderiger Wagen. hırsız. bade-nuş adam. ne yandan. — Zittern. — Zucker. nazikyane hiram ve reftar. kancurğa : ufak halka. tavaif-i üzbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. — Einer der Arznei betreibt. kamlamak : tibabet. danişmend. hekim. kankar : büyük canğırak. ziyade. büyük ip. bir nevi ayran dir. fitrak. — Wagen. ikna olmak. das Ganze. kank : dolu. vekil harc. kamtu : beraber. Stumpfwerden der Zähne von sauern Speisen. kamılmak. — Unverschämt. Mörder. — Arzt. — Voll. Schnur. tekerlek. eyerin ağacı. Klingel. müdevver şey. — Eine in der Gegend von Buchara gebräuchliche lange Kanne. Sattelholz. magak. kan : çok. — Grube. kancuğa : tirkeş bendi. — Nacht. Dieb. oğrı. — Glocke. kanık : mey-nuş. — Köcherband. ihate. gar. hekimlik senâti icra eylemek. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Peitsche. umzingeln. kamçın : kamçı. iki tekerlikli uzun araba. cahil. — Zusammen. kame : gece. iki yüzlü olan. abdeste. kyâya. muhasara etmek. Buhara emirinin mühürünün etrafında şu ibare mehkuk-dur. — Eine Wagenart. mükemmel. kand : şeker. kaltağay : kalb. — Sattel. Philosophie betreiben. kayı yerde. kamğan : Buhara taraflarında istimal etdikleri bir nevi uzun ibrik. sämmtliche. namussuz. Gelehrter. eine Art Buttermilch. — Blutig. türkischer Stamm. kamalamak : ihate. Karren. kamaşmak : göz nurun tesirinden ihtikaf olmak. — Viel. — Heilkunst ausüben. taziane. kaltarık : şali. nerede. umschliessen. filosof olmak. tün. kleiner Reifen. — Zucker. kandur : şeker dir. risman. — All. — Blut fliessen. memlu. kamğa : iynedan. etrafi çevirmek. vafir. kamamak. runder Gegenstand. Honigseim. galtek. buğday ve arpanın pustunda bulunan tüyler. divan beyi. köpek urgacısı. vor Kälte zittern. kandğan : büyük. akşam. araba. tasdik etmek. kamurğa : şikyar gyah. Harfe. woher. kamil : muhasara. — Nadelbehalter. — Befriedigt sein. kam : tabib. — Vom Glanz geblendet werden. kamu (kamuk) : hep. kaltramak : titremek. treulos. kyafe. kanıkmak : ziyade doyup kanmak. nebat. kanı : hanı. ibre yeri. gezierter Gang. ein um das Siegel des Emir von Buchara gravierter Spruch. istimal. kançurğa. böse. ekşi şeylerin tesirinden dişler harş etmek. — Oberkoch. Höhle. katil. kaltak : eyer. hain. vefasiz. — Wo. utanmaz. Räuber. — Umgeben. ne tarafda. bütün. ârlanmaz. kanık : kanlı. Weizenund Gerstengrannen. zengule.kaltaban : kurumsak. suzdan. kaltak : edebsiz. filosof. — Hahnrei. harami. — Riemen. çenk. kancık : dişi. doppelzüngig. umfassen. soğukdan üşemek. kırbac. Abend. Hündin. cümle. kankazin : bir nevi araba ismi dir. | kamlamış : tibabet ve hekimlik etmiş olan.

kapan : gayet büyük çeki. von Angesicht zu Angesicht. dağarcık. — Hülle. — Faul. kulan. Haupthülle. duzak. gilaf. deri. — Etwas mit einem Deckel zudecken. Gegend. das Abschälen. hundar. kapanık. Milchbruder. ihate. canib. Rath. — Blutdürstig. kapkacak : zarf. | kapalmak : tesettür etmek. yırtıcı hayvanat. sahil. kapaklamak : kab ve kapak ile bir şeyi örtmek. yer. kaplamak. üfürlenmek. Insel. umgeben. yapılmış. — Umgeben. — Decke. — Jäger. bir mevzi ismi dir. — Schildkröte. kapağan : kapıcı. yanbaş. etrafini çevirmek. alet-i sayd. kara boğaz : bir nevi kuş. — Schale. kapa : kafa. kanlığ : kandar. şehir ve kaleyi askerle istila etmek. kapamak : örtmek. — Im Traume angreifen. — Sich bedecken. belagern. schlaff. — Kopf. — Beutel. kapık : mestur. etrafi kapatmak. sayyad. schwarz. köke. kaplubağa : taş bağa. muhasare. — Umfassen. kapçur : kyatiblar içün verilen mâş. muhasaraya girmek. — Kaftan. Schwarzkopf. serpoş. kapran : kahil. Rinde. büyük kese. aufgeblasen werden. — Name einer Entenart. Raubtier. katil. kapış : mücella gün ve gusale cild ve deri. ihate ve muhasara etmek. — Betrachte es. para kesesi. enthalten. kapan : hınzır. — Eisen mit Stahl zusammenschmelzend. kara : bak. schwach. — Seite. — Eine Vogelart. belagern. semek. iştimal. ceb desti. Schwert und Handschar zu verfertigen. alıcı. kapğamak : ihate. Papagei. — Sich satt trinken: prüfend betrachten. şişmek. hatun. kantarmak : kana kana su içmek. kapuzağ : kabuk. kaptan : haftan. eine Stadt oder Burg militärisch einschliessen. umfassen. kapu. kara basmak : uyku içinde hücum etmek. nazar et. — Kalbsleder von glänzender Farbe. biperva. kaptal : yan. tus bağa. trocken. kuru. kapturğay : çanta. tembel. kaşr. çuçka. Schlinge. zuraver. kapçuk : kese. bağteten hamle eylemek. Ortsname. belagern. muhasare etmek. — Schwein. kara baş : cariye. gevşek. vezn ile bakmak. dudukuşu. çevirmek. Geldbeutel. post. örtü. — Bedecken. plötzlich angreifen. mesdud olmak. tuzak. süst. kapsamak : şamil ve havi olmak. eingesperrt sein. kaplamak : ihate ve iştimal etmek. dam. atı suya doydurmak . siyah ser. Scheide. istigrak eylemek. zugedeckt. Vorhang. — Wegreissend. kantar. adak. kapçı : alıcı. örtü. kapçurta : pulad ile demiri karışdırup eriderek anınla kılıc ve pıçak ve hançer gibi alet imal etmek. kapurçak : balığın pulları. — Sklavin. messen. umgeben. — Schreibersold. Falle. kaftan. baş. — Grosse Wage. at kulağı. Meeresufer. ser. — Tasche. taraf. divan. — Anschwellen. Leder. Waage. — Fischschuppe. domuz. karşu be karşu. grausam. Band. — Thiergattung. siyah. perde.kankşar : hayvanat. kafhan. deniz kenari. mizan mahalı. mirza. Ferkel. zen. Beutel. Tasche. cihet. Falle. Jagdgeräth. baka. Sattelgurt. . um daraus Messer. — Umfassen. kaparmak : kabarmak. kapak : gataye. çanta. — Decke. bölük. kara batak : bir nevi murg-i ab ismi dir. muhasara etmek. kenar. kantarlamak. abloka eylemek. vazife-i ketebe.

kap-kara. kayğac bakmak. schwarz. nazar ve nigyah eden. — Provinzname in Turkestan. kara düzen : tambur. — Land in Turkestan. — Königstamm. kara çürük : şuniz. karındı. başı bozuk. emluk denilen bir nevi meyve. — Ein grosser Stock. kara tarığ : bir nevi darı ismi dir. şiddetle karamak. bir nevi siyah dane. kara sevda : malihulya. sim-siyah. Anka (Name eines fabelhaften Vogels). göz. Anblick. muavene askeri.kara çerik : seyyare askeri. bunt. Reiter. hırsız. — Eine Käseart. gam günü. görüş. braun. karaymış : karamış ve siyahlanmış. Mogul hanın evladları. Trauertag. — Name eines Flusses in Turkestan. siyah. karağrıkı : bir nevi hastalik dir. kara kulağ : gul. başı bozukların ve evbaşların muharebe dayakları. Wahnsinn. eine Fruchtart. tiraş. Kriegsstock der Landstreicher. schwarze Augenbrauen. Arm. karakmak : garet etmek. — Tambour. kara kaş : Türkistanda bir mahal ismi dir. — Offen redend. ein indischer Padischah. devlet kuşu. yağma. cesaret ile bakmak. nazar. — Eine Art Krankheit. | karacalık : karaca illetine mübtela. delilik. — Mogulenstamm. karakül : Türkistanda bir memleket. saz. Zeitgenosse Alexanders. alacalı. karamak : bakmak. Kinder des Mogulchans. simurg. karahan : tevaif-i muluk. — Wildschwein. nağma. kızamuk. karağu : bir nevi şikyar kuşu dur. sipah. karamuğ : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. karamtol : rengi karaya mail olan. — Schwarz geworden. bir nevi kurt. Raubzug. bakış. — Name einer Hirseart. karağ : göz karartmak. karağlığ : kaht gile. karakat : zirişk tâmından fülfül büyüklüyünde dir. kara kurut : bir nevi peynir dir. Iskender muasiri bulunan Hind padişahlarının biri. karağay : siyah. kara günlük : matem. Teufel. haydud. — Schwarz. nazar etmek. cununiyet. schwarzes Blut. — Eine Art Haarkrankheit. | karacılık : sadaket. kara sac dahi denilir. Narbe. doğruluk. — Speise aus pfeffergrossen Beeren. Masern. beobachten. kara kan. starr anblicken. erzen. bir nevi çopur. — Räuber. — Der schwarze Adler. karacı : doğru söyleyici. siyah ebru. hal. — Ortsname bei den Kiptschaken. huma. — Melancholie. div. — Ortsname in Turkestan. — Trockenheit. — Schwärzliche Farbe. Popanz. — Dämmerung. — Schwarzkümmel. kara tauk : mâruf ve meşhur kumruya benzer bir nevi kuş ismi dir. gözetmek. Gesang. — Dämon. Verfinsterung. — Kornradesamen zwischen dem Weizen. karartı. adam-i huşyar. — Sperber Z. — Karavanensoldat. — Muthig anschauen. kara tayak : büyük sopa. kenar. karakır : kipçakda vaki bir mahalın ismi dir. . Paradiesvogel. eine Wolfsart. garet. karaca : bir nevi saç hastalik dir. Dieb. oğru. kara kuş : ukab. — Rauben. karamuk. elan kılkuyruk dahi derler. kara geyik : yabani domuz. — Offenheit. karasu : Türkistanda bir irmak ismi dir. yoğurt kurusu. bazu. ummacı. kara kalpak : Moğul cinsine mensub bir ulus dir. esmer. — Name eines turteltaubenähnlichen Vogels. Eine Art Jagdvogel. — Schauen. pechschwarz. Treue. akd-u bend. yês. — Trauer. it üzümü. karakçı : harami. karaltğu : karaltı. kara kırım : Türkistanda bir vilayet ismi dir. anka.

verhüllt. Ameise. karluğac. koca. çepek. şehbaz. karık : ehtiyar. kartlanmak. tehi dest. şebnem. kurağ. — Thau. — Eine Geschwürart: Harnisch. nigyah. karlaş : müflis. âcuz olmak. trocken. Kampf. bisermaye. das Sichtbarwerden des fernen Feindes. — Alt. altes Weib. Wurfstein. verwünschen. karaş : nazar. karkaşuk : devenin topağı. karkunak : ağıl. numayiş. karğaş : gouga. karatğu : kuşcular. — Verarmt. karınçka : küçük karınca. morca. Tage der Wehklage. kap-kara. Greis. — Der Falke. hafiz-i kelam ullah. — Streit. düşmen uzakdan görünmek. karkara : bir nevi büyük tüylü ve sorguçlu turna. karbıl çıbanı : bir nevi çıban dir. gemein. kararamak : sonradan kara olmak. — Fluch. unbeholfen. — Alt werden. karınca : mor. — Schwalbe. miskin. kotan. karınçka. orman. Tuch. — Alt werden. acuze. — Vogelname. von Ferne schwarz scheinen. — Name eines türkischen Stammes. — Eine Art grossbefiederter Kraniche mit Schopf. kratzen. Quersack der Turkomanen. tavile. asker kolu. doğan. lanet. Wache. verarmt. karışlamak : karış ile ölçmek. kaşımak. Volk. karçığay : baz. tukay yığacı. karğamak. deni. Hürde. — Giftige Hirseart. mestur. | karılığ : ehtiyarlik.karanğu : zulmet. karışık. aç göz. kararak : siyahrak. seyyadlar. 'kaluk' dahi denilir. lânet etmek. karağol. | karçanmak (karçınmak) : hasis olmak. yevm-i Ilyas. karaul : meşe. — Später schwarz werden. Sperber. Gewehrscheide. — Blick. karğa büken : mesmumatdan bir nevi darı ismi dir. gözü aç olan. Geräth aus Federn. yıllığ. — Kameelklaue. kararaşmak : görünmek. — Dunkelheit. — Dunkelblau. greisenhaft werden. uzakdan karamak. kırğı. — Ferman des türkischen Padischah. tamâ. kocalanmak. karıkmak : pir olmak. Wächter. kıldırğac. karatmağa : Türkistan padişahlarının fermani. — Wald. Korankenner. — Kleine Ameise. — Korb. tamâlik etmek. karğanmak : bed dua. müflüs. — Das Alter. devenin tırnağı. karımak : ehtiyar ve pirlenmek. — Graben. karı : ehtiyar. incitmek. kırak. karça : bir nevi küçük mülevven kuş ismi dir. — Alt. bekçi. cebe. karaşenye : matem günü. karçımak : kazmak. karça : bir nevi kuş ismi dir. — Krätze Z. Krankheit. bed dua. kartal. — Name eines kleinen bunten Vogels. — Mit der Spanne messen. karılanmak. tıraşlamak. destar. dolaşıcı. Leid anthun. karçankğı : bir nevi illet dir. — Trauertag. karlanğuc : kırlangıc. — Geizig sein. Weiss-Pappel. çevre. Schafstall. pir. dunkelblau. . — Fluchen. silah yeri. karav : çi. bakış. karğış : hakaret. karılamak : ehtiyarlık. Adler. pir. nevya eyami. imame. kocamış. mücadele. Zwist. karçın : sarık. karamak. bikudret. Turban. karçanak : hasis. — Vogelfanger. — Geizig. pirlik. gerici. morca. Greisenthum. türkmenlerin kullandıkları tek hurc. ehtiyarlanmak. pete ağacı. merdüm âvam. — Stall. bir kulac. — Alter. karlığ : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Pechschwarz. kuşların tüyden yapdıkları bir nevi alet dir. — Scheinen. sele. koca.

parasız. — Eine Lausart. ohne Geld. kahraman. zaif. kaşank : siyah. kaşka : alnda beyaz nişan olan çarpay. immer an der Spitze schreitend. Held. birden kutulmak. kene. karsmak : alta vurmak. — Schön. Friedhof. karnı yaruk : Türkistanda bir mevki ismi dir. tekerlik gibi âletler. seray-i humayun. kart kazı. — Das Jenseits. kısmak. kına. zusammen. böcek. — Durch einander mischen. — Weisser Stirnfleck (Blass). kaşanmak : har-u mal etmek.karlığ : ehtiyarlik. drücken. — Siebeinfassung. — Neben. Kaiserpalast. karşu. — Ortsname in Turkestan. Greisenthum. kaş : nezd. Ente. — Gestrüpp. Augenbraue. kazğan dibi. Name eines auf dem Wege verschneiten Volksstammes. tevaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Zweig. kaşağı. zulmet. eine Speiseart. sich einmischen. turna. zierlich. şakır şakır kaynamak. yolda karda kaldıkları içün bunlar böyle karlık tevsim olmuşlar dir. balık iynesi. bir şehr-i kadim ismi. Pissen der Thiere. — Pferdefett. karmaşmak : alt üst olmak. etsiz olan. afsus etmek. cevre otu tanesi. — Striegel. karnay : asker düdüyü. — Eine Art Krankheit. bel bağ futa. pişirmek. karvan kıran : ahşam yıldızı. yakışıklı. — Zur Erde schleudern. Gerbergeräth. — Der Reifen. gegenüber. . kaşan. parlamak. Gewebe. sürnay mâruf dir. kalburun etrafındaki olan halka. | kasnakçı : kasnak yapan usta. işemek. bedhuy at. sıkıştırmak. ilac. — Gürtel. has-u haşak. ein auf das Pferd gelegtes Kriegsgeräth. kolun üstü. ve müdevver tahtası ve emsali gibi. kasnak : ilk. ördek. — Militärmusik. verhöhnen. karşı : öte taraf. yatırmak. murğab. Kesselboden. sokmak. — Lodern. beraber. karsak : sincabdan büyük karnı çil bir nevi hayvan ismi dir. karışmak. Spielkarte. hicamet. kaşak : fakir. muharebe esnasında atın cebhesine takılan alet. störrisches Pferd. kazğan dibi yanmak. kartal : bir cins kuş dur. girdiş. — Eine Giftart. ön. kocalık. kaşağu : kaşu. kaşenk : güzel. kaşkaldağ : bir nevi çayır kuşu. kaserkand : bir nevi çalı-dır. — Garkochen. kasnı : bir nevi zam dir. kurcaklamak. karanku. pirlik. kasmak : kazındı. — Böttcher. karuça : bazu. kart kart kaşınmak. — Abendstern. sıkmak. çiynemek. kasmak : kazındı tutmak. — Spaten. mezaristan. berhene. karmamak : kavramak. karçığay dahi denir. — Handschlag. eli ele çarpmak. — Name eines rothbauchigen Thieres grösser als das Eichkätzchen. bahadur. kasaz : bir nevi kehle. çeküp darıltmak. kars : safkat. — Kratzen. glänzen. çalgısı. Fuchs. Kehricht. kartmak : keçel ve cirahetden düşen kartılmış şey. kartuk : şah. oyun kyâdı. kasnak : çenber. — Sich kratzen. karış. — Schwarz. — Arm. huzur. ve burn. her dayim ön-sırada giden. dokuma. karmak : karmuk. hayvan ağnayarak tebevvül etmek. zühre. kılmak. — Arm. kaşkamak : telehhüb etmek. — Eine Vogelart. tilki. Käfer. Fischerhaken. Spanne. karta : atın rugeni. das Schröpfen. hasmar. timar aleti. kasmar : bir nevi illet dir. kernay. — Alter. — Brandbildung am Kesselboden. aralaşmak. niederlegen. iç yağı. müflik. kars : şal kuşak. iskambil. schwach. bir nevi yemek dir. — Wiesenvogel. Arznei. ebru. sieden. alevlenmek. — Das Ausgegrabene.

Vergütung der Hochzeitspesen von Seite des Schwiegersohns. musafir. gewöhnlich auf der Erde gespielt. Pause. hässlich. — Gross. — Leer. treiben. — Grosse Trommel. istihkam. kav : kuruyup çevirüp ecvef ve kovuk olan şey. şakacı. — Wirth. büzürk. kavğu : teaküb. sertleşmek. katarmak : nize. katnamak : bid-defât gidüp gelmek. — Spiel en deux. gömmek ve derin kazmak. — Vertreiber. Reihe. — Durchgang. koşmak. das Gehen und Kommen. türkistanda bir kabile ismi dir. kavlamak : kavmak. tâşük ederek pul ve para sarf edene dahi kate derler. — Stadtname in Charezm.kaşkır almak : gece ortayı karanlı basmak. — Vermischen. koşulma. katılış : karışık. suchen. katım. seda. katığ : katı. Stück. kavak : ecvef. kaurga : büyük davul. tâtil. iki tarafdan varma gelme. — Ungezogener Mensch. kanlamak (keölemek Z. — Gemischt. Aufwallen. kat kat. beraberi. şad mani. Schirm. siper. katıh : katık. harba ile sançmak. — Sich abhärten. def-u tard. eine Art fettes Brot. ekseriye yerde çizi çekerek oynarlar. börek. — Laufen. Quersack. — Finster werden. Finsterniss. kak. — Gemischt. kaşmar : mashara. gidiş geliş. sich beeilen. çakmak içün kullanmış kuru ağac tuzu. tiefgraben. düyün harcı içün damad tarafından kayn-pedere gönderilen harc. mahlut. Stammname. — Schanze. amed-u reft. — Wiederholt gehen. men'. sich vermengen. fest. avdet. katark : iki adam beyninde oynanılan bil lâb dir. — Name eines Özbegischen Stammes. Pauke. kılıksız. ecnebiden bir firka ismi dir. katıklaşmak : pekişmek. yoğurt. kavcı. kommen. katuluk : galeyan. — Hart. sirâtle yürümek. gemengt. Zurückkehren der Soldaten. katlav : bir nevi surur. sich stärken. katanğur : biçimsiz olan adam. katık. ulu. — Aufbrausen. def-u tard. stark. Vertreibung. tabl. teharri etmek. — Klang durch Aneinanderschlagen harter Gegenstände. bir nevi yağlı ekmek. memzuc. sert. mizzak vurmak. mihman. leşker gerü gelmesi. katırdamak : sertçe olan şeyler bir birine dokanarak ses çıkarmak. Empörung. katağan : konduz kıtasından tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. içi boş olan. kavuk. kerre. kebir. Zusammenfalten des Stoffes. — Zusammennehmen. katğan : katup kalmış olan şey. yakışıksız. müterris. cuş. — Verfolgen. katlama : devşirmek. bed şekl. metin. güldürücü. hart. — mal. katla : defâ. zulmet. Gast. — Folgen. — Zukost.oder Lanzenstechen. . yasak. katnaşık : murur-u ubur. kavi. tugyan. katağ : tabiye. Molke. ungestaltig. | kavğucı : def-u tard edici olan. sert. gürültü. Spassmacher. fest. verschwenderischer Liebhaber. Geräusch. kumaşı kat kat kırup bükmek. çabık çabık. Befestigung. gelen giden. doğ. aşik. hemrah olmak. kavcun : kavçın. — Spiess. kat : harezmde bir kasaba ismi dir. gewässert. hohl. karanğu gece. bir gözlü hurc. katış : karışık. araraşmak. katramak : tâcil ve şitab etmek. — Stark. — Ein zusammengedrehter hohler Gegenstand. ein zum Feuerschlagen gebrauchtes hartes Holz. nöbet. katav (kate) : büyük. — Freude. — Maskerade. âvâz. bir birine karışmak. verboten. sürmek.) : karışdırmak. süngi ile sokmak.

kavurma. sehr dünne Holzsplitter. — Geröstete Gerste. yağda kızarup pişmiş et. | kebzeci : küreye bakup kihanet eden budala. esassız. teper. kavrulmuş olan arpa ve buğday ve bakla. nemmam. . tüy. avanık. kazgan dibi. — Stehlen. hafidzade. — Eine aus Brettern oder Holz gezimmerte Sänfte. vasil olmak. keçek : ördeyin kuyruğunda kanadında bulunan tüyler. — Geröstetes. kavucak : karagöz resimleri. kavurmac : kavrulmuş buğday. kazma : kazacak alet. — Tölpel. keçe oyunu : bir nevi oyun. hayal. — Enkelsohn. belbağ. kazuk : ucu sivri deynek ve ağac. Nagel. kavusi : yön. kavşamak : kuşanmak. — Filz. kazı : kızı. kızartma. bir taife üzbeg. gebratenes Fleisch. Hobel. kavuş : otlamaklık. Verräther. — Gürtel. keçabe : tahta ve ağacdan mâmul dört köşeli sandıka muşabih açık zarf. — Schwanz. basturma. — Gewinnen. kazğanmak : kazanmak. mıh. baş kesvesi. einfältig. bübek oyunu. — Strategischer Ausdruck. Weizen und Erbsen. — Hohl. kazkanali : fenn-i harb istilahi dir. oyun suretleri. — Stock mit spitzem Ende. verweichlichen. kıl.kavluk : dorunun oğlu. oğru. oyma. kazakmak : hırsızlık. — Geräth zum Graben. Fussbekleidung. haramilik etmek. kazğan : büyük tencere. bir şey tofrak ya yumrukda gezilmek. iktisab etmek. — Der Weidende. gevşek. kazalak : mağak. kavşak : otlayıcı. — Neugewachsene Feder. kuşak bağlamak. — Puppenbilder. — Weideplatz. Gravierung. kebze : omuz küreyi. budala. Räuber. kazakçı : hırsız. — Grundlos. palas. yetişmek. Feder. çerende. — Gürtel anlegen. Beil. kavşak : kuşak.oder Flügelfedern der Ente. at etinin sucuğu. kondura. kavur : asılsız. keçe : nemed. — Kriegszeit. Kopftracht. Zelt. Ring. — Siegelring. kemerbend. rende. Name eines Musikinstrumentes. nohut. Binde. etwas auf der Erde oder Handfläche gehen lassend. Puppenbilder. — Wolle. remmal. süst olmak. çadır. — Unruhe. den Weg verstellen. pabuç. keçe (geçe) : pepe. gayet ince yonka. kavudak : kavurma. — Grosse Schüssel. serseri. kaznaklık : mehkuk. çocuk oyuncağı. karagöz resimleri gibi resm. ankommen. kavuk : içi boş olan. Spielbilder. dördüncü nesl. — Gedörrter Waizen. kazaklık : cenk eyyami. Haar. kazındu : telaş. — Dieb. çapa. sarık. futa. Özbekenstamm. Höhlung. saç. — Verläumder. Kinderspiel. — Gürtel. geveze dahi denilir. rauben. kavuş : kuşak. yol kesmek. harami. bübek. — SchaufelWahrsager. saf saf dizilmek. kavucı : çuğulcı. ayak kabı. — Wurst aus Pferdefleisch. Geröstetes. — Die Hülse der zerstossenen Hirse. ahmak. kazılmış olan hatem ve islimi. kemerbend. Wollenstoff. — Schulterblatt. — Grube. vierte Nachkommenschaft. halka. kavuz : darıyı döverken tanesinden ayrılan pustu. kavursun : henuz çıkmış kuş kanatı. — Eine Spielart. cevf. bebek. kazan. sich in Reih und Glied stellen. Kessel. Z. Zustand der Soldaten in Kriegszeiten. bir saz ismi. seferde asker ve leşker hali. yapıncık. gevşilmek. kavut : leblebi.

Rücken. — Oberkleid des Hirten und Viehtreibers. — Zucker. arka. kende : kötü. kedük : gedik. deyeri. deli. — Einfältig. hased. Mitte. — Befehlshaber. reme. — Kurz. kepenek : çoban ve katırcı cüppesi. — Spalte. — Platz zum Hanfbau. — Eidechse. rahne. kerç : dilim. kekre : bir nevi acı ot ismi dir. — Berathung. keremet : büyük ağaca denir. aşkı diş. | keynice : ardınca. keles : kerten kelez. — Name eines bitteren Krautes. kegey : araba tekerliklerinin ayakları. sohbet. yığın. Stück. — Sich berathen. kendik : göbek. — Elend. Flachs. kulube. puşt. keten. benc. — Rundes kleines Brod. kemirdek : dişleri fevk el-hadd usup hazasından çıkan. — Stinken. kökbaşın bir nevi. — Gegenstand worunter ein Lämpchen angezündet wird. allah ismi dir. çartak. Geschirr. keler : kertenkeler. — Schlecht. keyn : halk. encümen. — Hinterher. Versammlung. Neid. — Schwanzbein. kemal : kiymet. kerim : cömerd. soyolğan. — Bindfaden. — Werth. gene. kele (gele) : mevaşi. — Oberkleid. saçma sapan söz. — Berathen. kepşik : vezin bilmek içün kullanılan ölçü. kenderemek : kokumak. — Muthig. — Eidechse. hässlich. kuyruk sokumu. Schale. — Getreidemass. budala. Vogelname. — Unreife Pfirsiche. — Hervorstehende Zähne. kedu. — Weit. — Wort. orta. und auf welchem Leinwandfetzchen gegen den Regen gehängt werden. Wein. yağmurluk. — Sich ausdehnen. kölçe. saksı. Versammlung. kengelmek : kengeşlenmek. aba. alçak. — Stotterer. keng : geniş. encümen. — Volk. savut. — Kürbis. kendir : kinab. kerekke : zirih. bol. kelbar : dağarcık. kenkeş : maslahat. v. kens : şaşkın. keng. — Aus Rohr oder Stroh geflochtene Hütte. çirkin. avanak. bade. ham erik. kepe : kamışdan ve hasırdan mâmul alaçuk. verrückt. faulen. çürümek. — Nabel. kelte : kıssa. | kendirlik : keten ve kendir ekilen yer. schwanzlos. azlık. kelki : pepe. arkasınca. deltek. kep : söz. Hass. ekmek. iç. niedrig. Herde. gece muhabbeti. — Angelegenheit. Zwetschke. — Rädersprossen. maslahat. — Tasche. gedehnt. Nachtgesellschaft. Angelegenheit. kelam. — Panzer. tete. encümen. kengaş : meşveret. — Vierfüssler. parça. kuyruksuz. . kemişek : kuyruğun kemikli yeri. bedkyarlık. — Schnitt. kelte keles. fena. | kengelmek : genişlenmek. dumm. kene 1. elbise. ufak nan. kerke : bir nevi cüppe dir. Ritze. keskur. | kenkeşmek : meşveret etmek. bir nevi kuş ismidir. kemlik : şekavet. kenarseke : şeker. kedi : kabak. — Nashorn. kemirte : olmamış zerdali. şarab. Rede. muşaverelenmek. altında kandil yakup dallarına hastalık içün bağlanılan bez parçaları yağmurun muhafazası içün icad edilmiş olan bir nevi tüle. sürü. Allah's Name. Geplauder.keçikur : amir. kand. adavet. kelçe : bir nevi müdevver. Regenmantel. kerek : kerkeden.

ufak. serir. kesmelek : ağac kilid. | kıçışmak : haraş. Pflanze. Lärm. yauru. — Krankheit. Hohlziegel. — Zähneknirschen. alaçukun etrafında-ki çöplere denilir. feryad. taş ocağı. kiçiş : kıçık. kete kurğan : büyük bir memleket. kiçim : ata geydirilen zirih. bir nevi hastalık. — Filz. kiçik : ğıcık. klein. — Kerbstab. kiçitken : bir nevi ilac. — Scheere. — Kratzen. — Klein. mebhut. kığız (kiyiz) : nemed. ein aus Wolle verfertigter Teppich. — Krumm. keşir : havuc. çetele. kığaş : eyri.kerkev : armud ağacına şebih yabanı bir ağac ismi dir. jucken. — Das Kratzen. ot. ses görültüsü. kerti : kasiblerin hisab bilmek içün yontup kesüp istimal etdikleri ağac. — Augenlied. cirahet. — Augenblinzeln. def ve tabile diri germek. kezlik 1. ket : mastaba. — Umsonst. bir kabile. kab. Festung. kiçi : kıçık. kıçığ : kaşınmak. Höhle. kiç : denk. — Sich kratzen. — Medizin und Farbe. ein Stamm. . — Arznei. kertik : çetele. kerkinmek. zerdek. Wollenstoff. kersen : ağacdan mâmul büyük tabak. grosse Stadt. âdi tezkere. kiç kurun : ahşam üzeri. nişan eylemek. kec. — Rübe. Kerbstäbchen. | kıçış : kaşınmaka gelmek. — Pflanzenname. kıbık : ayran. âzim. ulu. kerpic : çi tuğla. kendir. kerki : büyük balta. vergebens. kiremit. Gerüst. Name eines Landes in der Nähe des Amuderja's. — Holzschloss. lieblich. çetele etmek. bestürzt. kiçikine. dilber. gezlik. şamata. illet. bir kalâdir. etwas stark drücken. Ebene. kıçışmak. kerlemek : şiddetle terledeyerek basmak. kıçırdamak : dişler ile ses etmek. kıçmak : kaşımak. Zeichen machen. Schrift. — Gross. — Klein. — Rohziegel. kerpi : kirpik. bir parça koparmak. çul. ova. — Kerbholz der Handwerker. küçük. — Klein. kethindi : bir nevi ilac ve boya dir. Rock von Baumwollenzeug Z. — Schreien. ses. — Hühnerhof. — Eine grosse Holzschüssel. akşam vakti. — Aufregen. — Grosses Land. kiçke : kafanın ve gerdenin arka tarafı. — Sich kratzen. — Saure Milch. patırdı. — Hinterhaupt. kıçğır : çağırmak. bağırmak. sebzi. kıçı : bir nevi nebat ismi dir. — Sitz. nebat dir. — Beengt. Gezanke. Nacken. doğ. Grünzeug. spannen. Junges. kezek : meze. kıçı : makas. ketek : tavuk oyası. faydesiz. wird auch auf die um das Zelt gesteckten Hölzer angewendet. — Grosse Axt. Geschirr. — Pferdepanzer. — Abendzeit. bir parça yonulmuş olan ağac. Amu-derya kenarında bir memleket ismi dir. havalanmak. kete : büyük. — Eine Krankheit. yünden mâmul kalın ferş. kertmek : azcık kesmek. — Geschrei. büyük şehir. ketun : keten. kesel : hastalık. keçe. Kerbholz schnitzen. ense. | kıçığlamak : tahrik etmek. Wunde. — Name eines dem Birnbaum ähnlichen wilden Baumes. — Lein. zarf. | kıçğırış : çağırış. kifte : zarar dide. kıbçak : gözü acele yumup açmak. — Sich schütteln. Hilferuf. — Etwas abschneiden. mağara.

kılavlamak : perdaz vermek. kımşanmak : yavaşce ve usul ile kımıldanmak. kını : kenar. — Thun. çeşmi ahval. meşakket. — Sich bewegen. kımık : ahşabdan fırlayan pare ve parçalar. kıyın : meşakket. — Gebunden sein. uferig. Nasenknorpel. zarf. tahrik etmek. kımıldamak. saç ve tüylü. kılbaş : bir nevi pare dir. kimerse : kimesne. Form. kırbık dahi denir. yapıcı. — Reifen. voll. — Eine Rohrart. — Zwei berühmte Tschagatajstämme. — Stückweise. kıne : edat dir. scharf. kıya kıya : parça parça. — Knorpel. akçe. kılıcın ağzını ziyade keskin etmek. . zürnen. — Sich langsam bewegen. kınğır : cesur. lisan-i m oğulda aziz demek dir. kındıra : bir nevi kamış dir. çit. Behälter. kımırlanmak : kımıldanmak. Stadt. parlak. balıkda bulunan ufak tükanlar. — Arbeiter. kulak kıkırdağı. kıpçımak : çember. mişin. sahil. — Holzsplitter. kıpamak : tâkib etmek. kınlamak : kılıca kın yapmak. — Sich rühren. halka. kıltık : kılcık. — Neigung. — Reisegefährte. kıldaş : yoldaş. çaşi. — Jemand. — Qual verschuldet. Obstart. kimsen : bir nevi çerm dir. arkadaş. — Behaart. Seite. | kıngıraymak : inad etmek. — Abgeschnitten. — Behälter. tasgiriyet içün mustâmel dir. — Rand. Schuppen. kımac : kec nigyah. kınalğudik : azaba mustahakk. tekdir etmek. zahmet. Qual. azab. kındırmak : istihza. Schärfen der Schwertspitze. das Haar auf Pfirsichen und auf anderen Fruchten. in der Mogulensprache: Heiliger. spitzig. köy. — Maass. Truppenweise. — Der Igel. — Falscher Blick. kip : gayet peyveste. kılar : bahadur. bir nevi meyve dir. kın : zarf. sivri. memlu. — Muthig. — Pferde oder Kameelmilch. Geld. Gestalt. — Fingergelenke. — Eine Art Ledersack. teayüb eylemek. — Sehr klein. Scheere. Genosse. — Bemühung. göz. merbut. anzünden. — Faden. — Trotzen. kım kım : parça parça. — Blau. maktu. kipri : kirpi. koşmak. von der Nähe sprechen. ardınca kovalamak.kığrat (kığat) : tavaif-i cağatayeden iki meşhur kabile ismi dir. Dorf. kab. bölük bölük. glänzend. — Scheermesser. kinet : tel. kıymak : hareket etmek. verfolgen. kık : kırkılmış olan. kılğuli : âmil. kılsık : yön makası. — Ausputzen. — Verbunden. Eisen. nachlaufen. kasaba. şeftali ve sair meyvelerde bulunan tüyler. Ohr. rundes Eisen. — Quälen. kimircek : kemirtlik. — Folgen. kile : ölçü. kimse. Ring. keskin. kınker : gök. kab. kınçır : sakat. kılınc (kılış) : efâl. kınak : renc ve elem vermek. pul. kımız : at ve deve südü. darılmak. suret. yeşil. kenarlı. şekil. . her dayim işleyici. sallanmak. timur. huy. kıyık : ucu kesik. makas. tane tane. — Verspottung. sallanmak. — Zugestutzt. — Verkleinerungszeichen. hücum. — Säbelscheide machen. müdevver sarılmış demir. tinc yerine dahi mustâmel dir. — Schieläugig. kılığ : kıllı. kim. — Tapfer. çengel. | kipleşmek : merbut olmak. — Eine Münzenart. kışlak. kışık. krumm. kasanak. yakın olup söz söylemek. kıkın : gayet ufak. kınc : meyl. kınak : parmakların mefasili. — Stückweise. etmek. — Häärchen. burun.

bela. hırtlak. Mörder. — Zähne knirschen. — Backstein. şebnem. Graukopf. kırbıktiken : kirpi. — Kesselstein. biç doğurmaz olan. tencere dibinde kalan yanmış şeyler. baz. cüce. — Stachelschwein. makas. Binde. kırğıc. kırklığ : yük. kıran : beş guruş makamında Iran parası dir. . kıskıc. Gebrochenheit. hastalık. kiçi kaz. sahrada ve yabanda girmek. — In der Wüste bleiben. kirtmek : bıçak ile çizüp çeteleye nişan etmek. — Käfer aus denen rothe Farbe bereitet wird. örtü. — Sperber. Zange. demircilerin büyük kelpeden gibi âletleri. timur kanad. kırmac : kırğıc. — Interjection. zobelartiges Fell. kısak : kısıcı alet. mengene. şikestelik. Werkzeug ähnlich der Schmiedezange. — Fasan. sülyün. kısık : sık. — Schwarze Araberin. — Kurz. — Zerrüttung. acele etmek. — Frisch gewachsene Feder. kırcıldatmak : dişlerini kıcırdamak. semur gibi şeyler. odalık. Odaliske. — Thau. kırğın : inkisar. kırmaça : haşak. — Krächzen Z. kıska : kısa. kırçılmak : yavaş kımıldanmak. Krankheit. — Neidisch. kısık ses. — Geräth zum Zusammenpressen. kirpitiken. — Miethe. kiremit. kırtış : bir şeyin üzerine henuz çıkmış tüy. kısımlamak : avuclamak. inciden mâmul tezyinat. — Holzscheit. kırğaul : yabani tavuk. Biber. — Brandreste auf dem Schüsselgrund. Eisenflügel. — Last Scheere. beyaz saç. — Sich zurückziehen. kirpik : kerpik. kirpiç : tuğla. kisek : yapışmış katı toprak parçası. kırağu (kırau) : kırağ. Sclavin. kırğıc : kazanın dibinde kalan yanık. kısac : kıskanc. — Rand. niedrig. kırbık : külahın kenarına dikilen post. — Name einer Burg in Turkestan. — Selavin. kirmek : ukde. rende hordesi. bağ. kelpeten. işaret etmek. kıskarmak : kıstamak. — Hineinstecken. boya. Kehle. alçak. Gurgel. Wildhuhn. kırnağ : cariye. — Knoten. — Unfruchtbare Stute. sokmak. kunfez. kırığlamak : kenara çekilmek. kırkıl : tüy ve saçları kır olan. kırlamak : kırda kalmak. — Pestkrankheit. boğuz. Schmuck aus Perlen. — Mit der Scheere abschneiden. kirpe : körpe. — Lederstuck an der Mütze. kırlağan : ta'un illeti. cariye. ak baş. kattal. dögüm. kırkın : habeşi. kırmız : al ve lal yapdıkları böcekler. — Unterdrückte Stimme. — Mit dem Messer Kerbzeichen machen. — Backstein. Hobelspäne. kleines Messer. — Decke. kırkılmış nesne.kırağ : kenar. kırımak : ince şeyin kenarından makasla kırkmak. siyah arab. dökündü. — Iranisches Geld im Werthe 5 Piastern. tutamlamak. mit den Augen zwinkernd Zeichen geben. kırpındı : kırıntı. yan. kırğı. kirav : abone. çiğ. kırıntı. parça şeyler. kısır : kısır kısrak. kırğu : atmaca kuşu. — Abfalle. — Eilen. istidlal. — Grauhaarig. halayık. konduz. kirközmek : girdirmek. — Augenlied. — Packen. kırkır : Türkistanda bir kale ismi dir. reng. Igel. kirtek : esvatdan dir. gözü açup kapamak. yorgan.

— Rother Bolus. kızıkmak : kızlaşmak. kiskülemek : koyun ve kurban kesmek. Heftigkeit. stückweise ausbrechend. kızce. kiş : kakum. — Zusammendrücken. | kisük : maktu'. — Hineinführen. — Wild. | kisişmek : karar vermek. dane dane çıkar. kızmık : tencere dibinde kalan şey. koğlama : ateşde kurudulmuş şey. kısnak : kısık. serseri gezen. kişimek : eyilmek. boğa. — Übereinkommen. bükülmek. yağsız peynir. verrückt. ufak kız çocuğu. — Zerstückelt. parçalanmış. koyun aygırı. | kışık : eyri. keulenförmig. itikad etmek. Feuer. | kizturluk : nemed ve keçeden inşa olunmuş kara evi. nahiye. Schwager. hiddet etmek. — Roth. — Schneiden. vertrauen. sözleşmek. kec. — Klatschrose. sıkup tutmak. şiddet. Held. kan. — Hautkrankheit mit Fiebererscheinungen. — Ein unter einander heiratender Stamm. kleines Mädchen. cenk etmek. redd etmek. feilschen. — Grosse Hacke. ateş. koçak. kahraman. Blut. kıstak : acele. altun. — Eine Fischart. Stammfürsten. — Kette. hirslenmek. koç. güvenmek. — Weisser Vogel. kiş (kişt Z. — Hermelin. kıstamak : şitab ve acele etmek. cabukrak. biçmek.) : kuru yoğurt. aufbrausen. — Zürnen. konduz. Decke. krumm sein. kızğanmak : kıskanmak. kırmızırak. kızğıne : kızcağız. kodoş : hunud. — Hohl. koçalak : besaletlu. koda : yekdiyerine kız verüp alan kabile. kisten : piaz denilen bir nevi harb aleti dir. kızalak : gelincik çiçeyi. — Dorf. — Aus Filz verfertigtes Zelt. Strasse. | kızıl ayak : bir nevi beyaz kuş. gedreht. spaltend. kodalak : ecdad. — Glauben. — Sich erhitzen. Fessel. aufbrausen. — Fettloser Käse. — Dervisch. Eifersucht. — Krumm. çöki. — Sich krümmen. kızıtmak : kızdırmak. | kızıl ala : bir nevi balık dir. — Eile. — Krumm. warmen. kız bala : kızçocuk. dar yol. verfolgen. kızımtol : rengi kırmızıye mail. kızıl : kırmızı. | kızıl deli : azğın. kıvanmak : inanmak. arkasından kovulmak. Gold. mecnun. kızık : hararetlu. nemed. — Filz. . pazarlık yapmak. içeriye sokmak. köy. kısmak : sıkışdırmak. kızamuk : humma ile karışık bir cild hastaliyi dir. kişik : burmalı. koba : semirmek. — Mädchen. budamak. koçkar : koç. — Rothfarbig. otak. — Zorn. | kızıl balçığ : kil ermeni. kof. kiz : keçe. kivürmek : idhal etmek. — Plauscher. pul. kişen : zincir. çatallu. — Am Feuer getrocknetes. einlassen. koğ : şikaf. kitmen : büyük inli kazma. şeci. kismek : kesmek. — Kampfgeräth. Widder.kıskınc : gazab. derviş. eyri olmak. — Widder. — Sich krümmen. — Fieberisch. gayret. kışlak : kariye aşairin avlı olan evi. — Stute. — Mädchen. — Fett machen. tesmin etmek. bacanak. — Brandrest am Grunde der Schüssel. kışmak : eyilmek. sokak. hali boş. azmak. — Kühn. dişi at. kıskanc. bükünmek. — Flussenge Z. kıtılmak : beyhude söz söylemek. — Ahnen. Biber.. sıcaklandırmak. — Erzürnen. kısrac : kısrak. Held. gürzün şeklinde olur. aşiretin ululari ve büyükleri. — Schaaf schlachten. treiben. — Eilen.

têhül etmek içün bir kız aramak. kolmaş : beyhude kelam süyleyici. kolçır : suhen-çin. konacın : iki yaşar kısrak ve inek. | koyçi : çoban. — Gehilfe. — Fäulniss zwischen den Fingern. eylenceli resmler. kolkana : bir nevi cirahet dir. — Krähe. — Eine Krankheit. koldamak : iyane. Versammlung. yardum etmek. kon : mesken. — Sonne. — Schattenbilder. — Zweijähriges Füllen oder Kalb. konğar : çamur gibi. kollukmak : hizmetde bulunmak. zir. kolamak : bir şeyi önüne sürüp gitmek. tavaif-i özbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. — Gäste bewirthen. bilezik. konaş : kurre-i kamer ile pervin yıldızlarının hisab mukarenesine denir. üzbekischer Stamm. | koy-yılı : sal-i türkan dayresinin sekizinci yılı. — Epilepsie. konğuz : bir nevi siyah böcek dir. — Kothähnlich. Saum. aff teleb etmek. — Das 8-te im Cyclus der alten Türken. Helfer. Berührungsstelle zweier Flüsse. kohu : koku. konam : bir nevi illet. — Wunde am menschlichen Körper und am Fusse des Pferdes und Maulesels vorkommend. bülük. koy : koyun. — Etwas vor sich hertreibend gehen. — Schwarzer Käfer. Schafjahr. — Im Dienste stehen. sarıca ve karıca derler. donan dahi derler. — Danksagung. — Diener. — Vogelname. koyak : cenkde mustâmel bir nevi silah dir. koyar : multeka. koyturuk : musafire bakmak. Z. — Geruch. — Jagdpferd. — Verleumder. mit dem Gesichte zur Erde fallend. koldaguc : muavin. — Kleideinschnitt. — Aufenthaltsort. irk un-nesa illeti. — Bitten. kolav : ok. deli kanlı. helfen. kolansa : parmaklar aralarında zuhura gelen teaffünat. böbek. unter. Kuhkalb. Schale. — Wünschen. Truppe. fırka. — Zweibis dreijähriges Füllen. — Kriegsgeräth. Jüngling. kolbağ : bilek yüzük. Puppen. — Klingel. kollukcı : hizmetkyar. peykan. menazil. — Helfen. etek. koyaş : güneş. insanın vücudında ve at ve katırların ayaklarında zuhura gelir. — Çagataischer Stammname. — Teller. yardımcı. ubudiyet. taht. . yüz üzerine aşağı düşen. — Das Schaf. kombul : deste. konğur at : gök ve tarlan at. yiyit. küsfend. urgacı inek. koyanğu : koyanc. tapfer. Junge.koğurcak : karagöz resimleri. beehren. Schelle. — Pfeilspitze. zil. hurmet etmek. — Armband. oturak. koyan : gerdab. konk : karğanın bir nevi. bendelik edici. kolamağlığ : teleb. konalğa : mesken. iki çayın bir birine koyulduğu yer. istemek. — Haufen. konğurak : çıngırdak. kınğır. — Wirbel. | koy kuş : bir nevi kuş ismi dir. konan (ğonan) : iki üç yaşar at. — Haltestelle. kolturmac : esvab ve kaftanın çakı. — Verbindung. kolmak : iltimas. — koncak : tabak ve kyase. kolıncak : tavaif-i çağataydan bir kabile ismi dir. — Eine Art giftige Spinne. konde (ğonde) : bir nevi zehirli örümcek. genç. kollukluk : beyan-i teşekkür. Z. — Plauscher. yığın. — Hirt. bir şeye muavenet etmek. Brautschau.

— Paar. yoldaş. fröhlich. Zeitalter. şadmanlık. — Kopfschuppen. konkaş : saçlarda bulunan kepek. bewegen. saye. ordu. koranmak : tuzak kurmak. düyün ve dâvetde halka oturmak. kuşluk vaktı. asıl. Becher. | kozğalan : şamata.konk : büyük. asman. kök : mavi. — Trinkgefäss. şamataya başlamak. konkuş : kibir. kozğanmak : hareketlenmek. cesim. karışıklık. — Weberei. kemane. Palast. Wächter. kopuz : kavun. — Doppelflinte. saz. tertib. Anfang. Gefährte. biyaban sahra. — Melone. — Gross. — Gürtel. kopu : iri. koşti : hemrah. beraber. ağ. yol. kozalak : âdetden ufak olan zaif şey. aufstehen. — Gross. reman. bostan. yakışıksız. koruk : kabarmış. yasak. — Name eines turkestanischen Beamten im Range eines Vezirs. — Gefährte. Reisegenosse. koldaş. futa. kızmış. sadr-âzâm. Rand. zenburun meskeni. gekocht. mutlaka yuvarlak şey. — Sand. asker. — Aufenthaltsort am Meeresufer. abgebrochenes. kopal : kaba. kopa (kupa) : kova. eşar söylemek. koran : arı teknesi. karpuz. kum. koz : ğoz. — Lärm anheben. | kovancılık : sevinc. mahala. — Volk. Kürbiss. — Anfügen. — In Bewegung gerathen. Ursprung. zusammen. Sauerteig. Unruhe. Himmel. ibtida. Zeit. Gedicht aufsagen. — Falle legen. rundes Ding. konar ve göçer bedevi gibi olanlar. kopuk. kovala : sevahil-i derya kenarında yapılan âdi mesakin. — Eimer. kak. içi boş olan. stossen. kop : kalkak. kouş : kovuk. Ziyadelenmek. — Eine Würde in Turkestan. kiyam etmek. koş beyi : Türkistanda vezir makamında bir rütbe ismi dir. korkuzmak : korkutmak. gölge. korçalmak : kocamak. torgay. — Mittagszeit. korun : vakit. Nomadenartig umherziehen. bir nevi serçe dir. biçimsiz. Geige. delv. Eimer. Versammlung. in der Runde sitzen. koşa (koş) : çift. kopmuş olan. hatun. Lerche. Heer. kemale irişmemiş. — Was zugefügt ist. — Grob. karaul. Falle. kabarcık. — Furcht. şad. kozğalamak : harekete gelmek. devr. — Stolz. trocken. orbak. — Schatten. Sperlingart. koşulğucı : ilave olucı. — Geschwollen. koşarta : ortalık. unschön. farih. — Lärm. koşa şey. kımıldanmak. | kozğalaşmak : gonga edişmek. . kor (kur) : kemerbend. kor biyi : Türkistanda bir rütbe dir. kova. Weg. cebhane memuru. konak. refik. kopatluk : büyük çaştkyah. koşantı : arusun hanesinden damadın hanesıne gönderilen hediye. vortragen. — Strasse. sich vermehren. — Blau. inşad etmek. arkadaş. tuzak. Wüste. koptı aldı : bir nevi aşik oyunu. korkulday : korkuluk. kuşak. formlos. — Geschenk der Braut an den Bräutigam. çehiz. silahlık. hile etmek. — Umstürzung. kakmak. — Bienenkorb. çive ham üzüm. köçe : sokak. cemiyet. Belustigung. pek büyümek. — Eine Art Sängerspiel. çağ. — Zanken. kozak : nesaclık. Schlauheit begehen. — Kleines schwaches Ding. unreif. — Zeit. Weib. koşmak (kuşmak) : ilave. — Wachsen. haşiye. Mitgift. uluğ. — Hohl. — Gemeinschaftlichkeit. kopğa : koba. Ministerpräsident. kozğun : inkilab. — Erschrecken. — Freude. koşun : halk. | koşa miltuk : çifte tüfenk.

— Fleisch vom Knochen abnagend essen. — Kleine Satteldecke. araba çarhi. kökel : imdirici. oğul. çok yaşlı. yiyinti. köpser : tulum. kartal gibi. düşkün. — Mehr. köndelenk : ivac. kömüklük : gömülü. — Erhebung. körpek : hafif. — Eine Art Jagdvogel. | köprek : ziyaderek. kötel : dağ. — Maulwurf. sebük. eyri. Greis. an einander binden. — Klein. — Haufen. geçid. — Sich erheben. pamuklu hırka. — Umarmen. | köplük : çokluk. kökene : zincir. şaşkın. köp : çok. | köterimlik : kaldırmaklık. kömürmek : eti kemikden diş ile koparup yemek. kötec : bır nevi matbuh dir. ins Gefängniss bringen. Übergang. — Butterfass zum Gebrauche für Buttermilch. süd verici. vafir. musicieren. — Panzerartiger Anzug. Sitz. közel : yanmış ve yakılmış alefden kalan parça. kuçin : hanım ve banu demek dir. — Ein Alter. — Bettdecke. köpe : cevşen mesellu bir nevi libas. kötürüm : mefluc. suvari. beyahrt. köşek : bir senelik deve yaurusu. kökenel : bir nevi şikyar kuşu dir. Fessel. etwas liebgewinnen. kökrek : sine. dağılmak. ufak. bir şeyi bir şeye dikiş ile bend etmek. bend. kökenk : mahal aslı. — Abrunden. yürek. pinhan olmak. — Sich zerstreuen. sich an Kameele und Pferde anheftend. — Berg. — Kette. köpçik : eyerin üzerine konulan küçük şilte. Adlerähnlich. Knabe. — Musik spielen. Elend. deveye ve ata yapışır. köl : ahmak. budala. krumm. geheimes Wort ins Ohr flüstern. kötermek : kaldırmak. köpçi : ekseriya. köktaş : südkarındaş. köredemek : perakende ve perişan olmak. aus dessen Federn Polster bereitet werden. — Ursprung. baumwollener Mantel. — Sängerin. — Schlauch. köndeletmek : yuvarlatmak. — Zumeist. — Überrest verbrannten Futters. oturak. terennüm etmek. — Dumm. köstebek : kör sıçan. — Anschwellen. koca. cümlesi. — Kind. — Verborgen sein. gönül. köktemek : saz çalmak. körpe : yatak yorgan. — Begraben. yer kabarığı. kömemek : kapunun ard tarafı. medfun. — Gelähmt. ihate etmek. köpmek : şişmek. köşeki : ihtifa. hatun. — Einjähriges junges Kameel. köpü : yoğurtu ayran etmek içün kullanılan yayık. — Aufheben. Reiter. sämmtliche. — Frau. . — Grosser Wasservogel. — Viel. köpçük : küçük. kuçmak : kucaklamak. — Hintertheil der Thür. kadın. kulağa pinhan kelam söylemek. — Eine Art schädlicher Thiere. köksün : ihtiyar. köpün : çocuk. köstek. — Brust.kökeyin : muziyat-i hayvanatın bir nevi dir. etwas durch annähen verbinden. ku : büyük beyaz bir nevi murg abı dir ki tüylerinden yastık yaparlar. — Menge. kırba. beyenmek. köklemek : yamak ve parça dikmek. umgeben. geheim. kötelmek : kalkmak. — Leicht. Herz. bir birine çenber ederek bağlamak. göyüs. — Etwas gekochtes. kömle : yığıntı. tekerlik. köprük : köprü. Wagenrad. einfältig. kalabalık. — Verkrümmung. — Flicken. gizli. — Milchbruder. — Brücke. bend etmek.

kucak (koçak) : ağoş; koç adam, cesur, koca. — Umarmung; Held, gross. kucaşlamak : ağoşlaşmak, musafaha. — Handschlag, sich umarmen, kuduk : kuyu; bulak; kulan yaurusunun pek ufağı. — Brunnen; gemischt; kleines Eselfüllen. kudukmak : zalimane hareket etmek. — Grausam handeln. kudusak : sarık, kovuk; kursak. — Kopftuch; Eingeweide. kudusan : dargın, zalim. — Zornig, grausam. kuydurgu : ateş çıbanı, suhteni kuydurcı. — Krebsgeschwür. kuyğun : denizden karaya konulmuş parça. — Meeresbucht. kuylamak : derin, çukur kazmak. — Tief, Grube graben. kuyman : bir nevi yağlı çörek, kat kat yağlı ekmek. — Fetter Strudel, fettes schichtenartiges Brod. kuyuk : kuyu, kalın, sıkı. — Dick, fest. kuyum : altun ve saireden ziynet içün yapılan eşya, koyumcu, dökmeci. — Goldzierrat, Goldarbeiter, kuyuşkan : atın ard tarafı. — Hintertheil des Pferdes. kulan : yabanı at. — Wildes Pferd. | kulan kuyruğu : bir nevi gyah ismi dir. — Eine Grasart. kulet : bir yutum, bir lokma. — Ein Bissen, Schluck. kuluk : sarık, kavuk. — Turban, Kopftuch. kuma : kul, cariye, halayk, bende. — Sklave, Diener. kumakcı : beyhude söyleyici, şakacı, güldürücü. — Schwätzer, Spassmacher. kumal : müdevver, yuvarlak. — Rund, kugelig. kumalağ : koyun, keçi ve devenin tezek ve gübresi. — Schaf-, Ziegen- und Kameelkoth. kumarmak : ihate, muhasara etmek, kapalamak. — Umgeben, belagern. | kumarğal : muhasara, kale. — Belagerung, Festung. kumğan : ibrik, kumkuma. — Krug. kumka : kumaş, basma. — Stoff. Kattun. kumlağ : kumsal, kumlu yer. — Sandige Gegend. kumsal : kum karışık olan erazi, kumluk. — Sandige Erde, Sandebene. kumsi : haber verici, mücdeci. — Bote. kumşum : tumşuk. — Schnabel. kumurkmak : tevcih, hareket etmek, kımıldamak. — Sich. wenden, bewegen. kumursğa : karınca. — Ameise. kund : açık, kavi, kuvvetli. — Offen, stark, kräftig. kundağ : top şey, tüfenk çıkmağının yeri ve sapı, sarılmış etfal melbusatı. — Rundes Ding, Gewehrschaft; Kleidung der Wickelkinder. kunğarmak : yerinden kımıldatmak, hareket etmek, koparmak. — Sich von der Stelle rühren, reissen. kunuk : mükedder. — Betrübt. | kunukmak : mükedder olmak. — Betrübt sein. kupan : büyük, kocaman; sened, pusula, bitik. — Gross; Schriftstück, Buchstabe. kupur : oyuk mahal, kyase, kab, çanak gibi şeyler. — Ausgehöhltes, Schalenähnliches. | kupurcuk : küçük kutu. — Kleine Schublade. kuran : silah, yarak, cebhane. — Waffen, Pulverbehalter. kurb : kenar kırığı. — kurban : keman muhafazası ve zarfı, kab, kın. — Köcher, Scheide. kurçak : resm, heyet, kılık, kıyafet. — Bild, Gestalt. kurçuk : dervişlerin külahlarına sardıkları parça. — Um die Derwischmütze gewundener Stoff.

kurcı : silahşor, cebeci. — Stallmeister. kurdaş : amuca zade, birader, kardaş. — Fetter, Bruder. kurdaşank : atlarda olan kan çıbanı. — Blutgeschwür am Pferde. kurduğlamak : koyunu kurda kapdırmak. — Schafe vom Wolfe wegrauben lassen, kurğal : iki nesnenin mahal-i irtibati. — Verbindungsstelle zweier Gegenstände. kurğamak : hifz etmek. gözetmek. — Bewahren, beobachten. kurğan : hisar, kale. — Festung. kurğaşun : kurşun, ok. — Blei, Pfeil, kurğatmak : şamata, gürültü etmek. — Lärmen. kurğavmak : ihate. muhasere etmek, etrafını kuşamak. — Umgeben, belagern. kurin : futa, kuşak. — Gürtel, Schürze. kurişi : tatar içi dışı bir olan külah, kalpak. — Tatarenmütze von innen und aussen gleich. kurya : bakasız, baraka; harabe-hâne, virane. — Ohne Ausdauer; Hütte. kurma : ağac kaşık. — Holzlöffel. kurmac : kavurma misr buğday. — Gerösteter Mais. kurşak : kuşak, futa. — Gürtel. | kurşamak : ihate etmek, ortaya almak. — Umgeben, in die Mitte nehmen. kurtğa : koca karı. — Alte Frau. kurtğarmak : halas eylemek. — Retten. kurtun : kurd. — Wurm. kuruğ : halvet, yasak olan mahal; kuru; bağ. — Verbotene Stelle; trocken; Garten. kuruk : kuru; sahil, kenar-i derya. — Trocken; Meeresufer. | kuruklığ : kuruluk. — Trockenheit. kuruksay : suyu kurumuş ve çekilmiş cay, dere içi, iki dağ arası. — Ausgetrockneter Fluss; Thal, Bergspalte. kurultay : muşavere içün ictimâ eden meclis. — Rathsitzung. kuruman : ordunun arkasını gözetmeye memur olan asker bölüyü. — Truppe zur Beaufsichtigung der Nachhut. kurumsak : kaltaban, pezevenk, delil. — Hahnrei, Führer, Verführer. | kurumsamak : yol göstermek, rehber ve delil, pezevenk. — Wegwerfen, verführen. kurut : süt kurusu, bir nevi peynir. — Käseart. kuskac : kaskac, demircilerin büyük kelpeten gibi âleti. — Zange, Schmiedwerkzeug. kuskun : atın kuyruğuna geçirüp eyerin arkasına merbut olan ip ve kayış. — Schwanzriemen am Sattel. Z. kuş-hane : menzil, mesafe, kyarvan seray. — Station, Entfernung, Karawan seray. kuşlağ : şikyargyah, kuşu çok mekyan. — Jagdplatz, Vogelreiche Stelle. kuşlamak : şikyar etmek, avlamak. — Jagen. kuşmar : bir nevi kuş tuzağı. — Vogelfalle. kuşnac : bilici, falcı. — Wahrsager. kuşuk : koşma, raks, bir nevi teganni dir. — Tanz, eine Gesangart. kuşukluğ : karışık. — Gemischt. kut : sâdet, baht, tecelli. — Glückseligkeit, Vorzeichen. | kutluğ : mesud, mubarek. — Glücklich, gesegnet. kutak : ricliyet, zikriyet, çok, âlet. — Mannbarkeit, Glied. kutalmak : geyinmek, bezinmek, yasanmak, libas ile ziynetlenmek. — Sich schmücken, sich mit Kleidern schmücken. kutan : saka kuşu; ayıl, mandıra, ayın halesi, etrafı ihateli koyun yatan yer. — Stieglitz; Mondhof; Weideplatz. | kutanlamak : halelenmek, hale tutmak. — Von einem Hofe umgeben sein.

kutanmak : mesud, memnun olmak, sevinmek. — Glücklich, zufrieden sein. kutas : bir nevi dağ öküzü dir, kuyruğundan tuğ yaparlar; bir nevi işaret dir, at gerdenine asılan alamet, bayrak, sancak. — Eine Art Gebirgsochse, aus dessen Schwanz eine Art Fahne gemacht wird; Zeichen, am Pferdehals angebrachtes Zeichen, Fahne. kutkarmak : tahlis, ibram eylemek. — Befreien, belästigen. kutmak : kalmak, iskyan etmek. — Bleiben, sich aufhalten. kutuk : müsafir. konuk. — Gast. kutulmak : halas olmak, kaçmak. — Befreit werden, sich flüchten. kutur : uyuz, çiçek yüzlü. — Krätze, Blatternarbig. | kuturmak : kudurmak; azmak, kutur illetine mübtela olmak. — Toll werden; krätzig werden. kutuz : kuduz, azmış köpek. — Wüthend, toller Hund. kuvadamak : mutegayir el elvan olmak, rengini atmak. — Verschiedenfärbig sein, Farben spielen. kurak : dağ beli ve ortası, geçid. — Gebirgsrücken, Übergang. kuvank : saçlardan dökülen kepek; konak. — Haarschuppe; Gasthaus. kuvanmak : itimad etmek, sevinmek. — Vertrauen, sich freuen. kuzay : asla güneş uğramayan yer, gölge. — Ein nie von der Sonne beschienener Platz, Schatten. kuzğun tingizi : Amu derya. kuzudük : eşek yaurusu. — Eselfüllen. küygenek : bir nevi kartal cinsinden şikyar kuşu dur. — Adlerartiger Jagdvogel. küymenmek : sebeb-i vesile bulmak. — Grund zu einem Vorwand finden. küküm : serd bir şecer dir. — Starker Baum. kükür : kaşgar lisanınca çanak ve kyase demek. — Gefäss oder Schale in der Kaschgar-Sprache. küküz : makbul, hediyeye layik olan. — Kostbar, als Geschenk würdig. külbar : dervişlerin arkalarına takdıkları tolumdan torba. — Schlauchartiger Sack am Rücken der Derwische. külçe : tarla taksımı, parça parça zurât yeri. — Stoppelfeld. küleğçe : her turlü kümeli top şey, yığıntı, küme. — Jedes rundartige Ding, Haufen. külek : emvac, rüzgyar. — Wogen, Wind. kümbür : tantana, avaz-i bülend ile çıkan ses. — Getöseartiger Ton. | kümbürlemek : zemzeme, tantana, arslan ve deve mesellu hayvanat kümbürtüsü. — Getöse, Brüllen des Löwen und kameelartigen Thieres. kümek : yardım, imdad. — Hülfe, Stütze. kümüldürdük : at ve devenin gerdanına asdıkları mercan halkası. — Perlenschnur um den Hals des Pferdes oder Kameels.. künci : susam, semsem. — Sesam. künde : kötük, mücrimlerin el ve ayaklarına urdukları bend. — Fesseln an der Hand oder am Fusse des Verbrechers. küngec : herze, mashara. — Geschwätz, Maskerade. küngremek : kendi kendine esnayi hiddetde darılmak. — Auf sich selbst böse sein. küpe : sarac ve konduracıların bir şey düz etmek içün istimal etdikleri bir nevi çekiç. — Sattler- oder Schusterwerkzeug zum Glätten. küplemek : çoklaşmak, çok olmak, ziyadeletmek. — Sich vermehren. kürçek : kürek. — Schaufel. küremek : ateşe hava vermek. — Feuer anfachen. küremek : körüklenmek, toprağı sürüp ber taraf etmek. — Kehren, schaufeln. kürke : bir nevi buru ismi dir; nemed, keçe. — Eine Art Pfeife; Filz. kürkü : su tolumu, kırba. — Wasserschlauch.

kürtük : bir nevi matbuh dir. — Etwas Gekochtes. kürtün : eyer, semer. — Sattel. kürük : el körüyü, dem. — Handblasebalg, Athemzug. kürüklenmek : üfürülerek yanmak. — Durch Blasen brennen. küsav : mahruk hatib parçası, ateş karıştırıcı çöp. — Verbranntes Holzstück, Holzstück zum Feuerschüren. küskü : yanup söyünmüş kütük. — Abgebrannter Holzstumpf. küteül : muhafiz, bekçi. — Wächter. kütük : kesilmiş umça parçası, ana defteri. — Abgehauener Baumstamm. kimbek : mesellu, tıpkı. — Ähnlich, Ebenbild.

L
la : edat dir, ah, eyvah, efsus makamında mustamel dir. — Partikel, in der Bedeutung: oh, weh. laçin : beyazlı şahin; kadim bir türk aşireti dir; şedid; tazı. — Weisser Falke; alter Türkenstamm; heftig; Jagdhund. laçlamak : munâzâ, kouga etmek. — Streiten, zanken. lafadan : yarım oyudulmuş tohum, yumurta. — Halb geröstete Körner Z., Ei. lay : kil, çamur. — Thon, Koth. layın (layı) : edat, kelime ahirine teşbih mânâsi içün, ve kadar yerine dahil olur. — Bildungssylbe, am Ende des Wortes, zur Vergleichung. laylamak : çamurlamak, sıvamak. — Beschmieren, einkothen. lak (lek) : içi bozuk yumurta. — Faules Ei. lak (lağ) : ismi mekyan edati. — Zeichen für Ortsnamen. lak (lağ) : bazi, hezl, zarafet. — Scherz, Anmuth. lap : edat dir, bütün bütün, birden bire mânâsına. — Ganz und gar, auf einmal. lapa : suluca pişmiş tâm, kuyuca şeylere denir. — Wässerig gekochte Speise, wird auf dichte Dinge angewendet. laşmak : başa çıkmak, ağraşmak. — Lagern Z. lavlav : alevli, şiddetli. — Auflodernd, heftig, lavaşi : umumen yası şeyler. bir nevi yası ve uzun ekmek. — Im Allgemeinen: breite Dinge, Art langes und breites Brod. leba : ehtifar, nazir. — Alt, Aufseher. lebaşak : kayde, usul, irtibat. — Regel, Band. leçek : harir mendil, baş örtüsü, yaşmak. — Seidentuch, Kopfbedeckung, Schleier. lenk (lünk) : futa, peştemal, peşgir. — Schürze, Handtuch. lenker : yayvan, toprak, büyük çanak, müdevver tekne, sahan. — Geräumig, grosses Gefäss, runder Trog, Schüssel. lete : kumaş, paçavra, bafte. — Stoff, Lappen, Gewebe. liara : afgan lisanınca yol, tarik. — Afganisch: Weg. licak : kişmiş ile mahlut bir nevi tâm dir, macun. — Mit Trauben gekochte Speise, Opiumteig. lik lik : yavaş yavaş. — Nach und nach. lök : içi bozulmuş kavun ve yumurta; iri, kavi, ağır, tembel. — Faule Melone, faules Ei; gross, stark, faul. lökçe : gevşek, boş, bi-perva adam. — Locker, leer, ungeduldiger Mensch. löke löke : parça parça, top top. — Stückweise. löklök : yortak at. — Trabendes Pferd. lu : ham, sest; levend. — Krumm, schwach; Held. lu : sarkık, asılgan, gevşek. — Hängsel, locker.

luç : çıplak, uryan. — Nackt. luçe : bağçe eriyi; göz, mahal, takçe. — Gartenpflaume; Ort, luhçek : tüysiz, cilalı, parlak; bir nevi şeftali. — Federnlos, glänzend; Pfirsichart. luy : pelenk, arslan; sal-i türkan dayresinin üçüncüsü dir. — Löwe; im alten türkischen Cyclus der dritte. luli (lululi) : çingene, köcek, fahişe. — Zigeuner, Tänzer, Luder. lurs : kabar, badiye nişin. — Geschwulst. lük : iri, büyük parça, toplanmış. — Gross, grosses Stück. lümlüm : yumuşak, mülayim; yalancı. — Weich, sanft; Lügner. lünki : lenk, çolak, topal, aksak. — Krumm, lahm.

M
maç (muçi) : puse, öpüş. — Kuss. mağ : baş, kanat ve kuyrukların ucu hep bir reng olan güvercin. — Am Kopf, am Flügel und Schwanze gleichfarbige Taube. mah : öpüş. — Kuss. S. maç. mahtamak : sena, sitayiş etmek. — Loben, preisen. mahu : pis, uyuz; kaş ve kirpiyi dökülen adam. — Schmutzig, krätzig; Augenbraun und Wimpern verlierender Mensch. may : yağ. — Fett. | maylamak : yağlamak, semirmek. — Schmalzen, einfetten. mayda : ince, ufaklamak, ince doğramak. — Dünn zerstückelt. | maydalamak : ufalatmak, kıymak. — Zerstückeln. mayen (maynen) : beyni, damag; mebni. — Gehirn; begründet sein auf ... mayren : sakat, ayıblı. — Gelähmt, fehlerhaft, mayruk : zaif, hamide, yanbaş. — Schwach, gebogen, krumm. mayuk : açılmamış çiçek, konce. — Noch nicht entfaltete Blume, Knospe. makar (maker) : deli kanlı, civan, genç, yiyit. — Jünglingjung. maktamak (mahtamak) : medh, sena etmek, târif, sitayiş etmek, öymek. — Loben, beschreiben, lobpreisen. | makta : sitayiş, vasf, medh. — Lob, Eigenschaft. mala : dıvarcı, sıvacı sürgüsü. — Ackerwalze Z. malay : hizmetkyar, uşak, yetim. — Diener, Waise. mamuğ : pamuk, pembe, keten. — Baumwolle, Watte. mamur : damar, irk, kök, özlük. — Ader, Wurzel. man (mank) : iri, koca başlı, şaşkın, hayran adam, ahmak. — Gross, grossköpfig, einfältig. mana : yol başına dikilen nişan taşı. — Grenzstein Z. manab : asilzade, beyzadelik. — Adelig, Adel. mang : üç senelik kuzu ve bere. — Dreijähriges Lamm. mangdurmak : yürürken vücudunu sallamak. — Schwingend gehen. | mangmak : sallanarak yürümek. — Schwingend gehen. mangış : reftar, naz ile hareket, yürüş. — Gang, zimperlicher Gang. manglay (mınglay) : alın, ilerüye giden asker, mukaddeme. — Stirn, an der Spitze gehender Soldat. mangramak : hayvanatın teferrüd etmesi, seslenmek. — Blöcken Z. Absonderung der Thiere. maniknit : tavaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines Türkenstammes. mankışlak : aslı mink kışlak, mahal ismi dir. — Eigentlich 'mink kışlak', Ortsname. mantuy : kıymalı yufka tâmı, hamur işi, kaşgar canibinde mustâmel dir. — Geschnittene Mehlspeise, Mehlspeise.

— Glasperle. Taffet. maşmil : bir nevi tiri. gurur. mit einfarbigem Kopf. — Üzbegisch: Ohrgehänge. mendağan : bir alet-i harb dir. mavlamak : kediye mav etmek. kahraman. mez : guze. gürültü. | matyarmak : teşekki etmek. — Miauen Z. kelle endahti içün kullanılır. mencane meyve çekirdeyi. yağır. mucadele etmek. — Stadtname. minceşmek : harf-endazlik etmek. sesletmek. sal-i türkan dairesinin dokuzuncusu dir. Stolz. — Hauptstadt eines turkomanischen Stammes. — Der Monat Schaban. — Siegesruf des Siegers. mindav : eyerden atın arka sırtında-ki yare. maşab : bir nevi kaba ve kalın şal dir. — Vom Sattel aufgeriebene Wunde. halka. maral (meral) : ahu. — Taube. buz. ben demek. . cenk. Saffian. merğaul : bahadur. serce. kebuter. meken : ahunun büyük cinsi. mıncağ : boncuk. baş kanat ve kuyruklarının ucu hep bir reng olan güyercin. merğinen : bir şehir ismi dir. Zwillingschaf. marı : kabail-i türkmeniyenin paytahtı dir. çokmak. — Üzbegisch: Frauenschmuck. — Grober. mergen : tüfenkçi. — Sich beklagen. dicker Shawl. marımak : havlamak. çifte kuzuluk. af af etmek. — Hirschkuh. tirid etmek. çerm. nişaneci. — Vom glatten Gesicht. koyun. glänzend. meleş : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. mered : şaban ayına denir. — Flinte. — Schnurbart. — Gebirgs-Spanferkl. menmi (min) : min. mevlen : kumaş. beng. — Streiten. Leder. indem er während der Schlacht die Hände ausstreckt. — Eine Fruchtart. Obstsamen. meşin. mığ : bıyık. mide : ufak. meşil : yüzü düz. — Stoff. milen : ilen. parça. celali. filinte. mikçin : dağ domuzu yaurusu. birlen. bir meyve. — Krieg. — Brod in Wasser einweichen. mickay. Stückchen. — Das Sitzen mit untergeschlagenen Beinen. — Klage. tez. — Schönheitsmal. Stock. mardaç : bağdaş oturuşu. — Grössere Hirschenart. schön.manmak : suya ekmeyi batırmak. bağdaş kurmak. erkek. — Samenhülse. metiz : çabuk. Frucht. mıltık : tüfenk. canfes parçası. çene yarışdırmak. tapfer. — Rundköpfig. mıçan : bir nevi meyve dir. — Kriegsgeräth zum Kugelwerfen. — Schütze. — Bellen. güzel. — Schwätzen. plauschen. — Held. mene urmak : çok söylemek. meş meşe : gouga. — Klein. Streit. dayak. mor rengli çiçek. geyik. — Veilchen. menta : benefşe. — Ich. zusammen. meded : üzbeg lisanında zer-u ziver demek. Eis. — Schnell. Mann. — Heerd in der Mitte des Zimmers. sahtian. kar. Glas. mehanik : odanın ortasında yakılan ocak. — Name eines türkischen Stammes. matyar : şikayet. mekeki : üzbeg lisanında küpe demek dir. dunkelfarbige Blume. — Selbstsucht. Flügel und Schwanz. beraber. miknik : hal. Suppe bereiten. Ring. men. meriv : galibin hin-i harbda ellerini uzadarak irad eylediyi kelime-i zaferiye dir. miçin : mubarek miçin yılı. deynek. mental : başı toparlak. — Der neunte Monat nach türkischer Zeitrechnung. — Mit. dane. pehlivan. menmenlık : enaniyet.

bulut. — Kalmükenstamm. — Unbezähmbarer Falke. mung : derd. — Ein spiessartiges Geräth neben die Grubenfalle gelegt. Ecke. moloz (molas) : karışık şey. mundak : şundak. minglay s. muna (mune) : iste. — Aufsteigen. munğan : pir. mevcud olan şey. — Winkel. Aktenstück. Taugenichts. — Versteckt. çiy. gizlenmiş. — Auf diese Weise. munglaymak : mükedder olmak. Nebel. . munkan : akçe. — Von hier. safderun. — Hier. hırsız. Burgthurm. — Kleines Thier. — Alter Mann. — Kleine Schrift. mungalak : gam yemek. mükedder olmak. böcek. Gelse. Neugeborener. şöylece. so so. — Hier. betrübt sein. gealtert. lächeln. munğal : Kalmak ulusuna mensub bir kabile dir. da. — Zahlreich. minimek : atın cilavını brakı-vermek. — Gesicht. ah-u derd. Kuss. muçul : muçu. klagen. mucumak : ihtiyarlıkdan hamide olmak. şurada. çehre. keder. safdil. Schmerz. mungraman : nale. munçe : bukadar. — Dampf. gülmek. munglaşmak (mungraşmak) : söyleşmek. — Viel. — Vom Alter gebeugt. munduği : bir nevi sih dir. gayet sert demir. muymul : bir nevi terbiye kabul etmez doğan. saf. — Katze. mışmış : olmuş zerdali. ak. muli : hırsız. hezar. — Hals. yaramaz. — Die Zügel nachlassen. — Nachdenken. moldur : şebnem. — Schmerz. sehr hartes Eisen. rein. — Thurm. arpa ve darı karışık buğday. Gold. — Mit einander trauern Z. — Scherzen. muğ : buğ. bunun gibi. sivri sinek. miten : kerpeden. — Jammern. — Eine Spiessart. gerdan. sebze. — Vorhandene Sache. kızıl. — Gras. — Dieb. mıskarmak : latife etmek. tebessüm eylemek. figan etmek. — Ähnlich sein. mayun : boyun. burc. tavaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Baustein Z. mungaymak : meyus kalmak. soviel. mög : gizli. altun. morçıl : kule. feryad. ağlamak. moğulçın : beyaz. — Traurig sein. — Wie dies. hocamış. munday : böyle şöyle. roth. mışık : kedi. — Betrübt sein. | mingizemek : benzemek. Name eines üzbekischen Stammes. Waizen mit Gerste und Gries vermengt. mise : çimen. Dieb. — Zange.ming : bing. gekochte Zwetschke. | mundin : buradan. küçük varak-pare. süprüntü. Mist. düşünmek. Rasenplatz. suar olmak. pişmiş erik. mucudluk : hazir. — Mongole. vasi. möçek : küçük canver. şikayet eylemek. bunca. hemraz olmak. moğul : mogul. boş brakmak. Weideplatz. — Reife Aprikose. mundu : mızrak şeklinde hendeyin etrafına konulan alet. munkuşi : bucak. yeşillik. — Geld. molduramak : hayret ile bakup yaş dökmek. otlak.. mol : bol. sened. — Traurig sein. | munda : burada. öpüş. — Thau. köşe. manglay. Kummer. — Tausend. ihtiyar adam. aksakal. kale künküresi. mingiz : benz. minmek : binmek. — Weiss. mungurğamak : mahzunlanmak. offenherzig. tevellüd eden insan. — Verblüfft und weinend etwas ansehen.

müçelge : varak. neyarsa : aslı ne irse. Ahn. — Nicht bearbeitete Wiese. herne ki. nakara : nar. ki aslı tatar aşiretlerine mensub-dur. muzuk : korkak. ausgetrocknete Erde. — Verstümmelt. — Name eines alten Landes. — Flinte. muş : korşunlu fişenk. Türkistanda bir derya ismi dir. kar. muşt : yumruk. nakçı : kadi naibi. ne deklü : ne. — Eis. devre etmek. nime : hiç bir şey. Maus. murkı : altıncı arka. — Kurzer Spiess. — Sich berathschlagen. Rauchfang. iç hisar. mücene : badem ve erik gibi bâz meyvelerin danesi. — Was es auch sei Z. müşek : kedi. — Name eines unter die Üzbegen vermengten Volkstammes. ursprünglich Tatarenrasse. murı : baca. çekirdek. kangı. — Sechste Urahne. — Zapfen. was immer. cedvel. — Jenseits. — Ohm. — Flinte. niyirsün : deyil mânâsına. — Blättchen. bir âzâsı eksik adam. nayza : nize. nahna : bir nevi at hastalığı. nemim : ne şeyim. narirak: ol tarafrak. ne yangaligce. ocak. niçağ : ne vakit. narvan : nerduvan. netenk : ne güzel. -es. davul. — Luftloch. türkistanda bir vilayet ismi dir. ney : şikyar kuşlarının gerdenine asdıkları çığavul. — Seidenband am Halse der Jagdvögel. niçükleşmek : istişare etmek. — Katze. welche durch das Abschneiden der Pferdenase geheilt wird. Trommel. kurudulmuş erazi. ne dir. — Zu welcher Zeit. N nacan : tokmaklı büyük balta. Zelt. kaymak ağacı. weshalb. — Grosser Vogel. — Keulenartige Hacke. nitekim. narin : kale. tabel. — Schwelle. wer immer. güyercin südü. — Stellvertreter des Richters. busağa. Tafel. die andere Seite. -e.. — Warum. narke : çerge ve halka kurmak. musluk : dayim akar boru. — Schillernder Vogel. nağu (neğu) : niçün. ne mülküm. muz : buz. — Nichts. neme dir. ateşdan. . Taubenmilch. fare. at burnunu keserek illeti def ederler. natas : sürülenmiş tarla otu. dayı. sıçan. Flinte. umgeben. Ratte. nesheb (nehşeb) : kadim bir memleket ismi dir. müşük : fişenk. — Wie schön. — Was mir gehört. | nevce kuşu : bir nevi bukalmun kuş dir. boru. Rohr. meşveret kılmak. — Pauke. bitik. ein krüppelhafter Mensch. ne zeman. — Faust. Lehrbrief. — Eis. nevce : iri büyük bir kuş. ne yahşı. sened. fişek. müsün : buz. kangı sebeb içün. nein.muntuk : sakat. — Horn eines Thieres. Name eines Sees in Turkestan. Provinzname in Turkestan. boş yer. Brachfeld. — Feige. nari (narin) : öte geç. dağın ol tarafı. nağaçı : cidd. — In der Bedeutung von nicht. fişek. tokat. çolak. mizrak. — Art Pferdekrankheit. — Umschliessen. — Samen von mandelund zwetschkenartigen Früchten. — Festung. Ohrfeige. müngür : boynuz. — Welcher. nayman : özbeklere karışmış bir tayfe ismi dir. nevar. dağdin narisi.

. — Einjähriges Kameel. — Sich schämen. obay cobay : burada. ne yolda. begünstigt werden. cihet. taraf. obusun : alef. Gott. endişe. — Etwas antreffen. oğurlamak : çalmak. Allah. orada. rahatlık. rabb. niten : ne gyune. — Jagdvogel. — Wie. — Augenpupille. — Schlummern. — Wie. kızkardaş. eine Kameelart. OÖ oba : küçük hayma. nazir. | oyatlık : utanışlı. — Jüngere Schwester. kabahat. Fehler. Heu. — Heimlich. — Ähneln. nitedür : aslı ne eytedir. | ohşaş : manend. oğrınce : gizlice. ohlamak : uyumak. haşiş. oçağlak : bir nevi giyah ismi dir. Buhara muzafatında bir ziaretgyah mevkin ismi dir. noyan (noyin) : sipah salar. Scham. — Was macht er. serasker. — Türkischer Stammname. ne yapar. — Fischeier. bir parça. ayb. nutukçı : çalağane şebih bir şikyar kuşu dir. tenevvüm etmek. nişe : nice. der Ernährer.nimte : biraz. ohşatmak : benzetmek. tarlanın inini biçirilüp alındıkdan sonra kalan buğday döküntüsünün toplanması. — Haus. nitüri : nasıl. Gegend. oğur (uğur) : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. oğurmak : isabet etmek. — Diebisch. Seite. — Enkel. oğulcamak : riayet etmek. — Kameelmännchen. oğun 1. — Kleines Zelt. eşya. — Name einer Grasart. — Futter. nitük : nasıl. ayblı. — Achten. Name eines Ausflugsortes in der Nähe Bucharas. welcher Art. — Pferdehalfter. rast gelmek. muvafik olmak. perverdegyar. oyan : atın cilavı. oban : aygır deve. Gepäck. oğan (oğun) : sahib. Klee. — Hie und da. çadır halkı. oy (oyi) : hane. — Ähnlich. — Stehlen. — Obere Zeltstange. nasıl. oğulduruk : balık yumurtası. perişan. wasfürein. Besorgniss. Prinz. — Name der Kalmükenfürsten. — Ein wenig. oğ : alaçukun fevkani çöpleri. memasil olmak. — Ruhe. serdar. oğan şal : afganlara denilir. ohşuş : bir yaşında-ki deve yaurusu. — Herr. oya : küçük hemşire. — Burggraben. begegnen. Aufseher. nukat : başak. oğuş : hafid. gleichen. ev. zerstreut. şahzade. — Wie. — Kleider. Nomadenvolk. oğan. nitas : istirahat. — Aehre. oğluk : hendek ve kalenin tarafında olan or. oyat : haya. ne yolda. Weizenabfälle während der Ernte. | oyatmak (oyalmak) : utanmak. dinc olmak. nekadar. noyat : kalmüklar hükmdarlarını bu unvan ile yad ederler. — Stammname. | ohşamak : benzemek. noğay : bir kabile ismi dir. şebih. — Gott. ninek : göz bebeyi. oğan : tanrı. ohrağ : esvab. — Schamhaft. devenin bir nevi. — Bescheidenheit. — Heer-fuhrer. — Wieviel. sirkat etmek. — Wird auf die Afganen angewendet. — Ähnlich sein. fikr. yorunca. auf welche Art. geheim. oğurlayın : hirsizce.

versammelt sein. ikbal. Grasart. yağma eylemek. | olcamak (olcaşmak) : olcaş usulunu icra etmek. Rath. — Soviel. — Roth. — Decke. okurmak : döndürmek. die in den Dörfern das Fasten lehren. — Abwägen. das Küssen des Knies des zu Ehrenden. oysak : bir şeyin mahiyetini anlamaksızın bit-tasvir onu tasdik eden adam. tevsim olmak. gleichmässig. şuray-i meclis. — Stammname. düzgün lal. olkan : büyük. kadeh: bir nevi çarpayı illeti. — Berathung. olça (ölçe) : olkadar. — Umkehren. olçak (ölçek) : vezn. küçük dağ. okartmak : öyretmek. müsavi. bir dizini yere vaz ile bir elini dahi başına koyarak hurmet edeceyi adamın dizini pus etmekden ibaret dir. — Ehrenbezeugung bei den Mogulen. asker yığmak. — Einer der eine Sache oberflächlich nur in seiner Einbildung bestätigt. bir tarafa fırlamak. — Wird auf grasige und buschige Stellen angewendet. uluk. — Becher. oyrak-moyrak : yekdiyerinin izince. olılık : mevcudiyet. — Erweichen. — Haken. | oylanmak : tefekkür etmek. olcar : haber. umwenden. oysun : bir kabile ismi. okumak : yumşatmak. okra : bade. kleiner Berg. See. oklav : oklağı. Halsband. derde giriftar olmak. olcum : örtü. bir giyah ismi dir. mutabik. — Das Existieren. turna. Pfeil. — Das Wihern der Pferde nach Futter oder Trank. kanca. taşınmak. solmuş. — Ein Beglückter. — Nachricht. — Studenten. olt : kırmızı. — Gross. okramak : atlar su ve yem içün kişnemek. cilf at. — Zermalmen. gewöhnliches Pferd. — Nachdenken. varlık. oynaş : aşik. olta : kulab. okınmak : nefes vurmak. tel. Soldaten sammeln. olkuş : pecmürde. ola : tepe. çığrılmak. peyder pay. çok atmak. — Lehren. dildade. ganimet almak. oylama : meşveret. çevirmek. nach einer Richtung enteilen. — Ausführung dieser Begrüssung. — Sich befreunden. — Kranich. — Ein anderer. mizan etmek. olcaş : moğullarda cari bir usul-i tâzim dir. diyer. viel. olcamak : yağma etmek. — Sich berathen. hayme çatısı. | oylaşmak : düşünüp taşınışmak. — Verliebter. — Erbeuten. düşünmek. — Teich. — Walze. — Schnell. yavşan. — Pfeil mit Fett einschmieren. — Türkischer Stammname. çok. Pfeil abschiessen. oylac : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. oyrat : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. | olcaytu : sahib-i mimenet. oynak : oynar şey. — Hügel. okun : başka. okotmak : tahn etmek. | oynaşmak : dostluk etmek. — Glückseligkeit. derya. oyuk : oyulmuş mahal. | olcalamak : tarac etmek. okar : gülenk. indem man sich auf ein Knie niederlässt und eine Hand zum Kopfe führt. olanmak : bulaşmak. messen. ol : göl. şikaf. ok : çabuk. grübeln. Zeltöffnung. — Nach und nach. — Türkischer Stammname. — Plündern. tez. oydak : etrafı çalılı çimen ve çayırlı yere denir. — Ausgehöhlter Ort. — Verwelkt. Gras. — Spielzeug. çok. Krankheit der Vierfüssler. olcay : sadet. boğum. oklamak : ok yağdırmak.oydaçı : edeb-i savm tâlim içün kariyelerde gezen telebe-i ulum. . — Von Schmerz ergriffen. — Schreien. Spalte.

Dorn. tabiya. ondurmak : dindirmek. oratlaşmak : askerlerin kondukları mahalde yekdiyerlerini tanımak üzre bağrışmaları. mahzen ve ambar zemini. — Festungsgraben. orsa : cahil. die andere Seite. — Unwissend. ondur : yüksek. oram : sokak. hiddetlenmek. ağu. onan : sadaket. ondamak : seda çıkarmak. das Gedeihen der Pflanzen. on on olmak. — Eigenschaft. Brandstelle der Stadt oder Festung. — Hoch. olturğuzmak : oturmak. kapamak. ölçü. so. — Graben. orkamcı : örümcek. — Ich kann es nicht annehmen. | ortanmak : yakılup kavrılmak. — Sense. ontuc : ödünc. ork : rişe. beyenmek. — Anzünden. ondak : o minval. padişahın culusını halka ilan edici. | olturmak : bir yerde sakin olmak. — Haremswächter. orakla biçmek. borc. onduçı : dellal. mahale. hässlich. orak : tırpan. | ontucmak : ödünc para almak. ort : nar. — Geldanleihe machen. onkarmak : işi doğruya çevirmek. . — Wahrheit. orbarmak : tüy çıkmak. — Das Befiedern. onamak : bir işe razi olmak. zehir. — Zustimmen. — Glückseligkeit. — Mit Gartenmesser schneiden. orbağ : hamur sulu düşdüyü vakit kabına yapışmamak üzre serpilen un. — Eine Art geriebener Mehlspeise. | ortak : yanık. orkarim : kale hendeyi. mahruk. orkasun : çengel. veresi. şehir ve kale viranesi. ora : uzakda kalan kol. — Verbrannt. doğruluk. iskyan etmek. — Wohnen.oltaş : komşu. Verkünder der Tronbesteigung des Padischah. Vergleichung. — Siebengestirn. onzel : yalan. — Strasse. opmak : setr etmek. feryad etmek. çirkin. oramak : toplamak. tecelli. ähnlich. etwas liebgewinnen. onğatı : ehven. yokuş. teskin etmek. kavurmak. — Gleich. gut machen. oran : sıfat. — Gift. öyle. Maass. mukayese. — Leicht. oratlamak : layâni söz söylemek. — Schreien. ortacağlığ : muadil. — Dies. orkav : ölker. ol canib. omac(oğmac) : tarhanaya müşabih bir nevi aş dir. steile Stelle. eyiye döndürmek. tınab. — Irgendwo ansässig sein. or : hendek. billig. — Frauenabtheilung. damit die Mehlspeise nicht anklebe. ucuz. osun : şu. | onamam : razi olamam. Ort. o rütbe. — Etwas in Ordnung bringen. — Erkennungsruf der Soldaten. — Strick. — Grille. — Kammerboden. Linie. — Haken. diken. — Nachbar. oraz : sâdet. — Bedecken. ortamak : yakmak. Türkistanda bir rütbe. Rangstufe in Turkestan. — Sinnlos schwätzen. — Beschwichtigen. | orak kuşu : cırtlak. nebatat nümüvv etmek. Gradheit. — Aufbrausen. kabul edemem. — Mehl womit man das Gefäss bestreut. brennen. — Schreien. onlamak : işret adedini ikmal etmek. — Lüge. — Bedeckt sein. | orda bebeyi : harem ağası. — Spinne. orda : selam harem hanesi. | opatmak : kapatmak. — Auf dieser Art. — Herold. Darlehen. — Schuld.

ovad : arkasını çeviren hayvan. otlukani : giah ismi dir. oşatmak : his-u hareketden kalmak. — Thürpflöcke des Zeltes. | ovutmak : gönülü müteselli etmek. nihayet. çadır. Ende. yenmek. — Seit lange. bimar. — Übergehen. Nomade. — Hof. | otayka. in der Bedeutung von geç. Gift. öblek : hasta. otağ (otav) : oda. gönül aldatmak. — Das Jenseitige. — Beschämt. — Rache. ödek : tazmin. beli. ova (hova) : evet. | oturku : aramgyah. illet. oşal : o. ovadiv : hayvanın yan tarafına düşmesi. | oşandakaca : oraya deyin. — Familienhaupt. ovul : avul. otlaş : taraf. ota : öte taraf. otmak : tuz koparmak. — Zimmer. ödeyiş. — Flache Hand. — Beruhigt sein. asma. — Grad oder UngradSpiel. — Dort. ödlik : mahcub. Strafe. — Krankheit. | öfkelik : hişmli. ol. — Schwach werden. | oşanca : olkadar. ovuc : avuc. | oşandak : öylece. — Sengen. — Feuerig. — So sehr. otluğ : ateşli. otağa : tac. — Ruheplatz. hazirlanmış hayme. — Flöte. Stufe. otayan : öte taraf. otarcı : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. olkadar. ney. salı vermek. — Feuer. anın gibi. entzündet. otrak : oturacak yer. zehir. | ovuc oyunu : tek-mi çift oyunu. otğatmak : utanmak. ot ağası : asli otak ağası. şu. loslassen. otlamak : ateş yakmak. öfke (öbke) : hişm. — Sitzplatz. mertebe. ödem (evdem) : hane. ism-i işaret. ot : ateş. — Grasname. öbücin (öpücin) : hastalık. şolkadar. ceza. çergyah. otur : hayme. oyan. — Das zweite Jahr der türkischen Zeitrechnung. Belohnung. yorunca. gegenüber. — Das auf die Seite allen des Thieres. oşbulik : düdük. — Ein Rücken bindendes Thier. ovunmak : müteselli olmak. kıllarını gidermek üzere bir deriyi ateşe tutmak. herzlos. oşal : oşal. — Jenseits. yan. . derart. ümid ile vakit geçirmek. Zeichen. öbük : başlarında tac olan kuşlar. geç mânâsına dahi gelir. — Weiden lassen. gewiss. — Zorn. — Feuer anmachen.oş : Türkistanda bir şehir ismi. Heeresverwalter. alevlenmiş. galib olmak. — Stadtname in Turkestan. ağu. haya etmek. die Haut behufs Haarentfernung über dem Feuer halten. hane başı. mukyafat. während des Krieges auf dem Kopfe getragen. ev. Klee. — Mit Federkronen versehene Vögel. tutuşdurmak. — Jener. — Seite. ordu vekil harcı. | oşanda : orada. — Krank. ot : sal-i türkanın ikinci senesi dir. | oşmunca : bukadar. öc : sêr. ovuk : haymenin giriş ağacları. -e. bedeviy. — Ja. — Haus. — So. — Zornig. otaridin beri : öteden berü. alay emini. — Zelt. zaif olmak. — Soviel. -es. ovanmak : bi hiss ve hareket olmak. nar. o gibi. Mauer. otuzmak : geçi vermek. — Schadenersatz. otğarmak (otlamak) : çera etdirmek. — Dieser da. dıvar. Zelt. — Das Herz beruhigen. — Sich schämen. yüreksiz. karşı. ausgerüstetes Zelt. muharebe esnasında başa konulan tüy ve çığa. — Federbusch. — Gefühllos und unbeweglich bleiben. — Özbegischer Stammname. — Bis dahin.

bahadur. öküz : nasihat. — Herablassen.) : sahib-i hane. | ölütmek : ıslatmak. ök : insanın bedenindeki kıllar. kuvvetli. ögüş : çok. Garten. öktey : Dşingiz han oğlu. iktidar. yemin. ökelge : hediye. — Todt. öyke (öyken) : öfke. ökündürük : pamuğu danesinden ayırmak içün kullanılan alet. — Zürner. yaş etmek. önkkol : sağ el. — Wiegen. Kraft. şiş. kuvvet. — Land. terazi. önekü : gadar. su almak içün suyu deldikleri yer. — Nachlässig. doğru. — Rath. verheirathet. yığmak. ölçe 1. tedenni etmek. ah. ökürfe : bel kemiyi. | ölküçiyan : berc-imizan. ölenk : çayır. — Reue. gice külahi. öylenmek : evlenmek. ölke. — Faulheit. öket : yavaş gidiş. — Wage. korkak. — Geräth zum Entfernen der Baumwolle von der Staude. Grade. muşteri. vilayet. — Heirathen. | öküzmek : nasihat vermek. — Hoch. öykü : gaflet. öktem : meşhur. — Wirbelknochen. — Verräther. Eid. — Hausherr. | önekülük : inad. ökündüre : öküzü zarb içün istimal olunan iyneli deynek. ırmağan. önksol : sağ sol.ögmek : toplamak. Nachtmütze. sağ taraf. önk : ön. — Sohn des Dschingiz khan. ölke : memleket. — Stiefvater. | ön tartmak : ah çekmek. — Nudel (Mehlspeise) öksek : yüksek. — Langsamer Gang. topuk. — Rechte Seite. — Viel. başka kiyafete girmek. çimen. alışık hayvan.) : memleket. hanedar olmak. merbut. olça | ölçemek : ölçmek. — Sich versammeln. | ögülmek : yıgılmak. öklen : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Gesund. — Geschrei. — Sammeln. — Spitziger Stock den Ochs anzutreiben. Käufer. sancak. faul sein. öykünmek : taklid etmek. | ökünmek : peşiman olmak. öyil (avil Z. ön : feryad. yer. ökey ata : üvey baba. | öktelik : lüzumsuzluk. — Berühmt. ölken : ölü. — Vierjähriges Füllen. ökçe : sağlam. evlenmiş. — Seufzen. — Leicht. | öykelemek : darılmak. — Nachahmen. — Uhu. — Befeuchten. — Stossen. bahadur. ziyade. ökre aşı : rişte aşı. tembellik. — Lunge. | ökçelemek : tepelemek. ökte : katil. — Das sich Ansammelnde. — Unnöthigkeit. muhil. — Haar auf dem menschlichen Körper. furchtsam: Huf. — Messen. — Land. ölkü : mizan. . eine Art Lied. sal-i türkanin ikincisi. Nachlässigkeit. — Etwas bereuen. önkey : kolay. muthig. — Rechts und links. esrar. Betrüger. sich verwandeln. diyar. bir nevi şarki. öylüşmek : kahül olmak. hile. zweiter Monat des türkischen Jahres. — Eigensinn. anhäufen. — Zürnen. Gewicht. ökünc : peşimanlık. — Mörder. öllük : ıslak. | ögülgen : toplanan. — Nass. öylük (oyluk Z. ögü : cöhd. ökürmek : ciyerden ağlamak. — Türkischer Stammname. öksümek : azalmak. ausschlagen. öktek : dargın. — Wiese. — Rath geben. Schlauheit. öfkürdemek. figan. — Rechte Hand. ökür : dört yaşlı kısrak. ökirtmek : beşiyi sallamak. Bezirk. tapfer. — Geschenk. — Zodiak. zahmes Thier. Provinz. gaflet etmek. — Heftig weinen. stark. ölmüş.

— Singen. Ortsname in Turkestan. öz : iç. — Er. geçmek. ötküzmek : geçirmek. savmak. ötemek : ödemek. — Zu nichte werden. göbek. Kopfdecke. hikyaye kitabi. Erzählungsbuch. — Bitten. ötlekü : bir nevi şikyar kuşu. otuzmak. öp : puse. | öpçinlik : savet. terekki etmek. — Hinabsenken. zat-i hususi. siper. taze buğday sapları ki ateşde pişirirler. — Lämmergeier Z. — Bär. Cypresse. — Befehlshaber. — Pfeil. abtragen. — Vorübergehn lassen. — Zusammen. ötük : çizme. -es. — Waffen. çökük. atın yalı. eracif. Stammname. Erdhaufen. özgün : suların feyezzani. ötkün : amir. Wesen. özek : bir şeyin içi. — Stiefel.önkelmek : sihat bulmak. — Ähnlich. — Feige. — Unterrichten. -e. denizin sedası. öpkelenmek : darılmak. önkemet : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Gesund werden. — Kuss. özgü : kendisine mahsus. mahv olmak. vahşi. ötmek : aşınmak. önmek (onmak) : izdiad etmek. Herz. bir kabile ismi dir. — Lüge. uyuk. Ihr (Fron. akraba. Nabel. Pferdemähne. orta. çekme. aff etmek. teganni etmek. öprenmek : silinmek. muessir. önkmek : büyümek. sich aufrichten. — Höhlung. nüchtern. kalb.. Jener. Mitte. etek. mukabil. wild. — Kragen. Türkistanda bir mevkidir. çökülmek. Widerhall des Sees. uşak kapan. — Das Innere. — Reisender. — Schuster. verzeihen. auffahren. | ötküncü : yol geçen. örkek : korkak. teganni. bir kabile ismi. — Türkischer Stammname. singen. — Überschwemmung. absenden. — Fremder. — Das Innere. zafer bulmak. cuher. | özidikke : kendi gibiye. ötke : ayı. alışdırmak. önküt : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. öpe. — Zelt. flehen. | örkenmek : öyrenmek. Saum. önkür : yaka. — Vorübergehn. irsal etmek. Kameels Z. — Hinabsinken. Weizenstengel. örtük : kapak. | öprülmek : uyulmak. çekirdek. batmak. — Stoff aus Kameelhaar gewoben. okun demir yeri. Stammname. ötünmek : rica ve niyaz etmek. | ötükçi : konduracı. — Zum Guten wenden. — Zornig sein. serpoş. Verwandter. — Bezahlen. vorwärts schreiten. Kern. ötek : yabancı. — Wachsen. Eisenspitze des Pfeiles. — Lernen. selvi ağacı. istirham eylemek. — Türkischer Stammname. ötrü : beraber. abir. ötrer : geçid. ötrük : yalan. muvafik olmak. — Lunge. V. ayık. örke : çadır. — Eigentümlich. cevab vermek. | özlük : kendilik. doğrulanmak. öteki. ötme : ötüş. falsches Gerücht. — Niederreissen. ecnebi. örküc : burunda olan yumru. hayme. aşırmak.). hiddet etmek. meyan. yıkup basmak. . — Decke. — Höcker des. öprümek : kuyu çökmek. in Feuer gekocht. sich fügen. beriki. — Passenge. örs : sindan. öpçin : esliha. önkülmek : eyiye çevirmek. önkürtmek : yıkmak. — Ambos. — Wachsen. Schild. öprük : cevf. örketmek : tâlim etmek. antworten. örmek : deve yününden mensuc bir nevi aba. entgegengesetzt. öpke : öfke. Jagdvogel.

uçmak : cennet. | özkece : başkaca. uclamak : muhaseme etmek. | uçkunluk : şirare-paş. — Ein anderer. budünya. ucarku : eyer üzerine konulan yastık. bir kabile ismi. | uyğağ : bidar.). san. uyğuşmak : kahil olmak. ucur : felek rast gelmesi. uçargu : üçüncü. batmak. Gerstenkorn. özlik : bir nevi nebat ismi dir. ucarak : yüksek mahal. — Decke. — Sich schämen. uçan : sefine. uçkalatmak : mülayimane muamele etmek. uyaku : pehlu kemikleri. | uçalası : üçüsüde. kaburğa.özke : başka. — Verschlafen. uçkusi : Uçup gitmeli. nebatat özi. — Tag. uygun şey. uçğurmak : peran etmek. — Begegnen. — Markt. gafil. — Eine Pflanzenart. hart anfahren. | ucaş : adavet. — Der dritte. — Schaukel. özlemek : kendisine taleb etmek. gemi. — Paradies. adavet etmek. dolab. uçkulık : bir nevi üç dilli ok dur. verlangen. eine Holzart. kalın iplik kinab. uçkun : kığılcım. uyalmak : hicab etmek. — Funkenverbreitend. — Drei Personen. Vogelflug. mühlet. uçraşmak (uçramak) : tesadüf etmek. rast gelmek. ucuğ : subyan hastaliyi. mağara. jenseits. — Feindschaft. — Um. — Schiff. uyluk : ran. oyat. — Hochgelegener Ort. | uyğanmağur : uyanmamış. uğuz : saf. sefine. uyaz : sivri sinek. — Lederne Zeltdecke. bir nevi hatab. uça : arka. treffen. — Aufwecken. — Erwachen. Frist: Schiff. — Wage (astr. — Bauch und Kehlfell des Eichhörnchens. ucaşmak : bahsa tutuşmak. — Gelse. — Funken. ucar : pazar. Kasten. ayrıca. V. — Sattelpolster. Höhle. uçman : salıncak. Sack. çuval. grober Hanfzwirn. — Der Flug. kuş uçmak. — Sanft behandeln. Segen udur : gün. — Glied. Windrad. hatem. — Besonders. bidar etmek. Pflanzenfrucht. uclib : cüll. Siegelring. uymak : yüksük. — Ein dreispitziger Pfeil. büyük. çarh-i felek. sipend. üç nefer. o taraf. | uçav : üçüde. — Nachlässig sein. anfeinden. | uyğanmak : uyanmak. — Alle drei. altı ayı. — Hitzbläschen Z. — Untergeben (Sonne). — Schicksalsschlag. uyğatmak : uyatmak. Kinderkrankheit. — Türkischer Stammname. uyakmak : gurub etmek. . uyuk (üyük) : delik. uyuğmak : sütü uyutup yoğurt yapmak. diyer. — Loch. gözde olan hal ve nişane. — Fingerhut. Bein. — Fliegen. schicklich. bir kabile ismi. uyağ : uyanış. nehar. Stammname. wilde Raute. — Rücken. Stammname. uçurma. uyak : sincab karnının ve boğazının altında-ki deri. uçun : içün. — Rippe. — Wach. pak. özük : haymeyi örten keçe. bir birisine sert söylemek. — Wünschen. bereket. — Einfältig. — Sich zanken. — Erwachen. — Milchsahne bereiten. uyğur : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. arzu eylemek. — Streiten. diese Welt. isabet. gross. UÜ uç yılduz : mizan yıldızları.

uymak dahi derler. — Melodie. hoffen. umca : odun parçası. ursprünglich in der Bedeutung von Bein. uluş : parça. — Gross. | ulğatmak : yaşlanmak. — Ursprung. yerleşdirmek. şarki. yerden kazma enbar. yetişmek. aslı kemik mânâsına dir. ehtiarlanmâk. — Baumstamm.uyundı : davet olunmayarak ziyafete giden sümsük. uluğ : büyük. ulaşmak : vusul olmak. bölüşmek. umak : etrakdan bir kabile ismidir. urğuşrek : fenn-i musikide bir surud dir. — Wundarzt. — Eine Sache schnell beginnen. — Muthig werden. — Pferd.und Eselfüllen. ulustuk : bismil. pir olmak. umaklanmak : cesaretlenmek. kolera. yoldan çıkmak. unverschämt. ulalmak. — Verlangen. kabile. — Zertheilen. ulğamak (ulğuymak) : pir olmak. — Jagd-. — Säule. — Nachkommenschaft. — Theil. — Erwürgt. urnukmak : bagteten bir işe tutulmak. — Den Weg verlieren. ulat : hastalık. — Gierig sein. umunmak : tama etmek. — Krankheit. umağ : nesl. borc. — Gross. kötük. uyuş : gougacı. unçi : cerah. Rasse. uru : zurât içün saklanmakda olan tohumun muhafazası içün kazılan yer. uncud : taleb. lange leben. umku : halkum. al. wachsen. Hoffnung. ümid. urğacı (arğucı) : dişi. Lied. ârsız. . urnaşdırmak. v. — Irre werden. intizar. — Sitzen. tabib. uruğ : tohum. — Ankommen. — Niedersetzen.und Ringkampfhose. — Ungeladen als Gast erscheinen. ulaşmak : kelblerin yekdiyerine ürmesi. — Perle. Ehehälfte. — Gross machen. ulakmak : şaşmak. | ulaşmak : taksim etmek. ulalmak (ulğaymak) : azim olmak. — Flussbett. ulaş (uluş) : bülük. urçin : sancak. — Rachen. oturmak. ulus : aşiretin büyüyü. nimcan. — Weibchen. uri : kuyruğu kalkık hayvan. ulağ (ulak) : bargir. ura (öre) : sutun. | urnatmak : oturtmak. Stamm. beklemek. wenn man aus dem warmen Wasser ins kalte geht. müdevver şeylere denir. in die Erde gegrabene Scheune. büyümek. — Fahne. — Alt werden. | ulaklamak : yolu şaşırmak. halbtodt. çok yaşamak. Platz machen. — Wachsen lassen. — Theil. — Türkischer Stammname. wird von runden Gegenständen gesagt. zevce. su mecrası. hisse. umanc : tama. ummak. urnamak : yer etmek. uncu : incu. ödünc. bölük. — Gliedbein. — Alt werden. boğaz. türkü. — Zänkisch. Kriegs. ustuhan. uma (umaca) : uma kemiyi. muallak durmak. | uluğluğ : büyüklük. — Thier mit aufrecht stehenden Schwanze. — Bläschen welche am Körper entstehen. cins. — Angehängt sein. anlangen. umuduk : şikyar ve seferde ve ciridde geyilen şalvar. unkan : at ve eşek yaurusu. | uluğlanmak : tâzüm etmek. adaşmak. — Habsucht. kebir. alt werden. Schuld. hekim. — Gegenseitiges Anbellen der Hunde. vom Wege abweichen. | ulğaytmak : büyütmek. — Grube zum aufbewahren der Körnerfrüchte. kismet. umalmak : muallak aşmak. — Stamm fürst. urma : ısıcak sudan çıkub-da soğuk suya girerken bedenin üzerine çıkan kabarcıklar. — Grösse.

haymenin ortasında-ki delik. — Verlöschen. — Zusammenkommen. Ehrenplatz eines Würdentragers. ücür dahi derler. ezberden okumak. akraba. uşuluk : farz. ifsad. mekyan intihab etmek. — Halbverlöschtes Licht. Würdenträger. birden bire hücum. verlieren.uruk (ürük) : köstek. us (es) : akil. keskin. . | uşaltmak : parça parça etmek. silinmiş yazı. Versammlung. — Tugend und Geschicklichkeit in Militäreigenschaften. üçki : keçi. — Heftig. menzil. urundalamak : intihab etmek. — Zerkleinern. uşundı : ansızın. uruş : muharebe. verwischte Schrift. Platz. — Plötzlicher Angriff. — Das Fleisch vom Knochen reissen. | uruşmak : dövüşmek. cenk. hile. urum : fenn-i askeride meleke ve meharet. kayb etmek. Stelle. zann. uştulum : sitem. rütbe sahibine mahsus olan makam-i teşrifat. — Fussfessel. üçmek : sönmek. utkur : şedid. utğuzmak : elinden düşürmek. kötü. uruncı : fakir. yaşamak. — Auslöschen. — Absteigen. firaset. geçici. usluk : ihtilal. urut : yurt. Dachöffnung des Zeltes. — Fangen. Bettler. — Fallen lassen. zerdalu. taklid etmek. usmaklamak : perde arkasında kendisini ihfa etmek. fitne. — Krieg. — Zeit verleben. uzağu gun : geçen gün. uşukmak : acele etmek. — Lager. usmak : eti kemikden koparmak. nachahmen. dayr. üçrü : son vakitlar. — Kämpfen. apışka. musaleme etmek. sahib-i rütbe. — Sich eilen. — Hinüberbringen. urunduk : eyer esbabı. — Ziege. kaysı. | uşaklamak : ufatmak. hifz etmek. List. uşlan : umera tarafından sipah ve ehaliye verilen tâm ve ziyafet. Pflaume. fortkommen. usal : fena. ringen. — Gemahl. utkari : sebeb ve illet içün bir şeye mutâlik. geda. — Zu einer Sache gehörend. dövüş. — Frieden schliessen. zulm. jüngst. uşlamak : tutmak. uşmak : tecemmü etmek. — Glänzend. urunlı : hafid. seçmek. — Fluss. çabalamak. sebeb. zevc. — Neulich. bewahren. cemaet. uşalmak : ufalmak. auswendig lesen. — Enkel. auswählen. utkarmak : geçirmek. — Wahlen. | uşatmak : ufatmak. — Das Überschrittene. schnell. utkanmak : imrar-i eyam etmek. — Soldatenmahl von den Heerführern gegeben. — Satteldecke. Platz aussuchen. ustalamak : terekki. — Lungenkrankheit. | utkarışmak : geçişdirmek. soymak. Bedrückung. — Verwandter. tez. urun : cay. Scharfsinn. — Verkleinern. kusur. uzğanmak : uzlaşmak. — Klein machen. — Zerstückeln. gizlenmek. Streit. — Schlecht. | urutmak : nuzul etmek. — Sich hin und her werfen. Ursache. ecel. urunk : parlak. — Arm. uşka : er. ustan : ırmak. — Letzthin. nehir. mekyan. mahal. ücük : yarım sönmüş mum ve ateş. urunmak : öteye beriye kendini atmak. Mangel. oğlak. Zelt. — Sich hinter den Vorhang verbergen. yığılmak. muharebe etmek. — Verstand. uzak ağrı : verem hastaliyi. uruk kayış : kism. Verderben. — Ort. — Meinung. — Ueberragen. — Unordnung. | üçürmek : söndürmek. tefevvük etmek. — Unrecht. Feuer. scharf.

— Geisterbeschwörer Z. peyazi : nevg. Stoff aus Kameelhaar. çabuk çabuk. Hirte. peravlik : isaret. Blumensamen. paku : ustura. | padeci : sürücü. — Lehmwand. üsrük : sarhos. rostig. — Gekrümmt sein. pelpüş : donun ve destenin altına konulan ağac. munkalib olmak. — Besteigen. Kinderspiel mit Koth und Lehm. — Spitze. düşmen ve zabitden ihfa olunacak yer. — Viehtreiber. pelekte : bir yanı kırılmış yumurta. ambar zemini. ürkürmek : ham olmak. — An einer Seite gebrochenes Ei. — Rübe. uzakdan at koşturmak. — Pelz. Zauberei unter Trommel. — Kamerad. peran : ok gibi uçucu. — Besoffen sein. — Pferdeschwemme in einem Flusse.. Stück. ülüm : ecel. ürküt : Samarkand civarında bir şehir ismi dir. ketman. pas : zenk. peltek : basık söyler. deve yükünden mâmul bir nevi kumaş. — Leichnam. çoban. paslanmış. mızrak. Pferderennen. — Sich verbergen. Schaum der Kameelmilch. Waffengattung. — Pfeilartiger Flug. perihvan : cender okuyıcı. cüzü. çabuk. — Rost. Musik und Lärmbegleitung. pelal : zahire gömecek mahal. hinausgehen. ülütek : okun çöpü ve destesi. öküz ve inek sürüsü. — Knospe Z. — Sich verwandeln. — Betrunken. schnell. — Heerde. — Stadtname. çocukların dahi kil ve çamur ile oynadıkları bir lab dir. Spalte. ürkülmek : dönmek. — Pfeilgriff. — Baumwolle. pencer : selak bostanı. Gewitter. tez. pancar. Leibeigenschaft. çıkmak. — Platz wo die Gäste die Fussbekleidung ablegen. pade : sürgü. Lehmgebäude. — Gesicht. ürkün : tufan. — Schleuder. memlukiyet. — Leiter. — Überausschnell. — Wachsen. bir nevi silah. üst : yüz. — Gewachsen. | ülümlük : ölümlü. kil ve çamurdan yapılmış bina. Versteck vor dem Feinde. parça. cenaze. — Aufbewahrungsort für Getreide. cirit. — Holz unter dem Krug. payendaz. . pendük : çiçek mağı ve mağçesi ve fındıkı ve budağ yeri. tortuna. mamuk. pat pat : esvatdan dir. payeke : musafirlerin kondura çıkardıkları mahal. azmak. ürkümek : suud etmek. — Scheermesser. | üsrümek : mest oimak. | penelemek : gizlenmek. padaş : ayakdaş. ülük : ölü. ruy.ülkür : ülger yıldızları. bil. penbe. paze : sapan. — Stotterer. — Überschwemmung. — Tod. pahsa : çamurdan mâmul divar. Lanze. uzamış. — Tödtlich. | üsüb : büyümüş. pehte : pamuk. deve sütünün köpüyü. P paçı : piade askeri. def ve çalgı ve görültü ile ziyanzedeyi okuyıcı. — Infanterie. sipah. bicevher. — Siebengestirn. üzdürme : nehirin derin yeri-ki atları üzdürerek geçerler. üsmek : büyümek. parhi : harbe. Gestüt. pene : köşe ve gizli yer. hergele. — Verborgener Platz. pepe. — Sclaverei. paru : kürk. üzgi : merdüven. fuluk. — Hellebarde.

pişim : bir kerrede beşecek nesne miktari. rude. Heerd. ipek kozası. piç : her şeyin ufak yaramazı. | rayetcilik : zira ve kesbe ehline tarh olunan vergi. pişme (pişi) : yağda pişmiş ufak gölçe etmek. pis : uyuz illeti. envai lokma. — Schlangenstein. — Art Steuer. eşya ve elbise. — Gelse. raş : bir cedvelin iki kenarında tümüslüp kalan toprak. — Messung. messen. piyadelemek : yayan gitmek. Stellvertreter des Grossveziers. rece : misahe. — Strichweise. at kırbası. pişmiş. Trübung. bewolktes Wetter. peşe : sivri sinek. imame sevincinden sarığını göke atmak ve havaya fırlamak. stark athmend blasen. das freudige in die Höhe werfen des Turbans von Seite des Imams. — Wasserschöpfer. — Falsches Geld. | recelamak : bir mahalın planını almak. perzem : tür nevi fasulya ve bakla. Schlauheit. — Melodienart. gemein. List. — Palastbeamter. Gewerbsmann. pus : duman. şiddetli nefes ile küreklemek. Ofen-. Ausfallen der Augenwimper und Augenbrauen. kaşı ve kirpiyi dökülmüş. — Honigkorb. başvekil ve sadrazam kaymakamı. pupamak : pelteklemek. — Becken.und Feuerrost. — Nichtkrieger. rafdan : taze yumurta. piralamak : kendisini göstermek. — An den Bachesufern aufgeworfene Erde. Hülle des Käfereis.perpi : yılan taşı. aşağ. zum Vorschein bringen. kuduret. petke : sarık. mehrere derartige Speisen. R rabe : matbare. göbelik. yaramazlık. pişük : hazir tâm. Spielplatz der Kinder vor dem Hause. — Magen. rasık : rastık. pepelemek. suarisiz yürümek. böcek tohumunun dışarısı. — Frisches Ei. pupuş : hüdhüd kuşu. Seidenwurm. pişkarmak : tezekkür ve tefekkür etmek. — Niedrig. harita. soba ve baca ve ateşdan moru. ipek böceyi. petike : kursak. rayet : ehl-i seyf ve sipahi olmayan. — Eine Bohnenart. — Ortsplan aufnehmen. peste : fıstık. pille : koza. reh reh : hat hat. çocukların gizlenme oyununun yeri. pülemek (püflemek) : nefes etmek. misahe kılmak. — Sich erinnern. — Krätze. — Sich zeigen. peşkel : yağmur mevsimi. endaze. esnaf. — Kopfbund. — Athmen. ufak tefek. yol yol. bir defâlık. — Unnützes Zeug. — Nebel. mukeddir. — In Fett gekochtes Brodkügelchen. pest : alçak. — Trödelwerk. boş sey. | puçlığ : boşluk. — Pistazie. — Fertig gekochte Speise. bulutlu hava. Versteckspielplatz der Kinder. pervaneci : ferman ber. tolum. — Regenzeit. — Augenschminke. mabeyuci. çocukların hane harcında oyun mahalı. — Stottern. . pöçek : kalb pul ve sikke. meydana çıkarmak. Wasserschlauch. — Seidenkokon. Darm. — Nutzlosigkeit. | rabeci : abkeş. petek : arı kovanı. — Auf einmal. rak : bir nevi nağma dir. puç : yaramaz. — Das Diminutiv einer yeden Sache. — Wiedehopf. — Zu Fusse gehen. firib. hile. antimon taşı. Maass. pertel : pirti.

— Singend weinen. — Schaafzählung. saçuk : dağınık. teayyüş. — Haar. av tüfenkine mahsus korşun taneleri. Nachdenken. Lanze zum Fischfangen. safi pilav : iranilerin pişirdikleri bir nevi pilav dir. — Heuschrecke. — Fluss. sağılmak : sihhat bulmak. nişale. sıkup çıkarmak. Heil. Art. tarz. S sabğun : tir. sert. . — Klage. kanun.rencimek : ziyade sarhoş olmak. | sağu sağmak : nalan etmek. sağrı : sırt ve arka. — Taub sein. — Helva aus Schaum. Augenstein. usul. say : ırmak. matem-hanelerde numayiş etmek. — Gesund werden. sadu : teganni ile buka etmek. yalvarmak. — Stark. sadak. Trauerschmerz vergrössern. | sağucı : ağlayıcı. sayağ : yol. nevha ile hane sahibinin yêsini efzun ettirmek. — Rücken. dick. soğuk geçirme. ricandalık : nezle. büyük akar su. — Wunsch. arzu eyledi. sıçramak. sadulamak (sadalamak) : ah-u figan ve matem eylemek. feryad ve figan. ruşen : üç taraflı peykan. rust : imlak. Staar. saçma : saçılır olan şey. — Lebensunterhalt. — Pfeil. — Rein. ölü fezailini sayup ağlamak. sac : baş tüyleri. Bleistückchen zum Jagdgeräth. — Zählen. sağındı : yad etti. işitmemek. saydam : temiz. rusta : kudret helvasile tehiye edilmiş şarab. görmeyi murad etdi. — Name eines flohartigen Thieres. — Erkältung. akar su. Wehklagen. — Klagen. — Mannawein. hatire getirmek. — Zerstreut. çay. rube peran : şeb-i pireye manend bir hayvan ismi dir. gece otağlarda bulunur. perişan. sayamak : saymak. rust : kavi. ruzan : bir nevi koyu kırmızı rengi verir çalı ismi dir. im Trauerhause erscheinen. — Besoffen sein. weinend die Verdienste des Todten aufzählen. pençe şeklinde olup anınla balık tutarlar. — Köcher. Gruss . sahbi : bir nevi üzüm ismi dir. saf. auch 'rezaki' genannt. rezaki dahi denilir. Stromwasser. kurban. — Zählen. fırlamak. ok. arzu. sağırtka : çekirge. selamet. — Jammern. — Wehklagen. nicht hören. — Ein Strauch von dunkelrother Farbe. sağu : sadu. — Vom Platze aufspringen. sığırcık kuşu. sağramak : sağır olmak. — Haarschmuck der Frauen. fest. sağınmak : saymak. Pfeil. — Zerstreubare Sache. sacbağ : nisaların saçına bağıldığı ziynet. in Nachtlagern vorhanden. Gesetz. rechnen. — Wünschte. süt sağması. kesb-i afiyet etmek. — Mit den Fingern melken. sağınc : arzu. drückend ziehen. wünschte zu sehen. flehen. Lied. hesab etmek. — Weg. sağmak : el ile parmaklarla çeküp sığmak. kalın. Schnupfen. Melken. sağdak : tirkeş. Morgengabe. rud : ırmak. — Milchschaaf. — Fluss. reşale (neşale) : köpük helvası. türkü ve şarki. sağış hesab : koyun tâdadı. endişe. — Eine Art Pilav bei den Iranern. göz taşı. destur. saçramak : yerinden kalkmak. die Gesundheit wieder erlangen. sağın : sütlü koyun. — Dreiseitige Lanzenspitze. Wunsch. parlak. | sağun : feryad ve figan. harba. amanlık. temenna. — Der Weinende. — Name einer Traubenart.

passend. saklanılacak mahal. hurmet. — Schicken. yıkamak içün istimal olunan tahta. Ehre. salıncak. layik. — Planet Venus. sayre : bülbül gibi elhan eder bir kuşun ismi dir. Zeichen. Versteckplatz. tenşir. saylamak : seçmek. sakav : doğru teleffüz etmeyen. sayğur : beyaz harir kumaş. saksaul : kömürü mâruf ve bidud bir ağac dir. — Palastvorzimmer. saytalcılamak : durak üzer olan. saldav : bir nevi sal. sakar : atların alnında 'sabah el-hayr denilen' nişaneye denilir. asiya-i vustada hükümdarlarının hizmet içün hazir bulundukları bir mevki dir. Rechnung. an. — Marsstern. şayeste. Eidechse. sakızğan : papağan kuşu. dessen Kohle berühmt und rauchlos ist. salaca : salacak. sayı : vakit. sak : taraf. salğut : salyane. rast. — Gut. hurmetlu. — Spur zurücklassen. sabah yıldızı. salğum : huşe. sakağ : gabgab. yan. salikalığ : sılakalı. | salık birmek : haber vermek. sal : bir nevi kelek dir. . — Gute Nachricht geben. maliş eylemek. yemin. salıncak (salğıncak) : tumar. — Jahrgehalt. hesab etmek. sakıt : mirih sitaresi. zanah. — Weisser Seidenstoff. — Zählung. sayğan : bir nevi hayvan ismi dir. Eid. Abschrift. — Zählung. saklav : rehin. Stotterer. — Gewohnheit. | salğum küpe : bir nevi küpe dir. — Weintraube. — Abreiben. — Pfand. Mast im grossen Wasser. hasid. — Ausbreitung. — Seite. rechnen. — Zählen. salğamak : irsal. — Eine Gefässart. — Name eines nachtigallenartig singenden Vogels. Waschbrett. soyulğan ve keltekeles. sayığ : hezeyan. büyük sularda merbuten taşınılan direk. kühl. zeman. salık : vergi. saypamak : silemek. — Schaukel. gemein. — Im kranken oder verschlafenen Zustande irre reden. sakık : zühre. | saylanmak : hesablanmak. — Thiername. — Steuer. — Mann mit offenen Augen. neidisch. benachrichtigen. sakar : gözü aç adam. in Mittelasien ein für die Bedienungsmannschaft des Fürsten bestimmer Platz. — Name eines Halsschmuckes. Ehre. sakal durluk : bir nevi gerdanlık ismi dir. üzgün. — Kühles Wetter. — Holz. sayrun : serin hava. vergi müdiri. Wiege. geziemend. sayru : hasta. sayğun : saygın. hesab. haber etmek. beşik. Unverschämtheit. — Zählen lassen.sayğamak : saymak. alçak. hafif soğuk. — Zeit. — Krank. eser. — Eine Art Floss. intihab etmek. — Unrichtig sprechend. saklar : mabeyn odası. Spur. beşaret etmek. sağ. — Papageivogel. Schaukel. sayrusav : geçüp tesir etmek. — Eine Art Floss. riayetlu. sayın : eyü. riayet. fuhş. — Leeres Gerede. — sayu : hesab. nusha. — Rolle. hurmet ve riayet. ehrwürdig. salğıncak : sallancak. — Rechnung. üzüm salkımı. nişan. hesab. gesund. Steueraufseher. Morgenstern. sepemek. — Doppelkinn. sayin : sayı. pepe. — Auswählen. | sayığlamak : hastalık ve uyku halinde hezeyan kelam söylemek. lagv. — Zeichen an der Stirnseite des Pferdes.

Schlauch. Pfeil der Wachsoldaten. — Schlinge. kemend. — Arm. Steigerungszeichen. — Dir. sarğuk : asilmiş. — Durchstechen. salkan : ısıcak günlerde hubub eyleyen serin ruzgyarlı yer. . sank : suların yüzünde incimad eden buz parçaları. atmak. kulp. Pferdedecke. san : yoklama. | sandıraklamak : şaşkınlık söylemek. Schnur. Euch. saluğ : salmak almak. — Eisenhaken. mide ağrısı. urucu. Stiel. — Türkmenischer Stamm. çekirdek. aluğ satık. — Betäubt. — Glas. sarğımak : sarkmak. Stadtviertel. sarı : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Kaufen und verkaufen. | sanağcı : hesabçi. Magengrimmen. | san görmek : askeri yoklama etmek. — Hirn. sandulac : bülbüle şebih bir kuş ismi dir. şehirden haric. harbe ile yekdiyerini urmak. sarça : cam. size. — Maschine. sankı : sanğı. sanğarak : mağz. Pflug. kalabalık. Türkistanda bir belede ismi dir. edat dir: sap sarı gibi. sapa : kenar yer. deste. yığın. salmak : koymak. tukum. — Mit Pfeil oder Spiess auf einander loshauen. samar : semer. Zählung. deste. sap. Menge. Gegend. sarğarmak : sararmak. sapan : mencenik. cihet. wird auf den Mandelkern des Obstes angewendet. — Kleine Hellebarde. sap : tar. itibar.salınmak : her yana temayül olmak. sarılcı. sanac : çuval. — Legen. şaşkın. Griff. Samen. — Türkischer Stammname. sankrak : öküzün ayağında-ki olan boynuz. sap. — Wirrer Kopf. Kern. sancığı : demirden ucu saplanır bir nevi çengel. iplik. Seite. dağarcık. — Gelb werden. sandırak : sangı. muhasebe edici. yan. saltak : izdiham. — Faden. — Soldaten untersuchen. sayğı. Stadtname in Turkestan. sersem olmak. fedan. aseslerde bulunur sancı. Stiel. Griff. rişte. sapmak. — Aufgehängt. — Sack. — Rechner. salma : ağ. sanga : sana. sanğrak : çınğırak. aşağı gitmiş. yüksekden aşağı uzatmak. kırba. — Rechnung. — Klingel. iç. sar : çaylak. herabhängend. budala ve sersem olmak. urucı kavm. — Sich nach allen Seiten verneigen. — Gedränge. werfen. hasta olmak gibi. Stück. sanağ : hesab. | sapan oku : sapanın kulpu ve ağacı. Heerschau. sankulatmak : sandıraklamak. — Seitenplatz. semt. sançmak : saplamak. — Sich auf dem Wasser bildende Eiskrusten. Zahl. kulak. von oben herabreichen. — Einfältig sein. sarc : serkeş. sapağ : kol. abweichen. parça. — Pfluggriff. sank : kuşların tersi. bauen. tulum. albern. badem içi. sersem olan baş. bina etmek. — Luftiger kühler Platz an heissen Tagen. — Ein nachtigallenartiger Vogel. muayene. şişe. sarkık. — Das Horn über der Kuhklaue. — Betäubt sein. Dummheiten reden. taraf. — Herabhängen. müssig. — Storch. ausserhalb der Stadt. serseri. kränklich sein. — Prüfung. nebat içindeki levze denilir. hesab. salar : tevaf-i türkmeniyeden bir kabile dir. — Widerspenstig. sançığ : küçük harbe. — Vogeldreck. — Sattel. sersem. sokmak. sançış : sancı.

furuht. delik. Dach. sarpun : kiter odası. | savumak : üşümek. savurğamak : birisine bir hediye takdim etmek.sarı çığnak : Türkistanda Aral denizde bir körfez ismi dir. sıra. — Ein schmalspitziger Pfeil. Verkäufer. — Name einer Bucht am Aralsee. öküz. — Eine Vogelart. — Sich anstrengen. savas : sipaş. ran. — Stinkendes. sart : türkistanda mütevattin olan aşaire denilir-ki aslı tacik ve farsi dir. sich abmühen. sasığ : kokumuş. moğul lisanınca sübük oğurlu demek dir. satu : furuht. mudahele etmek. sarı kovan : dağ sürüsü. satıcı. Kampf. nach dorthin. — Vermittler. devab hastaliyi. — Zusammengeknäult. hareket olmak. Versammlung. — Gelb. — Kämpfen. Ruhe. | satığcı : dellal. — Geschenk. — Baschi bozuk. arar. — Rübe. das ganze Bein. mabeynci. savaşmak : mukabele. zirihpuş. Bergcypresse. gelblich. — Mahmud's Beiname. — Krieg. — Kalt. savuğ : soğuk. görücü. saun : dâvet. — Ins gelbliche spielend. sarımtol : sarıya mail. sazkab : makara. sarsac : bir nevi kuş dir. — Jemandem ein Geschenk überreichen. sebircek : serçe kuşu. baykuş. ilaf-hane. birine sığırcık ve birine çaylak derler. — Rad. sataşmak : çataşmak. Lastthier-Krankheit. savğun : atı yükden halas edüp dinlendirmek tebrid etmek. sarığ kuş : çuğdun bir nevi dir. — Gesandter. sebektegin : sultan Mahmud lakabı dir. — Gebirgsheerde. satan : bacak. tirek. sarrak : tarafrak. sich bewegen. — Herabhängen. mağara. duçar ve tesadüf olmak. — Gelbsucht. sarırak. — Einladung. cemiyet. usfur. ol tarafce. savut : zirih. — Spalte. satğun : satun. sarice : başı bozuk asker. — Vollständige Gesundheit. savaşmak : sai ve cehd etmek. satıc : sınf. dizi. saurman : paye ile harmani alt üst edup rüzgyara aldırmak. — Schenkel. — Sperling. muharebe. — Abtheilung. — Ochs. Jagdvogel. muharebe. | sasığmak : kokumak. — Verkauft. ırmağan. sarığ : sarı. Reihe. sebzi : havuc. sararmak. — Kampf. verdorbenes Wasser. şaka ve latife eylemek. sarık ağrık : sarılik. cenk-u cidal. streiten. tat dahi derler. sarığ boğa : sarı manda. tekmil bud. savaşı : cenk. oyuk. bir yana temayül etmiş. savçı : mersul. türkischer Stammname. — Scheuer. Reifen. saz : sağ selamet. . türkmen kabilesinin bir sınfı dir. şikyar kuşları. mogulisch 'sübük': glücklich. savsamak : sarkmak. — Verkauf. satım. — Die Ernte mit den Füssen auseinander werfend dem Winde überlassen. — Frieren. sakf. Höhlung. simsar. uğraşmak. — Übelriechen. — Das Pferd von der Last befreiend durch ausruhen lassen abkühlen. savğat : hediye. sich einmengen. halka. scherzen. — Ein in Turkestan ansässiger Stamm. sitayiş. dam. tegayyür eden su. savu : şikat. rahat. — Panzer. satığ : satı. — Nach einer Seite geneigt. sarkan : sarmaşık. Krieg. — Uhuart. — Lob. — Verkauft. Danksagung. | savut bozan : bir nevi ucu dar ve sivri ok ismi dir.

serçek : hikaye. serseri. — Festigung. — Planet Mars. — Federbusch. — Ehrenkleid. serkut : geceden kalmış tâm. beşinci yıldız. elendlich. sıçğan : sıçan. sıkışmış. — Gestrige Speise. Schale. rother Siegellack. semsek : sümsük. tabya kılmak. — Springen. sevğat : ihsan. mücde. kadeh. meşveret. seyar. | sıçğan yılı : sal-i türkan dairesinin birincisi dir. — Erschreckend aufwachen. | senkerlemek : bir mahalı mustahkim etmek. Vogelname. Skorpion. bit hanesi. sekit : mirrih sitaresi. harba. — Erzählung. — Körper. Weg. akreb. Märchen. beyhude. — Betäubt sein. fare. serak : okdan. bir kuş ismi.. kavuk. durchstechen. tabya. ördek gibi papağan. fürchtend. turna. — Mästen. çanak. — Reisend. destan. sevakil : bir nevi meyve dir. — Handzeichen des Fürsten Z. sekmek : sıçramak. . sendulac : bir ilac ismi. sancmak. sandiges Wasser. senker : sencer. — Seichtes. — Versammlung. — Faseln. siğin : geyikden büyük bir nevi. siğrak : piyale. serupa : hilât. Plünderung. sih : amik olmayan. siyak : gezgin. sencer : istihkyam. — Planet Saturn. — Arzneiname. sıçancil : ayne. senenik : çıyan. zusammengepresst. — Festigung. şeffaf. semizmek : semirmek. — Einen Ort befestigen. Brautkleid. siğğu : sığacak şey. gözgü. Schild. — Lanze. sendelenk : sende. senin : mızrak. sekandur : zühl. — Maus. — Kleine Festung. ahu. sıkık (sıkak Z. serkek : uyanık. — Nisse. — Windig. — Dutzen. fortunalı. serav (seray) : büyük hane ve havali. herumwandernd. miskin. baş ayağ libas. kab. kyarvansaray. bişaret. serağ (surağ) : surağ. Karavanenseray. kırbac. — Geglättet. ırmağan. — Einfaltig. sidem : musaykal. — Glas. siper. der fünfte Stern. kala. Name eines Helden. uykuda saçma sapan söylemek. seliğ : rüzgyarlı. — Köcher. Ratte. Burg. kırmızı mum. hürkmek. tesmin etmek. — Turban. Andenken. — Einfältigkeit. bidar. siyağlamak : sayıklamak. sersan : serasime. siğince : küçük hisar. tersnak. senne : beden. serde : meclis. — Eine Fruchtart. geçid veren kumlu su. sele : sarık. bir pehlivan adı dir. serağuc : sorguç. gute Nachricht. — Grosse Umgebung. tirkeş. stürmisch. serseri. kyase. dülbend. siğnaki : ince yazı. Berathung. vücud. sernak : kamçı başı. bir kuş dir. — Erster Tag des türkischen Jahres. Kranich. — Landstreicher. atlamak. — Feine Schrift. — Sperlingname. — Behalter. — Gazelle. — Eidechse. siğel : garet. — Etwas grössere Eidechsenart.sehne : sersem. — Geflochtene Peitsche (Korbatsch). yağma. — Einfall. siçek : sıçan ve serçenin adları. şaşkınlık. — Wach. serke : kehle yumurtası. — Spiegel. — Geschenk. seskenmek : uykudan sıçrayup uyanmak. dünn. sarsılmak. yadigyar. yol. zarf. im Traume irre reden. masal. görümlük.) : geyik. sendelemek : sersem olmak. sencer sokmak.

— Vernichtet. — Verdorben. sürçmek. schmeicheln. — Holzasche. silti : karabarak nam ağacın külü. Liebkosung. — Gleiten. | simizmek : semirmek. — Rein. — Zerbrochen. sıkırmak : atı koşdurmak. darlık. — Langsam. sinek. — Verwirrung. hell. ohşamak. siniğ : kırık. — Ehre bezeigen. sipa : memur-i tabia. — Hohler Weg. — Weichheit. simiz : şişman. — Masten. sincamak : toplamak. — Schanzenaufseher. sikrimek : uykudan sıçrayup kalkmak. | siliğ akça : yazısı mahv olmuş para. — Acht. sinkir : sinir. boyun askısı. aydın. sinukturmak : bozulmak. — Fett. sipalmak : kaymak. sin : sen. sipaşkan : bir nevi büyük karabine tüfengi dir. das Verstecken des Vogelkopfes unter die Flügel. mahv. acelesiz. — Im Kriege den Pferden die Füsse abhauend vernichten. — Halsband. versuchen. verfolgen. bozuk. treiben. Prinz. sığamaklık. siksan : seksen. teharet ve abdest olmak. — Von reiner Abstammung. | sikiz : sekiz. arkasına düşmek. derd. — Verdorben sein. — Vor Schmerz leiseweinen. — Prüfung. iztirab. silincek (silkincek) : gerdanlık. sinuk : kırık. sinkil : küçük hemşire. yağmur toprağa geçmek. rein werden. ohne Eile. bozulmak. — Wald. silamak : izzet ve riayet etmek. bozulmak. elem ile ağlamak. — Aus dem Schlafe aufspringen. sikirtme : geçid gibi dar mahal. banuzade. sanamak. — Sammeln. sinkmak : kırılmak. Gebirg: enger Platz. — Liebkosen. — Bitterlich weinen. Fliege. sınmak : kırılmak. Königssohn. sinkramak : elem ile aheste ağlamak. temiz. atlamak. kımıldatmak. Kavallerist. sıklık : orman. verderben. usul ile. — Achtzig. — Ader. ohşayış. silmin : bir nevi giyah ismi dir. kuşlar başlarını kanadları altına gizlemek. sindi : makas. sipau : mulayemet. müterris. sinkek : böcek. — Ein grosser Karabiner. beyzade. — Am Bachesrande wachsendes Gras. basık. tecrübe etmek. — Käfer. — Jüngere Schwester. — Erprobt. — Springen. — Pferde rennen lassen. straucheln. — Geld mit verwischter Schrift. sinamak : imtihan. Eindringen des Regens in die Erde. mezar. Grab. sipancak : muz mevki. sikin : yavaş. parçalamak. silkü : saf. mihrebanlik göstermek. — In den Graben gehen. vücudu kuvvetlenmek. siksenmek : sıçramak. — Du. — Gletscherort. . kubur. Schmerz. siliğ : silik. Büchse. den Körper stärken. şehzade. — Zerstückeln. sinkmek : çukura gitmek. yağlı. damar.sikil : soy nesli pak olan. — Verdorben werden. — Bewegen. sin ağlık : tecrübeli. kırmak. balkan. sıktamak : sıkınmak. su kenarlarında nabit olur. mücerreb. sipalamak : mihrebanlık etmek. siltemek : hareket etmek. asker-i sipahi. sinkirlamak : cenkde atların bacağını kesüp telef etmek. sıkılçım : sıkındı. erfahren. sürmek. düzlenmiş. — Scheere.

muhabbet. — Brustwarze. — Gleiten. intişar. fener. — Verbreitung. muhabbet. Brunnen. balta. Zeichen. — Eng. — Wegnehmen. savuşmak. zerstreuen. sirek : arkadaş. irtişaş. — Schlüpfrige Stelle. schmal. ima etmek. — Schmerz. rutschig. sirkek : uykusuzluk. sivgüci : sevici. yavaşce sürtünür gibi savuşmak. teganni etmek. — Krankheit.sipka : çıbuk. — Zeichnen. aşk. saçmak. sipki : ifşa. — Geliebter Freund. sirğak : sirincan. bir işden kurtulup çıkmak. sirik : sık. sivük : memenin ucu. — Sich beklagen. keder. muhibb. — Gefährte. sivgelük : sevgili. sümdürük içmek. | sirmelmek : kapılmak. katı. — Augenlied. — Tropfend fliessendes Wasser. sipkel : serpinti. sizildamak : teşekki etmek. — Eine Art Oberkleid. — Quelle. siramak : ötmek. offen. — Laufen. — Leuchtthurm. Kummer. gravieren. sirilmak : kaymak. sirmek : almak. boy uzamak. — Rutschbahn. sizğurmak : nakş etmek. — Benachrichtiger. — Eine Sache leswerden. Axt. sivük : sevilmiş. alamet. — Malen. — Pfeife. — Leder. dar. sirak : moğul lisanınca musarât ve tacik demek dir. sirmak : kaymak. — Schlaflosigkeit. sivinci : mücdeci. fest. — Schlürfend trinken. sirçe : şişe. — sırıkmak : kaçmak. Schichtenartiges Leder. dilim dilim deri. stark. hafif soğuk. sipurğa : düdük. derd. ıslık. sirimak : uyulğamak. sivgüm : sevdiyim. derd. — Gleiten. kapmak. — In der mogulischen Sprache in der Bedeutung von Eile. . — Liebe. dost. sipkarmak : süzerek içmek. traş etmek. — Zum Fischfang gebräuchliches Hakengeräth. — Kühl. Pfiff. Liebe. teber. fanos. muhbir. kayır yer. sıpkın : balık şeydi içün mustâmel bir nevi pence dir. gravieren. nağma etmek. — Geliebt. singen. sizkek : göz perdesi. âşik. sim : pınar. yoldaş. Kummer. — Glas. keder. — Eine Nähart. abkine. duhan ve afiun gibi şeyler içmek. — Spitzen. ausdehnen. — Splitter. — Singen. — Heftig aus dem Schlafe erwachen. yar. buzlu yer. — Schnell. langsam sich fortstehlen. kuyu. sivürmek : silüp sivri etmek. sizgi : elem. sirin : salkın. — Zerstreut werden. sirğan : minare. siskenmek : dehşet ile uykudan sıçrayup kalkmak. sizindu : katra katra akan su. dağıtmak. açık. sızmak : nakş ve hak etmek. Geliebte. sird : çabuk. sirincak : kayır yer. sipmek : perişan etmek. — Liebhaber. sirku : hastalık. siriğ : bir nevi dikiş dir. — Tabak und opiumähnliches Zeug rauchen. entfliehen. bulağ. sirim : çerm. sırık : sırılmış ince ağac. — Verwirren. | sipilmek : dökülüp saçılmak. sert. — Nähen. sirtak : bir nevi palto dir.

| soruğ günü : ruz-i sual. miknese. soğ : dam. — Damhirsch. — Frage. — Wellenringe im Wasser. sögdenis : kahve altı. solakay : ağızdan akan su. derd. tılmac. sokum : zebh olunan kurban. linkisch. — Seine Enden. rasch athmen. serma. sözgüç : sözücü alet. sık sık nefes almak. zwischen den Lippen sprechen. soğlı : şiş kebabi. hakaret. sobsun : inci. — Sprechen. bir nevi un helvası. su başı : Türkistanda bir rütbe dir. derisi alınmış. sözci : söz ehli. kelten keles soyulğan. Kummer. dudak altından yavaş yavaş söylenmek. sokmak (sokmağ) : büyük yollarda münşaib olan dar yol. harba. sokman : büyük yol çizmesi. sokun : ciylenilmiş. — Derbheit. — FleischFricassée. tekellüm etmek. überreichen. sözen : sözülen nesne. kızartma. — Murren. — Ein durchseihtes Ding. sudak : Sihun nehrinde bulunur bir nevi balık dir. sokar barçuğu : suyun yüzüne bir taş atdıkda hasil olan müdevver dalga. solumak : solmak. — Ausruhend athmen. . Stab. — Durchseiht. sok : postu alınmış erzen. | sonkuca : sonuna kadar. galize. — Böser Blick. sop : süpürge. soğak dahi derler. sual. sonkol : sol dest. — Perle. söngü : mızrak. — Übersetzer. söyüş : at kemiklerden kaynayup soyulmuş. söyünc : zecr. Z. söngek : kemik. — Ein im Sihun Flusse lebender Fisch. dörtmek. kuşluk. dayak. schwach. sözaul : firarileri taburuna ve fırkasına irca etmek üzere memur olan şahs. Stock. — Speichel. — Meinen. tamakyar. sobay : hafif. asayiş. sonk : son. kefgir. — Bis zu Ende. — Lanze. sonmak : arz-i takdim etmek. suari. soğulcan : solcan. | sözük : süzülmüş. — Frühstück. — Ende. katık. — Ein mit dem Rücktransport der Flüchtlinge betrauter Mann. sögdemiş : istirahat içün teneffüs etmek. — Nach. gözü aç. Ruhe. sok : bed nazar. eine süsse Mehl-helva. gevher. — Ein vom Hauptwege abzweigender schmaler Nebenweg. solunğan : sadr illeti. zaif. Reiter. sokranmak : mırıldanmak. geizig. Schmähung. takdir. — Filtrirapparat. — Brustkrankheit. zebh içün hayvanatı semirtmek. — Leicht. tercuman. külbastı. sopa. | sonkra : sonra. — Spiessbraten. Winter. — Zerkaut. durch Steinwürfe verursacht. sözlemek : söylemek. Kälte. sakat. gam. soruğ : sorak. — Enthülste Hirse. soğun : bir nevi dağ öküzü. bir ilac ismi dir. Rostbraten. das Thier zum Opfer mästen. ev örtüsü. wahrnehmen. Dolmetsch. — Jemanden mit der Lanzenspitze stechen. | sonkgı : sonu. deynek. ezilmiş. riza olmak. soğalamak : harba ucu ile birisini sançmak. hiss etmek. — Linke Hand. kış. — Ein Arzneiname. — Knochen. — Verblühen. soba : yüksek boylu. — Grosse Reisestiefel. — Von hoher Gestalt. — Opferlamm. — Jemandem widmen. sökel : hasta. solak. — Krank. Schmuck. — Rangstufe in Turkestan. — Dach. — Besen.sizmek : teferrüs etmek. — Das Jüngste-Gericht.

yaban tavuğu. şakacı. — Ausmusterung zum Soldatenstande. — Ausfragen. — Schenken. — Spur oder Zeichen lassen. bahane aramaklık. suyurğamak : ihsan. | suyurğal : ihsan. çemçe. susim : mutehayyir. su içmek. mashara. — Schmal. — Fett. Kenntniss. yahnı. alamet. auseinandernehmen. — Durstig. bewässern. — Stark säugen. — Wasserquelle. sura : ırmağan. suyal : bir nevi kilid. yutum. sürme. — Feucht sein. . — Tränken. suğurmak : cida etmek. suyu çekilmiş olan yer. vertreiben. erstaunt. — Fleisch im Wasser kochen. — Rippen. sebeb bulmak. — Frage Nachricht. — Im Wasser gekochtes Fleisch. aus der Scheide ziehen. kör. blind. sürme. süçük : leziz. fliessend. | sübülemek : iz ve nişane brakmak. Dienervolk. — Molken. — Erstaunt. — Eimer. tatlı. Schweigen. — Geschenk. — Ermüden. revnaklı. mutehaffir. bahşiş. suvurmak : kuvvetle emmek. süklün : sülyün. surkut : curanın dibinde kalan şey. suvat : suyun mehazi. — Das nass Werden der Erde durch Einsickern des Wassers. akar. — Eine grosse Gazellenart. sözücü alet. — Sich stützen. suramak : sual ve tahkik etmek. ayak. — Spur. nem olmak. suyuk : dar. Zeichen. uşak takımı. hatir sormak. çorba pişirmek. temdid etmek. — Begleitung. sukızı : suluk. — Bodensatz. pınar. süss. sukur : kuru. Trunk. soygun. — Thorriegel. suran : cemiyet ve kalabalık içinde leşker teferrüdü. suhremiş : pek kısa olmak.suğalmak : yaslı kesb etmek. Fuss. rugen. — Zusammenfluss zweier Flüsse. surağ : sual. — Begiessen. suyanmak : yasdanmak. — Scheiden. muayene. — Eine Entenart. — Fasan. teskin olmak. | suyamak : yan üzere dayamak. süder : mâyet halkı. yan üzere dayanmak. suye : kapu sürgüsü. — Schön. — Sehr kurz sein. entwässerte Stelle. gözü patlamış. — Schmackhaft. Brühe. — Wasser trinken. ab-i doğ. suğur : kova. | suğaşmak : su yere batup topraklar doymak. sulamak. untersuchen. pehlu kemikleri. susun : ayran. sukağ : bir nevi büyük geyik. ince. sükyut. suvarmak : su içirmek. süklemek : eti suya kaynamak. turna. eraziye su vermek. — Sich auf die Seite stützen. bahşiş vermek. haber. — Glänzend. sulu : güzel. suvuk : revnaklı. — Trocken. suğarmakdan gelme. nişane. dünn. — Grosser Mörser. şuluk. Suppe kochen. süyağı : siyah yağ. beruhigt werden. hediye. sutari : kaburga. Untersuchung. sustaymak : yorgun olmak. suyğun : geyik. glänzend. def etmek. — Eine Art Schloss. — Treiben verlängern. malumat. Schöpflöffel. havun. — Vorgehen. — Gazelle. sübük : iz. suğarmak : suvarmak. susunmak : sulanmak. sukayar : iki ırmakın çatalı. sukkur : büyük dibek. sukur : bir nevi ördek ismi dir. Riegel. — Geschenk. bir şeyi diger bir şeyin içinden çıkartmak. Saure Milch. kınından çıkarmak. | sükleme : suya pişmiş olan et. südremek : sürmek. Vorwand suchen. Spassmacher. susak (süsak) : tişne.

susar : sansar. tükürük. — Auf der Erde liegen. Wolf. süpçin : hoş haber. — Erdcultur. sürkeül : leşkerin ukbunu gözetmeye memur olan bölük. . — Türkischer Stamm. solmuş. sulu kazan. Ş şafşul : yaraşıksız elbise. kelami ve aklı saçma ve perişan olan adam. hayırlı iş. sieden. sürük : sürü. şak şak : esvatdan dir. — Welk. — Unnützes Kleidungsstück. eyi havadis. wie auf dem Trockenen lebenden Thiere. Eichkätzchen. — Überaus. — Jagdfalke. şağdarlık : kaymakamlık. — Geier. — Eine Holzart. — Milchgebend. ibrik kaynamak. sütkelegen : sütleyen. hediv. mukaşşer olmayan pirinc. Speichelauswurf. nafile. — Heerde. — Stoffgewebe. vollkommen. verrückt. şali : kabuklu pirinc. sülpük : füsürde. — Enterich. mashara. — Schafsschweif. — Gute Nachricht. süt veren. nemmamlık. schwachsinniger Mensch. — Eine mit der Beobachtung der Heeresbewegung betraute Abtheilung. der vom Munde kommende Laut. sülkün : yabani tavuk. — Kleine Lanze. sünğar : sunkur. bütün. muharebe esnasında çekilen feryad. şakir şakir ses etmek. mükemmel. — Pfiff. buri. postu alımamış erz. şağıldak : koyunun dunbesinde-ki kuyruk. semaver. sincab. Zobel. süldüz : tevaif-i etrakdan bir aşiret ismi dir. şarıldı. — Verläumden. sürgün ilacı. tereddüd. — Fasan. vekalet. sürtürme : ihrac. sürmişi : hars etmeklik. hohl. mızrak. bülbül hoş elhan etmek. şağla : ıslık. şay : gina sahibi. — Unnütz. sümkürük : sümük. müzdeci. şaldır şaldır : su bâlâdan nuzul ederken hasil olan ses. — Ein walzenartiger dünn spitziger Pfeil als Jagdgeräth. şalğurt : hem suda ve hem karada yaşayan hayvanat. süpü : tilki. — Untersuchung. sürçe : tecessüs. — Rotz. — Statthalterei. | sürçek : kayılacak mahal. toğan. ağızdan çıkan ses. — Austreibung. Fürst. sürkemek : sürüklemek. divane. yerlerde yatmak. hergele. vergebens. imhal etmek. Kampfgeschrei. süm : yek pare. — Aufschieben. şaldırma. verwelkt. — Die im Wasser. şakırdamak : yağmur yağmak. sümü : faydesiz. güçüken. şağıçımak : bir kimesneyi zem-i kadh etmek. şaka : aşuri. şayak : çoha ve sair nesnelerin mensucu. Spott. rutub. Stuterei. samur. — Aus einem Stück. Feuchtigkeit. ağac oklava. — Schlüpferige Stelle. ziyade. — Fuchs.süksük : bir nevi odun. şağırdak : su sesine benzer gürültü. — Ausgleiten. sün : erkek ördek. Bedenken. Frage. süpürgü : süpürge. içi boş ve kavuk olmayan. sürçmek : zele etmek. — Der Schall des von oben kommenden Wassers. | süküçek : avda kullanmak üzere ucları sivri ve uzun doğru okları. şrak şrak vurmak. — Ungehülster Reis. hükümdar. — Wassergetöse. — Besen. — Ausrufung. — Besitzer des Vermögens. sual. sükü : küçük harba. kaymak. Nachtigallgesang. — Regnen. | sürkenmek : sürüklenmek. kavi. 'şakir şakir' klingen.

şellaki : lafzen. Ordnung. | şapırdı : acele yerken ve ezerken dudaklardan sadr olan âvâz. şibak : ufak tefek. — Kleinigkeit. zum Bedecken der Gebäude gebräuchlich. — Zeremonienmeister. — Stossen. ağacdan çıkan tutkal. — Name einer berühmten Stadt. göz. — Wind. şilan : selatin ve umera sofrası. Stoffart. seda. — Oberhaupt der Fleischhauer. — Ahle. şete : urmak. su çok seslenmek. — Kopfbedeckung der Frauen. Schmutz. eilig. bir birile öpüşmek. usandırıcı. şamyan : hayme. şemal : rüzgyar. şibke : dirfeş. şiğaul : teşrifatci. entsenden. çatı. — Zelt. . Zweig. kış tedarikini görmek. kırlı. — Mit List von Jemandem etwas herauslocken. irsal. — Verzierung. — Von kurzem Verstande. hayvanın arka ayağile urması. yağlı. Krieg. Vorhang.. şekancin : kadınların baş örtüsü. şelel : desise ve edebsizlik ile birisinden bir şeyi koparmak. — Huf Z. mihmandar: türkistanda bir rütbe ismi dir. — Das laute Kauen. gougacı. Fenster. çadır. — Senden. çadır. şidurğu : bir nevi ney dir. çatırdı. şeberğan : meşhur bir belede ismi dir. — Das Knistern des brennenden Holzes. bürüncük. Geräusch. şankurak : doyak. şarke : esvatdan dir. perde. schmutzig. — Geschwätzig. şapir-şupur : mühmilatdan dir. görültü. Pfeife. Zelt. unverschämt. Vorbereitungen zum Winter. şanğur : zil ve nâra avazı. şeran : tez. ebniyeyi örtmek içün mustâmel dir. den Soldaten Gastmahl geben. — Leiter. şapat : tokat. tepmek. şib : yapağı. dal. şılkın : aklı az. kendir. şilirğamak : avlamak. şavkele : kırgız kadınlarının baş örtüsü. sille. bir nevi kumaş. pencere. — Hoboëklang. — Tisch des Grosshern. — Fleck. şartlamak : su akarken çağlamak. Blatt. — Zwitterwort. şilki : ağızdan tereşşüh eden su. hava.şaltmak : tezyin. mit Gefühl küssen. namussuz. kaldırmak. ziyafet vermek. şebik : leke. muharebe. fleckig. şelayin : mashara. — Jagen. Hütte. — Kampf. hatab yanarken çıkan avaz ve şakırdı.) : nerdüban. — Schnell. das Stampfen mit dem hinteren Fusse. doynak sesi. sich küssen. Schleiertuch. Luft. şatur (şatı. ein aus den Bäumen fliessender Harz. Stimme. fışkırmak. Wirth: Würde in Turkestan. düdük. tertib. şatun Z. yaprak. şilapcı : kasablar kethudası. şapırdamak : acele tâm ekl ederken ağız ve dudakdan şab şab çıkan ses. Hanf. — Aus dem Munde sickerndes Wasser. şilamak : sevk etmek. göndermek. — Zänkisch. pislik. ârsız kimesne. bir nevi siyah üzüm. dilik dilik. — Lärm. hergele. Klang. şavhum : gulgule. çabuk. şilim : samağ. — Art und Weise. şebahum : leşker şeb-elman vuruşu. Dach. herzegu. ağac sürkünü. ehrlos. çarşab. hareket. — Wahrend des schnellen Essens hörbarer lauter Klang. — Die Kopfbedeckung der kirgisischen Frauen. sürna sesi. — Das Rauschen oder Plätschern des fliessenden Wassers. ziyadesile ve vecd ile öpmek. — Harz. şikyar etmek. geschwätzig. — Flötenart. şil : usul. mındarlık. Art schwarzer Trauben. — Ohrfeige. — Wolle. asakere tâm.

bu zemana kadar. şunğaca : şol vakta deyin. şivran : bir nevi şeftali ismi dir. — Kothiger Platz. — Thau. Harz. şıralğa : sayd ve mal ganimetden isabet eden hisse. kırav. yarmak. — Ledermütze. kolları sığamak. — Sesamöhl. ışık. — Bogenzugehör. durchspiessen. şöyle böyle. mundak. suğurmak. şiş : büyük demirden iyne mıh. — Dies und das. şışlamak : şişe saplamak. aufgeackertes Feld. kabarcık. heute. Sperber. öyle böyle. şundak : söylece. şuran : karışıklık. weisser Kaftan. — Jagd. bugün dahi demek. — Soso. — Eine Pfirsichart. Jagdbeute. zweijähriges Lamm. şişüğ : şişkinlik. yelim. — Umsturz. — Dick sein. şiriş : çiriş. — Munter. — Licht. şudrun : şebnem. bir nevi şura zarde husula gelen ağac ve odun. eine grosse Schaafart. die Mogulen geben ihren Richtern diesen Titel. — Kleisterart. bir işi cid eylemek. Grasname. aydın. şukun : ses. Sumpfplatz. şur : tuzlu yer. — Graben. der Wasserstimme ähnlich. | şulay bulay : öte beri. şişe saplayup dizmek. Lampe. şırtıldamak : şırıldamak. ika yaşında kuzu. — Muthig. kandil. balaban. kahraman.und Beuteantheil. sadik olan. — Grade. — Ort. şima : emmek. bir gyah ismi dir. Lärm. bohren. yalan iddia. semiz olmak. Stammname. tapfer. vatan. Aufruhr. anschwellen. şük : doğru. — Gutes Vorzeichen. Reif. meskyen. su sesi gibi. — Salziger Boden. şimizmak : kaynamak. örmek. Helle. şit : yayın bir esbabi dir. şipürme : koz derisinden dikilmiş külah. laçin. | şinlik : şadmanlık. | şurtak : tuzlu mahal. böylece. avda tutulan hayvanat. | şırlağancı : usar. şunkar : şungar. çiy. şirğa : av. — Salziger Platz. tevaifi türkmeniyeden bir kabile namı dır. andak mundak. bus. bu gibi. — Dicke. — Angeschwollen. sich über etwas ereifern. lamba. — Kleiderart.şıltık : çamurlu olan mahal. şişek : şişkin. moğullar hakimlere bu unvani itlak ederler. şiram : makam. şipal : bahadur. — Kochen. fasl. soso. — So. — Stimme. — Grosser Eisennagel. — Stück. den Ärmel aufschürzen. rugen. verem. bir nevi büyük koyun. şüdkar : peri kazmak. Unterhaltung. şişman. . Kalpak. saz kullayıcı. cünbüş. mimenet. Obertheil des Menschen und des Thieres. şuri : şur. şinik : kitâ. kouga. Öhl. zevk. derartig. — Sich aufschürzen. — Fröhlichkeit. şışmek : şişman olmak. sefa. Kuss. sapanla sürülmüş tarla. şumur : çırağ. sancmak. — Name einer Pfeifenart. — Durchstechen. Aufenthalt. insan ve hayvanatın belinden yokurı tarafı. kabarmak. aufrichtig. şırdağ : bir nevi libas. şamata. — Bis nun. Theil. şükün : fal hayr. — Dünne Stimme. — Jagd. şudurğu : bir nevi düdük ismi dir. beyaz kaftan. şin : şadi. zevk. şulay : edat dir. Vergnügen. Vaterland. Glück. dick. inkilab. dick. telaş. Streit. batak. gürültü. — Salpeter. Geschwulst. auf salzigem Boden wachsender Baum und Gehölz. şırlağan : susam yağı. şulakay : ağızdan akan su. hafife ses. şimalmak : çemrenmek. — Eine Art Jagdfalke. — Öhlverkäufer. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. güherçile. falscher Anspruch. — Säugen. kalpak. spalten.

takı : dahi. Muttersbruder. — Onkel. — Trog. tabuğ : ibadet. tağar (tığar) : tekne. hem. Würdenamen in Turkestan. tayğur : çok kayıcı. eine Last in Gleichgewicht erhalten. — Sauer. . taylak : iki yaşında-ki deve. Pilgerfahrt. sıvışık yer. tağa : dayı. — Hufeisen. tayğan : hun-rize köpek. tağar : kab. zum Ackerbau geeigneter Boden. — Haken. — Sonnenschirm. — Baumname. — Schlagen. — Deckel. — Scheide. at nalı. Zelt. — Jemanden befriedigen. validenin biraderi. ziyaret. kuru. unreines Thier. tağa. tapu. Tabak. mirza. in Mittelasien werden die persisch sprechend 'tacik'. takel : birisine iltifat ederek kani etmek. tayğac : kayacak sulu ve buzlu mahal. wässeriger Platz. tabin : bir bölük asker. Tante. | takovcı : nalbend. tahtuk : gilaf. asa tutmak. Stock ergreifen. — Rutschiger. tütün ve tömbeki tavlası. yılgın. — Rutschplatz. kın. — Fremd. taka : kullab. — Name eines der Anführer des Helaku Khan. dubulğa ağacı. — Hufschmied. büyük binâların balası. — Gleiten. solu yer. kızak ile kayıcı. asiya-i vustada farsi tekellüm edenlere tacik. perestiş. tahil : mezruat. validenin kızkardaşı. | takarmak : kokmayarak ekşimek. kyatib. ekmeye kabul erazi. Muttersbruder. Spazierplatz. Stallmeister. teyze. wieder. tak : bir nevi ağac ismi dir. yine. — Ackerfeld. türkistanda bir rütbe ismi dir. Götzenanbetung. prügeln. ve türki tekellüm edenlere 'tat' tâbir edenler. | şükürci : şemsiyedar. — Ausgleitender. tacik : yabancı. seyrilecek yer. çatr. und die türkisch sprechenden 'tat' genannt. zarf. — Soldatentruppe. Umschlag. kese. yükü denk denk etmek. kab. — Behälter. sargı. — Stolz. — Anbetung. çamurdan büyük zarf. taymak : kaymak. seyis. — Anbetung. — Schlittschuhläufer. uluglug. — Schirmhälter. Oberer Theil grosser Gebäude. Behälter. validenin biraderi. vurmak. Tamariskenbaum. tayamak : yasdamak. — Tamariske. — Sich gerne haben. — Auch. — Meister. necis hayvan. trocken. çengel. — Sich stützen. tekebbür etmek. T tab : perestiş. zahire.şükür : şemsiye. zarf. zarf. wässeriger und eisbedeckter Platz. — Bluthund. — Zweijähriges Kameel. mirahor. taycak : kayacak yer. tacanmak : kendini beyenmek. tackin : kibir. eisbedeckter Platz. Schreiber. tayığ : kayar mahal. taygak yer. tağaca : Helaku han umerasinden birisinin ismi dir. taktuk : gilaf. — Tante. Beutel. takav (taka) : nal. tayış : hoca. stolz sein. — Stützen. Grösse. türş. bozlu mevki. tağayza : teyze. tayımğur : kaymayıcı. — Onkel. tağayı. tayancak : arka vermek. kräftigen.und TömbekiBehälter. — Rutschplatz. tağay : dayı. azimet. tabulğa : tabulğa. — Ohne Geruch säuern. tayağlamak : dayak atmak. kuvvet vermek. takar : ekşi.

Abendroth. — Wirbelwind. — Milz. — Gaumen. hilaf. Verwunderung. tanğu : münker. talkıç (talıcı. Rohr. — Tropfen. grüner Platz. — Weich. boğaz. Unruhe. — Erkannt. talaz : koyan. — Gaumen. Steuergeld. auf dem gehend man klappert. — Viel. — In Verwunderung bleiben.takır : kati. — Welle. — Stein. ahretlik kardaş. | talğan etmek : yumuşak etmek. damlatmak. gekannt. Gegentheil. er verdrehte. steiniger Platz. | tanklağı gün : yarınki gün. — Staunend betrachten. Unbekannter. tâcüb. — Tropfenweise fliessen lassen. — Eine Jagdvogelart. mülayim. tammak : tamlamak. iztirab. — Kleiner Strick. mıkdar. trocken. Mütze. talğan : yumuşak. — Eine Art Nagel. | tanklayın : sabahlayın. — Nackt. — Morgens. angreifen. damla. talka : bir nevi şikyar kuşu-dur. talak : tihal. — Plündern. talabımak : istek etmek. — Boden. Freund. — Kehle. verlangen. nachdenken. çarpınmak. Kehle. — Irre werden. düşünmek. kıbırdanmak. gam. talğamak : tefrik etmek. aşna. şafak. Wasserplatz der Hirten. talıkmak : hasta olmak. tan (tank) : şübhe. köp. taliğa : şitab. çevirdi. kuru. talğum : girdab. — Tropfen. — Beute. dost. tröpfeln. tankırtmak : hayretle bakmak. mahv olup baka kalmak. | tank kalmak : dona kalmak. külah. der kommende Tag. mechul ve bilmedik kimesne. talan : yağma. Tropfen. mismar. çapmak. tanımış. tanaban : ufak ip. Gesehener. — Bekannt. kalpak. — Splitter. tamcı taşı : katra. tankla : yarın. — Etwas wünschen. talğak (talğa) : mevc. — Morgen. katra. — Eile. — Er leugnete. tal : çıplak. Zweig. tulu. — Tropfen. — Stark. erte. — Dämmern.und rohrähnlicher Splitter. bina örtüsü. şah. tanış : bildik. goltacı. vurmak. Menge. damla. hayretde kalmak. düz. .und grasloser Platz. tanklay : ağzın yokarısı. tala : talaş. tamur : taşın ve ağacın yol yol ayrısı. glatt. gelecek gün. stein. — Tropfenweise trinken. vergi akçesi. verbannt. su içün çobanların muracât edecek mekyan. tamuğ : cehennem.und Holzader. gezerken takırdı eden mahl. tamahsa : bir nevi çivi. Jenseits-Genosse. — Krank sein. — Unterscheiden. erkannt. zerkauen. tam : dam. tamağ : damağ. Fussweg. sürgün. hulkum. talbıtmak : telaşlanmak. tala : yağma. — Dämmerung. sırt yer. talay : çok. — Plünderung. çiynetmek. uzak. tamızmak : katra katra sizdirmek. kamış ve başka bunun gibi şeylerden kırılup ayrılan parça. ot bitmez ve taşsız bir mevki. — Weich machen. talğıcı) : dalıcı. teleb etmek. — Verkannt. — Zweifel. — Taucher. entfernt. tamşımak : damla damla su içmek. yeşillik. tamak (tamağ) : boğaz. talamak : talan etmek. stier blicken. tank : sahar. | tank atmak : sabah olmak. — Hölle. tanımal : tanımış. — Der morgige Tag. tamışmak : damlamak. endaze. katra katra nuzul etmek. — Wirbel. görülmüş. Dachdecke. tankıldu : inkyar etdi. damar. linde. Elle. bilinmiş.

tap : eser. tarçın tartmak : dar içün tartmak. | tar tar : dar dar. tâcüb etmek. — Spur. taplamak : çiynemek. — Hirse. tarağay : servi ağacı. bölüklemek. tarğamış : hücret görmüş. Ackersmann. ırmağan. seced edüp baş eymek. tabur. denk yapmak. kitâ. tek tek. | tapışmak : buluşmak. tarankğu : terek ağacı. tarkamak : dağılmak. Pappel. — Seufzen. tanuklamak : ikrar etmek. — Zerkauen. tapkur : arabalar birbirine zincirle kuşadılup kale şekline girmiş istihkam. anvertrauen. — Weggezogen.tanklamak : şaşmak. — Cypresse. inlemek. sitzend sich verbeugen. taram : pare. nicht kennen. tansuğ : acib. tulua kadar beklemek. — In Verlegenheit bringen. | tarkatmak : taksim etmek. tar : sık. . tapicimek : hareket etmek. Verachtung. kımıldanmak. — Sich zerstreuen. — An FrühjahrsFutter sattgegessenes Thier. — Sämann. ah çekmek. taravlik : dargınlık. — Sich ärgern. tapku : azar. tanlamak : tefrik etmek. schreien. tarığ : darı. Gehorsam. — Finden. zermalmen. Pappel. — Verbreiten. — Vertheilen. — Urkunde. ein aus seinem Lande in ein anderes Land ziehender Stamm. peristiş etmek. tankmak : yol bağlamak. itât. — Nicht wissen. anbeten. Kriegsbeute zu behalten und ohne Erlaubniss vor dem Herrscher zu erscheinen. tarkaşmak : perişan olmak. tarhan : aff-i umumi. ezmek. Theil. tanımamak. — Sehr enge. — Eng. — Übergabe. tarbak : sıçan yuvası. hakaret. — Zorn. güç hal ile kale ve divare sûd etmek. dem erlaubt ist. tarıkmak : can sıkılmak. taratmak : bilmemek. nişan. Gutes thun. tapşurmak : teslim etmek. | tapınmak : puta tapmak. — Sich bewegen. kendi memleketinden diyer bir memlekete geçmiş olan kabile. teng. Auftrag geben. sich auf die Festung oder Mauer hinaufwinden. fare deliyi. tankuklanmak : istigrab etmek. — Grosser Jagdvogel. elem ve kederlik. sich rühren. hediye. kavak. tarayıcı : ekinci. — Sich bewegen. — Irre werden. tarımak : paş etmek. parça. | tarkalmak. — Götzen anbeten. Sorge. — Wunderbar. kavak. — Auswählen. — Allgemeine Verzeihung. verwirrt sein. — Leugnen. dağılmış. — Hinaufklettern. bis zum Morgenaufgang warten. alamet. perişan olmak. muharebede eline düşürdüyü ignami zabt eder ve bila ruhsat huzura gelir. das Zürnen. — Tamariske. — Erstaunen. — Stück. tarlan : büyük bir şikyar kuşu. sedaket etmek. erzen. — Eine aus zusammengebundenen Wagen errichtete Wagenburg: Lager. | tanklatmak : istigrab etmek. tarğacı : muhacirin guruhu. tarance : piç. nale eylemek. tapu : sened. tarhan olan adamdan bir şey alınmaz. emanet vermek. tapmak : bulmak. tanmak : inkyar etmek. sipariş etmek. zerstreut. Schandbube. Sperber. — Verwirrt sein. Waarenballen machen. kımıldamak. darğınlık. Rattenloch. saçmak. ein Privilegierter. bölük. — Begegnen. — Bankert. — Mäusenest. imtiazlı. ayırmak. Geschenk. starr werden. çift sürücü. — Binden. tapmak : hareket etmek. — Auswanderertruppe. tarcık : behar alefinden devabbin tokluğu. fahta kuşu. — Tadel. tarmatmak : tırmaşmak. Zeichen. namussuz çocuk. — Bestätigen. dona kalmak. zerstreuen. doğru söylemek. sich verwundern.

tartışık : çekişme. — Rohes Riemen-Leder. aktarmak. — Hase. — Überschwemmung. taşırmak. — Stahl. | tavuşkan kurdu : bir nevi vahşi yabani tauk. tasma : çiy kayış. muhbir. cuşan. — Das vierte Jahr der türkischen Zeitrechnung. — Sich schämen. — Kosten. — Ordnen. — Stimme.tarnav : cedvel. | tavuşkan yılı : saliturkan dayresinin dördüncüsü. innere Thürseite. tasarlanmış. tartağin : tarmar. nihayetine irişmek. hinausführen. tavuş : seda. tertib etmek. — Abfallen des Pferdehufes. tatuk : şahid. delil. tavulka (tavulğan) : toğulğa. schwach sein. tosbağa. içerisi yanmak. ihrac etmek. | tavuşkan uykusu : endişe ve tefekküre dalmak. — In Gedanken vertieft sein. tasamak : armak. tağ. çağ. . ausgiessen. tokat. — Bach. sich abwetzen. tausmak : mesrur ve şadman olmak. tavşalmak : hasta. dayre. — Suchen. çevirmek. verkaufen. geräuschvoll gehen. Schale. bir şeye şeker ilave etmek. Plandurchdacht. — Eine Art schlaffer Bogen. — Weinglas. taş baka : kaplu bağa. taş-kurğan : Türkistanda bir şehirin ismi dir. — Überschwemmen. taştak : bir nevi boş yay ve keman. karışık. Geräusch. ayak sesi. tasğirak : şarab kadehi. taslamak : fuzulu idia etmek. ans Ende gelangen. taşnu : ayak kabları çıkarılacak mahal. — Geschenk. tâm. pat pat yürümek. taşkun : tugyan. çarçı. Wallung. ırmağan. tavuşmak : etmam ve ekmal. tavuşkan : tauşan. auf die Gesundheit das Glas leeren. kumar nevinden bir oyun-ki tasma oyunu derler. — Den Überschuss zurückgeben. — Wildhuhn-Art. sich innerlich schämen. — Zeitraum. aşkına kadeh tevavül etmek. tavr : kab ve zarfın etrafi. satmak. taşkarı : taşra tarafı. Schrittgeräusch. taslak : çıplak. tay. bahadurların başına giydikleri pulatdan sövüt üzre edevati. taşık : taşkın. Umgebung. arık. çevre. tartığ : hediye. taşmak. perişan. — Zeuge. — Äussere Seite. kapunun içeri tarafı. tart-u birt : dağınık. — Streit. kyase. — Vervollständigen. etwas zuckern. tat : türk hükmine girmiş olan kavmlara denir. şamata. Berg. taski : sille. taşırğanmak : hayvan tırnağı eşindürüp kenarından sürtmek. taçık gibi. tavaçı : tellal. Pferde oder Thiere heilen. tatu : sığır at. taşlamak : atmak. — Zerstreut. sıçramak. draussen. — Ohrfeige. — Platz für Schuhablegen. — Hengst. Beweis. Speise. — Kröte. dağınık. zaif olmak. kulan kayışı. — Heiter sein. cesaret ile kiyam etmek. haric. cuş-u huruş. — Stark verwundet sein. tav : hengyam. aus Stahl verfertigter von Helden getragener Helm. — Überschwemmt. mudafâ. — Seite des Behälters. — Stadtname in Turkestan. taşıkmak : pek ziyade mecruh olmak. — Krank. Geschmack. taşmak : tugyan olmak. — Werfen. Furche. bir şeyin lezzeti. ses. springen. — Ausrufer. tavlamak : tav getirmek. Vertheidigung. at ve hayvanata baytarlık eylemek. tatlamak : aramak. — Gemischt. — Die unter türkische Herrschaft sich begebenden Völker. Aufwallung. tatı. Art Hazardspiel. ispat. tatuğ : tatmak. — Nackt.

türkmen aşireti. — Ziege. çayır ve çimenli sulu mahal. — Rund. pepe. telac : ahu gözlü. Luder. längliches Gefäss. tekin : alt. — Theil. Wiese. garet etmek. ada. koyun ve kuzu derisinden kavuk. ufak dağ. — Vor Hitze trocken sein. | tecen-cayı : bir memleket ismi. telpek : külah. — Den Sultanen Geschenke überreichen. koşmak. | tehaku yılı : sali türkan dayresinin onuncu yılı. — Zerstörung. — Eile. Anzug. tekne : kadınların başlarına sardıkları beyaz sarık. telaş. tektil : kuşak. — Huhn. — Zum Erschrecken oder zum Bösemachen der Hunde gebräuchlich. kutb yıldızı. — Gürtel. — Gold. Stotterer. teslim. — Unten. ateşlenmek. telken : çöpden mâmul bir nevi galtek. grasiger Wiesenplatz. arka vermek. parça. — Rund. Stück. deyirmi. Anschwellen der Lippen. schnell. or. uzunce yapılan kab. tamuğ. tecen : dağ keçisi. deyirmi. taz : hayasız kadın. ambar zemini. kızıl. Gurkenund Kürbissranken. kleiner Berg. Polarstern. telhak : iztirab etmek. doğru. — Mütze. telamak : gasb. taht. — Aus Holz verfertigtes Rad. dilim. — Gebirgsziege. Ziegenbock. verheeren. Schneeflocken fall. telim : kitâ. bayır. tekav : dere suyu. dudakları kabarmak. Übergabe. — Holzriegel am Stelle des Thürschlosses. dokundurma. — Getreidespeicher. Türkmenenstamm. laufen. — Thalwasser. — Eisenpflock. recht. den Gürtel so eigenartig binden. Insel. temren : ok ucu. tebsirmek : hararetden kurumak. tekak : asma ve hiyar ve kabak emsalinin sürdüyü uzun kollar. tekiz : düz. tekrük : yuvarlak. unter. tebengü : eyerin etrafı ve kenarı. — Sattelseite. yüksek. — Schneesturm. çabuk. — Trauben-. — Auftrag. aufbrausender Mensch. — Schamloses Weib. v. zeitweilig lassen. Graben. oğlak. temacamış : iztirab. teke : keçi. teb teb : korkutmak içün ve köpekleri kızdırmak içün mustâmel dir. . — Zehntes Jahr der türkischen Zeitrechnung. tekşimiş : selatin huzuruna hediye takdim eylemek. muvakkat brakmak. tez. Schnitt. dikizme. — Drehen. tela (tala) : altun. tehaku (takuğ) : tavuk. — Hölle. dass das eine Ende nach einer Seite herunterhängt.oder Lammfellmütze. libas. tazkel : ebsem. iri taneli sık kar. — Pfeilspitze. fahişe. roth. — Grade. — Verlegenheit. — Plündern. Gewebe. in Hitze kommen. şitab. kuşakı bir tarz-i zarifanede bağlayup bir ucu bir tarafa sallandırmak. tekürme : müdevver. tebi : tipi. tekrümek : döndürmek. çocukların çamurdan ettikleri bir nevi lâb dir. Schaf. kızgın ve şiddetli adam. tekamiş : tacil. aus Lehm verfertigtes Kinderspiel. — Rehäugig. — Stumm. — Hügel. — Landname. halecan. temir kazuk : demir kazık. telak : zahire gömecek mahal. hoch. — Eine Kleiderart.tavuşmış : emanet. — Zerstören. telgak : bir nevi uruba. telkase : iztirab. çevirmek. teme : kilid makamında kapunun arkasına konulan ağac. — Ein um den Frauenkopf gewundener weisser Turban. tel : tepe. temuğ : cehennem. feuchter.

voll. yaşmaksız. harem ağası. tenike : asiya-i vustada ipek destkyahi dir. 'tütle' dahi derler. weit machen. tentik : deli.ten : sesle akar su.) gebraucht. Wurzel. tevaşi : hadem ağası. 'tik-tik' gibi. terenk : taze solmamış meyve. Ruhetage. nicht vertrocknetes Obst. — Tief. | terki bağı : kançuğa bağı. tenkal : celb. tibengü : eyerin yan tarafı. — Sattelseite. terzik : koyun kuyruğu. mübaliga içün mustamel dir. tibraçlamak : hiddetten yere vurmak. tib : esfel. derya. tengiz : deniz. tahrik etmek. — Trommelartiges Geräth. tibremek : muhtarik olmak. kräftigen. budala. davet. terkilmek : mani olmak. — Fett. Stütze. çıplak. tersan : baltanın sapı. — Kresse. terneve : küçük derya. tesme : bir nevi lâb. wird zur Steigerung (gr. zerdali. tutulup yarım-yarım söylemek. — Eine Zwetschkenart. verbieten. terğun : semiz. karakuş. — Sattelgurt. tetal (tatal) : lağazın bir nevi. Riemen. amik. ungrade. Nadel zum Zeltnähen. heftig zürnen. terkemek : ictinab etmek. — Beilstiel. divane. iztirab. — Adler. bol olmak. tevakün : kartal. — Im Gebirge angesammelter Schnee. fliehen. — Aga der Diener. çuvaldız. — Die See. tenbük : büyük çadırın ortasına kurulan küçük hayma. Grund. — Sehr niedrig. tibrek : dümbek gibi bir alet dir. — Verrückt. närrisch. | tibretmek : yerinden oynatmak. tenbe : at takımı. — Stotterer. — Eine Spielart. . — Seidenwerkstatte in Mittelasien. — Sich hüten. şiddetle kızmak. nackt. kavak. nefret etmek. halka ve ağac. terek (tirek) : servi. — Pferdegeschirr. tenbül : çöp. alet. — Verlegenheit. kök. terkenmek : genişlenmek. doğru olmayan. — Eine Art Ziegenwolle. — Schafschwanz. pişmemiş karpuz. — Rohe Melone. Pappel. ternek : bir nevi hiyar ve tere. resmi-selamlik ve görünüş tâtil günü. — Geräuschvoll fliessendes Wasser. ohne Schleier. terki : eyerin arkası. tibit : yumuşak tiftik. terme : dağlarda toplanup kalarak güçen ve teraküm etmiş berf. kançuğa. çadırcı iynesi. — Eine Gurkenart. HaremWächter. — Cypresse. — Meer. | tenbelamak : kapunun arkasına tenbe vurmak. kirişlemiş def sesi. — Sich bewegen. Ring. halb und halb sprechen. — Erweitern. yasak etmek. kişniş. tibrişlik : halacan. — Verhindern. tiben : büyük iyne. Festtage. — Rückentheil des Sattels. keke. — Geziemend. temel. püşt. — Einladung. telaş. — Von der Stelle bewegen. Fluss. erregen. Trommelton. — Frisches. unreife Wassermelone. — Ein in der Mitte eines grossen Zeltes angebrachter Teppich. sıkınmak. — Krumm. kumar. beden. kımıldatmak. termucak : tere otu. dolgun. tentekel : bir nevi erik. — Im Zorn auf die Erde Schlagen. — Räthselart. teskeri : eyri. — Ohne Vorhang. terenk : derin. Koriander. bir nevi keçinin yünü. ağavat iç ağası. kuvvet vermek. Gestalt. halka. çay. terçek : perdesiz. ırmak. terk : ham kavun. tete : pepe. kayış. — Grosse Nadel. — An der Thüre ein Schloss anbringen.

olmiktar. — Grade. düz. | tikirlemek : yuvarlamak. Lammoder Widderfell verfertigt. sevda. tığrık : küçük. — Berichterstatter. — Drehen. — Berühren. atın izi. doğru. tikre : devre. tilin : delinmiş. tigiş : dövüş. — Wunsch. devre. istemek. — Irrsinnig werden. — Stück. tilimğac : bir dilimcik. Schnitt. Zeichen. paydar olmak. — Schanze. — Grade sein. nişane. taht. Geräth zum Stopfen. — Rollen. Pferdespur. — Näher. itik. kugelig. Verlangen. wälzen. — Wunsch. Held. mesavi. — Ansässig sein. tikizmek : dokunmak. til : dil. — Zunge. — Nähen. biraz. See. tilkürmek : bir yerde kaim. cem etmek. — Mühle. hatunların ziynet içün düyünlerde yüzlerine yapışdırdıkları pul. Umgebung. tikerçek : tekerlik. — Ein Schnittchen. tigiz : deniz. arzu. harman etmek. | tilemek : arzu etmek. tığa : tabya. muhit. top. Krieg. nihayet. — Umsonst. — Stück. — Ähnlich. Ende. unterbringen. kahraman. — Schlägerei. dilim. — Rund. arzu. isabet etmek. Weinstock. — Glatt. perişan eylemek. Kamerad. — Kreis. Durchgang. Faden. yol. manend. — Durchlöchert. tık. lisan. tıkacak alet. — Mit Gewalt hineinstopfen. verlangen. | tiküci : dikici. divane. — Junges Kameel. dolaşmak. keçi erkeyi. cemiyet. yerleşdirmek. tik : doğru. boğaz. — Stille. erreichen. — Anlangen. — Rebe. tike : teke. tikirim : deyirmi. tiknid : deriden kesilmiş ince kırbaç. — Sammeln. Kampf. iplik.tige : parça. tel. tikiş : dib. üzüm ağacı. rast. Strich. rica. tilbe : deli. | tilev : taleb. närrisch. Sprache. dilim dilim. — Bis. cenk. herumirren. tikeleşmek : rast olmak. häufen. casus. tikürmek : çevirmek. — Einstecken. — Spur. tilig : koyun ve kuzu. temenna. dar. tikdi : keçe ve bulgardan mâmul çizme. | tıkılış : sokuluş. yuvarlak. Rad. tiyit : perakende etmek. budala. kesilmiş. tilak : devenin yaurusu. — Zerstreuen. Ende. zir. pflanzen. Spion. enge. — Ziegenbock. vertauschen. ein wenig. Kreis. nihayet. — Rund. tilik : eser. — Verändern. | tilbelik : divanelik. — Rad. schmal. soviel. | tikrenmek : etrafını çevirmek. tahvil eylemek. durchschnitten. boydaş. — Wahnsinnig. derya. Graben. gouga. Pass. tıkmak : zor ile sokmak. etraf. tigşilmek : toplamak. ähnlich. den Frauen bei Hochzeiten als Schmuck an die Stirne geklebtes Geldstuck. tiler (tilek) : taleb. erreichen. gleich. tikis : düz. çevirmek. grade. tesadüf. . | tilci : haberci. tikirmen : deyirmen. tikmek : dikmek. | tikirlek : tekerlik. uc. rekz etmek. Leidenschaft. tik (dik) : edat-i şebih dir. ruhig bleiben. wie.und Schnittweise. — Klein. tikişmek : deyişmek. | tilberemek : divaneleşmek. gibi. | tik turmak : rahat ve sakit durmak. grade. tikin : bedava. iz. çukur. tikir : müdevver. — Grund. — Wünschen. Versammlung. — Kalpak aus Schaf-. tikü : vasil olmak. tikrü : kadar. tebdil etmek. — Das Hineinstecken. | tige tige : parça parça. olkadar. dauernd wohnen. dar. — Aus Leder geschnittene dünne Peitsche. devr ettirmek. tikek : asma budakları. toklu derisinden külah. mesel. halka. geçid. tiklemek : dikmek. alet-i katie. in sol cher Menge. — Rad. — Meer. scharfes Geräth. yetişdirmek. muharebe. — Aus Juchtenleder verfertigte Stiefel. — Wahnsinn. kalfak. tekerlik. — Drehen. yetişmek. Weg.

— Schwester. gehorchen. para etmek. Stamm. — Stossen. messen. karib etmek. rahatlandırmak. tinglemek : denk etmek. tipenkelenmek : tepelenmek. su yolu. zusammenpaaren. beraber. — Beruhigen. tingşamak : muşabih. kızkardaş. | tipmek : tepmek. — Sacknähnadel. — Stoss. istirahat etmek. saf. timarğu : sahib-i merhamet. timil : mavuna. — Ziehen. ölçü. denk etmek. dilim dilim etmek. — Steigbügel. tir : hemşire. tinğu : aram. tınık : sakin. — Gleich machen. ting : denk. tinmağur : bikararlık. — Loch. kulak vermek. müsavi olmak. tınmak : denmek. mukavemet etmek. pencere. kesmek. tingü : üzengi. tingmek : çekmek. | tingrilik : ilahiyet. — Messen. tinkeşturmak : deyiştirmek. bilay olmak. tinkalmak : denk. Schöpfer. Wasserweg. al. tinc : dinc. iş. — Gleich sein. sakin. Gebieterin. — Sich herumschlagen. tinglayı : burnun ucu. teyze. — Mitleidig. tim tim : damla damla. mackellos sein. — Gottheit.tilmac : tercüman. tinterkelemek : ayağı kayup yere paldır-küldür düşmek. müsavi. ruhig. hudayi. betrunken. tilük : delik. zusammen.) : kavi dayamak. tire. mevla. — Ausgleitend zur Erde fallen. tilmürmek : ümid ve hasretle bakmak. aramsız. — Unruhig. timsi tib : öyle-mi. ältere Schwester. — Übersetzer. theilen. tingri : tanrı. tirbenmek : tibretmek. sarhoş. sich hin und her wiegen. hayvan ard ayak ile urmak. — Ruhen. — Zusammen. grader Baum. — Hören. tirem : hanım efendi. — Gott. — Tropfenweise. tiramak (tiremek Z. lisan ehli. abla. Stoss mit dem Fusse. — Ruhen. — Gesellschafter. yatık. tire : şube. — Nasenspitze. çift ve beraber eylemek. sallanmak. Fenster. — Verändern. tinktaşmak : beraber taksim. in Schnitte zerlegen. dövünmek. öyle deyil-mi. kabile. gleich machen. — Ein an den Boden gebundener Gegenstand. kaim. refik. ähnlich. çift. yezdan. Paar. bir nevi gemi. — . gamsız. — Tod durch Pferdestoss. timur baş : bir yere merbut eşya dir ki hane ve erazi ile beraber satılır. Tante. — Zerstückeln. . bir düzü olmasına çalışmak. | tındurmak : teskin etmek. ayak ile vurma. der mit demselben zusammen verkauft wird. kerngesund. — Kanal. Unbeständigkeit. — Gleichheit. tireci : lağm. katra katra. sorgenlos. | tirek : direk. Sprachkundiger. — Beiname der Seldschuken-Ahnen. — Ruhig. — Eine Schiffart. ölçmek. tilmağ : dilmek. — Mastbaum. — Nicht wahr? timur balık : selcukların cidlerinin lakabı. | tipük : tepme. roth. tiperlik : peygirlerin doynak ile tepelenmiş yer. dunkel. Platz zum Aufsteigen. rahat. tinglamak : dinlemek. — Rein. — Fleckenlos. Pferdestoss mit dem Hinterfusse.Ähnlich. rikab. sakin olmak. beraber. — Abtheilung. — Herrin. binek yeri. — Sich bewegen. — Sich stark stützen. kımıldanmak. | tinktaşturmak : yoksan. sağ selam. büyük hatun. düz ağac. | tınıklamak : lekkesiz. timen : çuvaldız. | tingtaş : arkadaş. — Hoffnungsvoll schauen.

etraf. — Hineinsenken. — Taffet und Tuchart. — Heftigkeit. — Schnell.) : çengel takup çekmek. — Zügel. Umgebung. titenk : mücevher. hareket. — Geschwind. tiring : derin. | tiriklik : dirilik. harir. | tirimci : toplayıcı. tizkek : bir saf devenin sıraları. kefgir gibi. titrak : başın zürvesi. — Durchbohren. titragüci : arusın başına geydikleri tac mesellü müzeyyen çığa. | tirikley : hayatlı. — Kameelenreihe. batmak. — Aehre. Weg. tişmek : delmek. tırnakla yapışmak. sich hineinstecken. stark. titi : tavukları çağırmak içün mustâmel dir. sertlik. versenken. kardaş. | tırmaşmak : yükseye sarılup çıkmak. tirküzmek : canlatmak. Graben. — Eine Art Krankheit. titmek : didik didik etmek. jetzt. hayatlık. — Schmuck. tirelecek eşya. tersine. rah. Gewalt. | tişad : dişler. mit den Zahnen packen. tişkeri (tiskeri) : devrilmiş. — Flink. gekocht. — Mühlstein: Umgebung. tarumar. — Reihenweis hintereinander gehen. in Gänsemarsch gehen. — Beseelt. — Zähne. cemât. | tizlik : aceleten. tirma : bir nevi canfes ve kumaş. tizginmek : nefret ve istikrah etmek. tiş : diş. tirkemek : sual etmek. toğğan : birader. stecken. tizgin : inan. beschwichtigen. ısıtma. — Gebräuchlich zum Ruf der Hühner. çabuk. sokmak. tivare : perde. muhit. direyi yerine vaz etmek. pişmiş. yol. Hosenart. tirmek : toplamak. dargınlık. tirletme : bir nevi hastalık-dır. şimdi. toğız : çocuk. Gesetz.tirik : diri. Zorn. resm. tit u pit : darma-dağın. — Loch. teskinmek. . tive : deve. — Beissen. — Kasselgeräth zum Umrühren. — Brüderlichkeit. Seiher. — Durcheinander. yavru. — Sammler. — Beleben. sich mit den Krallen anhangen. | tiş sürgü : misvak. Fieber. kem. yün ve keteni kabartmak. ucu. — Umgekehrt. | tizlemek : tezlemek. tirkeşmek : katar katar yekdigerinin akibince gelmek. — Sich ekeln. bir nevi don. — Fragen. sokulmak. Seide. serbest. ordnen. istical etmek. hemşire. dizmek. — Vorhang. içine batırmak. titik : cüst. Grasschneider. — Lebendigkeit. | tişlemek : ısırmak. — Kopfspitze. ihate. verkehrt. sert. çukur. tivürük : deyirmen taşı. — Ein auf das Haupt der Braut aufgesetzter kronenartiger Federbusch. — Zahn. — Kameel. — Zahnbürste. tez endaz adam. beçe. tivramak : dikmek. pamuku tohumundan ayırmak. Edelstein. | tişük : delik. kavi. — Lebend. karma-karış. birbirinin ardınca gitmek. — Stechen. Schwester. — Zahnfarbe der Frauen in Mittelasien. Öffnung. — Draussen. diş ile tutmak. — Umgekehrt. soykuş. — Sattelriemen. ahretrik. | titiklik : hiddet. şikaf etmek. tiz : tez. canlı. zorba. tirmemek (tırmamak Z. diriltmek. tirkek : eyer keçesi. — In die Höhe steigen. kiçik. — Beschleunigen. sofort. canlı. — Mit Haken ziehen. tırık : bir gyah ismi dir. — Sammeln. çergi. şikaf. cem etmek. kanun. Bewegung. den Mastbaum auf seinen Platz geben. | toğğanlığ : hakk-i ahvet. — Tief. — Kind. kuvvetli. tiş hali : asiya-i vustada kadınların dişlarıne koydukları boya ve renk. tişkarı : dışarı. | tivrelmek : burmak. stark. amik. — Grasname. — Anschwellen der Wolle und des Leines. Stärke. Versammlung. toban (toman) : başı aşağı. Junges. tirim : başak. die Baumwolle vom Samen befreien. ot biçici. tirliğ : kazganı bulayacak alet. lebendig machen. zikiymet taş. — Bruder. Zelt.

toka : eşya. tonamak : çıplak ve uryan etmek. Keule. — Schlägel. gulam. abdeste. — Hochzeit. — Ruhe. | tolun ay : dolgun ay. ekşimtol. sal-i türkan dairesinin onikincisi. — Gefüllt werden. tokamak : dokumak. tol : muşabehet içün ilhak olunur p. tola : dolu. sert. ton : don. sorgen. — Krümmung. bir aşiret ismi. tolğandurmak : dolaştırmak. tonkrağu : çıngırak. domuzgan. türkische Zeitrechnung. | tolğamay : çevirme. Yunus balığı. tonglak : donuk. kumğan. — Vollmond. keder çekmek. kühl. — Aufbewahren. toktamak : saklamak. müşir. ak kaz. tolğamak : etrafına sarmak. gavvas. çevirilmez. warten lassen. konguz. tonçe : ibrik. — Erfrieren. — Voll. tolkum : dalğa. — Bekleidung. — Delphin. | tolğaşmak : dolaşmak. Kanne. | toylamak : toy ve düyün etmek. Station. libas. Eis. — Leiden. Kleid. tomuşmak : bir köşede mükedder oturmak. toy : düyün. esbab. — Umdrehen. | tolğanmas : dolaşmaz. — Hochzeit halten. ziyade üşümek. Festmahl veranstalten. toğmahan : veled. — Erfroren. Gäste beherbergen. — Käfer. taşkınlık. kısa iç donu. umidsiz olmak. grosse Kälte fühlen. Beschneidungsfest. toktavul (toksavul) : mustahfiz. — Sohn. — Traurig sein. konğrak. köle. Rangstufe in Mittelasien. tolkamak : derd. soğuk. tolak : tozluk. hınzır. Lamm. Stoff. nesc. bekletmek. — Widder. tomucı : dalgıç. sarımtol. . — Voll. stark. ibn. — Krug. uruba. donuzlan. — Pfeil. | tolkanmak : derd ve elemden piçide olmak. ihate etmek. hakim-i belede. toksabay : alay beyi. — Fusslappen. | tonguz balığı : delfin.toğlı : toklu. kumaş. buz. — Nackt machen. — Frieren. gürz. tomuzğan : tonguzlan. — Dreht sich nicht um. — Vom Schmerz gequält werden. — Schwein: Stammname. Überschwemmung. karamtol. memlu. — Plunderhose. tolun : memlu. | tonban : bol ve geniş. dessen Ende nicht aus Eisen besteht. — Vergleichungsendung. toykuş : ku. tolmak : dolmak. tongmak : donmak. — Schwan. kuzu. — Welle. toktaş : rahat. ohne Spitze. asiya-i vustada bir rütbe. — Voll. — Drehung. sünnet cemiyeti. ala komak. müsafire konuk vermek. — Taucher. çevirmek. tolğaş : bükülüm. çuçka. ziyafet yedirmek. — Im Hinterhalt liegender Soldat. tokmar : ucu demirden yapılmayan ok. — Umgeben. | tolulmak : dolunmak. Anzug. tongulmak : mükedder olmak. tonguz : domuz. devirme. — Herumirren. peykansiz. tonk : suyu soğuk edici surahi. | tonglamak : donmak. Klingel. — Kleidungsstücke. toklamak : tokmak. | tonluk : libaslık. — Weite und breite Unterhose. Sclave. buzlanmış. — Stadtrichter. menzil. — Voll sein. — Truppen-Bey. Hoffnungslos sein. — Gefäss zum Kaltstellen des Wassers. at kolanı. — Traurig in der Ecke sitzen. tolğama : pusuya yatan asker. tolunmak : istirahat etmek. Füllen. | tolu : dolu. dönmez. — Glocke. — Weben. — Sich ausruhen.

topuk. — Verfinstern. — Netz. Ende. topa (töpe) : müdevver. tonpuz : ince kamış. Kalb. yuvarlamak. hügelig. den Königssohn gebührender Titel. — Schöner Pferd. Vorsicht. genç. — Ganz. hitam olmak. — Das Ganze. junger Mann. Staubwirbel. bitirmek. — Pferd mit weissem Fleck an der Stirne (Blass). beendigen. — Sich begegnen. — Binden. Tugendheld. nicht erwachsenes Thier oder Kind. alt werden. toşkan : hamamın ateşhanesi. — Stammname. Sturm. Untersuchung. şahbender. | top-tolu : dop-dolu. — Verbinden. sabaha kadar oturmak. tögmek : bağlamak. tor : şebeke şeyler. übereinkommen. Kanne. bozau ve sığır yaurusu. Glas. toskavul : karaul. — Sohn des Chan. — Bartlos. esfel ve ednasi. karar etmek. iade etmek. ibrik. toparlak. — Rath. töpü : kar furtunası. Gefass. töker : pişanesinde beyaz bir nişanesi olan at. topak : yuvarlak. ihtiyat. topurçak : topçak at. — Bund. yolunu sed etmek. beyzade. kemale ermemiş genç hayvan ve bala. — Adelig. danişmend. çevirmek. delikanlı. — Holz woraus Knutenstiele gemacht werden. tökelmek : temam olmak. furtuna. widerstehen. torlamak : tor ve ağ atmak. tonmak : karanlılaşmak. toratura : hanzade. klein. — Falle legen. sahib-i haslet. Weg versperren. krumm. töger taşı : çağıl taşı. — Ganz voll. cümle. bis zum Morgen sitzen. — Tasse. topalak : toparlak. döndürülmek. jung. töle : kısa. auf den Kopf der Helden gesetzte Mütze. zişeref. — Junges Kind. fersude olmak. — Rollen. — Die Nacht durchwachen. kamu. — Dünnes Bohr. kütah. — Zurückwenden. — Rund. Sturm. töpek : yün. | tögülmek : têküd etmek. Gesetz. junger Ochs. kanun. — Rund. kapamak. dolak. — Abhub eines yeden Dinges. rollen. — Wachsoldat. ergreifen. buran. — Veraltet. payan. bahadurların başlarına geydikleri külah. rastlanmak. âşik. topurlamak : toparlamak. âdet. | tökelili : cümle. — Fertig werden. — Vollständig sein. köheylan. — Kurz. tömengi : her şeyin aşağısı ve uzağı. — Warten. toparlan : tane. topulmak : düşmenin üzerine hücum etmek. top-doğri : dob-doğru. topalank : yağmursuz buran. topal. kötel. topulğa (dobulğa) : kamçı destesi yapılan ağac. lenk. topçimiş : tedbir. gedreht werden.tonlamak : geceyi geçirmek. tombalak. büsbütün. muayene. tönkerılmak : tersine çevrilmek. . ağ. — Fettes Pferd. — Wolle. topçak : semiz at. röthliches Holz. Alles. tiftik. Sänger. kugelig. | tökel : teftiş. Gebrauch. — Auf den Feind losstürmen. torlak : sakalsız. — Feuerherd des Bades. — Ganz grade. tosmak : beklemek. küçük. — Sturm ohne Regen. hemeki. çanak. kadeh. kırmızıye mail sert bir ağac dir. aksak. tozmak : eskimek. tönktermek : avdet. yumağ etmek. — Zurückkehren. topraklı buran. tozğak : bir aşiret ismi. şehzadelere mahsus unvan. toşlanmak : tesadüf etmek. tostoğan : kyase. mukavemet emek. — Nachfragen. — Kieselstein. yuvarlamak. müdevver. tökellemek : tefakküd etmek. tosluk : zadekyan. vornehm. — Ende. | tökenilmek : bitmek. drehen. | tökeniş : hitam. Abschaum. — Schneegestöber. dos-doğru.

Liebling. — Art Jagdvogel. Grund. Dichtungsart. tözen : tosun. gesegnet. çaylak. — Bekannt geworden. — Beunruhigen. topalak. tuğalak : toparlak. — Rundes Ding. — Gut anessen lassen. etam etmek. adelig. — Satt.törtan : kürek. hayvanı durdurmak. — Siegel. Verliebte. âşik ve mâşuk. — Die beiden Schläfen. tuğbeyi : alay beyi. tuyulmak : meydana çıkmak. Ring. — Alle vier. soy. Hügel. dilber. kugelig. tukal : ortaklarından küçük. tucar : bulut. neun Kleider. tutkac. | tuğacı : tuğdar. dolanık. tuğan : ötlegü denilen bir nevi şikyar kuşu. nahun. Rasse. çadir. — Junger Ochs. tuğluşluk (tuğuşluk) : kerim. necabet. bozuk hava. speisen. junger Ochs oder Lamm. — Rund. töşek-hane : sandık odası. at pelasi. Rangstufe in Mittelasien. matem. tepe. kocasız kalmış hatun. | tört ulus : bir kabile ismi. bir nevi eşar dir. tuka : rabt edecek kavi bağ. temel. — Brotart. tuhtamak : durup dinlenmek. tulan : odun. — Kleiner als das mittlere. tufuk : yumru. das Thier ruhen lassen. herumirrend. schnell satt werdender Mensch. Berg. asiya-i vustada bir rütbe dir. tuyğun : tuykar. yumalak. Knotenende der Knute. tözkü : mühür. Fussring des Ringers. tuğdarların büyükleri. — Wald. | törta : dördü. törtav : dörder. hakir tutulan hatun. çabuk doyar adam. tuyumluk : ganimet. — Vornehmheit. — Falkenähnlicher Jagdvogel. — Schanze. zadekyan. tuğank. — Klaue. — Schaufel. Stammname. sığır ve kuzu yaurusu. — Pferdedecke. | törtlasi : dördü-de. tuğduy : bir nevi kuş-dur. deyerli. tuğdak. martin kuşu. balkan. bir lafz ile iki üç mânâya delalet eder. turğay. — Wolke. — Weisser Falke. — Vortreten. Zeltkuppel. cins. tözken : çabuk. dört aded. mahbub. — Alle vier. — Grüne Vogelart. tul : dul. rahatlandırmak. çenkel. tukulğa : peygir örtüsü. tuluğum : pişanenin iki tarafı. mübarek. — Baumname. bir kabile ismi dir. tukaç : bir nevi ekmek. — Vogelart. ak tuygan. — Wittwe. tuyğarmak : doyurmak. dokuz libas. — Truppenbev. — Beständig. esbab odası. schlechtes Wetter. güzel evlada denir. tuymağur : daymi ac. — Immer hungrig. sancakdar. vier Stück. — Stammname. tuyulga : kamçı ucu. verachtete Frau. — Ruhen. — Rossschweifträger. yüzük. Geliebte. duyulmak. — Knutenspitze. alaçık. — Starke Bande. — Sattel. Ring. tuyuk : duyulmuş. — Kleiderzimmer. tuynak : tırnak. tuğur : hayme. tez. haymenin kubbesi. tuğdak : yeşil abi rengde bir nevi kuş-dur. topşey. çayır kuşu. in der ein Wort zwei. tuğay : orman. tuğank : bir nevi şikyar kuşu. tuyğur : tok. Storch. kırbacın bağlanmış başı. — Zu vieren. drei Bedeutungen hat. | tuhtamış : paydar. tuğarmak : duyurmak. tukum : semer. sevgili. — Zelt. halka. — Schnell. pehlivanların ayak doladırması. tuyğar : turağay. tukuztun : bir ağac ismi dir. . — Beute. tuğanak : palanka. ledig gebliebenes Frauenzimmer. werthvoll. Fähnrich. — Lerche. — Holz.

elem. Herrin. der krumme Schnabel mancher Vögel. halacan. zahmet. schön. tumruk : mahbusların ayaklarına urulan köstek ve bend. sebeb. — Sich aufhalten. — Allerlei. turluğ (turluk) : her cins. turma (törme) : bir nevi zikiymet şal ve kumaş. kostbarer Stoff. — Gebirg in Turkestan. — Erstgeborenes Kind. turkurka : siper. — Allesammt. kıymak. turmucak : bir nevi ekşi sahrayi ot-dur. — Zustande kommen. — Falke. tuman : onbin. — Flachsart. — Grosser Wiesenvogel. — Unruhe. sancak. Vorhang. Ursache. dam. Timurun pederi ismi. — Sinken. — Eine kostbare Shawl. tur : yokarı. durgun. güzel. mucadele. turği : serçe. tabya. tuzak. mevki. kaza. — Sorge. forttreiben. amir ata suar olduğu anda avaz bulend ile dua edici. — Schutz. Frau. harirden mâmul. nucum gurub etmek. sükyunet. turğay : bir nevi büyük çayır kuşu. wohnen. bekçi. Krankheit. Fürstensohn. gece pasbanı. mit dem Messer zerstückeln. der laut Betende während der Fürst zu Pferde steigt. dudak. silah. hanım. Untergang des Sternes. turlık : işik. tumağa : şahin. — Sperling. Verwirrung. Waffe. Falle. — Seide. aus Seide verfertigt. Kopfbedeckung der Mädchen. iztirab. burc. turğun : sakin. hisar. turğanı birle : cümle. efkyare varmak. Schlauch. tumak : ırmak. — Entfernen. — Fussschelle der Gefangenen. — Tauchen. gegenüber. kızların başlarına giydikleri kalpak. — Zehntausend. türlü. . tam ve bütün. sürmek. usfur. renc. pıçak ile pare pare etmek. Thronerbe. kuşların başındaki tac. Stammname. turamak : toplanup vücud bulmak. Fahne. Beschäftigung. güç. tur : eyi. dargınlık. turğalan : halecan. yakışıklı. Festungsmauer. toparlak. turğamak : doğramak. Kreis. kale dıvarı. Gezank.Grasart. 'turğay' dahi derler. sakit. kiyafetli. bir aşiret ismi. — Hinauf. turğuzmak : ikamet etmek. ständig Wohnender. kapu. — Herrschaft. turğak : gice karağulu. — Art Wiesenvogel. güzel. şehzadelik. dağlık. karşu. veli-ahd. — Fluss. turğunk : bir nevi çayır ve çimen kuşu. — Eine sauere Wüsten . Stammname. Bach. bekçi. schön. burun. perde. zikiymet kumaş. hervorkommen. Platz. tumşuğ : tomşuk. hal. — Geflochten. şuğl. Burg. kırba. Kopfhaube der Vögel. Lippe. turkan hatun gibi. tumbalak : yuvarlak. Goldstück der persischen Schahs. — Ruhig. tulunmak : batmak. illet. — Rund. biçmek. hepsi. bâz kuşların yumru eyri ğağası. vollständig. — Zerschneiden. turka : bir nevi keten dir. turan : türkistan dağlığı. tulum : gouga. nachdenken. turluk : keder. Nachtwächter. çay. turkan : kıvırık. iş. bir kabile ismi dir. zierlich. küçük akar su. kugelig. Iran şahlarının bir nevi altun ve sike ve rütbesi dir. — Nachtwächter. meydana gelmek. Ermüdung. turalık : efendilik. — Schwelle. tunğuc : ilk doğan evlad. Burg. turğamış : dur etmek. turğu : harir. ärger. ibtida meydana gelen. tummak : dalmak. tunktar : seferde hükümdarın otağ ve haymesinin muhafizi. Thor. — Gut. Name des Vaters des Timur. — Streit. bıyım. — Zeltwächter der Fürsten im Kriege. — Voll.tuluk : dolu. — Schnabel.und Tuchart.

— Erwischt werden. kapıcı hayvan. steinlos. tutalamak : yolunu bulmak. reissendes Thier. becermek. tüfkürmek : tükürmek. kabl ez-zahar. durur. tutam. — Mass von vier Fingerbreite. rein. çokluk. Mutter. tuzank : tozlu mahal. tutmac : rişte aşı. turur : 'dir' mânâsına dir. tuzağac : düz edici. — Nein. — Erwischt werden. tusun : yağ. mader. Hand. tügül : deyil. — Schleier. — Durch Wiesenweide fett gewordenes Füllen. tay. — Angehäuft. tuyağ. | tutaşmak : ateş eşyayi tutup parlatmak. — Fleckenlos. dere yol. tutaş : merbut. yığın. — Grade machender. — Verbunden. — Bürge. tutsak : esir. Butter. koşuk. — Das Speisen. | tüfki : tükürük. kav. boğa. Mehlspeise. — Staubiger Platz. 'biye' dahi derler. ausführen. tuvun : henuz doğmamış kısrak. tuturğun : perde. arşunlamak. — Messing. — Speichel. rugen. gefährlicher Pass oder Weg. . — Enkel. tutamlamak : avuc ile ölçmek. tuşak : tuzak. — Eine Liederart. yapışık ot. — Von Geburtswehen überwältigt werden. — Nudelspeise. mavi. turum : iki yaşında-ki deve yaurusu. tutağlaşmak : tutuşmak. — In der Bedeutung 'ist'. Griff. muhatereli derbend ve tarik. | tutam : tutacak yer. Fruhstücks-Essen. tuturğan : birinc. — Um das Zelt gezogener Filz. — Dahinterkommen. tutlukmak : tutğun söylemek. tuşluk : tuş vakti. — Blau. kırba. traurig. bendi. — Last. bar. — Schlinge. Grossmutter. tutuşturmak : ateşi yakmak içün istimal olunan haşak. tulum. — Zum Feuermachen gebräuchlicher Schwamm und Feuerstein. klebendes Kraut. bend-u best etmek. edel.tursuk : deruninde kımız yapdıkları meşk. ay ve güneş tutulması. teyze. nicht. söz tutturmak. — Fessel. vornehm umgehen. taşsız. tuşuk : bir nevi türkü. şarki. — Noch nicht geworfenes Füllen. boğaz. dudu. — Bissiges. tutğak : vaz-i haml ederken derde giriftar olmak. dört parmak bir tutam dir. bokau. — Zweijähriges Kameel. tuvağ : perde. turuk : bilekke. taylak. tuti : nine. schmaler Weg. — Mit der Handfläche messen. — Schlauch zur Kumisbereitung. tuzâk. 'oğuş' dahi denir. tüfürcük : tüfkürük. messen. bitişik. — Sclave. ateş almak. — Feuer machen. necib. emanet. tuvurluğ : haymenin etrafına çekilen nemed. — Altere Schwester. fitil. unaşı. Menge. dest. musaffa. — Ausspucken. bewölktes Wetter. tutak : rehin. — Vorhang. — Das Bedecktwerden der Sonne und des Mondes. ele geçmek. tutğun : giriftar. itibar muamele etmek. toplanmış. tüyek : yük. tübye : çayırlarda otlayarak semirmiş kısrak. tutkaul : geçid. rast edici. Schlinge. — Fett. bulut hava. valedinin ve pederin anası. kibrit. tutağan : ısırıcı. mükedder. tutki : yeşil. ele geçirmek. turun : hafid. Tante. tutkar : cem. — Schlucht. tutka : avuc. — Schleim. füllenähnlich. binden. — Faust. tuşancil : paybend.

çökündü. — Durchstochen werden. albastı. Verbrechen. sine. kuşlar mevsiminde tüy dökmek. dolay. Grab. — Entschädigung. göyüs. — Spiegel. — Dann und wann. — Grabstein. tülemiş : tazmin. frühstücken. belasten. — Sammeln. kabr. verbinden. tülemek : çıplak olmak. Brust. türti : çökelik. tünlük : galebelik. vollständig. . bezahlt. mausern. türşe : bir nevi mikyas. cins. düz ve doğru olmayan. tümlük : çadırın başında-ki açıklık. tüşlenmek : töş vaktında biraz istirahat etmek. wegen. tüngür : peri. tüken : dağ. Rauch. fersenk. — Bauchöffnung des Zeltes. umacı. tüşüre tüşüre : bâzi-bâzi. — Herunterlassen. — Stotterer. gusul teknesi. Dämon (bei Wöchnerinnen). Alles. — Dachöffnung des Zeltes. — Halbreife Melone. — Krumm. — Durch Mausern neu befiederter Vogel. — Zudecken. tün : gece. sançılmak. — Seite. — Bodensatz. ziyade etmek. taraf. bar etmek. Kopfbedeckung. — Einfügung. — Trommel. tüyenk : pencere. tütak : peltek. — Fenster. tünbek : dünbelek. ara-sıra. tülek : tazmin. Geist. alude. muhbir. semt. — Menge. — Friedhof. tüynek : nimres kavun ve karpuz. tüşkürmek : indirmek. türmek : kıvırup devşirmek. tünglük : hayme başı tarafında dumanı harca çekmek üzre açılan delik. hie und da. katlamak. türtüb : toplanılacak mahal. — Nackt sein. — Waschzimmer. | tüne gün : geçen gün. cerime. cin. alabucı. kyafe. top. — Reiskorn. tülük : tazminat. | türtülmek : tahrik olunmak. cemiyet. Verbrechen. tütün. — Alles. — Reich werden. — Vermittler. meclis. wickeln. | tüketaş : kabr taşı. gul. levha. — Rast während des Speisens.tüyemek : yükletmek. — Fuchs. — Melodie des Refrains. duhan. tülmeçi : tellal. tümmek : doldurmak. — Antwort. Zuflucht. yığın. tüş vakti. — Versammlungsplatz. — Mittagszeit. — Aufladen. tüşşü : gusulhane. — Nebel. — Fee.und Lichtöffnung. ungrade. tüki : birinc. Gattung. tümpek : eyri büyru. gözgü. — Anfüllen. tülkü : tilki. — Ganz. tüşcilik : caştkyah. Koth. vakti zuhr. Dach. vermehren. — Nacht. — Verschieden. sarmak. tüli : ayne. tüke : mezar. ödemiş. Abend. Mittagszeit. tüküz (tekiz) : bütün. — Eine Art Messinstrument. Viertel (Stadt). tamam. tülek. türtmek : el ve alet ile sancmak. karşılık. davul. tülüküm (hey tülüm) : şarki ve türkülerin ahirinde nakaratın okuduğu makam ve terennüm. tülek : tüyünü dökmüş ve yeni tüy çıkarmış olan hayvan ve kuş. tütsi : duman. tütüle. çamur. Meile. — Mit der Hand oder Geräth stechen. Schmutz. tavan. — Mütze. — Gestern. — Berg.) : zengin olmak. tüş : yan. damdan açılmış delik ve aydın düşecek mahal. tüley (tolay) : cem. tümenmek (tumanmak Z. Versammlung. kursak. türlük : türlü. akşam. tükremek : kapamak. tüpi : külah. türbe. kelle puş.

Lied singen. manzume bir şey okumak. rast. ruh. schön V vah veh : vah ve ah mânâsına dir. karagöz resimleri. zulan : tatlı. — Am Dache angebrachte Säulen oder Holzstücke. vakir vakir : fakir fakir kanımak caş etmek. vak vak etmek. yırtıcı kuş. kül olmuş od. Ammoniak. ordnen. gayur. — Leitersprossen. — Puppe. zireg : cusen. mani. zag : tuza şebih bir maden dir. zilfet : hengyam-i şadmanide halhala ve gürültüye itlak olunur. kaynamak. — Geräusch beim Bettmachen. — Verbessern. — Falkenart. dulden. tüzük : tertibli. ziğir : sesam kabilinden yağlı bir giyah ismi dir. Mädchenpuppen. versaki : bir tatar aşireti dir. zağbus : bir nevi doğan ismi dir. vesme : kaş rengi. oyuncak. kurz. varsakı : koşuk. zemruk : bir nevi mantar dir. kısa. doğru. bend. türkü. — Leiter. — Rosenart. zace : vaz-i haml. — Viel sprechen. nuşadir. kaş boyası. | tüzek : doğru. Raubvogel. kadınların alt ricl yerine kullandıkları alet. — Fieber. tazı. zınkıl : güzel çıkan. Weib. güzel. bir nevi kaya başı. — Salzähnliches Erz. — Haariger Teppich. 'vak vak' rufen. zaife : kadın. doğru etmek. bağ. muntazam. kaldırmak. Schmerz. — Ausdruck des Bedauerns. hayat. — Aushalten. titreme. Zittern. tertib. zıbık : gerdeni ve boyu kısa olan insan. şarki. zulum : zencir. yumulak. — Frau. zık : can. şahin. verce : ısıtma. — Bei heitern Anlassen gebräuchlich. açık taş. zıbıkcı : musahaka eyleyen kadın. vese : tavana vaz olunan ufak direkler gibi. — Kurzhalsiger Mensch. süllem. | tüzetmek : tâmir. Fussgeräth der Frauen. vakilamak : çok söylemek.tüz : düz. — Lied. hima illeti. zur Asche gewordenes Feuer. Leben. Geist. — Tatarenstamm. sabr eylemek. — Sesamartiges fettes Gras. sahih. — Eifriger Mensch. — Gerade. — Seele. — Pilzart. Karagözpuppen. tüzlenmek : tehammül etmek. wahr. — Gerade. zelk : ateş paresi. Z zaçe : pupa. — Geordnet. — Schön. — Augenbrauenfarbe. zingil : gayur adam. Spiel. zili (zilüce) : ziliçe. . beyhude ses çıkarmak. — Kette. bir yüzü tüylü hali ve kilim. — Honigseim. trotzen. inad etmek. karı. Gedicht lesen. — Jagdhund. aşiklik ile türkü çağırmak. — Funke. bahadurların muharebede geydikleri esbab. Bande. (?) bir nevü gül ismi. zine : merdüven ayakları. aralarına konulan kısa ağac pareleri. — Geburt. — Kriegskleider der Helden. derd ağrık. zengü : nerdüban. yolunda. vergebens ausrufen. zanbuluk : yatak vurulurken çıkan seda. Windhund. Volkslied. şehd. — Sieden. kız bübekleri. têsüf içün mustâmel dir. zağar : av köpeyi. avret.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful