A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Société Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's. Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgäbe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST 1902.

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Societe Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgabe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS. Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST. 1902. FRANKLIN-TÁRSULAT NYOMDÁJÁ.

VORWORT. Zur Bewerkstellung der revidierten Ausgabe des von Şeyh Suleyman angelegten çagatayischen Wörterbuches veranlassten mich mehrere Gründe. Der erste Grund dazu war der, dass das Buch zu den sehr schwer zu beschaffenden Werken gehört. Şeyh Suleyman (geboren zu Khiva), mit dem ich während seiner letzten Lebensjahre in persönlichem Verkehre stand, liess sein Werk ohnehin in einer geringen Anzahl von Exemplaren erscheinen, von denen der grösste Theil nach seinem Tode so sehr verzettelt wurde, dass es sowohl auf dem orientalischen als auch dem occidentalischen Büchermarkte schon zu den grössten Seltenheiten gehört. In zweiter Reihe veranlasste mich dazu der Wunsch, eine solche revidierte Ausgabe davon zu veranstalten, welche vornehmlich und hauptsächlich auf die rein uralaltaischen, respektive türkischen Elemente Rücksicht nimmt. Zu dem Behufe habe ich dieses Werk derart zusammengezogen, dass ich den offenbar fremden, beziehentlich arabischen und persischen Stoff möglichst wegliess und von diesem bloss die eingebürgerten Lehnwörter beibehielt. Ferner liess ich aus dem Wörterbuch auch jene Ausdrücke weg, die mit der Osmanli-Sprache sowohl hinsichtlich der Lautform, als auch der Bedeutung vollkommen identisch sind. Bei der Erklärung der einzelnen Wörter habe ich die Erläuterung durch arabische und persische Wörter ebenfalls auf das Allernöthigste reduziert. Einen ferneren Grund sah ich noch in der Nothwendigkeit, dass den çagatayischen Wörtern eine womöglich zuverlässige phonetische Transcription gegeben werden muss, zu welchem Zwecke ich mich mit Abdullah, dem in Stambul lebenden Stiefsohne des verblichenen Verfassers, in Verbindung setzte, nach dessen lebender Aussprache ich die Stichwörter transcribierte. Abdullah sprach, obwohl er im Sprachkreise Stambuls lebt, im Hause seines Vaters theils mit dem Şeyh selbst theils mit den in der Tekke des Şeyh (Özbegler tekesi) nie fehlenden Özbegen am liebsten und geläufigsten die çagatajische eigentlich özbegische Sprache, weshalb ich seine Aussprache als zuverlässig betrachten muss. Wenn trotzdem im Wortschatze einzelne Inconsequenzen vorkommen, so muss dies dem Einflusse der stambulischen Sprache zugeschrieben werden, welchem Mangel abzuhelfen ich nicht im Stande war. Auch sonst hat Suleyman Effendis Wörterbuch seine Fehler. Es gelangten viele solche Ausdrücke in dasselbe, welche er nicht aus seinem eigenen Sprachschatze schöpfte. Die Art, wie er sein Material sammelte, war, wie ich von ihm selbst hörte, folgende: Die ihn in seiner Tekke aufsuchenden Landsleute versahen ihn, oft gegen materielle Entlohnung, mit einem ihm ganz unbekannten und demnach nicht gehörig controllierbaren Wörtermaterial und zwar nicht bloss aus einem, sondern aus verschiedenen Sprachgebieten. Nur so mag es geschehen sein, dass in sein Wörterbuch viele solche Ausdrücke gelangten, die sich durch das Türkische überhaupt nicht erklären lassen und deren Originalquelle in vieler Hinsicht zweifelhaft ist, und welche die Vermuthung erwecken, dass die özbegischen Derwische der Meinung waren, dem Şeyh damit einen Gefallen zu erweisen, wenn sie hm je mehr unbekannte Wörter und Ausdrücke diktierten. Störend wirkte noch der Umstand ein, dass jene verschiedenen Begriffe, welche durch homonyme Wörter ausgedruckt sind, unter einem Stichworte

zumal unter den heutigen Verhältnissen. 30 November 1902. . Budapest. in denen das ostasiatische Türkische lexicalisch aufgearbeitet ist. IGNAZ KÚNOS. Trotz alldem ist nicht zu leugnen. wo wir an Werken. dass ich die Wörter von verschiedener Bedeutung durch einen Strichpunkt von einander schied. Diesem Übelstande trachtete ich derart abzuhelfen. welcher unter gehöriger Kritik zu wissenschaftlichem Zwecke verwendet werden kann. keinen Überfluss haben.vorkommen. dass im Wörterbuch des Şeyh viel werthvoller Sprachstoff zusammengetragen ist.

Sulejman's Tschagatajsches Wörterbuch .ŞEYH SULEYMAN EFENDI'S ÇAGATAY-OSMANISCHES WÖRTERBUCH VERKÜRZTE UND MIT DEUTSCHER ÜBERSETZUNG VERSEHENE AUSGABE BEARBEITET VON Dr IGNAZ KÚNOS.

wanken. taraf. tevana. klar. mader. fehlerhaft. abdaramak : korkmak. kible. Ewigkeit. alar yâni anlar gibi. açmalık : sabun. Schmutz und Rost reinigende Mittel. Grossvater. hanak. heftiger Zorn. — Ein Junge. sehr bitter. — Interjection. Schloss. — Das Diesseits. veci'. — Onkel. bi haya. abadanlığ : mâmuriyet. | ablağ at : siyah ve beyaz nişanlı at. telhnak. açığ : acı. ism-i işaret yerine istimâl olunur. kenar. Gatte. Ehefrau. bejahrtes Weib. açığ baş : başı bozuk. gösterişli. Theil. Nagel. Kummer. peragende olmak. Menge. Apfelschimmel. — Behäbigkeit. geöffnet. — Schecke. Umarmung. abuncan : kıbçak sahralarında vâki bir dağın ismi dir. Gemahl. abuken : cidd. ablağ (ablak) : akı ak ve karası kara olan şey. — In Essig eingelegte Früchte und Gemüse. açar : miftah. ay ve ya gibi mustâmel dir. — Name eines Zweiges des Özbegstammes. Name eines mittelasiatischen Stammes. mâlul. deutlich. sendelemek. açığı kelmek : darılmak. aba ( ebe) : cidd. hauf-u telaş ve halecane düşmek. ser berehne. Vater. — Urahn. ekşile terbiye olmuş meyve ve sebzevat. — Schooss. Rand. — Fürchten. scharf. küşade. Name des älteren Sohnes Helaku's. Onkel. angenehm. abağa (abaka) : amuca. abuşka : er. açamlı : hiyar turşusu. ispernemek bir nevi. — zurückhalten. — Mutter. die irreguläre Miliz. guruh. nikyu hal. kilid. schwach. — Mann. — Geschwulst. büyük valide. merc. deher. kaçırmak. — Name eines Berges in den Wüsten von Kibçak. — Seife. kir ve pas açan şeyler. — Schwarz und weiss gefleckt. Aue. frech. stark. — Schön. — Geschieden. açuğ : mekşuf. (?). bewohnt. — Enthüllt. Asiya-i vastada bir kabile ismi dir. açak : kucak. kenar. mevfur. müsinne hatun. Blase. Helaku hanın büyük oğlunun ismi dir. abaku : yan. brakmamak. bi-evzâ. able : kabarcık. Muhaffafinin ahirine alameti cem'olan -lar lafzı getirilerek. — Eine Art Depilatorium. Busen. abamak : men-u dirig etmek. beunruhigt werden. bu dünya. . gürizan etmek. — Landwehr. aça : valide. am. büyük amuca. Schönheit. auffällig. laufen lassen. Richtung. ängstlich sein. açrığ : çayır. — Wiese. hişm-u gazab etmek. ağoş. çivi. zerstreut sein. — Zürnen. güzellik. manierlos. — Saure Gurke. baba. das Junge eines Thieres. yavru. gayr-i muntazam. absik : körpe. gut. eyi. ayibnak. açar : turşu. der Süden. aşikyar. — Schlüssel. — Bitter. cida düşmek. üfürleme. — Grossmutter. nicht lassen. açun : bu alem. çimenzar. auch als hinweisendes Fürwort gebraucht. meftuh. cihet. açır (açar) : hamam otu. mâmur. acı : mama. acamlı : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. Kind. Schmerz.A A : harf-i nida ve tâcüb olup. şevher. hayvan beçesi. — Ahn. mür. anahtar. sert. zevc. hüveyda. kahrlanmak. barhäuptig. dede. derd. keder. — Seite. zahlreich. mıh. böse sein. elem. açıraşmak : ayrılmak. getrennt sein. abadan (abdan) : güzel. büyük baba.

Höhe. ifna. gazab. Betrübnis. Zorn. — Titel des russischen Kaisers in Turkestan. kenar. telhi. — Sich durch kratzen erhitzen. elem vermek. delil. cezire. ağevi (akevi) : alaçuk. yüksek yer. afed : bir vezin reft. verfehlen. — Weiss. kismet. | ağ bazirgyan : hile ve telbisden hali kyarvan. acıtmak : talhnak etmek. Vollkommenheit. ada. acışmak : gidişüp kaşinma ile hararetlanmak. rehber. acığmak : ağrımak. adağ (adak) : sahil. betrüben. verletzt sein. — Grosser Herr. Vorsteher. nişanlı. yaramaz. ein besonderer Ort. ağrıtmak. hişan. adaşmak : yolu gayb etmek. — Verlobtes Madchen. — Alte. acırğa : yaban turpu. geflochtene Dinge. muhtar. Dorfes oder einer Gilde. tağ boğa : öküz ve camışe manend bir nevi yabani büyük koyun. — Den Weg verlieren. sich verirren. çir. himayet ve siyanet etmek. die zu Kaşgar in Turkestan gehören. aflic : falic. quälen. ağaça : lisan-i çagatayide bâz unvanlara tenisinde mim harfı ilave edilerek. Insel. Ağaça hanım ve hatun mânâsınadir. — Munter. erzürnen jemanden. baz unvanlara dahi çe harfı ilavesile ağadan ağaça denilmiş dir. misak. Schönheit. — Name eines Zweiges eines türkischen Stammes. Opfer. gaiz. — Insel.acığlanmak : gücenmek. arave. Braut. gerçe daha çok mânâsı varsa-da bukadarla iktifa olundu. menzur. Schicksal. quälen. müşebbek şeyler. ak dahi teleffüz ederler. — Schmerzen. sehv-u hita etmek. bulendi. Theil. atağlığ. — Strand. Seite. — Karawane frei von Betrug. yâni kebteke. kuduret. ada : ada. Aufseher. albern. — Zelt. — Wahr. — Faden. sefid. — Erbittern. Dach. bejahrte Frau. tapfer. Wegweiser. acığlığ : meraret. vornehme Sammlung. Ende. Anhöhe. hitam ve temam mânâsına dir. nesc. — Beten (?). feda. schützen. ağ : ak. munafil ve rencide olmak. ağ boğa. ahd. dam. — Wilder Rettig. — Name einer Stadt und eines Flusses. kethuda. afer : dua gitirmek. büyük karındaş. — Ochsenund büffelähnliches wildes Schaf. mevud. — Etwas übelnehmen. Netz. — Führer. älterer Bruder. — Mitleid haben. Vernichtung. cezire. Antheil. muşareketle teganni ve terennüm etmek. cansuz ve meraretli ve şedid olmak. Kaşgir memalikinde . tefcih etmek. asiya-i vustada kabailin iskyan etdikleri bir nevi çadırlar. Bündnis. şaşırmak. ağ padişah : Türkistanda Rusiye imperatorunu bu unvan ile yad ederler. Türkistanda vaki Endcan şehrinin ism-i kadimi dir. muthig. bir cemâ seramedi. cingiz hanın ahfadından birisinin ismi dir. belid. acırganmak : acıyup merhamet ve insaf etmek. Jahreszeit. serkyar. Grund. afacan : haşari. igzab etmek. Anführer. ağ başlığ : ehtiyare ve müsinne hatun. geweiht. ağa : büyük efendi. acırık. fasl. ad : tel. elkab. afşar : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. ağ sakal : mahale ve kariye ve esnaf ihtiyarlarının başı. — Vertrag. — Bitterkeit. Alter Name der Stadt Endcan in Turkestan. plagen. nezr. misshandeln. Name einer Zeltart. şebike. sich ärgern. Das Weben. | acığlantırmak : gücendirmek. küçük. wird auch ak gesprochen. Härte. Opfer. hisse. bir mahal-i mahsus. Ehrentitel. tepe. mevsim. bu suretle bey hatunlarına bikim ve han zevcelerine hanım denildiyi gibi. unnütz. adağlığ : namzed olmuş kız. afetcan. facil. Hügel. adaşcı : kılağuz. klein. — Haupt der Altesten eines Bezirkes. unter welcher mittelasiatische Horden wohnen. rehnuma. ağ su (ak su) : türkistandta Kaşgara tabi bir şehir ve nehrin ismi dir. versprochen. Name eines Enkels des Dşingiskhan. cefa ve eziyet vermek. sertlik. afak : doğru. — Lähmung. in Gemeinschaft singen.

— vergiften. beschenken. fersah. havlu. — Fliegen. ilkönce kim bulursa. ağnamak : gülmekden bayılmak. welches eine vornehme Frau bedeutet. wer es zuerst findet. meyl. galiye-i sefid. B. ağrığlı : derd. derd. hakik (?). | Ağac kavunu : turunc. Moschus. gefleckt. zehirlemek. — Sich zu Tode lachen. sich ärgern. halelenmek. derd-u renc çekmek. ay : şehr. Mund. ağır : sakil. — Citrone. um eine Schafheerde gezogene Mauer. aklı. Monat. Bruderschaft. — Schwer. Hof. ağzımak : akıtmak. faul. arkadaşının arkasına binüp bir mahal-i muayeneye kadar getiriliyor. ağlığ : beyazlik. würdevoll. zehirlenmek. Aussteuer geben. | Ağrığu : derdnak. kurs-i kamer. in agaça. Bir kemik parçasını uzak atiyorlar. wie z. ağsunkak : mahitab geceleri. ağırmen : ağir. ağarmak : beyaz ve sefid olmak. Mondscheibe. | Ağulamak : tesmim etmek.ziyade mustâmel dir. — Mondnächte. bir nevi düzgün. fem. Ein Beinstück wird weit geschleudert. hurmet. theuer. birini igraz ve ikram etmek. küran. çocukların oynadıkları bir oyun. ağalığ : büyüklük. Entfernung. | Ağırlamış : igraz. | Ağac kazğan : ağac kakan. kendinden geçmek. — schmerzen. ağuz : nehir. ağılanmak : kurs-i kamer. Sonst wird auch ein ça angefügt. ikram. — Höhe. cevale. gam. rothe Schminke. weissartig. | Ağır satkucı : pahalı nesneler satıcı. — Weisse. Uebel. renc 'veca'. gamnak. debelenmek. Achtung. — Schmerz. — Leiden. Zelt. aklı. giran. veca'. langsam. — Verkäufer von theueren Sachen. çekiden. ehren. ağıl (ayıl) : mandıra. — Weisslich. biraderlik. in der Stadt Simbirsk eine hohe Rangstufe. ağrımak : acımak. benlikli. elemli. schwer. azarlı. setzt sich auf den Rücken seines Kameraden und wird von demselben bis zu einer bezeichneten Stelle getragen. kamer. harkya. ağri. giliden. ağtimol : aka mail. ağmak : tayran ve uruc ve suud etmek. Kummer. In Kaşgir ist es sehr gebräuchlich. | Ağunanmak : mesmum olmak. Mondhof. dihan. girye ve nale etmek. — Fluss. diriht. sem. ağırlamak : tevkir ve tâzim etmek. ağımtol : aka mail. Maul. ağırko : geyik. mah. | Ağriken : elem. Neigung. Ol mahale dahi pele derler. Station. menzil. henuz doğuran hayvanın ilk verdiyi südü ve pelesi. eine art Schminke. — Flohkraut. gaze. — Ehre. — Weisslich. kura. ausgiessen. bewegt sein. — Leidend. — Mond. Kinderspiel. So werden vornehme Frauen bikim und hanım genannt. — Weisslich. — Aus H olz und Splitter verfertigtes Lager. semin. her yana kayup debelenmek. hatire. senkin. damlatmak. — Gift. — Vergiftet werden. musafe. çehiz vermek. ağu : zehir. betrübt. — In der Cagatajsprache wird bei gewissen weiblichen Titeln ein m angefügt. Rothschimmel. — Bäume. telbet etmek. Argun han Bin kira hanı oğlu ismi dir. quälen. yaş dökmek. dökmek. muztarib olmak. tavar ve koyun sürüsü toplanup yuvarlak durduğu halda etrafına çekilen muhavvita. yaş ağzimak. tenbel. aklı. ausser sich gerathen. ağavurka : ağac ve çöpden mâmul bir nevi alaçuk. . emporsteigen. | ağrıtmak : icâ ve ilam etmek. batiy. ahvet. ağac (yığac) : şecr. çehiz vermiş. badırnak (?). — Fliessen lassen. Diese Stelle heist pele. vekarlu. — Schmerz. Meile. die erste Milch des Thieres nach dem Wurfe. sakil. nahme Argun han's des Sohnes Bin kira han's. — Weiss werden. kostbar. Mast. renc. — Mondscheibe. — Viehhof. ağçıl : beyaza mail. — Jemanden achten. seufzen. şehir-i Sinbirinskde büyük bir rütbe dir. — Schwer. weinen.

Onkel. — Thier in einem Gestüt. tanrı. âşik. aygır at. Fuss. ayğak : nemam. mit etwas geizen. denbe. eine Art Beil. temyiz etmek. Fusssohle. Nacht. kyase. Ton. tümlük. Held. weiblich. — Eine art Fluss. Schale. — Frau. welche von den hohen Würdentragern im Gefolge der Herrschers in den Händen getragen wird. beyhude söz söyleyici. nücum-i gurub etmek. apuşka. recl. temellük etmek. avret. mah. mahitab. — Sattedbeil. nota. scheiden. . sich verändern. bemitleiden. misir darısı. bahşi. batmak. ayalamak (ayaklamak) : tesahüb etmek. — Sauere Milch. Werkzeug. Milchmutter. Schenker. — Tritt. — Gesang. bikyane olmak. aynalmak : çevrilmek. inşad etmek. aydın : nur. ak kuyruk : çayın bir nevi. Sultan Mahmud Sebektekinin mahbubu ve veziri ismi dir. Zeichen. Fenster. muhafaza etmek. beschützen. ayım : hanim. demek. bifayde. ruculiyet. aytmak : söylemek. Schritt. — Sprechen. — Klar. — Dachfenster. Melodie. kıymamak. Name des Sohnes und Vezire Sultan Mahmud Sebekteki's. Weib. — Licht. leuchtend.ay baltu (ay balta) : teberzin. ayaka : reza-i ana. biyim. ayalğu : nagamat tahririnde kullandıkları medd. irkişi. — Barhäuptig. etwas vertragen. Fläche. nagme. muennes. ayağ : kadem. bibek. ayl : kolan. — Verweigern. çapkın. nihayet. wandern. pa. nisa. ay ve tün yâni aylı gece dir. — Säugemutter. ayrılmış : suların ve yolların mahal-i inşabi. revzen. fremd werden. — Scheidepunkt der Gewässer und Strassen. şarki. malik. ayıl. Noten. gerdgeşten. — Etwas besitzen. Ende. Helle. — Tochter oder Frau eines Vornehmen. aya : el içi. paye. Mond-. Gott. Gemahl. ika. teber. ak baş : berhene ser. mezik. aygır : hergele süren hayvan. glänzend. Hengst. edle Frau. piyale. Schwätzer. — Handfläche. nutk irad etmek. tebeddül ve tehavvül etmek. Gattin. banu. Besitzer. dug. şeffaf. herumgehen. cambaz nalini. versinken. Holzpantoffel. — Mann. sich beherrschen. hükümdarların mâyetinde bulunan sahib-i rütbe memurların elde tutdukları bir nevi balta dir. Glas. ortasında-ki düzlük. musattah şeylere itlak olunur. — Trennen. — Ursprung. unnütz. — Verleumder. hatun. mevla sahib. — Stelzen. ikam. schlechter Mensch. ziadar. Beil. anaka. — Eselsfüllen. — Hüftenbeine. remz. ayaz (ayas) : saf. dönmek. dolaşmak. ayurmak : tefrik. herzekerd. Hebamme. esirgemek. Hirse. cevari. lahn. Lied. Grad. bir birinden vaz geçmek. tütü. amuca. Glied. kyam. kızıl ayak. ayamak : dirig etmek. Lichtloch. Mondschein. kötüadam. Mannbarkeit. zav-i asli. durchsichtig. | ayağçı : saki. kadeh. — Weinschenk. aylı gecenin soğuğu. süt ana. çobbaz. Gestirnuntergang. mubarek baher. zeker. Kühle einer Mondnacht. ve ayak tabanı. aya (ayga) : asl. rabb. ayrışmak : ayrılışmak. | Zadekyan kızı ve haremi. Wink. ruşen. ayaku : pehlu kemikleri. — Sich trennen. aydınlık : dam bacası. türkü. bibi. junge Selavin. aheng. ayran : çalab. serud. işaret. aytım : surud. — Dehnungszeichen in der bei den Gesängen gebräuchlichen Notenschrift. ayakmak : aftab. pencere. sahib ve malik olmak. Mondhelle. ayr (ir) : erkek. kaburga. ayağlığ : ayaklık. — Sich drehen. Herr. zevce. — Sonne-. Gebieter. merd. ölenk. sagen. Verliebter. alet. Rippe.

toprak. büyük kardaş. — Lahm. — Raspel. ak rahat : pamukdan mâmul bir nevi kumaş. galib. — Reue. aklau : oklağu. aku : şahs. alak-bulak : mühmülatdan dir. keşf. Sebzde yapdığı refi bir binanın ismi dir. hada. Bösewicht. akak : dörpü. unverschämt. thränen. öldürücü. arac. gemischt. başı bozuk. — Die Augen verdüstern sich vor Zorn und Wuth. — Sehr bunte Stickereien. hamla.ak mescid : Türkistanda Taşkendde tâbi bir şehir dir. yer. türk padişahlarının damgaları. Name eines Anführers Sultan Mahmud's. das Fliesen. Mensch. atsa vurmak. Ort. Gegenwart. istilahında bey gelirse alçı olur. akarı (aharı) : deve yününden mâmul bir nevi ince aba. ayar. scheckig. aksah : aksak. — Spion. bir nevi iplik kumaş. Täuschung. üstün. sipa. huzur. — Mispel. yaramaz. celad. Siegel des türkischen Padischah's. asker bölüyü. Das Obere. — Talkstein. topal. Koth. haşarı. alaçı : katil. cari etmek. akıncı : keşfe memur. ceryan yeri. — Menge. aksaç : Buhara muzafasinde bir kariye. munter. glänzender Stein. — Mörder. bir kuş ismi dir. yaş akızmak. akuşak : yüreyin ortası. grosser Seraj. — Leichter Mantel aus Kameelhaar. ak tepe : Türkistanda bir mahal ismi dir. aksın : şuh ve cilf at. Reiter. Herr. Henker. Name eines hohen Gebäudes in Sebz. bulaşık. bi pak adam. garetger. aklımak : cereyan ve seylan ve seyl etmek. — Fiessen lassen. — Weisser Gerfalke. Feile. — Name eines türkischen Stammes. alçık : casus. — Person. karib. alçı : alıc. beyaz ağa. ind. — Niessen. hafiye. istilager. — Fliessen. ablak. Vogelname. — Eine zu Taşkend gehörige Stadt in Turkestan. nezd. can alici. aga. ebrak. şuride. çamur. hoca saray. — Gemeines Pferd. Seite. eine Art Seidenstoff. ak saray : Emir-i Timurun paytahtı ve mahal-i veladeti olan şehr. adam. miskal. dağin çıkması. — Verwirrt. überfluthen. — Walze. aksum : ahsum. suhan. Polirstahl. akın : kalabalık. lenk. pirincin ufantısı. insan. unreiner Mensch. hinkend. Landwehr. — In krampfhaftes lautes Gelächter ausbrechen. hayasız. Sultan Mahmud selcukinin umerasinden birisinin ismi dir. — Ortsname in Turkestan. Stoss. alartmak : hiddet ve gayzdan gözü tirelemnek. karışık. senk-i dirahşan. akukmak : bayılacak derecede kahkaha ile gülmek. — Ein zu Bochara gehöriges Dorf. Enthüllung. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. görmek. das Nahe. Soldatenschaar. — Mitte des Herzens. — Älterer Bruder. akızmak : akıtmak. — Name einer Stadt in Kaşgar. aksırmak : eksırmak. akar (ağar) : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. mıhlac. asker. ak su (ağ su) : Kaşgarda bir şehir ismi dir. Der Sieger. ake (eke) : büyük birader. — Mit einer Mitteilung beauftragt. akış : ağızdan tereşşüh ve seylan eden su. — Eine aus Baumwolle verfertigte Stoffart. ergrautes Haar. ege. alçı taşı : kevkeb elarz. beyaz olmuş saç. — Dunkelrothe Farbe. Erde. alaça : pek karışık nakşlar. isale-i demu etmek. Soldaten. aksankar : beyaz senkar. al : koyu pembe rengi. Knöchelspiel. . — Haupt und Geburtstadt des Timur. âşik oyunu. Plünderer. kleine Gerste (?) Weisser Sclave.

demirden mâmul şiyar aletı. Faden. Heilmittel. alp : pehlivan. hilekyar. — Schlummerlied. — Eine Fruchtart. hile. — Held. aus Eisen verfertigtes Ackerbaugeräth. anregen zu etwas. wilde würzige Frucht. aldanmış. — List. hudakyar. welches auf das Haupt des Thieres gebunden wird. — Betrügen. hier. hay. alla : çocuğu uydurmak ve nini içtin söylenen türkü. diri. dest pünah. — Lügner. — Zielpunkt. altun damğa : Türk hükmdarlarının mühür ve tuğrasi. münis olmak. Freundschaft schliessen. — Dumm. | aldamcı : firibci. algun : tepe. dua-u sena etmek. beyni oynamış. Knoten. — Gelenk. | Aldağcı : firibger. al. — Siegel und Unterschrift der türkischen Herrscher. — Stirnhaar. paça. şüş. Betrug. bend. alkışlamak : alkış etmek. — Kauf und Verkauf. cebhe. Name eines Padischah's. teşvik etmek. — Betrügerei. nişane. taliye askerlerine unvan dir. alın : pişani. mecnun. — Holzstück. — Lebhaft. aluk : budala. altun : tila. Stirn. ängstigen. şest. tapfer. ahz-u ita. altabi : tilki büyüklüyünde bir hayvan dir. mubadele. ilac. Schwindler. dibayi tila. anandayor ana göründü gibi. Widersprechen. yabani muattar bir meyve dir. anayı : avanak. küçük dağ. — Gold. am otu : bir nevi giyah ve deva. belisten. sich behaglich fühlen. — Eine Art Gras und Heilmittel. derman. alığ satığ : alış veriş. Name des Vortrabes eines Heeres. tel. meczub. Miethe. huda. — Hügel. aldağ : firib. — Ersetzen. hilaf söylemek. — Eine Baumart. — Sechzig.aldab soldab : yâni aldadarak yalvararak. nirnek. da. Hindistanda bir nevi leziz meyvenin ismi dir. ein Mensch mit undeutlicher Redensart. — Je sechs. ferc. amidun : zinde. kleiner Berg. altılık : ciyer. — Leber. mekyar. iztirab etmek. munahebe etmek. mahayele ve muhadâ etmek. zer. Fessel. — Betrügend. Brust voll Milch. ahmak. . goldgestickter Seidenstoff. — Goldgewebe. am : deva. Sieger. — Hingezogen sein. sütlü meme. lebend. mader. — Zange. Diplom. Ziel. dostluk etmek. an and : mufasil. altun muğ : zerbeft. behadur. cabulusluk. — Arznei. sözü rabitesiz ve sebatsız adam. wahnsinnig. cebin. Trug. — Begrüssen. zeheb. Name einer würzigen Frucht in Indien. Handel. | aldağuc : firibcilik. alguncuk : maşa. das fürstliche Handzeichen des türkischen Padischah's. kahraman. Schmeichelei. aldamak : an-u firib etmek. am ağac : su dolabını ve deyirmeni çevirmek üzre hayvanin başına bağladikları ağac. aman kara : bir nevi ağac dir. aluc : erik. — Mutter. işte. kira. muthig. Lunge. flehend. — Dumm. mahzub olmak. yarlıg-i padişah-i Türkiye. loben. altun bilğa : menşur. altau (altaula) : altışer. aldaramak : bihad sevinmek. alya : bir nevi meyve dir. um das Wasserrad und die Mühle zu treiben. meker. şeci. austauschen. altmış : sittin. aus dessen Fell ein Pelz verfertigt wird. hile. alışmak : muavaze ve bedel etmek. alp-arslan : bir padişah ismi dir. derisinden kürk yaparlar. — Jemanden betrügen. ferman. ana : valide. alduken : huda. boğum. — List. buracıkda demek dir. — Betrüger. amac : hedef. Verrückter. ve altısıda birden. vagina. aldaşmak : yekdiyerine firib vermek. — Thier von der Grösse eines Fuchses. Name eines türkischen Stammes. — Pflaume. Betrüger. Türkistanda tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir.

— Plötzlich. bagteten. anba : Hindustanda bir nevi tatlı kokulu meyve ismi dir. angsızın : tesavvurde yoğiken bagteten zuhur etmek. — Friede. o derece. Bund. bis zu jener Zeit. enger Weg. — Ihm. — Pfeilspitze. mabeyn. Mutter des Herrschers. auf einmal. schwören. apak-çapak : sulh-u salah. — Mitte. | araliğ : aralı. — Ein Pferd bändigen. anlidur : öylenin ikincisi olan namaz. bagteten gibi. ve berçe yer. in solchem Maasse. anamak : hayvanı ihsa etmek. angmak : zihine getirmek. Acker. mudrike. barışık. fehm etmek. — Verdoppelungszeichen. antlaşmak : ahdlaşmak. andağ : orada-ki. asr-i evvel. anuk : vuhuş yaurusu ve tanası. — Erklären. auf gleiche Art. — Ins Gedächtniss rufen. yemin ve sükende etmek. anga : ona. Frau. — Unvernünftig. fliehen lassen. — Zweites Gebet nach Mittag. nam-i kadimesi adak dir. — So viel. hengyam. yadlamak. apa (epe) : büyük hemşire. angsız : akilsiz. apak : ziyadesile ak ve beyaz. ankara : okun ucu. şarh-u beyan etmek. aralanmış. meyan. tefhim. Vertrag. ataka gibi isede hatun olmak şart dir. — Sich verschwören. ap : edat-i têkid-u mebalige dir. ara : orta. tecdid-i munasibet. Zeitalter. anık : derk. musafe. — Der dortige. Säugemutter. üvey mader. Zeitraum. andız (atız) : çalılık. ara mânâsında dahi mustâmel dir. — Zwischenzeit. — Dornhecke. Eintracht. ap : ansızın. Verständniss. plötzlich. sehr weiss. | angaça : ona kadar. — So. kaysac. zihn. | ant içmak : ahd-i peyman etmek. so sehr. fehm. zekyavet. Scharfsinn. tezekkür ve yad etmek. idrak. ançılayın : anın gibi. Verstand. beurtheilen. süt ana ve dayasi. früher adak genannt. — Plötzlich erscheinen. parlak. girizan etdirmek. Zwischenraum. anglamak : idrak. deutlich machen. zwischen. meyane. — Schwarze Hefe des Susamöls. ol vakita kadar. — Junges oder Kalb eines wilden Thieres. ant : and. | apağ : büsbütün beyaz. alup varmak. eköprine dahi mustâmel dir. kasem. ança : olkadar. — Einsehen. zikr.anaka : valide makamında. anatmak : ikdiş ahte etmek. orütbe. schön weiss. — Name einer berühmten Stadt im Bezirke Firgana. Amme. Entfernung. — Schwur. kalevvel. so sehr. apkin : sisam yağının siyah tortusu. Ganz weiss. — Name einer Stadt in der Nahe von Herat (Afganistan). Auffassung. bis zu ihm. Stiefmutter. ahd-i peyman. tâlim. andak (andağ) : öyle. teferrrüs. tarla. Vermittelung. Ortsname. Erklärung. apakine : çokçe ve güzelce beyaz. firaset. akil. hatira getirmek. andcan : Firgana kitâsında meşhur bir belede ismi dir. birden bire. — Wie er. . hükmdarın valideliği. vasita. sükende. — (?). — Begreifen. — Ein Pferd einüben. — Altere Schwester. aparmak : götürü vermek. abla. durchgeben. anglak (inglak) : zevk. | anglatmak : tefhim. — Name einer süssen wohlriechenden Frucht in Indien. dar yol. — Einen Bund schliessen. esna. anbur : kerpiden. — Fortbringen. daya. — Mutter. aşırmak. müdrikesiz. — Allzu weiss. Eid. verstehen. muahede etmek. bir memleket ismi. mürebbiye. Erzieherin. erwähnen. — Genuss. ein Bündniss schliessen. ancınan. fasla. andhuy : Afganistan kitâsında Herata karib bir şehir ismi dir. o mertebe.

| arılmak : şifayab olmak. aralaşmak : karışmak. fein. zaifiyet. — Biene. klar. pakize. — Nahe an einander liegende Inseln. hastalıkdan şifayab olmak. — Umhüllen. ki bunlara bâzen. arbağcı : efsunker. saf. — Wachholderstrauch. arpa : ince. — Schwach. ata binmek. ard (art) : sırt. arkalanmak : zahir. temizlenmek. — Ein durch die Nase der Frauen geführter Ring. Name eines Stammes. puşt. kaldırmak. dazwischen treten. — Schwach und mager werden. tathir. einschiessen. armak : zaif. arparğan : arpaya şebih bir nebat ismi dir. arı : zenbur. armağan : hediye. rein. aran : ağıl. — Mischmasch. arığmak : zebun. Aral denizi. — Ein grosser See an der Mündung des Dsihun und Sihun bei Harezm. aralamak : ara edüp ayırmak. peşkeş. hastalıkdan kalkmak. temiz. turpan. arık : orak. — Rücken. hasta olmak. — Sich waschen. muberra. | arığlamak : zaif ve lager olmak. girişmek. ardıc. — Vorhut eines Heeres während des Marsches. ahor. tekye etmek. argaclamak.arabek : nisa tayfesinin burunlarına geçirdikleri halka dir. | arınmak : yıkanmak. Beschwörer. yol gitmek. — Carnevalsterne. mahlut. Schwäche. tahir. | arayıcı yılduz : farkadan yıldızları. Aralsee. arpa. pakize olmak. — Stall. . Zauberer. himaye bulmak. arda. guten Rath geben. natuvan. sich auf etwas stützen. | ardlaşmak : ard. argın olmak. — Sich auf den Rücken eines Thieres oder Pferdes setzen. Spalte. — Der suchende. piç der piç. sumetre dahi derler. das Unten. — Zauberer. — Zauberspruch um die Schlange aus ihrer Höhle zu locken und die Verbreitung des Giftes an der gebissenen Stelle zu verhindern. verflochten. bir kabile ismi dir. scheiden. hizbe. seyr gelişmek. zaif. aral tingizi : cihun ile sihunin munsab olduğu Harezm kitâsında-ki cesim göl. — Genesen. | arığlıg : teharet. Andenken. Arpa han bin Menku han. kendisini ortaya atmak. arka. — Schwach oder krank sein. efsun. tefrik ve cida etmek. verschwindende. befreit. hark. tebriye etmek. — Unterstützung finden. ak at' ve 'boz at' dahi denilir. düşkün. rein. arduc : ars 'ar'ar. hizbe etmek. | arığlığ su : bir cedvellik su. zahr. arığ (arık) : cedvel. schwach. Vorposten. reiten. — Reinigen. — Nachgeben. pak. zebun. kuş ve şikyar hayvanlarının rehgüzarlarında konulan ve çakılan sih ve kazıklar. töhfe. taliye. arğamak : sarmak. Abschnitt des Korans. ada. barik. tirnek. Stütze. Gerste. arbağ : yılanı kovuğundan çıkarmak içün ve yahod ısırdığı yere zehirin sirayetini men etmek üzere okudukları afsune denilir. nasihat ve pend vermek. tenzif etmek. — Reinheit. yadigyar. Ort mit milder Luft. — Linie. zwei glänzende Sterne des kleinen Bären. — Zauberspruch sagen. hami bulmak. mutellaşi. reinigen. arımak : temizlenmek. şair. ein als Zufluchtsort für Vögel und Jagdthiere aufgestellter Spiess. taht. araol : hengyam-i seferde ordu pişdari. saf. auch 'ak at' und 'boz at' genannt. bergüzar. Reiter. sahir. — Geschenk. ilm. Wohlthat. — Name einer gerstenähnlichen Pflanze. sipah. | aralaş : karmakarış. nezafet. aral : araları yakın adalar. Havası mutedil yer. — Ernte. ja. deb asgerin iki parlak yıldızları dir. putzen. arbamak : efsun okumak. beli. arayıcı : cuyende. — Sich mischen. aralık etmek. efsa. — Zertheilen. zebunlaşmak. | arıtmak : temizletmek. — Rein machen. von einer Krankheit genesen. nuzhet. kılağuz.

artık. — Nützlich. gida. des Uebrige. vermehren. baki kalmak. hareket-i kesre. vati mekyan etmek. şilkin. aşlıg : mekulat. tücaret. fazlası. — Wüthend. aş ve tâm yedirmek. yemek vermek. kadınların saçlarına takdıkları ziynet. fazla gelmek. vergrössern. ağac aşılmak. vortheilhaft. âs lafzı emr dir. — Übernatürlicher. levazim. kalkmak. rayha. fayde. ziehen . Verwalter des Heeres. artuk : fazla. — Lebensmittel. aşatmak : yedirmek. pest. pek ziyade. arturmak : tezyid ve tevfir ve teksir etmek. — Schwenken. malihulya. übertreten. Vortheil. sendelemek. | asığlanmak : kyar. efzun ve zaid olmak. artılmak : öteye beriye koşmak. — Geröstetes Lamm. utr. — Ernähren. — Last. yükletmek. Hintertheil. okulmak. nekhet. ekl-u şarab. asau : mütevahiş. ordu vekilharcı. — Letzt. — Zerreiben. asrar : eyi. Bedürfnis. ard. menfâtlı. ein störriges Pferd. aş : tâm. astın : peşin. — Beladen. | aşlatmak : etâm etmek. unternehmender Mensch. | aşlığçi : erzak mültezimi. ovuk. — Geruch. as : koku. aşpiman : Türkistan'da bir kariye ismidir. ve mütesaddi adam. Sprenkel. — Ueberrest. Schmuck. diz ağırsakı. — Eilen. aşukluğ : diz kapağı. zu viel. deyirmen mânâsına dahi gelir. asa koymak : sallandırmak. — Der Vocal Kesre. niedrig. — Lebensmittel-Pächter. ram olmayan at. — Speise. hängen lassen. ast : alt. asabkur : kuzu kızartması. raz. artmak : yük. — Herabhängender Zierrath.art : geçid. verbunden. tecavuz etmek. . sahk etmek. havaic. asığ : nefi. Handel. âla. Ortsname in Sibirien. faydeli. ardına sırtına koymak. pirinc halimi. asılı brakmak. zirin. — Ernähren. tahtani. schmaler Weg. tücaret etmek. aşlar : hayvanlara su vermek üzere koyuların yanı başına konulan taş. Gleichgewicht. aşaş : müciz. — Das Untere. — Hin-und herlaufen. zahire müteahidi. übrig bleiben. — Zu essen geben. denk. sürmek. | artuksı : artığı. bar. jemanden speisen. astiğ : askı. süfla. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Ordnung. aşukmak (aşaumak) : acele ve şitab etmek. — Der Rest. das Unten. Vortheil haben. aşamak iza. as : kara sevda illeti. intifa. aşam (aşame) : tabaka. ascim : tayfe-i üzbekiye içinde bir kabile ismi dir. — Ein zum tränken der Thiere am Brunnen befindlicher Stein. kulak küpesi. artukmac : kendi nevi ve cinsinde kiymetde bir az ziade takdir olunan şey. temettü. alt. auf den Rücken legen. kat-i munazil. — Sich beeilen. aza-yi bedende ziyade bir uzv bulunmak. — Name eines Uzbegstammes. âsir : hareket-i kesre. as demek dir. der Vocal Kesre. Grad. aşarı : pek çok. aşıtmak : okulmak. etâm etmek. treiben. | aşukturmak : tacil etmek. artmak : tahmil etmek. | asığlığ : kyarlı. benek. — Schwermuth. — Ein in seiner Art überschätztes Ding. — Arbeiten. aufstehen. zahire. niedrig. mertebe. — Vermehren. — Uebergangsort. aşlamak : etâm etmek. Essen und Trinken. — Sehr viel. Ohrgehänge. as : kakum. — Glanz. Sibirye tarafında bir vilayet ismi dir. wohlriechende Essenz. auch für Pilaf gebräuchlich. ve pilava dahi denilir. artamak (artanmak) : aşmak. güzel. dar yol. taht. hinaufsteigen. auch in der Bedeutung 'Muhle' gebräuchlich. — Besteigen. ziyadesi. — Schön. — Nutzen. das Überbleibsel. peyvend. Nahrung. — Kniescheibe.

— Eselsfüllen. gölçe. derebegi. — Heftigkeit. ağıl. — Vaterschaft. atabek : padişah lalasi. nişanlamak. — Name einer in Volksliedern vorkommenden Melodie. tenzir edilmiş şey. top edvatindan bir alet ismi dir. atalınlığ : adaklı.Fluss in Russland. vâd. — Sich verloben. ata : peder. murebbi. ateklu : adlı. remi. redd-u bedel. Schleuderer. — Futter. gir-u dar. mûtad. musinn. nişanlanmak. padişahın tuttuğu ve peder gibi îtimad etdiyi adam. namzed. atkımak : alkışlanmak. nam. — Handgemenge. Staatsminister. bir ok atımı gibi yer. Herkommen. — Pferd. atız : tarla kitâsı. atkamak : kirât ve telavet etmek. maku. — Gleichnamig. — Vater. atalık (atalığ) : babalık. debdebe. — Absteigeort. at : feres. — Jemanden benennen. hemnam. Unkraut. valid. — Kampf. harire. (?) atğucı : tüfenk ve sabkan ve sapan ve keman ve felahan endaz ve nişancı. — Breisuppe. muzarebe. | atığlığ : adaklı.aşule : türkü ve şarki gibi bir savt ve nagmenin ismi dir. ein geehrter Mann. Versprechen. Vertrag. atğı (atkı) : kolan. hiddet. | atağlanmak : ittisam olmak. atılmak. seyid ata ve peder ata gibi. Gelübde. ataş : adaş. nişanlamak. meşhur. — Verlobt. Schlägerei. naziri devlet. versprechen. Lärm. im welchen die Milch oder Jogurt gerüttelt wird. sich einen Ruf erwerben. tasihir (?). zorbalık. Erzieher. an Vaters Stelle. — Büchsenschütze. atağ : namzed. atığ : sütü ve yoğurdu içine atarak çalkadıkları küçük yayık ve köpü. nezr. atğulamak : tir endazlık etmek. — Verlobt. ihtiar. hohes Amt. peder makamında. muhterem adam. atış-tutuş : atar dutar. Braut. murebbi. talkib-u vaz-i ism etmek. Streit. ubuvet. cidal. — Mit Pfeilen schiessen. — Gefäss. — Theil eines Ackerfeldes. Schicksal. yavuklu. | at kulağı : marul manend bir nevi gyah ismi dir. nam ve şöhret kazanmak. . atamak : ad komak. Eine Rangstufe in Turkestan. — Name eines marulartigen Grases. atil : rusiyede vaki Volga nehri. Name. namzed olmuş kız. — Vaterschaft. Theil. Ruf. atıkmak : kesb-u iştihar etmek. geweiht. menzur olmak. bezeichnen. verloben. atar tutar : şiddet. Atalig ehalinin ve dadını istimâ ederek padişaha teblig ve arz etmeye ve babalık sıfatile muşfikane hal-u keyfiyetlerinden agyah ve haberdar olmağa memur dur. mekik. | atıkmak : hayr-u dua ve alkış etmek. şöhret. | atğulanmak : mudahele ve tearruz etmek. heiss. kismet. atke (etake) : atalık. Standartenträger. ahd olunan şey. atım : menzil. — Berühmt werden. — Erzieher des Padischahs. atala : bulamac aşı. Aufruhr. atğunca : sacadik. von Padischah als Vater betrachteter Mann. atışlig : tir endazlıkda mahir. geweiht werden. segnen. benam. — Volga . — Lesen. — Einen Vertrag schliessen. — Herrschaft. riyaset. atağlamak : peyman-u nezr ve vâd etmek. angreifen. bir şeyi ezberden okumak. Namen geben. redd-u bedel. ein Ort auf Pfeilschussweite. esb. Rangstufe in Mittelasien. asiya-i vastada bir rütbe dir. Türkistanda bir rütbe dir. atkulaş : harb. — Glückwünschen. auswendig hersagen. baba. — Sich einmischen. eine hohe Wurde in Mittelasien. — Im Pfeilschiessen geübt. | atkelik : hükumet. alt. mezrâ. geweiht. Name eines kanonenähnlichen Schiesszeuges. Wortstreit. hisse. semiy. arma etmek. — Verlobte. yavuklu. babalık. menzur. ad. asiya-i vastada büyük bir rütbe dir. — Berühmt. | at boğzu : at yemi. — Begrüssen. menzur.

dervaze ve işik. Schwelle. Taxen. sich vermindern. zekyat. pek eski. — Berühmt. sehr alt. — Bosheit. . — Jagdort. gümrah olmak. — Ein klein wenig. bir av. cihet. münasib-u niku. dämmern. babir : deniz kaplanı gibi bir siba dir. — Zoll. saydgyah. killet. azğun : âsi. düşmen üzerine asker sevk etmek. einen Namen geben. beber. yerinden birden bire kalkmak. — Ein falkenähnlicher Jagdvogel. — Den Weg verfehlen. sich verirren. azalmak : taklil ve tenakis etmek. | azaltmak : tenzil. übergehen. şer. Dorf. meşhur. azğaşmak : yoldan şaşmak. fâl. das Abweichen vom rechten Wege. tesmiye etmek. celecan. ebu. Steuer. cüzü. — Sich verirren. nevsum. azğurmak : azdırmak. tarik-i sevabdan udul etmeklik. eine Art Ballspiel. hakir tutmak. ausschreiten. sehr gross. tahit ve lager olmak. av : sayd. Glück. başdan çıkarmak. azmak : başdan çıkmak. — Sich verkleinern. başa.atlamak : sıçramak. ukda. atlı. kendi bildiyine gitmek. Koriandersamen. zülf-ü pürçin. — Verkleinern. şekavet. — Geringschatzen. tabdar. B Bab : yümn. — Ein dem See-Tieger ähnliches Thier. sefere çıkmak. yoldan şaşmak. azarğanmak : az saymak. kariye. asitane. Wenigkeit. atik ve azim. Leopard. şöhret peyda etmek. lockenfaltig. haşerilik. baba : ata. atsız : Yafis hafidlerinden ve tatar hanın büyük oğlu ve harezmin bir hükümdarı ismi dir. suvari. | bacban : gömrükçi. yaramazlık. pek büyük. atmak : arma ve endaht etmek. mersum olmak. — Duft eines Grases (Anis). — Ein Pferd besteigen. yolu kayb edüp serseri gezüp dolaşmak. seinen eigenen Weg gehn. şefak sökmek. hadid. bir nevi sarmaşık nebat. Ausgelassenheit. — Springen. kapu. rusumat naziri. Ahn. adsız. azmak. — Ausschreiten. bac : gömrük. zekyatçi. azğıç : azlık. — Vater. Eine Person. | azmaşmak : azışmak. tugyan. dem Feinde entgegen ziehen. azcık. sâdet. azgine (azkine) : cüzüce. babay : zülf. | azğunlaşmak : azgınlık etmek. bi nam-u nişan. igva etmek. Einer. verirrt. şikyar. — Ausarten. azikmak : azmak. verwickelt. betitelt. verführen. — Heil. tagen. atlığ : adlı. heftig. berühmt werden. — Ein Wohnort des Ilatstammes. bir şahs. kesilmek. sich verirren. — Hauptstadt des chinesischen Reiches. cid. irre führen. atlanır ayağı : sefere giderken at üzerinde içilen şarab ve gayr nesne. verachten. birisi. azlık. ubur etmek. rusum. aul : Ilatın cemiyetle mesken eyledikleri mahal. — Gottlosigkeit. serkeş. — Jagd. deve. bir nefer. gümrah. irre gehen. — Schleudern. peder. köhnemiş. Thor. haddan geçirmek. baçın : çin hükumetinin paytahtı. — Ein Getränk. — Zolleinnehmer. glänzend. welches unterwegs im Sattel getrun ken wird. | azğunlığ : gümrahlık. verringern. hayr. atmaca : doğana muşabih bir nevi şikyar kuşu. avlak : şikyargyah. übel. tang atmak. tenkis. Eine Pflanzenart. Reiter. namdar. — Locke. die berühmte Stadt Peking. — Ausarten. azağlak : dere otun kokusu. Seite. Namenlos. | atlanmak : ata binmek. — Sünder. meşhur Pekin şehri. widerspänstig. mürad. taklil etmek. piçide. Vorzeichen. yolu kayb etmek. ad-u nam kazanmak. — Verlocken. isyan-i şekavet etmek. Knoten. — Seltenheit. — Name eines Nachkommens des Jafis und des Sohnes des Tatarchans. ad komak. bir nevi top oyunu. Kameel. azlığ : nidret. az görmek. vergi.

bağdaş. lifafe. sargı. maldar. schreien. betrübt. mevkuf. bagancak : atın dızlerinin alt tarafı. Kraft. bağana (bağna) : kuzu derisi. — Ein Wort zum Ausdrucke des Beifalls. — Sitzen mit gekreuzten Beinen. Name einer Vogelgattung. — Lamm. — Führer. camsız tepe penceresi. savlet. — Musiker. şane. bay bay : hay hay. — Eine röthliche Gänseart. Grund. musalaha etmek. Säule. Rauchfang. — Garten. bend ve rabt etme. bagış : bağdaş. geknüpft. nuzul pesti. bağan : kuzu. aufschreien. meyus. gani. çar-bağ. Erzieher. — Dreisaitiges Instrument. Frieden oder Freundschaft schliessen. pe pe gibi kelime-i tahsin ve aferin dir ki bi bi dahi istimal olunur. rehber. sargı. mesdud. destek. — Ein auf das Kleid oder die Kopfbedeckung der Mogulen geheftetes Goldgefäss und Abzeichen. mâkud. bağlağuluk : bağlanılmış. san. kebid. bagır : ciyer. Name eines türkischen Stammes. Sänger. Bande. — Thürchen. metanet. Landhaus. mesdud. bacı : baca. — Friede. badrın : hiyar. âşik. piçide. bağlan : Türkistanda Balha karib bir şehir ismi dir. gülistan. akd. muterrib. dost olmak. aba. — Angebunden. — Name eines stinkenden Thieres. Oberkleid. badgiz. Sturz. dizlerin büklemesi. bağlan kaz : kırmızırak kazın bir nevi dir. bağırdak : beşikde-ki sabilerin sardıkları bend. mükedder. bend olunmuş. — Lammfell. ve kemale irişmemiş bere ve toklu. uzun tüylü köpek. Verbindung. makid. merbut. mekful. ran. bere. wohlhabend. çağırmak ve seda etmek. | baglıg : merbut. pübek. kemer-u kemerçe. hâher. — Name einer Stadt in Turkestan nahe von Balh. kuşukcı. dinlek (?). — Oberschenkel:Ansehen. . Ein von Persern getragener Hut. Iranlarının başlarına geydikleri kalpak budur. — Gebunden. büyük hemşire. Leber. das Absteigen. bağındaş : dizlerin yokarısı. muganni. meyan-i bend. bagıltak : bir nevi kaftan. hubut. hadde irmemiş yauru. badrink. auch in der Form bi bi gebraucht. Gefährtin. Quaste. erwachsenes Thier. singil. tevaif-i etrakdan bir kabile isme dir.baca : derice. bağanak : mogulların külahlarına ve libaslarına tikdikleri bir nevi dan tila ve nişan dir. temel. — Ein um das in der Wiege liegende Kind gewickeltes Band. Hülle. bildimcek (?). sahib-i servet. Knoten. bagırtlak : Senkhar kuşu. Rusiye ve Irande karaküli tesmiye ederler. ve kabail-i türkmeniyede Aşk-abada karib bir köy ismi dir. bağam : tekye ağacı. — Schildkröte. bahşi : sazende. ağrın : tarak. — Stutze. kaba. — Untere Hälfte des Knies beim Pferde. — Etwas durchführen. bağıldak. bend. bay : zengin. — Lunge. — Reich. direk. elbise. haymanın hilatları. — Neigen. Bündniss. seng-puşt. bagınmak : barış. Auch der Name eines turkmenischen Dorfes nahe von Aşkabad. büyük apa. — Gurke. backır : becermek ve bitirmek. Lamm. tosbağa. uht. In Iran und Persien karakul genannt. satvet. çekmen. badak : muteaffin bir hayvan ismi dir. — Löffel. langhaariger Hund. | bagrı kara : dil siyah. — Eine Art Kaftan. milaka. — Traurig. bir nevi kuş ismi dir. Umschlag. bagday : iniş. tuvanger. bağ bayrak : kılağuz. kurre. peyvend. çember. delil. badkan : büyük kaşık. — Kamm. bağlama : üç kirişli bir nevi saz dir. bağ (bağu) : bağ. mutâlik. — Schwester. gedreht. meyelan. mürebba.

bayrı : emekdar. Bauer. bereketli. lay. — Kleines Kind. ausgraben. — Heerde. | balaçka (beleçke) : çoluk-çocuk. bäuerlich. — Koth. zevce hemşiresi ve kız kardaşı. — Eine Stadt in Turkestan zwischen Belh und Samarkand. tufl. tin. hergele. reme. sahrayi. işmek. mimenetli. fes. âtik. balak : içdünin aşağısı. uşak. — Hacke. Baarfüssler. Ellnbogen. sak. — Ein zusammenhängendes Gebirge. sap. sak. — Säule. alt. velimet ve sünnet cemiyeti. Horasan tarafında bir mahalın ismi dir. salgu. kalb. — Kind. zafda. Üzbekler kadınlara bay beçe dahi derler. köhne. baldur : peçe. ilac. teberzin. hoch. beçe. koku kuşu. kenden. Schmaus. — Junge werfen. bir kuş ismidir. Kissen. in der Mogulsprache bedeutet es Betrag. çud. bakaçnak : kaplımba. Beyssohn. Name einer Gemeinde in der Umgebung von Chorasan. koy. çocuk doğurmak. baygızı : yabanı. Bein. bala (bele) : yauru. kiriş. baldak : kılıc kulağının halkası. bakuy : büyük. toy. balin. ran. Türkistan'da kabail-i Türkmeniye sahralarında iki dağ ismi dir. dinar olup gümüş balışı 200 dinar dir. — Eine Art Ammoniak. vergi. küçük balkan. efsun ile aldatmak. kadimi. ohne Kapital bleiben. baka : kurbağa. balçıg (balcık) : camur. şehd. balış : yastık. büzürk. die eine Seite beilförmig. tirsek. bakuri : bir nevi nişadir. — Frosch. baydağ : sürgü. Stiel. balta. Honig. aus welchem Farbe bereitet wird. oğlan. veled. hüfer etmek. sur. kaviden. Beil. bay zade. hediv. Stütze. Schlamm. yauru doğurmak. baymak. çocuk. ein alter Diener. baldırak. — Hochzeit. Kind gebähren. — Der Uhuvogel. kleiner Balkan. Name zweier Berge in der Turkmenischen Wüste. âzim. die Benennung der Frauen bei den Özbegen. amud.bay beçe : bay oğlu. — Steuer. — Schildkröte. san. Hirse. Flügel. Arznei. bay hatun : bay kuş. yürek. — Ein Pflanzenname. kademli. derman. sabi. Name eines Vogels. altun halısı 2000. kuhi. rustayi. Herz. balar : direk. — Gross. daru. balta : balta. — Polster. tirek. kulp. efendizade. — Schwagerin. Schenkel. bay oglı : kura. eski hizmetçi. kil. bi sermaye kalmak. bay birdi : yutuldu. sâdetlü. — Verschlungen werden. — Bejssohn. baysun : Türkistan'da Belh ile Samarkand beyninde bir belede ismi dir. gesegnet. — Wade. . bayka : düyün. baldır. mittelst Zauber verführen. baldırgan : bir nevi nebat ismi dir. tebr. Junges. — Singen. bal : asel. — Graben. grosser Balkan. mogul lisanında meblag. — Name eines Baumes. — Schleier. balduz : baldız. Loos. butimar dahi derler. bay dad. Kind und Rind. balıgçın : turna envainden bir tair dir. balgamak : kazmak. kurbaka. Stuterei. nakd. bir tarafı baltalı. zenginleşmek. beçesi. — Arbeitsam. ufak çeküç. bay oğlu. — Säbelgriff. deva. fehim. büyük balkan. Berühmtheit. cesim. ayağı çıplak. bayetdir : oğurlu. balalamak : yaurulamak. tevangir olmak. sutun. gele. balkan : sarb-i müselsel dağ. hafi. bakam ağacı : tirhun denilen bir nevi ağac dir ki ondan boya yaparlar. seng-puşt. — Vogel einer Gattung der Kraniche. reich werden. — Eine Art Hammer. balga (balka) : bir nevi tebr. engübin. bayırmak : teganni etmek. — Glücklich. — Ländlich. — Wachs. taşbağa. cenah.

garet. — Uneinigkeit. basruk : basturk. baş ölgü : nisf-ün nehar. gitmek. saman. sich erkundigen. Drittes Jahr in der türkischen Zeitrechnung. tefahhüs ve tefakküd etmek. ihtilaf. baştaban : başı aşağı. Rechner. — Mit dem Wegweiser zusammen gehn. Thongefäss. hep. baş etmek. başçı : yol gösterici. cenab-i hakk. Gewalt. ihtida etmek. baslayış : galebe. durchnässen. reft-u amed. bari : tanrı tâla. mizan yıldızlarının burc-u işareti. sal-i türkanin üçüncü yili dir. — Geräthschaften im Zelte. — Das Sein. rüzgyar ve hararetden atları muhafaza içün üzerine basdıkları keçe ve çul. bardan : büyük zenbil ki anbar makamında mustâmel dir. basğun : basmak. başkaru : kulağuzla beraber gitmek. welche auf Kameele geladen wird. — Vollenden. — Aus dem Schlafe auffahren. pişrev. yolbars. barca (barıça) : cümle. hest. baskıc : merdüven. ağır uyku görmek. — Eine Art Fruchtsaft. kılağuz. musalaha. icbar. — Gehen. zirpa etmek. menmenlik. zahib. beginnen. inad. — Reichthum. Halsstarrigkeit. — Bei ihm. — Wegzeiger. gazanfer. — Der Löwe. reftar. muhtesib. | başğalığ : ayrılık. yoluna koymak. existirend. ok. sengin. Verlauf. nezdinde. — das Ganze. ucuna varmak. mevcudluk. ekin başı. — Wasserkrug mit Henkel. talan. cüda. sulu şeye basmak. agır. baş minlik : enaniyet. rehber. tinc. muhafaza etmek. barmak : varmak. azim olmak. serpayan. | bars ili : sal-i türkanin üçüncüsü dir. başarmak : mubaderet etmek. Pfeil. das Sein. die Gesammtheit. barant : yağma. başkarmak : başarmak. welcher als Scheune gebraucht wird. bars : arslan. giran. muhafaza. muvafik. | barış : gidiş. ağırlık basup muztarib olmak. barida : huzurında. unterwerfen. iba. tefrik. rehnuma. teblil-i terib etmek. — Grosser Korb. sich zur Erkenntniss leiten lassen. bardak : kulblu su kyasesi. eigensinnig. hodrey. Erfolg haben. — Sich beeilen. diger. einen schweren Traum haben. in seiner Gegenwart. Plünderung. Führer. kamu. indinde. hart. suluk etmek. birlikde yol almak. baskak : nazaret. Anführer. — Beute. mit welchem man die Pferde gegen Wind und Schweiss schützend bedeckt. şir. — Bewässern. tunca. baş etmek. — Das Gehen. öne döşmek. Treppe. idare etmek. bastuk : bir nevi meyve şurubu. — Schwer. azimet-u avdet. serdar. alacukun etrafına çekilen nemed. masad. Friede. barlamak : cesticu etmek. tesviye-i ifa etmek. — Eine art Kanone. — Verkehrt. Gegensatz. ayağ. alta almaklık. Gehen und Kommen. delil ve rehberle bir sari ve bir tarafa gitmek. gina. krumm. bar : var. başğa : ayrı. çömlek. mugayeret. — Ährensammler. — Ein anderer. — Kornähre. basırğanmak : uykuda hâb-i perişandan korkup kalkmak. başak : sünbüle. delil. getrennt. — Sieg. — Mittag. vorübergehn. heme. bud. Beweis. — Leiter. süllem paye. Hab und Gut. Name des Sternbildes der Wage. ibitmek (?). ein Filz. hucum-i nagehani. başkiyan : deve üzere yüklenen top aleti dir. serkeşlik. — Eigenliebe. esed. cüdalik. varlık. — Aufsicht. tarac. . — Der allmächtige Gott. mevcud. serzir. servet. galib. ok ucu imal eden usta. yol göstermek. | barlıg : varlık. | başakçı : huşeçin. sparen. — Untersuchen. toprak bardak. nigun. umum. Ruhe. kyafe. muzaffer olmak. barış giliş. huşe. maldarlık. terazi. sokmak.banmak : ıslatmak. gayrı.

— Schuhmacher. sancaklara konulan parça ve alamet ve kumaş. — Pelz. der Stärkere. — Schwer. — Vorsteher. batur. | batrağ : çabukrak. kürkde kaplanmış esvab. — Ein Stück Leder oder eine Art Handschuh. seri el-hareket. kumandar. yol gösterici. azim eş-şan. hart. sich beeilen. | batkaklık : çamur teraküm etmiş yer. kühn. bek : büyük. tapfer. gats etmek. berühmter Jagdvogel. vekil harc. beyan : devayi telh ve şirin boya ve beyn. — Eilig. — Bezeichnung einer kleinen Fischart. beya (beyat) : âdi. ordunun sağ cenahi. Zeichen oder Stoff auf Fahnen. Held. Feldherr. çaşnegir. horos. bebertün : kürk. . — Gewöhnlich. bilayi behle. mustahkim. Aufputz. Türkistan'da kadim ve meşhur bir şehir ismi dir. batur : şeci. — Sich in etwas vertiefen. — Küchenhandwerk. streng. muhtedi. Befehlshaber. batuk : ağır. kostbar. bekter : bir nevi silah ve bektürme. vernichten. ayak kabı. — Schnell. kadim. — Befehlshaber. sich festsetzen. koşunun ön tarafı. Schnur. um die Hand des Falkoniers zu schützen'. eldiven. — Mit Koth bedeckt. bekaul : destur. | bat bat : çabuk çabuk. çepek. beyrak : bir nevi kalın bez ve sair bafte. | baurci : aşçı. yelken bezi. Vorkoster. gayur. — Stute. — Oberer. zud. risman. belbeli : ikamet. batak yer. beytutet etmek. eine alte und berühmte Stadt in Turkestan. bednos : sırtlan envaindan bir hayvan ismi dir. aşçılık. tepeli. argamçı. bedabalğa : kilağuz. bald. pustun. | başmakçı : kavvaf. baulı : tâlımlı. kahraman. — Ein sumpfiger Teich. ip. bahadur. ale-l acele. başmak : nâlin. köhnelenmiş. madian. — Schuh. caygir olmak. rechter Flügel des Heeres. Bat : çabuk. şebmande. acele. mahi. — Muthig. sade. — Koch. Schlinge. meşhur şikyar kuşlardan bir nevi dir. naz ile perverde olmuş. Batkak : çamurluk. Krieger. schnell entschlossen. Musik. | batur başı : bahadurların başı ve seramedi. flink. saht. eifrig. delil. batu : kavi. — Sehr schnell. kefş. mâdum ve telef ve berbad etmek. tesri ve tâcil etmek. Name einer Rangstufe in Turkestan. eski. — Stark. — Wohlerzogen. Verwalter. pehlivan. alt. — Decke. şirin boyan dahi derler. serdar. dişi beytal. zeber-dest. Färberröthe. — Baumwolle. çarh ve ötlegü tesmiye ederler. — Eine Art Instrument. der dem Falken über die Kralle gezogen wird. asiya-i vustada türbelerin direyine tuğ ve baydaklara ve bayraklara alamet içün konulan elvan parça. cüll. — Wegweiser. rehber. Sumpf. übernachten. berühmt. kösele. beytak (beytal) : kısrak at. behradun : meymene. baturmak : mustagrik etmek. übrig geblieben. | baurcılık : aşpezlik. — Eine Art dicker Leinwand oder sonstiger Gewebe. belban : bir nevi aheng ve surud. Zen. kati. eilig. Führer. sakil. sich hineinstürzen. riyaset. Sohle. Segeltuch. tabbahlık. — Eine Waffengattung. kunduracı. salar. behli : doğan. tez. — Glück. Vordertheil des Gespannes. farbiges Tuch auf Grabsäulen oder Fahnen in Mittelasien. muharib. acele acele. serkerde. başlı. cengi. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. ein mit Pelz umhülltes Kleid. behte : pamuk mamuk. çokdan kalma. zor. bayağı. amir. amir. baur : hilat. — Name einer Hyänengattung. — Falke. cesur. bekre : bir nevi küçük balık dir. divan beyi. seri'. batacak çamurlu göl. behlem : doğan. veraltet. — Haupt der Tapfern. bayat. — Aufenthalt. terbiyeli. kräftig. giran. aşpez. pabuşçu. asıl süs. tez tez.başlıg : reys. pembe. — Bittere Arznei. tehemten. safder. tabbah.

gulami. Opium-esser. Abzeichen. yüzde olan leke. nişamend. araiş. bir nevi rayheli pirinc ki benairi tâbir ederler. Knechtschaft. böcek. şems. şeraret. zinpuş. zibaiş.belen : keklik. — Wohnort der gegenüber von Amudarja u. sert. hurşid. hemesi. eine art duftender Reis. ruh. Rasende ansässigen Turkmenen. büyük valide. bertas : memlukiyet. yüz. nachahmen. — Gleichheit. beranğar : ordunun meymenesi. — Klein. belka : deve yaurusu. kleines Kind. kostbar. hart. — Gross. kabr. — Sklaverei. bir nevi measir-gezende. — Name einer Stadt in Hindustan. Wildhuhn. bet : çehre. — Augenbrauen. Heerführer. berendek : eyerin örtüsü. — Wohnen. yaban tavuğu. büt-hane. — Müssig. miltik. dikkatli. bibak : bebek. beş ırmak. beltute : mükim olmak. haşiş. benaris : Hindistan'da bir şehir ismi dir. esrarkeş. vech. das Äussere. eine Stoffart in Buchara. tevaif-i Üzbekden bir aşiret ismi dir. piş dadi. şebik. — Flinte. Antlitz. mekteb hocasının haremi. Oberhaupt. | bibi atun : mualime hatun. Name einer Rangstufe in Mittelasien. hane nişin. berküt kuşu. nişan ve alamet. tezyinat. kaml. turfan. rasin. taklid. bezenk : sülyünün dişisi. — Schön. — Knochen. mutabakat. salar. benduk : tüfenk. bestan : kapsul. kati. besağa : merkad. patka. hem reng. Hanfpflanze. harirden beyazi galib bir kumaş. âla. asiya-i vustada bir kabile ismi dir. — Rebhuhn. Laus. sağlam. berağu : sağir. Gelehrter. — Bild. beşir : Amuderya ve Rasende karşı cihetinde irsarı Türkmeni kabilesinin meskeni. kebk. faulig. — Ortsname in Afganistan. beniz. Bosheit. beşiri kelimi meşhur dir. afitab. serbest. tiryaki. sipehdar. bi : büyük. azm. bibi : nine. Zierde. esrar. tifl. — Rechter Heeresflügel. ähnlich sein. kölelik. ecza. — Fasanhenne. berk : kavi. Theilchen. abdiyet. beşik : güneş. Lehrersgattin. — Name eines zu Fergana nahe liegenden Ortes. beşarık : Ferganaya karib bir mevki ismi dir. — Schönheitsmal. Asiya-i vustada büyük bir rütbe ismi dir. häufig. berket : heykel. küçlak. nefis. sabi. birinci. bellur tağı : Türkistan'da Firgana ile Kaşgirin arasında bir dağ ismi dir. merdümek. muteaffin. — Grab. benayi : güzel. Befehlshaber. bertik : kemik. — Grosmutter. mihr. beug : hal. renk. Wanze. mumasele etmek. tilakçe. — Fest. manend. — Stumpfnäsig. nazir. Herrin. koyaş. beri : cümlesi. kyafesi. mezar. validesinin anasına ve pederinin validesine dahi itlak olunur. yeksan. cengaver. — Sonne. Buharada bir nevi kumaş dir. köpçok. bendegi. amir. gesund. lahad. — Eine Provinz in der Nähe von Samarkand. . — Vergleichen. — Gesicht. bezek : ziynet. — Name eines zwischen Firgana und Kaschgir gelegenen Gebirges. — Junges Kameel. Bein. benair : Afganistan'da Suad civarında bir mevki ismi dir. zarif. esaret. âriz. sağ cenahi. küçük. — Insgesammt. ulu. hanım efendi. berlas : Samarkandda karib bir memleket. bengzamak : muşabehet. stark. das Ähnliche. — Schmuck. — Lehrerin. Name eines mittelasiatischen Stammes. mustahkim. kargaul. Name einer Art des üzbekischen Volkstammes. Götzentempel. avokat ve danişmend. Knabenschänder. ein Stoff aus Seide von überwiegend weisser Farbe. yahşi. hepsi. metin. bengi : serseri. kehle. ruy. — Satteldecke. çapkur. adil olmak. | bengzayış : muşabehet.

schnelles Pferd. uluğ. kemerbend. Handgelenk. füte. Bogen. biglamış : etmam. entsprechend. Adelfräulein. yanbaş. — Zusammen. der Schnurbart. harc. tıpk. bıkmak. — Schleifstein. zinet. at otu. — Hälfte. Ermüdung. yurunca. kak. ayım. eine Kameelart. urgacı. bilau : ba ve beraber. ekmal. bikac : mühtereme hatun. keheylan. Jungfrau. — Handsäge. misam. âmirler. bağlı. — Kette am Peitschenstock. biçin : baçin yâni çin paytahtı. Weibchen (der Thiere). bıçkı : destere. — Schleifstein. dirahşan. bigin : manend. emel. burunda. — Ähnlich. — Der Wissende. — Glanz. hanım. faltenlos. bildurga : kamçının desteyine vurulan halka. biğu : doğana benzer bir nevi şikyar kuşu-dur. bihadd. Hindistanda hanımlara bikim sahib derler. ba' mânâsına. Gelehrte. sa'id. — Hauptstadt von Khina. Spalte. biçilmiş ve dolunmuş ot. bidau : soy ve cins at. ibre. cesim. | bilaki (bilali) : anın yanında. bedevi. — Gürtel. merbut. befestigt. yurunçka. Thor. dest-i bend. — Herrin. hemrah. bilau : bilegi. nisf. bigiz : ışık. bikarnat : masruf. kelal-u melal. . gibi. — Eine auf die Hände von Verbrechern befestigte Kette. kırak. devende at. ein von Sclaverei freies Mädchen. — Bindezeichen. madian. — Ehrwürdiges Weib. musahabetde ve mâyetinde beraber. bilak yüzük : bilezik. meymun. gilbar etmek. kasd. — Ende. bilici. biğ : bik. bilakce : mücrimlerin ellerine vurulan zencir ve bend. elemek. mubarek. gemähtes Gras. Badeschürze. asıl bey hatun. — Neunter Monat der turkmenischen Zeitrechnung. misl. Abschluss. burnunda sakat ve illeti olan ve burunsuz ve beynisiz. edles Pferd. Frau. revnak. — Pferd von Zucht. bıkın : pehlu. — Nadel. bıhmak : teneffür etmek. minşar. kaburga. encam. arre. kırak. misam. viereckiger. bibi. içerisi kabaklı ve köfteli hamurdan dört köşeli bir nevi çörek. — Ausgabe. bihti : kurutlamış ve soyunu çekmiş et.biçak : iyne. bide : kuru alef. böklümsüz. bil : kemer. hanım. danişli. Rippe. — Abscheu haben. nihayet. lediges Mädchen. — Futter. kapu. — Armband. Wunsch. henuz têhül etmeyen kız. dudu. meyan. Burg. ba'. ayım. — Absicht. Klee. kefş-duz ve itekci ve konduracıların alet-i katileri. malumatlı. bican. Wurfstein. gedürrt. şevarib. sich ekeln. bir nevi şutur ve deve. suzen. Pulsschlag. ile. âzâde kız. fikr. Licht. bilau (bile) : edat-i rabt dir. Schmuck. bilak : kolun nabza yeri. kemergah. Handgelenk. biçin yılı : sal-i türkanin dokuzuncu meymun yılı-dır. — Stute. — Hacke. araiş. bilbağ : kuşak. bikik : bend. sieben. gedik. bile (bila) : bilen. Messerart der Schuhmach er. bilağ : bilegi taşı. bikat : büyükler. — Getrocknetes Fleisch. glücklich. ilan gibi. — Gross. küçük hanım. hisar. bi-ukde. basturma. bilegi taş. Nasenkranker. — Gebunden. azm. 'mâ. biye biye : kısrak. biyik : büyük. Rauchfleisch. — Seite. nur. ile. — Falkenähnlicher Jagdvogel. mit einander. — Stelle des Pulsschlages am Unterarme. — Zusammen. kadid. — Würdenträger. in der Bedeutung von 'mâ. bigim (bikim) : bey hatun. bıçuğ : yarım. Nasenloser. — Ehrenhaftes Mädchen. gefüllter Kuchen. bike (bika) : mühtereme kız.

damga. fehm. biraz. der Schöpfer. biltur : geçen sene. nişanelı. . Stempel. bildirmek. bilişildamak : yave söylemek. îta etsin. alter Diener. mühkem. | benigziş : şebahet. Geräth zur Bewachung der Soldaten in Mittelasien. — Fasten. bilkürme : eser. mühür. | birküsi : vereceyi ir şey. stumm. birkü : vergi. Stotterer. binicik : koşucu. borc. birkişmak : araşdırmak. biri tarafı ve yanı. zusperren. bilkü : nişan. girdigar. — Gemeinsam. Warnung. bezeichnet. bir düzüye. stark. binik tat : bir nevi taam ismi dir. streng. fihrist. bir adam. — Renn. ruze. îlam-i eşâr etmek. emekdar. Einer. — Etwas schulden. — Der Eine. bir kimesne. Asiya-i vustada leşkerin muhafazası içün bir nevi amel. toplaşdırmak. katılaşmak. — Leeres Zeug schwatzen. bir kişi. saçma ve beyhude söylemek. — Untersuchen. — Wissenschaft. Zoll. allein. binigzamak : benzemek. Kennzeichen. Darlehen. at. — Er gebe. bac. saht. ruh. — Vereinigen. — Vorjährig. Schönheit. | bilkülük : belli. | birdik : beraberce. endek. yekayek. | Birin birin : beraber beraber. gung. mâlumat. verilecek şey. wissen lassen. binigiz : çehre. bilküt : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. cüda cüda. yezdan. Fürst. — Ein wenig. gering. yer yerine vermek. — Eine Art Speise. harac. birk : kati. yemek. nişan. biriki : birisi. aş. mutabakat. savm. gafur. — Mit. birersak : oruc. manend. kalil. Zeichen. — Steuereinnehmer. kinayeten ustura ve süpürgeye dahi itlak ederler. — Jemand. — Ähnlich sein. Verständniss. biriktirmek. Packnadel. birmak : vermek. kemter. — Kräftiges Kameel. alamet. birkay : versin. elken. bekannt. habs. — Kundmachungen. | birarte : bir tane. — Bekannt. mutabakat. damga. bilik : ilm. kapatmak. birkamak : bir gelmek. bili bağlı : doğana manend bir kuş ismi dir. birkine (birğine) : azcık. | birküci : verici. übereinstimmen. tecemmü olmak. sammeln. — Geben. — Hart. alamet. nişan. çuvalduz. | bilturğı : geçen sene-ki. toplanmak. eski. birabar : tangri. Inhaltsverzeichniss. memasele etmek. — Gott. havadisat. hudavend. beraberce. sal-i güzeşte. bir tarikda. Verzeiher. îta etmek. tembih. — Einzig. birkitmak : sedd-u mustahkim etmek. dirayet. sammeln. auf einmal. mâlum. — Zusammen. dayma. lal. ârif. — Alt. teblig. birar : birer. die eine Seite. tek tek. — Gleichheit. plötzlich. cemal. bir tavurda. — Zusammen kommen. bisrik : kuvvetli deve. birkişturmak : birleşdirmek. tâlimat vermek. meharet. — Name eines türkischen Stammes. — Verschliessen. | birka : birlikde. toplaşdırmak. veresi. dana. sert. vergleichweise auch Rasiermesser oder Besen. bilinmiş. eser. — Erklären. emaret.oder Reitpferd. — Zeichen. yegane. | biran : birisi.bilenk : ebsem. — Gesicht. bilkat : ihbarat. sich verhärten. yüzün rengi. Weiser. bir renkde. — Einzeln. ayrı ayrı. biru (biri) : kadim. bilimlik : danişmend. aff edici. Essen. Nachrichten. zeki. tanılmış. geschieden. zusammen. boş boğazlık etmek. şütür. — Das vorige Jahr. daniş. hünermend. — Steuer. şebih. yek yek. bilkürmek : ifade. — Ein Gelehrter. binilecek at ve hayvan. — Zeichen. — Ruhig. — Falkenähnlicher Vogel.

| boğma : boğundu. boğulmak. — Zierde. nay. bitimlik : usullu. boğmak : boğum yeri. bitçaka : küçük. | bitik : mektub. yapılmak. teb. damak.biş : beş. Achter Ahne Dşengiz Khans. askıcı. bitik : yazı. sahib-i kalem. | bişaula (bişalati) : beşide birden. tertibli. zib. bişimak : sallamak. bizevc. boğak : hafakan. bizak : araiş. yakışıklı. biştuğ : eyi pişmiş. vasl. um damit zu spielen. Dampf. bişuher. çakın. ihtinak. donatmak. schreiben. gedämpfte Stimme. — Schaukeln. Schreiben. — Schmückende. | bitikci : yazıcı. Kürbisspiel. Gaumen. — Wachsen. terkim. ufak. — Gut gekocht. Schlinge. — Katze. pusula. Wittwer. — Wittwe. — Brief. tuman. bitilmek. ordentlich. kernay. cümleşi. hatat. iki hürküşlü şütür. tükenmek. Trompete. iki kühneli deve. — Geschmückt. boğdak : ağacların kabarmış olan yeri. | bizakçı : ziynetlendirici. tezekkür ve tefekkür etmek. hayvanların vaktı izdivaci. Hitze. boğaça : boğuça. Band. kakşatma. in welchen die Kinder Bein. boğnak : yağmursuz şedid furtuna. bitmek (bitmak) : nabit. titretme. — Das Zittern. — Erstickung. Dşihun yânı Amuderya ve Rasende. boğuk. Name einer giftigen Arznei. — Trockener und hohler Kürbis. halka. bitüy : bir birine yapışmış. halka. tuvana. — Schmücken. hübsch. Fusskette. Schmuck. nüvisende. biş-miş hem derler beşer. — Schreiber. muharrerat. boğ : duman. Dşengiz hanın sekizinci ciddi Boğa han. gul. mirza. — Knoten. — Stute. | biti : yazdı. halkum. aşın. bişkarmak : düşünmek. yazmak. ziynet. mektub. kemend. horde. — Schreiben. bitmek : yazmak. araişci. — Stier. zibenbe. bitmiş. — Brief. . zweihöckeriges Kameel. — Ortsname in der Nahe Chinas. senedat. bizamak : tecemmül ve tezyin etmek. pişkin. — Schlund. tahrir ve terkim etti. — Nebel. Lämmchen. — Mit einander verbunden. gedeihen. penc. gönül sıkılmak. Blatt. biz : yıldırım. Name einer kleinen Festung nahe zu Bochara. — Zu fünf. — Nachdenken. zieren. bişik : kedi. — Er hat geschrieben etc. bitküci : kyatib. | bişbarmak | bişlamak : beş etmek. boğa : sığır aygırı. Baumrinde. biş balıg : Türkistan'da Çine karib bir memleket ismi dir. tahrir. kleines Kind. Schriftkundiger. bizkak : humma. halas olmak. Brunstzeit der Thiere. numayişli. — Fünf. boğaz. bala. — Geregelt. sağır evlada itlak olunur. Verbindung. varaka. gırtlak. ruka ve name. Rachen. ukda. | bişar : beşer. ağacların kabuğu. — Klein. bir ilac ismi dir-ki zehirli ve semli olur. bi-ayb ve binoksan. muntezim. bizlavuk : kof ve evcef kabak. bive : dul hatun. Buharaya tâbi bir küçük kale ismi dir. çocuk. hatas. sich retten. — Schreiber. boğuk ses. muretteb. divan. kitabet kerd.ki çocukların içine kemik ve taş parçaları koyarak oynarlar. boğrı : aygır. — Fieber. divan. körbe. bend. — Regenloses heftiges Gewitter. — Blitz. kyatib. halas ve nabit olmuş. buharat. kabak oyunu dahi derler. biş arık : Türkistan'da Chakende karib bir mevki ismi dir. yazıcı. — Geschwellter Theil der Bäume. îmal olmak. mışık. | bizaklik : araişli. — Alle fünf auf einmal. — Ortsname in der Nähe Chakends.oder Steinstücke geben. boğuk ses. neşv-u nema bulmak. halas oldu. boru. paybend.

reng verici. — Schleier. yüz örtüsü. — Gazelle. Halsschmuck. — Wilde Pfeffermünze. boygalmak : boyalmak. bordamak : semiz. şedid furtuna. bokçurma : yayın kirişi. bolay : olayım. kiracı hayvanı. — Dick und fett sein. | bokturma : düşmenin zuhurına pusuya yattırılan asker. harf-i işaret dir. saçbaga ilave olunan harir ve gömüşden bir nevi zib-u ziynet. boğum : bend. bunun gibi. boğulmuş. baş ayak. bosrak : bir nevi helva dir. kalpak. . boğur : bohur deve. kapunum alt tarafı. bosağa : atabe. Geschlecht. Haus und Hof. karibe ve hazire. müzeyyen külah. boy sahibi.boğu : ahu. nährend. gewohnen. — Sehne des Bogens. — Vor den Feind gelockter Soldat. Hirsch. boy : kadd. bol : bu. bâlâ. — Dromedar. perde. boyaut : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. bosmak : dam. asitane. glänzende Decke. — Den Kopf bedecken. — Dieser. — Name eines turkmenischen Stammes. Saite. | boyağçı : boyacı. rayhe. zerstückeln. cenab. Hinweisungszeichen . perverde edilen. Dach. rengli. sich verbergen. — Dreieckiger Kuchen. boğcı : yayın köşelerini tehkim içün bağlanılan ip. pusmak. — Farbe. | boygir : boyalmış. gizlenmek. yataklik came-hâb. boyrakçi : ordunun kalbgahi ile iki cenahlarının önüne konulan asker ve karaul. koku. medid. hile tertib etdirmek. — Name eines turkmenischen Stammes. boyrak : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. işik. Verknüpfung. — Wuchs. alıştırmak. tüpü. boğcama : boğça. — Intrigue schmieden. borkamak : başına bir şey örtmek. Gaul. — Hinterhalt. boğarsak : bayram ve mubarek gecelerde lokma yerine geçmişlerin ruhuna pişirmiş oldukları musellis hamurdan bir nevi tâm dir. — Knoten. peştemali telfif etmek. | boy otu : yabani nana. kemin kurmak. — Wirbelwind. silsile. borka : nikab. dişi deveyi boğura talib etdirmek. gewachsen. hile tertib etmek. Lasttier. müzeyyen ve mükellef örtü. Welle. | boyağlığ : boyalı. levn. reng ve boya sürmek. — Farbe bekommen. — Pelzmütze. dam. | boyluğ : uzun. — Gefärbt. çevirmek. reng. boğursımak : deve kızmak. çarşaf ve çadırşeb. geyik. düyün içün kurulan çadır. kilade. boyağ : boya. ferbih ve semin olmak. şum. hoch. boktu : kemin. paralamak. Geruch. Name einer Stadt. für das Seelenheil der Verstorbenen an Festabenden bereitet. kiriş. — Lang. Schlafkleid. boydaş. firar-i muhacerat etmek. taksim etmek. gleich gross. bab. dalga. — Das weibliche Kameel zum männlichen locken. bir kasaba ismi. bokturmak : dam. beçe. boybaş : serapa. einhüllen. — Von Kopf zu Fuss. vertheilen. bağ. bargir. kesmek. sich verloren halten. iki kühneli cemel. reng alınmış. külak. bürmek. — Eine Art Halva. girih. vezn. bülend. — Zerschneiden. Pforte. — Gefärbt worden. şu. çeşm-i bend. — In die Falle locken. Überschwemmung. pivend. Vorhang. kemin kurmak. zivane. borta : yük. yabu. — Ueberzug. mahfi durmak. Hochzeitszelt. — Pferd. Kopfbedeckung. — Schwelle. borak : bürg. gazal. ukda. borağan : kasırga. büküm. — Vor die Mitte und die beiden Flanken des Heeres gestellte Soldaten. — Färber. — Am Ende des Bogens befestigtes Seil. kemingyah. Mundstück. bokmak : kati etmek.

gedeihen lassen. bir mühime yaramaz şey. betrübt. — Reimen. risman. yarayı bağlamak. bi-kyar. telaş. bölek : firka. peragende. Wunde verbinden. Pochen des Herzens. binden. Kraft. Korb. botum : genç deve. tablanmış. dolaşık. sol böbrek meysere. bökülüm : kurulmuş. pare. linke Niere Glück. — Schaden. | bökrütmek : eyrilmek. bir kabile ismi dir. Turban. Ausgehen des Athems. albern. bökürakçi : moharebe esnasında yemin ve yesare tertib edilen asker. ratl. Zauberkunst. — Eine Art Futter. botkarmak : inbat etmek. bestürzt. yarı ağzı kavuşmak. bögü : büyü. bökrün : tehigah. parça. boşar : iztirab. meymene. bala. peragendo olmak. guruh. ziyan. bögürtken : bögürtlen. gebrannt. muztarib olmak. kir dökmek. rechte Niere Unglück. keder vermek. yürek çarpınmak. gedeihen. pic-u tab etmek. — Eintheilung der Truppen nach rechts und links wahrend des Krieges. hareket. had. Ein Bündel Ähren. başka. bağırmak. — Leer. — Grosses Glas. Bauch. kenar. boşuk : sarık. ham etmek. eyerin altı. — Jemanden ängstigen. nizam. derhem etmek. — Abtheilung. botramak : perişan. — Brüllen der Thiere. Name eines Stammes. boşanık : vahi. Kind. yan. puc. beçe. yol yürümek. şikenc. Gewicht. böbrek gürde. boşukmak : halacan etmek. botrak : perişan. kursak. Trupp. hölzernes Gefäss. Grenze. — Zittern. salus. boşğanc : ecne. Peri Frau. — Wachsen. peri han. Magen. — Fruchtbar. — Zerstreut. erweichen. bağlamak. — Das Weichen. — Paradepferde. boş yer. Angst. Schnur. piçide olmak. ifrit. deste bağlanmış buğday huşesi. — Unruhe. babalu. başçı hatun. — Brombeere. ilm-i ruka. — Den Durst löschen. Bewegung. top. elbesti. telezzüz etmek. bögürmek : hayvanatın teferrüd etmesi. unnütz. sihir. halecan. . böküldamak : hafakan olmak. — Sich krümmen. agrica. — Seite. brennen. botka (botaka) : bir nevi alef ismi dir. efsun. boşak : numayiş atları. seratime. — Das fliessende Wasser hemmen. feryad-u figan etmek. tabur. pehlu. zerstreut sein. getrocknet. magmum olmak. sich drehen. — Junges Kameel. bökütlemek : akar suyun yolunu bend-u sedd etmek. — Zauber. — Betrübt. gevşemek. bökmek : mukavves etmek. bigane. sebük-magz. boşurğanmak : iztirab vermek. — Angstigen. Handtuch. bote : koyumcu ve zergerin güzar namında istîmal ettikleri yarım yumurta şeklinde kil-i hikmetden bir nevi kalıb. — Sprössling. bögür : cenb. Nierenfett. meysere. bökrülce (bökrülcük) : samir. heulen. şecere. drehen. — Krümmung. | botraşmak : dağılmak. yauru. bökürak : bökürük. bota : yauru. nefesi sıkılup halecan olmak. Unhold. cadu. pic-u tab. Hexe. müstedrik. mâde. — Gedrehter. — Niere. Zauberei. hisa. alay ve donanma atları. sağ böbrek meymene. peyda olmak. destar. | bökülmüş : tavlanmış ip. piçide. imame. — Zerstreut werden. derin ses çıkarmak. Stück. — Eine bei den Goldschmieden gebräuchliche halb eiförmige Gussform. tohum ve saire baş çıkarmak. Fussgänger. kyase-i çubin. betrübt sein. maşi. Hexerei. her tarafa yayılup perişan olmak. botmak : nabit. big. — Krümmen. sele.bostağan : büyük kadeh. schreien. boşmak : teskin-i ataş etmek. taraf. — Kopfbund.

boğazı. kemend. inziva. buğra : şeriye. das Zittern. — Kurz. menhi olmak. | buğuzdak : halkum. buğağu : bokağu. boynundan kesmek. — Glücksvogel. — Fadennudeln. nim. bend. imruz. — Schluchzend weinen. — Heute. celad. nısf. buhanhu : boğmak yeri. ukab. boğum boğum ceda etmek. — Eigenthümliches Lied der Özbegen. alçak. baba. Umschlag. kutur. — Würfelspiel mit Beinstückchen. stattlicher Mann. — Umgekehrt sein. — Mann mit fehlerhafter Nase. Diplom. eine fadenförmige Speise. — Mütze. gul. anka. buçuk : burnu bir aybı olan adam. budurmak : başı aşağı gelmek. — Befehl. fett. Kette. buğun (buğun kesmek) : bend bend paralamak. buka (buke) : güreşci. zincir. buçurga : bocurgad. — Verwehrt sein. budları kısa. ser-nigun olmak. kasab. — Tödten. — Zergliedern. ve külah-kiş. mevki: ağacları budarken yere düşen sürgünleri. kalpak. Fussfessel. buğak : hafakan. pay pay. bu vakit. kakum.böleklemek : taksim ve taki etmek. araste ve peyraste olacak. geñirdek. die Hälfte. köstek. budur : kısa. mit dem Kopfe abwärts sein. buyruğ : emr. kumarbaz oyunu. geçid. öldürmek. Rohr. Schlinge. pehlivan. boğuk. — Wickelkind. | buğuzlamak : katl ve ihlak etmek. | buğuzluğu : halkumu. budal : mahal. dest-bend. Holzsplitter beim schneiden. — Ecke. biber. Kampfer. o o. büyük küçük kabarcık. bacaksız. bucur : çiçek bozuğu. bubu : fülfül. buğdayık : huma kuşu. gülü. Erlass. bu an. Mehlspeise. merdümek. ferman. Geräthschaften des Lastträgers und Taglöhners. Stelle. enker. Metzger. ufak tefek. ihtinak. köte. ayrı ayrı. an ein Ufer kommen. Hermelin. Schwarzadler. — Zertheilen. buçkak : kenare çekilmek. gönül sıkılmak. Fussfessel. niedrig. irade-i padişah. bend. umbringen. şu şu. Halsband. merdekyan ve müzdur ve hamal edavati. — Erstickung. buğuz : boğaz. in dieser Zeit. kemik parçaları ile oynanır bir zar oyunu. Winkel. — Kette. budanur : ücüncü cidd. Männchen. budancık. — Der dritte Ahne. ukda. — Welketheile der Blumen. — Ein ins Grüne und Rothe spielender gekrönter Vogel. Band. boysuz. töpü. zertrennen. — Sein Schlund. bukan : bugün. geschmückt sein. — Ringer. selasil. zincir. Filzkappe. berat. kurzstämmig. köstek. börk : külah. hamle. — Ankerwinde auf dem Schiffe. — Eine Art grosser Jagdvögel. kyard. Knoten. lifafe. buday : üzbeklere mahsus bir şarki dir. — Gefieder der Vögel. irgadaltı. buhsamak : iztirab ve halecan ile boğuna boğuna ağlamak. pare pare eylemek. Name eines Vogels in der Fabel. simurg. — Dieser da. köstek. rişte aşına benzer bir nevi tâm dir. halka. — Kehle. bubecik : bebek. . börküt : bir nevi cesim şikyar kuşu. — Kehle. — Ort. un aşı ve aş ard tesmiye ederler. — Fessel. schwach. buğin : şu kine bu kine demek dir. zincir. bucul : aşik. zerschneiden. Ring. — Gelenk. nay. buçak(buçağ) : köşe. buyunburan : yeşil ve kırmızıye mail taclı bir kuş. becil. mefsil. Dolch. kenare. buhar : bend. kolada. Einsamkeit. — Pfeffer. dieser. buyunk : kuşların peri ve tüyleri. yarım.

— Oberkoch. bulğur : burgul. — Sein. — Nachteule. çengel. meydana çıkarmak. mischen. — Sammelplatz des Heeres. bulamak. bulağ. zusammen kommen. burgut. — Alt. burçak : nohude manend bir habbe dir. yüksek yere su çıkarmak. yabani şakaik. köle. — Sich versammeln. siedendes Wasser. — Das Dasein. bulğağ : inkilab. binar. muvafik ve mazhar olmak. tabaşir. bulğusi : olucisi. Rache. ağaclık tepe. bum : baykuş. bir şehir ismi ve ekserisi dahi kostantiniye mulhakatında mesken eylemişler dir. bulğavuc : karışdırıcı. — Verwirren. kabz. buldurun : diyet. mevcud. gelingen. Stadt auf dem zu Stambul gehörigen Gebiete. bun : orman. Kalk. ahek. — Ans Tageslicht bringen. — Am Flussstrande gedeihende Pfeffermünze. kemerin balası. suret. — Trübe machen. urgan. bulte : söz. Schlinge. Schimmel. ip. bulğun : esir. köşe ve kenar. bulğancık : bulaşıklı. | bulum : bulgu. işteki. vücude getirmek. Bild. — Der Zukünftige. schaffen. şekl. Walddickicht. tesdid etmek. — Name eines grossen alttürkischen Stammes. ab-i cuşide. — Quell. bulbad : eski. bulğaşmak. Weg. — Das Greifen. — Möglich sein. — Grützebrei. Diener. | bukatlamak : sedd çekmek. kır at. Deich. erschaffen. burçalık : sahrayi lale. bulağ : çeşme. Gesicht. geçid. bunguz : boynuz. — Das Ansehen. keder. karışıklık. — Blutgeld. bulğar : tevaf-i etrakda büyük kadim kabile ismi dir ki atil ile yabik beyninde mütemekkin dirler. halayık. peyda. bundur : ahz. — Zerstörer. kisas. bukaul : vekilharc. — Horn. — Die Wachtel. birleşmek içün tâyin olunan cay. Juchtenleder. Zwirn. | bulğatmak. bulğan : çay ve ırmak suyu. trüben. — Fluss.bukat : sedd ab. Pfingstrose. . buksa : bedenin kuşak yerinden yokarı tarafı. Bach. — Dem Wasser Grenzen setzen. cariye. auf einem hochgelegenen Art Wasser tragen. bulacak : avcı ıslığı. — Eine Art Speise. peyaz. Loch. virane. — Quelle. çeşm. halbgekocht. su önüne hadd çekmek. gekochter und zermahlener Weizen. alçi taşı. | bulçarlamak : bir araya gelmek. argamçı. tarla. bulğancuğluğ : karışıklık. — Wilde Tulpe. | bulağ otu : su kenarlarında neşv-u numa bulunan yabani nane. theilen. — Umstürzung. — Sclave. — Wald. dişik. Name eines Flusses. — Damm. Salpeter. bir nevi tâm. yol. kemin kurmak. bir nehir ismi ki bulga ve liğa dahi derler. — Grube. taksim etmek. Gyps. budane. telatine dahi itlak olunur. bulçar (mulçar) : askerin ve ordunun ictima edecek mahal-i mevudu. — Der zur Versammlung bestimmte Ort. Heu. Engpass. bir yere toplanmak. bulmak : olmak. buldurmak : çare görmek. nim köfte. Kreide. — Wort. icad. bulğanuk : muhalif. aş-hane naziri. Rede. bungar : bunar. bukmak : kati etmek. delik. kıtık. mesadüf olunacak yer. bayoğli. Werwüstung. bunuk (bunuğ) : heyat. pusmak. kaynalmış su. harab. bur : çukur yer. — Abschneiden. — Ein der Kichererbse ähnliches Korn. kelam. kaynadılup kırılmış ve çatladılınmış buğday. bulduruk : bıldırcın. bozuk. auf der Lauer liegen. | buluş : mevcud. nutk. Trümmerhaufen. | bulğamak : telvis etmek. tecemmü etmek üzere vad vermek. paralamak. sine. bulalmak : mümkün olmak. intikam. Verwirrung. bulaşdırmak. — Körpertheil oberhalb des Gürtels. Geier. bulamak : karışdırmak. | bulçaş : mahal. bend. kiyafet. Brunnen. Seil. — Gesäuerte Milch. bukbulduk : yoğurt. suhen. şura.

çağan : beyaz. geçirmek. bila noksan. verwirrt. burtağ : bozuk. Name eines türkmenischen Stammes. — Bündel. — Götzentempel. buta : yauru. tertibsiz. çalışmak. Wald. burma. | çağlığ : elan. Polster. san. mit schwarzweissem Fell. çatılmış ve kurulmuş ötü. Thurm. çağ : vakit. bum. perişan. — Pfeffer. junges Kind. Locke. buruş : pic. aziz gün. Kopfbund. — Ungleich. kernay. sege muşabih derisi siyahlı ve beyazlı bir nevi hayvan. Sorge. Fremder. ein dem Hunde ähnliches Thier. galule. ferş. na-hemvar. Uhu. mühür. — Weibchen der Gazelle und der Ente. dülbend. sıra. çiyan. zusammengedreht. Anfang. künküre. halka. Schössling. çağa (çaka) : körpe. bend. tab. buta : deste. — Falte. otau. nebatatin riyahinin ve fidanin dibi. put. bir nevi lâb dir. Reihe. kök. Liebling. bala. — Zelt. — Matte. bükülmüş. ham ve mukavves olmuş. — Die Jetztzeit. burkutlık : deyr. vakit. kalın. Rolle. ufak tuyur. Wiese. burun : evvel. — Ring. rize cenaverler. halacan. filfil. burunduruk : devenin ve yaramaz hayvanların burnuna takarak çekdikleri halka. ukde. an. köşe. erst. yörünce. — Wachtel. — Ganz. badene : bıldırcın. dick. kenara atmış olan kamış ve levhe dahi itlak olunur. Augenblick. — Nachteule.burçın : ahunun ve ördeyin dişisi. Ç çadır : hayma. — Pfeil zum Fischfang. karışık. eine Art Sperling. oba. — Das Weisse des Auges. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. beçe. bursu : penahlaşmış. burdak (burdağ) : semiz. çin. dolunmuş ot ve giyah. bir kabile. orman. — Feine Leinwand. mukaddemki. — Rohrförmiges Gras. — Der frühere. schwärzlich. bâzen bıldırcın ve budane dahi itlak olunur. but-hane. bursuk : ney gibi bir giyah dir. Tausendfuss. Götzenbild. — Der Erste. — Einander vorstellen. — Fett. Petschaft. ein Stück. burkut. nigin. rişe ve filiz. murçil. aus welchem Pelz verfertigt wird. çağan (çayan) : akreb. burc : biber. ein Stamm. vollständig. putperest. yauru. — Gekrümmt. alacak. akdem. zeman. budem. burya : hasir. merc. . çağarak : hayme. burğut : baykuş. çocuk. tura. gözlerinin beyaz yeri. semin. bik. mâşuk. buruk : sancı. Kloster. — Junges. Hütte. mahbub. Siegel. burulday : küçük perende. — Ein in die Nase des Kameels oder unbändiger Thiere gezogener Ring. hatem. — Früher. ran. yekpare. bürçek : lüle. zeman. bir nevi serçe kuşu. Haar. Junge. but : fahz. burla : yüzük. gedreht. geçenki. auch als Name der Wachtel gebraucht. yazda biçüp kurudup kışda hayvanlara yedirilen alef. ibtida. ki ondan kürk yaparlar. buruncak : ince bez. — Der Schenkel. burulğun : burulmuş. welches im Sommer gemäht und getrocknet. evvela. eine Art Spiel. saç. — Skorpion. Feuertempel. — Weiss. wohlriechendes Kraut. Geier. zerstreut. — Kleiner Vogel. — Kugel. çuğd. patiska. sefid. | burnaşmak : yekdiyerine takdim etmek. erstere. — Zeit. Festtag. — Zelt. ilk. kyamil. dick. kavi. eski. buri : kurd. kyakül. mergule. | burunğu : evvelki. — Wolf. eyri kuyruk. buğ. temam. Runzel. — Ein Gras. stark. burcğun : siyahrak. burna : ibtida. im Winter den Thieren als Futter gegeben wird. Pelz. bikyane. kırk ayak. Fürst. küdek. buta (butun) : bütün. kürk. savmâ. — Kind. Trompete. ferbih.

— Sandiger Boden. sohbet. reiner berühmter chinesischer Thee. — Zerstören. — Beil. karışılmak. — Arm. reinigen. ezmek. grün. Gespräch. inkilab etdirmek. çitişmek. im Traume Unsinn sprechen. gerdab. nida. reml. münasib gelmek. temizlemek. ay balta. çal : kır. — Kleiner Fluss. | çaknamak : çiynemek. gealtert. kol. — Bewegung der Luft und des Wassers. çay : irmağın küçüyü. çakışmak : toplu durmak. Branntwein. — Blitz. şebi. çalgı. maş ve pirinc. munkelib olmak. çakıldamak : çakıl taşları yuvarlanması gibi ses çıkarmak. Schwätzer. uykuda hezeyan söylemek. çok söyleyen adam. bir biri ile söyleşmek. junges Kameel. bade. — Bedenken. weisslich. in die Luft fliegen. istihkam. verwirrt. burc. Grütze. fitne. düş görmek. freundschaftlichen Verkehr pflegen. körfez. çağır (çakır) : şarab. çaymak : havalanmak. siyah. lakırdı. — Ein Gespräch führen. Meerbusen. — Zu rechter Zeit kommen. çayılğan : konkrad tayfesinin tin-i nuzuhunda yekdiyerini bellemek içün söyledikleri kelam ve teganni. Störung. çakçalağay : inkilab. çakla ve nişan et. — Grau. berhem olmuş. karışmak. — Umstürzung. — Kauen. çakıldak : deyirmen benderi. Wirbel. akkuyruk. Geld. çarçabuk. saz. çaykamak : yıkamak. umstürzen. — Springbrunnen. balta. şemsiye. Befestigung. beyazlı. devrilmiş. — Schanze ausserhalb der Festung. Vorhang. ithar eylemek. welcher durch das Zusammenstossen zweier Gegenstände entsteht. — Als Erkennungszeichen eines Stammes gebrauchte Worte oder Laute. deve yaurusu. . layik. çağırma : şadrevan. çaylan : kumlu toprak. ihtilal. boz. çağlamak : vakti intihab etmek. çaknaşık : inkilab. schimmel. sohbet ve muhabbet etmek. würdig. liman. Sand. dönmek. hedefe ok ve nişane tüfenk atmak. — Einen dem Rollen des Kiesels ähnlichen Ton geben. — Trichter der Mühle. çaylamak : ruya görmek. çakın : şimşek. çakanak : arış. | çaknaşturulmak : karışdırmak. çağırmak. sezavar. Schirm. çakıl : denizden çıkan ufak taş. kart ve ihtiyare itlak ederler. mey. nach einem Zielpunkte mit einem Bogen oder einer Flinte schiessen. — Stimme. — Sich vor etwas hüten. cuş-u huruş. çaynamak : çiynemek. zertreten. — Umstürzung. depmek. çakçak : mulatafa. yeşil. Hafen. — Geizig. pul ve para. — Sich waschen. — Scherz. araki. Hellebarde. aheng. — Name eines Vogels. Fussgänger. çağmer : hasis. seda. ictinab etmek. — Nachtrab des Heeres. | çakılda : iki şeyin müsademesinden hasil olan ses. Aufwallen. çakan : teber. mulahaza eylemek. bark. zerschlagen. — Das Echo des aufschlagenden Pfeils. — Angesehen. şayeste. çaykun : hava ve suyun cümbüşü. çakar : kalenin harcında yapılan tabiye. — Kiesel aus dem Meere. Trinker. çağlin : endaze. nişan ve hedefe eyi dikkat etmek. mukyaleme. | çaknaşmak : munkelib olmak. — Ein Ton. kırmak. çağla : bis kuş ismi dir. deniy. yumak. çakaçak : okun dikdiyi yerin aks eylediyi seda. — Wein. arığ ve mâruf olan çay çini. havaya uçmak. | çaykanmak : igtisal etmek. çatr. schwarz. erwägen. Maas. — Sich waschen. Reis. aklı. dalga. Musik. Axt. — Gelüftet werden. — Einen Traum haben. | çakçak kılmak : muhabbet etmek. ses. çakınmak : sakınmak. Ruf. çağlama : avaz. sayeban.çağdavul : ordunun arkasınca giden bölük asker ve salar ve sipah. gemein.

— Zufrieden. çalak. mit dem Schwerte verwunden. çapkalamak : çapalamak. — Fisch eines lang gestreckten breiten Sees. çalkaldı (çaykaldı) : harekete gelmek. tufan. — Schnell. çapaul : âda üzerine sefer etmek. — Stossvogel. depelenmek. — Hin und her rennen. milhafe. — Laut. çapağan : yürük. Riemen. | çapılmak : vurulmak. iztirab etmek. Wolke. çapmak : atı sürmek. döyüşmek.und Regengewitter. Gewitter. Halbes. Vagabund. — Schnell. çarşaf. scheckig. — Läufer. çankal : pence. yağma. — Auf dem Rücken liegend. koşuşmak. üst üstüne çapmak. — Kleid. boran. muzarebe. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Plünderer. sürücü. sirâtle geçici. Fälschung. çıngırdak. Streit. | çapışmak : muzarebe etmek. çapduk : intiha. tufan. çar : kumaş. çap : yağma. — Sich schlagen. Klingel. tar-u mar eylemek. çankırdı : cıngırdı. — Schwertkampf. eine Hand voll. eyerin yan tarafları. — Faust. zarf içinde sallanmak. serseri. — Trübes Wetter. seyirtmek. çalığ : çabuk yürür at. çalt : çabuk. muharebe. cüppe. — Gegen den Feind ziehen. Bettdecke. — Rennen. bunt. hücum. çank : ceres. Oberkleid. çalın : çakmak. Pferdegeschirr. avuc. çapçı : halaç. çapak : yürük. libas. — Endziel. kuş. parçalamak. — Schnell trabendes Pferd. Musik. çalay : muş-gir. akıncı. mesrur. tedlis. çalma : eyerin yanı başında su içmek üzere asılı duran kadeh. akın eylemek. | çapğuluş : kılıc muharebesi. çabuk. çekmen. eyri. — Sumpfige Stelle. — Sich bewegen. flink. mücadele. çamurlu yer. yağmakyar. çapak : iri yollu yası göl baliği. — Feuerstahl. buçuk. — Das Klingen. — Fliege. sinek. — Plünderung. netice. sürücü. fröhlich. krumm. — Jagdvogel. ev baş takımı. mahi. akıncı. — Krieg führen. kılıc ile pare eylemek. Erbeuter. Läufer. an den Sattel gehängt. çarğ : bir nevi şikyar kuşudur. | çapğuramak : kar ve yağmur ile veza'n eden rüzgyar. . zerstückeln. — Plünderer. çalkubin : arkası üzerine yatan. Blitz. gouga. âcil. çapğur : boran. sich in einer Decke schaukeln. çağdavul. Ergebniss. at takımı. saz. — Schnee. licam-i esb. çapan : don. telbis. encam. — Landstreicher. çıkıldak. zur Beute machen. parlak. ela. boran tufan ile karışık. çapğulaş : döyüş. — In Bewegung gerathen. koşucu. | çapğulaşmak : döyüşup vuruşmak. Schlägerei. bulut. şadman. mecruh. — Eine Trinkschale. garet. bark. Griff. kar ve yağmur furtunası. çapğun : koşucu. yarım. çakın. çalau : neva. rasch Gehender. — Die Hälfte. — Gewitter. çalgı. Name eines turkmenischen Stammes. aheng.çala (çale) : nısf. aufregen. atla koşmak. — Schwer verwundet werden. | çapğuncı : yağmakyar. springen lassen. yügrüşmek. — Verwundet werden. çandavul s. kabza. kyase. List. ham. ablak. — Kampf. | çapğulamak : muharebe etmek. çalar : meges. Zügel des Pferdes. çanık : havanın bozukluğu ve tireliyi. çanak : üzengi. çalpa (çalpuk) : bataklık. — Glocke. çapkuramak : ziyade yaralamak. yürük. Seite des Sattels. — Steigbügel. — Tuch. kayış. Schnee.und Regensturm. koşdurmak. çarak : memnun.

çarke (çerke) : fışkırık; küçük hayma; hurmet, riayet; mikdar, mertebe; asker; ilm-i musikiden bir makam, rütbe. — Spritze; kleines Zelt; Ehre; Dauer, Grad; Soldat; musikalisches Lied. çarkeb : baş örtüsü, serpuş, çadır. — Kopfdecke, Haupthülle, Zelt. çarlamak : carlamak, çağırmak. — Rufen, schreien. | çarlatmak : davet ve teklif etmek. — Anerbieten. çarşenbhi : odalık, sevimli hatun, sürriye. — Odaliske, Beischläferin. çaruk : çarık, postal. — Pantoffel. çaş : tude, harman, memlu, küm. — Haufen, Ernte; angefüllt. çaş : izdiham, galebelik; harmen. — Gedräng, Getreidehaufen. çaşlamak : yığmak, birikdirmek, üst üstüne koymak. — Aufhaufen, aufeinander legen. çaşmak : şaşmak, istigrab etmek, azmak, yoldan ayrılmak, galat etmek. — Erstaunen, betroffen sein, sich versprechen, vom richtigen Wege abweichen. çat : çit, kenar, dıvar, çalı, çirpi; çatmak, giriftar olmak. — Seite, Wand, Strauch, Messschnur; Klapp. çatağ : çatı, binanın sakfiyesi, balar; çartag; çatılmış şey. — Gerüst, Bedachung des Hauses. çatala : çetele, çöphat. — Kerbholz. çatan : arabanın yanında-ki seped kanadı ve tarafı. — Am Wagen hängendes Korbgeflecht. çatğal : tepeli, muhaddab yer, yüksek yer, kötel. — Spitzig, hügelig, hoher Ort. çatı : üc ayak, sacayak. — Dreifuss. çatıldu : çatlak, delik, pencere, şikaf. — Gespalten; Öffnung, Fenster. çatlağuc : sakız ağacının semeri. — Frucht des Harzbaumes. çatlan : yaralı, çatlak. — Verwundet, gespalten. çatma : peragende ve perişan şeylerden kurulma libas, yamak hamak. çöpden urma sayyad ağı, çartak. — Geflicktes Kleid, vielfach geflickt; Jagddolch aus Holz, Gerüst. çau : düşmen, yaği, aduv; ses. seda; Türkistan'da bir şehir ismi dir; kayme-i akçe-ki üzerinde padişahın ismi muharrer olup pul yerine tedavül olunur. — Feind; Stimme; Name einer Stadt in Turkestan; Name des Padischahs auf dem Papiergelde, als Stempel gebraucht. çavalatmak : maslahat vermek, beyan-i rey etmek. — Eine Meinung abgeben. çavcı : tellal, kilauz, rehber; ökçe. — Wegweiser, Führer; Ferse. çavdur : sahib-i namus, şanlı; tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berühmt, ehrenhaft; Name eines turkmenischen Stammes. çavdurmak : kişnemek, sinmek, hamyaze. — Wiehern; verschwinden; gähnen. çavli : şahin, doğan yaurusu. — Jagdfalke, junger Falke. çavluk : turun, hafid. — Enkel. çavmak : kesb-i iştihar etmek, meşhur olmak. — Berühmt sein. çavun : nehir, sil, ırmak, çay, yağmur, yağın ve kar fortunası. — Fluss, Regen, Schneesturm. çavurmak : çevirmek, taklib etmek, devirmek, döndürmek. — Drehen, umstürzen. | çavrutmak : etrafı kuşatmak, ihate etmek. — Umfassen, umgeben. | çavruk : gerdab, çevrinti. — Wirbel. | çavurma (çavut) : girdagird, ihate. — Rundherum, Umfassung. çavurtğa : çekirge, cerad. — Heuschrecke. çebir : çöp, saz ve çalıdan urulmuş havlu, çit, kenar, havale. — Holzstück, von Schilfrohr und Stränchern umgebener Hof, Hecke. çeç : balık saydı içün bir nevi şebeke dir, ağ, dam. — Netz zum Fischfang, Schlinge. çeçen : ferzane, zeki; çabuk, tez; bir kabile-i çerakese ismi. — Geschickt, geistreich; schnell; ein Tscherkessenstamm.

çedik : nisvane ve zenneye mahsus ayak kabı ve papuş, terlik. — Frauenstiefel, Pantoffeln. çek : ukde, bend, defter, şehadetname, imza, berat. — Knoten, Band; schriftliches Zeugniss. çekçe : yüze karanlı ve tire gören, mutehayyir, açık göz. — Dem Blicke düster und trüb erscheinend, erstaunt. çekdik : ikde, meyve, çekde. — Brustbeere. çekdıri : bir nevi kaik dir, kadırğa, çekdirme, zevrak. — Kahn, Galeere. çeke : pişanenin iki tarafı, şakike, pek küçük; yoğurte ve katika dahi derler. — Sehr klein, die Hälfte. çekil : tavlanmış, mergule, tura; Türkistan'da bir mevki ismi dir. — Gemästet; gefaltet; Ortsname in Turkestan. çekildam : çabuk gitmek, seri, ildam. — Schnell, geschwind; Bewegung. çekin : omuz başile boyun arası, çimenzar, sebze. — Körpertheil zwischen Schulter und Nacken; grünes Gemüse. çekis (çeke) : kum, remel, kuş üstünde aram eden seh papa, alet. — Sand. çelmen : barani, yağmurluk, aba. — Regenmantel. çeküş (çeküc) : matrak, tokmak, petk. — Schlägel, Keule, Schmiedehammer. çelbiş : mahir, ustad, kyamil, birinci. — Geschickt, Meister, vollkommen. çeleb : tanrı, allah, girdigar. — Gott, der allmächtige. çelek : kova, ağac küp, bal zarfı; Samarkande karib bir memleket dir. — Gefäss, Eimer; eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çelenk : sorğuc, bal mumu, ciğa. — Federbusch, Wachs. çeli (çelpe) : rişte tarbağı, mihnet, meşakket, zünnar. — Trübsal, Mühsal; Gürtel. çelik : pulad, taban, ahen çevherdar, güraş tutanlara bir amel ve hüneri; ilişdirmek. — Stahl, Sohle, beim Ringen gebrauchter Gegenstand; Geschicklichkeit. çelik : eyi, alet-i kinnab. — Gut; Strickwerkzeug. çelim : endam, reftar, suret, kiyafet; nargile, kulyan. — Wuchs, Benehmen, Gesicht; Wasserpfeife. | çelimlik : endamli, suretli. — Gut gewachsen. çeliş : babası ve validesi ayrı ayrı cinsden olup ondan duruyan çocuk. — Kind, dessen Vater und Mutter verschiedenen Stammes sind. çelmek : karma karış, yazı ve saire meşk. — Gemengsel; Schriftmuster. çelpek : yağ içinde pişirilmiş etmek ve yupka, katlama, koyman. — In Fett gekochtes Brod oder Gebäck. çemçe : kefçe, çemçak, susak, büyük ağac kaşuk. — Kochlöffel, Trinkschale, Schöpflöffel. | çemçe balığı : yassi, büyük bir nevi balık dir. — Eine grosse Fischart. çençek : bir nevi ağac ismi dir. — Eine Baumart. çene : kurd, buri, kürk. — Wolf, Pelz. çenkak (çenkal) : çenk, çengel, pence, avuc. — Haken, Kralle. çenke : çengiler arusu karşuladıkları vakit raks ederek, def çalarak, çağırdıkları bir lahn-i mahsus-dur; ekseri 'yar yar' lafzını ahirine redif ederler. — Ein Lied, welches die Tänzerinnen vor der Braut singen und welchem sie gewöhnlich die Worte 'yar yar' anfügen. çenke (çuna) : çene yarışdırmak, lafazanlık, apuk sapuk soylemek. beyhude kelami çok etmek. — Viel schwatzen, mit Worten streiten. çepreşmak : yekdiyerine geçmemek, çapraşmak, çapraz ve arı çıkışmak, beraber koşmak. — Einander nicht erreichen, gleichzeitig laufen. çer : genç, tuvana; bir saz ismi; Şiraze karib bir kariye. — Jung; Name eines Musikinstrumentes; ein dorf nahe zu Siraz. çeranmak : çalışmak, işgüzarlık, sai ve gayret göstermek. — Fleissig sein, Eifer zeigen.

çerci : pilever, sergici, besteci. — Kleinkrämer. | çerçici : ayak tohafcısı, gezdirmeci, tane furuş. — Hausierer, wandernder Krämer. çere : beyaz doğan; hayvanatın yüzü ve kafası, levn ve rengi, çehre; bir nevi şikyar kuşu dir. — Weisser Falke, Eine Art Jagdvogel; Gesicht, Kopf oder Farbe des Thieres. çeren : ciran, komşu; bir nevi kırmızı ve doruya mail at ve peygir; esp-i cerend dahi derler. — Nachbar; eine Art röthliches oder bräunliches Pferd. çerez : kuru, hafif, yeyecek şey, meyve, yemiş, meviz. — Trockene leichte Speise, Früchte, Rosinen. çerge : göçme çadırı, alacak, otau. — Wanderzelt, Hütte. çerh : nisa tayfesinin iplik iyirdiyi bir nevi alet; döndürme dolab, çıkrık. — Ein Gerath, mit welchem die Frauen Seide spinnen; Drehkasten. çerik : diri ve canlı, asker ceiş, koşun, başı bozuk, nuker. — Lebendig, lebend; Soldatentruppe, Leibwächter. çerm : post-i debag, mişin, sahtiyan, kösele. — Fell, Schaafleder, Sohlenleder. çetik otu : yorunca, bir nevi giyah, yorunçka. — Klee, eine Art Gras. çevrik : çevirmiş, füsürde. — Strudel, verwelkt. çıçan : gafil, ferzane, hiredmend. — Leichtsinnig; gelehrt, geistreich. çiçaub : tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines özbekischen Stammes. çiçe : hale, küçük hemşire, içe. — Base, jüngere Schwester. çıçkan : sıçan, fare, sıçkan. — Maus, Ratte. çıçlak : serçe parmağı, küçük parmak. — Der kleine Finger. çiçmak : çözmek, döyme, küşad etmek. — Losbinden, aufknöpfen. çidamak : sabr, sebat, tehammül, katlanmak. — Geduld, das Ertragen; ausdauern. | çidam : sebat, sabr, karar, tehammül. — Ausdauer. çifta : hasir, firaş. — Matte, Kissen. çigit : pamuk çekirdeyi, tohum. — Samenkorn, Baumwollkorn. çığ : dağ, yuvarlanan kar kümesi, kamiş ve çöpden urma yüksek çit; feryad ve figan. — Haufen rollenden Schnees, eine hohe Hecke aus Rohr und Holzstücken; Klage, Jammer. çığamak : çiynemek, paymal etmek. — Kauen, zerstören. çığan : halezade. amzade. — Sohn der Mutterschwester. çığavul : çığıldan, kuş gerdanliyi. — Halsband, Vogelhalsband. çığıldan : kuşların boğazına asılan alaka. — Anhang auf dem Halse des Vogels. çığıldek : büyük girbal, kuş ve tavuk çığıldanı. — Grosses Sieb, Band eines Vogels. çığın : boğça, dört ucu bir yere gelmiş ve dökülmüş ufak boğça. — Mit den vier Ecken zusammengeknüpftes Tuch. çığır : su dolabı, kara içinde açılan yol, iz. — Seitenweg, Wasserstrudel, Spur. çığırğu : ses, avaz, görültü. şamata. — Stimme, Lärm, Geschrei. | çığırmak : seslenmek, çağırmak. — Schreien, schallen. | çığrışmak : birlikde ses, birden feryad etmek. — Gleichzeitig aufschreien. çığıt : çil lekesi, çekirdek kabuklu tohum, pambuk tohumu, ciyit. — Samenkorn, Sommersprossen, Baumwollkorn. çığnak : dirsek, köşe. — Ellbogen, Winkel. çığnamak : ses ve avaz etmek, görüldemek. — Rufen, lärmen, poltern. çiy : çiğ, kamışdan dir perde. — Vorsatzschirm, Vorhang aus Rohr. çiye : alu balu; irik. — Saure Kirsche; stark. çik : ham, napuhte, çi. — Roh, ungekocht. çıkan : üfürleme, kabarcık, dümbel. — Geschwulst, Geschwür. çıkçıb : kulak tozu, yayık ucu. — Grübchen unter dem Ohr.

ablak. ayak dolaşdırmak. — Schulter. divane gibi bâzi hareketlerde bulunmak. Putz. huruc. tez. — Schwatzen. Rand. scheckig. sich aufblähen. — Schleier. Versammlung. cit. sapı. izmek. yıldam. öreke. çılpık (şılfık) : bozuk gözlü adam. hırsız. bir nevi ayi. Locke. sencide etmek. — Lappen. çimsalmak : dört ayak koşmak. nicht schlafen können. — Schnell. çipar : kır. çılpıldamak : çatır çatır konuşmak. acele. — Glocke. Ausschlag. . çıkğur : uruc. (?) çılamış : tefahhüs. — Recht. — Eine Art Wildhuhn. hal. — Schwellen. çeke. kenar. — Nächtliche Wache zur Prüfung des Lagers. alacalı. kalabalık. — Spinnengewebe oder Netz. — Grau. önce gitmek. — Griff der Handmühle. beyaz darı. Griff der Ringer. lafzenlik etmek. — Der kleine Finger. ägyptische Hirse. zünnar. — Name einer zu Buhara gehörigen Stadt. ukde. kınab altı. çilğava : kızıl tilki. döyüm. çingirağu : çıngırdak. çin : cin ebru. aussätzig. gewogen sein. vielfarbig. çiparmak : kabarmak. celik. — Eis. — Scorpion. — Brustbeere. — Gedränge. çinçanak : serçe parmağı. — Geflecht. çıkğuk : çıkık. çimbay : Samarkand hatasında bir kasaba ismi dir. çingirik : mısr darısının payesi. bir nevi aheng. çir : made. tecavüz edici. Abad ile Kabil beyninde bir mevki dir. bend. — Weisse Hirse. — Während des Ringens die Füsse um yene des Gegners schwingen und ihn zu Falle bringen. çinamak : tesavvür. mergule. çimildürük : perde. kursak. — Name einer Stadt nahe zu Samarkand. sakat. cerad. — Teich. Spindel. hile-i pehlivan. — Den Fuss stellen. cebinlik. çikurtkay : çekirge. çiprik : paçavra. — Heuschrecke. çikramak : uyku kaçmak. — Maulkette. yığınlık. fevc ile uçar bir kuş ismi dir. uçuk. sahih ve rast. Abfall. toğanak. Name eines schaarweise fliegenden Vogels. uyuyamamak. — Untersuchung. çilim : nargile. — Mann mit krankem Auge. Kropf. — Hohler Theil des Knöchels. zwischen Abad und Kabil. aufgeritzt. budalalık etmek. eine Art Musik. | çikdalik : ikdeli mevki. çim : Buhara muzafatinda bir şehir ismi dir. çilik : pay ve pic vermek. çink : göl. kuyu dolabı. Knoten. çil. — Irrsinnig werden. çilak : çiktik. — Khediv. çildam : çapuk. — Rother Fuchs. çıkrık : küçük dolab. fleckig.çikda : unnab. aşik. ebras. — Erdbeere. namusiye. çikdirmak : çıldırmak. çıpkalış : izdiham. çıkıldık (çakıldak) : yarğucakın ve deyirmenin destesi. ikde. kalyan. don. çilelik. Üebertretung. ebreş yüzlü. Verliebter. — Absetzung. çingsank : hediv. çükürtke. — An Schlaflosigkeit leiden. çiliş : esnayi güreşde ayaklarını hasminin ayaklarını dolaşdırup yıkmak. — Das Steigen. — Persische Wasserpfeife. — Einbilden. eilig. ruba. çil : örümcek ağı ve toru. uykusuzluğa mübtela olmak. Auflehnung. çinge : böklüm böklüm. çikin : omuz. araşdırmaklık. çiklik : çilek. güldar. — Ort wo Brustbeere wächst. — Eilend herbei laufen. çindavul : geceleyin orduyu la ecel et-teftiş gezen kol. Stellvertreter des Sultans. Gürtel des Pferdes. vekil-i saltanat. — Brunnenrad. — Weibchen. cemiyet. wahr. çil : bir nevi yaban tavuğu. benlikli. çilbur : at reşmesi. sich wahnsinnig benehmen. Vorhang. çıpkan : çiban. çike : aşıkın çukur tarafı. intifah etmek.

koşun yola salmak. — Anschlagen. bezm. falsch. rim. forttreiben. çiskin : kırağın incesi. kir. staunen. delmek. çiritmak : hicab etmek. — Einhüllen. tırnağla didiklemek. küşad eylemek. Bleicher. — Reihe. Einbildung. — Sich krümmen. gayet ince yağmur. Nachdenken. Heer. — Junger Haase. sarmak. çıtkalamak : parmakların ucu ile diken gibi nesne çıkarmak. boya. döndürmek. — Wirbel. çengel. — Belustigungsort. tefekkür. | çirpici : kasar. çirkinsimak : beyenmemek. boruşmak. — Belustigungen. çivremek : feryad etmek. gazab. çirğaulan : ehtiyar at. def etmek. mutehayyir. mutalâ. cirt : su tulumu dolabı. — Mit der Fingerspitze stachelartige Gegenstände herausziehen. şadrevan. Promenade. — Sich einwickeln. taraf. teraş. Falte. | çırmaşmak : sarmaşmak. — Aufbinden. Unreinigkeit. — Wasserschlauch. | çirkinmak : bed olmak. çalı ve çirpi. — Missfallen. leşker seydi. Musik spielen. çirim : boruşuk çirk. runzeln. çivit : reng. Zug. sahib-i hayma. — Dünner Regen. dargın bulmak. açmak. durchlöchern. spielen. — Soldaten gegen den Feind schicken. SoldatenJagd. ceviz ve fındık ve badem gibi meyveleri diş ile kırmak. — Zornig. Truppe. — Mit Nägeln zerreissen. — Betrachten. | çismak : gayet ince yağmur yağmak. çürümek. leşker. gerdab. — Dünn regnen. çırmamak : telfif. — Drehen. eyreti. çıt : kenar. baran ve boran. göz dikmek. Manna. Schnitt. Sonnenschirm. şekl. Mauer. Wirbelwind. . Nüsse. çişmak : çıkarmak. sahib-i destgyah. — Vertrocknen. çıtmak : türş çehre. zerkratzen. was einem in den Mund kommt. Gesicht. — Vorhang. elde oğuşdurup çıkışdırmak. Haselnüsse und ähnliche Früchte mit den Zähnen aufbrechen. çivilmak : ağzına geldiyini söylemek. | çirkalık : hem katar. melfuf olan. soyundurmak. faulen. — Putzer. cemitlemek. Haken. terencübin. oynamak. çırmanğan : sarılan. | çişindirmak : birisinin libasini soyup çıkarmak. bir nevi şikyar. — Jemandem der Kleider berauben. çirimak : kurumak. | çivürük : çevrinti. — Laut lachen. — Gestrüpp. — Starr blicken. kart hayvan. — Schmutz. çırğalanik : Herat taraflarında seyrgyah. mizab. — Klagen. çirik : asker. çıvlamak : hiraş tahdiş etmek. | çıtuk : dargın. Rand. çirtmak : çarpmak. — Sagen. çivramak : çevirmek. devirmek. Zelt. ihate etmek. çircaymak : kahkaha ile gülmek. çişak : tauşan yaurusu. Mensch mit bösem Gesichte. bitten. ibrişim furuş. rica eylemek. neşter urmak. nuker. umfassen. ruhsare. — Seite. Indigo. koşun. — Hässlich sein. hayma. | çiriklamak : asker ve leşkeri sevk etmek. çivdirmak : çıldır çıldır bakmak. büküm. nil. işretgyah. zevk-u sefa. — Saures Gesicht machen. | çırğamış : iş-u işret. sayıklamak. — Verwickelt. ordu. çitr : şemsiye.çiray : çehre. bed çehre. divar. sayeban. ceriş. eine Jagdart. | çivürülmek : büklenmek. çırmaş : sarmaşık. çirka : saf. çis : kudret helvası. bir mahal ismi dir. hayal. — Eingehüllt. sarmış ve dolaş olmak. çirpi : çirpilmiş. dönmek. katar. Nagel. — Soldat. hiddet. tırnak. Springbrunnen. | çırğamak : zevk sürmek. saz çalmak. çirkmak : mulahaza. — Altersschwaches Pferd oder Thier. — Wange. umwenden. Zorn. perde. ipekci. — Farbe. — Honighalwa. — Sich erlustigen. işu işret. — Sich schämen.

çopçok : serçe. aksak. zum reinigen von Kleiderflecken. — Schimmelfüssiges Pferd. çorpa (çörpe) : pilic. Gefäss. — Mager. sürme. — Grabenförmiger schmaler Weg. tokmak. kesret. atık. karınçka. çokal : örtü. best-u bulend. gömmek. schwach. çokuşmak : kuşlar ğağa ğağaya tutuşmak. çomadu : küçük karınca. sich herum drehen. tanzen. klein. çoğurçuk : küçük bir perende ismi dir. blatternarbig. rah. yığmak. — Mit den Schnäbeln sich schlagen. Falkähnlich. çopak : şikyar kuşu. . gölge. çopurmak : teaffun etmek. çoğa : seba yaurusu. — Sich küssen. çolmak : çömlek. auch miçkay genannt. | çopan aldatan : kırlangıçdan büyücek bir kuş dir. einfarbiger Stoff. genç. — Wächter. aufgelöst werden. çizmak : hat çekmek. domuz yaurusu. — Sperling. savlecan. — Gebückt. takılmak. çolak : topal. köpü. sammeln. körpe. — Seifenkraut.çizginmak : duru cevelan etmek. çızlık : kuyruk yağının kıkırdağı ve yanığı. Griff. — Huhn. geseiht. çoğa. çokak : eyilmiş. — Zusammenkommen. çorğa : yayık. bir nevi açar. miçkay dahi denir. — Stiel. çoturgay : sap. — Sich bewegen. küncişk. Krummstab. — Sich verbinden. kulak. deste. | çopan kuşu : serçe manend bir kuş ismi dir. raks eylemek. bir kuş ismi dir. — Farbe. arık. kutur. hat. çoprumak : yekdiyerinin izince gitmek. kürk. lenk. çokalik : bir nevi turşu dir. çizilga : orak böceyi. melbusatın kırını gideren ve beyaz edici bir nevi erk ismi dir. — Name eines kleinen Vogets. cadı kuşu. — Keule. çokluk : sincab başlarını toplayarak anınla dikilen kürk. sığırcık gibi. çolpu : pelev edici. izdiham. çalık. çokan (çokaç) : matraka. — Schlager. çalılık. keltek. Schäfer. grossköpfiger Schäferhund. ein Stückchen. çöpden mâmul kefgir. — Breit. fıçı-ayran. — Pferddecke. ham demir. çopuşmak : öpüşmek. çotur : yası. ab-i revan. graben. çanak. — Hinter einander gehn. çopçomak : iddihar etmek. kulp. — Striche ziehen. Gedränge. hat. — Sperlingahnhcher Vogel. Henkel. çopan : rai. Ferkel. deste. Hammer. çoğan : çöki. — Roheisen. çobar : kır donlu at. topuz. çözülmek. rahşanen puş. çalı çirpiden mâmul ev. — Butterfass. — Aus Gesplitter oder Holz verfertigtes Haus. tecemmü. — Eine Art Säure. lang. çopçorğa : kamçının destesine örenilen çerm parçası. — Kleine Ameise. zerschnitten. — Grille. çokmar : çokmak. Knüttel. çekiç. etrafda devran eylemek. — Dicht. kab. — Theil des Fettes am Schwanze. çızığı çekilmek. | çopuruşmak : sıkı sıkı yığmak. yılgın ve kamışdan kefçe. yalınız rengli olan kumaş. Linie. çökük. iri başlı çoban köpeyi. bir parça. çor : ince çöp ve çalı. çiçek bozuğu. çokan (çoyan) : döke demir. Hirt. Vogelname. sich anhängen. — Pelz aus dem Haupte der Eiskatze. — Holzseiher. — Jagdvogel. cercerek. cedvel. — Topf. çizgi. şül. yüzünden bus eylemek. | çopruşmak : sık sık peyveste. schlaff. derin kazmak. — Lahm. toplamak. dar yol. zaif ve uzun. Junges vom Wilde. balık kılıcı. agnam sürücüsü. oyulmuş. Linie. — Aufhäufen. toplanmış şey. Pelz. — Lederstück am Griffe des Kantschuk genäht. çıznık : ark gibi sapan yolu. Mischspeise. jung. karçuga gibi. çök : reng. Schöpflöffel aus Rohr. — Verfault. çopur : sık.

çulçu : bir nevi kuş ismi dir. bürünmek. tief. suya dalmak. at örtüsü. Strauch. — Heuschrecke. çukari : meke darısı. kab. çevirmek. Pferdedecke. beyaz darı. — Kameelwolle. çuyan s. müdevver. Ebene zwischen zwei Bergen. | çuçuluk : tatlı. gerdenlik. çörçak : beyhude kelam. . efsane. şekerli. Zwerg. glühende Kohle. | çuğullamak : nemmamlik etmek. derin. toplanmış. bend. Wüste. bir şeyin dadını takdir eylemek. çukur : cevf. köy. ab-i revan mahalı. nan. kıldan urma at puşidesi. çuda : deve yönü. çörka : çay yatakı. — Passend. yorgan. — Ausgelöscht sein. çuçak : sac ayak. gevezelik. lağım kuyusu. Rechentafel. yuğ. çökündi : gemi ve kayık kıçı. | çuçukanmak : tatlıya temayül olmak. Ortsname in Turkestan. — Weisse Hirse. çulğamak : ihate etmek. çulpan : çoban yıldızı. güymek. çumalmak : çummak. — Ferkel. Pferdedecke aus Haar. — Süss sein. şikayetçi. — Kuchen. kızgın od. | çulğu. örtmek. çuçutmak : tatlandırmak. Hülle. — Ein Staarartiger Vogel. sinesi. çokan. çirçir. — Verläumden. Fessel. — Hintertheil des Schiffes oder Kahnes. — Drehen. | çuçamak : tatlı olmak. — Süss. köstek. — Süss. çalı. — Anhöhe. sözcü. — Fahne. cüce. hınzır. arka ve duman mahalı. çöker : alacalı. tuğ. çuçuk : tatlı. — S. | çulğanmak : kaplanmak. tatlı. hesab tahtası ki birden milyona kadar belinir. çudamak : münderis. çökme : bayrak. in Verderben bringen. rund. — Süsslich sein. örümcek ağı. Türkistanda cihun nehrinin kenarında bir mevki ismi dir. ceng-averler ellerine geçen mal. in die Hände der Krieger gerathene Güter. batmak. külçe. — Halsband der Frauen. — Bunt. Grille. çumala : kadınların gelübendi. yavru. birun. bedecken. Spinnengewebe. çuğul : nemmam. bürümek. — Höhlung. çuçğa : domuz yaurusu. gerek para pul gerek zehair. sancak. ateş kesilmiş kömür. boğa. Schwein. doru. şekerlemek. umfassen. — Untersinken. — Süss. çöke : devenin göysü. — Prahlerei. — Das Beil des Schreiners. çöp : münasib. — Süss. biyaban. çöt : necar tişesi. çulka : dere. örtülmek. — In Feuer verbrennen. — Thal. würdig. Geschwätz. çörkak (çörak) : çörek. — Morgenstern. çuğ : kalmükların külahlarına dikdikleri ziynet ve mercan. Rossschweif. — Eine Art Vogel. — Süss machen. — Sich drehen etc. budur. gövdesi. Grube. — Flussbett. şikest olmak. peşm-i şütür. — Decke. nar. çuçutmak. inhirab eylemek. muhtelif el-unvan. ekmek. şirin. zarf. susamak. çullamak : çölde kalub suyu talib olmak. şirin etmek. | çuçuman : leziz. fikr ve endişeye dahi itlak olunur. layik.çökçak : sığırcık nevinden bir kuş ismi dir. — Kette. gerek erazi tinab ve dönüm çöt ile zarb-i taktim edilir. Einöde. çuymak : ber taraf etmek. — Erzählung. kaplamak. fesade vermek. — In der Wüste durstig werden. çulan : zincir. Rumpf des Kameels. — Der eiserne Dreifuss. — Beseitigen. sahra. lezzetlemek. Holz. iki dağın ortasında-ki musattih ova. misr darısı. çörkamak : ateşde alazlanmak. turgay. | çuçuklik : lezzetlü. çulğak : örtü. Brod. çörtke : çekirge. kurz. gebrochen werden. vielfarbig. Besorgniss. — Korallenschmuck auf der Kutschme der Kalmuken. — Brust. çuldu : mukyafat içün verilen enam. çulpa : lafzenlik. — Geschenk als Belohnung. ağac. çöl : kır. deyirmi. — Verläumder.

— Heuschrecke. Faust. yatırmak. çummak : suya dalmak ve batmak. kahil. caban : hafiyen namzedi ile kavuşup pederinin hanesinde hamle kalan kız. — Aufstreifen der Beinkleider. çünkül : ufak bataklık. bei den Osmanen gebrauchtes Rauchgeräth. — Gefährte. — Lügner. — Geschenk. Schlamm. çupuk : uzun deynek. — Räthsel. das ins Geheime mit ihrem Verlobten verkehrt. islambol ve rum yâni paytaht-i al-i Osmanda tütün ve duhan çekmek üzere bir alet ve esbab dir. S. atse. — Aufwallen. — Thier mit fehlerhaften Ohren und Hörnern. — Grosser Esslötfel. Flussbett. tobra. küşade. çunkaymak : denk durmak. çumça : çümçe. — Langer Stab. çükür : iri saz. çündük : ibriyin emziyi. — Faul. çükarmak (çükürmak) : deveyi oturdurmak. çumranmak : teşmir-i sak-etmek. Gang. Maiskörner. — Ein im väterlichen Hause gebliebenes schwangeres Madchen. bedava. çontuk. — Niessen. çörten balığı. — Sumpfige Stelle. — Schleuse. çökdürmek. fışkırmak. suya yatup çıkmak. kaldırğac. çapar Z. gayret ve cesaret. müssig. coskun söylemek. sürgün. secde eder gibi. yıkanır gibi oturmayarak çöküp eyilişmek. zornig sprechen. yoldaş. — Schöpflöffel. susak. dağarcık. Tasche.çuman : tenbel. schneidend machen. — Mundstück des Kruges. çumuş (çumşuk) : büyük kefçe. bankak. das Niessen. çumur : şalgam. — Rübe. çuntay : çanta. kesik. . Kehle. küşade. Rohr. — Geöffnet. — Schwalbe. — Scharf. — Das Kameel niederknien lassen. çift. — Aus dem Wasser tauchen. geeignet. susak. gayet iri keman. | çürten gölü. — Untersinken. doğru yiğac. arkadaş. layik. kese. çümük : batak yer. çevre otu. çürten : lağm. muamma. aufgelöst. umsonst. bafte. çumri : yalancı. schrauben. Geflochtenes. burun. Grube. — Die Spritze. çömmek. çüzük : gevşek. yayla balığı. çülak : gerdab. kefgir. müft. — Überschwemmung. başı aşağı. verstümmelt. — Kleines Sumpfloch. suya dalup çıkmak. boğoz. çumluşuk : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Art Peitsche. çuşmak : sular kınayup taşmak. — Duftiges Gras. refik. — Magd. Sturm. çur : zukur buzağu. | çumunmak : çömülmek. büyük kaşık. münasib. leblebi. diz bökdürmek. çunçuk : kırlanğıc. çunçurğa : saç örmesi. — Den Kopf hängen lassen. | çüşkürmak : atse etmek. çürdük : muattar bir ot dir. açık. çuri : cariye. ebter. halayik. — Eine sehr grosse Geige. gefçe. — Spielend in Wasser baden. — Männliches Kalb. çukur. kasırğa. çumurğay : su ile oynaşmak. Eifer. Schöpfgefäss. — Sperling. göl. cedvel. Paar. çükürtke : çegirge. çanak : kulakları ve boynuzları mâyub olan aibnak. balçık. çumçak : serçe kuşu. çure : iş. — Name eines ösbekischen Stammes. Odaliske. çüşkür : fışkırık. çusurmak : itkin ve keskin ve burran etmek. çumbak : bilmece. offen. odalık. | çüzülgüc : çözölmüş. kasab. derin su yataklığı. yumruk. — Locker. lağaz. — Futtersack. külak. çumçuk. C caba : bahş.

cavruntı : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. cencek : bir nevi ağac dir. nemed. nida. had. — Gefleckter Mantel der Derwische. çeyran. Finsterniss. zengi. — Wetterumschlag. Pulvermagazin. Amuderya. — Halsband. | car çekdirmek : çağırtmak. — Streit. bezeichnet auch die Sprache çagatay. — Hure. carlamak : ilan etmek. beyan-i rey etmek. Goldschmuck am Halse der Frauen. Sturm. zehre. şura. Erzeugnisse des Bodens. | carcı : tellal. cendek : kuşların otu. ceride : yüksüz. ruy. lay-hane. tufan. ceri. — Gang. heykel. cerav : zikiymet taş. cemce : bataklık. carank : aks-i seda. ses. — Thau. nuker. ceh : şebnem. cecek : küçük ağac. Verlauf. encam. Gras. — Stimme. mit dem man durch eine Art Zauberei Regen hervorbringen zu önnen meint' Z. — Steigbügel. Grenze. Pfeilspitze. ceyran geyk : geyk. cehre : mahrem. cebek : gerdanlik. nihayet. Strauch. camlanmak : istikrah ile söylemek. meral. lal ve yakut ve inci gibi. gül. yağmur içün üzerine efsus okuyup suya atdıkları bir nevi taş. meşveret vermek. münadi etmek. cencal : gouga. Rath. asliha-i nariye. cercerek : orak böceyi. — Dienerin. cebhane. Zapfen. kaşgar tarafında meşhur dir. — Ende. cankı : iş. celeb : fahişe. Zauberer. kyar. — Heimchen. — Schwarze Stückchen im Getreide. sahir. Kampf. cağatay : cengiz hanin üçüncü oğlu ismi dir. carucer : seda. — Ausrufen lassen. gross. Sterndeuter. tellal çağırtmak. kühn. çalı. Dirne. vom Berge schallende Stimme. cerik. boran. — Kleiner Baum. — Sache. cadi. cavalatmak : maslahat. ot. ilan. — Kostbarer Stein. ateşde burulmuş kıl ve saire. Schwester. cenk. — Wahrsager. reftar. maslahat. mahsulat-i eraziye. — Türkmenischer Stamm. uruspu. ahu. canak : üzengi. sert. münadi. — Rath geben. kepek. cedde taşı : yede taşı. rose. rutubet. cebe : yürüş. baçı. dağdan bilakis zuhura gelen ses ve avaz. bülend avaz ile bağırmak. — Hirschkuh. Koth. cevahir. Ausruf. ceridi : tavaif-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. humbar-hane. musluk. luli. — Sumpfloch. Rangstufe in Mittelasien. — Bogenspitze. . uluğ. Bild. çirpi. cende : dervişlerin geydikleri yamalı hirka. cedde : inkilab-i hava. gürültü. çul askeri. asiya-i vustada bir rütbe. cengiz : kavi. cavruncı : falcı. batkak. Amuderya. Ziel. der berühmte Dsengiz khan. welcher Iran und Turkestan trennt. silah enbari. erklären. padişahin culusını halayka neşr edici. büyük. Filz. mestur cengiz han. Edelstein. — Ausrufer. — Leicht. kirec-hane. — Mit Widerwillen sprechen. — 'Nierenstein. Feuerwaffen. — Anzeigen. caş : tunc. seine Ansicht aussprechen. — Kräftig. — Der grosse Fluss. münecim. Gazelle. — Vogelgras. cercer : lafzenlik. lisan-i cağatay buna mensub dir.cacaça : gayet. işini yoluna koymak. zor ile tekellüm etmek. Geschäft. — Name des dritten Sohnes des Dsengizkhan. biş buğday. hohl. — Widerhall. — eine Baumart. Feuchtigkeit. ceyhun : Iran zeminle Türküstani tefrik eden nehr-i cesim. Buhlerin. hademe. nisa taifesinin boynuna asdıyı zer-u ziver. — Geschwätz. hafif. kahpe hatun. stark. Arbeit. deycur. laut ausrufen. çi.

cilay : edat-i nisbet dir. wie er. Armer. cile : tefakküd. çiğ. cilcik : kolun yokarısı. einsam. erster. acele. sinan. cevane : güyercin yaurusu. ciber : dağ keçisi. — Kinder beruhigen. Pulvermagazin. — Seidenstückchen in der Mitte des Pfeilbogens. feryad. — Aus Rohr und Matte geflochtene Hecke. — Ertragen.ceşte (ceşne Z. cib : hendek. Wunde. — Fliege. alte und zerfallene Leinenstücke. wiederholt flehen. gemein. — Zügel. mesel. bunce. müflis. Beispiel. silahlanmak. cildam : ıldam. tarlaları taksim ve tefrik eden dıvar. bu miktar. rica. hurtiger. — Waffen. cibay : çivi. zenbil ki gayet büyük. cığılduz : girbal. sich stützen. ciğa : hakanlara mahsus tac. . tamburdan büyük. — Taubenjunge. cevaz : at ve ya deve ile dönen yağ mengenesi. ciciğ : koyunun kuyruğunun yağı. feuchtes Wetter. ciğan : halezade. birisi bir cenha ve müttehim olduğu vakit istintakda refikini beyan etmeye denilir. kem. iklil. evvel. pare. — Halskette der Vögel. cilğu : kuşların boğazlarına takılan gerdanlık. siper. grösser als das Tambur. grosser Korb. tez. Krone. weisse Hirse. siper. Federbusch. yular. tabiye. cevatmak : sabileri teskin etmek. çabuk. Schulter. kalkan. Haut. pişrev. harba. Hallebarde. yayın orta yerine konulan ipek parça. barudhane. — Vorwärts. — Sich mit einem Schild bewaffnen. Nagel. omuz. cibrik : paçavra. — Das Fett des Schafschwanzes. figan. begehren. Halfter. mukavemet eylemek. | cilayın : bunum gibi. asiya-i vuştada meşhur dur. Gebiss. — Wünschen. widerstehen. — Durch ein Pferd oder Kameel getriebene Oelmaschine. cilamak : arzu. Rüstung. efser. — Eine Art grossen Instrumentes. geym. aldatmak. cibe : esliha. hintergehen. düzgün. Lanze. mizrak. — Lappen. — Hecke. nemnak. cidamak : sabr-u tehammül etmek. Stechmücke. ein mit einem Verbrechen Verdächtigter verräth seinen Mitschuldner beim Verhöhr. Zigeuner. cikiciki : aman aman. Schanze. cida : nize. deni. sorğuc-i şahi. taleb. cilav : ilerü. mıhca. deren Oberfläche durch Hitze verhärtet ist' Z.) : bir nevi büyük dutar dir ve saz. — Beziehungswort. — Graben. köhne ve fersude bez ve basma parçaları. cığır : üzerine rüzgyar eserek katlanmış kar. — wie. — Sieb. — Hirse. mikdar gibi. fleissiger Mann. — Obertheil des Armes. cil çekti. Mauer zur Trennung des Brachfeldes. cevari : misir darısı. — 'Schnee. bu menval. cil : çit. cilikyar : yular. — Sohn der Tante. çingyane. — Mann von niedrigem Wuchs. — Wurfspiess. çalak ve titik insan. Fliegenvorhang aus Rohr und Matte. Schild. — Schnell. — Bergziege . pis. ciğciği : kamış ve hasırdan örme çit. cibar : rutubetli hava. işgüzar. | cibelamak : kalkan örtmek. mücerred. kilade gibi. temennah eylemek. dayanmak. Speer. der nach dem Thauwinde eine harte Oberfläche erhalten. — Feucht. namus. Bitte. Bewegung. — Oh weh. seyis. cibin : sivri sinek. bozağ. Kalb. mukerrer yalvarmak. cet : alçak adam. berühmt in Mittelasien. Stallknecht. — Keil. Schild. beyaz darı. ateşe tutularak hararetden bürüşmüş olan deri. sinek girmemek üzre kamış ve hasırdan kapu perdesi. cibehane. — Krone der Chakanen. cirahet mismar.

cink : arkadaş. — Sich krümmen. civir : teke. cirmak : dolanup seyirtmek. cök : kuşların şiveni. cöki : çingyane. kıl. Art Zwiebel. hokka. Flügel. kibar. cumci : gömlek. buri derisi. cilkava : başı parlak tüylü bir nevi kızıl kurd. — Krummholz. — Wasserpfeife. mit glänzendem Kopfhaar. Wolfseder. Zauberer. bez. circir : çerçer. burun. came şuy. cuya : büyük ve uzun kayık küreyi. nağma. ileri gelen ağa. yük. liebliches Kind. — Sich beeilen. dönüm. cuvanğar (cuvankal) : leşker sol cenahi. — Werkzeug zum Reinigen der Baumwolle. Geschrei der Vögel über Leichname. cuvun : nehir. — Häuptling. cunumak : atf-ı inan etmek. cüci : bağteten gelen müsafir. remal.oder Schafwolle. Unterkleid. cuzbuba : hindistan cevizi. bir semte mütevechen hareket eylemek. sirke. çevrilmek. Anführer. — Muthig. — Schnabel. D . hakikaten. kamis. kneifen. sevimli çocuk. Lippe. — Umhegung. Essig. heme. bökülmek. soğan. keçi ve koyunun yünü. — Eine art Lied der Özbeken. cirilmak : böküm bökum olmak. Griff. genç. wahrlich. cirib : altmış arşın mürebba. sefine: mecmua. peyazdeşti. — Sperling. cimdik : karha. kürk. Krämpler. bahadur. — Wunde. — Kleiderreiniger. cunk : büyük barkeş deve. ahmak. tam. cirayım : Özbek'lerin bir nevi şarki ve türküsü dir. rical. Joch. — Vogelfeder. refik. gitmek. bütün. — Eine rothe Wolfsart. erig. taze. Wahrsager. kuşlar leş üzerinde bağrışmak. beseitigen. cura : yabanı soğan. Genosse. caymak : ber taraf etmek. cur : atmaca kuşu. şikenc. cimdiklemek. izdiham ve halabalık. — Hemd. cinli : divane. Freund. bey. dost. cöğ : boyunduruk ağacı. yol. cüm : kyamil. ganz. List. cimdiklemek. pirahen. budala. — Heuschrecke. — Lastkameel. — Gefährte. — Fluss. — Trennen. Räthsel. Schiff. — Eine Entenart. — Ziegenbock. bilmece. çay. leb. schreiten. cirik : cesur. Bach.cilim (çilim) : nargile. muamma. şarki. — Zigeuner. gebogen sein. bey. — Vernichten. — Kanarienvogel. — Ziegen. Schachtel. gemi. asker. cimdiğan : kuşların tüyleri. — Verrückt. cümle. cudri : umera. halac. | cimcimak : gamz etmek. — Gefährte. pamuku tanesinden ayıran alet. cündük : ğağa. wilde Ziege. — Unerwarteter Gast. cüre : arkadaş. cimçik : serçe. sahir. cerad. çift. kanat. Sammlung. — Wilde Zwiebel. — Sich drehen. Gedränge. ciurtka : çekirge. tumşuk. cirici : elbiselerini temizleyici. falbin. dumm. cudurk : avuc. Pelz. zevle. — alles. leşker. cürke : bir nevi ördek dir. Wäscher. — Verrathen. cilli : cida. kanarya. — Lied. Krieger. cubur : kıl. kabza. yabanı keçi. — Kokusnuss. — Ruder eines grossen. verrückt. langen Kahnes. dilber cüce. ırmak. meysere. civrunti : çavruntu. Junge. hânende. divane. Gesang. Soldat. — Sechzig Quadatellen. deli. — Flache Hand. cumbak : türkü. vollkommen. — Klageruf der Vögel. kühn. berbad etmek. kalyan. reys. — Linker Heeresflügel. koşun.

— Berg. — Immer. — Blase. Name eines Grases. Gauner. muglak. bringen. das Huf der Thiere beschlagen. heftiger Wind. — Feind. Gemenge. zakum. Ortsname nahe zu Samarkand. bölük. gemici. dalay : deniz. damuzluk. rezm. Vorwurf. kır. damarluk (damadluk Z. — Truppe. dadek (dedek) : keniz. rüzgyar-i şedid. — Rückseite oder Schulter. Steuereintreiber. | darıtmak : getirtmek. vergi ve teklif-i miriden müstesna olan sahib-i ferman. usfur. üfürleme. aff-i umumi. kötel. pederinin pederi. der besondere Privilegien genoss' Z. getirmek. daldırma : ters. rakib. davulğa. — Taffet. arkası. dağar : harb. daldağay : bir nevi kuş ismi dir. dabulğa s. cariye. — Verkehrt. — Am Rande gehen. nemek. darayı : canfes. aks. bu kadar. dağser : serçe kuşu. — Wölbung. bu rütbe. haric. Woge. ova. — Magd. dalda : her şeyin sırtı. darhan : tarhan. — Rangstufe in Turkestan. — Brandmal. daş : uzak. — Welle. — Gift. dabkur : deste. dabku : serzeniş. cemiyet. — Grossvater. hayvani nal-i bend etmek. Samarkanda karib bir mevki ismi dir. Rücken. taraf-i hukumetden harman ve zahair muhafizi. dana burunu. isabet etmek. — Ein der Pferdedecke ähnliches Ding auf den Rücken nehmen. Rangstufe. dada : dede. validesinin pederi. — Partikel. eiserner Helm. damnalamak : itekle gitmek. — Krieg. ausserhalb. zarf ifade eyler. — Tadel. — 'Titel eines Würdenträgers. — Einöde. Geschwulst. dalğa : dalga. dara : hemişe. Heer. omuzu. duş. darımak : duçar ve giriftar olmak. — Weit. — Sperling. davul : boran ve furtuna. melamet. damğa. yaka ve kenar ile yol yürümek. um sich zu verbergen. cins. Mädchen. bir giyah ismi. — Bringen lassen. şahi. yakmak. bu cins. sahra. takdim etmek. seitwärts gehen. her şeyin mayesi. tış. halayk.) : öz. — Kern. | daldalamak : turğay gibi bir şeyin arkasına girüp saklanmak. omuz. | dağlamak : ateş ile nişan yapmak. dağ vurup yakmak. Verbindung. dabusun : tuz. başa geydikleri demir külah. daruğa : Türkistan'da bir rütbe ismi dir. cebel. omuz. dağan : üç ayak. sac ayak. — Treffen. dadunklu : bu miktar. behördlicher Aufseher der Saat. daban : dağ. — Salz. tepe. Rival. — Brandmarken. Wüste. — Meer. dan burnu : böcek. Anhöhe. çekmek. — Name einer Vogelgattung. Seidenstoff. dağ : yanık nişan. See. uşr ve harac istifa edici. Gattung. dayın : düşmen. fortwährend. — Sturm. yazuk. dağıl : haramzade. sırt. dayma. Widerschein. dala : biyaban. derya. hilekyar. — Schulter. mevc. büyük baba. — Insect. begegnen. — Während des Gehens mit dem Beine an die Steine streifen. Schulter. dalav : ağı. baid. diese Stufe. davda : edat dir. kabarcık. çok kimesne. yu. — Diese Gattung. bir rütbe ismi dir. zehir. çuri. etrafdan yürüşmek. harirden mensuc kumaş. — Dreifuss. dalu : tak. — Betrüger. Grundstoff jedes Dinges. dal : arka. daşırğanmak : yürürken ayağını taşa dokundurmak. . büyük göl. çöl.dabğuli : bir nevi isperme. validenin büyük biraderi. Hügel.

tebdil etmek. vorlesen. tanuk. cale. sprechen. dubulğay. — Verderben. dınkı : durak. Thau. — Gepanzerter Helm. — Sitz des Kindes in der Wiege. dilçik : zebanhord. tilçik. cemiyet. yau. — Versammlung. nihayet. dermak : tirmak. — Thron. — Sich beruhigen. dibsa : kazanı ocağindan alırken üzerine vaz edecek ağacdan mâmul bir alet dir. — Sagend. dikilay : mintan kısa elman çapanı. demel : tembagu yaprağı. — Erst. | dekiştirmek : bir seyi alup digerini vermek. — Tabakblatt. beste. büyük zil. rikab. di : kış. farig olmak. aram bulmak. hargah. yaygı. simat. Stammname in Turkestan. zertreten. ibtida. serma. gibi. Sitz. — Sagen. Schneegestöber. desturhan. okumak. encümen. — Eine Art Sperber. — Zelt. prüfen. deluçe : azgın. — Entartet. — Deckel des Feuerherdes. otağa dahi denilir. — Krug. Rubestelle. auch Zelt. sandal. alt. dinku (?) : üzengi.davulğa : zirihli külah. beisammen sein. | desturhancı : sofracı. Mörter von Holz oder Stein' Z. — Starr blicken. meclis. auch tikin gesagt. Mulde. | dinkmek : sakin. — Den Fuss bewegen. tepengü. demet. Überfluss an Waizen. tikin dahi denir. esas. hevdec. validenin büyük hemşiresi. — Bis. kapak. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. — Ruhig bleiben. dekşirmek : deyişmek. sukunet. Sattelriemen. dayre. | diñlentürmek : teskin eylemek. dibek : beşikde çocukların altına konulan oturak. irgendwo ausruhen. erzählen. — Kurzer Rock. desterhan : sofra. hayme. ifade. mabeynci. bağ. der untere Theil. dubulğa. — Steigbügel. debelamak : kahr-u helak etmek. Bediensteter im Serail. dirim : alaçukın etraf ve devresinde-ki çöplere denilir. dibilik : bir şeyin nihayeti ve altına dizilmiş husus şey. muayene etmek. çay. süt alatı. kurzes Kleidungstück. nimten. beaufsichtigen. — Verändern. sanamak. diman : demek. am Ende. — Hagel. çinemek. . — Milchgefäss. dikin : tâ. | debelatmak : idam ettirmek. istirahat. beyan. ayakile yeri ve hayvani depmek. deslab : evvel. tekellüm etmek. dikalay aba ve kaba dahi derler. — Morgenroth. — Wahlen. dergaş : düşmeu. ayak altına almak. Lied. dibi : dolu yağmuru. deme. dibsamak : ayak depretmek. iki tarafdan ayak vurmak. | dirim ayun : alaçuk. taht. — Zeuge. — Tischler. demirden bürg. delberçin : taht. Muttersschwester. yençtırmek. deyerek. dib : deyüp. | deluçe doğan : muymul kuşu. dengel : cemiyet. töbek. piş. ruhen. 'Trog. früher. beraber olmak. — Feind. — Winter. encümen. dinlenecek mahal. — Versuchen. def. tecrübe. — Sich ausruhen. şita. um auf die Saat Wasser zu ziehen. — Umwechseln. çömlek. — Splitter um das Zelt herum. destesi. ayakda durmak. — Unterlage. dolab ve cikre rabt ederek zurâta su çekmek içün yapılmış saksı. Topf. | dib yakusi : Alınca han bin Türkün oğlu ismi dir. buğda içinde olan fazla. dinamak : imtihan. payende. Tafel. Pauke. örmek. dikir : kavanos. intihat etmek. Anfang. an einem Kasten gebunden. mukaddem. — Dolmetsch. Bündel. dekle (tekle) : mintan. lesen. | dabulğa : davulğa. Gesellschaft. diñlenmek : istirahat etmek. — Tisch. kus. kıpırdatmak. Sänfte. mit dem Fusse stampfen. istirahat etmek. — Mantel. diklaşmak : dik dik bakmak. Trommel. Mütze aus Eisen. bir yerde aram eylemek. Gesellschaft. stossen. Kälte. dir : subh. — Verderben lassen. Gefass. Beruhigtsein. Grundlage. dastan söylemek.

— Gefülltes. kasırga. parça. dumbak : tepe. Führer. külçe. donbul : hububat ve meyve catın tenuz olmuşu. rund. dutakun : yedinci ced. cay-i aram ve tevekküf. elken. ukde. — Stotterer. diz bediz. darılmak. dökün : döyüm. maglub edüp kaçırmak. Rauch. Reihe. wo Reitthiere bestiegen werden. — Viel. katar. maye. Ordnung. dolamac : girdab. — Häuptling der Mogulen. mâruf bir nevi tâm dir. | memur. hat. | divan beyi : sirkyatib. — Vezier. Stadt. eşâr kitabı. dizi : köy. Lager. serpuş. durutur : edat-i haber içün mustâmel dir. dökülmüş. eyge. katar. — Hilfssteuer zur Zeit der Noth. — Noch nicht ausgebildete Korner. ağır kulaklı. — Geheimschreiber. | dükük : yürek çarpıntısı. dutu : tutuk. dulhatun. kasaba. — Raspeln. ateş dudi. diz (tizi) : nizam. defterdar. dolayı : etraf. altın karışık tuc. kapu kethudası. dul : irk. Gastmal. Fleischbrühe. türk kavunu. amme. — Mörser. bölük. durban : mogullar ruesasi. çulak. döki : pirinc. — Nach der Reihe. gefüllte Blätter (g. pepe. Theil. görefçe. Tante. Schmaus. bend. asiya-i vustada bir rütbe dir. düküldamak : dil çarpmak. divan : vezir. — Unreife Melone. Verwalter. dize : gelin. Mütze. — Herzklopfen. — Eine Pflaumengattung. manzum. — Stück. . dolama (dolma) : içi dolmuş şey. | dizin dizin : sıra besıra. toy. — Werfende Stute. Rangstufe in Turkestan. Linie. top. tekerlik. — Seite. Kupfer. dülcel : yaurulayan kısrak. — Nebel. yuvarlak. duğulan : topal. tel. Kraut). Miethe. dolanbac. ziyar. dolana ağacı meşhur dir. rund. anasının karındaşı. dökünmek. Bund. duman : hava pusi. aksak. Rangstufe in Mittelasien. tombulak. taub. ziyafet. durluk : inciden mâmul gerdanlık. — Bett. Finanzminister. Wirbel. kılkuyruk dahi denir. sıra. saf. Krüppel. bisyar. reys. Wittwe. erbab. — Geräusch der Füsse. — Braut. dutur : rehin. Türkistan'da bir rütbe dir. zürnen. dur batmak : inhizam etmek. — In Verlust kommen. — Den Schnabel bewegen. Stelle. donan : dört yaşar at. — Als Ausrufungszeichen gebraucht. dulbulga : tubulga. dirsun : çok. Schlägel. nim puhte. Dunst. — Dorf. vekilharc. — Strudel. — In Fett getunktes warmes Brod. — Lahm. icare gir. kelepuş. — Pochen (des Herzens). zirhli külah. — Pfand. — Reihe. goldhaltiges Erz. durak : binek yeri. — Perlenhalsband. — Panzerhelm. — Siebenter Ahn. berühmte Speise. tirit. — Messing. nuhas. vezir. dökülük : nares karpuzu. — Feile.dirtuk : kitâ. yafrağ dolması. — Haltestelle. dudpuli : hükumetin hain-i mezaikede salığ tarzında her haneden aldığı iyane. duhan buğ. dumsaymak : tumşuk ve burun sallamak. donbay : yatak. şilte. dubdurun : ayak takırdısı. dökmac : yağa batırup yedikleri sıcak ekmek. — Wurzel. dögec : dibek ve büyük havun tokmağı. — Vierjähriges Pferd. zahlreich. | durpilamak : turpi ile işlemek. — Beamter. dolana : aluca nevinden bir türlü erik ismi dir. durpi : turpi. keçel. Dichtung. divan efendi. püşte. Stoff. — Hügel. — Knoten.

ehel : etrak ve kürkan taraflarında kabail-i türkmeniyeden teke türkmenlerin oturduğu yer dir. ılkıyı mereye getiren rai. — Hügel. toprak yığındısı. — Wohnsitze der Teketurkomanen. valid. — Wild. oklak. düzanlık : arayış vermek. — Beschädigt werden. — Angreifen. yası tepe. iki yüz bin aded ismi. auch Ortsname. zart. — Eine von den Pilgern behobene Steuer. dürsülmak : dürtülmek. edres : harirden mensuc bir nevi kumaş dir. reviş. Name eines Vogels. edik s. — Verzierung. Spinne. ankebute şebih bir hayvan dir. püşte. pulus ve paraya dahi itlak olunur. ebreş : alaca. E eberkine : bir nevi âdi kapu. — Vater. — Faden. cedd. nerm. uslu. Teufel. sahibsiz. benlikli at. — Schleier. dumburek. Hügel. ehlat : mezbele. yabanı. — Freundlos. dülgenc : zağan. dülmek : roteyla. — Erregt werden. dürtüşdürmak : hayvanatı tan etmek. — Kleid. — Kleid aus reinem Stoffe. perde. — Auf flachem Lande zusammengetragene Erde. ebsik l. — Sanft. ehsum : hamle. ebil sebil : bikes. betrunken sein. . auch Kizil-Avrat und Gök-tepe genannt. zib ve ziynet. ve yüzü. sarhoş olmak. ahek. şeytan. tahrik. berauscht. ecne : cin. Zierde. edirğan : tel. valide. dümbek : küçük nakara. — Name eines Ortes in Afganistan. edir : boş ve namezru tarla. ki kızıl avret ve gök tepe ve aşkabad tâbir olunur. Kleidstoff. ve bir mevki. serseran. — Heerde. — Weihe (Vogel). reftar. — Name eines özbekischen Stammes. bescheiden. mader. efsem : sakit. ohne Baumwolle. — Hirt. — Schimmel. — Gyps. çaylak. düvac : nikab. — Name eines hyänenartigen Thieres. tek nakara. — Angriff. — Dämon. — Kleine Pauke. auch für Münze gebräuchlich. | ehsumlamak : hamle ve sovlet etmek. edra : ova yerde toplanmış toprak. — Brachliegendes Feld. ebu : peder. ebre : came ve libasın kumaşı. — Ein der giftigen Spinne ähnliches Thier. verwaist. ehlav : oklağı. edir (adr) : tepe. Mutter.dülek : ram. ruhiger Gang. — Schuttenhaufen. Trommel. bir kuş ismi. yüksek yer. edven : ılkı. Ahn. Vorhang. absik. Kehrichthaufen. hergele. — Die Thiere durchstossen. ehçe (akçe) : afganistan kıtasında bir memleket ismi dir. halas olmak. | ebre-astar : pamuksuz olarak sade kumaş ve astardan mâmul cüppe ve entari. — Aus Seide gewebter Stoff. dültü : keftare şebih bir hayvan ismi dir. | ecne vurmak : ziyanzede olmak. eçe : alçı. efak : vahşi. yüz örtüsü. durchstossen. tepe. Stuterei. | edvenci : ılkıcı. Schaden. egirmi : ufakçivi. — Schweigsam. ağac ve saireden mâmul. — Eine Thorart. haşak süprüntüsü. mest. lofçe. sarhoş. tuzmak. — Kleiner Nagel. dürmen : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. örümcek. flacher Hügel. dürme : hacilardan tarh olunur bir nevi harac dir. tabel. ekser Buharada nesc olunur. ziyan. — Nudelwalze. etik.

| ehtatmak : ikdiş etmek. | ehtamak : enemek. gemischt. bir nevi şahin gibi şikyar kuşu. ekçi (ekeçe) : abla. gayri muntazam. | ehtacı : baytar. işsiz. Ratte. — Als Zierde an den Saum des Kleides genähtes Stückchen. elakelenk : sin nevinden küçük bedbuy bir canver dir. Schulter. gemalt. elaşmak : intihab etmek. seyis. — Grosse Maus. . enetmek. — Untersucht werden. sıçan. bora. Verschnittener. elakarğa : zağ. elabula : muhtelif elvan. karga. ehtarmak : aktarmak. elburğa : kulak küpesi. — Zweifärbig gekleideter Reiter (?). elçin : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Nase. elaman : başı bozuk asker. — Thierarzt. — Verschnittenes Pferd. ekiz : yetim. — Wählen. isyan etmek. Winkel. ekrem : burun. bâğırtlak. ağaca. ekremci : ekiz. | elamancı : şaki. elbak : ziynet içün damine haşiye tarzında dikilen parça. alup varmak. — Ein kleines übelriechendes Raubthier. | ehtarışmak : teharri edinmek. kar ve yağmur furtunası. eklamak : tevkif etmek. untersuchen. — Abholen. taleb-i tecessüs ve tefekküd etmek. Maass. scheiden. menkuş. — Im Kreise herumgehen. ucu. ein Bing zum Schutze der Finger gegen die Sehne des Pfeils. — Sich empören. — Irreguläre Miliz. | eklaşmak : oturup ârâm etmek. karısık. ummacı. ela (ele) : nimrenk. — Sich gegen einem erheben. arayup taramak. Ring. elaçapğun : döne döne esen boran. saman sapı. — Verschneiden. elatoğanak : garabın bir nevi dir. büyük hemşire. — Sich ausruhen. etwas bringen. çift. — Altere Schwester. — Eine Art rothe Turteltaube. — Krähe. elaşa : sırt. — Hülle der Baumwolle. — Waise. Schnee. ohne Familie. köşe. elakurğan : Herat şehrinin bala hisarına denir. furchterregende Fee. Krone. elakarak : nimres pamuk guzesi. Bergesrand. Zwillinge. — Name eines türkischen Stammes. bulaşık. bihanuman. elamak : yersiz. benlikli. mukavves. dağ eteyi. scheckiges Pferd. gewölbt. elbutu : ziynet. elakşamak : yekdiyerine karışup kalkışmak. ekal : çelik ve çomak oyunu. elafahte : kızıl kumrunun bir nevi. yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmaklara geçirilen halka. isyan etmek. halka. — Rücken. elapeke) : ördeyin envai dir. irişdirmek. — Anhalten. Stallknecht. Plünderer. — 'Name eines Spieles der Kinder' Z. — Buntfarbig. elabaş (elabuğa. elayüntli : elbisesinde iki reng olan at sahibi: asp-i ablak. | eklanmak : çerh vurmak. mahuf ve mühib nevi peri.ehte. ayırmak. — Name der hohen Festung der Stadt Herat. — Verschneiden. yağmakyar. hadim. | elakmak : karışmak. — Zelte und Hütten der türkischen Stamme in Turkestan und Anadolien. — Eine Art Ente. — Räuber. — Wirbelsturm. tac. taraf taraf aktarmak. endaze. elbastı (albastı) : umma. — Ohrgehänge. ekitmak : getirmek. bücü eder şey. çevrilmek. elanğarat : büyük fare. — Schmuck.und Regengestöber. — Eine Rabenart. — Zauberer. arka. — Stoppeln auf dem Felde. öktüz. seçmek. — Ohne Beschäftigung. Falkenartiger Jagdvogel. — Ausschütten. elaçok : Türkistanda ve Anadolda kabailin mesken-i ittihaz ettikleri kebtekeler ve obalar. — Getupft. kalkışmak. (ehta) : ikdiş at.

Mühe. — Feuerschein. — Mit Stroh ausgestopfte Kalbshaut. aygır. toplanmış. engizmek : ihate etmek. — Darum. emkak : emek. — Eine Gattung des Wachholderbaumes. elğur : çabuk. elğin : cemiyet. elğut : ehalidan hükumet tarafından toplanılan zahire ve galle ve harac. idraksizlik. schweigend. — Dummheit. kudret. — Käufer. elmaliğ : Türkistan'ın şemal cihetinde uyğur kabilesi ve moğullarının şehri dir. — Stadt der Mogulen und Uyguren im Norden Turkestans. Mörder. Ungeschicklichkeit. elmel : eyerin esbabi. belahet. koyun. — Arbeiten. elken : günk. Hengst. — Stiel des Pfeils. cedd. tahtani. harareti. dafür. — Brustwarze.elemcik : iki rengli. Schaf. elus : hal. . — Durch den Vorstand eingesammelte Ernte und Steuer. zahmet. — Hügelförmig zusammengetragene Erde an den beiden Rändern des Grabens. iktidar. müşteri. elkab : koç. — Kinn. — Mit gekreuzten Beinen sitzen. — Von dort. dest. alınmağa şayeste. hârezmde meskun dirler. elunk : okun sapı. orada. — Kleines Korn. — Schaukel. — Geschmückt. stammt aus der Mogulsprache. iş. zweifarbig. avcı olan kuş. — Satteldecke. — Weit. lal. — Der untere. dağ koçu. Brust. Jagdvogel. — Eine Art Jagdpfeil. elmaşkurmak : bağdaş kurmak. elis : uzak. — Heirat eines Mädchens aus fremdem Stamme. — (?) endine : oradan. — Geschmückt. emenk : küçük habbe. Leder. — Umstürzung. ellik (elli) : elli. Macht. aslı moğul lisanından mêhuz dir. meme. enen : anın içün. eldiven. engak : çene. emluk : sıyırı sağmak içün ölmüş danenin derisini saman ile doldurup yanına koydukları şey ve suret. o yerden. uhuvvet . Grossvater. | elğulığ : alınacak şey. elğucı : alıcı. sefide. engdamak : paylamak. — Stumm. enda : bir kabilenin diyer kabileden kız alması. in Charezm. behle. — Rasch kaufend. katil. etrafi çevirtmek. elenk : arkaların iki kenarına ve sair mahallarda tepeler gibi toplanılan toprak. karışıklık. eltan : kirimde padişah olupda han-balıkda oturana bu unvan verilir idi. enduz : 'rasen' denilen ağac. — Fünfzig. — Vertheilen. endik : kurdu keftardan durayan hayvan. iki rengli. emcak : emcik. enğal : avda mustâmel bir nevi büyük ok. Bruderschaft. entfernt. elenke : ateşin pertevi. umfassen. | engdanmak . eltut : inkilab. elvanc : salincak. gaze. — Kaufwürdige Waare. — Zustand. elik : el. — Hand. engiş : düzgün. emrali : tayfe-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. — Umgeben. | emkaklamak : emkelemek. yâni ardıc nevinden çalı. endib : beladet. Fähigkeit. ebsem. baba. — Vertheilt werden. — Titel der im Chan-Balik residierenden krimischen Padischah. baid. Kunde. gesammelt. Hitze des Feuers. elini : aşağı. elencık : üçüncü peder. — Name eines türkmenischen Stammes. beim Melken neben die Kuh gestellt. — Versammlung. — Arbeit. elğet : düzgün. Beschäftigung. tez alıcı. — Zwei farbig. — Dritter Ahne. şugl. — Schafbock. Schminke. Handschuh.

Ausrufer. erkin : bekyar. çay. gül poğacası. grösser als eine Gans. — Zartheit. — Ausdauerndes. — Sattel des Lastträgers. risman-i büzürk. . kol. münderis. — Schussfaden des Gewebes. — Eine Schlinge zum Beladen des Kameels. — Geschmückt. ergeç : üç. an vielen Orten auch 'tuman' genannt. erğamcı : yükü deveye tahmil eder iken kullanılan halt. enikmak : büyümek. Bach. erğedal : huysuz adam. erğit : tayfe-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Messer. — Buckel des Kameels. nesacın destgyahi üstüne atılan arğac dir. — Wachsen. Faden. şirin. eriğiz : pis. enmaçı : dellal.enicak : bıçak. — Ledig. bir nevi mâni. — Alt. Kameel. Mukhtar. eine Art Gebäck in glühendem Sande oder in Feuer gebacken. bezin üstüne atılan atkı. erkene : dağ beli. — Name eines Musikinstrumentes. — Spanne. tuzak. geçidi. ulus reysi. in der Bedeutung von 'kaza' und 'liva'. erğdamak : mekr-u firib etmek. kazâ ve liva mânâsında dir. — Boshaftigkeit. muhtar. — Schloss. kethuda. eine Art Spiel. erğa (erğav) : akar su. aldatmak. — Fluss. entuvati : tatlı. Faden oberhalb des Webstuhls. kalâ. erenduk : örgüç. kasr. enik : muhakkak. eprik : eski. bir karış. erğmak : yürüyücü. erendak : şarki. Woge. tücareti. eriş (arış) : araba oku. kesb-u iktidar ve tecessüm etmek. in Genügsamkeit erzogen. — Seil. — Süss. Dolch. hisar. — Betrügen. gerçek. erkağlıca : bir nevi kızıl geyik. — Ein Vogel. murdar. Ziegenbock. erğuştek : musiki fenninde bir usul dir. enkeğit : düzgün. — Makler. carçı. — Bergsattel. dağ beli. erkan : organ. erce : cam ağacı gibi bir nevi kokulu ağac. sich ausbilden. türkü. mevc. — Schmutzig. — Schreiner. erğun (erğenun) : bir nevi rebah ve tanbura nevinden saz ismi dir. — Wahrhaft. schmal. — Eine Art rothe Eidechse. kuvvetli at. erek : seray. Wagendeichsel. — Haupt der Aeltesten in der Gemeinde. ercin : inkisam-i mülk ve vilayet. ki kemik ipliyi ve erkak dahi derler. erke : naz. unrein. dört yaşında-ki keçi. yakın. ehtiyar. Nomadenhäuptling. Hinterhalt. erbab : mahale ve kariye ehtiyarlarının başı. Gesang. Schlinge. erkaluc : hamal semeri. deve. erğac (arğac) : pud. — Drei-vierjährige Ziege. auch 'erkak' genannt. Burg. eriş : necar ve marangoz dükyanı.oder Tischlerladen. — Unfreundlicher Mensch. geçid. epem kümeci : ebe gümeci. teke. ergiş : gale muamelesi. istigna ile terbiye olmuş. Sohn eines Padischahs. — Welle. starkes Pferd. bâzi yerlerde tuman dahi denilir. — Eine musikalische Regel. | ergene kun : Türkistan'da bir dağ ismi dir. sefide. kızğın kumda ve kor ateşde pişmiş hamursiz dir ki gümec öyme dahi derler. | erğedallık : huysuzluk. — Name eines Berges in Turkestan. dar. — Lied. enkut : kazdan büyük bir kuş. — Vertheilung des Besitzes oder des Landes. kemeri. wirklich. kyard. — Sammetpappel. azade. erkaş : dalga. bir nevi oyun ve saz. — Eine Art duftender Fichte. rein. Kılıc-arslan nam padişahın oğlu ile Helaku hanın oğlu ismi dir. — Ein Özbegenstamm. dere.

kafile. Mittel. bewahren. eske : Türkistanda bir rütbe. gesund. layik ve şayeste olmak. temenna. zabt. esru : çok. — Kameelheerde. kırgıc dahi derler. taleb. — Wahrhaft. | esramiş : himaye. — Nutzlos. bir nevi erik. saf. ernak : parmakların ucu. beschützen. wo der 'yumut' Stamm wohnt. ertoğrul : selcuk padişahlarından bir padişah ismi dir. eserğa : küpe. dicke Leinwand. | esralmak : korulmak. unnütz. himaye etmek. Sehnsucht. erzimak : deyeri ve kadr-u kiymeti olmak. etik (edik) : çizme. behasi olmak. ziyade. — Beschützt. sağlam. — Das Niesen. hârezmde bir dağ ismi dir. — Zwilling. — Schmerz. um den Esel zum Schreien zu bewegen. eslenmek : vedâ etmek. — Des Schutzes würdig. — Einen Wert haben. esğuruk : aksırık. eştergerdez : derin (?). kalın bez. Name eines Berges in Charezm. — Gesundheit. hafiz. — Bewahrung. rein. — Name eines Dorfes in Turkestan. Paar. Wunsch. derya. — Ohrgehänge. esc : tencere. — Viel. erna : cedvel. — Heimlich. — betrunken sein. Zweigarm des Flusses. etrek : Iranın şemalında kabail-i türkmeniye içinde vaki bir nehirin ismi dir. muze. — Hervorstehender grosser Zahn. — Sattelzeug. — Name eines Flusses im Norden Irans. beschützen. erün : eyi. esrağamaki : gizli. würdig sein. erücan : Türkistanda bir kabile ismi dir. eruksun : asker ve ordunun konduğu mahal. muhafaza etmek. — Werkzeug zum Reinigen des Kesselbodens. erzuk : eyerin üzerine konulan haşa. ve bir kariyenin ismi dir. | ermanlığ : arzumendlik. — Betrunken. esen : sahih. kazan. — Rauhe. — Heil. eşkü : toprak tencere. — Abschied nehmen. eşki : çıkmış büyük diş. — Rangstufe in Turkestan. — Stammname in Turkestan. eine Art Pflaume. korumak. — Ein türkmenischer Stamm. atse. nehirden ayrılan bir kol su. — Gut. eşar : deve sürüsü. | esrağuliğ : hifz olunmağa ve saklanılmağa sezavar. espre : Türkistanda bir kariyenin ismi dir. erkudak : ikiz. — Kleiner Bach. esruk : sarhoş. 'yu ha' makamında dahi istimal olunur. pakize. eşkek : kayıkçı küreyi. çare. sağ. mahfuz olmak. hayr dua. wo Militär lagert. — Fingerspitze. çift. ersari : tayfe-i türkmeniye içinde bir kabile ismi dir. — Ort. tahsil-i ruhsat etmek. arzu. — Irdener Topf. — Ruf. guşvare. esramak : beslemek. Name eines Dorfes. | esrumak : sarhoş olmak. esğer : faydesiz.erkiş (arkış) : kyarban. | esenlik : sihat. — Beschützer. bewahrt werden. mest. auch 'Chırgıc' genannt. himari bağrıtmak içün kullanılır. — Stiefel. — Karawanne. — Name eines Padischahs der Seldschuken. — Pfanne. ermek : kaba. Segen. afiyet. — Ernähren. eşkeş : alkış. — Ruder. saklanılmak. ersun : kazganın dibini kazacak alet. eruk : esvatdan dir. — Wunsch. esrağuci : hami. . ki 'yumut' kabilesi orada sakin dir. Kessel. erman (ermane) : hasret. çekme.

ferise : yeşil ve mavi bir kumaş ismi dir. fekir : kırmızı. serseri. ferik : bir ufak şey mânâsına. — Beutel. — Speise. fişenk destek. — Das Junge der Wachtel oder rebhuhnartigen Vogels. — Name eines grünen oder blauen Stoffes. ezkil : muşmula. Schwungrad. Herata karib dir. — Windbeutel. muhbir. çapar. kyâddan yapılma. — Nach und nach. taraf. | ezuklanmak : geçinmek. fir : şiddet. ferci : hayme. ezuk (azuke) : tâm. halecan. boş. Nahrung. hizmetçi. fahişe. ferğana : Türkistanda meşhur ve âzim bir şehir ismi dir. — Lippe. faryab : Türkistanda bir kariye ismi dir. çerh-i felek. firist : esvatdan dir. — Durchgang. ferfer : tatar. yoldan şaşırmak. junges Rebhuhn. — Das Rollen einer Last von einer Stelle zur andern. falış : bostan döküntüsü. müzdeci. âciz. — Ton eines in die Luft geschleuderten Gegenstandes. nahe zu Herat. — Wächter. Sorge. — Eine Mauer aus Lehm oder Koth. ezva : sabr-u tehammul. Sringer einer Nachricht. mizan ve teraziyi adl ve denk etmek üzere bir tarafına konulan dara ve seng beraberi. — Schwach. fere : bıldırcın ve kebk gibi bâzi kuşların yauruları. — Unruhe. gida. Seite. ezen : dudak. ezuka almak. düzgün. dar yol. faliz. tenbel. — Bezeichnung eines kleinen Gegenstandes. kadınların yapdıkları ve kurdukları çadırşeb. ezetmak : kese. falku : bekçi. — Ortsname in Afganistan. . — Abfälle im Garten. fele : koza. işbu ağacın üzerinde mezkur yükü yuvarlayarak bir mahaldan diyer nahale nakl olunması. — Eine Art Wage. Hure. — Sich nähren. — Name einer grossen und berühmten Stadt in Turkestan. — Haspelchrank. — Eilbote. ezitmak : tezyin. niedrig. tanzim. allmählig. ferferek : ferfere. auf einem Holzstück. tellal. felfes : zaif. kavun telesi. ezna : geçid. — Essen geben. fere. gida vermek. von Frauen verfertigte Bettdecke. fiku : cal (?). — Samenhülse. Küchlein. Ausrufer. auf deren eine Seite Gewichte gelegt werden. ferik : kelabe dolabı. farsenk : fersenk. hamal. çarh-i müdevver.ezboy : halecan. ferh : Afganistanda vaki bir memleket ismi dir. Träger. träge. kenar. — Mispel. — Schmücken. — Heftigkeit. tertib etmek. ferenci. pek ufak pilic. fırıldak. Unruhe. — Zelt. Diener. fahse : paksa. çadır. gaze galiye mustagrak. havaya atılan bir şeyin ettiyi sedası. gil ve sade çamur ve laydan mâmul olan dıvar. ordnen: vom Wege abbringen. fele fele : derece derece. keleb. — Röthlich. ipek tohumu. — Einfältig. acele mânâlarına mustâmel dir. — Name eines Dorfes in Turkestan. mertebe mertebe. telaş. zahire. aus Papier verfertigtes Windrad. — Geduld. dem rothen Moschus ähnlich. ibrişim. | ezuklamak : tâm yedirmek. ferfer adam. | ezuklığ : mutâm. böcek kozası. ezğurdunk : ezderdenk (?). postacı. rüzgyardan dönen şey. fare. Ratte. yan. schmaler Weg. Speise. fişen : ağır yükün aşağısına yuvarlak bir ağac koyarak. F fahhek : hopa. — Nahrung. Seidenfaden. fırlayış.

ahen. — Kleines schädliches Thier. cesim hayvan. defa. Schelle. fişr fişr : insanin kulağına yakından söylenilen gizli kelam. -fach. geymur : libas. fıcr fıcr. vertrauen. aus welchem das indische Oel verfertigt wird. gelincek çiçeyi : kızalak gülü. Schmuckkastchen. geysi : esvab. leises Reden. . fişenk. goza. — Klingel. — Bett. — Eine kleine zarte Wieselart. — Anzug. von rückwärts stossen. mülayim. Wiege. fis fis. — Pfeilspitze. ki mücrimleri azab içün ona atarlar. boş. Eisen. gedayiş : hatunların hamle oldukları esnada yeyecek nesneye talib olmakları. münhal olmak. germek : genişlenmek. gizlemek. gavşamak : çene oynadup ağızda şeyi öyütmek. lüzum görünmek. — Ein nahe zum Ohre geflüstertes heimliches Wort. — Ausbreiten. — Tulpenrose. tekye. vacib. gey : bir nevi şikyar kuşu dir. frengi : bir nevi topçı aleti dir. gizli kelam. Patrone. mertebe. Zügel. itikad-u itimad etmek. lazim. Filz. — Name eines Türkenstammes. tevsi etmek. arşın. fişek : destek. ip. aufgelöst werden. nemed. Elle. wohin die Verbrecher geworfen werden. çöl ve sahra lalesi. boğazın hayşum tarafı. — Aufseherin. endaze. kemerbend. — Anzug. — -mal. — Nothwendig sein. kauen. genc : define. sakız gibi çınamak. devenin dış gevişmesi. dört karış. — Weich. sanft. perde. vier Spannen. gevşemek. gelincek : sansar guruhından gayet küçük ince nevi. illet-i zahm. koşam. fulad : pulad. konğurak. cevahirdar. — Kleidung. Ortsname in Hindostan. Grund. gez : kerre. einen harten Gegenstand erweichen. böcek tohumu. boya. came. gengiz : burunun içi. tahta biti. geyvani : kethuda hatun. vertreiben. — Wunsch der schwangern Frau nach einer Speise. Ungeziefer. — Kraut. yular. — Eine Art Jagdvogel. Vorhang. çankungurak. gerekmak : iktiza. kaçırmak. geymürmek : ihfa etmek. müşek. Wunde. — Gürtel. belbağ. hane halifesi. geym : kantarma. gaz : yatak. — Geflüster. fummak : inanmak. — Gesprächiges. gavşamak : boşamak. — Glauben. arzu eylemek. gerayet : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi. Wiederkäuen des Kameels. başlık. çinemek. gerenğurğ : çangırdak. örtü. — Im Munde zerkauen. hâlâ asiya-i vustada genehane vardır. in Mittel-Asien ein Ungeziefer-Haus. keçe. geyber : okun ucuna vaz olunan büyük peykan. — Stütze. — Ein grosser Vogel. — Sich scheiden. beşik. Kleid. — Rüstung. geyve : reng. Seidenpuppe. Decke. — Stahl. gevsem : koyun sürülerinin önünde giden keçiler. erweitern. 'gence' Hindistanda bir memleket ismi dir. gene otu (kene-otu) : hab el-muluk. — Geräth beim Kanonengeschütz. yorgan. von beyahrten Altern geborenes Kind.fısıldu : fısıldı. G gavşak : yumuşak. gence : ihtiyarlıkda tevellüd edüp pek söyleyen çocuk. — Schatz. gedek : bir kuş dir. böcek. Käferei. hazine. — Farbe. gene (kene) : ufak muziyat. geyiş : geyim. arkadan dörtmek. nothwendig. Wüstentulpe. — Nasenknorpel. libas. — Ziegen vor der Schaafheerde. füte : kuşak. — Verbergen. hind yağı bundan çıkarılır. ibrişim. sert şeyi yumuşak etmek. leer.

Federmesser. — Zusammenkommen. göbelek : kelebek. palas. schlechter Geruch aus dem Munde. | gök buru : yeşil kurd. ref etmek. Anzug. . — Türkischer Stammname. göçe ve maşaba asları asiya-i vustada meşhur dir. gök : mavi. — Eine Speise aus weissem Brei. yol ve tarik. zoru ve kuvveti. gezlik : küçük pıçak. bertaraf eylemek. temizlemek. kam. — Zigeuner. göçen. siyahat. it megesi. — Kleid. reinigen. pak etmek. | gömgök : büsbütün mavi. libas. giryas : kapu. giç kurun : ahşam üstü. — Abendzeit. bir şeyi ölçmek ve arşınlamak. Hirschkuh. asman. — Bringen.gezlemek : yayın girişine takup kurmak. caylaşmak. Kraft. irad-u peyda. — Kleid. göçe aşı. aus dessen Fell Pelz verfertigt wird. yahşi. birleşmek. göndük ger. ahu. bedevi. gizak : geziş. girnaşmak : girişmek. — Ein Gerat. sığışmak. giçmak : ubur. göçe aşı : beyaz mercemek tâmı. erscheinen lassen. — Etwas verlassen. giryal : kayman denilen hayvan. — Eine Art Nomadenvolk. bir nevi hurd perende. — Mitte. beyaz darı çorbası. — Braut. göçer : arabanın düzdünlüyü. esvab. schön. palas. bab. — Thor. girak : lazim. göçe : beyaz misr darısından matbuh bir nevi tâm. giyiz : giz. gazel. göbek : orta. gitarmak : gidermek. giyirtak : hırtlak. derisinden kürk yapılır. luli. — Blau. — Ein Thier. giyik : kemlik. Hundsfliege. tecavuz. eine Art Käfer. weisse Breisuppe. giç : şeb. Hinterlist. kindik. — Ein stets wandernder Mensch. — Krokodil. giyirmak : geyirmek. Weg. — Kleines Messer. dar. grösser als die Katze. göçman : her zeman göçer olan. keçe. boyunduruk takımı. | giyirlik : esvab. das Innere. girişmal : çingyane. Nomade. esvablandırmak. gilin : gelin. | gitülük : izale ve defi lazim olan. terk etmek. — Sich ankleiden. — Schmetterling. Bauch. — Den Pfeil auflegen. Gurgel. — Wagentheil. — Endsilbe des Imperativs bei manchen Zeitwörtern. — Nacht. — Grüner Wolf. giltürmek : getirmek. iç. — Verrecken. ak baş. aruk vermek. nemed. mâdesi bozuk olanların ağzından rih gelmek. mit welchem dem Stoff Glanz verliehen wird. giyirmek : geyirmek. — Das Gehen. göbek sarığ : kediden büyük bir nevi hayvan dir. Erzähler. Reiten. gece. göçmen : konar göçer bedevi mesellu olan halk. gil : efal-i muaveneden olup bâzi fillerin ahirine ilave olunur. sevk-u ikame etmek. hayvan gibi çatlamak. nakilci. messen. Mittelpunkt. reftar. Hof. boğaz. merkeb. girmak : helak olup vefat etmek. überschreiten. Fahren. gödünk : kumaşlara mengene ile cila verici alet. hulkum. — Forttreiben. libas. Hinterhalt. kalemtraş. gezmek. — Weisses Linsengericht. Fahrzeug. gime : gemi. Graukopf. umkommen. berühmte Speise der Nomaden. — Aufstossen. Filz. göçi : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. zusammen Platz finden. nemed. — Schiff. Himmel. — Nothwendig. — Dessen Entfernung nothwendig ist. — Kehle. — Ganz blau. Nabel. gerek. merkez. — Filz.

kale-i tâlim. gökçak : güzel. Buharaya karib bir mevki ismi dir. yahşi suretli. — Schön. — Name einer Melonenart. mekkarlik. zeigen. nişane. — Ein Gespräch führen. göt : dib. — Der sehende. — Hintere. gösterişli. | görküzmek : işaret etmek. göşmak : göçmek. Rücken. darlegen. — Schauen. bir nevi it sineyi. sipah askeri tâdad etmek. Eine Art Hundsfliege. görsetmek : göstermek. görbezlük : cerbezelik. görüşlük : debdebeli. Abzahlung der Soldaten und Diener. görküz : alamet. — Verdruss empfinden. Untersuchung der Soldaten. sehenswerth. anschauen. Muster. hayvan nakşı. âdet. Versammlung. von gefälligem Äussern. görünklaşmak : sohbet ve mukyaleme etmek. ufak çocukların altına konulan eski paçavra. | götlük : eyerin ve palanın arkasına dikilen meşin. gökçek : güzel. — Spiegel. tâdad-i asker-u nuker. Aussehen. hübsch. görgan : gören. gönglak : gömlek. — Prächtig. — Grünen. Ortsname nahe zu Buchara. hoş. — Lagerplatz. Belauben der Bäume. gözgü : ayne. Jacke. gözemek : örü örür gibi dikmek. görbek : bir nevi kavun ismi dir. görmeye şayan. — Hemd. numune. arzu ve rica. boyunduruk. Gewohnheit. guran : asker halkası. eser. mohabbet eylemek. — Der schöne. — Sich versammeln. — Schein. yığılmak. gut. numune. eyi. güçen : kergese benzer bir nevi kuş dir. kamis. . Muster. — Betrachten. gösteriş. — Schönheit. mostra. mükedder kalmak. gösteriş. görmeye şayan. görenek : bezm. numayiş eylemek. göstermek. görük : hüsn. hoş. Wunsch. — Zeichen machen. — Schön. — Übersiedeln. — Vertrauenswürdige Sache. gözatmak : nigyah ve intizar etmek. yürek. dübr. ibret. — Herz. — Zeigen. izhar etmek. sohbet. — Himmelstein in der Festung von Samarkand aus der Begierungszeit Timurs. ibraz etmek. görüşmek : göstermek. — Lederstück hinter Sattel und Degen. gökarmak : mavilaşmak. görünk : tecrübe. erklären. görümlük : sahib-i hüsn. — Gesellschaft. görüksemek : can-u gönülden taleb etmek. — Herz. sehenswerth. say. gözenk : gözüm. ein rundes Geräth auf dem Nacken des vor ein Ochsenpaar gespannten Pferdes. intikal etmek. görülük : görüp itimad olunacak şey. darılmak. Timurs Beiname. dil. sanlı. — Thierbild. gözkarğa : bir nevi kertenkelaz. — Ein Geierähnliches Thier. ağaclar yapraklanmak. göngü : gönül. — Pfiffigkeit. Freundschaft pflegen. kürte. Betrügerei. görtek : görünüş. — Eine Art Eidechse. Truppenbewegung. gökümtal : göke mail. — Ein dem Flechten ähnliches Nähen. gösteriş. — Versuch. cemiyet. yürek. — Zeichen. muşahade olunmuş. güçkanmak : gücenmek. — Bläulich. zorbalık. Beispiel. asker yoklama edüp nazardan geçirmek. ein alter Fetzen unter kleine Kinder gelegt. gurutleşmek : toplanmak. zornig sein. yep yeşil gibi. Timurun lakabı dir.gök taş : Samarkandın kalesinde emir Timur Kurganın taht-i kadimesi olup gökden bir taş dir. çift öküz araba atının boynuna konulan girdiş gibi alet-i müdevver. — Zeigen. görak : görmek. — Von ganzem Herzen wünschen. manovra. meclis. göngle : gönul. yeşillenmek.

— Ein der Eiche ähnlicher starker Baum. yük hayvanı. — Verbrannte Dinge. belästigen. — Sonnenaufgang. güymek : yanmak. — Eine böse Sache. — Kleines Hemd. at üstüne konulan çul. — Der Lachende. Tagelohn. krumm. Krug. şaşkın. günbatar : gurub. kahkaha. — Sonnenuntergang. güralmac : eskimiş ve karımış çam ağacı. — Eine Art Weihrauch. — Alte Fichte. zudecken. | güyük : yanmış olan şeyler. gülücü. gubar. Sonne. Weihrauch der Feueranbeter bei Sonnenaufgang. gündaş : kadın ortakı. — Anzünden. gün : afıtab. defn etmek. tecemmü etmek. — Lachen. güdaş : kötülükden bir şey. at. — Sehr heisser Tag. desti. — Der Lachende. tiral ağacı. yüzü güneşe mail dir. gündüz. — Zu Last fallen. çenk. — Aufenthaltsort der Jumut-Turkomanen. — Zünder. — Brot aus ägyptischem Mehl. amuhte olmak. gülük : bargir. karatmak.güçlanmak : güç ve kuvvete gelmek. güneş. güçün : güc ile. gülgac : gülücü. gülkan : gülen. güküm : bakır desti. güçüm : güyüm ve meşe gibi bir nevi sert ağacdir. zor olmak. fenalık. güneş. Pferdedecke. merkeb. — Jemanden zu seinem Schwiegersohne machen. bir nevi çiçek dir. | güncilik : bir günlük. gülümsamak : dudaklar tebessüm etmek. divane. — Gattinpaar. gülüm : tebessüm. | gün toğar : şark. — Zur Gewohnheit werden. — Mit Gewalt. damad. | güygücü : yanıcı. in die Erde sinken. — Tagesarbeit. — Erde. günka : toz. günglük : ateşe yakılan güzel kokulu samg. gülac : misir unundan yapılmış ekmek. . | günlük : yevmiye. — Tagewerk. güni : hased. — Neid. ülfet peyda etmek. günaş : pek sıcak gün. — Lastthier. Kameel. günmak : gömmek. — Das Lächeln. kamis. Pferd. Taglöhner. — Erhitzen. kahkahazen. gümül : defn olmak. üstünü örtmek. razilaşmak. yakmak. Staub. günanmak : gün görmek. yere batmak. gün kulağı : bir nevi çiçek. gündelik. kavilanmak. — Begraben. — Der Stumme. kıskanc. gülgü : gülüş. gün döndü. gündelmek : adet. — Kanne. — Wie die Sonne glänzen. | güyavlamak : birisini damad edinmek. Schwiegersohn. Gegensatz zum Sonnenuntergange. edebsİzlik emareti. — Lächeln. Sonnenblume. güyav : güveyi. küm. Zeichen der Schamlosigkeit. iki hatun bir adamın nikyahında bir hanede bulunması. deve. güneş doğarken putperestlerin buhur ettikleri lüban. gündük : ibrik. | güynakcı : ufak gömlek. körte. tebessüm. giyav. — Mondblume. güneşin batıcık tarafı. kumğan. — Erstaunt. Tageszeit. verrückt. zwei Frauen in einer Ehe. gümüş tepe : yumut türkmenlerinin meskeni bir mevki dir. serseri. gün batar mukabili. gün çiçeyi : ay çiçeyi. — Der Osten. gün gibi mücella olmak. einem runden Schilde ähnlich. versammeln. Eifersucht. Jacke. — Brennen. das Lächeln. zorbaz. | güylanmak : hararetlamak. gündelik. topalak. — Sonne. — Eine Art Blume. koyaş. Entstehen einer Freundschaff. müdevver kalkan gibi. eine Art Blume. gün çıkış tarafı. günay : meşrik. — Hemd. — Bräutigam. gülme. | güydürmek : yandırmak. — Kupferkrug. hamal. güng : dilsiz. — Begraben sein. gün doğar. günküs : mutehayir. güynak : gömlek.

ergreifen. — Kessel. ğake : karga. cüzü parça etmek. dolab. güvanc : kıvanmak. Nogayenland. güraşmak : güreş tutmak. ğacğar : koşğar. mit der Hand zermalmen. Iran ile türkmen badiyeleri arasında-ki neharin ismi dir. — Ein Holzschloss. Gefäss. — Essig. iftihar etmek. ğatiş : hulasa-i kelam. durchsieben. bahadur. görültü. — Tribus des Schah von Iran. tadeln. — Eine Art Krähe. hizan vakti. büyük tencere. — Ringkampf. kemane. gurab. Gott. überwachen. güzak : güz mevsimi. Geschrei. schön werden. ğan : evğan. ğalaba : izdiham. der Sehende. güvenmek. — Weidende Thiere treiben. — Maulthier. Absicht. — Sieben. kulurlamak. görücü. — Lärm. — Eine Art Musikinstrument. şamata. kırkmak. ziyade güzel olan. kısa olan. gelin. — Gedränge. kemance. gürkanmak : sahib-i cemal olmak. zweisaitige Geige. Schilfrohr. ğadbarmak : girbal etmek. neben dem Thor. Lanze. — Karren. bitter. kaçar. güz : yaz ile kış beyni. | güraşcı : pehlivan. sikmek. — Rohr. talh. tavaif-i etrakdan bir kabile dir. Name eines Flusses zwischen Iran und der turkmenisehen Wüste. ğerk : bir nevi saz ve çalgı. — Ringkämpfer. güzen : örü örür gibi dikiş. — Lärmen. Rad. kavramak. zornig sein. ğacır : katır. güzel. ğazar : çuval. — Dem Flechten ähnliches Nähen. — Ringen. — Zermalmen. ğıcılamak : avuclamak. — Schön sein. — Das Thier auf seiner Spur verfolgen. ğazan : kazan. ğaltek : el arabası. tutuşmak. Auch in der Bedeutung von 'gören'. kurz. zerstückeln. — Herbst. — Schönheit. hakan. ğacımak : ufalamak. — Zwergenhaft. Rusiyada eyalet merkezi şehir dir. gouga. mizrak. Iran şahinin kabilesi. . gürkay : hüsn. gören mânâsına dahi gelir. — ? ğaşun : eşki. elemek. huda. | ğacırcı : katırcı. Held. — Schön. — Inhalt der Rede. gürküldamak : gürültü etmek. ğalğalak : galagula. ve nazaret etmek. pehlivanların birbirile yaka yaka kucak bekucak savaşmaları. — Herbstzeit. netice-i meram. Monarch. in der Höhlung der Mauer. — Sack. vafir. tâkib etmek. gütmak : ardı sıra yürüyerek hayvanı sürmek. noğay memleketi.güraş : güreş. azarlamak. bari. ein türkischer Stamm. hiddetlenmek. Braut. — Greifen. el ile bir şeyi ezmek. gürkan : cemil. ester. darılmak. Ğ ğacdevan : Buhara muzafasında meşhur bir şehir ismi dir. çok. Arm in Arm ringen. güzelleşmek. — Eine auffallende Schönheit. ğalke : çöpden mâmul kilid. sich rühmen. der Schöpfer. grosser Teller. gürkabay : sahib-i hüsn-u cemal. kab. ğaru : nay. gütmak : rai sıra yürüyerek mevaşiyi sürmek. — Sich freuen. ki kapunun ittisalında-ki divarın cevfine konulur. Hauptort einer russischen Provinz. — Maulthiertreiber. bakmak. viel. güzellik. — Berühmte Stadt in der Nähe Bucharas. ğalça : budur. — Das Ganze. ğaşave : ıklamak. güreş tutucu. tangri. kamış.

— Beischläferin. harac. — Im Ringkampfe Widerstand leisten. — Fremder. Steuer. Magd. dedek. — Rohr im Flussbette. — Lärm. — Weberkamm. klar. ğıncı : yem torbası. pipak meshi. ğuz : uğuz. ğuşun : büyük çizme. Freudengeschrei. ğın : edat dir. Sclavin. ğunacı. H hab (heb) : heme. Frauengeschwatz. hayıklamak : temyiz. ğidğid : dırdır çok kelam söyleyüp melal getirmek. — Geschwätziger Mensch. emr-i hazirlerin ahırına mulhak olur. — Land in der Wüste der Kiptschaken. — Köcher. ğişe : su yataklarında bulunan kamışlık. sakın içün dir. köpekleri kaçırmamak içün boğazlarına takdıkları kolada. hay hey : edat dir. tiryağı. ğirvaş : nessac tarakı. Säbel. meclis. ribat. ğırpıcı : tirkeş. — Drücken.ğıcım : kavurum. zertheilen. — Art Milch. Gelse. ğunek : büyük siyah kelag. çekme. hay huy : bağrışma. tembih. sivri sinek. das Nächste. giltige Spinne. kipçak. ğulçe : Türkistan da Kaşgare karib bir şehir ismi dir. rein. çuri. hatun mırmırı. Gepolter. deste. Hürde. Sclavin. köpek havlaya havlaya kaçmak. odalık. — Grosse Stiefeln. cariye. hay tülkün (hay tülüm) : düyünlerde okunulan şarkılara terdif olunur. ğutğule : görültü. die auf 'yar. bir nevi çalı ve çirpiden inşa olunmuş tabiye. | hay ölenk (hay hay ölenk) : kazak. — Versammlung. ğunçaçı : ğuman. sakil ve çirkin ve mahuf çehreli olan. ğunda : bir nevi güzende canver ismi dir. ğul-i biyaban. toy ve düyünlerinde türkü ve şarki yerine okulmakda olan 'yar yar' kafiyeli ölenk ve kuşuk dir. furchterregendem Gesicht. ğuzen : Afganistanda bir büyük şehir ismi dir. — Name eines schädlichen Raubthieres. ğilcaymak : kendisinden gitmek. halayık. — Von einem stark riechenden Gegenstand niesen. — Hochzeitslieder. bütün. şemşir. ayırtlamak. alles. — Mahnungszeichen. zan. — Lautes Schreien. avuc. pak. haydamak : sürüp akın etmek. — Futtersack. 'hay huy' rufen. schwarze Krähe. — Partikel zur Imperativsbildung. Mann von hasslichem. Zermalmen. küreş oyunda muhalifat eden. ğurubek : devre. ğu : çit. hay huy etmek. | hak kuşu : hak uran bir nevi kumru. | ğıcımlemek : sikmek. cariye. — Magd. beyhudane söylemek. — Bogen. ezmek. — Ganz. ğiram : çiğal. — Auswählen. delme. saf. ğırnak : keniz. — Name einer Stadt nahe zu Kaşgar in Turkestan. örümcek-i deşti. kirgiz. isar. kotan. Einsiedelei. halka. kyafe. — Begleitung der Hochzeitslieder. — Grosse. Halskette der Hunde. ğitircan : keman. — Den Verstand verlieren. . yar' reimen. ing. seray kavs. ğidan : kıpçak sahralarında vaki bir memleket dir. şadman. ğunan : dört yaşında-ki hayvan ve at. — Zoll. — Eine Art Taube. gürültü. kara kalkak. — Schanze aus eine Art Strauch. pele. tefrik etmek. bac. ğınkşımak : keskin bir şeyi istişmam ederek aksırmak. — Name einer grossen Stadt in Afganistan. ğuma : kuma. — Das Greifen. — Geschrei. Bellen des laufenden Hundes. Mädchen. hak hulasa : gümrük. ğiriv : dehşetlü feryad-u figan. — Auf Raub ausgehen. — Vierjähriges Thier oder Pferd. Einöde. şamata. — Beischläferin. ğul : yabanı adam.

serbest. hezare : Afganistan mulhakatinde. baid. verhasst. güzel. cem etmek. — Bellen der Hunde. hakri : ferzane. harman dökmek. o hem. hemol : heman hem. helaku : aslı kulahu. schön. cöb ve tir oklu. entfernt. heraval : mukaddim. Helaku han : Ben tuli han ben Dşengiz han ki meşhur dir. — Alljährlich zum Graben der Flüsse versammelte Arbeiter. Festtag. — Abwesend. auch Lerche genannt. harken : yorgun. Taugenichts. haşarcı. tiraş. auf einmal verschlingen.hakalamak : ödemek. — Gedräng. figan. hob : harman sürmek. | hakalaştırmak : ödeşdirmek. harmenk : yorulmenk. — hopuşek : bir nevi kuş dur. ifa ettirmek. kesret. haşari. hoplamak : lop lop yutmak. richtig. doğru. — Ernten. — Buckelig. Mogulenstamm. herbaten : galabalık. — Pfeil aus Holz. buğdayi samandan temiz etmek. tenperver. — Schnell. Gebetstag. hural : uzak. tard eylemek. — Gut und schlecht. köpekler sayha etmek. masal. eyi. Eile. hurun : tenbel. träge. huka : kambur. — Zahlen. herkak : hulayan hayvan. yorğun olan. murdar. in tiefes Wasser gehn. — Berühmter Name. rasch. kula at. hürkmek. — Schuld eintreiben. zebun. ifa etmek. beli. hed hed kuşu. — Müde werden. — Ja. istical. Witz. — Weit. — Untersinken. braunes Pferd. ok. hergele ve hayvan ile harman dökmek. auch 'haltek peltek' benützt. havuh) : evet. büyük çapasa dur. — Erzählung. — Neujahrstag. — Faul. azade. Gebell. — Eigentlich 'kulahu'. Versammlung. — Furchtsames Thier. — Widerspenstiges Pferd. Klage. herel : tarla sürmeklik. — Thau. — Sammeln. eine Krankheit. müde. hariş : gayb. tengir. — Müde. bir nevi illet. haltan (paltan) : acele. köpek hürmesi. nabud. böyrü. gark olmak. hurtig. — Vorangehend. sergüzeşt. hurmak : hulama. — Erhöhter Theil des Sattels. eine Schuld begleichen. — Gelehrt. çar-çapuk. — In der Provinz Afganistans. su yolğan. harun : azgın at. firasetlu adam. schwach. hürmek. heklavuk : aklağub. — Eifer. höcek : hikyaye. — Bayramfest. derjenige. bu. harun : yorgun olan. hürkücü çıkan adam. batup batup çıkmak. mashara. ermüdeter Mensch. haşar : nehir ve ırmak kazmak içün her sene toplanılan amele-i mükellife. Hagel. hid u hit : bayram. turgay dahi derler. — Entfernen. sich fürchten. frei. öşük. yorulmuş kişi. — Scherz. birden yutmak. borcu ida eylemek. mekruh. henk : şaka. hert pert : gayret. hulasa : nevruz günü. hana : eyerin yüksek mahalı. Wegweiser. eyü ve fena. levend. peki. — Ermüdet. yorgun düşmek. . haramak (harmak) : yorulmak. Pflug. | hakalatmak : ödetmek. verbannt. sürgün. — Eine Art Vogel. hertaman : şebnem. hopuş : bir nevi büyük kertekela dur. vertreiben. — Ackern des Stoppelfeldes. aid. derin suya gitmek. gut. Achse. köplük. hupukmak : batmak. düşe kalka. cale. mit dem Thiere ackern. — Jammer. namaz günü. huratmak : tebid etmek. latife. den Waizen vom Stroh reinigen. ermüden. Märchen. kılağuz. hok u çok : yâni pest-u bulend. ackern. hau (havav. — Müde. — Derselbe. 'haltek peltek' dahi derler. cemiyet. krumm. | hakalaşmak : ödeşmek. untersinken und emportauchen. Erschrecken des Hundes. klug. heray : feryad. moğul tayfesi dir.

Türkistanda Kaşgar ve Jarkende yakın bir belede ismi dir. dünnes Holz. halac : Raz-u Tus şehirlerinde ve Afganistan taraflarında Iranda muteferrik ve perişan ve hüsni melahetle meşhur ve benam ve büyük ulus ismi dir. Herrscher. Holzstück. hül : ıslak. hanc : zahm. halma : kuzu. Name einer Stadt in Turkestan. şiddetini teskin eylemek. görnek. — Hülle. beruhigen. hada : sırık. H haçır : aster. tekdir etmek. düyün. hürük : ziyafet. — Klebrige Speisen. işbu unvan umumen her padişaha itlak oluna bilir ise-de. schimpfen. — Von einem Thier getriebene Mühle. sövmek. kara hatay. ahu. — Beendigen. — Eine Art Melone. — Feuerschwamm. tödtliche Wunde. hüne : geyik. gazal. han balığ : Peking kadimi ismi dir. aslı huhan dir. karkaşa. hülanmak : mertub olmak. toy. hav : kav. havabla : çakmak. Beutel. hatayı : bir nevi kavun hatayi. zum Schusse bereit sein. hance (hamçe) : nazik şahce. — Stange. hürkünc : örkünc. çinde bir şehir ismi dir. Maulesel. Frauenschmuck. haşa : gaşiye. — Lamm. — Feucht werden. | harhaşalamak : azarlamak. sehr viel. ince deynek. haşal : çirişli bir nevi un aşı dir. sündürmek. fakat çin hükmdarlarına mahsus ve munhasir dir. kulaç. köpçok. şahinşah. — Name eines durch seine Schönheit und Eigenartigkeit berühmten Stammes. | harhaşalaşmak : dövüşmek. — Schmuck. löschen. ince ağac. şariya hamur aşı. Zierde. küçük ceb. bagl. hakan : padişah. bülend söyleşmek. Russ. — Baumwollstoff. — Athmen. — Dünner Zweig. atmaya hazir olmak. çop. mertub. yoluna komak. Nudel. eine Stadt in China. — In der Bedeutung einer grossen Stadt oder eines hohen Thurmes. hürmak : dem ve nefes eylemek. haras : büyük deyirmen at ve hayvan ile döner. Gazelle.hükünmak : reha etmek. — Hirsch. tayfe-i nisa ziveri. toklu. harhaşa : dırdır. Name eines ÖzbekenStammes. Schmaus. duri. — Den Pfeil auf den Bogen legen. — Feuerstahl. — Sack. — Alter Name Pekings. dal. haşıl : ziynet. — Mit einander streiten. — Eine Art Spiel. katar. höl. — Mahlzeit. kleine Tasche. hanlamak : bir ulusu ve ya bir kavmı kendisine intihab etmek. tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. zürnen. hünilamak : yayın girişine ok nasb etmek. — Nördlicher Theil von China. Hochzeit. — Furcht. bitirmek. an die rechte Stelle setzen. — Nass. hatan : şehir-i azim ve kale-i büzürk demek dir. hak pelek : bir nevi oyun-dur. darılmak. . ak hatay. Lärm. hürkatmak : ihafe etmek. halta : kise. insbesondere dem Herrscher von China gegebener Titel. hata (hatay) : çinin şemal kitâsı. — Sich einen Stamm wählen. kurum. feucht. tüflük bazi. sövüşmek. at takımı. büyük kaldırmak. — Padischah. korkutmak. — Erschrecken. tobra. mühlik cirahet. itmam eylemek. — Streit. — Wunde. — Beleidigen. auch 'bacin' genannt. Decke. Pferdegeräth. gross werden. bacin dahi derler.

überrasch t werden. mader. Zeit. — Schnarchen. — Kalk. zekyavetlu. Kamm des Hahnes. — Truppenintendant. kalıb. — Unterer Theil des Zeltes. — Geruch. içici. Horde. içkuyluk : musahib. valide. — Ziege. — Krone. havablamak : istemek. Darm. içkin. vasatında-ki. mutehayir olmak. unterer Flügel des Zeltes. verständig. akd. — Berauscht. deruni. hir : bend. sirke. içki : keçi. id : koku. — Erstaunt. horlamak : tevbih. idi : sahib. çizik. bir hane halkı. Gestütsbeamter. schnarchend schlafen. — Grosser Sack. Hülle. glückselig. . Eingeweide. abla. büyük hemşire. nine. Trinker. — Das Innere. aralık. Tante. — Scharfsinnig. — Gefäss. — Fein. — Aus geschmortem Weizen. Eigenthümer. idaci : ordu vekilharcı. nihayet. içmak : pustin. — Gesellschafter des Sultan. gehacktes Fleisch. — Stamm. zart. — Wünschen. içku : meşrubat. kabile. — Verachten. dünn. verlangen. Vertrag. hoşlaşmak : veda etmek. kısa el nizesi. içke : peder. — Mutter. Tuberose. ana. köfte. idgu : firasetlu. — Riechen. Fleisch. hubulmak : mezardan umacı çıkmak. lami. zarf. ben. Wohlgeruch. muharrem. içka (inçka) : nazik. — Glänzend. muskirat. wenn die Blätter abfallen. Herr. horoz çiçeyi. rude. ika. — Vater. hergele memuru. — Name eines Landes in Harezm. ica : valide.hazan : il. Ende. Obstzeit. hudek : eşek yaurusu. hadem ağası. kurzer Wurfspiess. mit Süssigkeiten vermengte Speise. — Verbranntes duftiges Holz zur Herstellung des Weihrauchs. — Beglückt. malik. — Aus Fell gemacht. I ibin : parlak. ikmuk : hal. hurtlamak. kaval. kürk. idiş : evani. — Getränke. — Band. içkinmak : muteacib. idağacı : buhur içün yakdıkları kokulu ağac. hurul hurul hurlayup uyumak. — Eselsfüllen. arzu. taleb. oğlak. Ziegenbock. — Fresser. icak : am'a. horoz tacı. mimari dahi Senimar dir. rayhe. — Schönheitsmal. huruldamak : hırıldamak. ince. fehimlu. içkaraki : içeride-ki. Eunuchenchef. — Abschied nehmen. | içkuluk : meşrub içilmeye salih. büz. Pelz. — Besitzer. — 'Den Todten aus dem Grabe nehmen' Z. için : içli. çadırın aşağı kanadı. uyurken boğazdan kalın ses etmek. sünbül. Essig. kab. rabt. idi kut : sahib-i sâdet. horan : çok yeyici. iden : haymanın taraf-i tahtanisi. Eigenthümer. buy. içan : buğdayı buryan ederek döyüp tatlı ile karışdırarak yedikleri bir nevi tâm. — Ein Schloss in Jemen. ata. tâzir etmek. deruninde-ki. devletlu. mevsim-i meyve. kendi kendine hoşhal olmak. haval : büyük çuval. — Inwendig. das Innere. hoça ili : harezm kitâsında bir memleket ismi dir. Fessel. lahm. Muttermal. malik. min. hişt : kirec. Hirtenflöte. bağırsak. istişmam etmek. barik. horos püpüyü : tac. sabib. Hausgesinde. idlamak : kokumak. hurnak : Behram gör içün Yemende Numanın yapdığı bir kasr dir. serhoş. mâcun. — Magen. mahsulatın yaprak dökecek Zeman. ahşa.

Gründer. açık göz. ikagu (ikau) : ikisi. beraber. — Walze. Seide. Rauhheit. Feile. igrim : berc-u baru. — Decke. bir nevi saz. egelemek. leiden. rabb. ikaklamak : düzelemek. — Ausbessern. tanrı. ausputzen. ausruhen. Getreidehaufen. Versammlung. ika (ikem) : sahib. perdaz eylemek. cila vermek. bağlamak. — Fessel. büküm. Leiden. gut. eine Art Schilfrohr. koku. eylindirilmek. gec. | iyiğlik : huşyarlık. — Klugheit. rical ve kübera musahibi. iyiğ : deb. icirku : gişa. id. bağ etmek. kendine gelmiş. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. cem etmek. yapışan. komşuk. — Eine Art Fliege. ham. cemiyet. von etwas Besitz ergreifen. ikalanmak : meks. toplanmış guruh. des fehlenden Zeitwortes 'imek'. sahib. malik. mürebbilenmek. | ikalanmak : sahiblanmak. feilen. igri : eyri. mit offenem Blick. ikalamak : sahib ve malik olmak. ik : hiddet. | ikala : ikisi-de. temellük etmek. huşyar. müzmin hastalık. — Wachsam sein. mihnet. ikisi-de birlikde. malik olmak. jemandem Milde erweisen. — In der Bedeutung 'iken' derivat. yığılış. Gemenge. saykal etmek. Trübsal. tevakküf etmek. harir. beobachten. — Alle Beide zusammen. — Mit den Zähnen knirschen. ikam. — Ursprung. bir nevi fena hastalık. Sattelkissen. gerdabce. sinek. çelik. — Krumm. beni adam. murebbi.de beraber. koşun. Geruch. eine Art böse Krankheit. . bir adama rafet ve atifetde bulunmak. — Gebogen. Wirbel. aram. dauernde Krankheit. — Eine Art Pflanze und Arzneimittel. vakif olmak. — Seufzen und klagen. — Sich einer Sache bemächtigen. igne : suzen. igirlik : derd. polieren. igir : yaban mersini. iğmak (yığmak) : toplamak. iyiğ otu : bir nevi nebat ve ilac ismi dir. — Sich aufhalten. verem sel. 'imek' fil-i nakşın muzarii dir. | ikaulan : ikiside birlikde. — Klug. — Zusammenhängend. — Zusammen. çespende. bir nevi beyaz acı ilac dir. — Sammeln. renc. — Nadel. spät. — Doppelheit. tegelti. — Sich bemächtigen. iyilmak : teyakküz etmek. iyilinmak : çevirindirmek. — Seidenfaden. elem. eine Art weisse bittere Arznei. şiddet. zuhur etmek. — Herauskommen. — Alle Beide. ika : asl. esnini. eylenmek. ikav. iğnak : insan. ikalamak : tesahib. Besitzer. tabnak. Name eines türkischen Stammes. peyvend. huşuna ve kendine gelmek. konak. hast. — Wilde Myrthe. Titel der Vornehmen. döndürünmek. ikak : zenc. mihmannuvazlik icra etmek. — Tante. Alle Beide. çıkmak. Wachsamkeit. | ikaulik : ikilik. teyakküz. malik. bend etmek. — Heftigkeit. dörpü. besitzen. igriçe : bir nevi meges. — Gastfreundschaft üben. istirahat etmek. ah-u anin etmek. bani.icğirmak : gegirtmek. — Mensch. — Etwas in Besitz nehmen. — Eigenthümer. igranmak : nale ve feryad etmek. ikacı : büyük hemşire. Schöpfer. abla. iğirmak : huruc etmek. — Art Trommel. iğir : gün begün kesb-i şiddet eden maraz. — Schmerz. yet. ikac : 'iken' mânâsına. su çevrintisi. harmen. gewendet werden. ifak : ibrişim. erscheinen. Mücke. — Eine täglich zunehmende Krankheit. Schlinge binden. iğirlamak : ağırlamak. Lungenkrankheit. ikamak : ukde. eyer esbabi. çift. derd-u elem çekmek. iğur : mulsak. eyi.

sich drehen. alem. — Saat. iki kızkardaş. ike : büyük. biegsamer Theil des Rückens. — Höher. ikirmak : igzal etmek. | iki da : iki kerre. fermanlik etmek. — Sattler. hükmi nafiz olmak. | ikance : oldukça. sal. iki abusun : iki hemşire. yemanden beschäftigen. — Zweien. anspannen. yenk. — Verbindungszeichen. — Möglichst. sebeb. zweisaitige Geige. — Anhalten lassen. arkanın ekilir tarafı. insan içün dahi mustâmel dir. dessen man sich zum Schutz gegen den Schlag der Bogensehne bedient' Z. Stück. iklik : derdnak. Ackerbau. Herr. ikargücü : çevirici. — Das vergangene Jahr. — Satteln. — Eine Art Gras. — Jahr. ikişer kerre. betrübt. — Zwanzig. Iklığ : bir nevi saz ismi dir. . Hand. cemiyet. streuen. ikirme : yirmi. — ikar : eyer. — Teich. Türkische Zeitrechnung. bei welcher Hengst und Stute verschieden sind. — Schwesternpaar. zu zweien. ilay : edat-i atf dir 'ile' mânâsına. guruh. Krankheit. kısrakı dahi başka cinsinden olan atdan durayan at. biegen. nezd. büzürk. — Gross. Besitzer. bir şeyi mukavves çarpık etmek. — Der Dreher. moğulce çiker. — Der Ärmel. iken : ekin. Saatfelder. ikrik : su çevrintisi. | ikarcı : eyerci. Wirbel. ind. in Erstaunen versetzen. — Der Zweite. tâkib etmek. Mensch. ikarmak : igzal etmek. mümkin mertebe. ilak : göl. Volk. — Sieben. — Ein Pferdeart. — Rothe Brustbeere. bulendter.ikan : revabetde mustahdim olup haber içün mustâmel dir. zin. — Krumm. iknurak : daha yüksek. — Zweimal. Werkzeug zum Mahlen. Ortsname in Turkestan. — Zweimal. döndürücü. unu elleyeyecek alet. ikanmak : bir şeye temil etmek. — Sattel. sene. sal-i güzeşte. egirmek. auch auf Menschen angewendet. fellah. il : yıl. krumm. — Spinnen. ilak : elek. gerdab. iki nufusa. çevirdirici. mezruat. gekrümmt. Zwirn spinnen. il. verfolgen. — Sieb. kabail. mukavves. auf dem Wege lassen und sich flüchten. ikde (cikde) : iyde. hayvanı hazırlamak. | ikilay : iki defâ. — Etwas krümmen. — In der Bedeutung 'mâ'. dönmek. insan. asitin. Türkistanda Samarkand ile Dşezağin ortasında bir mevki. ahta burma at. ikürmak : ferman. ata takım vurdurmak. — Leidend. Versammlung. cesim. ikarlamak : eyerlemek. — Wasserstrudel. | ilamak : elekden geçirmek. ilan : mâ mânâsında dir. sal-i türkan dayresinin altıncısı. sarac. | iki vara : ikiye. illet. ikma : eymiş. — In Zusammensetzungen gebräuchlich. ikni : ekni. ikinc : ikinci. olduğu kadar. tane. — Name eines Instrumentes. — Befehle ertheilen. — Säen. — Spinnen. ikleçmek : tevakküf etdirmek. halk. il tur (bil tur) : geçen sene. kişt ve zeraet. dest. suznak. | ikmak : eymek. kemançe. ikmak : serpmek. Bauer. sahib. ikrimci : yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmağa takılan halka. meşgul ve sergerdan etmek. gamnak. — Saat. ikin : aceba. el. Stamm. iplik rişte etmek. ikdiş : aygırı başka. für zwei. ein Urtheil erzwingen. ilan otu : bir nevi gyah ismi dir. Saat. dihkan. — 'Ring. ata eyer vurmak. çarpık. — Satteln lassen. hayl etdirmek. ikme. yolda brakup savuşmak. | ikarlatmak : eyerletmek. Ursache. azim. tohum.

— Drehen. — Lau. suyu ateş üzerinde koyup burudetini biraz izale etmek. ılıca. ilçi : sefir. ilğamak : akın etmek. muavenet etmek. dönme. forttragen. — Esel. in Feindesland einbrechen. — Botschaft. aldamak. ilğamişi : akın. — Die Kälte brechen. ilğar : moharebeden evvel bir tarafa sevk olunan muhafaza ve ihtiat askeri. — Hand. yağma. treiben. das Wasser ans Feuer stellen um die Kälte zu mässigen. mulatafa etmek. barberader. sürmek. Donner. Griff. devr etmek. Streifzügler. ılğın : kez. scharf. barkeş.ilana : çevre. ilbarmak : pişmek. — Verbindungszeichen. kevkeb. saldırmak. kalburcı. — Verändern. tarac-u talan edici. — Ente. — Raubzug. Diener. warm. bağlanmak. Drehung. — Siebmacher. ağır ağac. Greis. iliğ : nim germ. koca adam. fatir olmak. betrügen. moğul hanlarından birisinin ismi dir. sıcak ve hararetlenmek. brennen. ılk (ılak) : sakız. iletmek : getirmek. ilik : eldüven. Handschuhe. yolgun. — Blitz. | ilğarcı : yağmaker. kulp. 'maa' gibi. yelim. helfen. kullanmak. ilat : illerin oturduğu mahal. yanmak. yürükler. in Schweiss gerathen. sıcak. Name eines Instrumentes. tez. inalmak. matt werden. benützen. — Mensch. girdiş. ilik : kalbur. girbal. ilka : insan. | ilçilaşmak : yekdiyerine ilçi gönderüp muhabereye girişmek. alem. umwenden. — Glatt. schweres Holz. çevrilmek. ilğau : metin ve müstakim bir nevi deynek. umgeben. eşek. vorwärts. bewegen. kerakeş. müzdur. | ilçilik : resalet. il. ilbarsun : bir nevi ördek. — Mit der Hand aufheben. ıldırım : şimşek. kethuda. ildam : çabuk. yıldırım. tarac. — Lastträger. Verwalter. yakılmak. | ilanma : dönme. . — Zaudern. — Plünderer. Plünderung. aksakal. Jürüken. peyvend olmak. ihate etmek. ilenmek : eylenmek. — Von Stämmen bewohnter Ort. scherzen. kabail. ilanc : ilk defâ tezvic edilen hatun. — Schnell gehen. Name eines Mogulenchans. yed. kızılcık ağacına muşabih. Zeichen. ilinmiş. — Bringen. zincir. | ilikci : elek yapan. ilişmek : bend. ilhan : moğulların hükmdarlarına verdikleri unvan dir. — Alter Mann. mülayim sıcak. Sterne. yardım etmek. çapaulcı. nuker. ıldız : nabatat ve eşcar kökü. — Knopf. kaldırup abarmak. ileri. — Schnell. ilişil : ehtiyar adam. ilkak : tükme. Kette. suyun hararetinden kabarcık peyda etmek. eldiven. ilinmak : soğuğu kırılmak. kızğın. ilanmak : dönmek. — Verbunden sein. — Botschafter. Blasen im siedenden Wasser. behle. ilen : edat-i atf dir. ilik : el. nakl etmek. resul. — Das Drehen. ilğarmak : dörtülme gider gibi koşmak. plötzlich angreifen. — Halbwarm. Ring. bir nevi sazın ismi dir. Menschenkind. eilen. Taglöhner. ilçikyan : himar. — Kochen. — Einander Boten senden. — Reservetruppe vor dem Kriege auf die eine Seite ausgesendet. halka. — Plündern. aşair. — Handschuhe. — Zum ersten mal heiratende Frau. iliklamak : el ile kaldırmak. sefaret. — Fünfzig. dest. bağteten hücum etmek. — Sieb. keskin. ilitmak : tagyir etmek. bat. beni adem. — Kreis. lau. ılçak : nim germ. ilanir : hamal. — Eine Art starken und mächtigen Knüttels. Gesandter. düşmen memleketine sarmak. ilik (illik) : elli. — Titel der Mogulenherrscher. çevrilme. akıncı. — Pflanzenwurzel. sıcak etmek. der rothen Kornelkirsche gleich. — Harz.

Ausdauer. mâyetinde. başa korşun dikici ve bu gibi mudava eden acuzelere denilir. kab burunu ve lülesi. imkek : tâb. arkadaş. — Glänzender. süt verdirmek. — Arznei. derd-u elem çekmek. imak : zahmet. ilkün : il. pistan. — Heilen. elan. — Säugen lassen.ilkari : ileri. kavramak. — Bis yetzt. geçid. — Muthige alte Frau. Frau die dadurch heilt. Kive hükmdarlarından birisinin ismi dir. tutmak. — Treuer Freund. hemrah-i muvafik. imrağ : matlub. reme. imizmek : emdirmek. nehmen. imanmak : utanmak. la. zen. buhar. — Vorwärts. würdig. derman. imiz : sis. Schmerz erdulden. Nebel. — Begehrt. Aufenthalt und Nest der Vögel. kuvuk. — Begleiter. gevşek. bend. Pass. ibtida. avret. imiğ : pek karanlı zulmet. — Leiter der Angelegenheiten eines Volksstammes. cidd. Welt. — Er nimmt nicht. — Beschützer. in : hayvanların hane ve mağarası. mit Milde erzogener Mensch. makbul. — Jetzt. Name eines Herrschers in Chiva. guruh. faul. iltirmak : parladamak. pesendide. ilmek. sich hüten. tembel. imçak : meme. gayret. derbend. mukaddem. erst. imukdaş : meme daş. imdi : şimdi. türkische Zeitrechnung. — Freilaufendes Pferd. Schlinge. — Mensch. çocukların el-ile yürümesi. in seiner Gesellschaft. ilkarmak : zabt. ilmek : dükme. imğa : dağ geçidi. — Ergreifen. Mittel. — Ermüdung. bistan. bu ane kadar. imeçi : şecaetlü koca karı. beyahrte Frau oder Hexe. ziyadar. ilmas : almaz. insan. pertev endaz. strahlend. Genosse. iltuzer : ilat ve kabail işini yoluna koyucu. sütkardaş. emcik. Beschwerde. Thal. layik. meşakket. . beliebt. — Mühe. ilküy : izzet. zincir. nekide. gegenwärtig. inağ : yar sadik. destinde. evvel. — Milchbruder. anfangs. hempa. leuchten. nefes ile terbiye olmuş adam. eyerdaş. | imdikaçe : şimdiye kadar. Gestütsheerde. şaşadar. hergele sürüyü. Gefässschnabel. — Gebirgsenge. — Dunst. Fleiss. List. früher. — Sattel. — Sich schämen. dere. beyennez. ini. sal-i türkan dayresinin yedinci senesi dir. leiden. münevver. Dampf. buğ. mualece etmek. es passt ihm nicht. hicab etmek. dass sie dem Kranken Bleistückchen auf den Kopf legt. — Glänzen. cemiyet. — Arznei für alte Frauen. ikdam. erwischen. ihtiraz ve ictinab etmek. — Frau. biperva. âlem. Geschöpfe. kabz etmek. Gefahrte. imel : eyer. saymaz. — Gemeinschaftliche Gattin zweier Brüder. halayk. | imkekdaş : emekdaş. — Weibliche Brust. — Gesäugt werden. köhne sal cadı ve hatun. zin. — Grosse Finsterniss. yak. imeldaş : hempa. — Das Kriechen der Kinder. — Ermüdung. weichlich. imas : deyil. im : koca karı imi ve devasi. | imkeklemek : çocuklar el ile yürümek. ime : ilac. ilti : iki biraderin zevcesi ve haremi. — Würde. — Thierhöhle. — Kette. — In seiner Hand. Eifer : das Kriechen der Kinden auf allen Vieren. çocuklar el ile yürümek. kyardide kadın. — Weibliche Brust. | imizirmek : emizdirmek. nein. ılkı (yılkı) : başı boş gezen at. kleine Grotte. Weib. — Nicht. Schaar. bağ. imizik : meme ucu tükmesi. bu vakta dek. iltirarğuci : parlayıcı. das Gehen der Kinder auf allen Vieren. imkan : kadın. Kukuk. duman. küçük gar ve kuş ve tuyurın mekyan-u yuvası. mergub. Heerde. | imelemek : mudavat. çare. deva. imkenmek : zahmet ve meşakket. imuşak : depne depne meme. — Brustwarze. ilkida : elinde. erleuchtet.

Bey. inalmak : temellük. inaka : küçük birader. — Frau. — Sohn des Schah. Grossvezier. Günstling. Feinheit. ziyadesile israr ve ikdam etmek. — Sich krümmen. memluk. asiya-i vustada bir rütbe dir. bende. şeyh kabile. feryad. inaşlamak : inişlemek. şehzade. Klage. emin-i mühürdar-i padişah. — Perle. mervarid. inçi : hanım. — Knechtschaft. eine dem Sesam ähnliche Samenart. inckirmek : aheste aheste girye ve nale etmek. — Verwandter. inculuk : esaret. eine grosse Würde in Turkestan. — Fein. inkek : zanahdan. gül. Rose. zarafet. — Gewölbt sein . dünn. Name eines türkmenischen Ortes. verlasslich. şikeste-i hatir. kabul içün boyun eymek. köle. ham olup bir şeyi almak. Siegelbewahrer des Padischah. naziklik. indamak : hanesine çağırmak. hafif hafif ah-u anin ile ağlamak. inçirmek : ayıklayup saklar gibi nefes almak. Prinz. sığırın dişisi. sisame benzer bir nevi dane dir. Wange. ini : küçük kardaş. inek : bakar. incu : durr. incmek : gönlü kalmak. derebeyi. inkimek : munhani olmak. Schrank. inkildamak : ön çekmek. Fehler. — Das Kameelweibchen. inak : mukarreb. ince etmek. incmak : terkik. Scharfsinn. husul-i maksad içün başından dönmek. itimad. — Durch Zeichen rufen. nedim. Vertrauen. inişe temaül etmek. indav : işaret ile davet etmek. hediv. initlemek : bükülmek. schlaues Weib. Diener. inanc : itikad. — Vertrauter. musteşar. musahib. Staatsrath. inav : bir nevi at hastaliyi. Gesellschafter. — Verfeinern. sich herablassen. irfanlı. bey. inatmak : ikdiş ahte etmek. figan. uyuz illetine mübtela olan develere anın yağını sürerler. öge. inckelik : hile. — Castrieren. — Griff. dolab. — Überzeugung. tevhin etmek. Genauigkeit. — Leise weinen. — Kinn. serdar. — Kind. narin. enemek. Würde in Mittel-Asien. gelehrt. — Eine Art Pferdekrankheit. initmek : keskin etmek. seufzend weinen. inçke : ince. kölelik. inal : mahrem-i has. teke türkmenlerin içinde bir mevki ismi dir. — Hoden ausschneiden. — Schluchzend athmen. barik. kurena. muşavir. inak. inalcık : şehzade. mütemed. tez-u tünd etmek. das Beschmieren mit dem Fette eines räudigen Kameeles. Günstling des Padischah. inkan : devenin dişisi. ınçkırmak : derd ile fıklayup ağlamak. firaset. ubudiyet. — Betrübt sein. — Jemanden einladen. — Vertrauter Freund. inçik : kabza. yanak. süt ninesi. çene. Türkistande büyük bir rütbe dir. mukarreb-i padişah. beschleunigen. Kuh. pembe. mütemen. Sclave. — Schmerzlich weinen. davet-i celb etmek. Schwätzer. — Schärfen. — List.inak : rakik. Schminke. ah-u enin. inan : devenin dişisi. durch Neigen etwas aufheben. empfangen durch Verneigung. kırık. — Feinheit. gebrochenes. inamak : hayvanı ema etmek. mukavves olmak. müciz. musteşar. — Jammer. — Grubenfalle zur Thierjagd. daye. zekyavet. ahte. zart. düzgün. inamlı : sahib-i ehtiyar. dilmande. — Der jüngere Bruder. mütemed. inkildu : nale. — Schmeichelei. geistreich. — Seufzen. — Kameelweibchen. ah-u enin. zevzek. mene. muhtal kadın. Vertrauter. inavlı : avda hayvanları tutmak üzere yerde kazılan hendek. — Herabgehen. dikkat. Amme. muldurdamak. abschwächen. — Der jüngere Bruder. sich überaus anstrengen. zarif. sakat.

kalın. iplicek : irk madeni. — Im Geheimen schmerzlich weinen. — Springen. bir işi yoluna komak. — Wehklagen. ruculiyet. . Zungenkrankheit bei Pferden. ipitmek : su dokundurmak. şayeste. — Grinsend lächeln. — Gerath. gayetsiz. ipar : müşk. dağ geçidi. irğak : karmık. ircaytmak : gülerken dişlerini göstermek. Land der Perser. tahrik etmek. Lippe. hükmdarin serayı. inu : lisan ve dil ve zeban hastalığı. iraul : mukaddimet el ceyis. acem memleketi. iren : alet. Organ des menschlichen Körpers. schütteln. — Dick. inkmak : adet etmek. ırmak. — Zornig sein. iran : hurr adam. hazin hazin ağlayarak teganni etmek. inukti : acaib. — Befeuchten. amber. derende. dörütmek. — Moschus. kudret. Ambra. — Stiel. — Absteigen. — Mann. ihtiyar. ipimak : hareket ve cünbüş etmek. sich rühren. sibanin yaurusu. Fürstenpalast. leb. Hügel. iranlık. ruculiyet. Männlichkeit. nihayet. iren : su. dudak. tepelik. hadsız. Haken. derpinmek. — Der unter Theil eines Ortes. — Bewegt sein. hareketlenmek. erfinden. — Eine Art Weide. ir (ayr) : erkek. — Wasser. — Trauernd weinen. Hahnenkamm. Freiheit. — Berg. Gebirgsweg. Geschicklichkeit. irğamak : sıçramak. irkişi. münasib. — Spaten. inklemek : in çekmek. tal. eine erhöhte Stelle in der Mitte einer Festung. — Auswahl. tac-i horos. Männlichkeit. seltsam. âlet. reşte illeti. — Wünschen. — Nabel. azadlık. unendlich. | irlik : merdlik. tenezzül etmek. — Sonderbar. hoşbuy. gehorchen. wohlriechende Dinge. etwas anordnen. — Geschüttelt werden. ip : sab. herumspringen. garib. geçid. — Tapferkeit. — 'Vortrab des leeres' Z. — Eine schwarze Tuchart. | irğanmak : kımıldanmak. Klagelied anstimmen. geeignet. iplamak : münasib iş görmek. iras : himarın ankırması. — Entfernt. irağ : uzak. stark. | ipitlemek : ıslanmak. bala hisar. meharet. yogan. apuşka. Macht. atın lisanına çıkacak bir nevi maraz. kulab. tertib etmek. Fluss. pişcenk. kabail-i türkmeniye içinde bir kala ve mevkin ismi. alçak mevki. itât etmek. ipar kuruğu : Samarkand tarafında bir kariye ismi dir. inukse : sansız. zürnen. ipkin : bir nevi siyah kumaş. merd. inmak : mutegayyir elhal olmak. — Ein freier Mann. — Eine Art Droguerie. nale etmek. irik : intihab. — Sich bewegen. — Zungenleiden. Eselsgeschrei. — Name eines Dorfes nahe zu Samarkand. tepe. — Freundschaft schliessen. misli görülmemiş bir şey. inmek : nuzul. — Reissend. Mannbarkeit. ud. passend. arzu. ipik : dağ. grob. ülfet etmek. ruculiyet. beispiellos. Löwenjunge. Wunsch. baid. tebessüm. inkişmek : temenna etmek. inkişmek : nevha etmek. kalenin ortasında-ki yüksek yer. Name einer Burg oder eines Ortes in Turkestan. — Schreien des Esels. — Grenzenlos. şecât. göbek. atlamak.inkin : nafe. muattar olan şeyler. ivelik : kavi. — Schluchzen. | irğatmak : kımıldatmak. iraiş : aşağı mahal. — Befeuchtet werden. gebunden sein. Held. inkremek : hazin hazin ağlamak. — Entsprechend arbeiten. inük : enişli. inşad-i ihdas etmek. irği : bir nevi süyüt. inkrenmek : derdle gizlice ağlamak. merbut olmak. eşek bağırması. siyah iplik. ıslatmak.

— Sich an einer Stelle versammeln. — An demselben Tage in der Früh. — Bedingungszeichen bei ZeitWörtern. — Enthaltung. büyük. schlechtes Naturell. irzir : imtina. ağır. — Fragezeichen nach Zeitwörtern. terazi ve yükünün ağır tarafı. istigna ile terbiye olmuş. ferda. — Märchen. Scheiden. rayhe. irkişink : tesbih tanesi. erken. Eiter der Wunde. Hoffnung. irkin : istifham içün fi'llerin ahirine gelir. einem Dattelkern ähnlich. Rost. — Mann. irmut : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. pakize. cem' olup durmak. eine Art Filzstiefel. çirk teraküm etmek. oğur. sabah. war. becerilmemek. Glück. ledig. yığılmak. . şeci'. — Bewandert sein in der Militärwissenschaft. irik dolub birikmek. Trennung. irinklamak : munfesih olmak. Erzählung.' Toben des Meeres. irvam (irum) : fenn-i askeride meharet ve kumandan-i leşker. — Entschieden sein. kahil. usanmak. — Unterhose. — Jung. erken kalkmak. bıkmak. merd. in Demuth erzogen. irildamaki : arslanın bağırması. farz ve ihtimali ifade eyler fi'lile harf terkibi dir. çay. külak. arka sıra gitmek. Überschwemmung. tayb. mukaddem. hurma çekirdeyi gibi ba'z şeylerin danesi. frühzeitig. re. irsa : harf-i şart. ol vakit. irtğu : temiz. akl. — Gute Nachricht. dilaver. Rand. 'kilmas irkac' henuz gelmez demek. kısa. irkek : erkek. das Geschrei wilder Thiere. — Freundschaft. Bangabstufung. erken. istikrah etmek. Farbe. çit. sich langweilen. bat. irmacuk : küçük ırmak. ördek. — Mann. das Frühe. das nicht Entsprechende. naz. mahnte. Ente. irum : gerdab. — Wurzel der harten Aloe. 'henuz' mânâsına fillerin ahirine ilhak olunur. is : huş. — Aufgelöst sein. — Ausfliesswasser der reifen Wunde. — Name eines Türkenstammes. keusch. irkine : alaçukun kebteke baş tarafında olan çöp. hakkından gelinmemiş. ol ruz. istima' etmek. der folgende Tag. — Aufpassen. — Rosenkranzkügelchen. irsanın nefii dir. ümid. irmas. Kreis. — Flüsschen. — Das Brüllen des Löwen. — Sich versammeln. Befehlshaber. buy. iselemek : kulak vermek. — Sich nach einer Seite neigen. irnek : hevale. muvafakiyetsizlik. irkenk. anhören. cesim. — Grob. cerahetden çıkan fesad ve çirk. fal hayr. — Früher. Suffix der Zeitwörter in der Bedeutung 'henuz'. irtun : içdon. iriş : bezin boydan boya giden cüzgü telleri. gayri mütêhil adam. Fabel. bedhuylik. yarın. gross. irkencek : bir tarafa ağmak. iştan. temevvüc. Rinne. efsane. Verstand. — Klugheit. irkac : keçi aygırı. irkulağcı : ud-el salib kökü. yırtıcı hayvanın avaz ve sedası. tefrik. irikmek : kati olmak. hikyaye. irim : beşaret. imiş. temail etmek. Morgen. — Satteldecke. — Das Schwingen. bir nevi çizme. irken : erkişi. irke : genc. fark. irkaşmak : bir mahale birikmek. irtaki : kadimi söz. irincek : tembel. die schwerere Seite der Wage. — Tiefe. kühn. — Die gleichmässigen Fäden der Leinwand. irkmek : birikmek. zeng. Junggesell. — Rein. — Zeltpflock an der Stirnseite. — Ziegenbock.irik : yoğan. schwären der Wunde. toplanmak. mücerred. halka. irta : önce. irink : olgun yarelerin suyu. tereng. hinter einander gehen. koku. destan. Geruch. | irtank : ol sabah. Gans. früh aufstehen. schwer. irklik : dostluk. mertebe. — Faul. rütbe. irin : eyerin keçesi.

— Pflanzenname. meydan-i rezm. Turban. — Versmaass. Versicherung. hararetlu. afiyet. şebih. — Geleugnet. | iskilmek : paçavra olmak. muadil. itikad. harb. yakın ve baver etmek. utanmak. jemandem etwas verweigern. merkeb. ismek : esmek. — Bosheit. nass werden. — Wehen. düş. siyanet etmek. fiebern. taht. — Paar ähnlich. kabul etmek. tesehhün etmek. işanmak : inanmak. humma olmak. — Feucht. — Arbeit. Hitzbläschen. — Warm. atik. çift. kabul ve tasdik etmeyin. vertheilen. isri : bir nevi vezn dir. menk. Betrügerei. eine Jagdvogel-Art. hareket-i kesre. — Fieberhitze bekommen. — Kampfplatz. riechen lassen. ben. Schwelle. — Jemanden begnadigen. salim. işek : eşek. merbut etmek. — Glauben. sahih. ısıtmak : isitme tutmak. tebhale. kulak salmak. — Glaubet es nicht. erröthen. işanmağur : münker. ergrauen. islamak : kokulamak. Friede. — Falke. refik. isiğ : sıcak. etwas schützen. nemnak kılmak. isti ot : fülfül. kapunun taşra tarafı. — Handtuch. bu yanda. işanc : itimad. afiyet. nemnak olmak. zir. kapu ağası. iskene : necar aleti. hicab etmek. tevdi. şarki. şaşe etmek. selamet. iş : amel. merbut olmak. in dessen Nähe viele Warmquellen sind. nehmt es nicht an. | işanılmak : mü'temed ve mü'teber tutmak. fersude. Kampfort. horchen. — Zerfetzen. girişmek. Gefährte. pissen. Bedrückung. asa getirilmek. hâb. akl ve hoşuna getirmek. Traum. Kampf. — Ohrgehänge. iş kur : mahal-i harb. befeuchten. hayf. kyar. hamyaze çekmek. afsus. ruya. isre : bu tarafda. isik : hal. — Schönheitsmal. iskarmak : hayaline getirmek. — Riechen. seyis. muharebe yeri. abgenutzt. istilaği : bir nevi destar ve imame. işanmakin : inanmagin. — Übergeben. ganz. tasdik. annehmen. — Pfeffer. isnemek : esnemek. fi'l. isirkamak : bir adama atifet etmek. baytar. isiğ göl : Türkistanda vaki bir göl ismi dir. sülh. 'sisk göl' dahi derler. bir şeyi kurmak. isiz : uyku. — Gesund. — Verlässlich. işik : dergyah. guşvare. — Schlaf. Zerimonienmeister. ispir : baz. halka. sağlam. türkü. — Sich schämen. bavur eylemekin. trauen.isen : sağ. itikad. — Fesseln. ungläubig. | isenlik : sihhat. rezm. — Auf dieser Seite. ıslatmak : asa getirmek. isirğanmak : kızarmak. kokulatmak. siyah biber. inanmaz. etrafında iliceler ve hamam kudret pek çokdur. iskuci : casusi. . — Gesundheit. ayari. bir nesne birisinden dirig etmek. isirğa : küpe. blasen. — Name eines Sees in Turkestan. hafiye. hubub etmek. iski : köhne. — Alt werden. Volkslied. | iskirmek : köhne ve fersude olmak. wahrhaft. islarmak : teslim. teşrifatcı. — Jemanden an etwas erinnern. — Gähnen. hararetli olmak. isirğan otu : 'gezne' denilen bir nevi nebat ismi dir. islanmak : aslanmak. işamak : gevşeyüp yayılmak. Reitknecht. — Vertrauen. — Thor. — Thorwächter. taksim etmek. dügane. istima' etmek. bir nevi şikyar kuşudur. — Schreinerwerkzeug. Heil. — Ermatten . itimad etmek. | işik ağası : kapucı başı. iş : çevre. kadim. — Esel. — Alt.

etek. itka : pazar kurulan mahal. münevver. — Der Samen der Hainrose. işterek : mevc. itkü : kayb olan şey. yıldırım çakmak. bark. — Eine Art Röhricht. itiklamak : dörtmek. ıslık çalmak. rehvan.işikay : gece. — Fliessendes Wasser. parlak. işlenmiş. — Gerstenkorn (am Auge). gerü kakmak. festbinden işnamak : parıldamak. şimşek. — Nacht. gestohlene Kleider. — Marktplatz. çalınmış esbab ve emval. Sänger. ağız kenar. izci : izle giderek sariki bulucu. — Verlorenes Gut. — Wogen. — Volkserzähler. huda. kayb ve zai etmek. tecrübeli. itkuci (aytğucı) : muhbir. itik : ötkin. itük : edik. sirât etmek. def etmek. . konduracı. red. Lippe. — Stark. in Nussgrösse. tacil etmek. Rand. — Stiefelverfertiger. işlenmiş. furtuna. işnar : parlak. yıldız böceyi. — Name eines bezwingenden Fürsten. trompeten. — Unterhose. — Saum. halik. leuchtend. iti bölük : eyi çihel kavunu. muze. — Stiefel. Leuchtwurm. — Eine Fischart. ivirkaç : çevricek. işilkan : şugl. verloren. işki : bir nevi kamış ve ney. çevrilmek. it balığı : kefelçir baliği. wenden. yürütmek. it üzümi : inab. bir nevi şikyar kuşu dir. | itaklamak : eteye bir şeyi doldurmak. — Den Dieb seiner Spur nachgebend auffinden. def etmek. — Sich um etwas drehen. ivirmek : çevirmek. — Zerstückeln. umgeben. itirtmek : parça parça. — Verlieren. — Schneidend kalt. | itürmek : itkürmek. — Verloren gehn. sich beeilen. italğu : çarh. etek. işkırmak : safir vurmak. döndürmek. ziyadar. taşkin. pug çalmak. | ivirilmek : bir şeyin etrafında gezindirilmek. Traber. çok söyler adam. ihate eylemek. bohren. yürür at. Rand. panayir yeri. meddah. burmak. — Stossen. acele. italik : damenin haşiyesi. gayb. âşik. eteklemek. nefkud etmek. it hiyarı : hanzal. ayak nakşını tanıcı. işırık : yağmurla rüzgyar ile çakan yıldırım. — Graben. — Eilen. dertmek. | ivirişmek : bir şeyin etrafında dönmek ve dolaşmak. serval. devirmek. — Schnell. imtihan olunmuş şugl. schlagen. çizme. — Saum. itmek : ilerü sürmek. devre kazmak. — Beschäftigung. — Drehen. it dirseyi : arpacık gibi bir çıban. Schwätzer. zai olmak. işin : yıldırım. — Art Weintraube. keskin. burudet-i şedide. itasalmak : dörtmek. blitzen. sert. — Das Lüften des Gewandsaumes. çakın. tufan. it burnu : nesrin tohumu. an jeder Ranke sind vierzig Stück. sich beeilen. Wetterleuchten. pare pare. gerdanide. yorga. damen. it brak : Oğuz hana tegallüb eden hükümdarin ismi dir. eine Jagdvogel-Art. bewahrt. itak : zeyl. kakmak. — Vor sich hertreiben. Leuchten des Blitzes. — Stossen. izi : allak. ivmek : çabuk. itelemek. zai. çakmak. işkin : akar su. etek sallayup yellemek. — Die Coloquinte. 'edelim' mânâsına. | itükci : edikçi. nemed. erprobt. — Glänzen. leb. leuchten. her kökünde kırk elli dane peyda olup cevizden ziyade büyümez. işlek : seri'. itmek : kaib. rabt etmek. Filz. işkirink : kara soğuk. scharf. sazende. tırmıklamak. — Das Gedrehte. iştan (iştun) : iç don. bölük bölük etmek. — Glänzend. tez. forttreiben. — Gott. — Eine Melonenart. — Blitz mit Wind und Regen. — Kreis. in der Bedeutung von 'edelim'. der Schöpfer. Gewitter. — Pfeifen. — Blitz. işmek : kazmak. Wellen. Überschuh.

hamun. varak. Wunde durch Reibung des Sattels entstanden. arka tarafı. — Schwarz. zaif. derbe Speise. irsal etmek. — Zu Fuss. Helligkeit. ufak irmak. hageln. yadavide : yede taşı. wie etc. — Nachsuchen. fakir. tecessüs etmek. — Bei den Mogulen die Befettung eines. salben. tiftik. schneien. tüy. yabancı. aydınlık. kır. ruymal. kuvvetli hayvan. yağrın : yağır atın omuzları arasında yağlı yeri. yağmur. yaban : biyaban. mit Butter bereitete Bauern-Speise. yağın : yağış. bikyane. — Wolle. sahk etmek. nachspüren. Feder. yafrağ : yaprak. cevre. tedhin etmek. yağdu (yahdu) : nur. — Wunde an der Schulter des Thieres. siyah. Sommer. verschiedener Gattung. — Tiefschwarz. absenden. Einöde. breiartig. yayank. hemişe. asaker-i piyade. omuzlarını eyer vurup peyda olan yare. tonlu at. taşra. yabanlaşmak : göndermek. lafzen. eriğce. yağış : yağmur. yaya (yayak) : piyade. — Ermüden. eta'ma yağ komak. Gebäck. regnen. immer. dinc at. baran. Fett in die Speise geben. kıl. yağçamur : yağımçur. sahra. — Leinwandlappen. gut. beyhudegyu. yağ ile yapılır rencber tâmı. wird auch auf dem Schlachtfelde neben die Fahnenstange gestellt. ziya. Fusstruppe. — Senden. harc. — Salbe. meydan-i harbda dahi alemin ayakina ilkönce başına getirildiyi halda. moğullarda ilk evvel bir deli kanlının şikyare gitdiyi vakit büyük parmağını yağ ile sürerler ve buna sağlamış tâbir ederler. salaye eylemek. — Wolle. kräftiges Thier. — Zerreiben. yabu : yük atı. Fremder. rahmet. Schwätzer. yağak : yön. ruhiges Wasser. zum ersten Male theilnehmenden Jünglinges. Helligkeit. — Regen. yay : okun kemani. yazın kemali. tarak. yay oğlak : keçi boynuzu. at yağrı. enva'i vardır. — Ungewissheit. mendil. — Eine Art Speise. — Brod. izme : bir nevi tâm dir. — Blatt. Ebene. Korn. nik. ruşenlik. eyi. tabistan. dolu dökülmek. natuvan olmak. kabail-i türkmeniyede meşhur. çuyce. schön machen. Glanz. — Nierenstein. erschöpft sein. aydınlık. — Licht. Arm. yokarıdan düşmek. ekmek. yağır : atın omuzları arasında yağlı yeri. rahmet. yaralı yağır yeri. lape gibi. — Verschönern. — Feindlich gesinnt sein. kılağı. ince yön. yadak : yorulmak. yağduluk : şane. yadağ : tereddüd ve mesellü dayimi. — Name einer Vogelart. yağlık : bez parçası dir. izmek : ezmek. yağilbay kuşu : bir nevi kuş ismi dir. berühmt bei den Turkomanen. yogan aş. çekit tanesi. — Lastpferd. baran. kar. — Schön. — Regen. yağız : tiyah. bunda dahi alemi yağlamış tâbir ederler. . yabak : yapak. yahşi : güzel. yağmak : nazl olmak. | yahşilamak : eyi etmek. — Wüste. fahl. Haar. Glanz. destemal. — Stilles. — Kamm. muy. sessiz divi eden su. nur-u ziya. yağlamışı : yağlamak fi'li. yağıkmak : düşmen olmak. Y yab(yeb) : aheste. yaslatmak. yu olmak.izlemek : piy düşmek. feine Wolle. yat adam. | yağız kara : kara yağız. isra etmek. çörek. — Feind. — Saite des Pfeilhogens. braunes Pferd. — Fallen. — Ziegenhorn. yağlağumak : tila aleti. kleiner Fluss. Beharrlichkeit. yabarmak. — Wunde auf dem Pferderücken. yağı : düşmen. devam.

— Leicht. yaktaşmak : yanaşmak. yalanlamak : parlamak. uryan. yalau (yalavuz) : külahın etrafına tutulan kırmızı ipek parçası. yöngil. flehen. berhene etmek. — Sich mühsam bewegen. rahat etmek. naz ile yol yürümek. yaylamak : yaylaya çıkmak. — Nahen. vekil. entblösst. — Nackt. bayrak. Seite. piyade gitmek. — Auf Sommeraufenthalt gehen. Wasserspiegelung auf den Seen. inksesine düşerek cu etmek. — Rothes Seidenstück um die Mutze. yakayka : kiriban. tez. glatt. yalankaçlamak : uryan. — Das Pferd an der Mähne ergreifen. yalağ : hayvanların suladığı bir taş tekne. — Entblossen lassen. — Entblossen. yaylaka çıkmak. tasdik. yaldamak : atın yalından tutmak. nackt entkleiden. — Luftspiegelung. yalçımak : behre bulmak. — Verlangen. — Sich waschen. anmuthig schreiten. yak : semt. yaylak : yayla mahalı. kinaye. gerdene el komak. yalankacğucı : uryan edici. yakın. çıplak hayvan. — Steintrog zum Tränken der Thiere. yaykalamak : yayıla yayıla haram etmek. temizlenmiş. den Pfeil bereit halten. — Fluss in Turkestan. alem. çıplak kılmak. uryan. yaktu : nur. göçemen yeri. yaykıra : şiddet. — Sich zum Sommeraufenthalt begeben.yayaklamak : maşiye hareket eylemek. yakarmak : aciz. yaylamak : oku yayıu üzerine komak. rica etmek. taraf. yayık : Türkistanda büyük bir nehir. Ratte. — Licht. gürültü. ungenähtes Tuch. — Gereinigt. her şey yayını yapan ustad. — Glänzen. direhşan olmak. — Plünderer. karib. — Glück finden. dirahşan olmak. yalanğac : çıplak. taraf. çıplak ve soygucı. dikilmemiş kumaş. berhene. çıplak kıldırmak. yahtı. yaymacı. Bogenmacher. sich nähern. — Zu Fuss gehen reisen. yaykanmak : yıkanmak. yaydak : sade. — Kragen. yalanun : bir yere sirâtle asker sevk etmek. Beiname. yalçuk : elçi. canib. rabt etmek. ruhen. — Nackt. yalanksamak : bir şeyine peyine düşüp aramak. çevşensiz at. yay yapan esnaf. sıçkan. schwach. hazir etmek. — Gesandter. sayesinde geçinmek. — Kramermarkt. — Glänzen. bitten. Nomadensitz. igtisal etmek. sallana sallana reftar eylemek. tekarrüb etmek. . yalank : berhene. — Den Pfeil auf den Boden legen. — Soldaten eiligst irgendwohin senden. yataşmak. arkasına. Botschafter. geordnet. bağırış. — Sommerwohnung. musattih. Seite. rahil olmak. yalaymak : iltima'. annehmen. rusul. nahe. yalanlaşdurmak : uryan etdirmek. çöl-i biyabanda su misali görünen serab. yapışdırmak. rica eylemek. am Nacken ergreifen. sich wiegend gehen. bestätigen. — Die Spur aufsuchen. Glanz. verbinden. yayma : satıcıların ufak sergisi. bunt. Schreien. — Heftigkeit. yalanğirat : bir nevi büyük fare. yaylanmak. kenar. — Glänzend. — Anzünden. alaca. berühren. etwas wegnehmen. aydınlık. yayçi : bir kasaba ismi. düz. — Eine grosse Mäuseart. ilhah etmek. yalvarmak. yoluna konulmuş. yal : parlak. yakturmak : tutuşdurmak. — Kreis. Fahne. — Stadtname. yaykın : serab. yayla. yalçı : düzlenmiş. şamata. sefir. yaynı : hafif. kabul etmek. leşker irsal etmek. yaylamışı : mevsim-i yay. Lärm. — Ungeschirrtes Pferd.

karib. — Nahe bringen. nezd. — Zerstückelungssgeräth. Hungriger. ahbab. medh etmek. iltimas etmek. uzakdan şâşâli görünmek. zerstückeln. Schmeichler. yaltakatmak : mudahene etmek. sitayiş etmek. allein. müzdeci. — Umwenden. Schnelligkeit. — Schief. Bote. — Bekannter. drehen. yanağan : bülülenmiş. yalpak : geniş. sich an den Berg lehnender Ort. gevşenmek. yandaş : aşina. — Daneben. yine. Glanz. yanamak : büyülenmek. yanaşa : yakın. fena. yancak : yangeç. iltaf etmek. Saum. vedâci. oynar. yalınkat : yalınız. — Schnell. yalınmak : yalınık. . — Böses reden. kedik. yana (yene) : edat dir. ceb. ruşenlik. — Nur. — Schlecht. Helfer. yamağ : munzam. | yamağlığ : parça konulmuş libas ve came. tek. yaltrak : yaldırak. kenar. yalvarmak. ibram eylemek. nochmals. çıplak. — Heuchelei. von der Ferne glänzend erscheinen. başka. Postbote. — Das Glänzen.yaldıramak : parlamak. çınalmış. breit. yamac : dağa yamanmış gibi parça yer. sade. pertev. — Belästigen. geschliffen. yançmak : dövmek. rize etmek. | yalkıtmak : tâciz etmek. — Wieder. — Gekäuet werden. postacı. — Angezündet sein. Freund. keskin. falsch. entblösst. behilflich sein. pertev. flach. yam : menzil peygiri. bir memleket dir. — Ein Anderer. bed. | yamanlamak : fena söylemek. yaman : kötü. scharf machen. yalğan : yalan. — Lüge. yüze gülücü. — Chinesisches Silber oder Geld. yalğuz (yalınkuz) : yalıniz. — Geschärft. yandaştamak : yandaş. flehen. | yaldırayış : parlayış. glänzend. | yaltaklığ : mudahene. direhşan etmek. rahmet. in der Nähe. pare komak. ein Anderer. digeri. yalvarmak. parça deymek. — Unersättlicher. — Regen. ufalatmak. anheften. yalğın : serab. digerbar. | yandaşmak : hemduş olmak. Land. yanayı : içinden bir başkası. — Kleiner. yalparmak : yalvarmak. — Gross. Einschnitt. tezlik. yanbaş : yanı başında. mücerred. yalınk : yalıncak. gayri. — Flamme. yancğay : bir şeyi rize rize edecek alet. zerkleinern. vasi. muavin. — Glänzend. Glanz. — Heuchler. seitwärts gehendes Thier. — Allein. yanğı : taraf. ohşamak. annähern. alev. nukra. rica etmek. — Schmeicheln. Sack. yamu. drängen. yanpuri giden hayvan. at takımı. duruğ. — Helfen. ilaveli mevk-i cebel. parlak. — Glänzen. yakın etmek. — Zerstückeltes Kleid. kleiner Krug. berhene. iki yüzlü. — Verbunden. Pferdegeschirr. sich beklagen. baran. rica. kurbinde. heucheln. biran rahşende. yan. kıyacak essbab. yardım vermek. bilibas. ersuchen. — Sich befreunden. yalkamak : muavenet etmek. çapar. yanbu : çin akçesi ve gümüşü. — Seite. — Nackt. baran etmek. yalmağuz : yeyüp doymaz. haberci. yalkımak : dişi hayvan kızmak. einsam. yalınlamak : efruhte olmak. bir mil. — Tatar. — Bitten. şikayetlenmek. — Sich jemanden zum Freunde machen. imdad eylemek. glänzen. — Zerschlagen. parlamak. ruşen. nezd. yalpuk. pici kovan. çanta. — Luftspiegelung. — Das Nasehorn. das Thierweibchen reizen. dost. tekarrüb etdirmek. yamcı : tatar. yanakan : kerkedan. dayim ac. yamğur : yağmur. — Postpferd. yançuk : kese. bitten. yalman : tez. — Tasche. yaltak : mudaheneci. bir tek.

| yanklatmak : şaşırtmak. yapu : heykel. — Unausgegerbtes Leder. — Nusse. auch 'teke' genannt. du canib. tâmir. yarğağ : dabbağı olmamış deri. — Jemandem nachahmen. yağmurluk. Scherzmärchen. — Schaufeln. harik. varta. bilmece. Kampfgeräth. salu vermek. yaprag. Stachel. çul. yaramak : yarlık etmek. yanğulamak : dağlar seda etmek. yapıncak. yankağ : ceviz. — Neu. — Zusammenfassen. ähnlich. yank (yanki) : nev. behilflich sein. aks ettirmek. bekleidet. kampfgeräth. — Feuersbrunst. yapar : meşk. tekrar etmek. — Ein langhaariger Pelz.yanğu : yangın. Gefährte. yapuğ : at cevşeni. tekerleme. alet-i lazime. Maass. hançer. mesellü. amade olmak. ruhsar. uzun kebe. ceri. | yanklığ : denli. binâ. yer. galat etdirmek. yarağlanmak : teşmir etmek. — Art. gelinlerin yüzüne yapışdırdıkları ziynet. Schaufel. — Doppelseite. — Moschus. atkı. termim. basturuk. yankşamak : ziyade söylemek. 'teke' dahi denilir. Freund. frisch. şemşir. verfertigt werden. | yarağlığ : silahlı. — Irre werden. — Helfen. har. sich irren. — Plauschen. — Waffe. cedid. yantak : yandık. berk. yarağ : esliha. meselli. Dienstbereit sein. Ort. Stimme. gevezelik etmek. sed etmek. dessgleichen. ein aus Leder genähtes Kleid oder Pelz der Mogulen. yanılmak. bereit sein. — aufschürfen. yankilamak : tecdid. mashara. mâmul yapmak. yağmurluk. ermüdet sein. yankla : denli. şimşir ve saire. versperren. — Bewaffnet. yapa : ucu parmak. teceddüd etmek. — Von dieser Seite. — Erneuert werden. fayde etmek. — Wiederhall zwischen den Bergen. tüfenk. yanklıtmac : yanıltma. çene yarışdırmak. Gebäude. haviye. yar : yarılmış. kapanmak. yeni. yankşak : tatsız. yapurğan : lale yaprağı mesabesinde olan bir ot varak. Regenmantel. alet-i harb. bu canibrak. — Falsch sprechen. yapıncı (yapıncak) : uzun kıllı kebe. schwatzen. Regenmantel. Blatt. Säbel. Bergwand. ruy. refik. verbessern. — Pferdegeschirr. | yapuşmak : mutabik. uçurum. yarıklı kürek. dağ sedası. wie. gibi. liyaket göstermek. mahlut. yapı : yapuk. Schwert und dergleichen. — Wange. kürek. yapılmak. — Ein dem Tulpenblatt ähnliches Gras. — Gebäude. yapalak : yaba ile harman savurmak. dağ eteyi. çarmağz. geçid. — Verbunden sein. imaret. avaz. binâ. Pass. aletli. melhuk olmak. münasib. lange Decke. Flinte. yankmak : galat söylemek. . tapfer. yankaçığ : iki taraf. wiederhallen. — Einschliessen. Gesicht. hazirlanmak. Wiederhall. manend. koz. — Waffen. nafe. Moschusbeutel. yapmak : kapamak. yanksilamak : birisini taklid etmek. Stange zum Auseinanderstreuen der Triste. geveze. yarağ : silah. Abgrund. — Weissliche DisteI. yaratmak. wiederholen. büyük aba. — Räthsel. dost. mulsak olmak. harmanları savurdıkları direnk. seda. — Gespaltet. yapuşğan : yapışmak. taze. alat-i harb. ağzı yayvan. — Schaufel. beyazce diken. geschwätzig. aks. — Erneuern. moğulların deriden dikdikleri kürk ve libas. — Ahnlich. yorulanmak. yanklamak : tazelenmek. yankarak : bu tarafrak. verwirrt. — Geschmacklos. Gesichtschmuck der Braut. esbablı. yankağ : yanak. — Bild.

— Sich versöhnen. sülh-ü musaliha etmek. yarlığ : menşur. ziya. Befehl. — Ehrenpreis. kaide. tüzünk. geschmückt. yasanmış : geyinmiş. . Helle. dâvâ kesmek. — Glanz. yasank : geniş. yarmak : sikke. — Verziehen. — Erbarmen. — Angekleidet. | yarlığamak : rahmet etmek. Richter. usul. yarlık. ruşenlik. — Klettern. — RechteForderung. — OrdnungReihe. balış. yaramaz. geschmückt. Junge. ruşen. yarkanat : huffas. elend. yaraşık : sülh. Polster. — Kissen. aydın olmak. yare. müvafakat ederek güzel olmak. yasamışı : nizam. Erbarmen. yaruğ : ruşen. bir mansüb dir. ferman. şeplek. tertib. dizi. kaiserlicher Erlass. — Fledermaus. — Anordnung. yarındası : yarınkı gün. Kraut. yas : matem. yarlığa : rahmet. tiraşhiraş. bahşiş. yarpu : çocuk. aydın. siyaset kanun namesi. den Streit beenden. schicklich. bir düzü durmak. Pfirsich. — Ordnung. — Entzweien. — Zerspaltung. münasib. yarğucı : emir-i divan. leuchten. buçuk. yarma : kabil. yaraş : musalaka. yarış : sebak. imtihan. name-i humayun. — Glanzlos. ferman. riş. — Schimmernd. Kummer. — Trauer. tertib etmek. — Versöhnung. yarılğaş : hediye. Z. yarpuz : geyik gibi. yarmaca : kabil-i inşikak. çatlak. musabakat. yarmak : az ayırmak. barış. yarumağur : revnaksiz. yasal : saf. koşmak. teşkik eylemek. | yaruğlığ : aydınlık. — Diplom. biçme olmayan odun. yarav (yara) : cerh. — In Ordnung sein. libas geymiş. | yaruşmak : yaruşlamak. icad eylemiş. esvablanmış. — Die Hälfte. alay çekmek. beyaz para. inşa. — Kind. inşad etmek. yadigyar. yasal : saf çekmek. in Beschlag legen. — Glanz. — Versöhnung. yasdanğac. yarutmak. Regel. teraşe. glänzend. fasl edici. keder. irte. nicht angenommen. — Fledermaus. ışıklandırmak. yasak : nizam. yamu. yaraşmak : barışmak. gründen. yasamak : yapmak. halb. Grundsätze. yarmanmak : tırmalanmak. Gold. Friede schliessen. ziyadar eylemek. devlet-i tatar ve mogul nizamet esasiyesi. ışık. — Geschenk. — Verzeihen. in Reih und Glied stehn. Ehrgeiz. — Arm. der morgige Tag. yapmış. melul. — Handmühle. Unnütz. hakem. Versuch. tecrübe. — Geld. il dost olmak. yarğılamak : teskin etmek. visade. Grundverfassung. yarğu : musadere. meskin. zabt-i emval ve emlak etmek. Freundschaft. küdek. spalten. libas ve camezib adam. — Morgen. Wunde. altun. — Glänzen. übereinkommen. yaraşıklı. — Gross. aydın. yarpi : yarısı. yarğucak : el deyirmeni. Verfassung des tatarischen und mogulischen Reiches. bauen. bir ot dur. gegründet. Silbergeld. gayr-i makbul. mansib. — Emir des Raths.yarasık : huffas. inşikak. yarumak : mücella olmak. — Verwundung. nısf. yarlı : fakir. Schnitt. Befehl. barışık. ziynetlenmiş. araste. — Beruhigen. bergüzar. Prüfung. | yarlığan : rahmet edilmiş. yasancak : yasdık. aff. — Scheit (Holz). şeftalu. breit. beyhude. yalkanmak. — Minze. friedlich. eine Würde. Andenken. — Machen. Reihe. tembih. yarım. Helle.

cebhane. yaşarmak : nemnak olmak. pi. örtünmek. yabancı. araste etmek. — Sich ausruhen. frisch. Thränen vergiessen. yatışmış. yasau : saf. alt werden. — Krank. yatalak : mariz. ateşhane. tezyin etdirmek. beş yaşar gibi büyür. Siebenschläfer. çakmak. Wächter. jung. yaşar : üç yaşar. rutubetli. bedbaht. sich verdecken.yasar : yasatmak. muhafaza. yatuk : su kabı. 'yatişcı' werden die um den Fürsten herumschlafenden Personen genannt. — Anfertigen lassen. — Drei. — Jung. köhnesal olmak. asiya-i vustada yasaullar dayak ve deynek ile hidmet miride gezerler. ihtifa etmek. — Liegend. — Fremd. hasta. Reihe. yatğın. kiçik beçe. geschmückt werden. mahfi. yatlamak : yadırğamak. ein Fremder. schmücken. verdecken. musiki-dan. kanun. yat (yad) : yad. verborgen. taze. tekye edinmek. — Musikinstrument. yaşurukluğ : muhtefi. yasaul : yasakçı. elbise geyüp ziynetlenmek. — Sich ausruhen. — Braunes Pferd. — Heimlich. yaşarmak : örtmek. — Schleier. etwas nach einer Seite biegen. yav : düşmen. — Eine ins grünliche pielende Farbe. yastancak : arka verüp rahatlanmak. dumu. — Anordnung. ihtifa etmek. dizi. sich ekeln. yan yatırmak. Fett. körpe. yaşunmak : örtünmek. — Blitz. — Wird auf den Wächter des königlichen Schlafgemaches angewendet. — Gross. — Feuchtigkeit. yeşil. yabancı ad etmek. yatık : yatğun. — Wassergefäss. Donner. — Ausruhen. Flasche. — Kriegsangelegenheit. die in Mittel-Asien mit Ruthen ihre dienstlichen Rundgänge halten. — Ein Fremder. Wächter. kemik. — Kind. santur çalan. Frauenschleier. yat yarağ : mühimmat-i harbiye. yatuğan : sazlık. — Versteckt. surahi. göz yaşı akıtmak. verbessern. bir nevi ördek ismi dir. ıslak. köpü. kraftlos. sereşk dökmek. yaşık (ışık) : yağız at. bir yana eymek. — Spieler eines Instrumentes. wachsen. Unglücksvogel. — Vielschläfer. — Name einer Entenart. niedergelegt. düzeltmek dayanmak. yaşın : bark. örtmek. Kind. — Vermieter. yasun : ustuhan. weit. — Sich stützen. gök. Pulvermagazin. sebzevari. yaskamak : yatsamak. | yaşil baş : yeşil baş. yabancı. gizli. nisa örtüsü. — Linse. yası : ariz. yatlığ : mechul. — Sich verstecken. yasmuk : mercemek. natuvan. garib. — Bedecken sich verbergen. yat adam. thränen. yıldırım. korhane. .oder fünfjährig. yaş : çocuk. yatkun : çok yatmış. yung. — Feind. yapdırmak. düz. yaşımak : yaşmak. tutunmak. yasmak : yatsamak. tertib. yaşil : taze. — Feicht sein. | yaşlığ : rutubet. blau. feucht. sich ausschmücken. bikyane. — Niederlegen. yatğurmak : yatırmak. asker alati. yatış : hükmdarın yatdığı odayı karağol bekleyene denir. sich bedecken. yasak mêmuru. saf saf dizmek. — Jemanden für Fremd halten. yastamak (yastanmak) : baliş etmek. istikrah etmek. yatıcı. Thränen. | yatuğancı : sazende. — Knochen. santur. hükmdar etrafında yatan kesane yatışcı denilir. yaşimtol : yeşile çalar renk. muhalif. yaşurun : gizli.

Fremder. Diener. karib. yedmek : yapışup çeküp götürmek. haşak. yazığlığ : yazılı. — Zerbröckeln. yavmak (yavuşmak) : tekarrüb etmek. sieger sein. yavan : lezzeti garib. tekarrüb etmek. yarımşer. — Speisenüberreste. ein aus Holz errichteter Aufenthaltsort. halbundhalb. — Annähern. bir nevi ot dur odun nevinden. . schreiben. schön. — Widerwillen haben. — Schicksal. — Geschmacklos. Fehler. uşak. yazım : sernivişt. — Geschriebenes. Gastmahl. yavlamak : muharebe etmek. — Nahe. sakin olmak. tahrir. yavğan aşı : aş geceden kalma. yelim : yapışkanlık. yavuk : namzedlik. Geschwätz. yavuk eylemek. çekmek. düşmeni yenmek. tahvil etmek. — Handpferd. düşmen kırmak. sahib-i temkin. tutkal. güzel. etwas niederschreiben. breiähnlich. — Stachelige Dinge. — Verlobung. yazmak : yapmak. ücretle tutulan rencber. pissen. paralatmak. — Unnütze Rede. Bestimmung. yavruk : hayvan beçesi.yava : beyhude söz. den Weg zeigen. düşmen. yelenk : biperva ferrah mahal. — Sichere Gegend. yazuk : günah. konuk. yelu : rekz. — Sich nähern. döndürmek. suç. — Eine Art Mehlspeise. hizmetkyar. rabt etmek. zai'. — Harz. — Verändern. Feind. yakın gelmek. Auskehricht. Taglöhner. vorzüglich. lezzetsiz. piselemek. yavcı : ziyafete ve duyüne dâvet edici. yolgun. tâmdan bezmek. — Waise. toy. — Der zur Hochzeit Ladende. — Wüste ohne Gras und Pflanze. yeke yarım : birer. imla. — Mild. beliebt. | yavuklaşmak : namzed etmek. ruhig sein. yabancı. bimeze. yavuklanmak. yelkun (yelkin) : kurutmuş. ürkük. — Krieg führen. yavmak : parça parça. yavunkmak : tebdil. — Mitnehmen. yanına götürmek. garib. — Keusch. kabahatlu etmek. rize rize etmek. Zeichen. mergub. ruzi mukedder. delalet etmek. yetik. sonderbar. verloben. yazlık yer. yavlak : düşmeni çok olan mahl. acib. — Einzelweis. yazı : sebze ve nebatatdan hali deşt. eine Grasart. ağacdan binalı bir mekyan. mihman. sich vor eine Speise ekeln. yavuz : pakize. tednis etmek. fremd. — Sich verloben. yazğurmak : suçlu. yedek : yedekdaş. yerkmek : nefret etmek. kabahat. surur. birlik. müstesna. saçma kelam. — VerFertigen. yestehlemek : telvis. best etmek. yavuşkarı : yakın. yavaşa : azgın atların kulaklarına vurulan alet dir. nişan. ohne Geschmack. yetim : öksüz. yavru. galib gelmek. den Feind niederwerfen. hususen at yedeyi. yavutmak : takrib etmek. yavaşmak : halim. yava : gaib. — Ausgetrocknet. yavuk. ziehen. işaret. mâyetde giden redif şeyler. — Verloren. — Ein viel angefeindeter. — Gast. silenk gibi. — Jemanden zum Sünder machen. bitmek. karib olmak. tuğ. yemdan : bir nevi darı unundan pişirilmiş tâm dir. sich umwenden. yavşan : dikenli batar şeyler. — Sünde. erschreckt. yavçın : müsafir. alem. — Rossschweif. — Gerath welches in das Ohr der wiederspänstigen Pferde gestossen wird. — Das Junge eines Thieres. — Entleerung haben. den Feind besiegen. zerstückeln.

amuca. yilenk : yöngil. pakize. nimten. — Hufeisen. yığ : hazir. Nichte. auch langes biberähnliches Thier. Hauspferd. — Weiner. fersenk. amade. yetişdi. yikirmi : ikarma. teyze. yidanik busun : dua-i bed makamında dir. eyirmek. buka. Fussgänger. yıkılmış. çabuk. Vorhang. angekommen. rein. — Sammelt. yezne (yizne) : enişte. yığağ : direht. harabe.yetti (yiti) : yedi. — Schön. verwüstet. — Baum. Jacke. yavaş yavaş. yetim hizmetkyar. fena. yik : bed. vasil oldu. — Schlecht. çatr. yığıkiz : cem ediniz. şecr. leuchten. nach und nach. gördüyünk bu osun demek. | yığlab : buka eyleyüp. dinsenmek. buka eylemek. yılamak : parlamak. — Ausdruck für einen Fluch. yıkıntı : munderisat. — Neffe. Schnur. bir tarafa mail olan. — Jährlich. kalabalık. junges Kameel. ein jährliches Gehalt Beziehender. hemşire. virani. yaş. yığı : yığın. — Strick. Paradepferde. harab. angelangt. yığac : ağac. fertig. yib : ip. yavuz. yıku : harab. gezdirmek. — Kaiserliche Pferde. yil : bad. at nâli. geniessbar. hemşire zade. — Bereit. Meile. çıplak ve uryan mânâsına dahi gelir. — Schwager. katar-saltanat atları. — Erobert. erazi. yılcılık : bir senelik. . deve yaurusu. külliyetlu. piyade. — Zelt. Nordwind. çekmek. yılar yılar : birer birer. tayak. çöp. giryan edici. yikti (yetti) : temam oldu. istikrah eylemek. — Vollendet. — Versammlung. yığınlu. — Fest. yikuluk : yemeklik. verwaister Diener. senksare muşabih tavil konduz gibi. Weinen. unzerstörbar. — Sieben. — Öde. yılana ağvurin : yılana benzer bir hayvan dir. yığın. yikiranmak : iyrenmek. çağatayce 'çin' dahi denilir. viran. şemal. — Weinend. risman. yığac. yelek. yığnet : fil. Onkel. gängeln. yilkin : nâl. yılanğac : şemame. yıkılmaz. redif etmek. — Verschwunden. zerstört. — Versammlung. verwüstet. hakaret. ein Barfüssiger. terakim ediniz. — Haufen. çagatajisch auch 'çin'. yıkılğur : uftade. risman keşide etmek. — Weinen. yikirmek : giyrenmek. taş çakırım. sade. — Baum. yikin : hob. — Wohlriechendes Pflänzchen. dayı. — Ein schlangenähnliches Thier. yeyilmeye salih şey. mülk. — Wind. çöp. yığnak : cemiyet. ruzgyar. esb-i numayiş. temiz. — Zwanzig. schnell. — Einzelweise. aruk vermek. Faden winden. Abscheu haben. — Jahreslohn. Erde. Holz. — Art Weste. Holz. — An der Leine führen. Gesammtheit. öde. yıkılmağur : metin. — Leicht. — Essbar. yetul : yer. telef olsun. ayağı çıplak. | yığlamak : ağlamak. at. yılkı : ılkı. hergele. spinnen. bir kargiş dir. hat auch die Bedeutungvon nackt sein. Stuterei. yilak : multan. Tante. — Sich vor etwas ekeln. yidanik : yedek. Schwester. — Glänzen. alevlendirmek. gut. yidamak : yedmek. yilke : çadır. Verachtung. tofrag. davar asb. yirmi. nihayet buldu. yığın : cemiyet. — Gähnen. salyaneci. yığlağur : ağlayıcı. versammelt. yiken : karındaş evladı. iki on. — Elephant. bir senelik nuker. hafif. — Grundbesitz.

— Sternbild des Bären. yirazuk : yeyecek. aşik. yimlik : at boğazı ve yemi. — Ein sich vor Speisen Ekelender. yişmek : açmak. — Der Ärmel. entfernt. — Speise. küşade olmak. kadın. isal etmek. Liederdichter. yenemek. yitik at. | yişilmek : açılmak. — Pferd. yırtmak : yertmek. schicken. taze eylemek. yimrumek : tahrib. yitik : yeti. beraber tâm eden. viran. kemale irişdirmek. yirlemek : yerleşdirmek. — Essbar. — Etwas zu Stande bringen. yinke : sağdıç. etwas vollenden. sich ekeln. bir nevi hafit ot ve giyah dir. die sieben Väter. yitkarmak : yetişdirmek. — Nahrung. Schnur. — Auf den Platz stellen. . Futtermaas für eine Nacht. yim : yem. schamlos. yığin. — Neu. yiplik : iplik. korkutmak. — Schwägerin.) : yelpaze. koşmak. yılkuran : bir nevi ta'un dir.yilku : ustura. çak came. yitikan : nebat el-n'aş yıldızları. — Sieben. — Spalten. yilpeguc (yelpe-kuh Z. yedi kardaş. yinki : cedid. dinsenmek. yiti (yidi) : yedi. taze. muzaffer olmak. — Besiegen. yirağramak : iraklamak. Essen. — Zerrissenes Kleid. yırtmac : rahne libas. — Sieben. irsal etmek. yapar. Musterthier. — Verwüsten. yinkmek : yütmek. tirkeşmek. davar boğazı. — Eilen. yırlamak : ırlamak. in der Reihe nach einander gehn. vücude getirmek. nağma-kyar. el verir. yitar : kyafi. çapkın. genug sein. tahvil eylemek. — Moschusbeutel. Brautführerin. resid. yırınmak : yeyilecek nesne. huf etmek. — Speisegenosse. — Entfernen. Lieder nach alter Weise singen. yipar : misk. yimtuk : yeyindi. vasil. yırmak : şak etmek. yilmek : isti'cal etmek. Lump. verschwunden. — Erneuern. âdet-i kadim üzre şarki ve beyt okup piale almak. — Eine leichte Grasart. — Riss. nafe. yinkil : yöngil. — Umwechseln. Futter. hafiflanmak. yiputmak : tebdil. yirav : hanende. libas. — Genügen. — Volk. | yırak : uzak. irak. auffrischen. hafiz. alet-i tiraş. — Fächer. Thierrachen. — Senden. Ankunft. — Faden. — Futter. — Eine Art Krankheit. at yemi. Gemenge. Kleid. | yinkirtmek : yeniltmek. yimrulku : harab. bir gecelik tâm. numayiş hayvanı. daye hatun. die sieben Himmel. — Verwüstet. yiparmak : irsal eylemek. halk. çak etmek. azuka. sich erleichtert fühlen. — Verwaistes Kind. schicken. — Singen. — Erneuern. yitak : yedek. küşad eylemek. yilu : ehali. yedi felek. L. koşukçu. yirik : tamdan nefret edici. Nahrungsmittel. — Rasiermesser. — Esswaare. yitim : öksüz çocuk. yemek. yink : asitin. — Leicht. viran eylemek. — Senden. risman. teb'id. Furcht einjagen. göndermek. — Sanger. yimdaş : bir yerde yem yeyen. hafif. laufen. tecdid etdirmek. nev. tum'a. yılmak : kaçınmak. galib olmak. tegannüm etmek. reissen. ârsız. at. yinürtmek : tecdid etdirmek. verandern. yiti ata. yimişan : yavşan. Spalte. vasil etmek. öde machen. şikafte. — Offnen. Vorrath. zahire. — Irgendwohin gelangen lassen. yitkurmak : arkadan göndermek. yırtlas : çak. görünüş. bişerm. die sieben Brüder. yerine komak. — Jemanden erschrecken. — Weit. munderis. — Geöffnet werden. yalpağuc. Sieger bleiben.

— Jemanden zusammen bringen. yuyan : aldatmak. yolunmuş. pelenk. — Genügen. kaba eşkin yürümek. — Senden. rusul. — Prophet. yoğan (yoğun) : azim. yortmak : dur atı gezmek. bulaşmak. — Dessen Federn ausgerupft sind. salı vermek. çakmak. — Begegnen. elvermek. vasil olmak. Vorführen eines Muster' pferdes. kalın. yol birmek : sebil etmek. Friedhof. görücü. meşgul eylemek. jemanden beschäftigen. karışdırmak. das Laufen. yukum : yumuşak. yulak : sikle.yitmak : yedek at. — Zeitvergeudung durch herumschlendern. — Traben. yokarı. yuki (yuka) : yuhi. — Blitz. — Gross. — Ausgerissen. katik ve yoğurt tâbir etmek. dick. ılgay. — Anstecken. yorğa : eşkin. yol göstermek. — Fein. waschen. hart machen. den Weg verlängern. yortğa : mezaristan. — Den Weg zeigen. — Begräbnissplatz. — Reinigen. | yuyan yalğan : yalan. yormak : fal haber eylemek. — Hoch. ince. störriges Pferd einüben. — Betrügen. — Schwere. ankommen. zart. dünn. yeyüp içüp dolmaz. — Heisshunger. oben. kabristan. | yulduz kurti. kilavuz. yulğun : yoluk. mit einem Beil Steine klopfen. yokanı : bir şeyi yere atarak beyhude vakit gayb etmek. yuhu : hâb. — Schnelligkeit. mit einem Federwisch abputzen. yuh : cu'el kelb. yoğruş : tahmir etmeklik. yüzü tüyleri yolunmuş. . tahir etmek. nik söylemek. yonmak : tiraş etmek. cesim. — Lüge. yorga taz. uzatmak. auch ein Suffix zum Worte 'vilayet'. Teig anmachen. yulduz : yıldız. çeküp götürmek. rende ve keserle taşı kırmak. hamur eylemek. yorgalamak : kurt gidişi koşmak. rehnuma. numayiş atı yedemek. hareketle yol yürümek. yuka (yufka) : nazik. — Weg machen. erklären. aff edilmek. eylendirmek. — Gähren lassen. auch 'yu' gesagt. Mehl und anderes kneten. Wegweiser. kyafi olmak. yolaşmak : irsal. — Weich. yâni bir nevi ciğa ve tac. mülayim. Führer. führen. kalemle ve tarakla alup sılüp temizlemek. yol bulucu. — Eine rothe spitze Krone der alten Padischah's. yu dahi denilir. — Stern. yortma : sirât. Seher. çifte koşmak. — Kneten. — Lüge. yolbars : arslan. yuyan : yalan. yol atan : bir kale dir. yoğurmak : tahmir etmek. un ve saire yoğurmak. — Eine Festung. uyku. yoldarım : yıldırım. yokarğı : bala. yılgın. yulavuc : peygamber. Tiger. yoldamak : rehnumalık etmek. Planet. — Löwe. Bote. Regenbogen Z. koşma. uyku. vilayete dahi itlak olunur. — Schlaf. seyyare. gürüş. mezarlik. rasch des Weges gehen. yoskli : sabikde padişahların geydikleri kırmızı tepeli otağa. — Entlaufen des Wolfes. gerupft. — Traber. mischen. — Traum deuten. gut auslegen. yürümal. | yulukturmak : isabet etdirmek. yufka. wegschicken. güzel tâbir eylemek. — Schlaf. yulukmak : uğramak. das Sehen. eine Art Krone. yuymak : yuykamak. yalğan. Doppelttraber. kaplan. çapma. sich verbreiten. tesyir etmek. görüştürmek. yortak. — Rasieren. yakmak : sirayet etmek. yoluk : yolgun.

yumşamak : sert şeyi tesir-i hararetle ve suda kesb etmek. . — Schweigen. elin yumulmışı. — Faust. kasabe. — Rund. — Schlucken. yaykamak. yus : edat dir. Faust ballen. fein. Polterer. tarik. — Zugedeckt. — Starker Schneefall. vilayet. bir şeyden göz kapmak. kyâddan ve bezden yumru top. Art und Weise. yurtaul : önde ilgar ile giden suari. Heimat. so gross. kugelig. yummak : sıkup kapamak. : gougacı. — Drehen. örtü. Weg. Walze. Regel. — Wohnung. göz kapamak. — Splitter. — Husten. yuvlamak : yuvarlamak. bu kaidede. — Waschen. — Ordnung. yutal : öksürmek. yunt yılı : ılk ılı. toparlak. nach dieser Regel. yum : göz yum. munce. müdevver. dünnes Gebäck. yumurmak : yuvarlak olmak. mulaki olmak. — Einen harten Gegenstand durch einweichen' oder aufsieden weich machen. — Verstärkungspartikel. devacı. — Rollen. — So viel. yumak : pamukdan bükülmüş. — Leicht. gevşek. verschlingen. yamak. — Rolle. yumalatmak : yuvarlatmak. yutğun : gerdab-i bad. — Rund sein. schmutziges Waschwasser Z. — Wirbelwind. şamatacı. | yutalmak : sürfe etmek. basturuk. — Sich treffen. yumak : gusl etmek. yusun : kendi kendine hasil olan tarz. Zuchtstute. topalak. Kleh. — Ei. lüle pamuk igirmek içün hazirlanmış sarılmış pembe. yumru : muhaddab. yuvarlamak. vatan.. yurun : parça. — Streitsüchtiger. — Wilde Stute. yuvurkan : yorgan. yuyuntu. yus-yumru gibi. yumalak : top. yumak. yuvalak : yuvarlak. — Schlimmes Vorzeichen. yumşağ : mülayim. kapanmış. Faustschlag. reinigen. müdevver etmek. ot. yulum : mi'ber ab. yavaş. lahm. kaide. yuş. — Gemeines Pferd. — Ein Jahr nach türkischer Zeitrechnung. isabet etdirmek. yulun : kemiyin iliyi. yutmak. yumuk : kapalı. — Waschwasser. yutamamak. yufka. bölük. schwach. wälzen. yutğunmak : boğazda yutar gibi yapmak. | yusunluğ : bu tarzda. yol bakıcı ordu. zart. — Der an der Spitze galoppierende Reiter. yunka : yonıntı. hergele ile gezen madian. Verschlinger. Flammflecken. yumurta. memalik. Land. yutmak : sükyut etmek. Aussucher eines Lagerplatzes für die Karawane. — Haufen Z. yumru tokat. begegnen. kyarvanın mahal-i nuzulunu tâ'yin eden memur.yulukuşmak : tesadüf etdirmek. wenden. — Knäul aus Papier oder Leinwand. — Flicklappen. yumru top. uslub. zaif. öksürmek. yurunçğa : alet. — Vortrab. — Auf dieser Art. yut : kar izdihami. yauş Z. tabak yaykama. — Fahre. yurtak : kaba eşkin. | yuvalamak : yuvarlamak. yus-yuvarlak gibi. yurt : mesken. yâni sal-i turkaninin yedincısı dir. Knäul. yutalmak. rakik. yunce : bunce. yumalamak. — Decke. Tellerwaschen. — Husten. vor etwas die Augen schliessen. yurtcı : kalauz gibi. Z. yumurtğa : yumurtka. yumuş : yumuk. — Futter. açılmış hamur yaprağı. abrunden. gevşemek. — Knochenmark. bu uslubde. luk. yumruk : müşt. yunt : yabani kısrakı. — Drehen. — Weich. yupka : hafif. — Zusammendrücken. yuvundu : ab-i gisale. kapadılmış. — Rund. die Augen schliessen. devirmek. temizlemek.

. kara ve şebnem şaldur. uftade. in den Feldzug ziehen. Griff. — Das vordere. çergi. yüsek : çul. kabak : ilerü. K kaan : hakan. — Eine grosse Mäuseart. viran. Schild. — Gegenüber stellen. stellt sich auf die Hinterbeine auf. — Last. Putz. yür : hareket et. yıkılmış. yürken : yürüken. hareketlenmek. — Schnell. bekannt bei Schmausen und Festessen. yükürüş : kasd. saltanat. gassal-i cenaze. keş. Todtenwäscher. welcher Mäuse fangt Z. yokarı. serpoş. anschwellen. vakt-i çay. arastegi. — Fingerhut. — Sattelunterlage. kilk. Feuer fangen. — Ein ohrenförmiger Bratspiess. yümrek kazığ : bir nevi büyük fare dir. gross. ayağda dik durur. hind koyunu. ziver. toy-ve düyünde meşhur-dur. padişah. — Angreifen. hükmdar. yuvuş : kalem. — Gesicht. — Absenden. kapak. kör çıban. flink. zu etwas sich erheben. — Laufen. yüküş : çok. git. yürüyücü. ön. ölü yaykayıcı. Harmonie. sebükbar. Hitzbläschen. | yüzleştirmek : ru beru gelmek. findet sich in Wüstensand vor. | kabarcuğlanmak : kabarmak. ateş almak. yürüşmek : savlet etmek. — Jüngerer Bruder des Gatten. yüz : asiya-i vustada bir kabile ismi dir. Geschwulst. yükürci : zevcenin küçük biraderi. verurtheilt werden. leşker azimeti. zaudern. sevk etmek. lauf'. — Die Coloquinte. zahlreich. yüze iblag etmek. yüzleşmek : bir şeye yüz tutmak. yümrüklü : harab. — Pferdedecke. yıkığ. | yümrenci : muşgir olan bir kuş. von schnellem Gange. — Abwaschen des Todten. yüksük : parmak ucuna takılan engüşterin. kalin. uçuk. — Ein Vogel. mesti hareket etmek. kumda çölde bulunur. yürküşmek : koşmak. treiben. yükki : âli. bir hükmdar ismi. büyük çastgyah. — Bläschen. yürdi : iyne deliyi. Ratte. sich beeilen. waschen. das erste. berauscht sein. Filz. — Maus. sirâtlaşmak. koşunmak. salı vermek. — Gut zu Fuss sein. vafir. yünk : yük ve yaykamak. piş. — Aus Achtung das Knie beugen. Aufbrechen des Soldaten. yüküşmek : tâzim içun diz çökmek. — Schwären. yürü. — Nadelöhre. abilelenmek. yürküzmek : tesyir. geh'. çalışmak. fare. yürütmek. göz kapağı. tereddüd etmek. Schmuck. verheert. das Laufen. kulp. — Name eines Stammes in Mittelasien. tüfek-endazlık etmek. dick. ziynet. eyer esbabı. — Verwüstet. oben. — In Brand gerathen. yüne : keçe. — Herrscher. Fürst. Name eines Fürsten. muhakeme olmak. — Viel. kabarcuk : abile. sefere gitmek. bir nevi büyük sıçan. alevlenmek. unschlüssig sein. kuşluk. Scheibenschiessen. huzur. kabak oyunu. Mütze. Vormittagsessen. — Schnell. kaba kuşluk : zuhra karib olan vakit. yün : çehre. kaanmak : telehhüb etmek. Kürbiss-Spiel. ziyade. bulend. yürük : aslı yükrük dir. — Schreibrohr. yükürmek : yürümek. aus feinem schwarzen Mousselin. ahenk. koşucu. yükrüşmek. kaba kulağ : kulak tarzında olan bir nevi şiş. kaba : hanzal. cesim. seri'. yümren : sıçkan.yuvusğa : gusl-i mevt. — Rühr' dich. — Schreiten. — Zu etwas sich wenden. yükürük : seri. — Um die Mittagszeit. tez reftar. — Hoch. — Zweck.

Zehent. kaçğuycı : kaçıcı. — Pilav der Ösbegen. muteber bir kabile. kaçın : su yollarının şikaflarından gelen su süprüntüsü. Rückkehr aus dem Kriege. — Nagel. işkil. kaçğun : firari. Afganistanın paytahtı ve dağlık kitâsı. kayısı. — Rippe. kabkarmak : iglak. — Strömung. kaçak. çivi. kayan : seyl. S. kayan : taraf. istifham dir. peyvendci. Pause. welcher. hangı. Entläufer. kadğan (kadkan. — Flucht. Flickschneider. entfliehen. kaçu : firar. kaya : sert iri olan taş. — Der Fliehende. sahra. kaçan : ne vakit. kafri : Afganistanda dağ içinde büyük bir kabile ismi dir. | kaçirci : katirci. emlak. kağçur : vergi. der sich in den Spalten der Wasserleitung ablagert. — Ein den Verbrechern an den Füssen angeschnalltes Brett. men.kabil : muhasara. das Umzingeln der Soldaten. cenk. — Wann. kleine Knochen am Rücken. bagl. Kabul : asli zabul. ein vornehmer Stamm. Gegend. heftig. kadağ edici. yamaklı. anfüllen. — Name eines afganischen Bergstammes. — Flüchtling. yasak.und Thalwasser. kadak : mıh. hile. kaçaşlığ : kaçmaklık. — Miether. Flicker. Maulesel. — Seite.) : yasak. arkada bulunan küçük kemikler. altı kemük. neredeki. zuhr tâmi. . kadamak : çivilemek. giriz leşker. wo ? kaya : acı. leşkeri ortaya almak. kadana : mücrimlerin ayağından vurulan paybend. gebunden. — Maulthier. fliessendes Gebirgs. zalim. Name eines Türkenstammes. gürizende. flüchtender Soldat. sabah kahve altısı. — Verbunden. — Flüchtling. semt. imla etmek. — Steuer. — Ritter. Felsen. firar edici. zincir. abloka. kaçkın. kaçak. tumruk. firari. kaydeki. Hufeisen. kadağan : car. şur. — Muthig. bir bir firar. — Täuschung. -e. bir yane çarpılmak. taraf. sechs Rippenknochen. Frühstück. Fessel. Finte. kaçir : katır. ne zemane deyin. List. haçir. firar. itbak. Mittagessen. kiracı. bozğun. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. tâtil. cebel. Flucht. kay : huruf-i istifham. azimet. men. — Wie lange. — Flüchtling. | kadaklığ : muhalla. gürizende. kangı. katağan. kaçıkmak : kaçup savuşmak. Seite. hoher Stein. kaçağ : firari. Keil. hiddetli. azimet edici. — Verschliessen. kaçar : kaçan. Blokade. — Fragezeichen. Kampf. harac. — Hauptort in Afganistan. kaburğa : göys yan kemiklerinin heyet-i mecmuasi. ester. grausam. cidal. kuşluk. — Kandiszucker. der Reisende. — Sich flüchten. — Befehl. geflickt. dağ ve dereden akan su. Niederlage. — Annageln. kağnak : ağza. inhizam. — Schmutz. tez. kaçğak : keçık. kayağ : cesur. mazbut. kaç (kança) : edat dir. — Der Fliehende. ne zeman. Feierabend. — Belagerung. yan taraf. kadğan. muharebeden dönmek. — Ein fester. yüz çevirmek. mihlemek. Schlinge. meker. yan. — Das Entkommen. anheften. kablı pilav : özbeg pilavi. nalbend. kaçanğça : ne vakita kadar. — Fragezeichen. Flüchtling. uşr. bac. — Entläufer. ne kadar gibi. canib. kadagan Z. Verbotenes. mismar. Gegend. kac : firib. -es. — Geschmückt. şedid. adaletsiz. mismarlamak. Eigenthümer desselben. Zoll. sämmtliche Brustknochen. cihet. kaçtek : kaçıcı. heftig. kadakcı. durchgehen. paydos. firar eden.

yazyazı. — Schleifen. Rasse. yağmur yeri. siedendes Gefäss. Schwiegermutter. polirt. pıçak ve makası taş ile keskin edici. taban. Verwandter. was für ein. kısm ve akraba. anın içün kayn ağa ve kayn peder demişler. noch einmal. auf welcher Art. — Bedenken. kaypanmak : ihticab. döndürmek. — Aufs neue. — Aufgekochtes Wasser. -es. kup-kuru. Messer. faul. — Siedende Stelle. — Sich nach einer Seite hinziehen. kayğurmak : tervic. — Welcher. kavun kakı. inkyar olmak. Milchobers. Brunnen. schärfen. — Wie. kaynak : kaynamış su. Sorge. -e. kayğanak : yumurta ile sebzevatdan pişirilen tâm. — Gereinigt. — Zurückkehren. — Teppich. umgekehrt. welcher. — Ausgleitend auf die Knie fallen. kuyu : kangı. kabile. gamnak. dönmek. Rücken. kaymak. tesettür etmek. etwas thun. gam yemek. süt üstünde olan kaymak. hangı. kayğanmak : bir tarafa çekilmek. kayn : bedel. kayralmak. kaytım : kilim. ne tarafda-ki. fikr-u endişe. yerden kaynayup çıkan su. kalın. mahzun. dolu. auf welcher Seite. hervor quellend. ein Platz. dönmek. işsiz olan. — Diakritischer Punkt. şûbe. — Zurück. sich bedecken. bilek taşı. — Grob. keder. mesdud olmak.oder Scheerenschleifer. döndürmek. — Aufbrausender. trauern. keskin ve ötkür etmek. in diesen Wörtern: Schwiegervater. ausgleiten. Wollzeng. befreit. — Ausgleiten. betrübt. sich umwenden. yeniden. kaynamış zarf. ne cins. — Eine aus Eiern und Gemüse gekochte Speise. arkaya gitmek. kaytmak : rucû ve avdet etmek. kayrak : cizlam. — Ersatz. kasavet. — Gram. halvet. mulahaza. kayrılamak : kayup taban ve dizleri üzerine düşmek. arka. | kuyğuluk : mükedder.kayan : kadimde bir moğul aşireti dir. geri gitmek. Samovar. geri çevrilmek. schielendes Auge. bir daha. muvazzaf bir işe memur olmak. — Mongolenstamm in alten Zeiten. — Sich zurückziehen. galeyan eden tencere. punar. memlu mânâsına dahi gelir. beschützen. kaysı : kangı. fevare edici şey. | kayğusiz : fikrsiz. hangısı. — Ausrutschen. hangı. | kaytarmak : geriye döndürmek. — Sich wiederumdrehen. kayaş : mühmilatdan dir. auch in der Bedeutung: voll. avz. müberra. — Arbeitslos. — Zu wiederholten malen. — Von Sonne und Feuer getrocknet. zal etmek. kaydağ : nasl. sözünden rucü eylemek. . — Wetzstein. kayuk : kuyu. tembel. kayrı : geri. şaşı göz. zurückgehen. ne yolda. bir işi yapmak. kayn ata ve kayn ana gibi. mit einer bezahlten Sache betraut sein. başka defâ. galiz. verfertigen. zur Belagerung schreiten. kayğalduruk : musaffa. kayğu : gam. kayrılmak : taymak ve kaymak. ganz trocken. — Schleifer. kayrıcı : bileyici. semaver. musaykal. ne tarz. cuş-u huruş. abermals. uruk ve kayaş denir. kaynavuk : kaynak yer. — Welcher. aus der Erde sprudelndes Wasser. kalı. pelas. Trauer. dick. | kayramak : bir şeyi bilemek. kangı. yine. kayta : mukarreren. sich umwenden. kaynaşlık : kaynayıcı. kak : güneş ve ateşden kurumuş olan. himayet etmek. kaynar. — Traurig. Sohle. wo sich Wasser ansammelt. su toplanacak mahal ve mevki. | kaytarın : yeniden. muhasaraya gitmek. kaytmak. kaymak : taymak.

kiyam etdirmek.kaka : baba. das Trocknen der Baumblatter. kakşak : türkistanın tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. ağabey. mizacına muvafik bulmak. kakışlamak : harbe ile sancmak. sil yolları. — Schöne Rede. betrügen. kalinlığ yıbarmak : namzed etmek. ziyadesile ağlamak. bir nevi odun. şehirlerde bulunan yarık yer. ağac dalları kadid olmak. yığmak. dörtmek. — Der Marder. bir taraf eylemek. kakırmak : kakırdamak. kakşalamak : kurumak. kaze. Angel. kalmaki : bir nevi tabia ve siper dir. binden. wählen. Panzer. külah. kalış : azar. gücenmek. kalmaş : beyhude söyleyici. Tadel. — Zornig. — Zürnen. — Lautschreiende Henne oder anderes Thier. kalkızmak : kaldırmak. sich wehrend zurück weichen. kakşal odunu : kendi kendine kuruyup parçalanan odun. annageln. — Verloben. — Getrockneter Fisch. das Fettstück. büyük kardaş. ok geçmez. cenkci. anhäufen. — Wie. — Das Gackern der Henne. Erzieher. kalay : nasıl. mıhlamak. heftig weinen. ilmi mâş çok bilen. kuyruk yağını eridirken ahirinde kalan yanmış şahm parçaları. bend-u best etmek. aufstellen. Erdspalte. lala. — Name eines chinesischen oder mongolischen Stammes. kakalamak : tavuk yumurtlarken ses etmek. müdevver dir. zürnen. Grossvater. Fischbraten. kakalağan : ziyade bağırıcı tavuk ve sayir. türkmen çekmeni. — Kriegsanzug. derisinden kürk yaparlar. — Seite. ziyade haykırmak. hakaret. — Eine Pelzart. kal : hoş kelam. peder. gelinin hanesine cehiz ve mal göndermek. holta. kaksere : kamışdan mâmul bir barak. kelepuş. kalmak : çin ve moğul cinsinden bir ulus ismi dir. Feuer anfachen. Krieger. anbrennen. kakma : Türkistanda bir nevi cübe ve aba. — Ein türkischer Stamm in Turkestan. kakırdağ : cize. Schwalbe. serzeniş. — Sorge. aus Pelzfell bereitet. — Rohrhütte. iltifat. kaldurğac : bir nevi ufak kuş. kühn. kakmac : kuru balık. — Eine Schanzenart. tadeln. — Mit Hellebarde durchstechen. intihab etmek. kalbağ : kalpak. wasfürein. kebab mahi. ekser kürk derisinden mâmul. . dede. — Ton trockener Gegenstände. kakılcım : şerare. kak-u kadid olmak. kakığanlığ : dargın. kıkırdamak. — Eine kleine Vogelart. das beim Ausschmelzen des Schwanzfettes zurückbleibt. kuru şeylerin ses ve avazi. kalamak (halamak) : beyenmek. kakımak : darılmak. — Eine mit Fett bereitete Gemüseart. aldatmak. azarlamak. Verachtung. Baracke. älterer Bruder. rund. toplamak. haykırma. Name eines dem Zobel ähnlichen Thieres mit schwarzem Schwanze. ebabil. tepmek. aus seinem Felle werden Pelze gemacht. kaliye : bir nevi yağla kavrulmuş sebzevat. für die Gesundheit zuträglich. el çarpmak. ateş yakmak ve telhib etmek. sammeln. Kopfbedeckung. ne tarz. — Vertrocknen. mütehevvir. — Geschwätzig. — Liebgewinnen. bürg. hile ile kandırmak. — Funke. kalmuk dahi denir. kakmak : zarb ile geri gitmek. — Aufheben. — Vater. das Schreien. laut schreien. — Klang eines trockenen Gegenstandes. ekser çarpmak. in das Haus der Braut Aussteuer schicken. siper. ve bir kabile dir. eine Holzart. dörtmek. kakım : sanksar. — Stossen. — Austrocknendes und zerfallendes Holz. kalkan : esbab-i cenk. kara kulak. — Mütze. samura muşabih kara kuyruklu bir hayvan ismi dir. kakırma : kuru ve kadid şeylerin avaz ve sedası. türkmenisches Oberkleid. pfeilfest.

tün. schamlos. Räuber. zengule. — Umgeben. — Heilkunst ausüben. kamil : muhasara. kandğan : büyük. muhasara etmek. kanğal : bir nevi zirih dir. — Voll. Klingel. Verwalter. bütün. — Wo. kanamak : kan akmak. kyâya. Buhara emirinin mühürünün etrafında şu ibare mehkuk-dur. etrafi çevirmek. kamu (kamuk) : hep. buğday ve arpanın pustunda bulunan tüyler. Gelehrter. hırsız. nebat. gar. danişmend. nazikyane hiram ve reftar. türkischer Stamm. — Weib. kamurğa : şikyar gyah. — Peitsche. kaltağay : kalb. akşam. hekimlik senâti icra eylemek. ikna olmak. ein langer zweiräderiger Wagen. kançurğa. harami. kırbac. — Ziegenhaar. — Glocke. ein özbekischer Stamm. Stumpfwerden der Zähne von sauern Speisen. kand : şeker. — Grube. kam : tabib. böse. kamğa : iynedan. bade-nuş adam. galtek. — Zucker. — Belagerung. eine Art Buttermilch. sarik. araba. kamtu : beraber. — Oberkoch. — Befriedigt sein. filosof olmak. Harfe. kandur : şeker dir. vefasiz. Höhle. kaltramak : titremek.kaltaban : kurumsak. — Zucker. vekil harc. Philosophie betreiben. — Falsch. mahal-i seyad. kamçın : kamçı. kyafe. kanda : nerede. Mörder. doppelzüngig. ârlanmaz. kancurğa : ufak halka. eyerin ağacı. — Wagen. müdevver şey. — All. kanık : mey-nuş. ne yandan. kanklı : araba. kanık : kanlı. kaltak : edebsiz. — Eine in der Gegend von Buchara gebräuchliche lange Kanne. umfassen. — Eine Wagenart. belästigen. namussuz. — Jagdkreis. cahil. Weibchen. vafir. vor Kälte zittern. kaltarık : şali. taziane. Weizenund Gerstengrannen. hain. — Köcherband. ne tarafda. kamlamak : tibabet. kancuğa : tirkeş bendi. Geissel. filosof. kleiner Reifen. kancak : bukavul. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. memlu. . oğrı. — Nacht. suzdan. Sattelholz. — Vom Glanz geblendet werden. — Nadelbehalter. kan : çok. büyük ip. — Sattel. köpek urgacısı. tavaif-i üzbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. divan beyi. kamamak. runder Gegenstand. kamaşmak : göz nurun tesirinden ihtikaf olmak. bir nevi ayran dir. — Wo. woher. tasdik etmek. nerede. umschliessen. — Eine Panzerart. Karren. gezierter Gang. — Riemen. — Blutig. Dieb. kame : gece. Abend. treulos. kank : dolu. ihate. Honigseim. fitrak. sämmtliche. abdeste. ziyade. kamalamak : ihate. ekşi şeylerin tesirinden dişler harş etmek. — Hahnrei. — Arzt. çifteli. magak. ehrlos. utanmaz. heme. ein um das Siegel des Emir von Buchara gravierter Spruch. kayı yerde. — Zusammen. — Blut fliessen. — Einer der Arznei betreibt. iki yüzlü olan. — Weintrinker. katil. umzingeln. hekim. tekerlek. das Ganze. kanı : hanı. soğukdan üşemek. mükemmel. kankar : büyük canğırak. ibre yeri. — Zittern. iki tekerlikli uzun araba. şehd. kamğan : Buhara taraflarında istimal etdikleri bir nevi uzun ibrik. — Viel. Schnur. istimal. Hündin. | kamlamış : tibabet ve hekimlik etmiş olan. kankazin : bir nevi araba ismi dir. Hinterlist. dağal. kamılmak. kanıkmak : ziyade doyup kanmak. — Unverschämt. kancık : dişi. cümle. kaltak : eyer. çenk. risman.

divan. kantarmak : kana kana su içmek. kapağan : kapıcı. Sattelgurt. istigrak eylemek. para kesesi. serpoş. Tasche. — Sich satt trinken: prüfend betrachten. kapturğay : çanta. — Etwas mit einem Deckel zudecken. süst. kara baş : cariye. dağarcık. kapsamak : şamil ve havi olmak. kaplubağa : taş bağa. Schwarzkopf. — Eisen mit Stahl zusammenschmelzend. Ferkel. kapçur : kyatiblar içün verilen mâş. eine Stadt oder Burg militärisch einschliessen. kapçı : alıcı. — Umfassen. — Jäger. kara : bak. tuzak. mesdud olmak. kapkacak : zarf. deri. kapamak : örtmek. kafhan. deniz kenari. belagern. — Umfassen. schwarz. nazar et. kulan. tus bağa. abloka eylemek. kaptal : yan. şişmek. post. schlaff. muhasara etmek. etrafi kapatmak. baş. — Hülle. bölük. Gegend. . schwach. kapa : kafa. umgeben. sayyad. büyük kese. biperva. enthalten. Falle. üfürlenmek. yırtıcı hayvanat. Haupthülle. bağteten hamle eylemek. mizan mahalı. kara batak : bir nevi murg-i ab ismi dir. gilaf. — Kalbsleder von glänzender Farbe. eingesperrt sein. Ortsname. kapanık. — Beutel. belagern. alıcı. — Decke. etrafini çevirmek. kaplamak. kapurçak : balığın pulları. zuraver. kapçurta : pulad ile demiri karışdırup eriderek anınla kılıc ve pıçak ve hançer gibi alet imal etmek. mirza. kenar. kapçuk : kese. kuru. Papagei. kara boğaz : bir nevi kuş. hundar. Rath. çanta. cihet. — Grosse Wage. alet-i sayd. plötzlich angreifen. ceb desti. grausam. Schwert und Handschar zu verfertigen. kapak : gataye. taraf. duzak. — Kopf. ser. von Angesicht zu Angesicht. ihate. Vorhang. baka. bir mevzi ismi dir. — Anschwellen. dudukuşu. — Betrachte es. — Eine Vogelart. ihate ve muhasara etmek. kapan : hınzır. — Schale. kapğamak : ihate. siyah. Falle. Beutel. zugedeckt.kankşar : hayvanat. — Faul. siyah ser. kaplamak : ihate ve iştimal etmek. köke. karşu be karşu. umfassen. atı suya doydurmak . — Tasche. Milchbruder. yer. — Fischschuppe. kaptan : haftan. kantar. muhasare etmek. kanlığ : kandar. vezn ile bakmak. Leder. Meeresufer. zen. kapık : mestur. kaftan. — Sklavin. kapran : kahil. örtü. belagern. kapan : gayet büyük çeki. yanbaş. — Sich bedecken. gevşek. — Bedecken. Rinde. — Seite. semek. canib. Scheide. kaparmak : kabarmak. dam. Insel. adak. kapış : mücella gün ve gusale cild ve deri. — Im Traume angreifen. messen. um daraus Messer. katil. umgeben. Schlinge. — Name einer Entenart. aufgeblasen werden. domuz. çevirmek. Jagdgeräth. — Schreibersold. tembel. — Schildkröte. kapuzağ : kabuk. Raubtier. Geldbeutel. muhasaraya girmek. — Schwein. muhasare. vazife-i ketebe. iştimal. perde. hatun. — Umgeben. — Kaftan. kantarlamak. kapu. kaşr. — Decke. — Thiergattung. kara basmak : uyku içinde hücum etmek. — Blutdürstig. Band. | kapalmak : tesettür etmek. trocken. örtü. çuçka. Waage. kapaklamak : kab ve kapak ile bir şeyi örtmek. at kulağı. — Wegreissend. şehir ve kaleyi askerle istila etmek. sahil. yapılmış. das Abschälen.

siyah ebru. karakır : kipçakda vaki bir mahalın ismi dir. — Wildschwein. Trauertag. schwarzes Blut. eine Fruchtart. — Königstamm. — Ortsname in Turkestan. kayğac bakmak. Popanz. . pechschwarz. kızamuk. kara tarığ : bir nevi darı ismi dir. — Name einer Hirseart. siyah.kara çerik : seyyare askeri. karasu : Türkistanda bir irmak ismi dir. Wahnsinn. Eine Art Jagdvogel. — Trockenheit. — Schwarz geworden. kara kalpak : Moğul cinsine mensub bir ulus dir. Teufel. kap-kara. şiddetle karamak. nazar ve nigyah eden. Kriegsstock der Landstreicher. karahan : tevaif-i muluk. bir nevi çopur. div. — Mogulenstamm. — Trauer. — Name eines turteltaubenähnlichen Vogels. kara kan. | karacılık : sadaket. — Kornradesamen zwischen dem Weizen. — Name eines Flusses in Turkestan. Anblick. haydud. — Tambour. Kinder des Mogulchans. kara tayak : büyük sopa. ein indischer Padischah. — Schauen. huma. muavene askeri. Mogul hanın evladları. devlet kuşu. saz. anka. karamak : bakmak. karakat : zirişk tâmından fülfül büyüklüyünde dir. — Ein grosser Stock. — Eine Art Haarkrankheit. kara sevda : malihulya. — Räuber. kara geyik : yabani domuz. — Der schwarze Adler. akd-u bend. simurg. elan kılkuyruk dahi derler. | karacalık : karaca illetine mübtela. Dieb. starr anblicken. garet. bazu. başı bozuk. Gesang. ummacı. — Schwarzkümmel. karamuğ : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. kara kulağ : gul. — Karavanensoldat. karağu : bir nevi şikyar kuşu dur. kara düzen : tambur. oğru. yês. başı bozukların ve evbaşların muharebe dayakları. — Eine Käseart. Treue. kara kuş : ukab. hal. kara tauk : mâruf ve meşhur kumruya benzer bir nevi kuş ismi dir. kenar. — Dämmerung. schwarze Augenbrauen. delilik. adam-i huşyar. beobachten. karaymış : karamış ve siyahlanmış. nazar etmek. eine Wolfsart. Arm. kara çürük : şuniz. erzen. Narbe. — Eine Art Krankheit. — Ortsname bei den Kiptschaken. karamuk. göz. — Melancholie. Raubzug. doğruluk. Iskender muasiri bulunan Hind padişahlarının biri. karaltğu : karaltı. gözetmek. it üzümü. gam günü. karındı. cesaret ile bakmak. kara kırım : Türkistanda bir vilayet ismi dir. kara kurut : bir nevi peynir dir. — Provinzname in Turkestan. Anka (Name eines fabelhaften Vogels). karağlığ : kaht gile. — Muthig anschauen. karakçı : harami. — Speise aus pfeffergrossen Beeren. esmer. Verfinsterung. kara günlük : matem. kara sac dahi denilir. emluk denilen bir nevi meyve. karağrıkı : bir nevi hastalik dir. karamtol : rengi karaya mail olan. bakış. nağma. — Land in Turkestan. yağma. — Schwarz. hırsız. schwarz. Reiter. yoğurt kurusu. bir nevi kurt. — Dämon. karaca : bir nevi saç hastalik dir. sim-siyah. — Schwärzliche Farbe. braun. Zeitgenosse Alexanders. karakül : Türkistanda bir memleket. karakmak : garet etmek. karacı : doğru söyleyici. — Sperber Z. cununiyet. bunt. — Offen redend. — Rauben. Masern. Paradiesvogel. kara kaş : Türkistanda bir mahal ismi dir. görüş. karartı. karağay : siyah. — Offenheit. nazar. bir nevi siyah dane. alacalı. sipah. tiraş. karağ : göz karartmak.

— Graben. | karılığ : ehtiyarlik. karğamak. karağol. — Vogelfanger. karılamak : ehtiyarlık. Weiss-Pappel. Adler. 'kaluk' dahi denilir. karıkmak : pir olmak. — Ferman des türkischen Padischah. çevre. karlanğuc : kırlangıc. tamâ. kırak. karçığay : baz. silah yeri. karluğac. kuşların tüyden yapdıkları bir nevi alet dir. bikudret. — Kleine Ameise. karışık. Zwist. Wächter. kırğı. Volk. Geräth aus Federn. Sperber. gemein. — Dunkelheit. karımak : ehtiyar ve pirlenmek. — Alt. — Krätze Z. — Der Falke. | karçanmak (karçınmak) : hasis olmak. bisermaye. kartal. imame. verarmt. müflüs. Schafstall. destar. — Schwalbe. — Korb. kıldırğac. kotan. karaşenye : matem günü. . karçanak : hasis. asker kolu. karılanmak. karğaş : gouga. kaşımak. incitmek. tehi dest.karanğu : zulmet. düşmen uzakdan görünmek. karçımak : kazmak. karça : bir nevi küçük mülevven kuş ismi dir. — Vogelname. lânet etmek. — Dunkelblau. Ameise. kararamak : sonradan kara olmak. karkara : bir nevi büyük tüylü ve sorguçlu turna. Tage der Wehklage. şehbaz. gerici. Gewehrscheide. koca. Krankheit. pir. karkunak : ağıl. kartlanmak. kratzen. karğış : hakaret. karaş : nazar. Korankenner. karatğu : kuşcular. yıllığ. — Name eines türkischen Stammes. — Später schwarz werden. — Streit. cebe. aç göz. kocamış. Tuch. yevm-i Ilyas. tavile. bed dua. mestur. Wurfstein. pir. — Eine Geschwürart: Harnisch. karışlamak : karış ile ölçmek. — Alt. karav : çi. şebnem. karça : bir nevi kuş ismi dir. Hürde. Greisenthum. devenin tırnağı. merdüm âvam. türkmenlerin kullandıkları tek hurc. — Geizig sein. karbıl çıbanı : bir nevi çıban dir. das Sichtbarwerden des fernen Feindes. — Fluch. morca. bekçi. karaul : meşe. tukay yığacı. — Thau. sele. karkaşuk : devenin topağı. morca. hafiz-i kelam ullah. — Scheinen. Leid anthun. — Kameelklaue. kurağ. Quersack der Turkomanen. koca. mücadele. dunkelblau. karlığ : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines kleinen bunten Vogels. — Pechschwarz. acuze. numayiş. karatmağa : Türkistan padişahlarının fermani. Turban. — Alt werden. — Alter. bakış. — Stall. tıraşlamak. — Fluchen. çepek. — Wald. karlaş : müflis. Wache. nevya eyami. — Das Alter. kararak : siyahrak. karçankğı : bir nevi illet dir. karğanmak : bed dua. — Verarmt. uzakdan karamak. von Ferne schwarz scheinen. — Blick. karı : ehtiyar. trocken. kararaşmak : görünmek. âcuz olmak. — Trauertag. karğa büken : mesmumatdan bir nevi darı ismi dir. — Mit der Spanne messen. karınca : mor. karınçka : küçük karınca. karamak. orman. karık : ehtiyar. — Geizig. pirlik. bir kulac. lanet. altes Weib. greisenhaft werden. kap-kara. karçın : sarık. miskin. verwünschen. dolaşıcı. tamâlik etmek. — Giftige Hirseart. verhüllt. doğan. kocalanmak. — Eine Art grossbefiederter Kraniche mit Schopf. gözü aç olan. ehtiyarlanmak. karınçka. pete ağacı. Kampf. — Alt werden. seyyadlar. unbeholfen. Greis. nigyah. deni.

— Striegel. kaşkaldağ : bir nevi çayır kuşu. — Sich kratzen. kaş : nezd. kasmar : bir nevi illet dir. Gerbergeräth. huzur. kasnı : bir nevi zam dir. — Handschlag. — Weisser Stirnfleck (Blass). kılmak. zaif. dokuma. kocalık. kasnak : çenber. — Schwarz. bahadur. — Eine Lausart. kernay. çiynemek. yakışıklı. bir şehr-i kadim ismi. bel bağ futa. Name eines auf dem Wege verschneiten Volksstammes. verhöhnen. kısmak. iç yağı. sokmak. pirlik. şakır şakır kaynamak. ördek. yolda karda kaldıkları içün bunlar böyle karlık tevsim olmuşlar dir. kahraman. kasnak : ilk. kartal : bir cins kuş dur. kaşka : alnda beyaz nişan olan çarpay. — Kratzen. hicamet. drücken. hayvan ağnayarak tebevvül etmek. karış. glänzen. karşı : öte taraf. seray-i humayun. sürnay mâruf dir. çalgısı. karnay : asker düdüyü. gegenüber. parasız.karlığ : ehtiyarlik. tevaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Böttcher. — Name eines rothbauchigen Thieres grösser als das Eichkätzchen. — Pferdefett. ve burn. tekerlik gibi âletler. beraber. — Schön. pişirmek. karsmak : alta vurmak. schwach. sıkmak. karta : atın rugeni. — Alter. kalburun etrafındaki olan halka. kaşenk : güzel. das Schröpfen. kart kart kaşınmak. Arznei. oyun kyâdı. Kesselboden. — Militärmusik. — Ortsname in Turkestan. kasaz : bir nevi kehle. — Zur Erde schleudern. karmaşmak : alt üst olmak. kartuk : şah. kazğan dibi. kurcaklamak. — Lodern. kars : safkat. işemek. ein auf das Pferd gelegtes Kriegsgeräth. zusammen. — Arm. müflik. Ente. aralaşmak. Kaiserpalast. has-u haşak. — Siebeinfassung. — Wiesenvogel. karçığay dahi denir. Spielkarte. — Eine Vogelart. Pissen der Thiere. sıkıştırmak. kına. etsiz olan. kaşağu : kaşu. karşu. karmamak : kavramak. muharebe esnasında atın cebhesine takılan alet. kars : şal kuşak. birden kutulmak. cevre otu tanesi. | kasnakçı : kasnak yapan usta. alevlenmek. karsak : sincabdan büyük karnı çil bir nevi hayvan ismi dir. böcek. mezaristan. — Spaten. sich einmischen. ön. murğab. — Gestrüpp. bir nevi yemek dir. tilki. ebru. Fuchs. Greisenthum. Augenbraue. — Eine Giftart. Friedhof. kaşan. Gewebe. bedhuy at. Kehricht. karnı yaruk : Türkistanda bir mevki ismi dir. girdiş. iskambil. çeküp darıltmak. zühre. kaşağı. kart kazı. Spanne. kaşanmak : har-u mal etmek. ohne Geld. — Der Reifen. kaserkand : bir nevi çalı-dır. kaşank : siyah. — Abendstern. kaşak : fakir. kasmak : kazındı tutmak. afsus etmek. — Das Ausgegrabene. — Eine Art Krankheit. immer an der Spitze schreitend. karanku. kolun üstü. karuça : bazu. berhene. timar aleti. — Durch einander mischen. kene. ilac. störrisches Pferd. karmak : karmuk. Fischerhaken. balık iynesi. yatırmak. — Gürtel. . hasmar. karışmak. — Arm. parlamak. niederlegen. — Das Jenseits. — Neben. her dayim ön-sırada giden. Held. — Zweig. turna. kartmak : keçel ve cirahetden düşen kartılmış şey. kazğan dibi yanmak. zulmet. kaşkamak : telehhüb etmek. Käfer. eli ele çarpmak. zierlich. kasmak : kazındı. — Garkochen. — Brandbildung am Kesselboden. ve müdevver tahtası ve emsali gibi. sieden. eine Speiseart. karvan kıran : ahşam yıldızı.

katış : karışık. katarmak : nize. — Durchgang. suchen. eine Art fettes Brot. — Wiederholt gehen. — Schanze. kavi. bir gözlü hurc. stark. kavcun : kavçın. kavak : ecvef. katığ : katı. Empörung. teharri etmek. das Gehen und Kommen. katark : iki adam beyninde oynanılan bil lâb dir. Stammname. kommen.) : karışdırmak. katuluk : galeyan. kavcı. bir birine karışmak. cuş. Quersack. kav : kuruyup çevirüp ecvef ve kovuk olan şey. ein zum Feuerschlagen gebrauchtes hartes Holz. treiben. güldürücü. Geräusch. Gast. Finsterniss. katıh : katık. yakışıksız. — Folgen. araraşmak. kaurga : büyük davul. karanğu gece. ungestaltig. sich vermengen. gewässert. gürültü. | kavğucı : def-u tard edici olan. — Leer. Vergütung der Hochzeitspesen von Seite des Schwiegersohns. sirâtle yürümek. Molke. gidiş geliş. — Gross. Schirm. tâşük ederek pul ve para sarf edene dahi kate derler. amed-u reft. — Vermischen. kumaşı kat kat kırup bükmek. — Laufen. çabık çabık. fest. — Zusammennehmen. memzuc. sertleşmek. gelen giden.kaşkır almak : gece ortayı karanlı basmak. katlav : bir nevi surur. — Aufbrausen. Zurückkehren der Soldaten. hässlich. bed şekl. katnamak : bid-defât gidüp gelmek. Vertreibung. gömmek ve derin kazmak. Pause. siper. Spassmacher. verboten. katramak : tâcil ve şitab etmek. Befestigung. nöbet. harba ile sançmak. kavğu : teaküb. — Maskerade. mihman. katırdamak : sertçe olan şeyler bir birine dokanarak ses çıkarmak. mizzak vurmak. koşmak. men'. içi boş olan. sich beeilen. zulmet. katla : defâ. sich stärken. beraberi. katım. musafir. — Gemischt. katav (kate) : büyük. ulu. — Sich abhärten. — Wirth. katık. def-u tard. — Spiel en deux. def-u tard. tabl. sert. hohl. avdet. — Freude. — Name eines Özbegischen Stammes. katnaşık : murur-u ubur. . leşker gerü gelmesi. katanğur : biçimsiz olan adam. hart. müterris. şakacı. katağan : konduz kıtasından tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. katılış : karışık. büzürk. — Verfolgen. katıklaşmak : pekişmek. kat : harezmde bir kasaba ismi dir. kat kat. sürmek. kılıksız. sert. Pauke. — Finster werden. yasak. yoğurt. kak. istihkam. tâtil. — Vertreiber. aşik. türkistanda bir kabile ismi dir. kavlamak : kavmak. çakmak içün kullanmış kuru ağac tuzu. kaşmar : mashara. katağ : tabiye. verschwenderischer Liebhaber. — Spiess. ekseriye yerde çizi çekerek oynarlar. şad mani. — Ungezogener Mensch. metin. — Stadtname in Charezm. fest. süngi ile sokmak. — Gemischt. — Grosse Trommel. kebir. düyün harcı içün damad tarafından kayn-pedere gönderilen harc. ecnebiden bir firka ismi dir. Aufwallen. — Zukost. Zusammenfalten des Stoffes. — Hart. mahlut. katğan : katup kalmış olan şey. tugyan.oder Lanzenstechen. Stück. gewöhnlich auf der Erde gespielt. iki tarafdan varma gelme. — Ein zusammengedrehter hohler Gegenstand. hemrah olmak. — Stark. doğ. bir nevi yağlı ekmek. Reihe. katlama : devşirmek. tiefgraben. — Klang durch Aneinanderschlagen harter Gegenstände. börek. âvâz. kavuk. kanlamak (keölemek Z. seda. kerre. koşulma. gemengt. — mal.

rauben. pabuç. hayal. — Wurst aus Pferdefleisch. kemerbend. ahmak. kavudak : kavurma. — Stehlen. Z. kemerbend. gebratenes Fleisch. Ring. Zustand der Soldaten in Kriegszeiten. — Strategischer Ausdruck. bir saz ismi. — Grosse Schüssel. kondura. Kessel. kızartma. rende. — Geröstete Gerste. — Gewinnen. seferde asker ve leşker hali. Name eines Musikinstrumentes. çapa. teper. Kopftracht. yetişmek. kavuz : darıyı döverken tanesinden ayrılan pustu. — Kriegszeit. bübek. palas. esassız. belbağ. kavuş : kuşak. Beil. Gravierung. — Weideplatz. Weizen und Erbsen. — Stock mit spitzem Ende. kavur : asılsız. saç. ayak kabı. yol kesmek. — Verläumder. yağda kızarup pişmiş et. den Weg verstellen. basturma. Wollenstoff. remmal. at etinin sucuğu. harami. baş kesvesi. nohut. bir taife üzbeg. kavşamak : kuşanmak. kazkanali : fenn-i harb istilahi dir. serseri. sehr dünne Holzsplitter. — Gürtel anlegen. kavşak : kuşak. keçabe : tahta ve ağacdan mâmul dört köşeli sandıka muşabih açık zarf. kazalak : mağak. ankommen. keçe oyunu : bir nevi oyun. kavut : leblebi. — Wolle. kebze : omuz küreyi. Zelt. kuşak bağlamak. Hobel. kazğanmak : kazanmak. kavuş : otlamaklık. — Unruhe. — Hohl. Verräther. kazaklık : cenk eyyami. — Schwanz. kazgan dibi. Haar. sich in Reih und Glied stellen. kavurma. — Geräth zum Graben. verweichlichen. Fussbekleidung. kavuk : içi boş olan. Binde. kavucı : çuğulcı. kazı : kızı. — Tölpel. Geröstetes. Puppenbilder. çerende. çadır. iktisab etmek. — SchaufelWahrsager. oğru. saf saf dizilmek. — Eine Spielart. kazılmış olan hatem ve islimi. kaznaklık : mehkuk. kazakçı : hırsız. sarık. futa. kavursun : henuz çıkmış kuş kanatı. — Gürtel. — Siegelring. kazan. — Eine aus Brettern oder Holz gezimmerte Sänfte. Nagel. Kinderspiel. hafidzade. kazuk : ucu sivri deynek ve ağac. oyma. — Geröstetes. — Grundlos. | kebzeci : küreye bakup kihanet eden budala. yapıncık. kazakmak : hırsızlık. kavrulmuş olan arpa ve buğday ve bakla. kavşak : otlayıcı. einfältig. — Puppenbilder. tüy. gevşilmek. gayet ince yonka. Feder. . kazğan : büyük tencere.oder Flügelfedern der Ente.kavluk : dorunun oğlu. — Gürtel. Höhlung. bebek. çocuk oyuncağı. nemmam. geveze dahi denilir. kavurmac : kavrulmuş buğday. — Dieb. süst olmak. kıl. mıh. — Die Hülse der zerstossenen Hirse. vasil olmak. — Filz. gevşek. — Neugewachsene Feder. kazma : kazacak alet. keçe : nemed. — Grube. halka. Räuber. bir şey tofrak ya yumrukda gezilmek. budala. cevf. vierte Nachkommenschaft. bübek oyunu. keçe (geçe) : pepe. haramilik etmek. keçek : ördeyin kuyruğunda kanadında bulunan tüyler. karagöz resimleri gibi resm. — Der Weidende. avanık. Spielbilder. kavusi : yön. dördüncü nesl. oyun suretleri. — Gedörrter Waizen. etwas auf der Erde oder Handfläche gehen lassend. Özbekenstamm. — Enkelsohn. kazındu : telaş. kavucak : karagöz resimleri. — Schulterblatt.

— Eidechse. — Berathen. kendir : kinab. — Wort. kuyruk sokumu. kedi : kabak. bir nevi kuş ismidir. Vogelname. — Angelegenheit. kelbar : dağarcık. — Einfältig. faulen. kedu. kelçe : bir nevi müdevver. — Zucker. — Rädersprossen. arka. — Vierfüssler. kelam. Versammlung. Schale. kerç : dilim. deli. — Muthig. encümen. kemişek : kuyruğun kemikli yeri. — Schlecht. kegey : araba tekerliklerinin ayakları. — Platz zum Hanfbau. kulube. Herde. — Sich berathen. — Unreife Pfirsiche. Flachs. schwanzlos. adavet. kekre : bir nevi acı ot ismi dir. allah ismi dir. | kendirlik : keten ve kendir ekilen yer. Regenmantel. — Rundes kleines Brod. soyolğan. gene. kepe : kamışdan ve hasırdan mâmul alaçuk. — Hinterher. maslahat. — Bindfaden. — Oberkleid des Hirten und Viehtreibers. — Kurz. ufak nan. keng : geniş. v. niedrig. — Nashorn. — Befehlshaber. — Getreidemass. kerek : kerkeden. kele (gele) : mevaşi. kens : şaşkın. saçma sapan söz. kenarseke : şeker. kenderemek : kokumak. kedük : gedik. — Schnitt. kerim : cömerd. ham erik. Allah's Name. Geplauder. kemlik : şekavet. — Eidechse. Ritze. çirkin. fena. Stück. sürü. | kenkeşmek : meşveret etmek. — Oberkleid. kengelmek : kengeşlenmek. kendik : göbek. çartak. bedkyarlık. — Schwanzbein. reme. altında kandil yakup dallarına hastalık içün bağlanılan bez parçaları yağmurun muhafazası içün icad edilmiş olan bir nevi tüle. keten.keçikur : amir. — Hervorstehende Zähne. kerekke : zirih. ekmek. kep : söz. kepşik : vezin bilmek içün kullanılan ölçü. deyeri. muşaverelenmek. — Stotterer. gedehnt. dumm. — Aus Rohr oder Stroh geflochtene Hütte. keremet : büyük ağaca denir. kemirte : olmamış zerdali. keler : kertenkeler. alçak. | keynice : ardınca. — Weit. . deltek. sohbet. und auf welchem Leinwandfetzchen gegen den Regen gehängt werden. aba. kemirdek : dişleri fevk el-hadd usup hazasından çıkan. keng. kende : kötü. elbise. Angelegenheit. kenkeş : maslahat. keskur. — Werth. Geschirr. Zwetschke. rahne. parça. Mitte. — Spalte. kökbaşın bir nevi. kelte keles. bade. Neid. hased. kengaş : meşveret. kemal : kiymet. gece muhabbeti. — Stinken. saksı. Versammlung. | kengelmek : genişlenmek. — Kürbis. kerke : bir nevi cüppe dir. bol. savut. Rede. keles : kerten kelez. — Elend. orta. hässlich. budala. kölçe. encümen. iç. yağmurluk. Wein. azlık. Hass. benc. kand. Nachtgesellschaft. kepenek : çoban ve katırcı cüppesi. kelki : pepe. — Panzer. — Gegenstand worunter ein Lämpchen angezündet wird. encümen. Rücken. yığın. verrückt. — Sich ausdehnen. — Name eines bitteren Krautes. — Berathung. şarab. puşt. — Volk. kene 1. keyn : halk. tete. avanak. — Nabel. — Tasche. arkasınca. kuyruksuz. çürümek. aşkı diş. kelte : kıssa.

gezlik. Hohlziegel. — Augenlied. bestürzt. — Saure Milch. ulu. kezek : meze. nebat dir. spannen. — Eine grosse Holzschüssel. grosse Stadt. Kerbholz schnitzen. — Grosses Land. — Kerbstab. kiçim : ata geydirilen zirih. kertik : çetele. kiç : denk. Rock von Baumwollenzeug Z. kiçke : kafanın ve gerdenin arka tarafı. ense. — Pflanzenname. keşir : havuc. cirahet. Amu-derya kenarında bir memleket ismi dir. illet. kertmek : azcık kesmek. — Krankheit. Kerbstäbchen. alaçukun etrafında-ki çöplere denilir. Gezanke. — Pferdepanzer. kıçırdamak : dişler ile ses etmek. patırdı. wird auch auf die um das Zelt gesteckten Hölzer angewendet. — Aufregen. kerti : kasiblerin hisab bilmek içün yontup kesüp istimal etdikleri ağac. kab. — Holzschloss. | kıçığlamak : tahrik etmek. mağara. kete : büyük. Nacken. — Sich schütteln. âdi tezkere. kersen : ağacdan mâmul büyük tabak. kerkinmek. | kıçışmak : haraş. serir. zarf. — Lein. kıbık : ayran. Schrift. kıçı : makas. kete kurğan : büyük bir memleket. — Name eines dem Birnbaum ähnlichen wilden Baumes. doğ. kiçi : kıçık. kıçmak : kaşımak. kiçikine. kendir. def ve tabile diri germek. . kiçik : ğıcık. — Gross. kethindi : bir nevi ilac ve boya dir. lieblich. havalanmak. — Zähneknirschen. kığaş : eyri. mebhut. — Medizin und Farbe. zerdek.kerkev : armud ağacına şebih yabanı bir ağac ismi dir. nişan eylemek. kıçğır : çağırmak. Zeichen machen. kesel : hastalık. klein. — Filz. kığız (kiyiz) : nemed. — Kerbholz der Handwerker. — Klein. kerpi : kirpik. Junges. — Abendzeit. kıbçak : gözü acele yumup açmak. — Kratzen. — Sich kratzen. Wollenstoff. küçük. Festung. bir kalâdir. şamata. kifte : zarar dide. bir nevi hastalık. Hilferuf. çetele etmek. kec. | kıçğırış : çağırış. — Umsonst. faydesiz. Grünzeug. — Rübe. Wunde. akşam vakti. ses. çul. — Schreien. — Klein. — Das Kratzen. — Krumm. kıçı : bir nevi nebat ismi dir. Lärm. ein aus Wolle verfertigter Teppich. ein Stamm. kiç kurun : ahşam üzeri. kesmelek : ağac kilid. — Sich kratzen. jucken. — Beengt. Pflanze. taş ocağı. — Etwas abschneiden. büyük şehir. ufak. kıçışmak. — Klein. dilber. Ebene. — Augenblinzeln. ket : mastaba. kıçığ : kaşınmak. — Grosse Axt. bir parça yonulmuş olan ağac. kerpic : çi tuğla. | kıçış : kaşınmaka gelmek. ses görültüsü. Name eines Landes in der Nähe des Amuderja's. kerki : büyük balta. — Rohziegel. kiremit. bir kabile. ova. sebzi. feryad. çetele. bağırmak. Geschirr. kerlemek : şiddetle terledeyerek basmak. Höhle. ketek : tavuk oyası. yünden mâmul kalın ferş. vergebens. etwas stark drücken. keçe. — Sitz. Gerüst. kiçiş : kıçık. — Geschrei. âzim. kezlik 1. bir parça koparmak. — Arznei. ketun : keten. — Eine Krankheit. kiçitken : bir nevi ilac. ot. — Hinterhaupt. — Hühnerhof. yauru. — Scheere.

— Thun. kinet : tel. köy. kım kım : parça parça. Stadt. arkadaş. zürnen. glänzend. . — Folgen. kılavlamak : perdaz vermek. Behälter. kınçır : sakat. kınğır : cesur. kıymak : hareket etmek. — Verspottung. lisan-i m oğulda aziz demek dir. bölük bölük. — Faden. koşmak. — Arbeiter. Truppenweise. kımac : kec nigyah. — Eine Münzenart. von der Nähe sprechen. Qual. ardınca kovalamak. | kipleşmek : merbut olmak. Scheere. kıltık : kılcık. . spitzig. zarf. göz. kık : kırkılmış olan. — Ausputzen. kınalğudik : azaba mustahakk. saç ve tüylü. — Qual verschuldet. Ohr. — Gebunden sein. — Häärchen. Geld. kışık. krumm. huy. çaşi. kimse. etmek. anzünden. — Zugestutzt. — Reisegefährte. Schärfen der Schwertspitze. kasaba. balıkda bulunan ufak tükanlar. kılbaş : bir nevi pare dir. yeşil. kıkın : gayet ufak.kığrat (kığat) : tavaif-i cağatayeden iki meşhur kabile ismi dir. kını : kenar. merbut. kıya kıya : parça parça. — Zwei berühmte Tschagatajstämme. kile : ölçü. kımız : at ve deve südü. — Eine Art Ledersack. kımıldamak. kındıra : bir nevi kamış dir. mişin. Obstart. yapıcı. — Verkleinerungszeichen. voll. — Stückweise. darılmak. kimircek : kemirtlik. çit. kıpamak : tâkib etmek. — Bemühung. Dorf. kipri : kirpi. kınc : meyl. — Maass. — Behaart. kınak : parmakların mefasili. Seite. kımşanmak : yavaşce ve usul ile kımıldanmak. — Falscher Blick. şekil. kıldaş : yoldaş. memlu. — Schieläugig. tahrik etmek. burun. tekdir etmek. rundes Eisen. tinc yerine dahi mustâmel dir. halka. yakın olup söz söylemek. — Tapfer. pul. uferig. in der Mogulensprache: Heiliger. timur. kımırlanmak : kımıldanmak. nachlaufen. — Sich bewegen. — Muthig. parlak. kışlak. — Blau. — Behälter. Ring. keskin. scharf. Genosse. kılıcın ağzını ziyade keskin etmek. kim. — Quälen. Nasenknorpel. — Jemand. Eisen. zahmet. kılınc (kılış) : efâl. akçe. Gestalt. — Sich rühren. her dayim işleyici. maktu. kılar : bahadur. kab. — Der Igel. — Säbelscheide machen. kılığ : kıllı. suret. bir nevi meyve dir. — Abgeschnitten. — Pferde oder Kameelmilch. kılğuli : âmil. — Trotzen. kındırmak : istihza. das Haar auf Pfirsichen und auf anderen Fruchten. — Verbunden. verfolgen. kulak kıkırdağı. kın : zarf. Form. — Rand. kıpçımak : çember. müdevver sarılmış demir. çengel. kınak : renc ve elem vermek. kip : gayet peyveste. çeşmi ahval. teayüb eylemek. kimsen : bir nevi çerm dir. kenarlı. — Scheermesser. Schuppen. şeftali ve sair meyvelerde bulunan tüyler. tane tane. kırbık dahi denir. — Eine Rohrart. kınlamak : kılıca kın yapmak. azab. — Sich langsam bewegen. — Stückweise. makas. kasanak. kınker : gök. — Reifen. — Holzsplitter. tasgiriyet içün mustâmel dir. kımık : ahşabdan fırlayan pare ve parçalar. | kıngıraymak : inad etmek. meşakket. kılsık : yön makası. sahil. kimerse : kimesne. sallanmak. kıyık : ucu kesik. kab. sivri. sallanmak. kıyın : meşakket. hücum. — Knorpel. — Neigung. kıne : edat dir. — Sehr klein. — Fingergelenke.

— Abfalle. kırmaça : haşak. acele etmek.kırağ : kenar. — Mit der Scheere abschneiden. halayık. kırkıl : tüy ve saçları kır olan. Odaliske. yorgan. — Miethe. kunfez. kirtek : esvatdan dir. kırbıktiken : kirpi. kırlamak : kırda kalmak. — Unfruchtbare Stute. — Backstein. Wildhuhn. — Thau. — Zähne knirschen. tutamlamak. — Knoten. — Name einer Burg in Turkestan. semur gibi şeyler. kisek : yapışmış katı toprak parçası. — Pestkrankheit. kısık ses. — Decke. — In der Wüste bleiben. beyaz saç. — Schwarze Araberin. Kehle. sokmak. kırıntı. kırpındı : kırıntı. ak baş. kirav : abone. Biber. işaret etmek. kırğı. kirmek : ukde. — Brandreste auf dem Schüsselgrund. — Sperber. baz. cariye. kırğın : inkisar. — Geräth zum Zusammenpressen. biç doğurmaz olan. hırtlak. kirtmek : bıçak ile çizüp çeteleye nişan etmek. kırkılmış nesne. Graukopf. inciden mâmul tezyinat. niedrig. kirpik : kerpik. kıskıc. kırklığ : yük. Gurgel. rende hordesi. — Packen. Schmuck aus Perlen. makas. — Unterdrückte Stimme. sahrada ve yabanda girmek. siyah arab. Mörder. — Selavin. kirközmek : girdirmek. — Backstein. — Kesselstein. kırğaul : yabani tavuk. kırkın : habeşi. Binde. — Iranisches Geld im Werthe 5 Piastern. kırğıc. kırığlamak : kenara çekilmek. şebnem. Eisenflügel. — Hineinstecken. kirpe : körpe. tencere dibinde kalan yanmış şeyler. kısık : sık. kırğıc : kazanın dibinde kalan yanık. — Holzscheit. Gebrochenheit. — Fasan. bağ. timur kanad. şikestelik. parça şeyler. kirpiç : tuğla. kırmız : al ve lal yapdıkları böcekler. bela. kırbık : külahın kenarına dikilen post. mit den Augen zwinkernd Zeichen geben. Zange. çiğ. — Frisch gewachsene Feder. dögüm. — Eilen. kıskarmak : kıstamak. — Zerrüttung. . kattal. kiçi kaz. örtü. — Krächzen Z. kırımak : ince şeyin kenarından makasla kırkmak. — Lederstuck an der Mütze. kırğu : atmaca kuşu. kırkır : Türkistanda bir kale ismi dir. dökündü. cüce. kırağu (kırau) : kırağ. odalık. kiremit. kırmac : kırğıc. Krankheit. — Käfer aus denen rothe Farbe bereitet wird. Sclavin. — Last Scheere. kırnağ : cariye. kırtış : bir şeyin üzerine henuz çıkmış tüy. kıska : kısa. kısac : kıskanc. kısımlamak : avuclamak. — Grauhaarig. boya. alçak. kıran : beş guruş makamında Iran parası dir. kırcıldatmak : dişlerini kıcırdamak. — Mit dem Messer Kerbzeichen machen. Werkzeug ähnlich der Schmiedezange. boğuz. hastalık. kirpitiken. Igel. demircilerin büyük kelpeden gibi âletleri. istidlal. kırçılmak : yavaş kımıldanmak. — Sich zurückziehen. — Interjection. sülyün. mengene. gözü açup kapamak. reng. — Rand. — Stachelschwein. kısak : kısıcı alet. kelpeten. kleines Messer. zobelartiges Fell. kısır : kısır kısrak. yan. konduz. — Neidisch. kırlağan : ta'un illeti. — Kurz. — Augenlied. Hobelspäne.

şeci. kışmak : eyilmek. hiddet etmek. mecnun. — Zerstückelt. koyun aygırı. dane dane çıkar. kişik : burmalı. einlassen. Widder. — Klatschrose. — Hohl. kızık : hararetlu. konduz. azmak. krumm sein. koçkar : koç. ufak kız çocuğu. verrückt. kitmen : büyük inli kazma. aufbrausen. çatallu. — Krumm. koda : yekdiyerine kız verüp alan kabile. — Hermelin. — Kampfgeräth. tesmin etmek. kismek : kesmek. verfolgen. budamak. — Eilen. redd etmek. koba : semirmek. — Eile. | kizturluk : nemed ve keçeden inşa olunmuş kara evi. kısrac : kısrak. pul. — Plauscher. . serseri gezen. kıvanmak : inanmak. pazarlık yapmak. kişimek : eyilmek. — Wild. kıstak : acele. sokak. Heftigkeit. parçalanmış. gayret. güvenmek. — Eine Fischart. kişen : zincir. eyri olmak. kızmık : tencere dibinde kalan şey. Strasse. ateş. stückweise ausbrechend. kızıl : kırmızı. kiz : keçe. warmen. kodalak : ecdad. — Am Feuer getrocknetes. kırmızırak. — Kühn. kızalak : gelincik çiçeyi. | kisük : maktu'. gedreht. — Zusammendrücken. Eifersucht. — Aus Filz verfertigtes Zelt. — Schneiden. Decke. kız bala : kızçocuk. — Krumm. — Mädchen. — Kette. kisten : piaz denilen bir nevi harb aleti dir. Held. | kızıl balçığ : kil ermeni. — Sich krümmen. — Glauben. aşiretin ululari ve büyükleri. sözleşmek. koğ : şikaf. — Erzürnen. — Sich krümmen. | kızıl ayak : bir nevi beyaz kuş. Blut. kızğanmak : kıskanmak. feilschen. | kisişmek : karar vermek.. Held. | kızıl deli : azğın. gürzün şeklinde olur. koçak. kızıkmak : kızlaşmak. bükünmek. bacanak. — Brandrest am Grunde der Schüssel. — Ahnen. nahiye. kızıtmak : kızdırmak. kızğıne : kızcağız. — Dorf. — Roth. — Fieberisch. — Sich erhitzen. köy.kıskınc : gazab. Biber. şiddet. yağsız peynir. kısmak : sıkışdırmak. kıtılmak : beyhude söz söylemek. dişi at. kızamuk : humma ile karışık bir cild hastaliyi dir. — Zorn. kof. — Dervisch. arkasından kovulmak. kışlak : kariye aşairin avlı olan evi. koğlama : ateşde kurudulmuş şey. derviş. — Weisser Vogel. kıstamak : şitab ve acele etmek. — Hautkrankheit mit Fiebererscheinungen. kiş : kakum. Fessel. — Grosse Hacke. cabukrak. cenk etmek. çöki. — Rothfarbig. — Fettloser Käse. Gold. — Hineinführen. koçalak : besaletlu. keulenförmig. kiskülemek : koyun ve kurban kesmek. — Fett machen. hirslenmek. Schwager.) : kuru yoğurt. treiben. kısnak : kısık. — Rother Bolus. — Ein unter einander heiratender Stamm. aufbrausen. biçmek. kec. spaltend. sıcaklandırmak. Feuer. — Widder. boğa. kivürmek : idhal etmek. kıskanc. bükülmek. — Schaaf schlachten. otak. kleines Mädchen. | kızıl ala : bir nevi balık dir. — Zürnen. vertrauen. — Übereinkommen. kızce. kan. kızımtol : rengi kırmızıye mail. içeriye sokmak. Stammfürsten. sıkup tutmak. kahraman. nemed. hali boş. kiş (kişt Z. dar yol. | kışık : eyri. kodoş : hunud. — Filz. koç. itikad etmek. — Stute. — Mädchen. altun. — Flussenge Z.

— Epilepsie. — Verbindung. — Vogelname. mit dem Gesichte zur Erde fallend. yardum etmek. donan dahi derler. — Das 8-te im Cyclus der alten Türken. kohu : koku. aff teleb etmek. kolamağlığ : teleb. | koyçi : çoban. kollukmak : hizmetde bulunmak. — Haufen. koyturuk : musafire bakmak. kollukluk : beyan-i teşekkür. — Helfen. kolav : ok. Berührungsstelle zweier Flüsse. konan (ğonan) : iki üç yaşar at. — Teller. üzbekischer Stamm. — Aufenthaltsort. tapfer. — Krähe. bilezik. yüz üzerine aşağı düşen. — Bitten. iki çayın bir birine koyulduğu yer. urgacı inek. — Schattenbilder. — Kleideinschnitt. kolmaş : beyhude kelam süyleyici. koyanğu : koyanc. | koy kuş : bir nevi kuş ismi dir. — Zweijähriges Füllen oder Kalb. — Hirt. taht. Brautschau. Schafjahr. hurmet etmek. bendelik edici. deli kanlı. peykan. konğurak : çıngırdak. kollukcı : hizmetkyar. fırka. Junge. — Plauscher. kolturmac : esvab ve kaftanın çakı. — Diener. — Armband. — koncak : tabak ve kyase. kolamak : bir şeyi önüne sürüp gitmek. kolbağ : bilek yüzük. konğuz : bir nevi siyah böcek dir. menazil. beehren. — Sonne. zil. kolıncak : tavaif-i çağataydan bir kabile ismi dir. — Wünschen. — Haltestelle. Kuhkalb. — Wunde am menschlichen Körper und am Fusse des Pferdes und Maulesels vorkommend. koyak : cenkde mustâmel bir nevi silah dir. — Schwarzer Käfer. — Danksagung. kolansa : parmaklar aralarında zuhura gelen teaffünat. koldamak : iyane. Versammlung. — Çagataischer Stammname. genç. sarıca ve karıca derler. . — Zweibis dreijähriges Füllen. zir. helfen. — Eine Art giftige Spinne. Helfer. tavaif-i özbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. Puppen. Z. konalğa : mesken. — Kothähnlich. irk un-nesa illeti. koy : koyun. — Fäulniss zwischen den Fingern. böbek. istemek. eylenceli resmler. kombul : deste. — Gäste bewirthen. küsfend. — Klingel. Jüngling. kınğır. koyar : multeka. unter. Z. — Das Schaf. konğar : çamur gibi. — Geruch. konde (ğonde) : bir nevi zehirli örümcek. etek. yığın. kon : mesken. ubudiyet. Schelle. koyan : gerdab. — Wirbel. — Jagdpferd. koldaguc : muavin. bir şeye muavenet etmek. yiyit. konaş : kurre-i kamer ile pervin yıldızlarının hisab mukarenesine denir. — Eine Krankheit. konk : karğanın bir nevi. — Im Dienste stehen. bülük. insanın vücudında ve at ve katırların ayaklarında zuhura gelir. — Pfeilspitze. konacın : iki yaşar kısrak ve inek. konam : bir nevi illet. | koy-yılı : sal-i türkan dayresinin sekizinci yılı. konğur at : gök ve tarlan at. — Verleumder. kolkana : bir nevi cirahet dir. koyaş : güneş. kolçır : suhen-çin. oturak. têhül etmek içün bir kız aramak. — Gehilfe. Schale.koğurcak : karagöz resimleri. — Kriegsgeräth. kolmak : iltimas. yardımcı. Truppe. Saum. — Etwas vor sich hertreibend gehen.

— Lärm anheben. kor (kur) : kemerbend. zusammen. Geige. — Sand. arkadaş. torgay. — Furcht. Becher. Rand. unreif. kopmuş olan. mahala. şamataya başlamak. asker. Reisegenosse. fröhlich. Ursprung. Gefährte. | kovancılık : sevinc. haşiye. Anfang. — Mittagszeit. — Name eines turkestanischen Beamten im Range eines Vezirs. Nomadenartig umherziehen. Belustigung. — Gefährte. — Grob. — Geschenk der Braut an den Bräutigam. kozak : nesaclık. kopa (kupa) : kova. delv. eşar söylemek. kiyam etmek. inşad etmek. Ziyadelenmek. Eimer. kozğanmak : hareketlenmek. — Was zugefügt ist. — Kleines schwaches Ding. konkaş : saçlarda bulunan kepek. konar ve göçer bedevi gibi olanlar. kopatluk : büyük çaştkyah. koşulğucı : ilave olucı. tertib. — Eine Würde in Turkestan. — Wachsen. ağ. kak. Unruhe. kopuk. — Eimer. stossen. — Volk. aufstehen. kopğa : koba. — Aufenthaltsort am Meeresufer. — Gross. yoldaş. — Zeit. trocken. kozalak : âdetden ufak olan zaif şey. koşa şey. mutlaka yuvarlak şey. pek büyümek. — Falle legen. korçalmak : kocamak. kuşak. zenburun meskeni. karaul. Mitgift. Kürbiss. | koşa miltuk : çifte tüfenk. yasak. cemiyet. korkulday : korkuluk. gekocht. abgebrochenes. — Doppelflinte. silahlık. koş beyi : Türkistanda vezir makamında bir rütbe ismi dir. koşarta : ortalık. — Weberei. koldaş. kopu : iri. hile etmek. — Paar. kakmak. — Umstürzung. Himmel. futa. Falle. | kozğalaşmak : gonga edişmek. — Freude. koruk : kabarmış. ordu. yol. unschön. — Lärm. konkuş : kibir. kozğun : inkilab. — Kopfschuppen. Sauerteig. — Gürtel. kabarcık. cesim. Lerche. kova. bir nevi serçe dir. — Trinkgefäss. formlos. orbak. saz. biyaban sahra. Ministerpräsident. saye. kozğalamak : harekete gelmek. Gedicht aufsagen. koşmak (kuşmak) : ilave. Schlauheit begehen. karpuz. koz : ğoz. koşun : halk. asman. Sperlingart. beraber. kop : kalkak. kovala : sevahil-i derya kenarında yapılan âdi mesakin. cebhane memuru. — Hohl. ibtida. koranmak : tuzak kurmak. . refik. Zeitalter. — Geschwollen. — In Bewegung gerathen. konak. kımıldanmak. Wüste. sich vermehren. hatun. kuşluk vaktı. kızmış. koşantı : arusun hanesinden damadın hanesıne gönderilen hediye. Zeit. — Melone. — Stolz. sadr-âzâm. gölge. Palast. çehiz. kemane. koptı aldı : bir nevi aşik oyunu. | kozğalan : şamata. şad. in der Runde sitzen. kor biyi : Türkistanda bir rütbe dir. — Zanken. — Strasse. Heer. koran : arı teknesi. korkuzmak : korkutmak. vortragen. yakışıksız. reman. çive ham üzüm. Wächter. — Gemeinschaftlichkeit. uluğ. bostan. koşa (koş) : çift. biçimsiz. farih. asıl. — Erschrecken. kum. kouş : kovuk. Versammlung. çağ. tuzak. — Gross. karışıklık. köçe : sokak. korun : vakit. şadmanlık. kemale irişmemiş. düyün ve dâvetde halka oturmak. koşti : hemrah. içi boş olan. — Blau. — Eine Art Sängerspiel. Weg. devr. rundes Ding. kök : mavi. — Bienenkorb. — Schatten. — Anfügen. kopal : kaba.konk : büyük. Weib. bewegen. kopuz : kavun.

— Butterfass zum Gebrauche für Buttermilch. köktemek : saz çalmak. köp : çok. köpe : cevşen mesellu bir nevi libas. beyahrt. — Zumeist. Reiter. bir birine çenber ederek bağlamak. — Berg. dağılmak. kökene : zincir. közel : yanmış ve yakılmış alefden kalan parça. terennüm etmek. köl : ahmak. — Dumm. köpser : tulum. — Etwas gekochtes. kömemek : kapunun ard tarafı. kötürüm : mefluc. kömürmek : eti kemikden diş ile koparup yemek. — Brücke. cümlesi. köpmek : şişmek. kökel : imdirici. sich an Kameele und Pferde anheftend. umgeben. kulağa pinhan kelam söylemek. geheim. — Hintertheil der Thür. — Fleisch vom Knochen abnagend essen. beyenmek. yürek. — Haufen. Wagenrad. — Kind. Sitz.kökeyin : muziyat-i hayvanatın bir nevi dir. etwas durch annähen verbinden. araba çarhi. süd verici. — Kleine Satteldecke. Greis. köstek. — Aufheben. Fessel. — Bettdecke. sebük. — Mehr. kökenk : mahal aslı. sämmtliche. — Eine Art Jagdvogel. körpek : hafif. bend etmek. kökrek : sine. köpü : yoğurtu ayran etmek içün kullanılan yayık. — Viel. oğul. — Sich erheben. ku : büyük beyaz bir nevi murg abı dir ki tüylerinden yastık yaparlar. aus dessen Federn Polster bereitet werden. köndelenk : ivac. — Menge. kötec : bır nevi matbuh dir. — Milchbruder. — Panzerartiger Anzug. körpe : yatak yorgan. baumwollener Mantel. kuçin : hanım ve banu demek dir. düşkün. yer kabarığı. yiyinti. — Ursprung. bend. gizli. kötermek : kaldırmak. tekerlik. | köterimlik : kaldırmaklık. kadın. einfältig. Knabe. — Maulwurf. krumm. kuçmak : kucaklamak. pinhan olmak. | köprek : ziyaderek. köstebek : kör sıçan. — Kette. gönül. — Frau. medfun. köpün : çocuk. — Einjähriges junges Kameel. köşek : bir senelik deve yaurusu. ufak. kırba. deveye ve ata yapışır. geçid. — Abrunden. kökenel : bir nevi şikyar kuşu dir. — Gelähmt. musicieren. kömle : yığıntı. etwas liebgewinnen. — Musik spielen. — Klein. köksün : ihtiyar. köşeki : ihtifa. . kötel : dağ. Herz. kartal gibi. ihate etmek. köprük : köprü. — Verborgen sein. köndeletmek : yuvarlatmak. vafir. köredemek : perakende ve perişan olmak. pamuklu hırka. köpçük : küçük. — Schlauch. suvari. budala. geheimes Wort ins Ohr flüstern. — Verkrümmung. — Umarmen. kömüklük : gömülü. — Grosser Wasservogel. köklemek : yamak ve parça dikmek. Adlerähnlich. köpçik : eyerin üzerine konulan küçük şilte. — Eine Art schädlicher Thiere. kalabalık. — Brust. bir şeyi bir şeye dikiş ile bend etmek. göyüs. koca. şaşkın. hatun. | köplük : çokluk. ins Gefängniss bringen. çok yaşlı. eyri. kötelmek : kalkmak. — Anschwellen. an einander binden. — Flicken. — Ein Alter. köktaş : südkarındaş. köpçi : ekseriya. oturak. Übergang. — Sängerin. — Leicht. — Sich zerstreuen. Elend. — Erhebung. — Überrest verbrannten Futters. — Begraben.

kucak (koçak) : ağoş; koç adam, cesur, koca. — Umarmung; Held, gross. kucaşlamak : ağoşlaşmak, musafaha. — Handschlag, sich umarmen, kuduk : kuyu; bulak; kulan yaurusunun pek ufağı. — Brunnen; gemischt; kleines Eselfüllen. kudukmak : zalimane hareket etmek. — Grausam handeln. kudusak : sarık, kovuk; kursak. — Kopftuch; Eingeweide. kudusan : dargın, zalim. — Zornig, grausam. kuydurgu : ateş çıbanı, suhteni kuydurcı. — Krebsgeschwür. kuyğun : denizden karaya konulmuş parça. — Meeresbucht. kuylamak : derin, çukur kazmak. — Tief, Grube graben. kuyman : bir nevi yağlı çörek, kat kat yağlı ekmek. — Fetter Strudel, fettes schichtenartiges Brod. kuyuk : kuyu, kalın, sıkı. — Dick, fest. kuyum : altun ve saireden ziynet içün yapılan eşya, koyumcu, dökmeci. — Goldzierrat, Goldarbeiter, kuyuşkan : atın ard tarafı. — Hintertheil des Pferdes. kulan : yabanı at. — Wildes Pferd. | kulan kuyruğu : bir nevi gyah ismi dir. — Eine Grasart. kulet : bir yutum, bir lokma. — Ein Bissen, Schluck. kuluk : sarık, kavuk. — Turban, Kopftuch. kuma : kul, cariye, halayk, bende. — Sklave, Diener. kumakcı : beyhude söyleyici, şakacı, güldürücü. — Schwätzer, Spassmacher. kumal : müdevver, yuvarlak. — Rund, kugelig. kumalağ : koyun, keçi ve devenin tezek ve gübresi. — Schaf-, Ziegen- und Kameelkoth. kumarmak : ihate, muhasara etmek, kapalamak. — Umgeben, belagern. | kumarğal : muhasara, kale. — Belagerung, Festung. kumğan : ibrik, kumkuma. — Krug. kumka : kumaş, basma. — Stoff. Kattun. kumlağ : kumsal, kumlu yer. — Sandige Gegend. kumsal : kum karışık olan erazi, kumluk. — Sandige Erde, Sandebene. kumsi : haber verici, mücdeci. — Bote. kumşum : tumşuk. — Schnabel. kumurkmak : tevcih, hareket etmek, kımıldamak. — Sich. wenden, bewegen. kumursğa : karınca. — Ameise. kund : açık, kavi, kuvvetli. — Offen, stark, kräftig. kundağ : top şey, tüfenk çıkmağının yeri ve sapı, sarılmış etfal melbusatı. — Rundes Ding, Gewehrschaft; Kleidung der Wickelkinder. kunğarmak : yerinden kımıldatmak, hareket etmek, koparmak. — Sich von der Stelle rühren, reissen. kunuk : mükedder. — Betrübt. | kunukmak : mükedder olmak. — Betrübt sein. kupan : büyük, kocaman; sened, pusula, bitik. — Gross; Schriftstück, Buchstabe. kupur : oyuk mahal, kyase, kab, çanak gibi şeyler. — Ausgehöhltes, Schalenähnliches. | kupurcuk : küçük kutu. — Kleine Schublade. kuran : silah, yarak, cebhane. — Waffen, Pulverbehalter. kurb : kenar kırığı. — kurban : keman muhafazası ve zarfı, kab, kın. — Köcher, Scheide. kurçak : resm, heyet, kılık, kıyafet. — Bild, Gestalt. kurçuk : dervişlerin külahlarına sardıkları parça. — Um die Derwischmütze gewundener Stoff.

kurcı : silahşor, cebeci. — Stallmeister. kurdaş : amuca zade, birader, kardaş. — Fetter, Bruder. kurdaşank : atlarda olan kan çıbanı. — Blutgeschwür am Pferde. kurduğlamak : koyunu kurda kapdırmak. — Schafe vom Wolfe wegrauben lassen, kurğal : iki nesnenin mahal-i irtibati. — Verbindungsstelle zweier Gegenstände. kurğamak : hifz etmek. gözetmek. — Bewahren, beobachten. kurğan : hisar, kale. — Festung. kurğaşun : kurşun, ok. — Blei, Pfeil, kurğatmak : şamata, gürültü etmek. — Lärmen. kurğavmak : ihate. muhasere etmek, etrafını kuşamak. — Umgeben, belagern. kurin : futa, kuşak. — Gürtel, Schürze. kurişi : tatar içi dışı bir olan külah, kalpak. — Tatarenmütze von innen und aussen gleich. kurya : bakasız, baraka; harabe-hâne, virane. — Ohne Ausdauer; Hütte. kurma : ağac kaşık. — Holzlöffel. kurmac : kavurma misr buğday. — Gerösteter Mais. kurşak : kuşak, futa. — Gürtel. | kurşamak : ihate etmek, ortaya almak. — Umgeben, in die Mitte nehmen. kurtğa : koca karı. — Alte Frau. kurtğarmak : halas eylemek. — Retten. kurtun : kurd. — Wurm. kuruğ : halvet, yasak olan mahal; kuru; bağ. — Verbotene Stelle; trocken; Garten. kuruk : kuru; sahil, kenar-i derya. — Trocken; Meeresufer. | kuruklığ : kuruluk. — Trockenheit. kuruksay : suyu kurumuş ve çekilmiş cay, dere içi, iki dağ arası. — Ausgetrockneter Fluss; Thal, Bergspalte. kurultay : muşavere içün ictimâ eden meclis. — Rathsitzung. kuruman : ordunun arkasını gözetmeye memur olan asker bölüyü. — Truppe zur Beaufsichtigung der Nachhut. kurumsak : kaltaban, pezevenk, delil. — Hahnrei, Führer, Verführer. | kurumsamak : yol göstermek, rehber ve delil, pezevenk. — Wegwerfen, verführen. kurut : süt kurusu, bir nevi peynir. — Käseart. kuskac : kaskac, demircilerin büyük kelpeten gibi âleti. — Zange, Schmiedwerkzeug. kuskun : atın kuyruğuna geçirüp eyerin arkasına merbut olan ip ve kayış. — Schwanzriemen am Sattel. Z. kuş-hane : menzil, mesafe, kyarvan seray. — Station, Entfernung, Karawan seray. kuşlağ : şikyargyah, kuşu çok mekyan. — Jagdplatz, Vogelreiche Stelle. kuşlamak : şikyar etmek, avlamak. — Jagen. kuşmar : bir nevi kuş tuzağı. — Vogelfalle. kuşnac : bilici, falcı. — Wahrsager. kuşuk : koşma, raks, bir nevi teganni dir. — Tanz, eine Gesangart. kuşukluğ : karışık. — Gemischt. kut : sâdet, baht, tecelli. — Glückseligkeit, Vorzeichen. | kutluğ : mesud, mubarek. — Glücklich, gesegnet. kutak : ricliyet, zikriyet, çok, âlet. — Mannbarkeit, Glied. kutalmak : geyinmek, bezinmek, yasanmak, libas ile ziynetlenmek. — Sich schmücken, sich mit Kleidern schmücken. kutan : saka kuşu; ayıl, mandıra, ayın halesi, etrafı ihateli koyun yatan yer. — Stieglitz; Mondhof; Weideplatz. | kutanlamak : halelenmek, hale tutmak. — Von einem Hofe umgeben sein.

kutanmak : mesud, memnun olmak, sevinmek. — Glücklich, zufrieden sein. kutas : bir nevi dağ öküzü dir, kuyruğundan tuğ yaparlar; bir nevi işaret dir, at gerdenine asılan alamet, bayrak, sancak. — Eine Art Gebirgsochse, aus dessen Schwanz eine Art Fahne gemacht wird; Zeichen, am Pferdehals angebrachtes Zeichen, Fahne. kutkarmak : tahlis, ibram eylemek. — Befreien, belästigen. kutmak : kalmak, iskyan etmek. — Bleiben, sich aufhalten. kutuk : müsafir. konuk. — Gast. kutulmak : halas olmak, kaçmak. — Befreit werden, sich flüchten. kutur : uyuz, çiçek yüzlü. — Krätze, Blatternarbig. | kuturmak : kudurmak; azmak, kutur illetine mübtela olmak. — Toll werden; krätzig werden. kutuz : kuduz, azmış köpek. — Wüthend, toller Hund. kuvadamak : mutegayir el elvan olmak, rengini atmak. — Verschiedenfärbig sein, Farben spielen. kurak : dağ beli ve ortası, geçid. — Gebirgsrücken, Übergang. kuvank : saçlardan dökülen kepek; konak. — Haarschuppe; Gasthaus. kuvanmak : itimad etmek, sevinmek. — Vertrauen, sich freuen. kuzay : asla güneş uğramayan yer, gölge. — Ein nie von der Sonne beschienener Platz, Schatten. kuzğun tingizi : Amu derya. kuzudük : eşek yaurusu. — Eselfüllen. küygenek : bir nevi kartal cinsinden şikyar kuşu dur. — Adlerartiger Jagdvogel. küymenmek : sebeb-i vesile bulmak. — Grund zu einem Vorwand finden. küküm : serd bir şecer dir. — Starker Baum. kükür : kaşgar lisanınca çanak ve kyase demek. — Gefäss oder Schale in der Kaschgar-Sprache. küküz : makbul, hediyeye layik olan. — Kostbar, als Geschenk würdig. külbar : dervişlerin arkalarına takdıkları tolumdan torba. — Schlauchartiger Sack am Rücken der Derwische. külçe : tarla taksımı, parça parça zurât yeri. — Stoppelfeld. küleğçe : her turlü kümeli top şey, yığıntı, küme. — Jedes rundartige Ding, Haufen. külek : emvac, rüzgyar. — Wogen, Wind. kümbür : tantana, avaz-i bülend ile çıkan ses. — Getöseartiger Ton. | kümbürlemek : zemzeme, tantana, arslan ve deve mesellu hayvanat kümbürtüsü. — Getöse, Brüllen des Löwen und kameelartigen Thieres. kümek : yardım, imdad. — Hülfe, Stütze. kümüldürdük : at ve devenin gerdanına asdıkları mercan halkası. — Perlenschnur um den Hals des Pferdes oder Kameels.. künci : susam, semsem. — Sesam. künde : kötük, mücrimlerin el ve ayaklarına urdukları bend. — Fesseln an der Hand oder am Fusse des Verbrechers. küngec : herze, mashara. — Geschwätz, Maskerade. küngremek : kendi kendine esnayi hiddetde darılmak. — Auf sich selbst böse sein. küpe : sarac ve konduracıların bir şey düz etmek içün istimal etdikleri bir nevi çekiç. — Sattler- oder Schusterwerkzeug zum Glätten. küplemek : çoklaşmak, çok olmak, ziyadeletmek. — Sich vermehren. kürçek : kürek. — Schaufel. küremek : ateşe hava vermek. — Feuer anfachen. küremek : körüklenmek, toprağı sürüp ber taraf etmek. — Kehren, schaufeln. kürke : bir nevi buru ismi dir; nemed, keçe. — Eine Art Pfeife; Filz. kürkü : su tolumu, kırba. — Wasserschlauch.

kürtük : bir nevi matbuh dir. — Etwas Gekochtes. kürtün : eyer, semer. — Sattel. kürük : el körüyü, dem. — Handblasebalg, Athemzug. kürüklenmek : üfürülerek yanmak. — Durch Blasen brennen. küsav : mahruk hatib parçası, ateş karıştırıcı çöp. — Verbranntes Holzstück, Holzstück zum Feuerschüren. küskü : yanup söyünmüş kütük. — Abgebrannter Holzstumpf. küteül : muhafiz, bekçi. — Wächter. kütük : kesilmiş umça parçası, ana defteri. — Abgehauener Baumstamm. kimbek : mesellu, tıpkı. — Ähnlich, Ebenbild.

L
la : edat dir, ah, eyvah, efsus makamında mustamel dir. — Partikel, in der Bedeutung: oh, weh. laçin : beyazlı şahin; kadim bir türk aşireti dir; şedid; tazı. — Weisser Falke; alter Türkenstamm; heftig; Jagdhund. laçlamak : munâzâ, kouga etmek. — Streiten, zanken. lafadan : yarım oyudulmuş tohum, yumurta. — Halb geröstete Körner Z., Ei. lay : kil, çamur. — Thon, Koth. layın (layı) : edat, kelime ahirine teşbih mânâsi içün, ve kadar yerine dahil olur. — Bildungssylbe, am Ende des Wortes, zur Vergleichung. laylamak : çamurlamak, sıvamak. — Beschmieren, einkothen. lak (lek) : içi bozuk yumurta. — Faules Ei. lak (lağ) : ismi mekyan edati. — Zeichen für Ortsnamen. lak (lağ) : bazi, hezl, zarafet. — Scherz, Anmuth. lap : edat dir, bütün bütün, birden bire mânâsına. — Ganz und gar, auf einmal. lapa : suluca pişmiş tâm, kuyuca şeylere denir. — Wässerig gekochte Speise, wird auf dichte Dinge angewendet. laşmak : başa çıkmak, ağraşmak. — Lagern Z. lavlav : alevli, şiddetli. — Auflodernd, heftig, lavaşi : umumen yası şeyler. bir nevi yası ve uzun ekmek. — Im Allgemeinen: breite Dinge, Art langes und breites Brod. leba : ehtifar, nazir. — Alt, Aufseher. lebaşak : kayde, usul, irtibat. — Regel, Band. leçek : harir mendil, baş örtüsü, yaşmak. — Seidentuch, Kopfbedeckung, Schleier. lenk (lünk) : futa, peştemal, peşgir. — Schürze, Handtuch. lenker : yayvan, toprak, büyük çanak, müdevver tekne, sahan. — Geräumig, grosses Gefäss, runder Trog, Schüssel. lete : kumaş, paçavra, bafte. — Stoff, Lappen, Gewebe. liara : afgan lisanınca yol, tarik. — Afganisch: Weg. licak : kişmiş ile mahlut bir nevi tâm dir, macun. — Mit Trauben gekochte Speise, Opiumteig. lik lik : yavaş yavaş. — Nach und nach. lök : içi bozulmuş kavun ve yumurta; iri, kavi, ağır, tembel. — Faule Melone, faules Ei; gross, stark, faul. lökçe : gevşek, boş, bi-perva adam. — Locker, leer, ungeduldiger Mensch. löke löke : parça parça, top top. — Stückweise. löklök : yortak at. — Trabendes Pferd. lu : ham, sest; levend. — Krumm, schwach; Held. lu : sarkık, asılgan, gevşek. — Hängsel, locker.

luç : çıplak, uryan. — Nackt. luçe : bağçe eriyi; göz, mahal, takçe. — Gartenpflaume; Ort, luhçek : tüysiz, cilalı, parlak; bir nevi şeftali. — Federnlos, glänzend; Pfirsichart. luy : pelenk, arslan; sal-i türkan dayresinin üçüncüsü dir. — Löwe; im alten türkischen Cyclus der dritte. luli (lululi) : çingene, köcek, fahişe. — Zigeuner, Tänzer, Luder. lurs : kabar, badiye nişin. — Geschwulst. lük : iri, büyük parça, toplanmış. — Gross, grosses Stück. lümlüm : yumuşak, mülayim; yalancı. — Weich, sanft; Lügner. lünki : lenk, çolak, topal, aksak. — Krumm, lahm.

M
maç (muçi) : puse, öpüş. — Kuss. mağ : baş, kanat ve kuyrukların ucu hep bir reng olan güvercin. — Am Kopf, am Flügel und Schwanze gleichfarbige Taube. mah : öpüş. — Kuss. S. maç. mahtamak : sena, sitayiş etmek. — Loben, preisen. mahu : pis, uyuz; kaş ve kirpiyi dökülen adam. — Schmutzig, krätzig; Augenbraun und Wimpern verlierender Mensch. may : yağ. — Fett. | maylamak : yağlamak, semirmek. — Schmalzen, einfetten. mayda : ince, ufaklamak, ince doğramak. — Dünn zerstückelt. | maydalamak : ufalatmak, kıymak. — Zerstückeln. mayen (maynen) : beyni, damag; mebni. — Gehirn; begründet sein auf ... mayren : sakat, ayıblı. — Gelähmt, fehlerhaft, mayruk : zaif, hamide, yanbaş. — Schwach, gebogen, krumm. mayuk : açılmamış çiçek, konce. — Noch nicht entfaltete Blume, Knospe. makar (maker) : deli kanlı, civan, genç, yiyit. — Jünglingjung. maktamak (mahtamak) : medh, sena etmek, târif, sitayiş etmek, öymek. — Loben, beschreiben, lobpreisen. | makta : sitayiş, vasf, medh. — Lob, Eigenschaft. mala : dıvarcı, sıvacı sürgüsü. — Ackerwalze Z. malay : hizmetkyar, uşak, yetim. — Diener, Waise. mamuğ : pamuk, pembe, keten. — Baumwolle, Watte. mamur : damar, irk, kök, özlük. — Ader, Wurzel. man (mank) : iri, koca başlı, şaşkın, hayran adam, ahmak. — Gross, grossköpfig, einfältig. mana : yol başına dikilen nişan taşı. — Grenzstein Z. manab : asilzade, beyzadelik. — Adelig, Adel. mang : üç senelik kuzu ve bere. — Dreijähriges Lamm. mangdurmak : yürürken vücudunu sallamak. — Schwingend gehen. | mangmak : sallanarak yürümek. — Schwingend gehen. mangış : reftar, naz ile hareket, yürüş. — Gang, zimperlicher Gang. manglay (mınglay) : alın, ilerüye giden asker, mukaddeme. — Stirn, an der Spitze gehender Soldat. mangramak : hayvanatın teferrüd etmesi, seslenmek. — Blöcken Z. Absonderung der Thiere. maniknit : tavaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines Türkenstammes. mankışlak : aslı mink kışlak, mahal ismi dir. — Eigentlich 'mink kışlak', Ortsname. mantuy : kıymalı yufka tâmı, hamur işi, kaşgar canibinde mustâmel dir. — Geschnittene Mehlspeise, Mehlspeise.

— Mit. güzel. — Hauptstadt eines turkomanischen Stammes. Obstsamen. — Üzbegisch: Frauenschmuck. Streit. dayak. schön. menta : benefşe. mikçin : dağ domuzu yaurusu. kebuter. tapfer. Taffet. Mann. marı : kabail-i türkmeniyenin paytahtı dir. zusammen. mehanik : odanın ortasında yakılan ocak. meşil : yüzü düz. mevlen : kumaş. — Sich beklagen. meded : üzbeg lisanında zer-u ziver demek. — Gebirgs-Spanferkl. matyar : şikayet. çene yarışdırmak. — Das Sitzen mit untergeschlagenen Beinen. mergen : tüfenkçi. celali. tez. parça. — Vom Sattel aufgeriebene Wunde. Zwillingschaf. — Eine Fruchtart. — Krieg. Eis. gurur. mığ : bıyık. mardaç : bağdaş oturuşu. bir meyve. sesletmek. Leder. mide : ufak. filinte. cenk. merğinen : bir şehir ismi dir. meriv : galibin hin-i harbda ellerini uzadarak irad eylediyi kelime-i zaferiye dir. mucadele etmek. mekeki : üzbeg lisanında küpe demek dir. — Hirschkuh. mez : guze. — Name eines türkischen Stammes. — Schönheitsmal. — Rundköpfig. plauschen. — Der neunte Monat nach türkischer Zeitrechnung. buz. maşab : bir nevi kaba ve kalın şal dir. Frucht. çifte kuzuluk. Ring. . halka. — Ich. nişaneci. — Siegesruf des Siegers. mered : şaban ayına denir. miçin : mubarek miçin yılı. Stock. dunkelfarbige Blume. Suppe bereiten. minceşmek : harf-endazlik etmek. — Grober. gürültü. maşmil : bir nevi tiri. — Schnell. maral (meral) : ahu. Stückchen. — Schnurbart. mor rengli çiçek. Flügel und Schwanz. miknik : hal. menmenlık : enaniyet. — Flinte. — Kriegsgeräth zum Kugelwerfen. canfes parçası. birlen. — Üzbegisch: Ohrgehänge. beng. dane. mindav : eyerden atın arka sırtında-ki yare. af af etmek. çerm. sahtian. — Taube. Glas. sal-i türkan dairesinin dokuzuncusu dir. — Held. — Grössere Hirschenart. dicker Shawl. geyik. beraber. mıncağ : boncuk. — Brod in Wasser einweichen. — Selbstsucht. mickay. metiz : çabuk. men. — Schütze. mavlamak : kediye mav etmek. glänzend. — Klage. merğaul : bahadur. indem er während der Schlacht die Hände ausstreckt. mene urmak : çok söylemek. pehlivan. bağdaş kurmak. baş kanat ve kuyruklarının ucu hep bir reng olan güyercin. — Klein. Saffian. kelle endahti içün kullanılır. — Miauen Z. Stolz. yağır. — Vom glatten Gesicht. kahraman. — Schwätzen. — Bellen. mit einfarbigem Kopf.manmak : suya ekmeyi batırmak. meken : ahunun büyük cinsi. meş meşe : gouga. meleş : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. mencane meyve çekirdeyi. mental : başı toparlak. koyun. — Samenhülse. ben demek. mıltık : tüfenk. tirid etmek. — Der Monat Schaban. serce. marımak : havlamak. meşin. — Stadtname. menmi (min) : min. — Veilchen. erkek. mendağan : bir alet-i harb dir. — Glasperle. çokmak. mıçan : bir nevi meyve dir. — Stoff. — Streiten. kar. milen : ilen. deynek. | matyarmak : teşekki etmek. — Heerd in der Mitte des Zimmers.

mevcud olan şey. çehre. — Baustein Z. altun. — Tausend. sehr hartes Eisen. — Dampf. soviel. aksakal. mungalak : gam yemek. öpüş. mükedder olmak. — Weiss. gizlenmiş. — Kalmükenstamm. mungaymak : meyus kalmak. küçük varak-pare. lächeln. mucumak : ihtiyarlıkdan hamide olmak. yaramaz. Neugeborener. mög : gizli. hırsız. möçek : küçük canver. klagen. şurada. bunun gibi. Dieb. — Vorhandene Sache. bulut. — Wie dies. hocamış. — Eine Spiessart. burc. minimek : atın cilavını brakı-vermek. ağlamak. figan etmek. kale künküresi. minglay s. — Geld. — Gras. morçıl : kule. munğan : pir. — Nachdenken. munglaymak : mükedder olmak. gerdan. Taugenichts. — Scherzen. Name eines üzbekischen Stammes. munday : böyle şöyle. Nebel. tavaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. sened. Gelse.. | mundin : buradan. mung : derd. muğ : buğ. arpa ve darı karışık buğday. munglaşmak (mungraşmak) : söyleşmek. süprüntü. minmek : binmek. Waizen mit Gerste und Gries vermengt. — Aufsteigen. muna (mune) : iste. moğulçın : beyaz. sivri sinek. — Katze. pişmiş erik. muli : hırsız. — Auf diese Weise. — Unbezähmbarer Falke. roth. — Traurig sein. tevellüd eden insan. manglay. şöylece. molduramak : hayret ile bakup yaş dökmek. | munda : burada. — Jammern. — Vom Alter gebeugt. mundu : mızrak şeklinde hendeyin etrafına konulan alet. so so. gülmek. Ecke. suar olmak. Mist. şikayet eylemek. — Thurm. — Zange. — Von hier. — Die Zügel nachlassen. — Reife Aprikose. Kummer. Schmerz. moldur : şebnem. — Betrübt sein. Burgthurm. gayet sert demir. mışmış : olmuş zerdali. — Hier. — Mongole. safderun. Kuss. Gold. tebessüm eylemek. — Mit einander trauern Z. hemraz olmak. sebze. rein. munkuşi : bucak. mungurğamak : mahzunlanmak. ihtiyar adam. — Schmerz. offenherzig. otlak. feryad. — Viel. — Winkel. — Kleine Schrift. Aktenstück. moloz (molas) : karışık şey. — Gesicht. — Thau. mise : çimen. — Versteckt. böcek. munkan : akçe. mışık : kedi. betrübt sein. bunca. vasi. saf. muymul : bir nevi terbiye kabul etmez doğan. gealtert. munçe : bukadar. mıskarmak : latife etmek. — Ein spiessartiges Geräth neben die Grubenfalle gelegt. da. mundak : şundak. Rasenplatz.ming : bing. düşünmek. keder. çiy. mol : bol. gekochte Zwetschke. — Kleines Thier. mayun : boyun. — Zahlreich. moğul : mogul. | mingizemek : benzemek. miten : kerpeden. — Verblüfft und weinend etwas ansehen. Weideplatz. yeşillik. munduği : bir nevi sih dir. safdil. — Traurig sein. ak. — Alter Mann. — Ähnlich sein. köşe. hezar. — Dieb. muçul : muçu. — Hier. — Hals. boş brakmak. ah-u derd. mucudluk : hazir. mungraman : nale. . mingiz : benz. kızıl. munğal : Kalmak ulusuna mensub bir kabile dir.

dağdin narisi. nakara : nar. niyirsün : deyil mânâsına. dağın ol tarafı. iç hisar. muş : korşunlu fişenk. güyercin südü. ein krüppelhafter Mensch. fare. nağaçı : cidd. muzuk : korkak. kaymak ağacı. niçükleşmek : istişare etmek. nari (narin) : öte geç. müşük : fişenk. — Umschliessen. mizrak. — Ohm.. çolak. Name eines Sees in Turkestan. bir âzâsı eksik adam. — Sechste Urahne. — In der Bedeutung von nicht. ateşdan. — Was es auch sei Z. busağa. meşveret kılmak. — Flinte. sıçan. Trommel. Ahn. musluk : dayim akar boru. ne deklü : ne. at burnunu keserek illeti def ederler. kangı. Ohrfeige. müçelge : varak. ney : şikyar kuşlarının gerdenine asdıkları çığavul. . fişek. — Blättchen. welche durch das Abschneiden der Pferdenase geheilt wird. sened. ne yahşı. — Zapfen. — Name eines unter die Üzbegen vermengten Volkstammes. nitekim. Türkistanda bir derya ismi dir. — Pauke. — Wie schön. Rauchfang. nakçı : kadi naibi. — Grosser Vogel. narirak: ol tarafrak. narvan : nerduvan. murı : baca. — Zu welcher Zeit. -es. N nacan : tokmaklı büyük balta. ursprünglich Tatarenrasse. mücene : badem ve erik gibi bâz meyvelerin danesi. niçağ : ne vakit. nemim : ne şeyim. Zelt. narin : kale. muşt : yumruk. nayman : özbeklere karışmış bir tayfe ismi dir. nesheb (nehşeb) : kadim bir memleket ismi dir. davul. ne dir. -e. Flinte.muntuk : sakat. — Kurzer Spiess. Maus. neyarsa : aslı ne irse. cedvel. ki aslı tatar aşiretlerine mensub-dur. — Verstümmelt. — Was mir gehört. kar. murkı : altıncı arka. fişek. — Flinte. kurudulmuş erazi. tokat. — Jenseits. neme dir. weshalb. ausgetrocknete Erde. muz : buz. wer immer. ne yangaligce. — Katze. Tafel. nein. nevar. — Name eines alten Landes. — Welcher. — Warum. — Nicht bearbeitete Wiese. — Schwelle. umgeben. dayı. Lehrbrief. — Horn eines Thieres. — Seidenband am Halse der Jagdvögel. ocak. boş yer. narke : çerge ve halka kurmak. herne ki. Taubenmilch. — Schillernder Vogel. was immer. — Festung. çekirdek. — Luftloch. — Eis. ne mülküm. türkistanda bir vilayet ismi dir. nayza : nize. — Faust. müngür : boynuz. — Art Pferdekrankheit. — Eis. boru. die andere Seite. müsün : buz. Provinzname in Turkestan. natas : sürülenmiş tarla otu. nağu (neğu) : niçün. ne zeman. netenk : ne güzel. — Nichts. müşek : kedi. — Samen von mandelund zwetschkenartigen Früchten. tabel. devre etmek. | nevce kuşu : bir nevi bukalmun kuş dir. — Stellvertreter des Richters. kangı sebeb içün. Rohr. bitik. — Keulenartige Hacke. Ratte. Brachfeld. — Sich berathschlagen. nime : hiç bir şey. — Feige. nevce : iri büyük bir kuş. nahna : bir nevi at hastalığı.

— Heimlich. endişe. — Obere Zeltstange. | ohşaş : manend. nekadar. Weizenabfälle während der Ernte. eşya. noyan (noyin) : sipah salar. nazir. rahatlık. — Wie. Gott. şahzade. — Kameelmännchen. — Jüngere Schwester. — Stehlen. — Herr. oyat : haya. Besorgniss. Seite. — Kleines Zelt. fikr. cihet. — Haus. oyan : atın cilavı. begünstigt werden. OÖ oba : küçük hayma. ne yolda. — Ähnlich sein. — Etwas antreffen. — Sich schämen. oğun 1. çadır halkı. eine Kameelart. oğurlayın : hirsizce. nişe : nice. ev. serdar. oğulcamak : riayet etmek. kızkardaş. ne yapar. sirkat etmek. — Stammname. kabahat. — Schamhaft. perverdegyar. niten : ne gyune. oğur (uğur) : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. . obay cobay : burada. Name eines Ausflugsortes in der Nähe Bucharas. ne yolda. — Ein wenig. Nomadenvolk. oğurmak : isabet etmek. — Gott. serasker. oğluk : hendek ve kalenin tarafında olan or. — Futter. — Pferdehalfter. — Hie und da. perişan. — Burggraben. oğurlamak : çalmak. — Schlummern. şebih. nutukçı : çalağane şebih bir şikyar kuşu dir. | oyatmak (oyalmak) : utanmak. — Ähneln. — Diebisch. — Ähnlich. oğan (oğun) : sahib. ninek : göz bebeyi. orada. — Achten. noyat : kalmüklar hükmdarlarını bu unvan ile yad ederler. | oyatlık : utanışlı. noğay : bir kabile ismi dir. — Name einer Grasart. oğan : tanrı. oy (oyi) : hane. — Name der Kalmükenfürsten. taraf. nukat : başak. — Wie. gleichen. Scham. oğan şal : afganlara denilir. Klee. nitedür : aslı ne eytedir. Gegend. — Türkischer Stammname. welcher Art. — Kleider. — Jagdvogel. — Fischeier. ayblı. ohlamak : uyumak. muvafik olmak. nitük : nasıl. rast gelmek. — Wieviel. oya : küçük hemşire. oğan. wasfürein. Prinz. ohşuş : bir yaşında-ki deve yaurusu. tarlanın inini biçirilüp alındıkdan sonra kalan buğday döküntüsünün toplanması. — Enkel. oğuş : hafid. — Wird auf die Afganen angewendet. ohşatmak : benzetmek. zerstreut. oban : aygır deve. nitas : istirahat. nitüri : nasıl. oğrınce : gizlice. yorunca. Heu. begegnen. devenin bir nevi. — Augenpupille. dinc olmak. — Wie. — Bescheidenheit. haşiş. ayb. memasil olmak. Gepäck. — Aehre. ohrağ : esvab. geheim. | ohşamak : benzemek. Buhara muzafatında bir ziaretgyah mevkin ismi dir. der Ernährer. — Ruhe. nasıl. Allah. bir parça. tenevvüm etmek. Fehler. rabb. oçağlak : bir nevi giyah ismi dir. auf welche Art.nimte : biraz. oğ : alaçukun fevkani çöpleri. — Was macht er. Aufseher. obusun : alef. — Heer-fuhrer. oğulduruk : balık yumurtası. — Einjähriges Kameel.

— Sich befreunden. Zeltöffnung. asker yığmak. — Das Wihern der Pferde nach Futter oder Trank. şikaf. | olcaytu : sahib-i mimenet. olçak (ölçek) : vezn. mizan etmek. See. Pfeil abschiessen. — Roth. — Das Existieren. ok : çabuk. oynaş : aşik. — Zermalmen. Rath. — Glückseligkeit. dildade. — Ausführung dieser Begrüssung. — Decke. — Erbeuten. tevsim olmak. — Verwelkt. yavşan. düzgün lal. Gras. varlık. — Schnell. şuray-i meclis. olcaş : moğullarda cari bir usul-i tâzim dir. okramak : atlar su ve yem içün kişnemek. gleichmässig. das Küssen des Knies des zu Ehrenden. boğum. olcay : sadet. kleiner Berg. olcar : haber. olanmak : bulaşmak. oynak : oynar şey. — Nachdenken. çevirmek. Pfeil. — Berathung. gewöhnliches Pferd. — Umkehren. | olcalamak : tarac etmek. oylama : meşveret. okun : başka. diyer. — Türkischer Stammname. hayme çatısı. çok. — Soviel. kanca. — Gross. okotmak : tahn etmek. küçük dağ. nach einer Richtung enteilen. — Pfeil mit Fett einschmieren. — Nach und nach. — Ausgehöhlter Ort. okumak : yumşatmak. — Nachricht. olcum : örtü. Soldaten sammeln.oydaçı : edeb-i savm tâlim içün kariyelerde gezen telebe-i ulum. bir dizini yere vaz ile bir elini dahi başına koyarak hurmet edeceyi adamın dizini pus etmekden ibaret dir. — Verliebter. peyder pay. bir tarafa fırlamak. okurmak : döndürmek. düşünmek. okar : gülenk. viel. umwenden. olkuş : pecmürde. . tel. — Erweichen. oysak : bir şeyin mahiyetini anlamaksızın bit-tasvir onu tasdik eden adam. oyuk : oyulmuş mahal. Halsband. — Ehrenbezeugung bei den Mogulen. olça (ölçe) : olkadar. — Spielzeug. — Becher. ganimet almak. — Kranich. indem man sich auf ein Knie niederlässt und eine Hand zum Kopfe führt. — Studenten. çok. derya. solmuş. çok atmak. — Von Schmerz ergriffen. | olcamak (olcaşmak) : olcaş usulunu icra etmek. olkan : büyük. bir giyah ismi dir. oysun : bir kabile ismi. Krankheit der Vierfüssler. messen. grübeln. oklamak : ok yağdırmak. çığrılmak. — Hügel. derde giriftar olmak. — Schreien. — Plündern. okınmak : nefes vurmak. — Lehren. — Sich berathen. — Wird auf grasige und buschige Stellen angewendet. oyrat : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. versammelt sein. Spalte. | oylanmak : tefekkür etmek. taşınmak. okartmak : öyretmek. — Einer der eine Sache oberflächlich nur in seiner Einbildung bestätigt. olcamak : yağma etmek. — Ein anderer. Grasart. tez. oklav : oklağı. kadeh: bir nevi çarpayı illeti. yağma eylemek. — Ein Beglückter. müsavi. olt : kırmızı. cilf at. | oynaşmak : dostluk etmek. uluk. oydak : etrafı çalılı çimen ve çayırlı yere denir. — Haken. oyrak-moyrak : yekdiyerinin izince. olılık : mevcudiyet. — Abwägen. okra : bade. turna. ola : tepe. die in den Dörfern das Fasten lehren. oylac : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Stammname. | oylaşmak : düşünüp taşınışmak. olta : kulab. — Türkischer Stammname. mutabik. ol : göl. ikbal. — Teich. — Walze.

oramak : toplamak. — Gleich. ölçü. — Herold. ora : uzakda kalan kol. ondur : yüksek. onzel : yalan. — Ich kann es nicht annehmen. — Mit Gartenmesser schneiden. — Frauenabtheilung. Dorn. tecelli. — Zustimmen. onduçı : dellal. yokuş. orkasun : çengel. — Eine Art geriebener Mehlspeise. — Eigenschaft. — Bedecken. doğruluk. ort : nar. brennen. orda : selam harem hanesi. oratlaşmak : askerlerin kondukları mahalde yekdiyerlerini tanımak üzre bağrışmaları. — Mehl womit man das Gefäss bestreut. — Festungsgraben. — Anzünden. orak : tırpan. omac(oğmac) : tarhanaya müşabih bir nevi aş dir. ucuz. opmak : setr etmek. orbağ : hamur sulu düşdüyü vakit kabına yapışmamak üzre serpilen un. — Unwissend. veresi. Brandstelle der Stadt oder Festung. — Spinne. — Schuld. teskin etmek. Verkünder der Tronbesteigung des Padischah. — Hoch.oltaş : komşu. | ortanmak : yakılup kavrılmak. — Grille. ähnlich. oraz : sâdet. tınab. — Leicht. — Schreien. — Sinnlos schwätzen. eyiye döndürmek. onkarmak : işi doğruya çevirmek. — Lüge. padişahın culusını halka ilan edici. mahzen ve ambar zemini. etwas liebgewinnen. kavurmak. damit die Mehlspeise nicht anklebe. or : hendek. — Auf dieser Art. mukayese. — Dies. öyle. — Verbrannt. oram : sokak. gut machen. — Irgendwo ansässig sein. onlamak : işret adedini ikmal etmek. — Strasse. nebatat nümüvv etmek. orbarmak : tüy çıkmak. ağu. orkamcı : örümcek. Rangstufe in Turkestan. ortamak : yakmak. — Nachbar. ondurmak : dindirmek. — Siebengestirn. — Graben. Ort. osun : şu. Gradheit. steile Stelle. . — Etwas in Ordnung bringen. şehir ve kale viranesi. — Wahrheit. — Haremswächter. on on olmak. — Wohnen. kapamak. — Kammerboden. kabul edemem. — Sense. — Schreien. zehir. hiddetlenmek. ol canib. olturğuzmak : oturmak. onğatı : ehven. orakla biçmek. Vergleichung. ortacağlığ : muadil. ondamak : seda çıkarmak. | ontucmak : ödünc para almak. çirkin. | opatmak : kapatmak. — Erkennungsruf der Soldaten. — Geldanleihe machen. die andere Seite. so. mahruk. beyenmek. orkarim : kale hendeyi. ondak : o minval. — Gift. | ortak : yanık. o rütbe. | orda bebeyi : harem ağası. mahale. ork : rişe. | onamam : razi olamam. Darlehen. — Strick. Türkistanda bir rütbe. feryad etmek. onan : sadaket. tabiya. — Beschwichtigen. onamak : bir işe razi olmak. — Haken. das Gedeihen der Pflanzen. | olturmak : bir yerde sakin olmak. orsa : cahil. orkav : ölker. Linie. billig. ontuc : ödünc. | orak kuşu : cırtlak. — Das Befiedern. iskyan etmek. oran : sıfat. oratlamak : layâni söz söylemek. Maass. borc. — Bedeckt sein. diken. — Aufbrausen. — Glückseligkeit. hässlich.

alay emini. herzlos. Belohnung. ovadiv : hayvanın yan tarafına düşmesi. otrak : oturacak yer. olkadar. — Weiden lassen. — Thürpflöcke des Zeltes. — Flache Hand. çadır. — Das auf die Seite allen des Thieres. | öfkelik : hişmli. — Schwach werden. öfke (öbke) : hişm. — Mit Federkronen versehene Vögel. ödem (evdem) : hane. — Ja. mertebe. die Haut behufs Haarentfernung über dem Feuer halten. ödeyiş. yan. | ovuc oyunu : tek-mi çift oyunu. Klee. oşatmak : his-u hareketden kalmak. otğarmak (otlamak) : çera etdirmek. ordu vekil harcı. — Krankheit. bimar. — So sehr. — Das zweite Jahr der türkischen Zeitrechnung. anın gibi. ota : öte taraf. — Federbusch. | oşandakaca : oraya deyin. -e. ot ağası : asli otak ağası. ot : sal-i türkanın ikinci senesi dir. zehir. — Haus. entzündet. otlaş : taraf. — Ruheplatz. ovad : arkasını çeviren hayvan. yüreksiz. geç mânâsına dahi gelir. otağa : tac. Strafe. ağu. Gift. öbücin (öpücin) : hastalık. — Dieser da. — Zornig. — Seite. — Das Herz beruhigen. kıllarını gidermek üzere bir deriyi ateşe tutmak. — Flöte. Heeresverwalter. während des Krieges auf dem Kopfe getragen. otağ (otav) : oda. otarcı : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. Stufe. mukyafat. nar. otğatmak : utanmak. ovuc : avuc. gewiss. otayan : öte taraf. gegenüber. — So. ova (hova) : evet. illet. | oşanda : orada. nihayet. — Bis dahin. öbük : başlarında tac olan kuşlar. ovul : avul. — Zelt. — Familienhaupt. haya etmek. şolkadar. — Soviel. | oşmunca : bukadar. ümid ile vakit geçirmek. ney. o gibi. — Das Jenseitige. in der Bedeutung von geç. -es. ceza. Zeichen. hane başı. — Sich schämen. Zelt. — Feuerig. | otayka. ödek : tazmin. salı vermek. | oşandak : öylece. yorunca. — Beruhigt sein. Mauer. hazirlanmış hayme. — Beschämt. — Übergehen. otlamak : ateş yakmak. derart. ovuk : haymenin giriş ağacları. beli. — Hof. — Feuer anmachen. ot : ateş. — Schadenersatz. — Stadtname in Turkestan. çergyah. gönül aldatmak. oşal : o. | oşanca : olkadar. — Feuer. otluğ : ateşli. Nomade. ism-i işaret.oş : Türkistanda bir şehir ismi. dıvar. öblek : hasta. ödlik : mahcub. — Dort. — Rache. ovunmak : müteselli olmak. — Özbegischer Stammname. — Sengen. | oturku : aramgyah. yenmek. — Jenseits. ev. loslassen. asma. galib olmak. muharebe esnasında başa konulan tüy ve çığa. oyan. otuzmak : geçi vermek. — Gefühllos und unbeweglich bleiben. zaif olmak. Ende. karşı. şu. oşbulik : düdük. ausgerüstetes Zelt. tutuşdurmak. — Zorn. öc : sêr. bedeviy. ovanmak : bi hiss ve hareket olmak. — Jener. — Ein Rücken bindendes Thier. | ovutmak : gönülü müteselli etmek. otaridin beri : öteden berü. otur : hayme. — Grad oder UngradSpiel. — Krank. oşal : oşal. ol. — Sitzplatz. otmak : tuz koparmak. — Seit lange. otlukani : giah ismi dir. — Zimmer. — Grasname. alevlenmiş. .

— Mörder. — Geschrei. — Lunge. öküz : nasihat. Bezirk. ökelge : hediye. öylük (oyluk Z. — Stossen. | ökünmek : peşiman olmak. bir nevi şarki. — Langsamer Gang. eine Art Lied. öktey : Dşingiz han oğlu. — Land. ah. — Rechts und links. — Rechte Seite. yaş etmek. hanedar olmak. verheirathet. evlenmiş. . — Sammeln. Schlauheit. Kraft. öylenmek : evlenmek. anhäufen. ön : feryad. yemin. ölkü : mizan. — Rath. öfkürdemek. stark. bahadur. — Unnöthigkeit. — Befeuchten. — Wirbelknochen. | öküzmek : nasihat vermek. bahadur. — Todt. Garten. — Reue. tembellik. ökey ata : üvey baba. Gewicht. ökirtmek : beşiyi sallamak. — Spitziger Stock den Ochs anzutreiben. öktek : dargın. ölçe 1. ökre aşı : rişte aşı. — Land. öykü : gaflet. ökürfe : bel kemiyi. ögüş : çok. ziyade. Betrüger. — Heirathen. olça | ölçemek : ölçmek. gaflet etmek. furchtsam: Huf. terazi. — Türkischer Stammname. — Viel. — Heftig weinen. öktem : meşhur. — Verräther. | ökçelemek : tepelemek. öylüşmek : kahül olmak. — Sohn des Dschingiz khan. — Wiegen. ölke : memleket. Grade. — Rath geben. ögü : cöhd. gice külahi. — Zodiak. kuvvetli. topuk. ırmağan. ökündüre : öküzü zarb içün istimal olunan iyneli deynek. Provinz. — Wiese. zweiter Monat des türkischen Jahres. öyke (öyken) : öfke. muthig. yığmak. ölenk : çayır. önkey : kolay. — Zürner. — Nass. ökçe : sağlam. — Nachahmen. — Geräth zum Entfernen der Baumwolle von der Staude. önekü : gadar. ökürmek : ciyerden ağlamak. — Wage. | ön tartmak : ah çekmek. faul sein. | öykelemek : darılmak. öket : yavaş gidiş. | öktelik : lüzumsuzluk. — Hausherr. şiş. ölke. ökünc : peşimanlık. ökür : dört yaşlı kısrak. sancak. — Berühmt. — Etwas bereuen. | ögülgen : toplanan. alışık hayvan. ökündürük : pamuğu danesinden ayırmak içün kullanılan alet. öllük : ıslak. — Nudel (Mehlspeise) öksek : yüksek. | ölütmek : ıslatmak.ögmek : toplamak. merbut. — Sich versammeln. muhil. zahmes Thier. hile. sağ taraf. — Gesund. sal-i türkanin ikincisi. ausschlagen. — Hoch. — Leicht. — Vierjähriges Füllen. tedenni etmek. ölmüş. | ögülmek : yıgılmak.) : sahib-i hane. tapfer. ök : insanın bedenindeki kıllar. Eid. önkkol : sağ el. — Nachlässig. — Haar auf dem menschlichen Körper. öklen : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. muşteri. iktidar. diyar. doğru. su almak içün suyu deldikleri yer. korkak. önksol : sağ sol. — Das sich Ansammelnde. esrar. yer. kuvvet. figan. — Faulheit. öksümek : azalmak. — Herablassen. — Uhu. çimen. — Rechte Hand. — Messen. — Eigensinn. Nachtmütze. — Zürnen. ökte : katil. öyil (avil Z. Käufer. — Geschenk.) : memleket. Nachlässigkeit. önk : ön. — Seufzen. | ölküçiyan : berc-imizan. | önekülük : inad. başka kiyafete girmek. vilayet. sich verwandeln. ölken : ölü. öykünmek : taklid etmek. — Stiefvater.

— Schuster. ötkün : amir. önküt : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Lämmergeier Z. çekirdek. önkmek : büyümek. ötünmek : rica ve niyaz etmek. — Reisender. öp : puse. vorwärts schreiten. öprenmek : silinmek. irsal etmek. öpçin : esliha. ötük : çizme. — Wachsen. — Bär. doğrulanmak. antworten. — Bitten. selvi ağacı. Jener. — Das Innere. absenden. öprümek : kuyu çökmek. cevab vermek. Eisenspitze des Pfeiles. ötme : ötüş. in Feuer gekocht. Saum. zafer bulmak. meyan. otuzmak. — Unterrichten. ötrü : beraber. — Höcker des. — Er. öprük : cevf. sich fügen. Widerhall des Sees. Kern. öpke : öfke. — Singen. auffahren. Wesen. taze buğday sapları ki ateşde pişirirler. örs : sindan. zat-i hususi. batmak. çökük. — Decke. — Überschwemmung. — Zu nichte werden. vahşi. aff etmek. Pferdemähne. etek. örke : çadır. hiddet etmek. beriki. Herz. verzeihen. bir kabile ismi. ötlekü : bir nevi şikyar kuşu. | ötküncü : yol geçen. hikyaye kitabi. önkürtmek : yıkmak. — Eigentümlich. — Kragen. öpe. ötmek : aşınmak. sich aufrichten. istirham eylemek. terekki etmek. Kopfdecke. — Bezahlen. Mitte. teganni. — Hinabsenken. — Vorübergehn. | öprülmek : uyulmak. singen.önkelmek : sihat bulmak. | özidikke : kendi gibiye. muvafik olmak. savmak. — Pfeil. okun demir yeri. orta. | öpçinlik : savet. — Lunge. Ihr (Fron.. örküc : burunda olan yumru. muessir. özgün : suların feyezzani. çökülmek. cuher. kalb. geçmek. serpoş. önkür : yaka. nüchtern. ayık. . — Ähnlich. Weizenstengel. çekme. — Zelt. ötküzmek : geçirmek. abir. -e. — Passenge. — Lernen. önkülmek : eyiye çevirmek. ötke : ayı. — Ambos. — Gesund werden. örtük : kapak. Stammname.). eracif. Erzählungsbuch. — Türkischer Stammname. örmek : deve yününden mensuc bir nevi aba. — Niederreissen. — Das Innere. — Stoff aus Kameelhaar gewoben. Stammname. Ortsname in Turkestan. — Wachsen. öteki. ötrer : geçid. Cypresse. — Türkischer Stammname. ötrük : yalan. Verwandter. mukabil. flehen. — Vorübergehn lassen. | ötükçi : konduracı. mahv olmak. — Zornig sein. özgü : kendisine mahsus. hayme. denizin sedası. Nabel. entgegengesetzt. siper. V. — Kuss. — Befehlshaber. — Stiefel. atın yalı. — Lüge. yıkup basmak. — Hinabsinken. Erdhaufen. — Höhlung. ötek : yabancı. uşak kapan. Schild. — Zusammen. | örkenmek : öyrenmek. örkek : korkak. önkemet : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Waffen. Jagdvogel. Türkistanda bir mevkidir. akraba. falsches Gerücht. öz : iç. aşırmak. ecnebi. — Zum Guten wenden. — Feige. alışdırmak. wild. ötemek : ödemek. önmek (onmak) : izdiad etmek. teganni etmek. göbek. bir kabile ismi dir. Kameels Z. abtragen. öpkelenmek : darılmak. uyuk. özek : bir şeyin içi. — Fremder. örketmek : tâlim etmek. | özlük : kendilik. -es.

— Fliegen. — Türkischer Stammname. — Einfältig. uymak : yüksük. — Verschlafen. wilde Raute. uçğurmak : peran etmek. Höhle. ucur : felek rast gelmesi. — Streiten. uygun şey. hatem. uçkun : kığılcım. — Um. Sack. nebatat özi. | özkece : başkaca. V. — Besonders. arzu eylemek. — Wage (astr. diyer. — Nachlässig sein. çarh-i felek. Vogelflug. sefine. — Erwachen. — Wach. | uyğağ : bidar. ayrıca. uça : arka. eine Holzart. — Drei Personen. — Sattelpolster. batmak. — Glied. | ucaş : adavet. özlik : bir nevi nebat ismi dir. — Erwachen. — Fingerhut. rast gelmek. uçkusi : Uçup gitmeli. grober Hanfzwirn. o taraf. bir kabile ismi. mağara. Siegelring. gross. Pflanzenfrucht. uyakmak : gurub etmek. bereket. üç nefer. bir kabile ismi. — Funken. schicklich. uyğatmak : uyatmak. — Hochgelegener Ort. adavet etmek. — Paradies. uçkulık : bir nevi üç dilli ok dur. uçun : içün. UÜ uç yılduz : mizan yıldızları. nehar. ucarku : eyer üzerine konulan yastık. treffen. Bein. Kinderkrankheit. gafil. — Rücken. | uyğanmağur : uyanmamış. | uçkunluk : şirare-paş. büyük. san. uçurma. gemi. — Der dritte. | uçav : üçüde. — Sanft behandeln. . uyğur : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. uyak : sincab karnının ve boğazının altında-ki deri. gözde olan hal ve nişane. özük : haymeyi örten keçe. uçmak : cennet. hart anfahren. mühlet. — Wünschen. — Tag. bir nevi hatab. dolab. — Feindschaft. — Ein anderer. uçman : salıncak. budünya. — Der Flug. uyaz : sivri sinek. anfeinden. — Markt. — Schiff. — Rippe. diese Welt.). Windrad. Stammname. ucar : pazar. isabet. Gerstenkorn. Segen udur : gün. kalın iplik kinab. — Decke. kaburğa. uyğuşmak : kahil olmak. — Ein dreispitziger Pfeil. Kasten. | uyğanmak : uyanmak. — Gelse. bir birisine sert söylemek. ucuğ : subyan hastaliyi. pak. altı ayı. uğuz : saf. Frist: Schiff. — Loch. bidar etmek.özke : başka. verlangen. uçan : sefine. — Milchsahne bereiten. uclamak : muhaseme etmek. | uçalası : üçüsüde. uyluk : ran. — Untergeben (Sonne). oyat. uyuk (üyük) : delik. ucarak : yüksek mahal. Stammname. uyalmak : hicab etmek. — Alle drei. ucaşmak : bahsa tutuşmak. — Funkenverbreitend. uyaku : pehlu kemikleri. uyağ : uyanış. — Eine Pflanzenart. — Bauch und Kehlfell des Eichhörnchens. jenseits. — Aufwecken. uclib : cüll. — Lederne Zeltdecke. — Schicksalsschlag. — Sich zanken. — Hitzbläschen Z. — Sich schämen. uçkalatmak : mülayimane muamele etmek. uçargu : üçüncü. özlemek : kendisine taleb etmek. — Schaukel. çuval. — Begegnen. kuş uçmak. uyuğmak : sütü uyutup yoğurt yapmak. sipend. uçraşmak (uçramak) : tesadüf etmek.

yoldan çıkmak. unverschämt. alt werden. hisse. — Perle. — Ankommen. uncud : taleb. Rasse. tabib. — Ursprung. oturmak. — Krankheit. ummak. — Melodie. lange leben. ehtiarlanmâk. vom Wege abweichen. urnukmak : bagteten bir işe tutulmak. — Theil. ulustuk : bismil. v. ulakmak : şaşmak. — Säule. — Alt werden.uyundı : davet olunmayarak ziyafete giden sümsük. — Angehängt sein. ulaşmak : vusul olmak. kismet. adaşmak. yerden kazma enbar. kolera. Kriegs. türkü. unçi : cerah. bölük. in die Erde gegrabene Scheune. — Jagd-. — Sitzen. — Fahne. urğuşrek : fenn-i musikide bir surud dir. unkan : at ve eşek yaurusu. Platz machen. urnaşdırmak. — Pferd. kebir. pir olmak. boğaz.und Ringkampfhose. uri : kuyruğu kalkık hayvan. — Erwürgt. ustuhan. aslı kemik mânâsına dir. uyuş : gougacı. umku : halkum. su mecrası. kabile. urğacı (arğucı) : dişi. umuduk : şikyar ve seferde ve ciridde geyilen şalvar. ulğamak (ulğuymak) : pir olmak. | uluğlanmak : tâzüm etmek. | ulğaytmak : büyütmek. — Den Weg verlieren. ümid. intizar. — Wundarzt. cins. anlangen. kötük. yerleşdirmek. çok yaşamak. umak : etrakdan bir kabile ismidir. ulaş (uluş) : bülük. — Nachkommenschaft. ulağ (ulak) : bargir. ulalmak. — Ungeladen als Gast erscheinen. umaklanmak : cesaretlenmek. — Alt werden. uluğ : büyük. halbtodt. | ulğatmak : yaşlanmak. wird von runden Gegenständen gesagt. — Gross. — Grube zum aufbewahren der Körnerfrüchte. ulus : aşiretin büyüyü. ura (öre) : sutun. beklemek. uymak dahi derler. wenn man aus dem warmen Wasser ins kalte geht. uru : zurât içün saklanmakda olan tohumun muhafazası içün kazılan yer. — Gliedbein. | ulaklamak : yolu şaşırmak. — Eine Sache schnell beginnen. — Türkischer Stammname. zevce. — Gierig sein. uma (umaca) : uma kemiyi. urnamak : yer etmek. — Rachen. nimcan. borc. — Theil. şarki. — Bläschen welche am Körper entstehen. ödünc. Lied. umalmak : muallak aşmak. — Thier mit aufrecht stehenden Schwanze. | uluğluğ : büyüklük. — Baumstamm. uncu : incu. urma : ısıcak sudan çıkub-da soğuk suya girerken bedenin üzerine çıkan kabarcıklar. Schuld. — Irre werden. | ulaşmak : taksim etmek. Hoffnung. | urnatmak : oturtmak. — Gegenseitiges Anbellen der Hunde. umanc : tama. hoffen. umunmak : tama etmek. ulalmak (ulğaymak) : azim olmak. — Zertheilen.und Eselfüllen. hekim. — Gross machen. — Wachsen lassen. ârsız. wachsen. umca : odun parçası. ulaşmak : kelblerin yekdiyerine ürmesi. — Gross. ulat : hastalık. büyümek. — Niedersetzen. uluş : parça. — Zänkisch. muallak durmak. — Habsucht. ursprünglich in der Bedeutung von Bein. umağ : nesl. — Flussbett. uruğ : tohum. Stamm. — Muthig werden. müdevver şeylere denir. . — Grösse. yetişmek. al. Ehehälfte. — Weibchen. urçin : sancak. — Verlangen. bölüşmek. — Stamm fürst.

Feuer. urum : fenn-i askeride meleke ve meharet. dayr. — Soldatenmahl von den Heerführern gegeben. — Halbverlöschtes Licht. — Auslöschen. List. haymenin ortasında-ki delik. utğuzmak : elinden düşürmek. usluk : ihtilal. musaleme etmek. firaset. ringen. utkur : şedid. — Verlöschen. uruş : muharebe. — Heftig. uzak ağrı : verem hastaliyi. — Unrecht. usmaklamak : perde arkasında kendisini ihfa etmek. — Lager. auswählen. Platz. silinmiş yazı. zevc. usal : fena. kusur. üçki : keçi. uşka : er. üçmek : sönmek. kötü. — Fangen. uruk kayış : kism. ecel. ücük : yarım sönmüş mum ve ateş. — Arm. zulm. urut : yurt. — Das Fleisch vom Knochen reissen. — Zu einer Sache gehörend. urundalamak : intihab etmek. — Zeit verleben. cenk. Zelt. — Frieden schliessen. fitne. mekyan intihab etmek. uruncı : fakir. rütbe sahibine mahsus olan makam-i teşrifat. mekyan. yığılmak. taklid etmek. soymak. seçmek. ifsad. akraba. | urutmak : nuzul etmek. | uşaltmak : parça parça etmek. — Fluss. — Verwandter. ücür dahi derler. jüngst. — Sich eilen. scharf. keskin. Streit. urunk : parlak. — Fussfessel. Platz aussuchen. urun : cay. — Ort. — Sich hinter den Vorhang verbergen. muharebe etmek. geçici. ustalamak : terekki. usmak : eti kemikden koparmak. — Schlecht. urunlı : hafid. | uşatmak : ufatmak. | utkarışmak : geçişdirmek. Pflaume. | uruşmak : dövüşmek.uruk (ürük) : köstek. bewahren. Scharfsinn. — Ziege. | üçürmek : söndürmek. gizlenmek. utkanmak : imrar-i eyam etmek. uşukmak : acele etmek. verwischte Schrift. — Sich hin und her werfen. — Krieg. utkarmak : geçirmek. Versammlung. üçrü : son vakitlar. tez. schnell. nachahmen. dövüş. uşlan : umera tarafından sipah ve ehaliye verilen tâm ve ziyafet. geda. — Satteldecke. kaysı. — Verkleinern. — Gemahl. sebeb. uşmak : tecemmü etmek. hile. — Meinung. — Absteigen. — Tugend und Geschicklichkeit in Militäreigenschaften. nehir. — Kämpfen. — Lungenkrankheit. uzğanmak : uzlaşmak. uştulum : sitem. zerdalu. urunmak : öteye beriye kendini atmak. — Klein machen. Verderben. uzağu gun : geçen gün. Stelle. Würdenträger. uşlamak : tutmak. — Enkel. — Neulich. kayb etmek. — Fallen lassen. verlieren. çabalamak. us (es) : akil. — Plötzlicher Angriff. . birden bire hücum. | uşaklamak : ufatmak. — Letzthin. hifz etmek. cemaet. Mangel. oğlak. uşalmak : ufalmak. urunduk : eyer esbabı. — Hinüberbringen. Dachöffnung des Zeltes. — Wahlen. — Das Überschrittene. Ehrenplatz eines Würdentragers. Bettler. sahib-i rütbe. — Verstand. auswendig lesen. apışka. tefevvük etmek. menzil. yaşamak. utkari : sebeb ve illet içün bir şeye mutâlik. fortkommen. — Zerkleinern. — Zusammenkommen. — Zerstückeln. — Glänzend. — Unordnung. uşuluk : farz. Ursache. Bedrückung. uşundı : ansızın. mahal. — Ueberragen. ezberden okumak. ustan : ırmak. zann.

— Heerde. üst : yüz. — Knospe Z. — Pferdeschwemme in einem Flusse. hergele. — Sich verbergen. Versteck vor dem Feinde. — Pelz. — Überschwemmung. üsmek : büyümek. — Stotterer. mızrak. Hirte. — Sclaverei. sipah. ruy. tez. üzgi : merdüven. Blumensamen. pelal : zahire gömecek mahal. peyazi : nevg. düşmen ve zabitden ihfa olunacak yer. | ülümlük : ölümlü.ülkür : ülger yıldızları. cenaze. — Sich verwandeln. ülüm : ecel. payeke : musafirlerin kondura çıkardıkları mahal. — Tödtlich. — Spitze. öküz ve inek sürüsü. — Schleuder. — Verborgener Platz. Stück. hinausgehen. | üsrümek : mest oimak. ketman. bicevher. ülük : ölü. parça. Pferderennen. — An einer Seite gebrochenes Ei. schnell. — Leichnam. — Baumwolle. — Scheermesser. uzamış. çocukların dahi kil ve çamur ile oynadıkları bir lab dir. Spalte. — Stadtname. peravlik : isaret. ülütek : okun çöpü ve destesi. peran : ok gibi uçucu. payendaz. azmak. — Rübe. pancar. paslanmış. paku : ustura.. — Rost. padaş : ayakdaş. pencer : selak bostanı. çıkmak. deve sütünün köpüyü. P paçı : piade askeri. çabuk. uzakdan at koşturmak. munkalib olmak. — Infanterie. tortuna. çoban. | padeci : sürücü. pene : köşe ve gizli yer. üsrük : sarhos. paze : sapan. pepe. pahsa : çamurdan mâmul divar. cirit. def ve çalgı ve görültü ile ziyanzedeyi okuyıcı. | penelemek : gizlenmek. ürküt : Samarkand civarında bir şehir ismi dir. perihvan : cender okuyıcı. ambar zemini. bil. Lehmgebäude. Leibeigenschaft. pade : sürgü. | üsüb : büyümüş. — Platz wo die Gäste die Fussbekleidung ablegen. — Pfeilartiger Flug. üzdürme : nehirin derin yeri-ki atları üzdürerek geçerler. — Kamerad. — Viehtreiber. memlukiyet. mamuk. — Pfeilgriff. Zauberei unter Trommel. — Gewachsen. rostig. Stoff aus Kameelhaar. cüzü. ürkülmek : dönmek. pelpüş : donun ve destenin altına konulan ağac. — Tod. Lanze. — Aufbewahrungsort für Getreide. deve yükünden mâmul bir nevi kumaş. ürkümek : suud etmek. paru : kürk. ürkün : tufan. Musik und Lärmbegleitung. — Geisterbeschwörer Z. Waffengattung. — Lehmwand. pas : zenk. — Betrunken. penbe. Gewitter. ürkürmek : ham olmak. kil ve çamurdan yapılmış bina. — Leiter. — Gesicht. Gestüt. — Überausschnell. parhi : harbe. çabuk çabuk. pat pat : esvatdan dir. — Hellebarde. pelekte : bir yanı kırılmış yumurta. — Wachsen. — Siebengestirn. Schaum der Kameelmilch. — Besteigen. — Holz unter dem Krug. . pehte : pamuk. fuluk. — Besoffen sein. peltek : basık söyler. Kinderspiel mit Koth und Lehm. bir nevi silah. pendük : çiçek mağı ve mağçesi ve fındıkı ve budağ yeri. — Gekrümmt sein.

pupuş : hüdhüd kuşu. — Honigkorb. piralamak : kendisini göstermek. Maass. — Art Steuer. Darm. kaşı ve kirpiyi dökülmüş.perpi : yılan taşı. — Pistazie. eşya ve elbise. pervaneci : ferman ber. | rayetcilik : zira ve kesbe ehline tarh olunan vergi. | recelamak : bir mahalın planını almak. başvekil ve sadrazam kaymakamı. pis : uyuz illeti. pertel : pirti. — Das Diminutiv einer yeden Sache. — Gelse. pus : duman. pişim : bir kerrede beşecek nesne miktari. piç : her şeyin ufak yaramazı. endaze. List. mabeyuci. — Wasserschöpfer. ufak tefek. — Magen. peste : fıstık. ipek böceyi. zum Vorschein bringen. — Zu Fusse gehen. — Nichtkrieger. — Melodienart. pest : alçak. — Wiedehopf. Gewerbsmann. Spielplatz der Kinder vor dem Hause. aşağ. pille : koza. tolum. bir defâlık. piyadelemek : yayan gitmek. ipek kozası. Heerd. — Niedrig. — Kopfbund. boş sey. rude. — In Fett gekochtes Brodkügelchen. rayet : ehl-i seyf ve sipahi olmayan. — An den Bachesufern aufgeworfene Erde. böcek tohumunun dışarısı. bewolktes Wetter. — Athmen. rak : bir nevi nağma dir. — Nutzlosigkeit. — Trödelwerk. harita. suarisiz yürümek. peşkel : yağmur mevsimi. Ausfallen der Augenwimper und Augenbrauen. rasık : rastık. pöçek : kalb pul ve sikke. — Sich zeigen. raş : bir cedvelin iki kenarında tümüslüp kalan toprak. — Strichweise.und Feuerrost. Trübung. — Eine Bohnenart. yaramazlık. esnaf. Seidenwurm. — Falsches Geld. pişkarmak : tezekkür ve tefekkür etmek. mehrere derartige Speisen. — Seidenkokon. . R rabe : matbare. rece : misahe. pişük : hazir tâm. petek : arı kovanı. — Regenzeit. pişmiş. göbelik. perzem : tür nevi fasulya ve bakla. Hülle des Käfereis. stark athmend blasen. gemein. — Ortsplan aufnehmen. — Sich erinnern. | rabeci : abkeş. — Auf einmal. at kırbası. — Unnützes Zeug. çocukların gizlenme oyununun yeri. mukeddir. pupamak : pelteklemek. imame sevincinden sarığını göke atmak ve havaya fırlamak. firib. Schlauheit. peşe : sivri sinek. antimon taşı. misahe kılmak. kuduret. pepelemek. — Krätze. petke : sarık. — Fertig gekochte Speise. das freudige in die Höhe werfen des Turbans von Seite des Imams. çocukların hane harcında oyun mahalı. bulutlu hava. — Messung. petike : kursak. — Frisches Ei. hile. Ofen-. — Stottern. envai lokma. — Palastbeamter. pişme (pişi) : yağda pişmiş ufak gölçe etmek. messen. şiddetli nefes ile küreklemek. reh reh : hat hat. meydana çıkarmak. — Schlangenstein. Versteckspielplatz der Kinder. — Becken. — Nebel. | puçlığ : boşluk. yol yol. puç : yaramaz. — Augenschminke. soba ve baca ve ateşdan moru. rafdan : taze yumurta. Stellvertreter des Grossveziers. Wasserschlauch. pülemek (püflemek) : nefes etmek.

sadulamak (sadalamak) : ah-u figan ve matem eylemek. weinend die Verdienste des Todten aufzählen. fest. Art. Augenstein. in Nachtlagern vorhanden. sağrı : sırt ve arka. akar su. — Lebensunterhalt. — Jammern. parlak. arzu eyledi. rube peran : şeb-i pireye manend bir hayvan ismi dir. | sağu sağmak : nalan etmek. — Köcher. sağırtka : çekirge. im Trauerhause erscheinen. — Stark. ok. rud : ırmak. saf. saçma : saçılır olan şey. — Haarschmuck der Frauen. işitmemek. — Eine Art Pilav bei den Iranern. — Heuschrecke. reşale (neşale) : köpük helvası. sağdak : tirkeş. — Helva aus Schaum. — Klagen. sağramak : sağır olmak. — Taub sein. — Zerstreut. sağınc : arzu. | sağucı : ağlayıcı. — Fluss. arzu. dick. kurban. sağmak : el ile parmaklarla çeküp sığmak. drückend ziehen. kesb-i afiyet etmek. av tüfenkine mahsus korşun taneleri. — Schaafzählung. rechnen. perişan. — Vom Platze aufspringen. sağılmak : sihhat bulmak. Wehklagen. safi pilav : iranilerin pişirdikleri bir nevi pilav dir. hesab etmek. — Der Weinende. rust : kavi. Lanze zum Fischfangen. kanun. sadak. sağındı : yad etti. — Milchschaaf. Lied. hatire getirmek. — Weg. sıçramak. usul. sağış hesab : koyun tâdadı. yalvarmak. — Rücken. — Zählen. ruşen : üç taraflı peykan. — Wünschte. kalın. | sağun : feryad ve figan. saçuk : dağınık. Trauerschmerz vergrössern. Wunsch. rust : imlak. Schnupfen. — Zerstreubare Sache. — Wehklagen. Heil. — Erkältung. sayamak : saymak. sıkup çıkarmak. . — Haar. — Name einer Traubenart. saydam : temiz. gece otağlarda bulunur. — Mit den Fingern melken. sağın : sütlü koyun. sağu : sadu. Staar. göz taşı. ricandalık : nezle. saçramak : yerinden kalkmak. ölü fezailini sayup ağlamak. tarz. sadu : teganni ile buka etmek. görmeyi murad etdi. wünschte zu sehen. soğuk geçirme. nicht hören. fırlamak. sacbağ : nisaların saçına bağıldığı ziynet. endişe. — Pfeil. türkü ve şarki. sayağ : yol. Morgengabe. — Rein. selamet. sac : baş tüyleri. sahbi : bir nevi üzüm ismi dir. die Gesundheit wieder erlangen. — Dreiseitige Lanzenspitze. destur. — Besoffen sein. Gruss .rencimek : ziyade sarhoş olmak. Bleistückchen zum Jagdgeräth. — Mannawein. — Name eines flohartigen Thieres. matem-hanelerde numayiş etmek. flehen. temenna. nevha ile hane sahibinin yêsini efzun ettirmek. nişale. — Zählen. S sabğun : tir. — Gesund werden. Stromwasser. — Ein Strauch von dunkelrother Farbe. sağınmak : saymak. pençe şeklinde olup anınla balık tutarlar. Pfeil. sert. teayyüş. — Fluss. — Klage. amanlık. ruzan : bir nevi koyu kırmızı rengi verir çalı ismi dir. — Singend weinen. feryad ve figan. çay. Melken. auch 'rezaki' genannt. büyük akar su. Gesetz. rusta : kudret helvasile tehiye edilmiş şarab. Nachdenken. süt sağması. sığırcık kuşu. rezaki dahi denilir. harba. say : ırmak. — Wunsch.

salaca : salacak. vergi müdiri. Spur. salikalığ : sılakalı. — Name eines Halsschmuckes. sal : bir nevi kelek dir. — Im kranken oder verschlafenen Zustande irre reden. Eid. — Marsstern. Unverschämtheit. saksaul : kömürü mâruf ve bidud bir ağac dir. — Eine Art Floss. passend. haber etmek. geziemend. saklar : mabeyn odası. — Schaukel. lagv. alçak. fuhş. saldav : bir nevi sal. sayğun : saygın. saytalcılamak : durak üzer olan. layik.sayğamak : saymak. — Schicken. şayeste. beşik. riayetlu. salğıncak : sallancak. — Zeit. salık : vergi. sayin : sayı. — Steuer. hesab etmek. — Papageivogel. | salğum küpe : bir nevi küpe dir. saklanılacak mahal. sayı : vakit. Stotterer. Zeichen. yemin. salğut : salyane. — Zählung. — Zählung. hurmet ve riayet. — Unrichtig sprechend. sayın : eyü. — Weisser Seidenstoff. — Name eines nachtigallenartig singenden Vogels. gemein. sakızğan : papağan kuşu. — sayu : hesab. salıncak. tenşir. salğum : huşe. — Gut. sayre : bülbül gibi elhan eder bir kuşun ismi dir. — Mann mit offenen Augen. — Pfand. soyulğan ve keltekeles. an. — Planet Venus. Steueraufseher. — Leeres Gerede. yan. maliş eylemek. — Holz. büyük sularda merbuten taşınılan direk. — Spur zurücklassen. Mast im grossen Wasser. asiya-i vustada hükümdarlarının hizmet içün hazir bulundukları bir mevki dir. hafif soğuk. sayğan : bir nevi hayvan ismi dir. nusha. sakal durluk : bir nevi gerdanlık ismi dir. üzgün. rast. saylamak : seçmek. hurmetlu. | saylanmak : hesablanmak. Rechnung. zeman. riayet. sakağ : gabgab. rechnen. hasid. Ehre. Eidechse. saklav : rehin. Wiege. — Rolle. — Kühles Wetter. sayru : hasta. sayğur : beyaz harir kumaş. — Auswählen. — Krank. — Ausbreitung. — Gewohnheit. sakar : gözü aç adam. Versteckplatz. sakıt : mirih sitaresi. — Eine Gefässart. in Mittelasien ein für die Bedienungsmannschaft des Fürsten bestimmer Platz. sayığ : hezeyan. gesund. kühl. — Seite. üzüm salkımı. — Abreiben. eser. sakar : atların alnında 'sabah el-hayr denilen' nişaneye denilir. beşaret etmek. Morgenstern. hurmet. sağ. — Thiername. hesab. — Gute Nachricht geben. — Weintraube. Ehre. — Eine Art Floss. sabah yıldızı. — Zählen. | salık birmek : haber vermek. saypamak : silemek. salğamak : irsal. neidisch. — Rechnung. sakık : zühre. hesab. benachrichtigen. dessen Kohle berühmt und rauchlos ist. zanah. sepemek. salıncak (salğıncak) : tumar. sakav : doğru teleffüz etmeyen. pepe. ehrwürdig. — Palastvorzimmer. Schaukel. Waschbrett. — Zeichen an der Stirnseite des Pferdes. — Zählen lassen. sak : taraf. intihab etmek. nişan. — Doppelkinn. — Jahrgehalt. . sayrusav : geçüp tesir etmek. Abschrift. yıkamak içün istimal olunan tahta. | sayığlamak : hastalık ve uyku halinde hezeyan kelam söylemek. sayrun : serin hava.

fedan. sank : suların yüzünde incimad eden buz parçaları. nebat içindeki levze denilir. — Dir. itibar. — Vogeldreck. — Kleine Hellebarde.salınmak : her yana temayül olmak. sank : kuşların tersi. Steigerungszeichen. muhasebe edici. — Widerspenstig. — Kaufen und verkaufen. yan. aşağı gitmiş. — Eisenhaken. — Glas. sanğrak : çınğırak. deste. — Türkischer Stammname. Stiel. — Prüfung. salar : tevaf-i türkmeniyeden bir kabile dir. — Faden. sap. sankı : sanğı. samar : semer. Griff. sap : tar. aluğ satık. sersem. iç. Stadtname in Turkestan. — Durchstechen. — Schlinge. — Sack. yığın. yüksekden aşağı uzatmak. Seite. sarı : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Schlauch. — Gelb werden. herabhängend. deste. sarc : serkeş. sarğuk : asilmiş. — Legen. — Klingel. sokmak. Gegend. | sanağcı : hesabçi. sarkık. sarılcı. Stadtviertel. kırba. şehirden haric. bauen. sandulac : bülbüle şebih bir kuş ismi dir. — Mit Pfeil oder Spiess auf einander loshauen. sancığı : demirden ucu saplanır bir nevi çengel. Heerschau. sarğımak : sarkmak. von oben herabreichen. salkan : ısıcak günlerde hubub eyleyen serin ruzgyarlı yer. Stück. Zählung. sapmak. mide ağrısı. — Arm. cihet. — Sattel. Magengrimmen. — Maschine. sapağ : kol. albern. Zahl. — Wirrer Kopf. muayene. sap. parça. salmak : koymak. kulak. — Sich auf dem Wasser bildende Eiskrusten. tulum. rişte. sanağ : hesab. sarğarmak : sararmak. — Ein nachtigallenartiger Vogel. — Türkmenischer Stamm. sersem olmak. Euch. sankrak : öküzün ayağında-ki olan boynuz. Griff. sarça : cam. Samen. — Sich nach allen Seiten verneigen. sankulatmak : sandıraklamak. sapan : mencenik. saluğ : salmak almak. Schnur. — Herabhängen. Pfeil der Wachsoldaten. sançış : sancı. taraf. serseri. | sapan oku : sapanın kulpu ve ağacı. — Rechner. edat dir: sap sarı gibi. sayğı. Stiel. bina etmek. urucı kavm. Türkistanda bir belede ismi dir. — Hirn. sar : çaylak. — Pfluggriff. wird auf den Mandelkern des Obstes angewendet. hasta olmak gibi. — Seitenplatz. sanğarak : mağz. sançığ : küçük harbe. sanga : sana. şişe. kränklich sein. sançmak : saplamak. kulp. harbe ile yekdiyerini urmak. salma : ağ. size. ausserhalb der Stadt. badem içi. Kern. Pferdedecke. — Betäubt. aseslerde bulunur sancı. Pflug. sandırak : sangı. sapa : kenar yer. san : yoklama. Menge. sersem olan baş. | san görmek : askeri yoklama etmek. — Soldaten untersuchen. hesab. tukum. dağarcık. Dummheiten reden. — Rechnung. müssig. atmak. kalabalık. saltak : izdiham. budala ve sersem olmak. abweichen. urucu. . kemend. semt. — Storch. sanac : çuval. iplik. — Gedränge. — Luftiger kühler Platz an heissen Tagen. werfen. şaşkın. — Aufgehängt. | sandıraklamak : şaşkınlık söylemek. — Das Horn über der Kuhklaue. çekirdek. — Einfältig sein. — Betäubt sein.

— Einladung. tirek. — Lob. sarımtol : sarıya mail. — Gesandter. savu : şikat. sarrak : tarafrak. — Kampf. — Ins gelbliche spielend. — Scheuer. saurman : paye ile harmani alt üst edup rüzgyara aldırmak. — Vermittler. — Schenkel. sarkan : sarmaşık. — Frieren. sıra. türkmen kabilesinin bir sınfı dir. satğun : satun. — Gebirgsheerde. sakf. — Die Ernte mit den Füssen auseinander werfend dem Winde überlassen. — Panzer. sararmak. duçar ve tesadüf olmak. sarığ : sarı. usfur. rahat. — Abtheilung. sarığ boğa : sarı manda. — Verkauft. — Gelb. — Zusammengeknäult. şikyar kuşları. şaka ve latife eylemek. — Ein in Turkestan ansässiger Stamm. sebektegin : sultan Mahmud lakabı dir. | sasığmak : kokumak. görücü. baykuş. cemiyet. Ruhe. — Geschenk. — Sperling. Reifen. saz : sağ selamet. dizi. — Name einer Bucht am Aralsee. birine sığırcık ve birine çaylak derler. sich abmühen. savas : sipaş. savçı : mersul. — Verkauf. cenk-u cidal. savğat : hediye. verdorbenes Wasser. — Herabhängen. delik. — Mahmud's Beiname. bir yana temayül etmiş. Bergcypresse. Dach. savaşmak : mukabele. sarık ağrık : sarılik. — Kämpfen. — Stinkendes. . savurğamak : birisine bir hediye takdim etmek. — Übelriechen. — Vollständige Gesundheit. satıcı. — Verkauft. — Nach einer Seite geneigt. sarı kovan : dağ sürüsü.sarı çığnak : Türkistanda Aral denizde bir körfez ismi dir. oyuk. mogulisch 'sübük': glücklich. — Gelbsucht. Krieg. muharebe. Versammlung. — Kalt. satıc : sınf. dam. — Rad. — Ein schmalspitziger Pfeil. moğul lisanınca sübük oğurlu demek dir. sarpun : kiter odası. savaşı : cenk. streiten. tegayyür eden su. satu : furuht. ırmağan. simsar. sazkab : makara. halka. Lastthier-Krankheit. — Baschi bozuk. mağara. muharebe. öküz. ran. — Spalte. devab hastaliyi. savğun : atı yükden halas edüp dinlendirmek tebrid etmek. savsamak : sarkmak. zirihpuş. hareket olmak. — Jemandem ein Geschenk überreichen. | savut bozan : bir nevi ucu dar ve sivri ok ismi dir. — Sich anstrengen. savut : zirih. sarığ kuş : çuğdun bir nevi dir. tat dahi derler. sart : türkistanda mütevattin olan aşaire denilir-ki aslı tacik ve farsi dir. sich bewegen. sarice : başı bozuk asker. gelblich. Höhlung. türkischer Stammname. sarırak. saun : dâvet. sasığ : kokumuş. sitayiş. scherzen. Verkäufer. satan : bacak. sebircek : serçe kuşu. savuğ : soğuk. sich einmengen. sarsac : bir nevi kuş dir. satım. ilaf-hane. Jagdvogel. arar. sebzi : havuc. nach dorthin. — Rübe. — Uhuart. das ganze Bein. | satığcı : dellal. tekmil bud. Danksagung. savaşmak : sai ve cehd etmek. — Ochs. — Krieg. sataşmak : çataşmak. | savumak : üşümek. Reihe. uğraşmak. mabeynci. — Eine Vogelart. ol tarafce. mudahele etmek. Kampf. — Das Pferd von der Last befreiend durch ausruhen lassen abkühlen. satığ : satı. furuht.

siğnaki : ince yazı. sencer sokmak. — Mästen. destan. sekandur : zühl. Kranich. — Seichtes. kyarvansaray. kyase. zarf. — Lanze. sekmek : sıçramak. sıçancil : ayne. siğel : garet. — Körper. serçek : hikaye. bidar. kırmızı mum. — Betäubt sein. — Planet Mars. — Erzählung. ördek gibi papağan. turna. der fünfte Stern. kadeh. çanak. vücud. sıçğan : sıçan. durchstechen. fare. — Turban. — Festigung. masal. senin : mızrak. stürmisch. sekit : mirrih sitaresi. sıkık (sıkak Z. sevğat : ihsan. — Wach. — Köcher. harba. ırmağan. — Springen. serkek : uyanık. miskin.sehne : sersem. Skorpion. — Erschreckend aufwachen. — Festigung. senenik : çıyan. — Geflochtene Peitsche (Korbatsch). gute Nachricht. sih : amik olmayan. serde : meclis. sencer : istihkyam. — Sperlingname. fortunalı. | senkerlemek : bir mahalı mustahkim etmek. — Landstreicher. sendelemek : sersem olmak. şaşkınlık. — Faseln. yol. | sıçğan yılı : sal-i türkan dairesinin birincisi dir. — Dutzen. rother Siegellack. akreb. — Ehrenkleid. seskenmek : uykudan sıçrayup uyanmak. siper. — Behalter. serseri. Schild. elendlich. beşinci yıldız. siyak : gezgin. — Eine Fruchtart. serke : kehle yumurtası. . tesmin etmek. sersan : serasime. — Einen Ort befestigen. serseri. Burg. Märchen. — Grosse Umgebung. bit hanesi. sarsılmak. fürchtend. siğrak : piyale.. Schale. Brautkleid. kab. seyar. meşveret. serak : okdan. dünn. tersnak. im Traume irre reden. yağma. Plünderung. tabya. Weg. — Planet Saturn. — Kleine Festung. serağuc : sorguç. Ratte. serav (seray) : büyük hane ve havali. — Geschenk. geçid veren kumlu su. baş ayağ libas. sevakil : bir nevi meyve dir. dülbend. ahu. — Eidechse. sıkışmış.) : geyik. serupa : hilât. sandiges Wasser. yadigyar. uykuda saçma sapan söylemek. hürkmek. sele : sarık. Name eines Helden. — Gazelle. bir kuş ismi. Karavanenseray. semizmek : semirmek. — Reisend. herumwandernd. serağ (surağ) : surağ. — Maus. sendelenk : sende. sancmak. sendulac : bir ilac ismi. bir kuş dir. sernak : kamçı başı. — Erster Tag des türkischen Jahres. seliğ : rüzgyarlı. bir pehlivan adı dir. — Versammlung. — Federbusch. senker : sencer. — Einfaltig. beyhude. görümlük. sidem : musaykal. siçek : sıçan ve serçenin adları. şeffaf. — Geglättet. siğin : geyikden büyük bir nevi. senne : beden. tabya kılmak. — Spiegel. Andenken. serkut : geceden kalmış tâm. mücde. zusammengepresst. Berathung. siyağlamak : sayıklamak. — Einfall. kırbac. atlamak. — Etwas grössere Eidechsenart. gözgü. — Handzeichen des Fürsten Z. siğğu : sığacak şey. — Nisse. — Einfältigkeit. — Windig. kavuk. bişaret. siğince : küçük hisar. semsek : sümsük. kala. — Gestrige Speise. tirkeş. — Feine Schrift. Vogelname. — Arzneiname. — Glas.

straucheln. parçalamak. silmin : bir nevi giyah ismi dir. silkü : saf. siliğ : silik. sipaşkan : bir nevi büyük karabine tüfengi dir. sinkramak : elem ile aheste ağlamak. mihrebanlik göstermek. sikrimek : uykudan sıçrayup kalkmak. su kenarlarında nabit olur. silti : karabarak nam ağacın külü. sıktamak : sıkınmak. asker-i sipahi. sinuk : kırık. schmeicheln. sinkek : böcek.sikil : soy nesli pak olan. sin : sen. sipalamak : mihrebanlık etmek. atlamak. — Verdorben werden. yağmur toprağa geçmek. ohşamak. rein werden. balkan. sürmek. — Von reiner Abstammung. — Halsband. teharet ve abdest olmak. — Prüfung. mahv. — Holzasche. ohşayış. iztirab. Fliege. düzlenmiş. sanamak. — Achtzig. sindi : makas. sinukturmak : bozulmak. temiz. — Jüngere Schwester. mezar. erfahren. silincek (silkincek) : gerdanlık. mücerreb. — Springen. — Bewegen. — Scheere. | simizmek : semirmek. — Geld mit verwischter Schrift. acelesiz. — Du. sinkir : sinir. — Erprobt. hell. kırmak. tecrübe etmek. elem ile ağlamak. — Rein. sin ağlık : tecrübeli. siltemek : hareket etmek. — Masten. — Ein grosser Karabiner. silamak : izzet ve riayet etmek. | siliğ akça : yazısı mahv olmuş para. derd. Prinz. — Ehre bezeigen. Eindringen des Regens in die Erde. boyun askısı. sipau : mulayemet. — Käfer. sürçmek. — Vernichtet. versuchen. — Hohler Weg. — Im Kriege den Pferden die Füsse abhauend vernichten. Schmerz. das Verstecken des Vogelkopfes unter die Flügel. den Körper stärken. sipancak : muz mevki. Grab. basık. sınmak : kırılmak. sinkmak : kırılmak. — Schanzenaufseher. siniğ : kırık. simiz : şişman. darlık. — Bitterlich weinen. sikirtme : geçid gibi dar mahal. ohne Eile. sinkmek : çukura gitmek. sinkirlamak : cenkde atların bacağını kesüp telef etmek. — Wald. bozulmak. — Ader. — Aus dem Schlafe aufspringen. damar. siksenmek : sıçramak. sinamak : imtihan. — Verdorben sein. Gebirg: enger Platz. sıkılçım : sıkındı. sipalmak : kaymak. yağlı. arkasına düşmek. Büchse. | sikiz : sekiz. — Verwirrung. — Langsam. — Zerbrochen. — Sammeln. . — Gleiten. bozuk. usul ile. banuzade. — Vor Schmerz leiseweinen. aydın. siksan : seksen. verderben. sığamaklık. şehzade. sipa : memur-i tabia. — Verdorben. sinek. bozulmak. — Gletscherort. kubur. treiben. — Liebkosen. müterris. — Pferde rennen lassen. — Zerstückeln. kımıldatmak. — In den Graben gehen. beyzade. sikin : yavaş. sıkırmak : atı koşdurmak. kuşlar başlarını kanadları altına gizlemek. — Fett. — Am Bachesrande wachsendes Gras. — Acht. Liebkosung. sincamak : toplamak. sinkil : küçük hemşire. vücudu kuvvetlenmek. sıklık : orman. verfolgen. Königssohn. Kavallerist. — Weichheit.

gravieren. — Zerstreut werden. buzlu yer. — Gefährte. zerstreuen. — Malen. duhan ve afiun gibi şeyler içmek. sızmak : nakş ve hak etmek. sirmak : kaymak. sipurğa : düdük. | sirmelmek : kapılmak. — Zum Fischfang gebräuchliches Hakengeräth. açık. — In der mogulischen Sprache in der Bedeutung von Eile. sirek : arkadaş. sirğak : sirincan. — Geliebt. âşik. kayır yer. yavaşce sürtünür gibi savuşmak. sirak : moğul lisanınca musarât ve tacik demek dir. boy uzamak. yar. bulağ. sırık : sırılmış ince ağac. traş etmek. teber. rutschig. — Gleiten. . — Kühl. — Augenlied. — Pfeife. sirimak : uyulğamak. teganni etmek. — Singen. — Gleiten. sirik : sık. sivürmek : silüp sivri etmek. — Schnell. schmal. sümdürük içmek. — Brustwarze. ima etmek. — Sich beklagen. — sırıkmak : kaçmak. — Leder. sirincak : kayır yer. sivgelük : sevgili. Kummer. muhibb. — Wegnehmen. sirin : salkın. — Glas. ıslık. derd. Kummer. saçmak. entfliehen. siriğ : bir nevi dikiş dir. fanos. — Liebe. sivük : memenin ucu. — Spitzen. fest. — Quelle. — Laufen. — Eine Art Oberkleid. siskenmek : dehşet ile uykudan sıçrayup kalkmak. sipkarmak : süzerek içmek. intişar. sizkek : göz perdesi. sizildamak : teşekki etmek. — Leuchtthurm. muhbir. fener. sipki : ifşa. Pfiff. sirmek : almak. muhabbet. sizgi : elem. sird : çabuk. sipkel : serpinti. sizğurmak : nakş etmek. derd. keder. sizindu : katra katra akan su. sirtak : bir nevi palto dir. Geliebte. aşk. yoldaş. muhabbet. — Verwirren. sivgüm : sevdiyim. dağıtmak. gravieren.sipka : çıbuk. keder. — Eine Nähart. — Eng. hafif soğuk. — Schlüpfrige Stelle. sim : pınar. stark. Axt. — Eine Sache leswerden. sıpkın : balık şeydi içün mustâmel bir nevi pence dir. sivgüci : sevici. — Schlürfend trinken. katı. — Geliebter Freund. dar. sirku : hastalık. sivük : sevilmiş. Zeichen. balta. nağma etmek. Schichtenartiges Leder. — Benachrichtiger. — Schlaflosigkeit. siramak : ötmek. bir işden kurtulup çıkmak. irtişaş. — Tabak und opiumähnliches Zeug rauchen. sirçe : şişe. dost. — Rutschbahn. alamet. offen. kuyu. sivinci : mücdeci. — Heftig aus dem Schlafe erwachen. — Zeichnen. kapmak. sirilmak : kaymak. sert. sirim : çerm. ausdehnen. Brunnen. abkine. — Krankheit. — Verbreitung. sirğan : minare. — Tropfend fliessendes Wasser. dilim dilim deri. — Splitter. — Nähen. langsam sich fortstehlen. savuşmak. — Schmerz. Liebe. — Liebhaber. singen. sipmek : perişan etmek. sirkek : uykusuzluk. | sipilmek : dökülüp saçılmak.

Stock. — Übersetzer. — Verblühen. überreichen. derd. — Brustkrankheit. wahrnehmen. — Damhirsch. — Perle. Stab. sok : postu alınmış erzen. — Leicht. | sonkuca : sonuna kadar. — Seine Enden. tamakyar. — Ausruhend athmen. — Sprechen. sokman : büyük yol çizmesi. kefgir. — Von hoher Gestalt. Schmähung. ezilmiş. sokun : ciylenilmiş. sopa. — Enthülste Hirse. — Böser Blick. derisi alınmış. gam. tercuman. das Thier zum Opfer mästen. tılmac. sual. Schmuck. söyüş : at kemiklerden kaynayup soyulmuş. — Knochen. — Jemanden mit der Lanzenspitze stechen. soba : yüksek boylu. linkisch. — FleischFricassée. kış. bir ilac ismi dir. — Speichel. — Filtrirapparat. — Lanze. sop : süpürge. solumak : solmak. — Ende. su başı : Türkistanda bir rütbe dir. dayak. zaif. kuşluk. — Rangstufe in Turkestan. bir nevi un helvası. — Ein durchseihtes Ding. — Nach. sonkol : sol dest. deynek. — Frage. | sözük : süzülmüş. riza olmak. soğlı : şiş kebabi. | soruğ günü : ruz-i sual. söngü : mızrak. sokmak (sokmağ) : büyük yollarda münşaib olan dar yol. solakay : ağızdan akan su. durch Steinwürfe verursacht. sobay : hafif. eine süsse Mehl-helva. Dolmetsch. söyünc : zecr. Winter. — Ein mit dem Rücktransport der Flüchtlinge betrauter Mann. hakaret. — Besen. sökel : hasta. sudak : Sihun nehrinde bulunur bir nevi balık dir.sizmek : teferrüs etmek. — Murren. rasch athmen. — Das Jüngste-Gericht. söngek : kemik. sözci : söz ehli. — Wellenringe im Wasser. sözgüç : sözücü alet. sözaul : firarileri taburuna ve fırkasına irca etmek üzere memur olan şahs. sık sık nefes almak. katık. sonmak : arz-i takdim etmek. sögdemiş : istirahat içün teneffüs etmek. ev örtüsü. Kälte. harba. — Dach. galize. sakat. — Bis zu Ende. — Ein im Sihun Flusse lebender Fisch. solak. sokum : zebh olunan kurban. — Spiessbraten. sonk : son. — Grosse Reisestiefel. zebh içün hayvanatı semirtmek. sokar barçuğu : suyun yüzüne bir taş atdıkda hasil olan müdevver dalga. dörtmek. takdir. suari. soğak dahi derler. soğun : bir nevi dağ öküzü. — Zerkaut. . hiss etmek. — Ein Arzneiname. solunğan : sadr illeti. gevher. geizig. dudak altından yavaş yavaş söylenmek. Rostbraten. | sonkra : sonra. Kummer. asayiş. — Durchseiht. kızartma. — Derbheit. Reiter. — Krank. serma. kelten keles soyulğan. — Jemandem widmen. — Ein vom Hauptwege abzweigender schmaler Nebenweg. külbastı. soğulcan : solcan. Z. sobsun : inci. soğalamak : harba ucu ile birisini sançmak. sözlemek : söylemek. gözü aç. tekellüm etmek. — Opferlamm. — Meinen. zwischen den Lippen sprechen. sözen : sözülen nesne. — Linke Hand. sokranmak : mırıldanmak. sögdenis : kahve altı. Ruhe. soğ : dam. — Frühstück. schwach. sok : bed nazar. soruğ : sorak. | sonkgı : sonu. miknese.

aus der Scheide ziehen. süklün : sülyün. teskin olmak. — Zusammenfluss zweier Flüsse. tatlı. susak (süsak) : tişne. Suppe kochen. sustaymak : yorgun olmak. suye : kapu sürgüsü. — Geschenk. Zeichen. süyağı : siyah yağ. — Molken. suyal : bir nevi kilid. Untersuchung. fliessend. bahşiş vermek. vertreiben. temdid etmek. auseinandernehmen. — Scheiden. ab-i doğ. süçük : leziz. hediye. sükyut. yan üzere dayanmak. — Eimer. sutari : kaburga. Brühe. — Ermüden. gözü patlamış. — Schenken. bahşiş. susim : mutehayyir. Schöpflöffel. — Feucht sein. suyu çekilmiş olan yer. suramak : sual ve tahkik etmek. muayene. sürme. — Fasan. — Tränken. Schweigen. alamet. şuluk. — Treiben verlängern. | suyamak : yan üzere dayamak. — Trocken. haber. sübük : iz. — Vorgehen. kınından çıkarmak. — Gazelle. — Durstig. erstaunt. sukağ : bir nevi büyük geyik. su içmek. blind. — Schmal. — Glänzend. surağ : sual. — Ausfragen. bahane aramaklık. havun. — Wasserquelle. untersuchen. — Spur. suğarmak : suvarmak. nişane. Dienervolk. — Eine grosse Gazellenart. süder : mâyet halkı. — Schön. dünn. şakacı. soygun. Spassmacher. suğurmak : cida etmek. yahnı. sulu : güzel. sukur : bir nevi ördek ismi dir. suyğun : geyik. — Begleitung. . nem olmak. — Ausmusterung zum Soldatenstande. — Erstaunt. revnaklı. — Sehr kurz sein. yaban tavuğu. Kenntniss. Riegel. — Spur oder Zeichen lassen. — Grosser Mörser. Trunk. suvuk : revnaklı. malumat. — Fleisch im Wasser kochen. — Schmackhaft. | sübülemek : iz ve nişane brakmak. — Fett. Saure Milch. — Rippen. — Im Wasser gekochtes Fleisch. surkut : curanın dibinde kalan şey. — Frage Nachricht. | sükleme : suya pişmiş olan et. sukayar : iki ırmakın çatalı. beruhigt werden. — Thorriegel. pınar. sebeb bulmak. sukur : kuru. suvarmak : su içirmek. def etmek. suvat : suyun mehazi. akar. çorba pişirmek. yutum. ayak. — Das nass Werden der Erde durch Einsickern des Wassers. pehlu kemikleri. suran : cemiyet ve kalabalık içinde leşker teferrüdü. suğarmakdan gelme. kör. — Wasser trinken. sukızı : suluk. sukkur : büyük dibek. — Eine Entenart. — Stark säugen. suyuk : dar. — Geschenk. Fuss. mashara. ince. suyurğamak : ihsan. susunmak : sulanmak. — Sich stützen. suhremiş : pek kısa olmak. — Begiessen. çemçe. — Bodensatz. süss. | suğaşmak : su yere batup topraklar doymak. südremek : sürmek. suyanmak : yasdanmak. mutehaffir. eraziye su vermek. suğur : kova. sulamak. sözücü alet. turna.suğalmak : yaslı kesb etmek. suvurmak : kuvvetle emmek. bewässern. hatir sormak. rugen. sura : ırmağan. sürme. susun : ayran. glänzend. | suyurğal : ihsan. Vorwand suchen. entwässerte Stelle. süklemek : eti suya kaynamak. uşak takımı. — Sich auf die Seite stützen. bir şeyi diger bir şeyin içinden çıkartmak. — Eine Art Schloss.

sülpük : füsürde. sürgün ilacı. süldüz : tevaif-i etrakdan bir aşiret ismi dir. ağızdan çıkan ses. sürük : sürü. sülkün : yabani tavuk. — Überaus. şalğurt : hem suda ve hem karada yaşayan hayvanat. — Wassergetöse. — Ein walzenartiger dünn spitziger Pfeil als Jagdgeräth. — Untersuchung. mashara. tereddüd. süm : yek pare. Bedenken. ibrik kaynamak. sün : erkek ördek. — Der Schall des von oben kommenden Wassers. müzdeci. muharebe esnasında çekilen feryad. — Kleine Lanze. sümü : faydesiz. buri. solmuş. sürkemek : sürüklemek. şay : gina sahibi. | süküçek : avda kullanmak üzere ucları sivri ve uzun doğru okları. — Milchgebend. | sürçek : kayılacak mahal. — Ungehülster Reis. — Austreibung. — Heerde. Wolf. — Unnützes Kleidungsstück. şakir şakir ses etmek. Zobel. — Die im Wasser. — Ausgleiten. sürçmek : zele etmek. ağac oklava. şağıçımak : bir kimesneyi zem-i kadh etmek. — Regnen. şağıldak : koyunun dunbesinde-ki kuyruk. hohl. eyi havadis. — Schafsschweif. — Aufschieben. Eichkätzchen. tükürük. vollkommen. mukaşşer olmayan pirinc. yerlerde yatmak. sümkürük : sümük. schwachsinniger Mensch. — Stoffgewebe. süpçin : hoş haber. verwelkt. Frage. sünğar : sunkur. divane. şağla : ıslık. — Aus einem Stück. Ş şafşul : yaraşıksız elbise. — Besitzer des Vermögens. şağdarlık : kaymakamlık. 'şakir şakir' klingen. postu alımamış erz. — Eine Holzart. — Welk. | sürkenmek : sürüklenmek.süksük : bir nevi odun. — Schlüpferige Stelle. güçüken. şaka : aşuri. — Verläumden. — Statthalterei. — Ausrufung. — Auf der Erde liegen. sincab. Fürst. ziyade. — Eine mit der Beobachtung der Heeresbewegung betraute Abtheilung. Kampfgeschrei. toğan. nemmamlık. sürmişi : hars etmeklik. rutub. içi boş ve kavuk olmayan. samur. kavi. hediv. şayak : çoha ve sair nesnelerin mensucu. der vom Munde kommende Laut. süt veren. şrak şrak vurmak. hergele. sual. sulu kazan. imhal etmek. sürçe : tecessüs. hayırlı iş. Stuterei. sürkeül : leşkerin ukbunu gözetmeye memur olan bölük. kelami ve aklı saçma ve perişan olan adam. — Jagdfalke. bülbül hoş elhan etmek. — Rotz. — Enterich. vergebens. kaymak. şali : kabuklu pirinc. şaldır şaldır : su bâlâdan nuzul ederken hasil olan ses. mükemmel. — Fuchs. — Erdcultur. susar : sansar. şakırdamak : yağmur yağmak. sieden. verrückt. süpü : tilki. süpürgü : süpürge. mızrak. nafile. Nachtigallgesang. — Geier. şak şak : esvatdan dir. sürtürme : ihrac. wie auf dem Trockenen lebenden Thiere. sütkelegen : sütleyen. Feuchtigkeit. — Gute Nachricht. — Fasan. . sükü : küçük harba. şaldırma. bütün. — Pfiff. şağırdak : su sesine benzer gürültü. hükümdar. semaver. — Unnütz. şarıldı. Spott. Speichelauswurf. — Besen. — Türkischer Stamm. vekalet.

den Soldaten Gastmahl geben. bir nevi kumaş. şil : usul. Wirth: Würde in Turkestan. Zelt.şaltmak : tezyin. göz. mihmandar: türkistanda bir rütbe ismi dir. şebik : leke. — Art und Weise. şankurak : doyak. Klang. — Ahle. — Die Kopfbedeckung der kirgisischen Frauen. namussuz. — Senden. Ordnung. bir birile öpüşmek. çabuk. çatırdı. şeberğan : meşhur bir belede ismi dir.. sich küssen. sille. şilirğamak : avlamak. zum Bedecken der Gebäude gebräuchlich. şemal : rüzgyar. — Mit List von Jemandem etwas herauslocken. ârsız kimesne. hava. şebahum : leşker şeb-elman vuruşu. — Zeremonienmeister. Stoffart. bir nevi siyah üzüm. herzegu. — Das laute Kauen. Zweig. — Tisch des Grosshern. — Stossen. Geräusch. asakere tâm. tepmek. unverschämt. şatun Z. — Kleinigkeit. Vorbereitungen zum Winter. — Leiter. ziyadesile ve vecd ile öpmek. mit Gefühl küssen. şib : yapağı. seda. dilik dilik. — Zänkisch. — Oberhaupt der Fleischhauer. şiğaul : teşrifatci. dal. — Jagen. ebniyeyi örtmek içün mustâmel dir. kaldırmak. şavkele : kırgız kadınlarının baş örtüsü. Dach. sürna sesi. ağac sürkünü. Krieg. irsal. — Von kurzem Verstande. hergele. şekancin : kadınların baş örtüsü. göndermek. fışkırmak. pencere. yaprak. — Wind. — Zelt. Fenster. das Stampfen mit dem hinteren Fusse. bürüncük. doynak sesi. — Kopfbedeckung der Frauen. ziyafet vermek. perde. — Lärm. schmutzig. kış tedarikini görmek. hatab yanarken çıkan avaz ve şakırdı. muharebe. çadır. yağlı. — Zwitterwort. — Das Knistern des brennenden Holzes. mındarlık. düdük. şarke : esvatdan dir. ein aus den Bäumen fliessender Harz. — Ohrfeige. şellaki : lafzen. Hütte. — Hoboëklang. — Schnell.) : nerdüban. geschwätzig. | şapırdı : acele yerken ve ezerken dudaklardan sadr olan âvâz. su çok seslenmek. — Aus dem Munde sickerndes Wasser. gougacı. kendir. — Harz. Blatt. ağacdan çıkan tutkal. şamyan : hayme. şilapcı : kasablar kethudası. — Das Rauschen oder Plätschern des fliessenden Wassers. çadır. şapir-şupur : mühmilatdan dir. usandırıcı. — Wolle. entsenden. Art schwarzer Trauben. — Geschwätzig. çarşab. — Name einer berühmten Stadt. hayvanın arka ayağile urması. — Huf Z. — Flötenart. çatı. ehrlos. şelayin : mashara. şapat : tokat. şartlamak : su akarken çağlamak. şılkın : aklı az. Hanf. fleckig. şibke : dirfeş. şatur (şatı. şikyar etmek. pislik. eilig. şelel : desise ve edebsizlik ile birisinden bir şeyi koparmak. Luft. — Verzierung. şavhum : gulgule. şidurğu : bir nevi ney dir. Vorhang. şanğur : zil ve nâra avazı. — Fleck. şilki : ağızdan tereşşüh eden su. şeran : tez. Pfeife. Schmutz. görültü. şilan : selatin ve umera sofrası. Schleiertuch. şilim : samağ. şilamak : sevk etmek. şibak : ufak tefek. tertib. Stimme. kırlı. . şete : urmak. — Wahrend des schnellen Essens hörbarer lauter Klang. hareket. — Kampf. şapırdamak : acele tâm ekl ederken ağız ve dudakdan şab şab çıkan ses.

sich über etwas ereifern. şıralğa : sayd ve mal ganimetden isabet eden hisse. zevk. bir nevi şura zarde husula gelen ağac ve odun. güherçile. şudurğu : bir nevi düdük ismi dir. yarmak. heute. andak mundak. ışık. derartig. | şinlik : şadmanlık. balaban. şukun : ses. zevk. örmek. sapanla sürülmüş tarla. — Eine Pfirsichart. öyle böyle. şük : doğru. soso. yalan iddia. Sumpfplatz. — Licht. — So. — Salpeter. insan ve hayvanatın belinden yokurı tarafı. — Salziger Platz. şunğaca : şol vakta deyin.şıltık : çamurlu olan mahal. Grasname. | şırlağancı : usar. şırtıldamak : şırıldamak. şöyle böyle. şur : tuzlu yer. şima : emmek. şırdağ : bir nevi libas. dick. kırav. bir gyah ismi dir. suğurmak. kalpak. vatan. | şurtak : tuzlu mahal. Unterhaltung. yelim. sefa. — Salziger Boden. — Munter. böylece. falscher Anspruch. şüdkar : peri kazmak. — Sesamöhl. kandil. şişman. şinik : kitâ. Obertheil des Menschen und des Thieres. şipal : bahadur. verem. şunkar : şungar. durchspiessen. şumur : çırağ. Vaterland. — Bis nun. — Muthig. Streit. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. mundak. aufgeackertes Feld. lamba. bus. şişüğ : şişkinlik. — Grade. Kuss. şirğa : av. bugün dahi demek. — Jagd. şuri : şur. kolları sığamak. — Ort. şişek : şişkin. Reif. şişe saplayup dizmek. şiriş : çiriş. şükün : fal hayr. şulakay : ağızdan akan su. — Bogenzugehör. şimizmak : kaynamak. — Sich aufschürzen. kahraman. Theil. şırlağan : susam yağı. eine grosse Schaafart. kouga. gürültü. kabarmak. — Kleisterart. anschwellen. — Kleiderart. şışlamak : şişe saplamak. Aufenthalt. rugen. — Ledermütze. şipürme : koz derisinden dikilmiş külah. şudrun : şebnem. | şulay bulay : öte beri. meskyen. — Soso. Aufruhr. — Säugen. telaş. tevaifi türkmeniyeden bir kabile namı dır. ika yaşında kuzu. inkilab. Öhl. çiy. — Grosser Eisennagel. şiş : büyük demirden iyne mıh. weisser Kaftan. bohren. — Stück. — Thau. avda tutulan hayvanat. mimenet. şin : şadi. — Dünne Stimme. şamata. beyaz kaftan. moğullar hakimlere bu unvani itlak ederler. şivran : bir nevi şeftali ismi dir. bir işi cid eylemek. laçin. saz kullayıcı. batak. — Umsturz. şundak : söylece. sancmak. — Gutes Vorzeichen. aufrichtig. bu zemana kadar. — Angeschwollen. kabarcık. Harz. semiz olmak. Jagdbeute. auf salzigem Boden wachsender Baum und Gehölz. Lampe. — Jagd. Helle. şuran : karışıklık. cünbüş. — Öhlverkäufer. — Eine Art Jagdfalke. Sperber. — Kothiger Platz. — Durchstechen. şışmek : şişman olmak. şulay : edat dir. Kalpak. die Mogulen geben ihren Richtern diesen Titel. zweijähriges Lamm. — Dicke. — Fröhlichkeit. — Dies und das. dick. Lärm. bir nevi büyük koyun. su sesi gibi.und Beuteantheil. — Graben. — Dick sein. bu gibi. hafife ses. aydın. şimalmak : çemrenmek. — Kochen. Glück. — Stimme. şit : yayın bir esbabi dir. den Ärmel aufschürzen. Stammname. şiram : makam. sadik olan. . fasl. — Name einer Pfeifenart. spalten. tapfer. der Wasserstimme ähnlich. Geschwulst. Vergnügen.

tabulğa : tabulğa. wässeriger und eisbedeckter Platz. tağa : dayı. ve türki tekellüm edenlere 'tat' tâbir edenler. — Rutschplatz. kızak ile kayıcı. Pilgerfahrt. T tab : perestiş. — Gleiten. sıvışık yer. azimet. taymak : kaymak. Behälter. tahil : mezruat. büyük binâların balası. teyze. türkistanda bir rütbe ismi dir. tabin : bir bölük asker. Spazierplatz. kab. zahire. — Onkel. türş. taktuk : gilaf. tağay : dayı. — Scheide. taylak : iki yaşında-ki deve. bozlu mevki. Tabak. — Auch. — Schlittschuhläufer. stolz sein. tayamak : yasdamak.und TömbekiBehälter. eine Last in Gleichgewicht erhalten. tayış : hoca. — Baumname. — Onkel. tacanmak : kendini beyenmek. kese. — Tante. Umschlag. Tante. Stock ergreifen. und die türkisch sprechenden 'tat' genannt. — Deckel. — Schlagen. wässeriger Platz. — Sich stützen. seyis. prügeln. — Ohne Geruch säuern. mirza. çatr. çengel. takar : ekşi. — Bluthund. — Anbetung. solu yer. tağayı. tayğan : hun-rize köpek. validenin biraderi. — Behälter. yükü denk denk etmek. Muttersbruder. — Haken. sargı. — Hufschmied. — Stützen. trocken. uluglug. seyrilecek yer. çamurdan büyük zarf. yılgın. — Fremd. zarf. Grösse. — Jemanden befriedigen. kräftigen. tacik : yabancı. tağar (tığar) : tekne. tackin : kibir. validenin biraderi. kyatib. kuru. Stallmeister. necis hayvan. tayımğur : kaymayıcı. tekebbür etmek. — Hufeisen. tayancak : arka vermek. tayağlamak : dayak atmak. takı : dahi. at nalı. tapu. takel : birisine iltifat ederek kani etmek. tayığ : kayar mahal. dubulğa ağacı. — Soldatentruppe. Schreiber. . in Mittelasien werden die persisch sprechend 'tacik'. — Schirmhälter. | şükürci : şemsiyedar. tabuğ : ibadet. — Anbetung. Tamariskenbaum. taycak : kayacak yer. kuvvet vermek. takav (taka) : nal. Würdenamen in Turkestan. — Sauer. asiya-i vustada farsi tekellüm edenlere tacik. wieder. — Rutschplatz. Beutel. Zelt. kın. eisbedeckter Platz. — Stolz. — Ackerfeld. asa tutmak. | takarmak : kokmayarak ekşimek. zarf. taka : kullab.şükür : şemsiye. vurmak. unreines Thier. tağaca : Helaku han umerasinden birisinin ismi dir. tayğur : çok kayıcı. — Name eines der Anführer des Helaku Khan. zum Ackerbau geeigneter Boden. — Trog. tak : bir nevi ağac ismi dir. tağayza : teyze. zarf. hem. ziyaret. perestiş. — Ausgleitender. — Sonnenschirm. tahtuk : gilaf. — Zweijähriges Kameel. ekmeye kabul erazi. tağa. Muttersbruder. yine. Götzenanbetung. — Rutschiger. — Meister. tütün ve tömbeki tavlası. — Tamariske. Oberer Theil grosser Gebäude. validenin kızkardaşı. | takovcı : nalbend. tayğac : kayacak sulu ve buzlu mahal. taygak yer. — Sich gerne haben. tağar : kab. mirahor.

— Tropfen. — Eine Jagdvogelart. talğak (talğa) : mevc. Tropfen. — Etwas wünschen. talğum : girdab. — Gaumen. angreifen. bilinmiş. ahretlik kardaş. — Morgens. verlangen. — Krank sein. tankırtmak : hayretle bakmak. — Morgen. talbıtmak : telaşlanmak. — Verkannt. tan (tank) : şübhe. tanaban : ufak ip. talay : çok. — Weich. — Eine Art Nagel. — Viel. — Tropfenweise fliessen lassen. Freund. Rohr. vurmak.und Holzader. zerkauen. düz. tamahsa : bir nevi çivi. tamızmak : katra katra sizdirmek. Unbekannter. düşünmek. Abendroth. tankla : yarın. mismar.und grasloser Platz. hayretde kalmak. erte. — Beute. — Irre werden. Wasserplatz der Hirten. damlatmak. sırt yer. — Plünderung. — In Verwunderung bleiben. steiniger Platz. ot bitmez ve taşsız bir mevki.und rohrähnlicher Splitter. bina örtüsü. katra katra nuzul etmek. linde. er verdrehte. Zweig. kuru.takır : kati. — Eile. Gesehener. tal : çıplak. der kommende Tag. entfernt. tamcı taşı : katra. tamışmak : damlamak. — Bekannt. — Erkannt. nachdenken. | tank kalmak : dona kalmak. talka : bir nevi şikyar kuşu-dur. Unruhe. gelecek gün. — Tropfen. tröpfeln. talğamak : tefrik etmek. — Dämmern. — Stein. | talğan etmek : yumuşak etmek. — Unterscheiden. Dachdecke. glatt. tanış : bildik. erkannt. kıbırdanmak. tala : yağma. — Er leugnete. tamuğ : cehennem. — Nackt. talan : yağma. teleb etmek. damla. tâcüb. goltacı. tam : dam. talğan : yumuşak. — Plündern. | tanklayın : sabahlayın. gam. stein. aşna. talamak : talan etmek. — Kehle. endaze. su içün çobanların muracât edecek mekyan. talaz : koyan. — Welle. | tank atmak : sabah olmak. — Wirbel. — Wirbelwind. tamur : taşın ve ağacın yol yol ayrısı. talkıç (talıcı. tanklay : ağzın yokarısı. Kehle. tala : talaş. — Kleiner Strick. — Staunend betrachten. tank : sahar. boğaz. Menge. mahv olup baka kalmak. — Der morgige Tag. tankıldu : inkyar etdi. vergi akçesi. kamış ve başka bunun gibi şeylerden kırılup ayrılan parça. kalpak. tanımal : tanımış. yeşillik. gezerken takırdı eden mahl. çapmak. Steuergeld. şafak. — Splitter. tanımış. talğıcı) : dalıcı. tamşımak : damla damla su içmek. — Taucher. mıkdar. Mütze. . tammak : tamlamak. mülayim. tamak (tamağ) : boğaz. tamağ : damağ. dost. çevirdi. köp. çarpınmak. talak : tihal. iztirab. Gegentheil. — Hölle. talabımak : istek etmek. taliğa : şitab. — Boden. hulkum. talıkmak : hasta olmak. — Stark. tanğu : münker. auf dem gehend man klappert. Fussweg. şah. damar. hilaf. grüner Platz. katra. sürgün. külah. stier blicken. gekannt. — Tropfen. Jenseits-Genosse. görülmüş. — Milz. — Zweifel. tulu. — Tropfenweise trinken. verbannt. çiynetmek. Verwunderung. uzak. | tanklağı gün : yarınki gün. — Weich machen. damla. — Gaumen. Elle. trocken. — Dämmerung. mechul ve bilmedik kimesne.

schreien. tapmak : hareket etmek. tarkaşmak : perişan olmak. tarbak : sıçan yuvası. tankuklanmak : istigrab etmek. tansuğ : acib. Rattenloch. Sperber. — Verwirrt sein. tap : eser. — Cypresse. | tanklatmak : istigrab etmek. çift sürücü. — Vertheilen. parça. — Wunderbar. dona kalmak. kımıldanmak. taram : pare. tarcık : behar alefinden devabbin tokluğu. tanlamak : tefrik etmek. tarayıcı : ekinci. — Leugnen. bölüklemek. tapmak : bulmak. . kitâ. — Sich bewegen. tarhan olan adamdan bir şey alınmaz. — Bestätigen. Gehorsam. zermalmen. ayırmak. Gutes thun. kımıldamak. — Weggezogen. ah çekmek. muharebede eline düşürdüyü ignami zabt eder ve bila ruhsat huzura gelir. ein Privilegierter. verwirrt sein. — Stück. sich rühren. seced edüp baş eymek. — Bankert. Zeichen. dağılmış. tankmak : yol bağlamak. tarğamış : hücret görmüş. nişan. tarğacı : muhacirin guruhu. taplamak : çiynemek. peristiş etmek. — Binden. saçmak. alamet. — Übergabe. itât. tanımamak. erzen. tarmatmak : tırmaşmak. elem ve kederlik. tarığ : darı. anbeten. tarıkmak : can sıkılmak. namussuz çocuk. tâcüb etmek. — Zerkauen. anvertrauen. güç hal ile kale ve divare sûd etmek. — Begegnen. hakaret. tarağay : servi ağacı. | tarkatmak : taksim etmek. Geschenk. sipariş etmek. Waarenballen machen. kavak. tarımak : paş etmek. tar : sık. tapkur : arabalar birbirine zincirle kuşadılup kale şekline girmiş istihkam. tarlan : büyük bir şikyar kuşu. | tapışmak : buluşmak. — Irre werden. sedaket etmek. — Götzen anbeten. — Zorn. — Erstaunen. tarkamak : dağılmak. ein aus seinem Lande in ein anderes Land ziehender Stamm. — Sich zerstreuen. ırmağan. — An FrühjahrsFutter sattgegessenes Thier. fare deliyi. — Seufzen. inlemek. zerstreut. — Grosser Jagdvogel. — Sehr enge. denk yapmak. Pappel. — Tamariske. — In Verlegenheit bringen. tarhan : aff-i umumi. kavak. — Hinaufklettern. das Zürnen. — Tadel. taratmak : bilmemek. Kriegsbeute zu behalten und ohne Erlaubniss vor dem Herrscher zu erscheinen. — Eine aus zusammengebundenen Wagen errichtete Wagenburg: Lager. tanuklamak : ikrar etmek. taravlik : dargınlık. — Nicht wissen. Sorge. — Urkunde. nale eylemek. tek tek. tanmak : inkyar etmek. | tar tar : dar dar. Theil. sich verwundern. hediye. Ackersmann. emanet vermek. Schandbube. Auftrag geben. — Sich bewegen.tanklamak : şaşmak. | tarkalmak. tulua kadar beklemek. — Hirse. — Sämann. — Auswählen. | tapınmak : puta tapmak. Pappel. — Finden. — Allgemeine Verzeihung. ezmek. — Eng. tapşurmak : teslim etmek. sich auf die Festung oder Mauer hinaufwinden. perişan olmak. bis zum Morgenaufgang warten. — Auswanderertruppe. tapicimek : hareket etmek. Verachtung. tarance : piç. — Mäusenest. — Sich ärgern. tarankğu : terek ağacı. zerstreuen. bölük. doğru söylemek. tarçın tartmak : dar içün tartmak. teng. nicht kennen. tapku : azar. starr werden. — Spur. dem erlaubt ist. tabur. darğınlık. — Verbreiten. imtiazlı. fahta kuşu. sitzend sich verbeugen. tapu : sened. kendi memleketinden diyer bir memlekete geçmiş olan kabile.

tartışık : çekişme. taski : sille. — Ohrfeige. perişan. taşmak. karışık. springen. sich abwetzen. — Streit. — Platz für Schuhablegen. sıçramak. bahadurların başına giydikleri pulatdan sövüt üzre edevati. — Äussere Seite. taş-kurğan : Türkistanda bir şehirin ismi dir. Vertheidigung. tavr : kab ve zarfın etrafi. tasma : çiy kayış. taştak : bir nevi boş yay ve keman. — Die unter türkische Herrschaft sich begebenden Völker. geräuschvoll gehen. — Überschwemmen. Geschmack. tasğirak : şarab kadehi. kyase. ispat. — Zeuge. Pferde oder Thiere heilen. — Zeitraum. ihrac etmek. — Das vierte Jahr der türkischen Zeitrechnung. taş baka : kaplu bağa. taçık gibi. — Abfallen des Pferdehufes. ans Ende gelangen. ayak sesi. haric. taşıkmak : pek ziyade mecruh olmak. tartağin : tarmar. — Bach. — Heiter sein. — Vervollständigen. Beweis. taslamak : fuzulu idia etmek. dayre. draussen. taşık : taşkın. arık. tağ. — Sich schämen. tat : türk hükmine girmiş olan kavmlara denir. tâm. tavşalmak : hasta. — Nackt. sich innerlich schämen. | tavuşkan kurdu : bir nevi vahşi yabani tauk. Plandurchdacht. tavuş : seda. tart-u birt : dağınık. Umgebung. — Stimme. mudafâ. kapunun içeri tarafı. — Den Überschuss zurückgeben. aşkına kadeh tevavül etmek. satmak. tav : hengyam. — Stadtname in Turkestan. hinausführen. — Ordnen. muhbir. . ausgiessen. aus Stahl verfertigter von Helden getragener Helm. Speise. innere Thürseite. zaif olmak. Berg. tay. kumar nevinden bir oyun-ki tasma oyunu derler. — Stahl. cesaret ile kiyam etmek. etwas zuckern. çağ. aktarmak. Geräusch. tausmak : mesrur ve şadman olmak. taşmak : tugyan olmak. — Stark verwundet sein. taşlamak : atmak. tartığ : hediye. Aufwallung. — Wildhuhn-Art. içerisi yanmak. delil. — Kosten. cuş-u huruş. — Überschwemmung. Schale.tarnav : cedvel. çarçı. taşkun : tugyan. auf die Gesundheit das Glas leeren. taşkarı : taşra tarafı. tatuğ : tatmak. — Überschwemmt. verkaufen. — Ausrufer. tatlamak : aramak. — Krank. taslak : çıplak. Wallung. tertib etmek. — Geschenk. Furche. Art Hazardspiel. dağınık. bir şeyin lezzeti. tatu : sığır at. — Seite des Behälters. ses. — Weinglas. tokat. taşırmak. schwach sein. | tavuşkan uykusu : endişe ve tefekküre dalmak. — Hengst. tavlamak : tav getirmek. ırmağan. nihayetine irişmek. — Rohes Riemen-Leder. — Zerstreut. — Kröte. — In Gedanken vertieft sein. — Werfen. — Suchen. at ve hayvanata baytarlık eylemek. bir şeye şeker ilave etmek. tavulka (tavulğan) : toğulğa. tavuşkan : tauşan. kulan kayışı. tavaçı : tellal. tasamak : armak. tasarlanmış. pat pat yürümek. çevre. çevirmek. tatı. taşırğanmak : hayvan tırnağı eşindürüp kenarından sürtmek. Schrittgeräusch. tosbağa. — Eine Art schlaffer Bogen. — Hase. cuşan. taşnu : ayak kabları çıkarılacak mahal. | tavuşkan yılı : saliturkan dayresinin dördüncüsü. tavuşmak : etmam ve ekmal. — Gemischt. şamata. tatuk : şahid.

v. teb teb : korkutmak içün ve köpekleri kızdırmak içün mustâmel dir. Wiese. — Huhn. kutb yıldızı. teke : keçi. Polarstern. Anzug. — Den Sultanen Geschenke überreichen. — Getreidespeicher. — Landname. teslim. — Gebirgsziege. telkase : iztirab. tekiz : düz. temir kazuk : demir kazık. temacamış : iztirab. — Auftrag. taht. — Mütze. Schaf. deyirmi. — Holzriegel am Stelle des Thürschlosses. ada. tekin : alt. telac : ahu gözlü. libas. temuğ : cehennem. telim : kitâ. telaş. muvakkat brakmak. — Rehäugig. tez. — Gürtel. tehaku (takuğ) : tavuk. — Eisenpflock. — Drehen. telpek : külah. tekamiş : tacil. türkmen aşireti. — Thalwasser. uzunce yapılan kab. or. — Trauben-. — Gold. — Eile. — Eine Kleiderart. aus Lehm verfertigtes Kinderspiel. kızıl. taz : hayasız kadın. längliches Gefäss. dokundurma. Gewebe. garet etmek. telhak : iztirab etmek. | tehaku yılı : sali türkan dayresinin onuncu yılı. tekrük : yuvarlak. dudakları kabarmak. tekav : dere suyu. çabuk. den Gürtel so eigenartig binden. tekne : kadınların başlarına sardıkları beyaz sarık. telgak : bir nevi uruba. Übergabe. — Unten. ufak dağ. Stück. Schnitt. pepe. parça. tekrümek : döndürmek. — Aus Holz verfertigtes Rad. teme : kilid makamında kapunun arkasına konulan ağac. tecen : dağ keçisi. Ziegenbock. laufen. Schneeflocken fall.oder Lammfellmütze. hoch. telamak : gasb. tektil : kuşak. tebengü : eyerin etrafı ve kenarı. Gurkenund Kürbissranken. aufbrausender Mensch. Graben. — Hölle. fahişe. — Theil. unter. yüksek. iri taneli sık kar. tela (tala) : altun. recht. roth. — Zerstören. halecan. feuchter. çevirmek. — Stumm. — Grade. — Schamloses Weib. telak : zahire gömecek mahal. bayır. — Ziege. tebsirmek : hararetden kurumak. tamuğ. — Sattelseite. dass das eine Ende nach einer Seite herunterhängt. tebi : tipi. dilim. tekürme : müdevver. — Verlegenheit. koşmak. koyun ve kuzu derisinden kavuk. — Plündern. deyirmi. çayır ve çimenli sulu mahal. — Schneesturm. — Hügel. doğru. — Ein um den Frauenkopf gewundener weisser Turban. tekşimiş : selatin huzuruna hediye takdim eylemek. tekak : asma ve hiyar ve kabak emsalinin sürdüyü uzun kollar. tazkel : ebsem. temren : ok ucu. | tecen-cayı : bir memleket ismi. verheeren. Luder. — Rund. — Rund. çocukların çamurdan ettikleri bir nevi lâb dir. Türkmenenstamm. kleiner Berg. telken : çöpden mâmul bir nevi galtek. Insel. tel : tepe. Stotterer. — Pfeilspitze. oğlak. kızgın ve şiddetli adam. schnell. ateşlenmek. şitab. kuşakı bir tarz-i zarifanede bağlayup bir ucu bir tarafa sallandırmak. grasiger Wiesenplatz. zeitweilig lassen.tavuşmış : emanet. — Zerstörung. arka vermek. — Zum Erschrecken oder zum Bösemachen der Hunde gebräuchlich. — Zehntes Jahr der türkischen Zeitrechnung. dikizme. — Vor Hitze trocken sein. ambar zemini. in Hitze kommen. . Anschwellen der Lippen.

kök. çay. ohne Schleier. tiben : büyük iyne. şiddetle kızmak. — Räthselart. iztirab. 'tütle' dahi derler. tibrek : dümbek gibi bir alet dir. — Von der Stelle bewegen. tibit : yumuşak tiftik. çadırcı iynesi. — Cypresse. voll. termucak : tere otu. tenike : asiya-i vustada ipek destkyahi dir. — Krumm. tib : esfel. resmi-selamlik ve görünüş tâtil günü. — Grosse Nadel. halka. tete : pepe. kançuğa. Gestalt. ağavat iç ağası. kräftigen. — Ein in der Mitte eines grossen Zeltes angebrachter Teppich. bol olmak. — Einladung. terçek : perdesiz. davet. kavak. kımıldatmak. tevaşi : hadem ağası. — Beilstiel. wird zur Steigerung (gr. terme : dağlarda toplanup kalarak güçen ve teraküm etmiş berf. alet. — Aga der Diener. — Eine Art Ziegenwolle. — Pferdegeschirr. tersan : baltanın sapı. derya. halb und halb sprechen. Pappel. tenbül : çöp. — Erweitern. — An der Thüre ein Schloss anbringen.ten : sesle akar su. — Fett. tibengü : eyerin yan tarafı. tenbe : at takımı. amik. HaremWächter. — Schafschwanz. yaşmaksız. tesme : bir nevi lâb. teskeri : eyri. terkenmek : genişlenmek. budala. — Rückentheil des Sattels. Trommelton. harem ağası. — Sich hüten. — Im Gebirge angesammelter Schnee. püşt. verbieten. tibraçlamak : hiddetten yere vurmak. 'tik-tik' gibi. Wurzel.) gebraucht. — Verhindern. terkilmek : mani olmak. ırmak. ternek : bir nevi hiyar ve tere. tengiz : deniz. | tenbelamak : kapunun arkasına tenbe vurmak. — Verlegenheit. ungrade. terkemek : ictinab etmek. — Frisches. karakuş. fliehen. | tibretmek : yerinden oynatmak. pişmemiş karpuz. divane. . terzik : koyun kuyruğu. terneve : küçük derya. kirişlemiş def sesi. kumar. — Geziemend. tutulup yarım-yarım söylemek. — Verrückt. Ruhetage. tentekel : bir nevi erik. terki : eyerin arkası. terek (tirek) : servi. — Ohne Vorhang. temel. tevakün : kartal. tetal (tatal) : lağazın bir nevi. tenkal : celb. terenk : taze solmamış meyve. keke. nefret etmek. — Stotterer. kişniş. — Geräuschvoll fliessendes Wasser. Nadel zum Zeltnähen. — Sattelseite. — Kresse. — Adler. — Die See. — Rohe Melone. mübaliga içün mustamel dir. tentik : deli. närrisch. kuvvet vermek. — Im Zorn auf die Erde Schlagen. — Trommelartiges Geräth. tahrik etmek. heftig zürnen. çuvaldız. kayış. — Seidenwerkstatte in Mittelasien. çıplak. Koriander. bir nevi keçinin yünü. — Eine Zwetschkenart. zerdali. sıkınmak. terenk : derin. Festtage. beden. — Eine Spielart. halka ve ağac. — Sich bewegen. | terki bağı : kançuğa bağı. dolgun. doğru olmayan. nackt. Stütze. tenbük : büyük çadırın ortasına kurulan küçük hayma. unreife Wassermelone. — Eine Gurkenart. Ring. — Tief. — Sehr niedrig. nicht vertrocknetes Obst. erregen. tibremek : muhtarik olmak. — Sattelgurt. Grund. terk : ham kavun. Riemen. terğun : semiz. telaş. yasak etmek. — Meer. weit machen. tibrişlik : halacan. Fluss.

schmal. geçid. Weinstock. — Grade. Kreis. Leidenschaft. derya. — Drehen. tikürmek : çevirmek. — Stille. tesadüf. Sprache. tel. cem etmek. — Stück. — Durchlöchert. — Kreis. çevirmek. Versammlung. divane. itik. | tilci : haberci. | tige tige : parça parça. Strich. etraf. tekerlik. verlangen. lisan. top. | tilbelik : divanelik. — Grade sein. — Näher. erreichen. kahraman. tıkmak : zor ile sokmak. tikrü : kadar. . yetişdirmek. budala. tike : teke. kalfak. temenna. tikdi : keçe ve bulgardan mâmul çizme. — Rad. | tilemek : arzu etmek. Pferdespur. dilim dilim. perişan eylemek. olmiktar. mesel. gouga. — Drehen. dilim. olkadar. — Wünschen. — Einstecken. taht. Pass. tikü : vasil olmak. wälzen. tilin : delinmiş. tikir : müdevver. Ende. — Nähen. | tilberemek : divaneleşmek. yetişmek. Durchgang. — Rad. casus. halka. — Berichterstatter. boydaş. tigiz : deniz. zir. rica. — Wunsch. boğaz. Faden. tikek : asma budakları. — Rollen. — Zunge. devr ettirmek. Held. tilkürmek : bir yerde kaim. tahvil eylemek. — Ein Schnittchen. istemek. nihayet. tik : doğru. doğru. isabet etmek. — Schanze. Geräth zum Stopfen. unterbringen. — Aus Juchtenleder verfertigte Stiefel. tikeleşmek : rast olmak. ruhig bleiben. — Schlägerei. tığrık : küçük. rast. — Rund. Krieg. vertauschen. tiknid : deriden kesilmiş ince kırbaç. paydar olmak. tiklemek : dikmek. tiyit : perakende etmek. erreichen. arzu. tilbe : deli. in sol cher Menge. tikin : bedava. — Rund. dolaşmak. tilak : devenin yaurusu. tikis : düz. soviel. pflanzen. kugelig. — Anlangen. — Aus Leder geschnittene dünne Peitsche. tikerçek : tekerlik. — Irrsinnig werden. atın izi. — Bis. yol. tikmek : dikmek. — Das Hineinstecken. tilik : eser. See. tikre : devre. cemiyet. iplik.und Schnittweise. gleich. tikiş : dib. — Ziegenbock. | tik turmak : rahat ve sakit durmak. tigşilmek : toplamak. scharfes Geräth. rekz etmek. — Umsonst. Kamerad. Rad. gibi. närrisch. häufen. yuvarlak. | tikrenmek : etrafını çevirmek. — Wunsch. uc. tikizmek : dokunmak. den Frauen bei Hochzeiten als Schmuck an die Stirne geklebtes Geldstuck. tikişmek : deyişmek. | tilev : taleb. Graben. tilig : koyun ve kuzu. Spion. dar. alet-i katie. — Mühle. Lammoder Widderfell verfertigt. Ende. ähnlich. — Stück. muhit.tige : parça. Schnitt. tık. tilimğac : bir dilimcik. — Glatt. Umgebung. biraz. | tıkılış : sokuluş. tikirim : deyirmi. dauernd wohnen. Verlangen. — Rebe. tıkacak alet. nişane. düz. — Grund. muharebe. enge. tiler (tilek) : taleb. tebdil etmek. | tikirlek : tekerlik. Weg. grade. tik (dik) : edat-i şebih dir. yerleşdirmek. tığa : tabya. — Mit Gewalt hineinstopfen. tikirmen : deyirmen. ein wenig. manend. | tiküci : dikici. Kampf. — Kalpak aus Schaf-. sevda. kesilmiş. wie. durchschnitten. çukur. toklu derisinden külah. — Klein. dar. grade. — Wahnsinn. — Sammeln. nihayet. — Spur. keçi erkeyi. hatunların ziynet içün düyünlerde yüzlerine yapışdırdıkları pul. — Verändern. — Ähnlich. | tikirlemek : yuvarlamak. mesavi. üzüm ağacı. — Zerstreuen. herumirren. devre. — Wahnsinnig. til : dil. — Berühren. arzu. iz. — Junges Kameel. — Ansässig sein. cenk. tigiş : dövüş. — Meer. Zeichen. harman etmek.

çift ve beraber eylemek. timsi tib : öyle-mi. der mit demselben zusammen verkauft wird. — Loch. Pferdestoss mit dem Hinterfusse. Unbeständigkeit. | tipük : tepme. dunkel. grader Baum.Ähnlich. Sprachkundiger. tire : şube. katra katra. tingmek : çekmek. tinterkelemek : ayağı kayup yere paldır-küldür düşmek. aramsız. dövünmek. — Stoss. — Stossen. al. tilmağ : dilmek. bilay olmak. tinc : dinc. dilim dilim etmek. — Nicht wahr? timur balık : selcukların cidlerinin lakabı. kesmek. — Zerstückeln. sarhoş. tinglemek : denk etmek.) : kavi dayamak. para etmek. pencere. tirem : hanım efendi. — Gleich sein. | tınıklamak : lekkesiz. Wasserweg. istirahat etmek. sich hin und her wiegen. tinktaşmak : beraber taksim. gamsız. — Gleich machen. gleich machen. timur baş : bir yere merbut eşya dir ki hane ve erazi ile beraber satılır. tipenkelenmek : tepelenmek. rahatlandırmak. tiramak (tiremek Z. — Beruhigen. beraber. tinglamak : dinlemek. Fenster. kızkardaş. — Sich herumschlagen. abla. — Tod durch Pferdestoss. tingü : üzengi. ölçü. sorgenlos. kulak vermek. — Ruhig. — Sacknähnadel. — Schwester. zusammen. — Kanal. ältere Schwester. Schöpfer. — Rein. — Mitleidig. tinkalmak : denk. tireci : lağm. tinglayı : burnun ucu. betrunken. bir nevi gemi. bir düzü olmasına çalışmak. tiperlik : peygirlerin doynak ile tepelenmiş yer. — Nasenspitze. tinmağur : bikararlık. — Beiname der Seldschuken-Ahnen. — Ziehen. tinğu : aram. — Messen. ayak ile vurma. kabile. — Hoffnungsvoll schauen. tilük : delik. müsavi. theilen. su yolu. — Gleichheit. — Ruhen. Tante. — Ausgleitend zur Erde fallen. — Herrin. ähnlich. müsavi olmak. — Ein an den Boden gebundener Gegenstand. — Eine Schiffart. rahat. Platz zum Aufsteigen. zusammenpaaren. tire. tınmak : denmek. sallanmak. teyze. . tingri : tanrı. çift. Paar. lisan ehli. binek yeri. timil : mavuna. düz ağac. sakin. ölçmek. refik. | tinktaşturmak : yoksan. denk etmek. kaim. tir : hemşire.tilmac : tercüman. kerngesund. tirbenmek : tibretmek. messen. — Hören. roth. | tındurmak : teskin etmek. | tipmek : tepmek. Stamm. — Sich stark stützen. rikab. — Sich bewegen. yezdan. tim tim : damla damla. — Gesellschafter. in Schnitte zerlegen. karib etmek. hudayi. tilmürmek : ümid ve hasretle bakmak. — Abtheilung. — Übersetzer. — Steigbügel. büyük hatun. timen : çuvaldız. mukavemet etmek. Stoss mit dem Fusse. timarğu : sahib-i merhamet. | tingrilik : ilahiyet. — Mastbaum. — . — Unruhig. öyle deyil-mi. beraber. Gebieterin. iş. mackellos sein. hayvan ard ayak ile urmak. tinkeşturmak : deyiştirmek. — Gott. — Gottheit. — Ruhen. tınık : sakin. | tingtaş : arkadaş. gehorchen. sakin olmak. — Verändern. sağ selam. saf. ruhig. ting : denk. — Zusammen. — Tropfenweise. — Fleckenlos. tingşamak : muşabih. kımıldanmak. yatık. | tirek : direk. mevla.

çukur. kefgir gibi. — Zahn. — Umgekehrt. — Durchbohren. tizgin : inan. tiz : tez. çergi. sert. karma-karış. tirkeşmek : katar katar yekdigerinin akibince gelmek. sokmak. tirküzmek : canlatmak. jetzt. resm. tirelecek eşya. — Lebend. — Kameelenreihe. ordnen. batmak. stecken. — Draussen. tirim : başak. mit den Zahnen packen. kem. direyi yerine vaz etmek. — Anschwellen der Wolle und des Leines.tirik : diri. — Kopfspitze. | titiklik : hiddet. zorba. tez endaz adam. stark. tive : deve. tiş : diş. sich mit den Krallen anhangen. — Taffet und Tuchart. tirletme : bir nevi hastalık-dır. tirkek : eyer keçesi. | tırmaşmak : yükseye sarılup çıkmak. Gewalt. — Tief. — Kasselgeräth zum Umrühren. Graben. — Schnell. şimdi. | tizlik : aceleten. tivürük : deyirmen taşı. istical etmek. Zorn. — Heftigkeit. — Loch. titik : cüst. kavi. | tizlemek : tezlemek. amik. toğız : çocuk. Hosenart. tiş hali : asiya-i vustada kadınların dişlarıne koydukları boya ve renk. kuvvetli. stark. cem etmek. — Bruder. Stärke. | toğğanlığ : hakk-i ahvet. birbirinin ardınca gitmek. tizkek : bir saf devenin sıraları. tit u pit : darma-dağın. — Kameel. — Durcheinander. hareket. | tişlemek : ısırmak. — Vorhang. muhit. hemşire. beschwichtigen. ucu. — Lebendigkeit. beçe. şikaf etmek. — Beleben. yol. versenken. yün ve keteni kabartmak. titrak : başın zürvesi. cemât. sokulmak. diş ile tutmak. Fieber. — In die Höhe steigen. ısıtma. Weg. in Gänsemarsch gehen. — Sammler. | tiriklik : dirilik. dizmek. . — Beschleunigen. Versammlung. — Aehre. tişkeri (tiskeri) : devrilmiş. çabuk. Öffnung.) : çengel takup çekmek. kiçik. | tişük : delik. Seide. tarumar. tirliğ : kazganı bulayacak alet. — Zügel. tişmek : delmek. yavru. kanun. tivramak : dikmek. hayatlık. Edelstein. — Geschwind. titragüci : arusın başına geydikleri tac mesellü müzeyyen çığa. tişkarı : dışarı. sich hineinstecken. — Schmuck. Grasschneider. tersine. — Mit Haken ziehen. canlı. Gesetz. — Gebräuchlich zum Ruf der Hühner. den Mastbaum auf seinen Platz geben. ahretrik. — Sich ekeln. titenk : mücevher. — Reihenweis hintereinander gehen. tiring : derin. teskinmek. Junges. rah. Umgebung. — Eine Art Krankheit. tırnakla yapışmak. tirkemek : sual etmek. — Sammeln. tivare : perde. serbest. harir. — Brüderlichkeit. | tiş sürgü : misvak. pamuku tohumundan ayırmak. etraf. — Zahnfarbe der Frauen in Mittelasien. ihate. | tivrelmek : burmak. sertlik. — Ein auf das Haupt der Braut aufgesetzter kronenartiger Federbusch. — Fragen. — Zahnbürste. die Baumwolle vom Samen befreien. soykuş. Bewegung. lebendig machen. gekocht. pişmiş. tırık : bir gyah ismi dir. diriltmek. tizginmek : nefret ve istikrah etmek. Zelt. — Flink. bir nevi don. içine batırmak. Schwester. şikaf. — Grasname. — Umgekehrt. — Mühlstein: Umgebung. kardaş. sofort. verkehrt. dargınlık. tirmek : toplamak. | tirikley : hayatlı. canlı. titmek : didik didik etmek. — Kind. toban (toman) : başı aşağı. | tişad : dişler. toğğan : birader. — Beissen. | tirimci : toplayıcı. Seiher. tirmemek (tırmamak Z. — Stechen. zikiymet taş. titi : tavukları çağırmak içün mustâmel dir. — Beseelt. — Sattelriemen. tirma : bir nevi canfes ve kumaş. — Zähne. ot biçici. — Hineinsenken.

— Vom Schmerz gequält werden. — Schwan. Überschwemmung. — Schwein: Stammname. Hoffnungslos sein. çevirmek. bekletmek. — Umdrehen. tolun : memlu. sünnet cemiyeti. toka : eşya. — Aufbewahren. müşir. — Nackt machen.toğlı : toklu. — Stadtrichter. | tolğanmas : dolaşmaz. tonglak : donuk. tomucı : dalgıç. — Voll. ziyafet yedirmek. — Glocke. | tonluk : libaslık. karamtol. ihate etmek. — Sohn. Kleid. dessen Ende nicht aus Eisen besteht. soğuk. toksabay : alay beyi. toykuş : ku. nesc. — Delphin. Kanne. keder çekmek. — Pfeil. — Gefäss zum Kaltstellen des Wassers. tokmar : ucu demirden yapılmayan ok. müsafire konuk vermek. — Plunderhose. — Widder. | tolulmak : dolunmak. | tolun ay : dolgun ay. Eis. — Drehung. kühl. toktavul (toksavul) : mustahfiz. dönmez. — Schlägel. türkische Zeitrechnung. Klingel. — Voll. ak kaz. sert. — Erfroren. gulam. — Voll sein. kumğan. Beschneidungsfest. uruba. gavvas. bir aşiret ismi. — Taucher. sorgen. — Gefüllt werden. | tolğamay : çevirme. warten lassen. kısa iç donu. tolak : tozluk. çuçka. Anzug. — Dreht sich nicht um. — Vergleichungsendung. — Traurig in der Ecke sitzen. köle. hınzır. | tolğaşmak : dolaşmak. gürz. ibn. Festmahl veranstalten. kumaş. tomuşmak : bir köşede mükedder oturmak. — Weben. tolğama : pusuya yatan asker. Füllen. — Krug. — Sich ausruhen. | tolu : dolu. — Käfer. — Traurig sein. tonk : suyu soğuk edici surahi. asiya-i vustada bir rütbe. — Leiden. Keule. tokamak : dokumak. tonguz : domuz. Lamm. — Im Hinterhalt liegender Soldat. menzil. — Hochzeit. | tolkanmak : derd ve elemden piçide olmak. tonçe : ibrik. | tonban : bol ve geniş. toklamak : tokmak. — Herumirren. peykansiz. çevirilmez. — Hochzeit halten. buz. buzlanmış. — Umgeben. Gäste beherbergen. toy : düyün. konguz. donuzlan. tolğamak : etrafına sarmak. taşkınlık. tonamak : çıplak ve uryan etmek. umidsiz olmak. tolmak : dolmak. at kolanı. | toylamak : toy ve düyün etmek. ziyade üşümek. — Ruhe. tola : dolu. — Frieren. esbab. tolkum : dalğa. ohne Spitze. — Krümmung. — Welle. ala komak. tonkrağu : çıngırak. tomuzğan : tonguzlan. libas. toktaş : rahat. Stoff. — Voll. abdeste. — Weite und breite Unterhose. ton : don. — Erfrieren. tolkamak : derd. tongmak : donmak. Rangstufe in Mittelasien. toğmahan : veled. kuzu. stark. tolğandurmak : dolaştırmak. | tonglamak : donmak. memlu. devirme. sarımtol. konğrak. toktamak : saklamak. — Truppen-Bey. domuzgan. tongulmak : mükedder olmak. sal-i türkan dairesinin onikincisi. Yunus balığı. . | tonguz balığı : delfin. — Fusslappen. grosse Kälte fühlen. Sclave. Station. — Vollmond. — Kleidungsstücke. tol : muşabehet içün ilhak olunur p. tolğaş : bükülüm. tolunmak : istirahat etmek. hakim-i belede. — Bekleidung. ekşimtol.

tiftik. kemale ermemiş genç hayvan ve bala. alt werden. klein. kanun. kugelig.tonlamak : geceyi geçirmek. kapamak. tökellemek : tefakküd etmek. — Feuerherd des Bades. töpü : kar furtunası. tosluk : zadekyan. kütah. tonmak : karanlılaşmak. — Dünnes Bohr. topurlamak : toparlamak. — Rund. çanak. bahadurların başlarına geydikleri külah. — Sohn des Chan. — Kieselstein. Vorsicht. buran. mukavemet emek. âdet. topa (töpe) : müdevver. — Bartlos. tönkerılmak : tersine çevrilmek. — Die Nacht durchwachen. toparlan : tane. sahib-i haslet. furtuna. — Rund. müdevver. junger Ochs. Abschaum. rollen. — Vollständig sein. köheylan. — Abhub eines yeden Dinges. lenk. âşik. kötel. büsbütün. — Ganz voll. hemeki. tostoğan : kyase. — Kurz. topurçak : topçak at. — Adelig. topalank : yağmursuz buran. bitirmek. genç. topuk. junger Mann. karar etmek. danişmend. şehzadelere mahsus unvan. çevirmek. drehen. — Ganz grade. — Bund. Gebrauch. esfel ve ednasi. töger taşı : çağıl taşı. töle : kısa. gedreht werden. . Staubwirbel. | tökelili : cümle. topak : yuvarlak. — Auf den Feind losstürmen. yolunu sed etmek. muayene. nicht erwachsenes Thier oder Kind. ihtiyat. tor : şebeke şeyler. — Schneegestöber. tönktermek : avdet. hügelig. — Verbinden. | tökel : teftiş. | tögülmek : têküd etmek. Kalb. — Binden. Weg versperren. dolak. yumağ etmek. | tökenilmek : bitmek. Tugendheld. | top-tolu : dop-dolu. — Warten. rastlanmak. — Zurückkehren. | tökeniş : hitam. — Netz. — Ganz. auf den Kopf der Helden gesetzte Mütze. Sturm. Kanne. kırmızıye mail sert bir ağac dir. hitam olmak. — Sich begegnen. — Veraltet. zişeref. kamu. Gefass. — Rollen. toşlanmak : tesadüf etmek. Glas. beendigen. — Holz woraus Knutenstiele gemacht werden. bis zum Morgen sitzen. topal. toratura : hanzade. aksak. töker : pişanesinde beyaz bir nişanesi olan at. Alles. ibrik. — Wolle. yuvarlamak. — Wachsoldat. — Ende. sabaha kadar oturmak. Sturm. ergreifen. bozau ve sığır yaurusu. röthliches Holz. ağ. şahbender. tozmak : eskimek. den Königssohn gebührender Titel. tombalak. — Fettes Pferd. — Tasse. topçimiş : tedbir. — Pferd mit weissem Fleck an der Stirne (Blass). küçük. — Rath. — Schöner Pferd. — Fertig werden. iade etmek. torlamak : tor ve ağ atmak. — Nachfragen. tozğak : bir aşiret ismi. — Falle legen. Untersuchung. toşkan : hamamın ateşhanesi. — Das Ganze. Sänger. fersude olmak. top-doğri : dob-doğru. topulğa (dobulğa) : kamçı destesi yapılan ağac. topalak : toparlak. töpek : yün. cümle. tömengi : her şeyin aşağısı ve uzağı. Ende. torlak : sakalsız. übereinkommen. tosmak : beklemek. kadeh. tökelmek : temam olmak. — Verfinstern. krumm. widerstehen. jung. beyzade. tonpuz : ince kamış. toskavul : karaul. — Stammname. payan. Gesetz. — Sturm ohne Regen. döndürülmek. yuvarlamak. dos-doğru. topçak : semiz at. delikanlı. tögmek : bağlamak. topraklı buran. topulmak : düşmenin üzerine hücum etmek. vornehm. — Zurückwenden. toparlak. — Junges Kind.

deyerli. matem. — Vogelart. tözen : tosun. — Grüne Vogelart. — Truppenbev. tuğduy : bir nevi kuş-dur. — Stammname. — Die beiden Schläfen. — Kleiner als das mittlere. — Klaue. sancakdar. dokuz libas. — Bekannt geworden. yüzük. hayvanı durdurmak. çaylak. tuyğun : tuykar. nahun. — Beständig. at pelasi. tuyulmak : meydana çıkmak. . tuyumluk : ganimet. — Pferdedecke. — Ruhen. — Kleiderzimmer. çadir. haymenin kubbesi. — Zelt. asiya-i vustada bir rütbe dir. necabet. tuyğar : turağay. balkan. — Zu vieren. yumalak. dilber. kırbacın bağlanmış başı. | törtlasi : dördü-de. — Satt. sevgili. bir lafz ile iki üç mânâya delalet eder. tukulğa : peygir örtüsü. âşik ve mâşuk. — Schanze. tözkü : mühür. — Falkenähnlicher Jagdvogel. tufuk : yumru. tuğalak : toparlak. tuynak : tırnak. Rangstufe in Mittelasien. tuluğum : pişanenin iki tarafı. pehlivanların ayak doladırması. etam etmek. gesegnet. — Gut anessen lassen. Fussring des Ringers. — Rund. Rasse. tuğan : ötlegü denilen bir nevi şikyar kuşu. vier Stück. tuğluşluk (tuğuşluk) : kerim. tuğank. — Alle vier. — Art Jagdvogel. duyulmak. — Beunruhigen. — Schnell. çabuk doyar adam. — Siegel. Storch. Grund. kocasız kalmış hatun. Verliebte. Hügel. tez. | törta : dördü. bozuk hava. mübarek. hakir tutulan hatun. tuğanak : palanka. alaçık. kugelig. tuymağur : daymi ac. tukuztun : bir ağac ismi dir. bir nevi eşar dir. esbab odası. tuhtamak : durup dinlenmek. — Brotart. — Vornehmheit. — Lerche. adelig. tuğbeyi : alay beyi. speisen. — Sattel. tukaç : bir nevi ekmek. turğay. tuyğur : tok. tulan : odun. tuğdak. tuğur : hayme. ledig gebliebenes Frauenzimmer. — Baumname. dört aded. schlechtes Wetter. neun Kleider. dolanık. topşey. | tuhtamış : paydar. schnell satt werdender Mensch. tepe. tutkac. törtav : dörder. Fähnrich. sığır ve kuzu yaurusu.törtan : kürek. — Junger Ochs. Zeltkuppel. Ring. — Rossschweifträger. — Immer hungrig. in der ein Wort zwei. zadekyan. Ring. — Wald. herumirrend. tuğay : orman. tuyulga : kamçı ucu. rahatlandırmak. tukum : semer. tuğdak : yeşil abi rengde bir nevi kuş-dur. tukal : ortaklarından küçük. martin kuşu. Dichtungsart. soy. ak tuygan. çenkel. tucar : bulut. çayır kuşu. Geliebte. — Alle vier. bir kabile ismi dir. tuyğarmak : doyurmak. werthvoll. tözken : çabuk. güzel evlada denir. das Thier ruhen lassen. Knotenende der Knute. tuğdarların büyükleri. tuyuk : duyulmuş. Liebling. — Knutenspitze. — Wolke. topalak. verachtete Frau. | tuğacı : tuğdar. — Rundes Ding. mahbub. töşek-hane : sandık odası. halka. tul : dul. Stammname. tuğank : bir nevi şikyar kuşu. — Schaufel. tuğarmak : duyurmak. | tört ulus : bir kabile ismi. drei Bedeutungen hat. — Starke Bande. — Vortreten. — Beute. temel. — Holz. junger Ochs oder Lamm. cins. Berg. — Weisser Falke. — Wittwe. tuka : rabt edecek kavi bağ.

bekçi. dağlık. ständig Wohnender. Krankheit. efkyare varmak. — Eine sauere Wüsten . — Grosser Wiesenvogel. dargınlık. kırba. tabya. mit dem Messer zerstückeln. mucadele. Beschäftigung. renc. Vorhang. 'turğay' dahi derler. — Geflochten. kale dıvarı. sükyunet. turğay : bir nevi büyük çayır kuşu. — Allerlei. güzel. Verwirrung. Platz. halacan. tumağa : şahin. Falle. — Ruhig. Frau. — Entfernen. turka : bir nevi keten dir. — Sinken. — Unruhe. Kopfbedeckung der Mädchen. tumak : ırmak. turalık : efendilik. perde. bir kabile ismi dir. tulunmak : batmak. iş. gece pasbanı. Thor. zikiymet kumaş. şehzadelik. harirden mâmul.und Tuchart. turğamış : dur etmek. — Schnabel. hal. karşu. — Rund. burc. kuşların başındaki tac. tur : yokarı. — Streit. — Schutz. kiyafetli. schön. wohnen. Untergang des Sternes. sebeb. turkan : kıvırık. şuğl. — Eine kostbare Shawl. Lippe. güç. — Fluss. — Art Wiesenvogel. turkurka : siper. tumşuğ : tomşuk. silah. turği : serçe. usfur. dam. Bach. — Hinauf. turğunk : bir nevi çayır ve çimen kuşu. tumbalak : yuvarlak. veli-ahd. sürmek. turluğ (turluk) : her cins. Nachtwächter.tuluk : dolu. turğamak : doğramak. hisar. kıymak. Thronerbe. zahmet. — Sorge. burun. yakışıklı. Kreis. forttreiben. Iran şahlarının bir nevi altun ve sike ve rütbesi dir. — Gut. Goldstück der persischen Schahs. turmucak : bir nevi ekşi sahrayi ot-dur. der krumme Schnabel mancher Vögel. turluk : keder. — Flachsart. bir aşiret ismi. Fürstensohn. . — Falke. — Zerschneiden. kugelig. turğuzmak : ikamet etmek. çay. kaza. biçmek. — Sperling. nucum gurub etmek. — Tauchen. aus Seide verfertigt. Herrin. Burg. hervorkommen. nachdenken. Kopfhaube der Vögel. turlık : işik. gegenüber. kızların başlarına giydikleri kalpak. turma (törme) : bir nevi zikiymet şal ve kumaş. — Gebirg in Turkestan. Stammname. turğalan : halecan. — Seide. tuman : onbin. turğanı birle : cümle. Waffe. — Zeltwächter der Fürsten im Kriege. hepsi. tuzak. hanım. Ermüdung. Schlauch. — Schwelle. zierlich. Festungsmauer. bâz kuşların yumru eyri ğağası. ibtida meydana gelen. turğun : sakin. bekçi. Burg. Fahne. — Nachtwächter. Stammname. elem. — Sich aufhalten. tulum : gouga. tumruk : mahbusların ayaklarına urulan köstek ve bend. ärger. sancak. turğak : gice karağulu. bıyım. der laut Betende während der Fürst zu Pferde steigt. vollständig. turğu : harir. turamak : toplanup vücud bulmak. tummak : dalmak. tur : eyi. — Herrschaft. türlü. kapu. küçük akar su. — Allesammt. turan : türkistan dağlığı. amir ata suar olduğu anda avaz bulend ile dua edici. tam ve bütün. illet. schön. iztirab. Ursache. turkan hatun gibi. sakit. mevki. toparlak. tunğuc : ilk doğan evlad. — Voll.Grasart. tunktar : seferde hükümdarın otağ ve haymesinin muhafizi. — Fussschelle der Gefangenen. meydana gelmek. güzel. — Zehntausend. — Zustande kommen. Timurun pederi ismi. Name des Vaters des Timur. durgun. kostbarer Stoff. — Erstgeborenes Kind. dudak. pıçak ile pare pare etmek. Gezank.

tutka : avuc. . mavi. | tüfki : tükürük. — Grade machender. ay ve güneş tutulması. dere yol. — Mass von vier Fingerbreite. tuşuk : bir nevi türkü. teyze. tutalamak : yolunu bulmak. messen. binden. emanet. tuzank : tozlu mahal. — Durch Wiesenweide fett gewordenes Füllen. — Vorhang. taşsız. kibrit. becermek. tuturğun : perde. nicht. Grossmutter. — Ausspucken. — Zum Feuermachen gebräuchlicher Schwamm und Feuerstein. — Das Speisen. Tante. Fruhstücks-Essen. klebendes Kraut. tutmac : rişte aşı. turum : iki yaşında-ki deve yaurusu. tübye : çayırlarda otlayarak semirmiş kısrak. bend-u best etmek. — Fett. Menge. vornehm umgehen. boğa. — Sclave. — Schleier. rugen. taylak. tüyek : yük. Mutter. boğaz. Griff. — Von Geburtswehen überwältigt werden. ele geçmek. | tutaşmak : ateş eşyayi tutup parlatmak. — Altere Schwester. tutkar : cem. kav. — Erwischt werden. tügül : deyil. yığın. schmaler Weg. — Schlauch zur Kumisbereitung. toplanmış. tutğun : giriftar. dudu. turuk : bilekke. tuvun : henuz doğmamış kısrak. unaşı. tuzâk. füllenähnlich. durur. çokluk. şarki. kırba. reissendes Thier. — Noch nicht geworfenes Füllen. edel. — Blau. tuyağ. Hand. turur : 'dir' mânâsına dir. necib. tüfürcük : tüfkürük. yapışık ot. — Fessel. dört parmak bir tutam dir. — Feuer machen. tuvurluğ : haymenin etrafına çekilen nemed. itibar muamele etmek. musaffa. — Verbunden. tulum. — Nudelspeise. ausführen. mader. bulut hava. Butter. bar. tutam. — Faust. tutsak : esir. — Das Bedecktwerden der Sonne und des Mondes. tutlukmak : tutğun söylemek. | tutam : tutacak yer. tuşak : tuzak. tay. — Angehäuft. 'biye' dahi derler. rein. kabl ez-zahar. — Enkel. tutaş : merbut. fitil. valedinin ve pederin anası. ateş almak. söz tutturmak. — Eine Liederart. — In der Bedeutung 'ist'. kapıcı hayvan. ele geçirmek. — Bissiges. bitişik. tutağlaşmak : tutuşmak. bendi. koşuk. tuşancil : paybend. — Erwischt werden. tusun : yağ. — Zweijähriges Kameel. — Dahinterkommen. arşunlamak. tuzağac : düz edici. mükedder. tutki : yeşil. tuti : nine. — Nein. tutamlamak : avuc ile ölçmek. — Last. tuşluk : tuş vakti. tüfkürmek : tükürmek. traurig. 'oğuş' dahi denir. dest. tutak : rehin. turun : hafid. gefährlicher Pass oder Weg. Mehlspeise. bokau. — Bürge. tutkaul : geçid. — Um das Zelt gezogener Filz. bewölktes Wetter. — Messing. — Schleim. Schlinge. muhatereli derbend ve tarik. steinlos.tursuk : deruninde kımız yapdıkları meşk. tutğak : vaz-i haml ederken derde giriftar olmak. — Schlucht. tuvağ : perde. rast edici. — Fleckenlos. — Speichel. — Staubiger Platz. tutağan : ısırıcı. — Schlinge. — Mit der Handfläche messen. tuturğan : birinc. tutuşturmak : ateşi yakmak içün istimal olunan haşak.

Gattung. — Sammeln. tüyenk : pencere. kabr. türti : çökelik. Viertel (Stadt). sine. tüpi : külah. katlamak. Mittagszeit. cins. tüynek : nimres kavun ve karpuz.tüyemek : yükletmek. cemiyet. vermehren. — Mütze. Kopfbedeckung. tünglük : hayme başı tarafında dumanı harca çekmek üzre açılan delik. Alles. — Melodie des Refrains. türşe : bir nevi mikyas. Grab. Dämon (bei Wöchnerinnen). wickeln. ara-sıra. yığın. — Fuchs. sançılmak. vollständig. tülemiş : tazmin. dolay. tüşkürmek : indirmek. cerime. tülemek : çıplak olmak. tünbek : dünbelek. | türtülmek : tahrik olunmak. top.) : zengin olmak. tüke : mezar. Koth. — Alles. — Nackt sein. — Bodensatz. wegen. — Durchstochen werden. fersenk. albastı. — Mittagszeit. tüngür : peri. alabucı. ziyade etmek. Rauch. tülmeçi : tellal. — Antwort. karşılık. düz ve doğru olmayan. tümlük : çadırın başında-ki açıklık. tümmek : doldurmak. | tüketaş : kabr taşı. gusul teknesi. tülkü : tilki. çökündü. — Entschädigung. — Grabstein. Zuflucht. — Seite. mausern. — Nacht. — Halbreife Melone. kursak. tülek. — Durch Mausern neu befiederter Vogel. türmek : kıvırup devşirmek.und Lichtöffnung. tütsi : duman. tüküz (tekiz) : bütün. türbe. tümenmek (tumanmak Z. levha. tülek : tüyünü dökmüş ve yeni tüy çıkarmış olan hayvan ve kuş. tüki : birinc. — Reiskorn. davul. kuşlar mevsiminde tüy dökmek. tüşşü : gusulhane. — Waschzimmer. — Ganz. tün : gece. tüken : dağ. tüley (tolay) : cem. — Eine Art Messinstrument. Brust. tülek : tazmin. — Versammlungsplatz. hie und da. frühstücken. — Berg. gözgü. — Friedhof. akşam. Geist. kyafe. tüli : ayne. — Gestern. meclis. — Aufladen. semt. tüş : yan. göyüs. — Anfüllen. — Dachöffnung des Zeltes. tavan. — Trommel. — Krumm. tünlük : galebelik. tüşcilik : caştkyah. muhbir. duhan. cin. Versammlung. — Menge. Meile. — Fenster. tütün. belasten. tümpek : eyri büyru. Dach. tükremek : kapamak. tüş vakti. gul. tütüle. — Mit der Hand oder Geräth stechen. umacı. tütak : peltek. ungrade. — Dann und wann. — Einfügung. tamam. — Herunterlassen. — Vermittler. — Stotterer. türtüb : toplanılacak mahal. tüşlenmek : töş vaktında biraz istirahat etmek. tüşüre tüşüre : bâzi-bâzi. — Rast während des Speisens. ödemiş. çamur. — Verschieden. | tüne gün : geçen gün. verbinden. sarmak. — Bauchöffnung des Zeltes. Verbrechen. taraf. Verbrechen. tülük : tazminat. kelle puş. . bar etmek. vakti zuhr. — Spiegel. — Zudecken. türlük : türlü. alude. bezahlt. — Nebel. Abend. — Reich werden. — Fee. türtmek : el ve alet ile sancmak. Schmutz. tülüküm (hey tülüm) : şarki ve türkülerin ahirinde nakaratın okuduğu makam ve terennüm. damdan açılmış delik ve aydın düşecek mahal.

verce : ısıtma. bend. — Salzähnliches Erz. — Honigseim. kaş boyası. bir nevi kaya başı. kül olmuş od. sabr eylemek. zanbuluk : yatak vurulurken çıkan seda. bir yüzü tüylü hali ve kilim. yumulak. şahin. zag : tuza şebih bir maden dir. mani. nuşadir. dulden. — Sieden. beyhude ses çıkarmak. doğru. vergebens ausrufen. kadınların alt ricl yerine kullandıkları alet. derd ağrık. Z zaçe : pupa. güzel. — Viel sprechen. Lied singen. türkü. manzume bir şey okumak. — Seele. vak vak etmek. zireg : cusen. kısa. muntazam. hayat. — Leiter. . kurz. zağbus : bir nevi doğan ismi dir. Geist. kız bübekleri. schön V vah veh : vah ve ah mânâsına dir. kaynamak. — Frau. Windhund. — Eifriger Mensch. doğru etmek. — Ausdruck des Bedauerns. zace : vaz-i haml. — Gerade. Fussgeräth der Frauen. tertib. rast. gayur. — Fieber. 'vak vak' rufen. zilfet : hengyam-i şadmanide halhala ve gürültüye itlak olunur. — Pilzart. süllem. aralarına konulan kısa ağac pareleri. | tüzek : doğru. şarki. yırtıcı kuş. zingil : gayur adam. (?) bir nevü gül ismi. Leben. Bande. tüzük : tertibli. zulum : zencir. zulan : tatlı. sahih. trotzen. zınkıl : güzel çıkan. — Haariger Teppich. karagöz resimleri. — Geburt. — Lied. vesme : kaş rengi. — Augenbrauenfarbe. zıbık : gerdeni ve boyu kısa olan insan. vakilamak : çok söylemek. Mädchenpuppen. karı. Zittern. hima illeti. Gedicht lesen. zık : can. zemruk : bir nevi mantar dir. têsüf içün mustâmel dir. — Gerade. zine : merdüven ayakları. — Schön. versaki : bir tatar aşireti dir. Schmerz. — Tatarenstamm. inad etmek. — Sesamartiges fettes Gras. vakir vakir : fakir fakir kanımak caş etmek. — Geordnet. — Puppe. — Kriegskleider der Helden. zağar : av köpeyi. — Rosenart. | tüzetmek : tâmir. — Kette. — Leitersprossen. Raubvogel. Karagözpuppen. zıbıkcı : musahaka eyleyen kadın. bahadurların muharebede geydikleri esbab. Volkslied. avret. zur Asche gewordenes Feuer. — Jagdhund. titreme. — Falkenart. tazı. açık taş. — Am Dache angebrachte Säulen oder Holzstücke. zili (zilüce) : ziliçe. tüzlenmek : tehammül etmek. bağ. ordnen. ziğir : sesam kabilinden yağlı bir giyah ismi dir. zaife : kadın. şehd. — Aushalten. vese : tavana vaz olunan ufak direkler gibi. Weib. yolunda. zelk : ateş paresi. — Funke. varsakı : koşuk. ruh. wahr. zengü : nerdüban. — Bei heitern Anlassen gebräuchlich. kaldırmak. — Verbessern. oyuncak. aşiklik ile türkü çağırmak. Spiel. — Geräusch beim Bettmachen.tüz : düz. — Kurzhalsiger Mensch. Ammoniak.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful