A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Société Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's. Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgäbe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST 1902.

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Societe Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgabe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS. Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST. 1902. FRANKLIN-TÁRSULAT NYOMDÁJÁ.

VORWORT. Zur Bewerkstellung der revidierten Ausgabe des von Şeyh Suleyman angelegten çagatayischen Wörterbuches veranlassten mich mehrere Gründe. Der erste Grund dazu war der, dass das Buch zu den sehr schwer zu beschaffenden Werken gehört. Şeyh Suleyman (geboren zu Khiva), mit dem ich während seiner letzten Lebensjahre in persönlichem Verkehre stand, liess sein Werk ohnehin in einer geringen Anzahl von Exemplaren erscheinen, von denen der grösste Theil nach seinem Tode so sehr verzettelt wurde, dass es sowohl auf dem orientalischen als auch dem occidentalischen Büchermarkte schon zu den grössten Seltenheiten gehört. In zweiter Reihe veranlasste mich dazu der Wunsch, eine solche revidierte Ausgabe davon zu veranstalten, welche vornehmlich und hauptsächlich auf die rein uralaltaischen, respektive türkischen Elemente Rücksicht nimmt. Zu dem Behufe habe ich dieses Werk derart zusammengezogen, dass ich den offenbar fremden, beziehentlich arabischen und persischen Stoff möglichst wegliess und von diesem bloss die eingebürgerten Lehnwörter beibehielt. Ferner liess ich aus dem Wörterbuch auch jene Ausdrücke weg, die mit der Osmanli-Sprache sowohl hinsichtlich der Lautform, als auch der Bedeutung vollkommen identisch sind. Bei der Erklärung der einzelnen Wörter habe ich die Erläuterung durch arabische und persische Wörter ebenfalls auf das Allernöthigste reduziert. Einen ferneren Grund sah ich noch in der Nothwendigkeit, dass den çagatayischen Wörtern eine womöglich zuverlässige phonetische Transcription gegeben werden muss, zu welchem Zwecke ich mich mit Abdullah, dem in Stambul lebenden Stiefsohne des verblichenen Verfassers, in Verbindung setzte, nach dessen lebender Aussprache ich die Stichwörter transcribierte. Abdullah sprach, obwohl er im Sprachkreise Stambuls lebt, im Hause seines Vaters theils mit dem Şeyh selbst theils mit den in der Tekke des Şeyh (Özbegler tekesi) nie fehlenden Özbegen am liebsten und geläufigsten die çagatajische eigentlich özbegische Sprache, weshalb ich seine Aussprache als zuverlässig betrachten muss. Wenn trotzdem im Wortschatze einzelne Inconsequenzen vorkommen, so muss dies dem Einflusse der stambulischen Sprache zugeschrieben werden, welchem Mangel abzuhelfen ich nicht im Stande war. Auch sonst hat Suleyman Effendis Wörterbuch seine Fehler. Es gelangten viele solche Ausdrücke in dasselbe, welche er nicht aus seinem eigenen Sprachschatze schöpfte. Die Art, wie er sein Material sammelte, war, wie ich von ihm selbst hörte, folgende: Die ihn in seiner Tekke aufsuchenden Landsleute versahen ihn, oft gegen materielle Entlohnung, mit einem ihm ganz unbekannten und demnach nicht gehörig controllierbaren Wörtermaterial und zwar nicht bloss aus einem, sondern aus verschiedenen Sprachgebieten. Nur so mag es geschehen sein, dass in sein Wörterbuch viele solche Ausdrücke gelangten, die sich durch das Türkische überhaupt nicht erklären lassen und deren Originalquelle in vieler Hinsicht zweifelhaft ist, und welche die Vermuthung erwecken, dass die özbegischen Derwische der Meinung waren, dem Şeyh damit einen Gefallen zu erweisen, wenn sie hm je mehr unbekannte Wörter und Ausdrücke diktierten. Störend wirkte noch der Umstand ein, dass jene verschiedenen Begriffe, welche durch homonyme Wörter ausgedruckt sind, unter einem Stichworte

zumal unter den heutigen Verhältnissen. wo wir an Werken. IGNAZ KÚNOS. Budapest. dass im Wörterbuch des Şeyh viel werthvoller Sprachstoff zusammengetragen ist. . 30 November 1902. dass ich die Wörter von verschiedener Bedeutung durch einen Strichpunkt von einander schied. keinen Überfluss haben. welcher unter gehöriger Kritik zu wissenschaftlichem Zwecke verwendet werden kann.vorkommen. Diesem Übelstande trachtete ich derart abzuhelfen. Trotz alldem ist nicht zu leugnen. in denen das ostasiatische Türkische lexicalisch aufgearbeitet ist.

ŞEYH SULEYMAN EFENDI'S ÇAGATAY-OSMANISCHES WÖRTERBUCH VERKÜRZTE UND MIT DEUTSCHER ÜBERSETZUNG VERSEHENE AUSGABE BEARBEITET VON Dr IGNAZ KÚNOS. Sulejman's Tschagatajsches Wörterbuch .

— Landwehr. manierlos. sert. Asiya-i vastada bir kabile ismi dir. kaçırmak. kilid. absik : körpe. açığı kelmek : darılmak. ser berehne. abdaramak : korkmak. — Seife. fehlerhaft. gayr-i muntazam. Name des älteren Sohnes Helaku's. büyük valide. bejahrtes Weib. abadanlığ : mâmuriyet. Blase. meftuh. — In Essig eingelegte Früchte und Gemüse. derd. abamak : men-u dirig etmek. mâlul. Vater. acı : mama. — Onkel. açamlı : hiyar turşusu. — Ahn. açar : miftah. abaku : yan. — Schwarz und weiss gefleckt. hayvan beçesi. abağa (abaka) : amuca. Schmutz und Rost reinigende Mittel. tevana. angenehm. — Name eines Zweiges des Özbegstammes. klar. gösterişli. Gemahl. abuken : cidd. — Bitter. açığ : acı. kible. Menge. scharf. mâmur. merc. cida düşmek. mader. açrığ : çayır. mıh. — Geschwulst. barhäuptig. Rand. Theil. geöffnet. gut. Nagel. ekşile terbiye olmuş meyve ve sebzevat. Schmerz. — Grossmutter. mür. beunruhigt werden. hüveyda. dede. abuşka : er. Apfelschimmel. eyi. auch als hinweisendes Fürwort gebraucht. Umarmung. Kind. — Fürchten.A A : harf-i nida ve tâcüb olup. açmalık : sabun. Aue. nikyu hal. — Behäbigkeit. keder. wanken. ism-i işaret yerine istimâl olunur. nicht lassen. büyük baba. açuğ : mekşuf. veci'. böse sein. ängstlich sein. telhnak. açıraşmak : ayrılmak. cihet. guruh. kenar. abuncan : kıbçak sahralarında vâki bir dağın ismi dir. üfürleme. — Schlüssel. deher. . yavru. bi haya. gürizan etmek. Kummer. — Geschieden. alar yâni anlar gibi. stark. acamlı : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Urahn. elem. Ehefrau. mevfur. | ablağ at : siyah ve beyaz nişanlı at. Ewigkeit. kahrlanmak. çimenzar. — Name eines Berges in den Wüsten von Kibçak. frech. deutlich. çivi. sehr bitter. büyük amuca. açır (açar) : hamam otu. Helaku hanın büyük oğlunun ismi dir. das Junge eines Thieres. bu dünya. anahtar. bi-evzâ. — Mutter. — Zürnen. — Das Diesseits. zevc. güzellik. Onkel. — zurückhalten. küşade. schwach. Muhaffafinin ahirine alameti cem'olan -lar lafzı getirilerek. zahlreich. bewohnt. zerstreut sein. der Süden. — Seite. Gatte. laufen lassen. hauf-u telaş ve halecane düşmek. able : kabarcık. aça : valide. açak : kucak. sendelemek. — Enthüllt. am. — Eine Art Depilatorium. şevher. die irreguläre Miliz. — Schecke. açığ baş : başı bozuk. — Mann. kir ve pas açan şeyler. — Wiese. ağoş. brakmamak. kenar. müsinne hatun. heftiger Zorn. — Ein Junge. Richtung. hanak. ayibnak. abadan (abdan) : güzel. auffällig. açun : bu alem. ablağ (ablak) : akı ak ve karası kara olan şey. — Saure Gurke. — Schön. (?). ay ve ya gibi mustâmel dir. aşikyar. — Interjection. Schönheit. peragende olmak. hişm-u gazab etmek. getrennt sein. aba ( ebe) : cidd. — Schooss. açar : turşu. Schloss. ispernemek bir nevi. Name eines mittelasiatischen Stammes. taraf. Grossvater. Busen. baba.

muthig. munafil ve rencide olmak. Kaşgir memalikinde . büyük karındaş. ağ : ak. — Mitleid haben. afacan : haşari. — Grosser Herr. misshandeln. menzur. cefa ve eziyet vermek. — Etwas übelnehmen. — Verlobtes Madchen. afşar : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. Anführer. — Alte. gerçe daha çok mânâsı varsa-da bukadarla iktifa olundu. unnütz. Türkistanda vaki Endcan şehrinin ism-i kadimi dir. facil. igzab etmek. — Erbittern. die zu Kaşgar in Turkestan gehören. — Titel des russischen Kaisers in Turkestan. rehber. plagen. şebike. bir mahal-i mahsus. Alter Name der Stadt Endcan in Turkestan. Grund. telhi. mevsim. afak : doğru. Aufseher. ak dahi teleffüz ederler. ifna. — Munter. quälen. in Gemeinschaft singen. — Haupt der Altesten eines Bezirkes. aflic : falic. asiya-i vustada kabailin iskyan etdikleri bir nevi çadırlar. hitam ve temam mânâsına dir. — Vertrag. elem vermek. acırık. sehv-u hita etmek. Theil. afer : dua gitirmek. vornehme Sammlung. tefcih etmek. bir cemâ seramedi. arave. acığmak : ağrımak. Jahreszeit. erzürnen jemanden. — Den Weg verlieren. kethuda. Dorfes oder einer Gilde. acıtmak : talhnak etmek. ağ sakal : mahale ve kariye ve esnaf ihtiyarlarının başı. küçük. sertlik. fasl. nesc. muhtar. — Lähmung. | ağ bazirgyan : hile ve telbisden hali kyarvan. Vernichtung. cezire. Höhe. Schicksal. Name einer Zeltart. ağ su (ak su) : türkistandta Kaşgara tabi bir şehir ve nehrin ismi dir. betrüben. afetcan. misak. — Weiss. cezire. tepe. cansuz ve meraretli ve şedid olmak. albern. verletzt sein. wird auch ak gesprochen. Braut. yaramaz. acığlığ : meraret. feda. tağ boğa : öküz ve camışe manend bir nevi yabani büyük koyun. — Zelt. delil. bejahrte Frau. — Sich durch kratzen erhitzen. müşebbek şeyler. Das Weben. Zorn. baz unvanlara dahi çe harfı ilavesile ağadan ağaça denilmiş dir. sefid. geweiht. ağaça : lisan-i çagatayide bâz unvanlara tenisinde mim harfı ilave edilerek. Schönheit. cingiz hanın ahfadından birisinin ismi dir. ada : ada. ağ başlığ : ehtiyare ve müsinne hatun. sich ärgern. tapfer. ağrıtmak. Wegweiser. Seite. Anhöhe. — Ochsenund büffelähnliches wildes Schaf. Opfer. — Bitterkeit. acırğa : yaban turpu. — Schmerzen. Härte. belid. şaşırmak. — Karawane frei von Betrug. — Wilder Rettig. sich verirren. ağ boğa. Dach. adaşcı : kılağuz. çir. kismet. Name eines Enkels des Dşingiskhan. muşareketle teganni ve terennüm etmek. Hügel. ağevi (akevi) : alaçuk. hişan. ahd. bulendi. Antheil. adaşmak : yolu gayb etmek. schützen. klein. ad : tel. — Name einer Stadt und eines Flusses. yüksek yer. — Name eines Zweiges eines türkischen Stammes. nişanlı. elkab. | acığlantırmak : gücendirmek. Vorsteher. rehnuma. nezr. bu suretle bey hatunlarına bikim ve han zevcelerine hanım denildiyi gibi. Ehrentitel. Netz. geflochtene Dinge. yâni kebteke. afed : bir vezin reft. ağ padişah : Türkistanda Rusiye imperatorunu bu unvan ile yad ederler. adağ (adak) : sahil. — Beten (?). acışmak : gidişüp kaşinma ile hararetlanmak. quälen. unter welcher mittelasiatische Horden wohnen. — Insel. gazab. Vollkommenheit. — Faden. versprochen. Ağaça hanım ve hatun mânâsınadir. — Strand. adağlığ : namzed olmuş kız. hisse. ein besonderer Ort. — Wahr. ağa : büyük efendi. Ende. mevud. himayet ve siyanet etmek. Bündnis. atağlığ. Insel. Opfer. kuduret. acırganmak : acıyup merhamet ve insaf etmek. — Führer. dam. verfehlen. Betrübnis. kenar. gaiz. älterer Bruder.acığlanmak : gücenmek. serkyar. ada.

sem. hurmet. würdevoll. aklı. Bruderschaft. muztarib olmak. veca'. giran. Neigung. ağtimol : aka mail. dihan. — Gift. ağnamak : gülmekden bayılmak. — Mondnächte. Zelt. — Ehre. mah. ağsunkak : mahitab geceleri. | Ağunanmak : mesmum olmak. Diese Stelle heist pele. derd. — Vergiftet werden. ağavurka : ağac ve çöpden mâmul bir nevi alaçuk. renc. um eine Schafheerde gezogene Mauer. aklı. Kinderspiel. rothe Schminke. gamnak. Mast. | Ağrığu : derdnak. çocukların oynadıkları bir oyun. — Fliegen. Entfernung. — Sich zu Tode lachen. Bir kemik parçasını uzak atiyorlar. beschenken. — Weisslich. | Ağac kavunu : turunc. — In der Cagatajsprache wird bei gewissen weiblichen Titeln ein m angefügt. şehir-i Sinbirinskde büyük bir rütbe dir. ağri. cevale. — Schwer. | Ağır satkucı : pahalı nesneler satıcı. kamer. die erste Milch des Thieres nach dem Wurfe. — Flohkraut. ağuz : nehir. . Moschus. Ol mahale dahi pele derler. — Leiden. debelenmek. çehiz vermek. fersah. — Citrone. B. | Ağulamak : tesmim etmek. Sonst wird auch ein ça angefügt. telbet etmek. derd-u renc çekmek. ağalığ : büyüklük. ağarmak : beyaz ve sefid olmak. in der Stadt Simbirsk eine hohe Rangstufe. kura. weinen. dökmek. Rothschimmel. sakil. — Höhe. diriht. emporsteigen. meyl. Achtung. tenbel. halelenmek. benlikli. ağlığ : beyazlik. hatire. Argun han Bin kira hanı oğlu ismi dir. ausgiessen. eine art Schminke. ağır : sakil. ağırko : geyik. kendinden geçmek. seufzen. Mondhof. sich ärgern. ağçıl : beyaza mail. arkadaşının arkasına binüp bir mahal-i muayeneye kadar getiriliyor. betrübt. Meile. Mund. — vergiften. yaş ağzimak. — Verkäufer von theueren Sachen. — schmerzen. ağılanmak : kurs-i kamer. bewegt sein. vekarlu. harkya. kostbar. Ein Beinstück wird weit geschleudert. Maul. renc 'veca'. | Ağac kazğan : ağac kakan. — Fluss. ağac (yığac) : şecr. weissartig. Hof. ağırlamak : tevkir ve tâzim etmek. — Bäume. wie z. giliden. ağrımak : acımak. | ağrıtmak : icâ ve ilam etmek. çekiden. | Ağriken : elem. setzt sich auf den Rücken seines Kameraden und wird von demselben bis zu einer bezeichneten Stelle getragen. badırnak (?). — Leidend. theuer. ikram. faul. ağırmen : ağir. — Jemanden achten. aklı. — Schwer. biraderlik. tavar ve koyun sürüsü toplanup yuvarlak durduğu halda etrafına çekilen muhavvita. Uebel. — Mondscheibe. nahme Argun han's des Sohnes Bin kira han's. Monat. — Schmerz. — Weisslich. ağıl (ayıl) : mandıra. musafe. bir nevi düzgün. — Weisse. ehren. batiy. yaş dökmek. elemli. — Weiss werden. ağu : zehir. ağrığlı : derd. ağımtol : aka mail. küran. Mondscheibe. Aussteuer geben. her yana kayup debelenmek. ausser sich gerathen. birini igraz ve ikram etmek. hakik (?). henuz doğuran hayvanın ilk verdiyi südü ve pelesi. havlu. wer es zuerst findet.ziyade mustâmel dir. ilkönce kim bulursa. fem. ağmak : tayran ve uruc ve suud etmek. ay : şehr. — Schmerz. gam. gefleckt. schwer. senkin. ağzımak : akıtmak. So werden vornehme Frauen bikim und hanım genannt. | Ağırlamış : igraz. kurs-i kamer. semin. in agaça. galiye-i sefid. — Weisslich. Kummer. welches eine vornehme Frau bedeutet. azarlı. ahvet. langsam. menzil. quälen. çehiz vermiş. zehirlenmek. — Mond. girye ve nale etmek. In Kaşgir ist es sehr gebräuchlich. — Viehhof. damlatmak. Station. gaze. — Fliessen lassen. zehirlemek. — Aus H olz und Splitter verfertigtes Lager.

tütü. — Eine art Fluss. leuchtend. sich beherrschen. durchsichtig. ak baş : berhene ser. merd. recl. — Stelzen. — Trennen. Mondhelle. demek. malik. — Sprechen. ziadar. dolaşmak. anaka. lahn. irkişi. fremd werden. Gattin. süt ana. Mondschein. sahib ve malik olmak. Fenster. türkü. piyale. Gebieter. beyhude söz söyleyici. apuşka. aheng. mezik. avret. batmak. ayamak : dirig etmek. ölenk. teber. bemitleiden. cevari. — Sich drehen. esirgemek. aytmak : söylemek. eine Art Beil. zevce. tanrı. ayurmak : tefrik. edle Frau. musattah şeylere itlak olunur. — Tochter oder Frau eines Vornehmen. Nacht. mubarek baher. Verliebter. Fusssohle. muhafaza etmek. revzen. Herr. Hengst. — Verweigern. tümlük. mevla sahib. kyam. Grad. glänzend. ak kuyruk : çayın bir nevi. — Sich trennen. ayım : hanim. Zeichen. hükümdarların mâyetinde bulunan sahib-i rütbe memurların elde tutdukları bir nevi balta dir. kaburga. misir darısı. Onkel. nisa. Gestirnuntergang. muennes. — Barhäuptig. ayalğu : nagamat tahririnde kullandıkları medd. — Sattedbeil. — Säugemutter. aya (ayga) : asl. serud. biyim. Kühle einer Mondnacht. nihayet. bibek. kıymamak. herumgehen. Held. aya : el içi. remz. Wink. Mannbarkeit. | Zadekyan kızı ve haremi. — Handfläche. Schenker. versinken. nücum-i gurub etmek. aygır : hergele süren hayvan. pa. ika. inşad etmek. Werkzeug. ayıl. ruculiyet. Helle. | ayağçı : saki. ayağ : kadem. kızıl ayak. Weib. ruşen. Hebamme. — Ursprung. Gemahl. Lichtloch. ayaku : pehlu kemikleri.ay baltu (ay balta) : teberzin. ay ve tün yâni aylı gece dir. weiblich. Gott. — Tritt. ayağlığ : ayaklık. Name des Sohnes und Vezire Sultan Mahmud Sebekteki's. aydınlık : dam bacası. scheiden. Schale. Mond-. Fuss. — Verleumder. zav-i asli. ayr (ir) : erkek. cambaz nalini. hatun. beschützen. mahitab. nagme. Rippe. — Hüftenbeine. bahşi. şarki. — Dehnungszeichen in der bei den Gesängen gebräuchlichen Notenschrift. alet. ayğak : nemam. etwas vertragen. . mit etwas geizen. unnütz. Sultan Mahmud Sebektekinin mahbubu ve veziri ismi dir. sich verändern. — Eselsfüllen. bir birinden vaz geçmek. sagen. kyase. ortasında-ki düzlük. ikam. dug. Ende. ayran : çalab. ayalamak (ayaklamak) : tesahüb etmek. Schritt. Hirse. rabb. pencere. — Klar. kötüadam. — Thier in einem Gestüt. Holzpantoffel. temyiz etmek. çapkın. nutk irad etmek. — Sauere Milch. aynalmak : çevrilmek. — Gesang. Besitzer. amuca. ayl : kolan. ayaz (ayas) : saf. zeker. Milchmutter. Schwätzer. şeffaf. Glas. ve ayak tabanı. Noten. Melodie. — Licht. schlechter Mensch. — Etwas besitzen. bikyane olmak. aydın : nur. aylı gecenin soğuğu. âşik. Glied. bibi. işaret. banu. mah. — Frau. temellük etmek. aygır at. — Mann. ayrışmak : ayrılışmak. bifayde. Fläche. paye. tebeddül ve tehavvül etmek. Lied. Beil. ayakmak : aftab. nota. Ton. — Weinschenk. kadeh. junge Selavin. denbe. — Sonne-. herzekerd. wandern. — Dachfenster. ayaka : reza-i ana. çobbaz. ayrılmış : suların ve yolların mahal-i inşabi. welche von den hohen Würdentragern im Gefolge der Herrschers in den Händen getragen wird. aytım : surud. gerdgeşten. dönmek. — Scheidepunkt der Gewässer und Strassen.

yaramaz. beyaz ağa. Herr. Polirstahl. — In krampfhaftes lautes Gelächter ausbrechen. nezd. büyük kardaş. atsa vurmak. garetger. aku : şahs. Landwehr. — Name eines türkischen Stammes. istilahında bey gelirse alçı olur. Täuschung. — Mörder. alçık : casus. çamur. thränen. aksaç : Buhara muzafasinde bir kariye. Plünderer. unreiner Mensch. Knöchelspiel. karışık. das Fliesen. — Älterer Bruder. überfluthen. aklımak : cereyan ve seylan ve seyl etmek. kleine Gerste (?) Weisser Sclave. Sebzde yapdığı refi bir binanın ismi dir. — Mit einer Mitteilung beauftragt. ebrak. — Menge. hafiye. alak-bulak : mühmülatdan dir. — Niessen. yer. bir kuş ismi dir. Name eines hohen Gebäudes in Sebz. alçı taşı : kevkeb elarz. aga. Stoss. akukmak : bayılacak derecede kahkaha ile gülmek. — Die Augen verdüstern sich vor Zorn und Wuth. akarı (aharı) : deve yününden mâmul bir nevi ince aba. pirincin ufantısı. — Lahm. — Ein zu Bochara gehöriges Dorf. akın : kalabalık. aksankar : beyaz senkar. Siegel des türkischen Padischah's. ak tepe : Türkistanda bir mahal ismi dir. isale-i demu etmek. das Nahe. alçı : alıc. akızmak : akıtmak. alaça : pek karışık nakşlar. suhan. — Eine aus Baumwolle verfertigte Stoffart. toprak. aksah : aksak. akıncı : keşfe memur. karib. hoca saray. aksırmak : eksırmak. Henker. lenk. — Mitte des Herzens. Das Obere. hinkend. senk-i dirahşan. galib. — Sehr bunte Stickereien. Reiter. haşarı. istilager. başı bozuk.ak mescid : Türkistanda Taşkendde tâbi bir şehir dir. hayasız. mıhlac. — Walze. insan. ak su (ağ su) : Kaşgarda bir şehir ismi dir. — Ortsname in Turkestan. — Haupt und Geburtstadt des Timur. gemischt. şuride. âşik oyunu. ake (eke) : büyük birader. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. Name eines Anführers Sultan Mahmud's. ergrautes Haar. beyaz olmuş saç. — Eine zu Taşkend gehörige Stadt in Turkestan. — Name einer Stadt in Kaşgar. asker. yaş akızmak. keşf. aksın : şuh ve cilf at. ceryan yeri. — Mispel. ak rahat : pamukdan mâmul bir nevi kumaş. bi pak adam. glänzender Stein. adam. al : koyu pembe rengi. asker bölüyü. türk padişahlarının damgaları. — Gemeines Pferd. ablak. ind. — Person. eine Art Seidenstoff. Soldaten. — Fliessen. — Raspel. — Reue. Mensch. Feile. Seite. aksum : ahsum. akuşak : yüreyin ortası. — Weisser Gerfalke. miskal. munter. — Leichter Mantel aus Kameelhaar. sipa. aklau : oklağu. grosser Seraj. alaçı : katil. — Fiessen lassen. — Spion. — Dunkelrothe Farbe. unverschämt. öldürücü. topal. görmek. hamla. bir nevi iplik kumaş. arac. ege. cari etmek. ayar. scheckig. Enthüllung. Bösewicht. huzur. Soldatenschaar. dağin çıkması. Gegenwart. celad. Koth. üstün. — Talkstein. Vogelname. Erde. bulaşık. . ak saray : Emir-i Timurun paytahtı ve mahal-i veladeti olan şehr. akar (ağar) : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Verwirrt. alartmak : hiddet ve gayzdan gözü tirelemnek. Der Sieger. akak : dörpü. Sultan Mahmud selcukinin umerasinden birisinin ismi dir. akış : ağızdan tereşşüh ve seylan eden su. hada. can alici. Ort.

vagina. Heilmittel. anandayor ana göründü gibi. altun muğ : zerbeft. belisten. Name eines türkischen Stammes. — Hingezogen sein. iztirab etmek. tel. sich behaglich fühlen. lebend. — Begrüssen. alın : pişani. hile. wilde würzige Frucht. — Eine Art Gras und Heilmittel. Betrüger. yabani muattar bir meyve dir. flehend. dua-u sena etmek. Freundschaft schliessen. ferman. altun damğa : Türk hükmdarlarının mühür ve tuğrasi. Ziel. — Zielpunkt. am otu : bir nevi giyah ve deva. mader. ein Mensch mit undeutlicher Redensart. küçük dağ. da. alduken : huda. cebhe. taliye askerlerine unvan dir. | aldamcı : firibci. munahebe etmek. sütlü meme. mekyar. an and : mufasil. Miethe. Fessel. aus dessen Fell ein Pelz verfertigt wird. aldanmış. — Betrüger. anregen zu etwas. — Held. — Kauf und Verkauf. şest. Knoten. alya : bir nevi meyve dir. — Thier von der Grösse eines Fuchses. — Betrügen. Hindistanda bir nevi leziz meyvenin ismi dir. — Pflaume. teşvik etmek. — Gelenk. loben. alışmak : muavaze ve bedel etmek. — Gold. — Sechzig. ferc. Faden. — Jemanden betrügen. Name einer würzigen Frucht in Indien. alguncuk : maşa. alp-arslan : bir padişah ismi dir. — Zange. — Lebhaft. — Mutter. buracıkda demek dir. — Leber. — Dumm. aluk : budala. Lunge. Schmeichelei. — Holzstück. diri. huda. — Siegel und Unterschrift der türkischen Herrscher. alla : çocuğu uydurmak ve nini içtin söylenen türkü. — Stirnhaar. Sieger. — Dumm. um das Wasserrad und die Mühle zu treiben. — Eine Baumart. hay. sözü rabitesiz ve sebatsız adam. paça. algun : tepe. altun : tila. — Je sechs. aus Eisen verfertigtes Ackerbaugeräth. | aldağuc : firibcilik. ahmak. münis olmak. beyni oynamış. Trug. Verrückter. Widersprechen. meczub. nişane. Betrug. aldağ : firib. kleiner Berg. — Ersetzen. aluc : erik. hilekyar. — List. yarlıg-i padişah-i Türkiye. cebin. — Eine Fruchtart. al. behadur. altılık : ciyer. ana : valide. — Arznei. aldaşmak : yekdiyerine firib vermek.aldab soldab : yâni aldadarak yalvararak. aldamak : an-u firib etmek. boğum. mahzub olmak. alkışlamak : alkış etmek. nirnek. das fürstliche Handzeichen des türkischen Padischah's. altmış : sittin. mubadele. altau (altaula) : altışer. — List. austauschen. alığ satığ : alış veriş. Diplom. Brust voll Milch. — Betrügerei. alp : pehlivan. zer. Türkistanda tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. şüş. altabi : tilki büyüklüyünde bir hayvan dir. goldgestickter Seidenstoff. amidun : zinde. tapfer. welches auf das Haupt des Thieres gebunden wird. amac : hedef. anayı : avanak. Name eines Padischah's. ilac. | Aldağcı : firibger. işte. altun bilğa : menşur. am : deva. zeheb. — Hügel. ve altısıda birden. — Betrügend. dest pünah. meker. dostluk etmek. muthig. hilaf söylemek. Name des Vortrabes eines Heeres. mecnun. — Goldgewebe. . demirden mâmul şiyar aletı. Schwindler. hile. derisinden kürk yaparlar. derman. mahayele ve muhadâ etmek. ängstigen. hier. kahraman. aman kara : bir nevi ağac dir. dibayi tila. bend. ahz-u ita. wahnsinnig. şeci. Stirn. — Lügner. — Schlummerlied. am ağac : su dolabını ve deyirmeni çevirmek üzre hayvanin başına bağladikları ağac. cabulusluk. aldaramak : bihad sevinmek. Handel. kira. hudakyar.

— Plötzlich erscheinen. Amme. zwischen. kaysac. enger Weg. zikr. kalevvel. ant : and. fehm. apak : ziyadesile ak ve beyaz. so sehr. ancınan. ara mânâsında dahi mustâmel dir. in solchem Maasse. teferrrüs. tâlim. kasem. muahede etmek. Verständniss. Zwischenraum. sehr weiss. müdrikesiz. — Ein Pferd einüben. anba : Hindustanda bir nevi tatlı kokulu meyve ismi dir. Eintracht. idrak. Mutter des Herrschers. firaset. hengyam. bis zu jener Zeit. deutlich machen. dar yol. plötzlich. ol vakita kadar. tecdid-i munasibet. süt ana ve dayasi. ara : orta.anaka : valide makamında. hükmdarın valideliği. | anglatmak : tefhim. Entfernung. — Zwischenzeit. bir memleket ismi. birden bire. bagteten. fasla. — Junges oder Kalb eines wilden Thieres. ap : edat-i têkid-u mebalige dir. Ortsname. durchgeben. — Sich verschwören. vasita. Auffassung. Eid. — Wie er. fliehen lassen. ataka gibi isede hatun olmak şart dir. anık : derk. anbur : kerpiden. ançılayın : anın gibi. — Erklären. Vermittelung. orütbe. auf einmal. früher adak genannt. — Ins Gedächtniss rufen. o derece. — Mitte. mabeyn. andak (andağ) : öyle. schwören. bis zu ihm. aşırmak. tefhim. Vertrag. | araliğ : aralı. — Name einer Stadt in der Nahe von Herat (Afganistan). zihn. antlaşmak : ahdlaşmak. o mertebe. eköprine dahi mustâmel dir. anamak : hayvanı ihsa etmek. Stiefmutter. erwähnen. fehm etmek. daya. angmak : zihine getirmek. aralanmış. — Schwur. andhuy : Afganistan kitâsında Herata karib bir şehir ismi dir. — Einsehen. meyan. — Pfeilspitze. verstehen. akil. angsız : akilsiz. andcan : Firgana kitâsında meşhur bir belede ismi dir. — Ihm. . Bund. Verstand. — (?). Ganz weiss. hatira getirmek. apkin : sisam yağının siyah tortusu. apa (epe) : büyük hemşire. Erklärung. anglak (inglak) : zevk. — Name einer berühmten Stadt im Bezirke Firgana. ve berçe yer. apakine : çokçe ve güzelce beyaz. Säugemutter. — So. — Name einer süssen wohlriechenden Frucht in Indien. Acker. ankara : okun ucu. nam-i kadimesi adak dir. — Genuss. — Verdoppelungszeichen. | angaça : ona kadar. yemin ve sükende etmek. anlidur : öylenin ikincisi olan namaz. barışık. — Begreifen. — Der dortige. anuk : vuhuş yaurusu ve tanası. aparmak : götürü vermek. Zeitraum. tezekkür ve yad etmek. so sehr. — Ein Pferd bändigen. — So viel. ahd-i peyman. apak-çapak : sulh-u salah. — Dornhecke. Scharfsinn. | apağ : büsbütün beyaz. tarla. şarh-u beyan etmek. — Altere Schwester. — Einen Bund schliessen. sükende. — Allzu weiss. — Mutter. zekyavet. — Zweites Gebet nach Mittag. andağ : orada-ki. anglamak : idrak. andız (atız) : çalılık. asr-i evvel. mürebbiye. meyane. abla. üvey mader. — Plötzlich. musafe. yadlamak. — Fortbringen. anga : ona. Erzieherin. ein Bündniss schliessen. parlak. esna. — Friede. angsızın : tesavvurde yoğiken bagteten zuhur etmek. auf gleiche Art. mudrike. Frau. Zeitalter. | ant içmak : ahd-i peyman etmek. bagteten gibi. girizan etdirmek. — Schwarze Hefe des Susamöls. beurtheilen. schön weiss. ap : ansızın. alup varmak. ança : olkadar. anatmak : ikdiş ahte etmek. — Unvernünftig.

| arıtmak : temizletmek. ki bunlara bâzen. — Unterstützung finden. zebun. arğamak : sarmak. arpa. armağan : hediye. — Sich auf den Rücken eines Thieres oder Pferdes setzen. nasihat ve pend vermek. peşkeş. sumetre dahi derler. putzen. — Nachgeben. taht. verflochten. von einer Krankheit genesen. ard (art) : sırt. ata binmek. arduc : ars 'ar'ar. zahr. | arınmak : yıkanmak. efsun. Andenken. | arayıcı yılduz : farkadan yıldızları. Name eines Stammes. Arpa han bin Menku han. auch 'ak at' und 'boz at' genannt. | arığlamak : zaif ve lager olmak. Aral denizi. zebunlaşmak.arabek : nisa tayfesinin burunlarına geçirdikleri halka dir. hizbe etmek. — Reinigen. hark. temiz. guten Rath geben. tenzif etmek. — Zertheilen. barik. arkalanmak : zahir. schwach. — Genesen. — Ein durch die Nase der Frauen geführter Ring. temizlenmek. argın olmak. hastalıkdan şifayab olmak. arımak : temizlenmek. einschiessen. arığ (arık) : cedvel. arbağcı : efsunker. — Schwach und mager werden. aral tingizi : cihun ile sihunin munsab olduğu Harezm kitâsında-ki cesim göl. hasta olmak. kuş ve şikyar hayvanlarının rehgüzarlarında konulan ve çakılan sih ve kazıklar. — Stall. — Biene. muberra. — Name einer gerstenähnlichen Pflanze. nezafet. . Wohlthat. aralık etmek. Havası mutedil yer. | arığlıg : teharet. arpa : ince. hizbe. | aralaş : karmakarış. arı : zenbur. — Umhüllen. himaye bulmak. mahlut. — Geschenk. — Schwach. girişmek. tebriye etmek. düşkün. Aralsee. hastalıkdan kalkmak. — Mischmasch. — Zauberer. ardıc. ak at' ve 'boz at' dahi denilir. Ort mit milder Luft. Beschwörer. taliye. | ardlaşmak : ard. bergüzar. — Zauberspruch um die Schlange aus ihrer Höhle zu locken und die Verbreitung des Giftes an der gebissenen Stelle zu verhindern. aralaşmak : karışmak. — Der suchende. natuvan. — Linie. — Wachholderstrauch. — Schwach oder krank sein. arayıcı : cuyende. pakize. reiten. turpan. Schwäche. sahir. şair. pak. tahir. — Carnevalsterne. tirnek. piç der piç. dazwischen treten. mutellaşi. kılağuz. klar. puşt. Stütze. efsa. — Nahe an einander liegende Inseln. — Sich mischen. argaclamak. töhfe. arığmak : zebun. armak : zaif. Gerste. ilm. tathir. — Ein grosser See an der Mündung des Dsihun und Sihun bei Harezm. tekye etmek. Zauberer. — Vorhut eines Heeres während des Marsches. saf. sich auf etwas stützen. arık : orak. aran : ağıl. — Reinheit. ada. arbamak : efsun okumak. ein als Zufluchtsort für Vögel und Jagdthiere aufgestellter Spiess. kaldırmak. Reiter. hami bulmak. rein. arbağ : yılanı kovuğundan çıkarmak içün ve yahod ısırdığı yere zehirin sirayetini men etmek üzere okudukları afsune denilir. — Rein machen. Abschnitt des Korans. aralamak : ara edüp ayırmak. bir kabile ismi dir. — Rücken. arparğan : arpaya şebih bir nebat ismi dir. befreit. | arığlığ su : bir cedvellik su. ja. — Sich waschen. yadigyar. deb asgerin iki parlak yıldızları dir. zaifiyet. Spalte. arka. tefrik ve cida etmek. kendisini ortaya atmak. das Unten. pakize olmak. zwei glänzende Sterne des kleinen Bären. — Ernte. reinigen. arda. zaif. nuzhet. rein. sipah. araol : hengyam-i seferde ordu pişdari. ahor. scheiden. fein. beli. saf. | arılmak : şifayab olmak. Vorposten. verschwindende. — Zauberspruch sagen. aral : araları yakın adalar. seyr gelişmek. yol gitmek.

ardına sırtına koymak. arturmak : tezyid ve tevfir ve teksir etmek. der Vocal Kesre. fayde. vortheilhaft. diz ağırsakı. tecavuz etmek. sahk etmek. | aşukturmak : tacil etmek. Ortsname in Sibirien. asılı brakmak. ve pilava dahi denilir. ein störriges Pferd. ziehen . Vortheil haben. denk. zu viel. artılmak : öteye beriye koşmak. — Besteigen. kat-i munazil. — Wüthend. aufstehen. — Beladen. verbunden. ağac aşılmak. hareket-i kesre. efzun ve zaid olmak. Handel. wohlriechende Essenz. kalkmak. şilkin. — Name eines Dorfes in Turkestan. as demek dir. ziyadesi. das Überbleibsel. asığ : nefi. asau : mütevahiş. nekhet. Vortheil. aşamak iza. ast : alt. temettü. aşpiman : Türkistan'da bir kariye ismidir. asrar : eyi. zahire. aşatmak : yedirmek. — Hin-und herlaufen. zirin. faydeli. — Speise. etâm etmek. — Sehr viel. ard. — Ernähren. treiben. übertreten. Grad. Hintertheil. — Geruch. utr. ve mütesaddi adam. hinaufsteigen. ascim : tayfe-i üzbekiye içinde bir kabile ismi dir.art : geçid. — Eilen. raz. — Letzt. rayha. — Übernatürlicher. peyvend. vati mekyan etmek. tücaret etmek. — Nutzen. auf den Rücken legen. taht. yükletmek. vergrössern. aş : tâm. Bedürfnis. tücaret. Essen und Trinken. tahtani. — Vermehren. | aşlatmak : etâm etmek. — Das Untere. aşarı : pek çok. Sibirye tarafında bir vilayet ismi dir. artuk : fazla. ram olmayan at. menfâtlı. Gleichgewicht. niedrig. asabkur : kuzu kızartması. hängen lassen. artamak (artanmak) : aşmak. | artuksı : artığı. âla. — Der Vocal Kesre. Sprenkel. sürmek. Schmuck. | aşlığçi : erzak mültezimi. artmak : tahmil etmek. Ohrgehänge. baki kalmak. sendelemek. — Lebensmittel. des Uebrige. fazla gelmek. âs lafzı emr dir. havaic. benek. astiğ : askı. aş ve tâm yedirmek. alt. as : koku. kadınların saçlarına takdıkları ziynet. zahire müteahidi. — Schön. yemek vermek. — Last. aşlar : hayvanlara su vermek üzere koyuların yanı başına konulan taş. schmaler Weg. dar yol. levazim. — Ordnung. — Schwenken. artukmac : kendi nevi ve cinsinde kiymetde bir az ziade takdir olunan şey. aşaş : müciz. as : kakum. — Glanz. deyirmen mânâsına dahi gelir. kulak küpesi. Nahrung. — Ein zum tränken der Thiere am Brunnen befindlicher Stein. auch in der Bedeutung 'Muhle' gebräuchlich. — Arbeiten. pest. ekl-u şarab. artmak : yük. auch für Pilaf gebräuchlich. — Herabhängender Zierrath. intifa. gida. ordu vekilharcı. süfla. — Sich beeilen. | asığlığ : kyarlı. ovuk. bar. jemanden speisen. aşlamak : etâm etmek. aşıtmak : okulmak. aza-yi bedende ziyade bir uzv bulunmak. as : kara sevda illeti. — Name eines Uzbegstammes. aşam (aşame) : tabaka. Verwalter des Heeres. malihulya. — Uebergangsort. — Ernähren. fazlası. — Ueberrest. . — Geröstetes Lamm. — Schwermuth. astın : peşin. — Ein in seiner Art überschätztes Ding. — Kniescheibe. vermehren. — Zerreiben. mertebe. — Nützlich. pek ziyade. aşukmak (aşaumak) : acele ve şitab etmek. okulmak. — Lebensmittel-Pächter. | asığlanmak : kyar. — Der Rest. aşukluğ : diz kapağı. artık. aşlıg : mekulat. unternehmender Mensch. — Zu essen geben. übrig bleiben. âsir : hareket-i kesre. güzel. niedrig. asa koymak : sallandırmak. pirinc halimi. das Unten.

— Einen Vertrag schliessen. — Verlobt. — Mit Pfeilen schiessen. sich einen Ruf erwerben. — Gefäss. atış-tutuş : atar dutar. — Volga . talkib-u vaz-i ism etmek. atışlig : tir endazlıkda mahir. padişahın tuttuğu ve peder gibi îtimad etdiyi adam. menzur. atil : rusiyede vaki Volga nehri. | at boğzu : at yemi. yavuklu. Wortstreit. tenzir edilmiş şey. ata : peder. debdebe. geweiht werden. muzarebe. — Absteigeort. Schicksal. Ruf. zorbalık. asiya-i vastada bir rütbe dir. ubuvet. Name eines kanonenähnlichen Schiesszeuges. (?) atğucı : tüfenk ve sabkan ve sapan ve keman ve felahan endaz ve nişancı. namzed. esb. — Name einer in Volksliedern vorkommenden Melodie. — Vaterschaft. naziri devlet. nezr. riyaset. Schleuderer. atğunca : sacadik. ataş : adaş. murebbi. — Vater. im welchen die Milch oder Jogurt gerüttelt wird. auswendig hersagen. | atığlığ : adaklı. cidal. hemnam. Vertrag. atğulamak : tir endazlık etmek. baba. — Handgemenge. ihtiar. mûtad. atılmak. nişanlamak. tasihir (?). derebegi. hiddet. atke (etake) : atalık.aşule : türkü ve şarki gibi bir savt ve nagmenin ismi dir. kismet. — Berühmt. — Büchsenschütze. Versprechen. Theil. nişanlamak. — Sich verloben. atabek : padişah lalasi. — Theil eines Ackerfeldes. hohes Amt. geweiht. harire. — Eselsfüllen. atkımak : alkışlanmak. an Vaters Stelle. seyid ata ve peder ata gibi. von Padischah als Vater betrachteter Mann. — Gleichnamig. bir şeyi ezberden okumak. nam. ein Ort auf Pfeilschussweite. | atağlanmak : ittisam olmak. ağıl. Eine Rangstufe in Turkestan. — Im Pfeilschiessen geübt. hisse. atağ : namzed. — Name eines marulartigen Grases. bezeichnen. babalık. arma etmek. segnen. atız : tarla kitâsı. | atğulanmak : mudahele ve tearruz etmek. atamak : ad komak. Namen geben. atalınlığ : adaklı. atkulaş : harb. — Breisuppe. valid. — Heftigkeit. benam. atalık (atalığ) : babalık. Lärm. atığ : sütü ve yoğurdu içine atarak çalkadıkları küçük yayık ve köpü. atala : bulamac aşı. | atıkmak : hayr-u dua ve alkış etmek. — Lesen. musinn. menzur olmak.Fluss in Russland. — Pferd. Braut. murebbi. redd-u bedel. Atalig ehalinin ve dadını istimâ ederek padişaha teblig ve arz etmeye ve babalık sıfatile muşfikane hal-u keyfiyetlerinden agyah ve haberdar olmağa memur dur. yavuklu. vâd. mekik. ahd olunan şey. semiy. at : feres. — Kampf. şöhret. atım : menzil. Schlägerei. muhterem adam. meşhur. maku. Herkommen. — Futter. versprechen. ein geehrter Mann. Erzieher. nam ve şöhret kazanmak. Unkraut. — Begrüssen. ateklu : adlı. nişanlanmak. asiya-i vastada büyük bir rütbe dir. Streit. heiss. top edvatindan bir alet ismi dir. angreifen. peder makamında. gir-u dar. atar tutar : şiddet. — Jemanden benennen. namzed olmuş kız. — Erzieher des Padischahs. — Glückwünschen. eine hohe Wurde in Mittelasien. menzur. | atkelik : hükumet. — Vaterschaft. Aufruhr. Name. . | at kulağı : marul manend bir nevi gyah ismi dir. redd-u bedel. Staatsminister. remi. gölçe. Türkistanda bir rütbe dir. atkamak : kirât ve telavet etmek. — Verlobt. geweiht. atıkmak : kesb-u iştihar etmek. mezrâ. verloben. alt. Gelübde. atğı (atkı) : kolan. bir ok atımı gibi yer. — Verlobte. — Berühmt werden. Standartenträger. — Sich einmischen. Rangstufe in Mittelasien. ad. atağlamak : peyman-u nezr ve vâd etmek. — Herrschaft.

sich vermindern. bir nevi sarmaşık nebat. peder. pek büyük. . aul : Ilatın cemiyetle mesken eyledikleri mahal. eine Art Ballspiel. — Ein dem See-Tieger ähnliches Thier. — Ein falkenähnlicher Jagdvogel. az görmek. ubur etmek. zülf-ü pürçin. — Name eines Nachkommens des Jafis und des Sohnes des Tatarchans. Wenigkeit. hakir tutmak. — Jagd. Glück. atlı. fâl. tabdar. haşerilik. azgine (azkine) : cüzüce. tagen. — Geringschatzen. — Springen. die berühmte Stadt Peking. welches unterwegs im Sattel getrun ken wird. rusumat naziri. başdan çıkarmak. Eine Person. glänzend. azğıç : azlık. nevsum. pek eski. azikmak : azmak. B Bab : yümn. — Schleudern. — Berühmt. beber. heftig. | azğunlığ : gümrahlık. Steuer. baba : ata. zekyatçi. yoldan şaşmak. meşhur Pekin şehri. sefere çıkmak. Taxen. Kameel. cid. Vorzeichen. — Ein klein wenig. ukda. irre führen. igva etmek. atik ve azim. mersum olmak. yerinden birden bire kalkmak. Namenlos. | bacban : gömrükçi. — Den Weg verfehlen. | azaltmak : tenzil. | azmaşmak : azışmak. atlanır ayağı : sefere giderken at üzerinde içilen şarab ve gayr nesne. ebu. — Ausarten. Schwelle. kariye. — Ausschreiten. — Vater. baçın : çin hükumetinin paytahtı. bir av. hayr.atlamak : sıçramak. azğaşmak : yoldan şaşmak. vergi. — Jagdort. dem Feinde entgegen ziehen. azarğanmak : az saymak. hadid. — Hauptstadt des chinesischen Reiches. sehr alt. ad-u nam kazanmak. yaramazlık. şekavet. babir : deniz kaplanı gibi bir siba dir. dämmern. başa. cüzü. atmaca : doğana muşabih bir nevi şikyar kuşu. tang atmak. sâdet. — Ein Wohnort des Ilatstammes. — Ausarten. berühmt werden. Koriandersamen. verwickelt. — Gottlosigkeit. düşmen üzerine asker sevk etmek. übel. tesmiye etmek. deve. killet. taklil etmek. Eine Pflanzenart. rusum. gümrah. — Seltenheit. — Verkleinern. betitelt. yolu kayb etmek. — Sich verkleinern. yolu kayb edüp serseri gezüp dolaşmak. azağlak : dere otun kokusu. Ausgelassenheit. münasib-u niku. — Ein Pferd besteigen. isyan-i şekavet etmek. gümrah olmak. bir nefer. mürad. birisi. azlık. tahit ve lager olmak. das Abweichen vom rechten Wege. bir nevi top oyunu. namdar. meşhur. ausschreiten. — Duft eines Grases (Anis). lockenfaltig. Reiter. | azğunlaşmak : azgınlık etmek. übergehen. Ahn. azcık. — Heil. piçide. tenkis. verführen. azmak. — Verlocken. serkeş. — Sich verirren. celecan. şefak sökmek. tugyan. ad komak. bir şahs. dervaze ve işik. Leopard. — Ein Getränk. bac : gömrük. azalmak : taklil ve tenakis etmek. Dorf. Thor. seinen eigenen Weg gehn. — Bosheit. av : sayd. atmak : arma ve endaht etmek. — Locke. zekyat. Knoten. einen Namen geben. kapu. şer. — Sünder. | atlanmak : ata binmek. saydgyah. babay : zülf. Seite. şikyar. haddan geçirmek. köhnemiş. azmak : başdan çıkmak. azğurmak : azdırmak. bi nam-u nişan. cihet. atlığ : adlı. tarik-i sevabdan udul etmeklik. kendi bildiyine gitmek. suvari. azlığ : nidret. irre gehen. sehr gross. avlak : şikyargyah. widerspänstig. verringern. verachten. — Zoll. azğun : âsi. asitane. verirrt. kesilmek. adsız. Einer. şöhret peyda etmek. — Zolleinnehmer. atsız : Yafis hafidlerinden ve tatar hanın büyük oğlu ve harezmin bir hükümdarı ismi dir. sich verirren. sich verirren.

bagıltak : bir nevi kaftan. şane. — Schildkröte. — Friede. destek. bağlan kaz : kırmızırak kazın bir nevi dir. Auch der Name eines turkmenischen Dorfes nahe von Aşkabad. — Gebunden. Oberkleid. Rusiye ve Irande karaküli tesmiye ederler. delil. akd. gedreht. — Dreisaitiges Instrument. bagday : iniş. kurre. bend ve rabt etme. Name eines türkischen Stammes. nuzul pesti. — Führer. muganni. bağlan : Türkistanda Balha karib bir şehir ismi dir. Verbindung. — Garten. Gefährtin. merbut. milaka. bağam : tekye ağacı. sahib-i servet. kuşukcı. Iranlarının başlarına geydikleri kalpak budur. Frieden oder Freundschaft schliessen. hadde irmemiş yauru. — Stutze. langhaariger Hund. aba. — Lamm. tevaif-i etrakdan bir kabile isme dir. büyük hemşire. bay : zengin. auch in der Form bi bi gebraucht. schreien. san. gülistan. bağana (bağna) : kuzu derisi. bagır : ciyer. bağ bayrak : kılağuz. In Iran und Persien karakul genannt. bağ (bağu) : bağ. ağrın : tarak. bir nevi kuş ismi dir. Bande. piçide. çekmen. badkan : büyük kaşık. mükedder. makid. mekful. rehber. mürebba. meyus. backır : becermek ve bitirmek. — Untere Hälfte des Knies beim Pferde. Kraft. bend.baca : derice. — Eine Art Kaftan. Ein von Persern getragener Hut. — Ein um das in der Wiege liegende Kind gewickeltes Band. Leber. bağanak : mogulların külahlarına ve libaslarına tikdikleri bir nevi dan tila ve nişan dir. çar-bağ. bagırtlak : Senkhar kuşu. — Kamm. bağlama : üç kirişli bir nevi saz dir. — Sitzen mit gekreuzten Beinen. — Ein Wort zum Ausdrucke des Beifalls. maldar. Umschlag. sargı. mâkud. ve kabail-i türkmeniyede Aşk-abada karib bir köy ismi dir. hubut. bağlağuluk : bağlanılmış. bagancak : atın dızlerinin alt tarafı. Rauchfang. Knoten. betrübt. savlet. bahşi : sazende. pe pe gibi kelime-i tahsin ve aferin dir ki bi bi dahi istimal olunur. — Neigen. bay bay : hay hay. Quaste. — Musiker. ran. — Lammfell. büyük apa. ve kemale irişmemiş bere ve toklu. haymanın hilatları. bagış : bağdaş. direk. erwachsenes Thier. kaba. | bagrı kara : dil siyah. wohlhabend. kebid. meyan-i bend. badgiz. Landhaus. âşik. çember. dizlerin büklemesi. — Traurig. badrink. muterrib. mutâlik. temel. Hülle. — Ein auf das Kleid oder die Kopfbedeckung der Mogulen geheftetes Goldgefäss und Abzeichen. Sänger. aufschreien. bildimcek (?). badak : muteaffin bir hayvan ismi dir. tuvanger. . mesdud. — Etwas durchführen. Bündniss. bacı : baca. bağındaş : dizlerin yokarısı. uht. gani. satvet. bagınmak : barış. musalaha etmek. tosbağa. sargı. — Schwester. — Name einer Stadt in Turkestan nahe von Balh. peyvend. bağıldak. — Angebunden. mesdud. geknüpft. lifafe. das Absteigen. uzun tüylü köpek. hâher. — Name eines stinkenden Thieres. bağan : kuzu. çağırmak ve seda etmek. | baglıg : merbut. badrın : hiyar. — Thürchen. Säule. seng-puşt. Grund. — Reich. singil. bağdaş. — Löffel. camsız tepe penceresi. bend olunmuş. pübek. dost olmak. Erzieher. bağırdak : beşikde-ki sabilerin sardıkları bend. dinlek (?). Name einer Vogelgattung. bere. kemer-u kemerçe. mevkuf. metanet. — Gurke. elbise. meyelan. — Oberschenkel:Ansehen. Lamm. — Eine röthliche Gänseart. Sturz. — Lunge.

zevce hemşiresi ve kız kardaşı. ein alter Diener. bala (bele) : yauru. aus welchem Farbe bereitet wird. veled. bay hatun : bay kuş. — Wade. baydağ : sürgü. bayırmak : teganni etmek. bir tarafı baltalı. bayka : düyün. bay zade. — Der Uhuvogel. sâdetlü. — Schildkröte. tin. sak. baymak.bay beçe : bay oğlu. velimet ve sünnet cemiyeti. — Eine Stadt in Turkestan zwischen Belh und Samarkand. efsun ile aldatmak. sabi. bakuy : büyük. kenden. lay. Flügel. toy. bakam ağacı : tirhun denilen bir nevi ağac dir ki ondan boya yaparlar. balış : yastık. fes. beçesi. vergi. bayetdir : oğurlu. bay dad. kademli. sap. daru. büzürk. — Arbeitsam. — Steuer. gele. oğlan. — Ein Pflanzenname. Junges. Honig. balin. Türkistan'da kabail-i Türkmeniye sahralarında iki dağ ismi dir. beçe. mimenetli. Kissen. balga (balka) : bir nevi tebr. kadimi. — Singen. cenah. sutun. balkan : sarb-i müselsel dağ. seng-puşt. teberzin. baldırak. sak. baysun : Türkistan'da Belh ile Samarkand beyninde bir belede ismi dir. baldur : peçe. — Vogel einer Gattung der Kraniche. — Bejssohn. — Ein zusammenhängendes Gebirge. ufak çeküç. balçıg (balcık) : camur. mogul lisanında meblag. — Schleier. âtik. yauru doğurmak. Beil. balar : direk. şehd. Arznei. — Kleines Kind. taşbağa. kurbaka. bir kuş ismidir. nakd. çocuk. — Heerde. Name einer Gemeinde in der Umgebung von Chorasan. çocuk doğurmak. deva. baldak : kılıc kulağının halkası. hediv. hergele. balduz : baldız. — Ländlich. bäuerlich. eski hizmetçi. Schmaus. hoch. fehim. mittelst Zauber verführen. die Benennung der Frauen bei den Özbegen. bakuri : bir nevi nişadir. kil. — Polster. Stiel. küçük balkan. — Kind. bay oğlu. hüfer etmek. bereketli. tebr. — Wachs. Baarfüssler. sahrayi. Name eines Vogels. balta : balta. sur. reich werden. kulp. uşak. tirsek. bal : asel. Loos. engübin. — Hochzeit. efendizade. — Glücklich. derman. bay oglı : kura. kuhi. Berühmtheit. koku kuşu. işmek. hafi. amud. baldırgan : bir nevi nebat ismi dir. balta. — Schwagerin. yürek. — Hacke. kleiner Balkan. — Name eines Baumes. rustayi. — Graben. baka : kurbağa. | balaçka (beleçke) : çoluk-çocuk. bi sermaye kalmak. Schenkel. — Eine Art Hammer. köhne. Üzbekler kadınlara bay beçe dahi derler. ohne Kapital bleiben. die eine Seite beilförmig. tirek. Beyssohn. zenginleşmek. Kind gebähren. Horasan tarafında bir mahalın ismi dir. bay birdi : yutuldu. bakaçnak : kaplımba. Stütze. Stuterei. alt. koy. Bauer. kaviden. tufl. Ellnbogen. Schlamm. balgamak : kazmak. Name zweier Berge in der Turkmenischen Wüste. zafda. tevangir olmak. reme. Kind und Rind. grosser Balkan. kiriş. Herz. âzim. altun halısı 2000. büyük balkan. kalb. çud. — Verschlungen werden. ayağı çıplak. baygızı : yabanı. gesegnet. butimar dahi derler. baldır. — Junge werfen. ausgraben. Bein. balıgçın : turna envainden bir tair dir. — Gross. — Säule. bayrı : emekdar. cesim. in der Mogulsprache bedeutet es Betrag. ran. Hirse. dinar olup gümüş balışı 200 dinar dir. — Säbelgriff. . — Frosch. balak : içdünin aşağısı. — Koth. san. ilac. balalamak : yaurulamak. salgu. — Eine Art Ammoniak.

tesviye-i ifa etmek. getrennt. einen schweren Traum haben. sich erkundigen. Friede. — Wegzeiger. mizan yıldızlarının burc-u işareti.banmak : ıslatmak. barlamak : cesticu etmek. — Eine Art Fruchtsaft. delil. . — Untersuchen. Erfolg haben. — Bewässern. alacukun etrafına çekilen nemed. rüzgyar ve hararetden atları muhafaza içün üzerine basdıkları keçe ve çul. serzir. Ruhe. barant : yağma. başkaru : kulağuzla beraber gitmek. — Schwer. nezdinde. mugayeret. indinde. — das Ganze. çömlek. sokmak. Verlauf. ihtida etmek. beginnen. muhtesib. barış giliş. eigensinnig. — Aufsicht. Plünderung. Treppe. sal-i türkanin üçüncü yili dir. varlık. gazanfer. — Wasserkrug mit Henkel. ok. muhafaza etmek. — Der allmächtige Gott. baş etmek. muvafik. masad. öne döşmek. heme. mit welchem man die Pferde gegen Wind und Schweiss schützend bedeckt. tinc. — Sieg. giran. azim olmak. diger. basırğanmak : uykuda hâb-i perişandan korkup kalkmak. hodrey. — Mittag. servet. | bars ili : sal-i türkanin üçüncüsü dir. existirend. teblil-i terib etmek. die Gesammtheit. hart. Beweis. talan. Gegensatz. das Sein. — Ährensammler. ibitmek (?). hucum-i nagehani. ağırlık basup muztarib olmak. in seiner Gegenwart. welche auf Kameele geladen wird. kılağuz. cüda. esed. Anführer. tarac. Rechner. ihtilaf. huşe. mevcudluk. agır. azimet-u avdet. | başakçı : huşeçin. Führer. baskak : nazaret. baslayış : galebe. idare etmek. bardan : büyük zenbil ki anbar makamında mustâmel dir. barmak : varmak. — Vollenden. kyafe. birlikde yol almak. barida : huzurında. toprak bardak. muzaffer olmak. — Eigenliebe. gayrı. serkeşlik. cüdalik. — Bei ihm. başçı : yol gösterici. bud. Drittes Jahr in der türkischen Zeitrechnung. saman. şir. garet. mevcud. | barış : gidiş. — Grosser Korb. bardak : kulblu su kyasesi. ekin başı. Pfeil. serdar. terazi. hep. — Ein anderer. bars : arslan. welcher als Scheune gebraucht wird. sulu şeye basmak. serpayan. — Der Löwe. musalaha. — Aus dem Schlafe auffahren. baş minlik : enaniyet. menmenlik. kamu. rehnuma. Halsstarrigkeit. pişrev. başkiyan : deve üzere yüklenen top aleti dir. başğa : ayrı. tunca. hest. icbar. ağır uyku görmek. baş ölgü : nisf-ün nehar. — Verkehrt. basruk : basturk. zahib. alta almaklık. baştaban : başı aşağı. Gehen und Kommen. muhafaza. rehber. krumm. — Mit dem Wegweiser zusammen gehn. nigun. bari : tanrı tâla. suluk etmek. sparen. — Kornähre. galib. yolbars. — Uneinigkeit. yoluna koymak. reft-u amed. cenab-i hakk. Thongefäss. basğun : basmak. ayağ. iba. başkarmak : başarmak. bastuk : bir nevi meyve şurubu. — Eine art Kanone. | başğalığ : ayrılık. Name des Sternbildes der Wage. ok ucu imal eden usta. zirpa etmek. baskıc : merdüven. gina. tefrik. delil ve rehberle bir sari ve bir tarafa gitmek. — Gehen. bar : var. inad. — Beute. unterwerfen. Hab und Gut. baş etmek. — Geräthschaften im Zelte. başak : sünbüle. umum. — Sich beeilen. sich zur Erkenntniss leiten lassen. tefahhüs ve tefakküd etmek. — Reichthum. Gewalt. maldarlık. başarmak : mubaderet etmek. barca (barıça) : cümle. gitmek. süllem paye. — Das Gehen. | barlıg : varlık. ein Filz. — Leiter. reftar. ucuna varmak. durchnässen. vorübergehn. sengin. yol göstermek. — Das Sein.

serkerde. bald. zeber-dest. batuk : ağır. başmak : nâlin. — Bittere Arznei. ale-l acele. baturmak : mustagrik etmek. zor. Name einer Rangstufe in Turkestan. — Name einer Hyänengattung. bebertün : kürk. Schlinge. dişi beytal. vekil harc. — Eine Art Instrument. divan beyi. ayak kabı. | baurci : aşçı. tabbah. baulı : tâlımlı. bayat. hart. delil. — Sehr schnell. — Falke. behlem : doğan. belbeli : ikamet. kräftig. — Pelz. gats etmek. eifrig. Musik. başlı. — Wegweiser. tepeli. schnell entschlossen. mâdum ve telef ve berbad etmek. Aufputz. sancaklara konulan parça ve alamet ve kumaş. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. baur : hilat. kostbar. Feldherr. saht. argamçı. çokdan kalma. Vorkoster. seri el-hareket. safder. riyaset. tehemten. | batur başı : bahadurların başı ve seramedi. kahraman. çaşnegir. caygir olmak. Sumpf. pustun. ordunun sağ cenahi. pehlivan. — Ein sumpfiger Teich. belban : bir nevi aheng ve surud. farbiges Tuch auf Grabsäulen oder Fahnen in Mittelasien. mahi. eldiven. vernichten. Zeichen oder Stoff auf Fahnen. kösele. veraltet. amir. bilayi behle. Türkistan'da kadim ve meşhur bir şehir ismi dir. bedabalğa : kilağuz. Segeltuch. — Haupt der Tapfern. flink. — Schuhmacher. madian. şirin boyan dahi derler. horos. um die Hand des Falkoniers zu schützen'. eine alte und berühmte Stadt in Turkestan. — Schnell. acele. — Baumwolle. — Mit Koth bedeckt. der dem Falken über die Kralle gezogen wird. beytutet etmek. zud. Färberröthe. — Sich in etwas vertiefen. kürkde kaplanmış esvab. — Eine Waffengattung. serdar. — Oberer. aşpez. tesri ve tâcil etmek. terbiyeli. — Eilig. — Glück. sich beeilen. | başmakçı : kavvaf. — Schwer. tapfer. — Decke. batur. tabbahlık. der Stärkere. aşçılık. — Vorsteher. | bat bat : çabuk çabuk. — Muthig. sade. cesur. meşhur şikyar kuşlardan bir nevi dir. amir. kunduracı. bekre : bir nevi küçük balık dir. | batkaklık : çamur teraküm etmiş yer. beytak (beytal) : kısrak at. kadim. kumandar. sich festsetzen. tez tez. Vordertheil des Gespannes. naz ile perverde olmuş. — Befehlshaber. behte : pamuk mamuk. | batrağ : çabukrak. asıl süs. — Stark. übernachten. pembe. . asiya-i vustada türbelerin direyine tuğ ve baydaklara ve bayraklara alamet içün konulan elvan parça. bahadur. bek : büyük. risman. batu : kavi. cüll. — Gewöhnlich. giran. rechter Flügel des Heeres. salar. kefş. — Schuh. seri'. sich hineinstürzen. Führer. bayağı. acele acele. kühn. batacak çamurlu göl. Verwalter. beya (beyat) : âdi. kati. — Koch. übrig geblieben. behradun : meymene. — Bezeichnung einer kleinen Fischart. azim eş-şan. yol gösterici. ip. — Aufenthalt. muharib. beyan : devayi telh ve şirin boya ve beyn. Sohle. cengi. şebmande. sakil. alt. pabuşçu. Krieger. bednos : sırtlan envaindan bir hayvan ismi dir. ein mit Pelz umhülltes Kleid. Batkak : çamurluk. — Wohlerzogen. — Ein Stück Leder oder eine Art Handschuh. streng. rehber. — Küchenhandwerk. batak yer. Schnur. Held. | baurcılık : aşpezlik. tez. mustahkim. çarh ve ötlegü tesmiye ederler. berühmter Jagdvogel. berühmt. koşunun ön tarafı. — Eine Art dicker Leinwand oder sonstiger Gewebe. muhtedi. çepek. eilig. köhnelenmiş. beyrak : bir nevi kalın bez ve sair bafte. batur : şeci.başlıg : reys. bekaul : destur. Bat : çabuk. Zen. Befehlshaber. gayur. behli : doğan. bekter : bir nevi silah ve bektürme. — Stute. eski. yelken bezi.

cengaver. nazir. | bengzayış : muşabehet. das Äussere. . bet : çehre. piş dadi. esrar. taklid. Knabenschänder. — Stumpfnäsig. Rasende ansässigen Turkmenen. — Gesicht. — Klein. Wildhuhn. Opium-esser. sağ cenahi. avokat ve danişmend. Bein. Herrin. abdiyet. beşarık : Ferganaya karib bir mevki ismi dir. — Vergleichen. büyük valide. mutabakat. âriz. — Name eines zu Fergana nahe liegenden Ortes. mustahkim. — Eine Provinz in der Nähe von Samarkand. — Fest. faulig. dikkatli. eine Stoffart in Buchara. beşik : güneş. Lehrersgattin. patka. beranğar : ordunun meymenesi. stark. — Junges Kameel. âla. Oberhaupt. bi : büyük. das Ähnliche. sipehdar. harirden beyazi galib bir kumaş. Hanfpflanze. — Knochen. beug : hal. Wanze. berendek : eyerin örtüsü. Asiya-i vustada büyük bir rütbe ismi dir. tilakçe. beşiri kelimi meşhur dir. amir. metin. hepsi. kebk. renk. şebik. Gelehrter. nişan ve alamet. bendegi. — Augenbrauen. Name eines mittelasiatischen Stammes. tezyinat. esaret. — Schönheitsmal. Abzeichen. hem reng. yaban tavuğu. bir nevi rayheli pirinc ki benairi tâbir ederler. tifl. lahad. mihr. kostbar. köpçok. nefis. Götzentempel. hanım efendi. kargaul. bezenk : sülyünün dişisi. küçük. — Müssig. validesinin anasına ve pederinin validesine dahi itlak olunur. benayi : güzel. berlas : Samarkandda karib bir memleket. zibaiş. bezek : ziynet. şeraret. ulu. yahşi. haşiş. zinpuş. sert. böcek. vech. şems. Heerführer. Knechtschaft. — Wohnort der gegenüber von Amudarja u. esrarkeş. serbest. — Gleichheit. benair : Afganistan'da Suad civarında bir mevki ismi dir. Antlitz. beniz. yeksan. Zierde. bengi : serseri. tiryaki. Bosheit. asiya-i vustada bir kabile ismi dir. hemesi. bertik : kemik. afitab. kehle. kleines Kind. berket : heykel. — Fasanhenne. kölelik. adil olmak. besağa : merkad. — Ortsname in Afganistan. Name einer Rangstufe in Mittelasien. berk : kavi. — Rechter Heeresflügel. häufig. turfan. — Flinte. ruy. mekteb hocasının haremi. rasin. — Sonne. hane nişin. — Lehrerin. — Insgesammt. yüz. nişamend. sağlam. benaris : Hindistan'da bir şehir ismi dir. ecza. gesund. Buharada bir nevi kumaş dir. kati. bibak : bebek. hart. çapkur. — Name einer Stadt in Hindustan. bengzamak : muşabehet. — Gross. kabr. — Grab. — Name eines zwischen Firgana und Kaschgir gelegenen Gebirges. miltik. — Schön. yüzde olan leke. Laus. araiş. hurşid. kyafesi. ruh. | bibi atun : mualime hatun. berküt kuşu. merdümek. — Rebhuhn. — Schmuck. — Satteldecke. büt-hane. belka : deve yaurusu. manend. beltute : mükim olmak. beş ırmak. Theilchen. muteaffin. bertas : memlukiyet. bellur tağı : Türkistan'da Firgana ile Kaşgirin arasında bir dağ ismi dir. Befehlshaber.belen : keklik. — Sklaverei. gulami. bibi : nine. tevaif-i Üzbekden bir aşiret ismi dir. küçlak. birinci. salar. ähnlich sein. bir nevi measir-gezende. kaml. berağu : sağir. sabi. nachahmen. beri : cümlesi. — Bild. mezar. zarif. bestan : kapsul. ein Stoff aus Seide von überwiegend weisser Farbe. Name einer Art des üzbekischen Volkstammes. eine art duftender Reis. — Grosmutter. azm. benduk : tüfenk. — Wohnen. mumasele etmek. koyaş. beşir : Amuderya ve Rasende karşı cihetinde irsarı Türkmeni kabilesinin meskeni.

yurunca. burnunda sakat ve illeti olan ve burunsuz ve beynisiz. zinet. — Ehrwürdiges Weib. biçin : baçin yâni çin paytahtı. bağlı. sich ekeln. mubarek. basturma. — Gürtel. kefş-duz ve itekci ve konduracıların alet-i katileri. hemrah. viereckiger. elemek. bide : kuru alef. bihadd. minşar. fikr. Frau. — Absicht.biçak : iyne. — Eine auf die Hände von Verbrechern befestigte Kette. yanbaş. in der Bedeutung von 'mâ. kak. nur. âmirler. der Schnurbart. Adelfräulein. misl. — Ehrenhaftes Mädchen. bigin : manend. Wunsch. suzen. misam. — Gross. bildurga : kamçının desteyine vurulan halka. bilakce : mücrimlerin ellerine vurulan zencir ve bend. Wurfstein. Gelehrte. kapu. Jungfrau. ibre. kemergah. — Bindezeichen. — Zusammen. | bilaki (bilali) : anın yanında. — Kette am Peitschenstock. Handgelenk. schnelles Pferd. gibi. Abschluss. ba'. biglamış : etmam. Rippe. Spalte. burunda. Nasenkranker. şevarib. bıhmak : teneffür etmek. gedik. biçin yılı : sal-i türkanin dokuzuncu meymun yılı-dır. at otu. gedürrt. ilan gibi. bikarnat : masruf. . arre. — Pferd von Zucht. biğu : doğana benzer bir nevi şikyar kuşu-dur. — Stelle des Pulsschlages am Unterarme. harc. Licht. ayım. tıpk. bikat : büyükler. dirahşan. gemähtes Gras. dest-i bend. biğ : bik. Nasenloser. bike (bika) : mühtereme kız. urgacı. azm. — Seite. hanım. bikik : bend. — Der Wissende. bile (bila) : bilen. gefüllter Kuchen. lediges Mädchen. bıçuğ : yarım. ile. nihayet. befestigt. kemerbend. kadid. asıl bey hatun. Burg. uluğ. âzâde kız. — Ausgabe. Klee. — Futter. ile. — Gebunden. musahabetde ve mâyetinde beraber. kırak. Hindistanda hanımlara bikim sahib derler. nisf. — Ende. gilbar etmek. bilağ : bilegi taşı. bir nevi şutur ve deve. bedevi. glücklich. — Falkenähnlicher Jagdvogel. kaburga. bilau (bile) : edat-i rabt dir. Handgelenk. Pulsschlag. bilegi taş. Ermüdung. kırak. keheylan. devende at. bıkın : pehlu. ba' mânâsına. sieben. — Hälfte. — Abscheu haben. entsprechend. revnak. — Getrocknetes Fleisch. bi-ukde. — Herrin. dudu. — Glanz. emel. içerisi kabaklı ve köfteli hamurdan dört köşeli bir nevi çörek. bibi. bilici. bilak yüzük : bilezik. bihti : kurutlamış ve soyunu çekmiş et. — Nadel. danişli. — Schleifstein. Thor. merbut. bilau : bilegi. meyan. araiş. — Schleifstein. Badeschürze. edles Pferd. biyik : büyük. meymun. bilau : ba ve beraber. — Armband. hanım. kelal-u melal. bıkmak. bigiz : ışık. biye biye : kısrak. misam. kasd. Weibchen (der Thiere). Schmuck. yurunçka. sa'id. cesim. ein von Sclaverei freies Mädchen. mit einander. — Handsäge. biçilmiş ve dolunmuş ot. — Hacke. — Stute. bil : kemer. ekmal. hisar. Messerart der Schuhmach er. Rauchfleisch. — Neunter Monat der turkmenischen Zeitrechnung. ayım. Bogen. — Zusammen. böklümsüz. 'mâ. malumatlı. bilbağ : kuşak. eine Kameelart. bican. encam. bidau : soy ve cins at. bıçkı : destere. — Ähnlich. — Hauptstadt von Khina. küçük hanım. henuz têhül etmeyen kız. bilak : kolun nabza yeri. — Würdenträger. bikac : mühtereme hatun. füte. madian. bigim (bikim) : bey hatun. faltenlos.

dayma. bir kimesne. auf einmal. dana.bilenk : ebsem. savm. Zoll. kapatmak. kinayeten ustura ve süpürgeye dahi itlak ederler. saht. plötzlich. — Falkenähnlicher Vogel. Geräth zur Bewachung der Soldaten in Mittelasien. at. girdigar. | Birin birin : beraber beraber. streng. birar : birer. — Leeres Zeug schwatzen. cemal. bir kişi. bilküt : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. birkişturmak : birleşdirmek. havadisat. — Alt. manend. nişan. gung. toplaşdırmak. bac. | birdik : beraberce. birabar : tangri. veresi. borc. bildirmek. — Vereinigen. çuvalduz. gering. — Kräftiges Kameel. Verzeiher. bir renkde. | birküci : verici. sal-i güzeşte. — Jemand. cüda cüda. sich verhärten. — Einzig. beraberce. . — Gott. tecemmü olmak. sammeln. şebih. vergleichweise auch Rasiermesser oder Besen. — Das vorige Jahr. memasele etmek. birk : kati. gafur. Kennzeichen. katılaşmak. şütür. yüzün rengi. teblig. ayrı ayrı. — Name eines türkischen Stammes. ârif. Packnadel. sammeln. — Zeichen. damga. Warnung. eski. damga. nişanelı. | biran : birisi. — Renn. birkay : versin. binigzamak : benzemek. yer yerine vermek. binik tat : bir nevi taam ismi dir. bir tavurda. | birarte : bir tane. fihrist. ruh. ruze.oder Reitpferd. meharet. yekayek. mühkem. Stempel. Weiser. die eine Seite. birkü : vergi. bilişildamak : yave söylemek. biltur : geçen sene. — Gleichheit. verilecek şey. — Etwas schulden. Inhaltsverzeichniss. yezdan. mâlum. übereinstimmen. biriki : birisi. — Zusammen. saçma ve beyhude söylemek. stark. — Eine Art Speise. bisrik : kuvvetli deve. eser. | birküsi : vereceyi ir şey. daniş. alamet. tek tek. dirayet. habs. — Bekannt. bezeichnet. — Verschliessen. toplaşdırmak. Essen. — Vorjährig. bir düzüye. harac. aş. — Der Eine. Einer. emekdar. tanılmış. — Steuereinnehmer. Fürst. kemter. — Zeichen. zusperren. bilkat : ihbarat. wissen lassen. — Steuer. — Fasten. alamet. biri tarafı ve yanı. kalil. zeki. yek yek. geschieden. Zeichen. — Ähnlich sein. bilinmiş. emaret. birkişmak : araşdırmak. bili bağlı : doğana manend bir kuş ismi dir. mühür. bilkürmek : ifade. toplanmak. — Gemeinsam. aff edici. Schönheit. sert. — Hart. binilecek at ve hayvan. — Wissenschaft. fehm. birkamak : bir gelmek. | benigziş : şebahet. hünermend. — Erklären. — Er gebe. yegane. Verständniss. — Ruhig. bir tarikda. bir adam. Darlehen. binigiz : çehre. — Kundmachungen. mâlumat. birkine (birğine) : azcık. bilik : ilm. zusammen. — Ein Gelehrter. Nachrichten. biriktirmek. biraz. stumm. elken. — Ein wenig. Asiya-i vustada leşkerin muhafazası içün bir nevi amel. — Geben. birkitmak : sedd-u mustahkim etmek. — Einzeln. alter Diener. mutabakat. bilkü : nişan. lal. tâlimat vermek. îlam-i eşâr etmek. birersak : oruc. boş boğazlık etmek. bilimlik : danişmend. allein. biru (biri) : kadim. birmak : vermek. der Schöpfer. tembih. hudavend. — Zusammen kommen. yemek. | birka : birlikde. binicik : koşucu. Stotterer. | bilturğı : geçen sene-ki. îta etsin. — Mit. — Gesicht. | bilkülük : belli. nişan. — Untersuchen. bilkürme : eser. bekannt. mutabakat. endek. îta etmek.

Kürbisspiel. tahrir ve terkim etti. zieren. Wittwer. | bişbarmak | bişlamak : beş etmek. sağır evlada itlak olunur. pişkin. Dşengiz hanın sekizinci ciddi Boğa han. varaka. boğaz. zibenbe. bişkarmak : düşünmek. numayişli. halas olmak. ufak. boğdak : ağacların kabarmış olan yeri. gırtlak. boğrı : aygır. boğnak : yağmursuz şedid furtuna. bişimak : sallamak. kabak oyunu dahi derler. neşv-u nema bulmak. sahib-i kalem. çocuk. hatas. — Schreiben. îmal olmak. biş arık : Türkistan'da Chakende karib bir mevki ismi dir. — Zu fünf. — Stute. donatmak. — Schlund. Band. — Erstickung. boğmak : boğum yeri. Trompete. gedeihen. horde. bişuher. — Alle fünf auf einmal. Achter Ahne Dşengiz Khans. | bizaklik : araişli. — Fieber. — Ortsname in der Nahe Chinas. muntezim. bitmek (bitmak) : nabit. damak. mirza. nay. — Regenloses heftiges Gewitter. aşın. divan. bizlavuk : kof ve evcef kabak. Schriftkundiger. paybend. — Gut gekocht. boru. Brunstzeit der Thiere. iki kühneli deve. — Geregelt. | boğma : boğundu. bitküci : kyatib. zweihöckeriges Kameel. kernay. zib. iki hürküşlü şütür. — Fünf. | bişar : beşer. tuvana. yapılmak. kemend. — Er hat geschrieben etc. — Klein. biz : yıldırım. — Das Zittern. | bitik : mektub. bizevc. boğuk. Schmuck. terkim. ruka ve name. askıcı. kleines Kind. cümleşi. boğaça : boğuça. gedämpfte Stimme. teb. hayvanların vaktı izdivaci. Gaumen. Name einer kleinen Festung nahe zu Bochara. boğak : hafakan. mektub. — Nebel. biş-miş hem derler beşer. — Trockener und hohler Kürbis. in welchen die Kinder Bein. bend. um damit zu spielen. — Knoten. — Geschmückt. — Schmücken. ordentlich. boğa : sığır aygırı. tezekkür ve tefekkür etmek. — Schreiber. Baumrinde. bitçaka : küçük. vasl. muharrerat. biştuğ : eyi pişmiş. ihtinak. bi-ayb ve binoksan. bitimlik : usullu. halka.biş : beş. Buharaya tâbi bir küçük kale ismi dir. halas ve nabit olmuş. bitik : yazı. — Wachsen. Schlinge. tükenmek. — Nachdenken. | biti : yazdı. tertibli. senedat. biş balıg : Türkistan'da Çine karib bir memleket ismi dir. — Brief. Dampf. — Ortsname in der Nähe Chakends. | bişaula (bişalati) : beşide birden. — Katze. Verbindung. Blatt. — Schreiber. gönül sıkılmak. ukda. divan. — Schmückende. tahrir. çakın. yazmak. boğ : duman. — Wittwe. schreiben. | bitikci : yazıcı. bitmiş. halkum. hatat. penc. Hitze. ziynet. — Schaukeln.ki çocukların içine kemik ve taş parçaları koyarak oynarlar. tuman. körbe. — Brief. yazıcı. mışık. kyatib. bitilmek. halas oldu. gul. sich retten. boğuk ses. — Zierde. halka. bala. bive : dul hatun. bitüy : bir birine yapışmış. nüvisende. boğulmak. Schreiben. — Mit einander verbunden. Rachen. titretme. . kitabet kerd. Lämmchen. — Geschwellter Theil der Bäume. Name einer giftigen Arznei. bizkak : humma. pusula. Dşihun yânı Amuderya ve Rasende. muretteb. Fusskette. bişik : kedi. kakşatma. hübsch. araişci. yakışıklı.oder Steinstücke geben. bizak : araiş. buharat. — Stier. — Blitz. bitmek : yazmak. | bizakçı : ziynetlendirici. bir ilac ismi dir-ki zehirli ve semli olur. boğuk ses. bizamak : tecemmül ve tezyin etmek. ağacların kabuğu.

boğursımak : deve kızmak. kemin kurmak. boktu : kemin. — Schwelle. Schlafkleid. — Name eines turkmenischen Stammes. gleich gross. bülend. iki kühneli cemel. bürmek. Verknüpfung. Pforte. boyrak : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Haus und Hof. vezn. rayhe. borağan : kasırga. mahfi durmak. | boygir : boyalmış. — Pferd. bosmak : dam. — Zerschneiden. einhüllen. — Wuchs. medid. Hinweisungszeichen . boğulmuş. kesmek. çarşaf ve çadırşeb. — Dreieckiger Kuchen. rengli. müzeyyen külah. Welle. yabu. Überschwemmung. ferbih ve semin olmak. gazal. | boyağlığ : boyalı. saçbaga ilave olunan harir ve gömüşden bir nevi zib-u ziynet. nährend. boy : kadd. şum. zivane. bargir. çeşm-i bend. | bokturma : düşmenin zuhurına pusuya yattırılan asker. taksim etmek. boyrakçi : ordunun kalbgahi ile iki cenahlarının önüne konulan asker ve karaul. şu. — Eine Art Halva. hile tertib etdirmek. — Färber. — Dieser.boğu : ahu. — Lang. Kopfbedeckung. boğur : bohur deve. bab. — Dick und fett sein. levn. kalpak. vertheilen. Vorhang. für das Seelenheil der Verstorbenen an Festabenden bereitet. reng alınmış. — Gefärbt. . Name einer Stadt. zerstückeln. boğum : bend. | boyağçı : boyacı. kapunum alt tarafı. — In die Falle locken. — Gefärbt worden. bol : bu. — Knoten. işik. boydaş. borkamak : başına bir şey örtmek. Geschlecht. hoch. baş ayak. borak : bürg. düyün içün kurulan çadır. boğcı : yayın köşelerini tehkim içün bağlanılan ip. — Wirbelwind. kemingyah. dişi deveyi boğura talib etdirmek. çevirmek. külak. — Vor die Mitte und die beiden Flanken des Heeres gestellte Soldaten. perde. peştemali telfif etmek. boyağ : boya. Dach. girih. boygalmak : boyalmak. kemin kurmak. alıştırmak. Saite. tüpü. borta : yük. asitane. — Farbe bekommen. sich verbergen. şedid furtuna. reng. — Dromedar. — Hinterhalt. dam. — Das weibliche Kameel zum männlichen locken. beçe. bâlâ. — Am Ende des Bogens befestigtes Seil. | boy otu : yabani nana. — Pelzmütze. — Ueberzug. perverde edilen. — Intrigue schmieden. Halsschmuck. glänzende Decke. bolay : olayım. boy sahibi. gizlenmek. gewachsen. boybaş : serapa. yataklik came-hâb. hile tertib etmek. Hirsch. sich verloren halten. — Schleier. — Farbe. — Von Kopf zu Fuss. bordamak : semiz. — Vor den Feind gelockter Soldat. paralamak. silsile. reng verici. yüz örtüsü. bosrak : bir nevi helva dir. boğcama : boğça. boğarsak : bayram ve mubarek gecelerde lokma yerine geçmişlerin ruhuna pişirmiş oldukları musellis hamurdan bir nevi tâm dir. koku. Mundstück. Lasttier. bosağa : atabe. kilade. bokmak : kati etmek. Gaul. pivend. — Den Kopf bedecken. bir kasaba ismi. borka : nikab. bağ. pusmak. bokturmak : dam. ukda. müzeyyen ve mükellef örtü. — Sehne des Bogens. bunun gibi. bokçurma : yayın kirişi. dalga. büküm. firar-i muhacerat etmek. kiracı hayvanı. — Wilde Pfeffermünze. boyaut : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. gewohnen. — Name eines turkmenischen Stammes. harf-i işaret dir. Geruch. cenab. geyik. karibe ve hazire. | boyluğ : uzun. Hochzeitszelt. reng ve boya sürmek. kiriş. — Gazelle.

— Sich krümmen. bögürmek : hayvanatın teferrüd etmesi. parça. meymene. betrübt sein. yürek çarpınmak. bir kabile ismi dir. had. bir mühime yaramaz şey.bostağan : büyük kadeh. . Ein Bündel Ähren. pic-u tab etmek. — Das Weichen. sağ böbrek meymene. kenar. ifrit. yarayı bağlamak. | bökrütmek : eyrilmek. bökürak : bökürük. bigane. rechte Niere Unglück. bote : koyumcu ve zergerin güzar namında istîmal ettikleri yarım yumurta şeklinde kil-i hikmetden bir nevi kalıb. meysere. — Brombeere. ilm-i ruka. — Das fliessende Wasser hemmen. — Eine Art Futter. Grenze. peragende. bögü : büyü. — Kopfbund. muztarib olmak. kir dökmek. boş yer. magmum olmak. sol böbrek meysere. Trupp. botrak : perişan. piçide olmak. efsun. — Krümmung. drehen. sebük-magz. Korb. | bökülmüş : tavlanmış ip. boşanık : vahi. tabur. ratl. böbrek gürde. bökülüm : kurulmuş. boşurğanmak : iztirab vermek. yarı ağzı kavuşmak. gedeihen. bökmek : mukavves etmek. — Betrübt. botramak : perişan. beçe. peyda olmak. bökrün : tehigah. Hexe. bağlamak. derin ses çıkarmak. dolaşık. babalu. — Eine bei den Goldschmieden gebräuchliche halb eiförmige Gussform. — Leer. hölzernes Gefäss. Schnur. erweichen. — Sprössling. unnütz. boşak : numayiş atları. salus. Bewegung. keder vermek. botmak : nabit. puc. agrica. piçide. schreien. — Krümmen. bestürzt. — Unruhe. ham etmek. alay ve donanma atları. bögür : cenb. top. Bauch. — Seite. bökürakçi : moharebe esnasında yemin ve yesare tertib edilen asker. linke Niere Glück. pare. — Fruchtbar. bölek : firka. — Abtheilung. bökrülce (bökrülcük) : samir. sich drehen. — Schaden. — Angstigen. telaş. nizam. binden. — Zerstreut werden. Ausgehen des Athems. böküldamak : hafakan olmak. — Brüllen der Thiere. gebrannt. peri han. boşuk : sarık. kursak. botkarmak : inbat etmek. boşar : iztirab. albern. risman. ziyan. nefesi sıkılup halecan olmak. Peri Frau. Magen. yauru. — Zerstreut. — Grosses Glas. Zauberkunst. gevşemek. boşukmak : halacan etmek. bala. destar. deste bağlanmış buğday huşesi. — Den Durst löschen. hareket. bökütlemek : akar suyun yolunu bend-u sedd etmek. halecan. Wunde verbinden. tablanmış. Unhold. taraf. — Paradepferde. eyerin altı. her tarafa yayılup perişan olmak. getrocknet. — Eintheilung der Truppen nach rechts und links wahrend des Krieges. mâde. gedeihen lassen. — Junges Kameel. kyase-i çubin. bota : yauru. şecere. guruh. Stück. başçı hatun. — Wachsen. cadu. sele. big. heulen. şikenc. Zauberei. — Zauber. sihir. Kraft. boşğanc : ecne. — Zittern. peragendo olmak. Name eines Stammes. Gewicht. betrübt. bögürtken : bögürtlen. maşi. müstedrik. Pochen des Herzens. yol yürümek. Hexerei. derhem etmek. Angst. brennen. başka. botka (botaka) : bir nevi alef ismi dir. telezzüz etmek. tohum ve saire baş çıkarmak. bağırmak. | botraşmak : dağılmak. — Gedrehter. zerstreut sein. hisa. — Jemanden ängstigen. imame. Nierenfett. bi-kyar. elbesti. seratime. feryad-u figan etmek. pic-u tab. — Reimen. Kind. — Niere. botum : genç deve. pehlu. Turban. Handtuch. boşmak : teskin-i ataş etmek. Fussgänger. yan.

| buğuzlamak : katl ve ihlak etmek. öldürmek. mefsil. buçurga : bocurgad. bacaksız. — Schluchzend weinen. inziva. ayrı ayrı. simurg. Ring. budancık. mevki: ağacları budarken yere düşen sürgünleri. — Kette. buhar : bend. die Hälfte.böleklemek : taksim ve taki etmek. zincir. o o. Umschlag. bend. Holzsplitter beim schneiden. — Kurz. imruz. buğin : şu kine bu kine demek dir. budları kısa. zerschneiden. Einsamkeit. boğazı. dest-bend. anka. — Dieser da. bucur : çiçek bozuğu. merdekyan ve müzdur ve hamal edavati. budur : kısa. buğak : hafakan. boynundan kesmek. — Würfelspiel mit Beinstückchen. buğun (buğun kesmek) : bend bend paralamak. gülü. gul. halka. ufak tefek. araste ve peyraste olacak. — Welketheile der Blumen. — Mann mit fehlerhafter Nase. umbringen. das Zittern. Fussfessel. an ein Ufer kommen. Männchen. Geräthschaften des Lastträgers und Taglöhners. — Umgekehrt sein. niedrig. yarım. | buğuzluğu : halkumu. — Eigenthümliches Lied der Özbegen. ferman. biber. buka (buke) : güreşci. celad. pare pare eylemek. — Ringer. berat. stattlicher Mann. becil. nısf. — Tödten. — Wickelkind. — Ein ins Grüne und Rothe spielender gekrönter Vogel. bu vakit. Winkel. — Ecke. şu şu. — Der dritte Ahne. Diplom. buçuk : burnu bir aybı olan adam. boğum boğum ceda etmek. buday : üzbeklere mahsus bir şarki dir. kutur. köstek. Hermelin. enker. ukab. bucul : aşik. ihtinak. fett. buğra : şeriye. Schlinge. rişte aşına benzer bir nevi tâm dir. bu an. kenare. pay pay. Erlass. — Pfeffer. Knoten. gönül sıkılmak. Kampfer. — Sein Schlund. buğağu : bokağu. boysuz. — Erstickung. — Verwehrt sein. lifafe. irade-i padişah. zertrennen. kakum. kurzstämmig. pehlivan. bubu : fülfül. — Fadennudeln. — Eine Art grosser Jagdvögel. baba. eine fadenförmige Speise. menhi olmak. Mehlspeise. töpü. Halsband. Name eines Vogels in der Fabel. — Zergliedern. buyunk : kuşların peri ve tüyleri. budurmak : başı aşağı gelmek. — Ort. geschmückt sein. buçak(buçağ) : köşe. Stelle. kalpak. merdümek. Metzger. zincir. | buğuzdak : halkum. börk : külah. geçid. börküt : bir nevi cesim şikyar kuşu. Rohr. buğuz : boğaz. un aşı ve aş ard tesmiye ederler. Schwarzadler. — Glücksvogel. ve külah-kiş. kolada. buyunburan : yeşil ve kırmızıye mail taclı bir kuş. kyard. — Kehle. nim. — Mütze. — Kehle. dieser. kumarbaz oyunu. bukan : bugün. — Befehl. alçak. buhanhu : boğmak yeri. büyük küçük kabarcık. in dieser Zeit. schwach. bubecik : bebek. buğdayık : huma kuşu. selasil. budal : mahal. budanur : ücüncü cidd. geñirdek. buyruğ : emr. irgadaltı. ukda. kemik parçaları ile oynanır bir zar oyunu. buçkak : kenare çekilmek. Filzkappe. Band. Kette. . kemend. Dolch. nay. köstek. — Ankerwinde auf dem Schiffe. — Zertheilen. köstek. — Gefieder der Vögel. mit dem Kopfe abwärts sein. hamle. köte. bend. kasab. ser-nigun olmak. Fussfessel. boğuk. buhsamak : iztirab ve halecan ile boğuna boğuna ağlamak. — Heute. — Gelenk. zincir. — Fessel.

meydana çıkarmak. çengel. bum : baykuş. — Umstürzung. suret. gelingen. ağaclık tepe. bulte : söz. halbgekocht. halayık. bayoğli. icad. alçi taşı. — Das Dasein. bulamak. burçak : nohude manend bir habbe dir. peyaz. bulğaşmak. argamçı. su önüne hadd çekmek. — Horn. bulğancuğluğ : karışıklık. — Der zur Versammlung bestimmte Ort. — Wort. bir nevi tâm. siedendes Wasser. kemerin balası. — Fluss. | bulğamak : telvis etmek. — Grützebrei. kemin kurmak. Rache. suhen. yüksek yere su çıkarmak. — Nachteule. urgan. kıtık. — Zerstörer. — Grube. çeşm. delik. Walddickicht. cariye. Geier. bulduruk : bıldırcın. bulacak : avcı ıslığı. bulğağ : inkilab. bun : orman. auf einem hochgelegenen Art Wasser tragen. birleşmek içün tâyin olunan cay. — Quell. mesadüf olunacak yer. Schimmel. kisas. — Quelle. — Sein. bir yere toplanmak. bulağ. köşe ve kenar. bunguz : boynuz. — Alt. bunuk (bunuğ) : heyat. buksa : bedenin kuşak yerinden yokarı tarafı. — Möglich sein. bulçar (mulçar) : askerin ve ordunun ictima edecek mahal-i mevudu. bulaşdırmak. budane. kaynadılup kırılmış ve çatladılınmış buğday. — Trübe machen. peyda. tecemmü etmek üzere vad vermek. burgut. bulğavuc : karışdırıcı. Bild. nim köfte. erschaffen. taksim etmek. bir şehir ismi ve ekserisi dahi kostantiniye mulhakatında mesken eylemişler dir. | bulağ otu : su kenarlarında neşv-u numa bulunan yabani nane. kelam. Trümmerhaufen. geçid. dişik. Heu. yabani şakaik. — Die Wachtel. ahek. bukmak : kati etmek. Gesicht. yol. Bach. bulğanuk : muhalif. — Der Zukünftige. kiyafet. mevcud. Schlinge. gekochter und zermahlener Weizen. — Ein der Kichererbse ähnliches Korn. — Dem Wasser Grenzen setzen. — Gesäuerte Milch. Salpeter. bulamak : karışdırmak. — Name eines grossen alttürkischen Stammes. auf der Lauer liegen. Weg. — Verwirren. Juchtenleder. tesdid etmek. Pfingstrose. | bulçarlamak : bir araya gelmek. | bulğatmak. bend. sine. bukbulduk : yoğurt. Seil. — Eine Art Speise. Verwirrung. bulağ : çeşme. Engpass. işteki. karışıklık. bulğur : burgul. şura. virane. muvafik ve mazhar olmak. Diener. telatine dahi itlak olunur. — Oberkoch. bir nehir ismi ki bulga ve liğa dahi derler. kır at. — Sclave. — Ans Tageslicht bringen. bulğancık : bulaşıklı. Kalk. bundur : ahz. bulğun : esir. trüben. paralamak. Gyps. — Am Flussstrande gedeihende Pfeffermünze. bur : çukur yer. . | bukatlamak : sedd çekmek. bulğusi : olucisi. burçalık : sahrayi lale. — Das Greifen. — Abschneiden. buldurmak : çare görmek. aş-hane naziri. intikam. köle. buldurun : diyet. tabaşir. | bulçaş : mahal. schaffen.bukat : sedd ab. bozuk. tarla. bulğan : çay ve ırmak suyu. Werwüstung. keder. Deich. zusammen kommen. — Damm. — Wilde Tulpe. Stadt auf dem zu Stambul gehörigen Gebiete. kabz. ip. Brunnen. — Sich versammeln. nutk. — Körpertheil oberhalb des Gürtels. | bulum : bulgu. binar. kaynalmış su. şekl. | buluş : mevcud. vücude getirmek. Kreide. bulğar : tevaf-i etrakda büyük kadim kabile ismi dir ki atil ile yabik beyninde mütemekkin dirler. mischen. — Sammelplatz des Heeres. harab. Name eines Flusses. Rede. bungar : bunar. pusmak. — Das Ansehen. Zwirn. bulalmak : mümkün olmak. bulmak : olmak. theilen. — Blutgeld. ab-i cuşide. Loch. bulbad : eski. bukaul : vekilharc. — Wald.

nebatatin riyahinin ve fidanin dibi. — Skorpion. buta (butun) : bütün. gedreht. kalın. galule. Anfang. bükülmüş. — Einander vorstellen. — Wachtel. kyamil. bir nevi serçe kuşu. — Zelt. halacan. erstere. aus welchem Pelz verfertigt wird. yazda biçüp kurudup kışda hayvanlara yedirilen alef. temam. — Zeit. burkutlık : deyr. Kloster. burulday : küçük perende. — Götzentempel. çalışmak. mergule. bala. welches im Sommer gemäht und getrocknet. Götzenbild. burun : evvel. mit schwarzweissem Fell. burğut : baykuş. künküre. — Pfeil zum Fischfang. çocuk.burçın : ahunun ve ördeyin dişisi. murçil. Junge. Runzel. ham ve mukavves olmuş. Petschaft. sefid. eine Art Spiel. burc : biber. Pelz. Geier. — Die Jetztzeit. Feuertempel. putperest. — Junges. dick. yörünce. — Ring. im Winter den Thieren als Futter gegeben wird. Festtag. bend. Sorge. yekpare. ran. but-hane. — Wolf. burdak (burdağ) : semiz. badene : bıldırcın. rişe ve filiz. Rolle. otau. buruş : pic. mukaddemki. but : fahz. geçirmek. Name eines türkmenischen Stammes. bik. — Kugel. — Gekrümmt. Uhu. buri : kurd. zeman. Schössling. küdek. çuğd. halka. burma. köşe. auch als Name der Wachtel gebraucht. sıra. burna : ibtida. çağarak : hayme. — Ungleich. Tausendfuss. kyakül. — Ein Gras. — Feine Leinwand. bursuk : ney gibi bir giyah dir. alacak. | burunğu : evvelki. Locke. | burnaşmak : yekdiyerine takdim etmek. tura. na-hemvar. ki ondan kürk yaparlar. buta : yauru. orman. — Das Weisse des Auges. Polster. kavi. — Bündel. ufak tuyur. semin. yauru. — Der frühere. — Der Erste. çağan (çayan) : akreb. merc. buruk : sancı. Fürst. zerstreut. erst. Reihe. — Kleiner Vogel. — Nachteule. dülbend. beçe. — Zelt. bum. burtağ : bozuk. nigin. çağan : beyaz. — Falte. stark. evvela. Trompete. oba. sege muşabih derisi siyahlı ve beyazlı bir nevi hayvan. bürçek : lüle. Kopfbund. Fremder. ferbih. schwärzlich. ein Stamm. Haar. burulğun : burulmuş. bikyane. kernay. — Weiss. mahbub. ein dem Hunde ähnliches Thier. — Ganz. junges Kind. burcğun : siyahrak. — Ein in die Nase des Kameels oder unbändiger Thiere gezogener Ring. Ç çadır : hayma. kenara atmış olan kamış ve levhe dahi itlak olunur. tertibsiz. . perişan. tab. çağa (çaka) : körpe. zusammengedreht. burla : yüzük. ibtida. karışık. bursu : penahlaşmış. filfil. çatılmış ve kurulmuş ötü. budem. geçenki. burya : hasir. — Weibchen der Gazelle und der Ente. eine Art Sperling. akdem. bir nevi lâb dir. burkut. — Früher. Wiese. çağ : vakit. bâzen bıldırcın ve budane dahi itlak olunur. mühür. Hütte. an. — Pfeffer. dolunmuş ot ve giyah. — Fett. — Matte. — Der Schenkel. ukde. çin. — Kind. bir kabile. Thurm. saç. çiyan. verwirrt. burunduruk : devenin ve yaramaz hayvanların burnuna takarak çekdikleri halka. gözlerinin beyaz yeri. san. buğ. kök. ein Stück. ilk. hatem. vollständig. rize cenaverler. eyri kuyruk. Liebling. buruncak : ince bez. mâşuk. Augenblick. patiska. dick. wohlriechendes Kraut. eski. | çağlığ : elan. ferş. buta : deste. zeman. kırk ayak. put. Wald. vakit. kürk. — Rohrförmiges Gras. bila noksan. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. aziz gün. Siegel. savmâ.

nişan ve hedefe eyi dikkat etmek. — Umstürzung. — Nachtrab des Heeres. körfez. yumak. — Einen dem Rollen des Kiesels ähnlichen Ton geben. freundschaftlichen Verkehr pflegen. çakla ve nişan et. ay balta. Schirm. yeşil. umstürzen. zertreten. sezavar. gemein. reml. çakçalağay : inkilab. çağlin : endaze. saz. zerschlagen. ses. Meerbusen. sohbet. Axt. Wirbel. temizlemek. şemsiye. ithar eylemek. Branntwein. — Name eines Vogels. burc. Störung. deve yaurusu. — Wein. çaykamak : yıkamak. — Bedenken. — Ein Ton. mukyaleme. reiner berühmter chinesischer Thee. — Grau. çaylamak : ruya görmek. çarçabuk. — Kleiner Fluss. Sand. Grütze. depmek. arığ ve mâruf olan çay çini. bade. karışmak. pul ve para. schimmel. hedefe ok ve nişane tüfenk atmak. akkuyruk. çakar : kalenin harcında yapılan tabiye. reinigen. — Umstürzung. | çakçak kılmak : muhabbet etmek. çaylan : kumlu toprak. çaynamak : çiynemek. schwarz. münasib gelmek. düş görmek. bark. şayeste. çakanak : arış. — Blitz. — Sich waschen. — Arm. çağırma : şadrevan. çok söyleyen adam. çakçak : mulatafa. — Ein Gespräch führen. çakınmak : sakınmak. in die Luft fliegen. deniy. mulahaza eylemek. çakışmak : toplu durmak. gerdab. balta. uykuda hezeyan söylemek. çakıldak : deyirmen benderi. Reis. karışılmak. Maas. fitne. Fussgänger. nida. dönmek. cuş-u huruş. çitişmek. aklı. — Beil. Geld. çağlama : avaz. munkelib olmak. mey. şebi. inkilab etdirmek. würdig. — Sich waschen. — Das Echo des aufschlagenden Pfeils. ihtilal. — Geizig. | çakılda : iki şeyin müsademesinden hasil olan ses. grün. — Sich vor etwas hüten.çağdavul : ordunun arkasınca giden bölük asker ve salar ve sipah. — Kauen. Trinker. verwirrt. çaymak : havalanmak. | çaykanmak : igtisal etmek. . — Bewegung der Luft und des Wassers. — Kiesel aus dem Meere. ezmek. çağır (çakır) : şarab. — Sandiger Boden. araki. çağmer : hasis. — Einen Traum haben. — Stimme. çağlamak : vakti intihab etmek. Befestigung. | çaknamak : çiynemek. — Zu rechter Zeit kommen. siyah. im Traume Unsinn sprechen. gealtert. çakıldamak : çakıl taşları yuvarlanması gibi ses çıkarmak. welcher durch das Zusammenstossen zweier Gegenstände entsteht. — Scherz. çakın : şimşek. maş ve pirinc. Gespräch. Ruf. istihkam. dalga. Schwätzer. çağla : bis kuş ismi dir. layik. | çaknaşmak : munkelib olmak. çayılğan : konkrad tayfesinin tin-i nuzuhunda yekdiyerini bellemek içün söyledikleri kelam ve teganni. çakan : teber. Aufwallen. nach einem Zielpunkte mit einem Bogen oder einer Flinte schiessen. — Angesehen. çaykun : hava ve suyun cümbüşü. ictinab etmek. devrilmiş. çatr. çaknaşık : inkilab. — Schanze ausserhalb der Festung. — Trichter der Mühle. çalgı. | çaknaşturulmak : karışdırmak. sayeban. erwägen. weisslich. Hellebarde. kırmak. lakırdı. Musik. beyazlı. kol. seda. liman. aheng. çal : kır. berhem olmuş. havaya uçmak. çağırmak. kart ve ihtiyare itlak ederler. — Als Erkennungszeichen eines Stammes gebrauchte Worte oder Laute. sohbet ve muhabbet etmek. Vorhang. — Zerstören. — Springbrunnen. junges Kameel. boz. çakıl : denizden çıkan ufak taş. — Gelüftet werden. çay : irmağın küçüyü. Hafen. bir biri ile söyleşmek. çakaçak : okun dikdiyi yerin aks eylediyi seda.

atla koşmak. hücum. | çapğuncı : yağmakyar. Zügel des Pferdes. koşucu. iztirab etmek. tedlis. çanak : üzengi. Läufer. aheng. çandavul s. Riemen. — Tuch. yarım. çekmen. çalgı. çalma : eyerin yanı başında su içmek üzere asılı duran kadeh. aufregen. boran. cüppe. krumm. — Hin und her rennen. — Endziel. çapan : don. mücadele. kayış. çapmak : atı sürmek. — Die Hälfte. çalığ : çabuk yürür at. çap : yağma. gouga. akıncı. âcil. — Schnee. — Trübes Wetter. üst üstüne çapmak. çakın. | çapılmak : vurulmak. Schlägerei. eyerin yan tarafları. licam-i esb. muzarebe. garet. — Schwer verwundet werden. — Steigbügel. — Läufer. çalkubin : arkası üzerine yatan. çanık : havanın bozukluğu ve tireliyi. — Schnell.çala (çale) : nısf. tufan. sürücü. tar-u mar eylemek. çalın : çakmak. an den Sattel gehängt. çapğulaş : döyüş. çalak. — Plünderer. Ergebniss. — Eine Trinkschale. Wolke. yağmakyar. Bettdecke. zur Beute machen. çar : kumaş. çalkaldı (çaykaldı) : harekete gelmek. — Das Klingen. . — In Bewegung gerathen. çarşaf. — Zufrieden. çabuk.und Regengewitter. | çapışmak : muzarebe etmek. Name eines turkmenischen Stammes. — Kampf. — Faust. zarf içinde sallanmak. — Plünderung. Oberkleid. çapaul : âda üzerine sefer etmek. çapğun : koşucu. çalau : neva. yügrüşmek. — Auf dem Rücken liegend. — Laut. rasch Gehender. — Schnell trabendes Pferd. — Plünderer. Pferdegeschirr. netice. scheckig. kuş. depelenmek. çıngırdak. — Stossvogel. Fälschung. avuc. | çapğuramak : kar ve yağmur ile veza'n eden rüzgyar. eyri. saz. mit dem Schwerte verwunden. kılıc ile pare eylemek. | çapğuluş : kılıc muharebesi. çıkıldak. seyirtmek. sich in einer Decke schaukeln. buçuk. çapkuramak : ziyade yaralamak. — Fliege. akın eylemek. çapak : iri yollu yası göl baliği. Halbes. — Feuerstahl. Erbeuter. çarak : memnun. tufan. Griff. çarğ : bir nevi şikyar kuşudur. — Kleid. muharebe. akıncı. kar ve yağmur furtunası. — Sumpfige Stelle. ev baş takımı. — Schwertkampf. Blitz. — Krieg führen. serseri. Gewitter. Musik. ham. Klingel. kyase. Schnee. sürücü. libas. Seite des Sattels. boran tufan ile karışık. telbis. çapağan : yürük. çamurlu yer. | çapğulaşmak : döyüşup vuruşmak. springen lassen. bark. çalar : meges. çapkalamak : çapalamak. çağdavul. — Sich schlagen. mesrur. mahi. zerstückeln. milhafe. yağma. çankırdı : cıngırdı. fröhlich. — Verwundet werden. ablak. çapak : yürük. bulut. çalay : muş-gir. — Gewitter. Streit. çalpa (çalpuk) : bataklık. — Landstreicher. döyüşmek. çank : ceres. parlak. çapduk : intiha. — Sich bewegen. Vagabund. mecruh. ela. — Glocke. sinek. | çapğulamak : muharebe etmek. — Schnell. flink. kabza. at takımı. — Gegen den Feind ziehen. çalt : çabuk. koşuşmak. çapğur : boran.und Regensturm. koşdurmak. çankal : pence. eine Hand voll. parçalamak. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Fisch eines lang gestreckten breiten Sees. şadman. — Rennen. sirâtle geçici. — Jagdvogel. bunt. List. yürük. çapçı : halaç. encam.

çarke (çerke) : fışkırık; küçük hayma; hurmet, riayet; mikdar, mertebe; asker; ilm-i musikiden bir makam, rütbe. — Spritze; kleines Zelt; Ehre; Dauer, Grad; Soldat; musikalisches Lied. çarkeb : baş örtüsü, serpuş, çadır. — Kopfdecke, Haupthülle, Zelt. çarlamak : carlamak, çağırmak. — Rufen, schreien. | çarlatmak : davet ve teklif etmek. — Anerbieten. çarşenbhi : odalık, sevimli hatun, sürriye. — Odaliske, Beischläferin. çaruk : çarık, postal. — Pantoffel. çaş : tude, harman, memlu, küm. — Haufen, Ernte; angefüllt. çaş : izdiham, galebelik; harmen. — Gedräng, Getreidehaufen. çaşlamak : yığmak, birikdirmek, üst üstüne koymak. — Aufhaufen, aufeinander legen. çaşmak : şaşmak, istigrab etmek, azmak, yoldan ayrılmak, galat etmek. — Erstaunen, betroffen sein, sich versprechen, vom richtigen Wege abweichen. çat : çit, kenar, dıvar, çalı, çirpi; çatmak, giriftar olmak. — Seite, Wand, Strauch, Messschnur; Klapp. çatağ : çatı, binanın sakfiyesi, balar; çartag; çatılmış şey. — Gerüst, Bedachung des Hauses. çatala : çetele, çöphat. — Kerbholz. çatan : arabanın yanında-ki seped kanadı ve tarafı. — Am Wagen hängendes Korbgeflecht. çatğal : tepeli, muhaddab yer, yüksek yer, kötel. — Spitzig, hügelig, hoher Ort. çatı : üc ayak, sacayak. — Dreifuss. çatıldu : çatlak, delik, pencere, şikaf. — Gespalten; Öffnung, Fenster. çatlağuc : sakız ağacının semeri. — Frucht des Harzbaumes. çatlan : yaralı, çatlak. — Verwundet, gespalten. çatma : peragende ve perişan şeylerden kurulma libas, yamak hamak. çöpden urma sayyad ağı, çartak. — Geflicktes Kleid, vielfach geflickt; Jagddolch aus Holz, Gerüst. çau : düşmen, yaği, aduv; ses. seda; Türkistan'da bir şehir ismi dir; kayme-i akçe-ki üzerinde padişahın ismi muharrer olup pul yerine tedavül olunur. — Feind; Stimme; Name einer Stadt in Turkestan; Name des Padischahs auf dem Papiergelde, als Stempel gebraucht. çavalatmak : maslahat vermek, beyan-i rey etmek. — Eine Meinung abgeben. çavcı : tellal, kilauz, rehber; ökçe. — Wegweiser, Führer; Ferse. çavdur : sahib-i namus, şanlı; tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berühmt, ehrenhaft; Name eines turkmenischen Stammes. çavdurmak : kişnemek, sinmek, hamyaze. — Wiehern; verschwinden; gähnen. çavli : şahin, doğan yaurusu. — Jagdfalke, junger Falke. çavluk : turun, hafid. — Enkel. çavmak : kesb-i iştihar etmek, meşhur olmak. — Berühmt sein. çavun : nehir, sil, ırmak, çay, yağmur, yağın ve kar fortunası. — Fluss, Regen, Schneesturm. çavurmak : çevirmek, taklib etmek, devirmek, döndürmek. — Drehen, umstürzen. | çavrutmak : etrafı kuşatmak, ihate etmek. — Umfassen, umgeben. | çavruk : gerdab, çevrinti. — Wirbel. | çavurma (çavut) : girdagird, ihate. — Rundherum, Umfassung. çavurtğa : çekirge, cerad. — Heuschrecke. çebir : çöp, saz ve çalıdan urulmuş havlu, çit, kenar, havale. — Holzstück, von Schilfrohr und Stränchern umgebener Hof, Hecke. çeç : balık saydı içün bir nevi şebeke dir, ağ, dam. — Netz zum Fischfang, Schlinge. çeçen : ferzane, zeki; çabuk, tez; bir kabile-i çerakese ismi. — Geschickt, geistreich; schnell; ein Tscherkessenstamm.

çedik : nisvane ve zenneye mahsus ayak kabı ve papuş, terlik. — Frauenstiefel, Pantoffeln. çek : ukde, bend, defter, şehadetname, imza, berat. — Knoten, Band; schriftliches Zeugniss. çekçe : yüze karanlı ve tire gören, mutehayyir, açık göz. — Dem Blicke düster und trüb erscheinend, erstaunt. çekdik : ikde, meyve, çekde. — Brustbeere. çekdıri : bir nevi kaik dir, kadırğa, çekdirme, zevrak. — Kahn, Galeere. çeke : pişanenin iki tarafı, şakike, pek küçük; yoğurte ve katika dahi derler. — Sehr klein, die Hälfte. çekil : tavlanmış, mergule, tura; Türkistan'da bir mevki ismi dir. — Gemästet; gefaltet; Ortsname in Turkestan. çekildam : çabuk gitmek, seri, ildam. — Schnell, geschwind; Bewegung. çekin : omuz başile boyun arası, çimenzar, sebze. — Körpertheil zwischen Schulter und Nacken; grünes Gemüse. çekis (çeke) : kum, remel, kuş üstünde aram eden seh papa, alet. — Sand. çelmen : barani, yağmurluk, aba. — Regenmantel. çeküş (çeküc) : matrak, tokmak, petk. — Schlägel, Keule, Schmiedehammer. çelbiş : mahir, ustad, kyamil, birinci. — Geschickt, Meister, vollkommen. çeleb : tanrı, allah, girdigar. — Gott, der allmächtige. çelek : kova, ağac küp, bal zarfı; Samarkande karib bir memleket dir. — Gefäss, Eimer; eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çelenk : sorğuc, bal mumu, ciğa. — Federbusch, Wachs. çeli (çelpe) : rişte tarbağı, mihnet, meşakket, zünnar. — Trübsal, Mühsal; Gürtel. çelik : pulad, taban, ahen çevherdar, güraş tutanlara bir amel ve hüneri; ilişdirmek. — Stahl, Sohle, beim Ringen gebrauchter Gegenstand; Geschicklichkeit. çelik : eyi, alet-i kinnab. — Gut; Strickwerkzeug. çelim : endam, reftar, suret, kiyafet; nargile, kulyan. — Wuchs, Benehmen, Gesicht; Wasserpfeife. | çelimlik : endamli, suretli. — Gut gewachsen. çeliş : babası ve validesi ayrı ayrı cinsden olup ondan duruyan çocuk. — Kind, dessen Vater und Mutter verschiedenen Stammes sind. çelmek : karma karış, yazı ve saire meşk. — Gemengsel; Schriftmuster. çelpek : yağ içinde pişirilmiş etmek ve yupka, katlama, koyman. — In Fett gekochtes Brod oder Gebäck. çemçe : kefçe, çemçak, susak, büyük ağac kaşuk. — Kochlöffel, Trinkschale, Schöpflöffel. | çemçe balığı : yassi, büyük bir nevi balık dir. — Eine grosse Fischart. çençek : bir nevi ağac ismi dir. — Eine Baumart. çene : kurd, buri, kürk. — Wolf, Pelz. çenkak (çenkal) : çenk, çengel, pence, avuc. — Haken, Kralle. çenke : çengiler arusu karşuladıkları vakit raks ederek, def çalarak, çağırdıkları bir lahn-i mahsus-dur; ekseri 'yar yar' lafzını ahirine redif ederler. — Ein Lied, welches die Tänzerinnen vor der Braut singen und welchem sie gewöhnlich die Worte 'yar yar' anfügen. çenke (çuna) : çene yarışdırmak, lafazanlık, apuk sapuk soylemek. beyhude kelami çok etmek. — Viel schwatzen, mit Worten streiten. çepreşmak : yekdiyerine geçmemek, çapraşmak, çapraz ve arı çıkışmak, beraber koşmak. — Einander nicht erreichen, gleichzeitig laufen. çer : genç, tuvana; bir saz ismi; Şiraze karib bir kariye. — Jung; Name eines Musikinstrumentes; ein dorf nahe zu Siraz. çeranmak : çalışmak, işgüzarlık, sai ve gayret göstermek. — Fleissig sein, Eifer zeigen.

çerci : pilever, sergici, besteci. — Kleinkrämer. | çerçici : ayak tohafcısı, gezdirmeci, tane furuş. — Hausierer, wandernder Krämer. çere : beyaz doğan; hayvanatın yüzü ve kafası, levn ve rengi, çehre; bir nevi şikyar kuşu dir. — Weisser Falke, Eine Art Jagdvogel; Gesicht, Kopf oder Farbe des Thieres. çeren : ciran, komşu; bir nevi kırmızı ve doruya mail at ve peygir; esp-i cerend dahi derler. — Nachbar; eine Art röthliches oder bräunliches Pferd. çerez : kuru, hafif, yeyecek şey, meyve, yemiş, meviz. — Trockene leichte Speise, Früchte, Rosinen. çerge : göçme çadırı, alacak, otau. — Wanderzelt, Hütte. çerh : nisa tayfesinin iplik iyirdiyi bir nevi alet; döndürme dolab, çıkrık. — Ein Gerath, mit welchem die Frauen Seide spinnen; Drehkasten. çerik : diri ve canlı, asker ceiş, koşun, başı bozuk, nuker. — Lebendig, lebend; Soldatentruppe, Leibwächter. çerm : post-i debag, mişin, sahtiyan, kösele. — Fell, Schaafleder, Sohlenleder. çetik otu : yorunca, bir nevi giyah, yorunçka. — Klee, eine Art Gras. çevrik : çevirmiş, füsürde. — Strudel, verwelkt. çıçan : gafil, ferzane, hiredmend. — Leichtsinnig; gelehrt, geistreich. çiçaub : tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines özbekischen Stammes. çiçe : hale, küçük hemşire, içe. — Base, jüngere Schwester. çıçkan : sıçan, fare, sıçkan. — Maus, Ratte. çıçlak : serçe parmağı, küçük parmak. — Der kleine Finger. çiçmak : çözmek, döyme, küşad etmek. — Losbinden, aufknöpfen. çidamak : sabr, sebat, tehammül, katlanmak. — Geduld, das Ertragen; ausdauern. | çidam : sebat, sabr, karar, tehammül. — Ausdauer. çifta : hasir, firaş. — Matte, Kissen. çigit : pamuk çekirdeyi, tohum. — Samenkorn, Baumwollkorn. çığ : dağ, yuvarlanan kar kümesi, kamiş ve çöpden urma yüksek çit; feryad ve figan. — Haufen rollenden Schnees, eine hohe Hecke aus Rohr und Holzstücken; Klage, Jammer. çığamak : çiynemek, paymal etmek. — Kauen, zerstören. çığan : halezade. amzade. — Sohn der Mutterschwester. çığavul : çığıldan, kuş gerdanliyi. — Halsband, Vogelhalsband. çığıldan : kuşların boğazına asılan alaka. — Anhang auf dem Halse des Vogels. çığıldek : büyük girbal, kuş ve tavuk çığıldanı. — Grosses Sieb, Band eines Vogels. çığın : boğça, dört ucu bir yere gelmiş ve dökülmüş ufak boğça. — Mit den vier Ecken zusammengeknüpftes Tuch. çığır : su dolabı, kara içinde açılan yol, iz. — Seitenweg, Wasserstrudel, Spur. çığırğu : ses, avaz, görültü. şamata. — Stimme, Lärm, Geschrei. | çığırmak : seslenmek, çağırmak. — Schreien, schallen. | çığrışmak : birlikde ses, birden feryad etmek. — Gleichzeitig aufschreien. çığıt : çil lekesi, çekirdek kabuklu tohum, pambuk tohumu, ciyit. — Samenkorn, Sommersprossen, Baumwollkorn. çığnak : dirsek, köşe. — Ellbogen, Winkel. çığnamak : ses ve avaz etmek, görüldemek. — Rufen, lärmen, poltern. çiy : çiğ, kamışdan dir perde. — Vorsatzschirm, Vorhang aus Rohr. çiye : alu balu; irik. — Saure Kirsche; stark. çik : ham, napuhte, çi. — Roh, ungekocht. çıkan : üfürleme, kabarcık, dümbel. — Geschwulst, Geschwür. çıkçıb : kulak tozu, yayık ucu. — Grübchen unter dem Ohr.

çiprik : paçavra. çiliş : esnayi güreşde ayaklarını hasminin ayaklarını dolaşdırup yıkmak. bir nevi aheng. döyüm. ägyptische Hirse. — Persische Wasserpfeife. izmek. — Absetzung. — Einbilden. çikramak : uyku kaçmak. yıldam. çink : göl. — Glocke. Stellvertreter des Sultans. çim : Buhara muzafatinda bir şehir ismi dir. — Grau. — Ort wo Brustbeere wächst. — Griff der Handmühle. — Der kleine Finger. beyaz darı. Griff der Ringer. wahr. lafzenlik etmek. — Brustbeere. intifah etmek. çindavul : geceleyin orduyu la ecel et-teftiş gezen kol. hile-i pehlivan. çıpkan : çiban. Auflehnung. uçuk. güldar. sakat. eilig. çinçanak : serçe parmağı. sahih ve rast. gewogen sein. yığınlık. Locke. — Das Steigen. çıkıldık (çakıldak) : yarğucakın ve deyirmenin destesi. çikurtkay : çekirge. ebras. aşik. fevc ile uçar bir kuş ismi dir. ablak. — Geflecht. — Scorpion. — Name einer zu Buhara gehörigen Stadt. çilbur : at reşmesi. uyuyamamak. çilim : nargile. sich wahnsinnig benehmen. nicht schlafen können. aussätzig. benlikli. — Gedränge. kınab altı. ruba. çilak : çiktik. Versammlung. Putz. cebinlik. çil : örümcek ağı ve toru. alacalı. celik. — Lappen. Knoten. Verliebter. öreke. sencide etmek. — An Schlaflosigkeit leiden. bend. çinge : böklüm böklüm. sapı. Kropf. çılpık (şılfık) : bozuk gözlü adam. önce gitmek. kalabalık. acele. bir nevi ayi. çinamak : tesavvür. Name eines schaarweise fliegenden Vogels. kalyan. — Eis. namusiye. Spindel. — Mann mit krankem Auge. ayak dolaşdırmak. — Schwatzen. — Teich. don. — Spinnengewebe oder Netz. çil. (?) çılamış : tefahhüs. Abad ile Kabil beyninde bir mevki dir. — Heuschrecke. huruc. çıpkalış : izdiham. kursak. çükürtke. çilğava : kızıl tilki. çilik : pay ve pic vermek. çingirik : mısr darısının payesi. — Rother Fuchs. — Irrsinnig werden. vielfarbig. sich aufblähen. — Schwellen. çingirağu : çıngırdak. cemiyet. çimbay : Samarkand hatasında bir kasaba ismi dir. eine Art Musik. — Recht. tez. Vorhang. uykusuzluğa mübtela olmak. çildam : çapuk. Gürtel des Pferdes. çeke. çipar : kır. — Schnell. çimildürük : perde. çingsank : hediv. — Während des Ringens die Füsse um yene des Gegners schwingen und ihn zu Falle bringen. çikin : omuz. çiklik : çilek. hal. mergule. çilelik. çike : aşıkın çukur tarafı. — Eine Art Wildhuhn. cit. cerad. çir : made. — Hohler Theil des Knöchels. — Schleier. — Untersuchung. — Weibchen. budalalık etmek. | çikdalik : ikdeli mevki. — Eilend herbei laufen. divane gibi bâzi hareketlerde bulunmak. Üebertretung. ikde. araşdırmaklık. — Khediv. kuyu dolabı. hırsız. zünnar. scheckig. — Maulkette. Abfall. vekil-i saltanat. çiparmak : kabarmak. çıkğuk : çıkık. . zwischen Abad und Kabil. toğanak. aufgeritzt. çikdirmak : çıldırmak. — Den Fuss stellen. tecavüz edici. fleckig. — Schulter. çil : bir nevi yaban tavuğu. çin : cin ebru. çıkğur : uruc. ebreş yüzlü. çimsalmak : dört ayak koşmak. ukde. — Name einer Stadt nahe zu Samarkand. — Weisse Hirse. — Erdbeere. Rand. Ausschlag. — Nächtliche Wache zur Prüfung des Lagers. kenar. — Brunnenrad. çılpıldamak : çatır çatır konuşmak. çıkrık : küçük dolab.çikda : unnab.

şadrevan. | çiriklamak : asker ve leşkeri sevk etmek. Unreinigkeit. sahib-i hayma. ceviz ve fındık ve badem gibi meyveleri diş ile kırmak. çalı ve çirpi. Springbrunnen. — Reihe. umfassen. neşter urmak. ruhsare. çıvlamak : hiraş tahdiş etmek. çişmak : çıkarmak. def etmek. tırnağla didiklemek. koşun yola salmak. — Wasserschlauch. ibrişim furuş. çivilmak : ağzına geldiyini söylemek. hayma. — Seite. — Honighalwa. durchlöchern. açmak. Zorn. — Eingehüllt. çengel. sayeban. Haselnüsse und ähnliche Früchte mit den Zähnen aufbrechen. çivremek : feryad etmek. teraş. çırmanğan : sarılan. — Vertrocknen. cemitlemek. çiritmak : hicab etmek. staunen. . kir. nuker. çirğaulan : ehtiyar at. — Junger Haase. — Betrachten. Gesicht. | çırğamak : zevk sürmek. — Belustigungen. — Dünner Regen. umwenden. çıtkalamak : parmakların ucu ile diken gibi nesne çıkarmak. çırğalanik : Herat taraflarında seyrgyah. delmek. çirka : saf. SoldatenJagd. çircaymak : kahkaha ile gülmek. sahib-i destgyah. — Schmutz. Sonnenschirm. eyreti. — Soldat. — Sich erlustigen. sarmış ve dolaş olmak. | çişindirmak : birisinin libasini soyup çıkarmak. ceriş. nil. sayıklamak. Indigo. melfuf olan. şekl. oynamak. taraf. terencübin. soyundurmak. Schnitt. çirpi : çirpilmiş. — Zornig. Mauer. çirik : asker. runzeln. — Drehen. — Farbe. büküm. ipekci. — Verwickelt. Haken. mutehayyir. koşun. — Dünn regnen. divar. çirtmak : çarpmak. çivramak : çevirmek. bir mahal ismi dir. — Einhüllen. çişak : tauşan yaurusu. — Wange. | çismak : gayet ince yağmur yağmak. — Sich schämen. çirkinsimak : beyenmemek. — Altersschwaches Pferd oder Thier. çitr : şemsiye. Rand. Manna. zerkratzen. | çırmaşmak : sarmaşmak. rim. çirkmak : mulahaza. — Soldaten gegen den Feind schicken. çırmamak : telfif. | çirkalık : hem katar. — Mit der Fingerspitze stachelartige Gegenstände herausziehen. katar. Bleicher.çiray : çehre. elde oğuşdurup çıkışdırmak. döndürmek. gayet ince yağmur. işretgyah. — Missfallen. Falte. çirimak : kurumak. saz çalmak. çiskin : kırağın incesi. gazab. cirt : su tulumu dolabı. — Klagen. dönmek. boruşmak. hiddet. — Vorhang. forttreiben. — Hässlich sein. was einem in den Mund kommt. — Aufbinden. perde. küşad eylemek. spielen. Nachdenken. kart hayvan. çivit : reng. Promenade. — Putzer. Nüsse. — Jemandem der Kleider berauben. Einbildung. — Anschlagen. | çıtuk : dargın. | çivürülmek : büklenmek. çıt : kenar. leşker. eine Jagdart. rica eylemek. bitten. — Belustigungsort. tefekkür. falsch. Mensch mit bösem Gesichte. Zug. işu işret. | çirpici : kasar. Musik spielen. — Sich einwickeln. zevk-u sefa. mutalâ. mizab. gerdab. tırnak. Wirbelwind. Nagel. Heer. ordu. | çirkinmak : bed olmak. — Starr blicken. boya. baran ve boran. çırmaş : sarmaşık. faulen. Zelt. leşker seydi. | çırğamış : iş-u işret. | çivürük : çevrinti. — Laut lachen. çirim : boruşuk çirk. bir nevi şikyar. — Sagen. Truppe. bezm. bed çehre. çürümek. çıtmak : türş çehre. devirmek. — Mit Nägeln zerreissen. çis : kudret helvası. — Wirbel. sarmak. — Saures Gesicht machen. — Sich krümmen. göz dikmek. — Gestrüpp. çivdirmak : çıldır çıldır bakmak. dargın bulmak. ihate etmek. hayal.

agnam sürücüsü. çoğan : çöki. — Topf. Schäfer. — Zusammenkommen. zerschnitten. | çopan kuşu : serçe manend bir kuş ismi dir. takılmak. çopuşmak : öpüşmek. çokal : örtü. çızığı çekilmek. cedvel. çoturgay : sap. karınçka. sürme. — Farbe. çor : ince çöp ve çalı. çanak. fıçı-ayran. | çopuruşmak : sıkı sıkı yığmak. — Sperling. — Verfault. gömmek. geseiht. çoğurçuk : küçük bir perende ismi dir. — Mit den Schnäbeln sich schlagen. — Grabenförmiger schmaler Weg. Pelz. lang. iri başlı çoban köpeyi. sich herum drehen. Hirt. çolmak : çömlek. çorğa : yayık. hat. — Jagdvogel. kulak. balık kılıcı. aksak. einfarbiger Stoff. — Pelz aus dem Haupte der Eiskatze. çokalik : bir nevi turşu dir. domuz yaurusu. savlecan. gölge. grossköpfiger Schäferhund. | çopan aldatan : kırlangıçdan büyücek bir kuş dir. Knüttel. zum reinigen von Kleiderflecken. kürk. çiçek bozuğu. çizgi. toplamak. — Seifenkraut. — Sperlingahnhcher Vogel. — Breit. aufgelöst werden. raks eylemek. — Sich bewegen. çopçomak : iddihar etmek. — Kleine Ameise. toplanmış şey. blatternarbig. çokak : eyilmiş. cadı kuşu. Mischspeise. çokluk : sincab başlarını toplayarak anınla dikilen kürk. çök : reng. tecemmü. Griff. çopan : rai. çalı çirpiden mâmul ev. best-u bulend. arık. cercerek. çobar : kır donlu at. Krummstab. — Schimmelfüssiges Pferd. şül. dar yol. kulp. — Wächter. çöpden mâmul kefgir. genç. çizmak : hat çekmek. çotur : yası. Linie. topuz. kesret. — Sich verbinden. çopçorğa : kamçının destesine örenilen çerm parçası. çokmar : çokmak. Schöpflöffel aus Rohr. çolpu : pelev edici. schlaff. çalık. çoğa. tanzen. — Striche ziehen. — Lahm. derin kazmak. izdiham. deste. etrafda devran eylemek. Hammer. Linie. Henkel. çopçok : serçe. çökük. — Pferddecke. çoprumak : yekdiyerinin izince gitmek. çolak : topal. — Keule. — Roheisen. çomadu : küçük karınca. keltek. graben. — Sich küssen. yığmak. çokan (çokaç) : matraka. — Aus Gesplitter oder Holz verfertigtes Haus. sammeln. çoğa : seba yaurusu. deste. tokmak. Falkähnlich. — Hinter einander gehn. klein. Ferkel. melbusatın kırını gideren ve beyaz edici bir nevi erk ismi dir. Gefäss. çokuşmak : kuşlar ğağa ğağaya tutuşmak. bir kuş ismi dir. atık. — Name eines kleinen Vogets. bir parça. — Grille. rahşanen puş. — Theil des Fettes am Schwanze. sığırcık gibi. schwach. körpe. oyulmuş. — Holzseiher. çalılık. zaif ve uzun. Vogelname. çopur : sık. çopurmak : teaffun etmek. çözülmek. bir nevi açar. lenk. yüzünden bus eylemek. Gedränge. ham demir. — Mager. — Huhn. — Gebückt. — Stiel. yalınız rengli olan kumaş. . köpü. — Schlager. | çopruşmak : sık sık peyveste. kutur. karçuga gibi. ab-i revan. çopak : şikyar kuşu. ein Stückchen. çızlık : kuyruk yağının kıkırdağı ve yanığı. yılgın ve kamışdan kefçe. kab. — Aufhäufen. çıznık : ark gibi sapan yolu. rah. küncişk. çizilga : orak böceyi. sich anhängen. miçkay dahi denir. çokan (çoyan) : döke demir. auch miçkay genannt. — Butterfass. — Lederstück am Griffe des Kantschuk genäht. — Eine Art Säure. çorpa (çörpe) : pilic. çekiç.çizginmak : duru cevelan etmek. — Dicht. hat. Junges vom Wilde. jung.

çöp : münasib. bir şeyin dadını takdir eylemek. biyaban. çulğamak : ihate etmek. efsane. çuçğa : domuz yaurusu. örtmek. — Ferkel. yuğ. Rossschweif. — Kameelwolle. bürümek. gerdenlik. — Süsslich sein. Pferdedecke. çevirmek. hesab tahtası ki birden milyona kadar belinir. çumala : kadınların gelübendi. şirin. gebrochen werden. çuyan s. — Hintertheil des Schiffes oder Kahnes. | çulğu. Wüste. | çuçuluk : tatlı. Schwein. müdevver. yorgan. şekerlemek. glühende Kohle. — Ein Staarartiger Vogel. hınzır. — Süss. Brod. — Verläumder. — Beseitigen. çöl : kır. çuçuk : tatlı. yavru. çumalmak : çummak. — Heuschrecke. çuçak : sac ayak. — Untersinken. sözcü. tief. çökme : bayrak. — Eine Art Vogel. çullamak : çölde kalub suyu talib olmak. çulpan : çoban yıldızı. güymek. — Flussbett. — Weisse Hirse. çuldu : mukyafat içün verilen enam. misr darısı. ekmek. çöker : alacalı. — Ausgelöscht sein. in die Hände der Krieger gerathene Güter. çalı. peşm-i şütür. örtülmek. kurz. çökündi : gemi ve kayık kıçı. . çulpa : lafzenlik. — Höhlung. ateş kesilmiş kömür. gevezelik. kab. | çuçamak : tatlı olmak. — Prahlerei. — Bunt. Zwerg. çuçutmak. susamak. lezzetlemek. fikr ve endişeye dahi itlak olunur. bedecken. inhirab eylemek. muhtelif el-unvan. — Passend. örümcek ağı. ceng-averler ellerine geçen mal. Strauch. ab-i revan mahalı. | çuçuklik : lezzetlü. Holz. Ebene zwischen zwei Bergen. — Erzählung. — Süss machen. çokan. tatlı. çudamak : münderis. bürünmek. at örtüsü. — Süss. Rumpf des Kameels. bend. çulğak : örtü. kızgın od. Grille. — In Feuer verbrennen. gerek erazi tinab ve dönüm çöt ile zarb-i taktim edilir. çörka : çay yatakı. — Korallenschmuck auf der Kutschme der Kalmuken. lağım kuyusu. çörkak (çörak) : çörek. boğa. çulçu : bir nevi kuş ismi dir. külçe. çuymak : ber taraf etmek. Fessel. şikayetçi. çirçir. beyaz darı. — Sich drehen etc. turgay.çökçak : sığırcık nevinden bir kuş ismi dir. vielfarbig. çörtke : çekirge. gövdesi. Pferdedecke aus Haar. birun. kaplamak. köstek. çulka : dere. Hülle. zarf. — Kette. Besorgniss. rund. çöke : devenin göysü. würdig. şikest olmak. Ortsname in Turkestan. Rechentafel. sancak. gerek para pul gerek zehair. çuda : deve yönü. — Decke. — Halsband der Frauen. | çuçukanmak : tatlıya temayül olmak. şekerli. deyirmi. — Süss. ağac. Geschwätz. çörkamak : ateşde alazlanmak. çulan : zincir. — Süss sein. budur. köy. — Süss. iki dağın ortasında-ki musattih ova. Spinnengewebe. — Anhöhe. — Brust. nar. umfassen. sahra. nan. — Kuchen. çukur : cevf. Einöde. layik. — Thal. cüce. batmak. — S. çuğ : kalmükların külahlarına dikdikleri ziynet ve mercan. arka ve duman mahalı. sinesi. | çuğullamak : nemmamlik etmek. çöt : necar tişesi. | çulğanmak : kaplanmak. Türkistanda cihun nehrinin kenarında bir mevki ismi dir. çukari : meke darısı. Grube. — Geschenk als Belohnung. — Der eiserne Dreifuss. şirin etmek. toplanmış. in Verderben bringen. tuğ. fesade vermek. suya dalmak. — Morgenstern. — Fahne. kıldan urma at puşidesi. doru. — In der Wüste durstig werden. çuğul : nemmam. — Drehen. çörçak : beyhude kelam. çuçutmak : tatlandırmak. | çuçuman : leziz. — Das Beil des Schreiners. derin. — Verläumden.

— Ein im väterlichen Hause gebliebenes schwangeres Madchen. das ins Geheime mit ihrem Verlobten verkehrt. — Eine sehr grosse Geige. — Gefährte. münasib. bafte. — Spielend in Wasser baden. çükarmak (çükürmak) : deveyi oturdurmak. — Schöpflöffel. çüzük : gevşek. açık. Grube. çapar Z. schneidend machen. — Scharf. . kese. — Sperling. offen. çumluşuk : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. çusurmak : itkin ve keskin ve burran etmek. — Thier mit fehlerhaften Ohren und Hörnern. çörten balığı. çumuş (çumşuk) : büyük kefçe. çanak : kulakları ve boynuzları mâyub olan aibnak. islambol ve rum yâni paytaht-i al-i Osmanda tütün ve duhan çekmek üzere bir alet ve esbab dir. diz bökdürmek. külak. secde eder gibi. çure : iş. çunçuk : kırlanğıc. schrauben. cedvel. coskun söylemek. yayla balığı. Flussbett. bedava. halayik. — Die Spritze. derin su yataklığı. — Art Peitsche. — Rübe. refik. müft. — Grosser Esslötfel. çummak : suya dalmak ve batmak. balçık. — Den Kopf hängen lassen. çunkaymak : denk durmak. — Aufstreifen der Beinkleider. çömmek. — Futtersack. Paar. zornig sprechen. Kehle. — Männliches Kalb. çumça : çümçe. kaldırğac. — Schwalbe. çüşkür : fışkırık. çündük : ibriyin emziyi. Odaliske. çupuk : uzun deynek. S. gayet iri keman. — Kleines Sumpfloch. — Langer Stab. Tasche. başı aşağı. çur : zukur buzağu. | çüzülgüc : çözölmüş. kasab. dağarcık. — Untersinken. bankak. çontuk. suya yatup çıkmak. susak. — Duftiges Gras. suya dalup çıkmak. küşade. Rohr. bei den Osmanen gebrauchtes Rauchgeräth. burun. muamma. çumçak : serçe kuşu. boğoz. caban : hafiyen namzedi ile kavuşup pederinin hanesinde hamle kalan kız.çuman : tenbel. çumur : şalgam. ebter. yatırmak. lağaz. çürdük : muattar bir ot dir. çukur. kesik. çuri : cariye. Eifer. Schlamm. — Schleuse. — Geschenk. çökdürmek. çükürtke : çegirge. çürten : lağm. | çumunmak : çömülmek. yoldaş. yıkanır gibi oturmayarak çöküp eyilişmek. Geflochtenes. susak. çunçurğa : saç örmesi. das Niessen. — Aus dem Wasser tauchen. çumbak : bilmece. sürgün. atse. — Magd. Faust. kahil. tobra. Schöpfgefäss. çumurğay : su ile oynaşmak. arkadaş. doğru yiğac. leblebi. çümük : batak yer. — Name eines ösbekischen Stammes. | çüşkürmak : atse etmek. Gang. çift. — Geöffnet. geeignet. çumri : yalancı. — Mundstück des Kruges. — Überschwemmung. — Räthsel. — Locker. — Sumpfige Stelle. layik. müssig. fışkırmak. | çürten gölü. küşade. gefçe. çükür : iri saz. umsonst. — Aufwallen. — Heuschrecke. — Niessen. çülak : gerdab. C caba : bahş. kefgir. — Lügner. çuşmak : sular kınayup taşmak. kasırğa. gayret ve cesaret. çünkül : ufak bataklık. verstümmelt. Sturm. aufgelöst. göl. Maiskörner. çumranmak : teşmir-i sak-etmek. odalık. — Faul. yumruk. çuntay : çanta. — Das Kameel niederknien lassen. çevre otu. büyük kaşık. çumçuk.

humbar-hane. Strauch. deycur. Grenze. nisa taifesinin boynuna asdıyı zer-u ziver. encam. celeb : fahişe. meral. . — Thau. — Wetterumschlag. lay-hane. | carcı : tellal. — Dienerin. | car çekdirmek : çağırtmak. lisan-i cağatay buna mensub dir. Geschäft. carucer : seda. Edelstein. — 'Nierenstein. — Sache. cebe : yürüş. ahu. — Stimme. cencal : gouga. cedde : inkilab-i hava. — Schwarze Stückchen im Getreide. büyük. ot. ceride : yüksüz. zehre. laut ausrufen. tellal çağırtmak. — Vogelgras. — Wahrsager. Koth. bülend avaz ile bağırmak. çirpi. gross. sert. ruy. luli. zor ile tekellüm etmek. Verlauf. gül. camlanmak : istikrah ile söylemek. cehre : mahrem. Bild. asiya-i vustada bir rütbe. — Kostbarer Stein. cerik. cağatay : cengiz hanin üçüncü oğlu ismi dir. — Ausrufer. mestur cengiz han. kaşgar tarafında meşhur dir. kyar. cengiz : kavi. ceri. — Hirschkuh. Kampf. welcher Iran und Turkestan trennt. — Halsband. — Sumpfloch. mahsulat-i eraziye. Sturm. cerav : zikiymet taş. — Ausrufen lassen. — Anzeigen. Filz. biş buğday. cende : dervişlerin geydikleri yamalı hirka. münecim. heykel. rose. Ziel. cencek : bir nevi ağac dir. Rath. şura. ceyhun : Iran zeminle Türküstani tefrik eden nehr-i cesim. cercerek : orak böceyi. cebek : gerdanlik. Gras. batkak. — Gefleckter Mantel der Derwische. — Hure. hohl. cedde taşı : yede taşı. Goldschmuck am Halse der Frauen. cenk. lal ve yakut ve inci gibi. tufan. Rangstufe in Mittelasien. Pulvermagazin. canak : üzengi. ceh : şebnem. uluğ. — Leicht. — Streit. Dirne. cankı : iş. işini yoluna koymak. — Türkmenischer Stamm. cadi. nida. hafif. — Rath geben. Finsterniss. dağdan bilakis zuhura gelen ses ve avaz. seine Ansicht aussprechen. nihayet. Zauberer. cavruncı : falcı. münadi etmek. Pfeilspitze. cavruntı : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. Gazelle. rutubet. Amuderya. silah enbari. boran. carank : aks-i seda. çul askeri. meşveret vermek. ses. padişahin culusını halayka neşr edici. nemed. uruspu. — Der grosse Fluss. musluk. Schwester. gürültü. — Mit Widerwillen sprechen. asliha-i nariye. cendek : kuşların otu. yağmur içün üzerine efsus okuyup suya atdıkları bir nevi taş. — Bogenspitze. der berühmte Dsengiz khan. kühn. beyan-i rey etmek. — Geschwätz. Feuchtigkeit. cemce : bataklık. carlamak : ilan etmek. — Name des dritten Sohnes des Dsengizkhan. — Kleiner Baum. — Steigbügel. mit dem man durch eine Art Zauberei Regen hervorbringen zu önnen meint' Z. Feuerwaffen. Amuderya. Erzeugnisse des Bodens. — Widerhall. çi. zengi. vom Berge schallende Stimme. maslahat. had. cercer : lafzenlik. kahpe hatun. cebhane. cecek : küçük ağac. caş : tunc. çalı. Ausruf. ilan. baçı. ateşde burulmuş kıl ve saire. erklären. münadi. ceridi : tavaif-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. — Kräftig. reftar. sahir. Zapfen. kepek. Arbeit. Buhlerin. — Gang. cevahir. cavalatmak : maslahat. Sterndeuter. çeyran. — Heimchen. ceyran geyk : geyk. bezeichnet auch die Sprache çagatay. — eine Baumart. — Ende. nuker. hademe.cacaça : gayet. stark. kirec-hane.

acele. cirahet mismar.ceşte (ceşne Z. deni. — Lappen. rica. cildam : ıldam. — Oh weh. fleissiger Mann. feuchtes Wetter. Bewegung. tarlaları taksim ve tefrik eden dıvar. widerstehen. bunce. pare. geym. çingyane. cilav : ilerü. Stallknecht. cibehane. iklil. cikiciki : aman aman. taleb. cevane : güyercin yaurusu. deren Oberfläche durch Hitze verhärtet ist' Z. ciciğ : koyunun kuyruğunun yağı. — Schnell. Schild. cevari : misir darısı. — Zügel. harba. — wie. ciğciği : kamış ve hasırdan örme çit. erster. dayanmak. Stechmücke. Lanze. cibe : esliha. einsam. nemnak. Fliegenvorhang aus Rohr und Matte. omuz. Haut. — Beziehungswort. çabuk. cevatmak : sabileri teskin etmek. — Mann von niedrigem Wuchs. yayın orta yerine konulan ipek parça. Schild. barudhane. kalkan. evvel. siper. — Sich mit einem Schild bewaffnen. birisi bir cenha ve müttehim olduğu vakit istintakda refikini beyan etmeye denilir. bu menval. — Sieb. — Hirse. Nagel. alte und zerfallene Leinenstücke. Speer. Federbusch. Rüstung. ciğan : halezade. çalak ve titik insan. efser. — Das Fett des Schafschwanzes. — Graben. mikdar gibi. ein mit einem Verbrechen Verdächtigter verräth seinen Mitschuldner beim Verhöhr. cidamak : sabr-u tehammül etmek. — Halskette der Vögel. — Ertragen. hurtiger. ciğa : hakanlara mahsus tac. der nach dem Thauwinde eine harte Oberfläche erhalten. zenbil ki gayet büyük. gemein. cibar : rutubetli hava. — Sohn der Tante. cibay : çivi. wiederholt flehen. silahlanmak. mukerrer yalvarmak. köhne ve fersude bez ve basma parçaları. bozağ. cibrik : paçavra. — Krone der Chakanen. — Feucht. cığır : üzerine rüzgyar eserek katlanmış kar. begehren. Gebiss. — Fliege. — Wurfspiess. Krone. pişrev. kem. Hallebarde. kilade gibi. — Wünschen. cilikyar : yular. sorğuc-i şahi. weisse Hirse. grösser als das Tambur. — Kinder beruhigen. cevaz : at ve ya deve ile dönen yağ mengenesi. — Durch ein Pferd oder Kameel getriebene Oelmaschine. yular. — Bergziege . cib : hendek. bu miktar. pis. sich stützen. sinek girmemek üzre kamış ve hasırdan kapu perdesi. Beispiel. cil : çit. temennah eylemek. — Waffen. — Vorwärts. hintergehen. mukavemet eylemek. cilay : edat-i nisbet dir. siper. cibin : sivri sinek. | cibelamak : kalkan örtmek. Wunde. — Keil. feryad. aldatmak. mücerred. tabiye. Kalb. — Seidenstückchen in der Mitte des Pfeilbogens. çiğ. . figan. namus. — Obertheil des Armes. ciber : dağ keçisi.) : bir nevi büyük dutar dir ve saz. cil çekti. — Aus Rohr und Matte geflochtene Hecke. cilamak : arzu. | cilayın : bunum gibi. ateşe tutularak hararetden bürüşmüş olan deri. Armer. asiya-i vuştada meşhur dur. berühmt in Mittelasien. cida : nize. mizrak. cilğu : kuşların boğazlarına takılan gerdanlık. — 'Schnee. beyaz darı. Bitte. — Eine Art grossen Instrumentes. tamburdan büyük. işgüzar. müflis. cet : alçak adam. Schulter. — Hecke. cile : tefakküd. Pulvermagazin. düzgün. cığılduz : girbal. sinan. mıhca. seyis. grosser Korb. Zigeuner. Schanze. tez. mesel. wie er. Mauer zur Trennung des Brachfeldes. — Taubenjunge. cilcik : kolun yokarısı. Halfter.

zevle. — Klageruf der Vögel. muamma. bir semte mütevechen hareket eylemek. — Trennen. nağma. hânende. Art Zwiebel. şarki. cimçik : serçe. sefine: mecmua. — Verrathen. cunk : büyük barkeş deve. leb. cirayım : Özbek'lerin bir nevi şarki ve türküsü dir. bey. falbin. reys. heme. buri derisi. circir : çerçer. cümle. — Fluss. — Sperling. — Hemd. dönüm. — Muthig. Junge. pamuku tanesinden ayıran alet. tumşuk. erig. Griff. bütün. kanarya. soğan. pirahen. Freund.oder Schafwolle. hakikaten. — Werkzeug zum Reinigen der Baumwolle. cudri : umera. Geschrei der Vögel über Leichname. beseitigen. liebliches Kind. — Heuschrecke. cuvun : nehir. koşun. cöki : çingyane. ırmak. cilkava : başı parlak tüylü bir nevi kızıl kurd. asker. — Vernichten. keçi ve koyunun yünü. — alles. — Wasserpfeife. — Kleiderreiniger. cumbak : türkü. berbad etmek. dilber cüce. Schachtel. D . mit glänzendem Kopfhaar. cubur : kıl. cudurk : avuc. cerad. wahrlich. — Lied. Anführer. cürke : bir nevi ördek dir. kıl. cumci : gömlek. ciurtka : çekirge. cüm : kyamil. budala. Wahrsager. cök : kuşların şiveni. caymak : ber taraf etmek. Zauberer. — Umhegung. wilde Ziege. bez. ganz. — Schnabel. — Ziegen. langen Kahnes. cirmak : dolanup seyirtmek. kabza. cirik : cesur. genç. bilmece. hokka. — Krummholz. sevimli çocuk. şikenc. cirici : elbiselerini temizleyici. kanat. bey. gemi. çay. cuzbuba : hindistan cevizi. Wäscher. divane. cimdik : karha. çevrilmek. — Flache Hand. cink : arkadaş. cöğ : boyunduruk ağacı. sahir. rical. cinli : divane. dost. yol. Schiff. yabanı keçi. — Eine Entenart. tam. schreiten. cilli : cida. Wolfseder. Essig. — Eine rothe Wolfsart. Flügel. — Häuptling. gitmek. — Vogelfeder. Sammlung.cilim (çilim) : nargile. kalyan. cimdiklemek. Gesang. civrunti : çavruntu. — Gefährte. — Ruder eines grossen. bahadur. halac. sirke. — Sich drehen. | cimcimak : gamz etmek. — Zigeuner. burun. — Linker Heeresflügel. Bach. ahmak. yük. — Lastkameel. cunumak : atf-ı inan etmek. — Ziegenbock. cündük : ğağa. cuvanğar (cuvankal) : leşker sol cenahi. Gedränge. kneifen. ileri gelen ağa. cura : yabanı soğan. civir : teke. bökülmek. refik. cuya : büyük ve uzun kayık küreyi. cur : atmaca kuşu. — Verrückt. Genosse. List. cimdiğan : kuşların tüyleri. çift. — Unerwarteter Gast. meysere. cüci : bağteten gelen müsafir. verrückt. cirib : altmış arşın mürebba. gebogen sein. peyazdeşti. kamis. Soldat. Lippe. — Sich beeilen. came şuy. dumm. deli. — Kokusnuss. leşker. kürk. — Kanarienvogel. cüre : arkadaş. izdiham ve halabalık. Joch. Krämpler. taze. cimdiklemek. — Wunde. vollkommen. kühn. Pelz. — Wilde Zwiebel. kuşlar leş üzerinde bağrışmak. Räthsel. Unterkleid. — Gefährte. — Sechzig Quadatellen. kibar. Krieger. cirilmak : böküm bökum olmak. — Eine art Lied der Özbeken. remal. — Sich krümmen.

cariye. halayk. ausserhalb. çekmek. darayı : canfes. yakmak. nemek. dan burnu : böcek. darhan : tarhan. dağıl : haramzade. daruğa : Türkistan'da bir rütbe ismi dir.dabğuli : bir nevi isperme. Vorwurf. Rival. büyük baba. darımak : duçar ve giriftar olmak. kır. Gemenge. büyük göl. baid. — Salz. zarf ifade eyler. heftiger Wind. — Schulter. Verbindung. Rangstufe. — Diese Gattung. tış. rakib. yu. — Gift. | darıtmak : getirtmek. dayın : düşmen. dadek (dedek) : keniz. gemici. dağ : yanık nişan. rezm. — Dreifuss. dalay : deniz. üfürleme. dabku : serzeniş. usfur. validesinin pederi. — Immer. daşırğanmak : yürürken ayağını taşa dokundurmak. bu kadar. Gauner. fortwährend. dağan : üç ayak. çöl. duş. — Feind. — Treffen. dalu : tak. yaka ve kenar ile yol yürümek. See. — Während des Gehens mit dem Beine an die Steine streifen. ova. bu cins. sırt. kabarcık. | dağlamak : ateş ile nişan yapmak. Woge. getirmek. cins. bir rütbe ismi dir. davda : edat dir. her şeyin mayesi. aff-i umumi.) : öz. um sich zu verbergen. muglak. — Einöde. Widerschein. isabet etmek. yazuk. cebel. takdim etmek. haric. damğa. Name eines Grases. derya. — Am Rande gehen. daş : uzak. rüzgyar-i şedid. çuri. begegnen. — Sperling. — Grossvater. Schulter. bu rütbe. Rücken. — Tadel. dada : dede. harirden mensuc kumaş. das Huf der Thiere beschlagen. — Taffet. bölük. — Bringen lassen. Heer. — Sturm. uşr ve harac istifa edici. — Betrüger. dalğa : dalga. vergi ve teklif-i miriden müstesna olan sahib-i ferman. Samarkanda karib bir mevki ismi dir. eiserner Helm. — Wölbung. validenin büyük biraderi. sahra. — Rückseite oder Schulter. dabulğa s. der besondere Privilegien genoss' Z. diese Stufe. seitwärts gehen. daldırma : ters. — Verkehrt. — Brandmal. Mädchen. — 'Titel eines Würdenträgers. Gattung. hilekyar. — Magd. tepe. cemiyet. behördlicher Aufseher der Saat. hayvani nal-i bend etmek. melamet. Wüste. — Name einer Vogelgattung. — Partikel. dal : arka. omuz. dala : biyaban. — Berg. damuzluk. dağar : harb. pederinin pederi. dana burunu. — Rangstufe in Turkestan. dalav : ağı. omuzu. sac ayak. damnalamak : itekle gitmek. damarluk (damadluk Z. dabusun : tuz. davul : boran ve furtuna. Geschwulst. etrafdan yürüşmek. dabkur : deste. daldağay : bir nevi kuş ismi dir. — Weit. Steuereintreiber. omuz. dayma. . başa geydikleri demir külah. dağser : serçe kuşu. mevc. kötel. davulğa. çok kimesne. şahi. — Meer. bringen. — Ein der Pferdedecke ähnliches Ding auf den Rücken nehmen. Grundstoff jedes Dinges. — Welle. Seidenstoff. daban : dağ. zakum. aks. Ortsname nahe zu Samarkand. Anhöhe. — Truppe. — Insect. taraf-i hukumetden harman ve zahair muhafizi. dara : hemişe. Hügel. | daldalamak : turğay gibi bir şeyin arkasına girüp saklanmak. zehir. — Blase. — Krieg. — Brandmarken. — Kern. dalda : her şeyin sırtı. dağ vurup yakmak. dadunklu : bu miktar. bir giyah ismi. arkası.

— Starr blicken. Muttersschwester. yençtırmek. | deluçe doğan : muymul kuşu. — Den Fuss bewegen. — Deckel des Feuerherdes. gibi. auch Zelt. — Gepanzerter Helm. hargah. — Tisch. Kälte. Sitz. nimten. | dib yakusi : Alınca han bin Türkün oğlu ismi dir. encümen. büyük zil. der untere Theil. dikilay : mintan kısa elman çapanı. deyerek. okumak. çay. — Unterlage. — Sagen. desturhan. Beruhigtsein. tepengü. Mulde. dikir : kavanos. — Sich beruhigen. Sattelriemen. lesen. — Zelt. ayak altına almak. Mörter von Holz oder Stein' Z. hayme. dayre. dergaş : düşmeu. | dekiştirmek : bir seyi alup digerini vermek. deslab : evvel. beraber olmak. serma. dibsa : kazanı ocağindan alırken üzerine vaz edecek ağacdan mâmul bir alet dir. yaygı. kurzes Kleidungstück. Rubestelle. kus. otağa dahi denilir. muayene etmek. — Sagend. çinemek. beyan. iki tarafdan ayak vurmak. dibsamak : ayak depretmek. Trommel. zertreten. simat. encümen. destesi. um auf die Saat Wasser zu ziehen.davulğa : zirihli külah. — Kurzer Rock. — Zeuge. alt. tecrübe. — Eine Art Sperber. taht. — Krug. dınkı : durak. aram bulmak. Anfang. dubulğay. dolab ve cikre rabt ederek zurâta su çekmek içün yapılmış saksı. | dabulğa : davulğa. hevdec. — Tischler. tikin dahi denir. — Sitz des Kindes in der Wiege. — Splitter um das Zelt herum. früher. — Wahlen. demet. dekşirmek : deyişmek. bir yerde aram eylemek. — Entartet. ifade. farig olmak. nihayet. payende. Stammname in Turkestan. şita. deme. 'Trog. — Hagel. rikab. Grundlage. Gesellschaft. istirahat. dinlenecek mahal. | dinkmek : sakin. dikin : tâ. an einem Kasten gebunden. def. Gesellschaft. stossen. dekle (tekle) : mintan. mukaddem. sprechen. dikalay aba ve kaba dahi derler. süt alatı. — Milchgefäss. — Ruhig bleiben. — Bis. sanamak. kapak. vorlesen. tekellüm etmek. — Sich ausruhen. beste. meclis. Bündel. dibilik : bir şeyin nihayeti ve altına dizilmiş husus şey. desterhan : sofra. | debelatmak : idam ettirmek. — Umwechseln. mabeynci. | dirim ayun : alaçuk. demirden bürg. Pauke. beisammen sein. Überfluss an Waizen. ayakda durmak. demel : tembagu yaprağı. delberçin : taht. ibtida. — Dolmetsch. deluçe : azgın. beaufsichtigen. dirim : alaçukın etraf ve devresinde-ki çöplere denilir. Bediensteter im Serail. dir : subh. Gefass. buğda içinde olan fazla. esas. Mütze aus Eisen. — Verderben. debelamak : kahr-u helak etmek. — Thron. irgendwo ausruhen. diman : demek. dinku (?) : üzengi. cemiyet. dengel : cemiyet. bağ. dinamak : imtihan. intihat etmek. dib : deyüp. Lied. dilçik : zebanhord. — Winter. tebdil etmek. dubulğa. — Tabakblatt. tilçik. auch tikin gesagt. piş. erzählen. mit dem Fusse stampfen. Thau. dibi : dolu yağmuru. — Morgenroth. — Versuchen. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. diklaşmak : dik dik bakmak. örmek. ayakile yeri ve hayvani depmek. Schneegestöber. — Feind. Topf. sandal. dermak : tirmak. ruhen. yau. di : kış. dastan söylemek. validenin büyük hemşiresi. prüfen. Tafel. — Erst. — Mantel. tanuk. — Versammlung. — Verderben lassen. . dibek : beşikde çocukların altına konulan oturak. — Verändern. istirahat etmek. çömlek. kıpırdatmak. | desturhancı : sofracı. Sänfte. sukunet. — Steigbügel. töbek. diñlenmek : istirahat etmek. | diñlentürmek : teskin eylemek. cale. am Ende.

goldhaltiges Erz. Türkistan'da bir rütbe dir. dur batmak : inhizam etmek. dökülük : nares karpuzu. dökülmüş. duman : hava pusi. top. bend. zirhli külah. yuvarlak. hat. — Wurzel. anasının karındaşı. — Noch nicht ausgebildete Korner. dul : irk. wo Reitthiere bestiegen werden. dutur : rehin. tirit. bölük. — In Fett getunktes warmes Brod. Rauch. dutu : tutuk. — Hilfssteuer zur Zeit der Noth. | dizin dizin : sıra besıra. Schmaus. dumbak : tepe. maglub edüp kaçırmak. rund. | durpilamak : turpi ile işlemek. — Seite. divan efendi. — Werfende Stute. | divan beyi : sirkyatib. püşte. Rangstufe in Mittelasien. kasaba. bisyar. — Nebel. gefüllte Blätter (g. dubdurun : ayak takırdısı. parça. reys. Wittwe. donbay : yatak. çulak. tel. — Nach der Reihe. dolamac : girdab. — Reihe. dolayı : etraf. defterdar. — Gefülltes. Gastmal. Dunst. — Lahm. ziyafet. Theil. mâruf bir nevi tâm dir. görefçe. — Feile. sıra. dudpuli : hükumetin hain-i mezaikede salığ tarzında her haneden aldığı iyane. ağır kulaklı. divan : vezir. donbul : hububat ve meyve catın tenuz olmuşu. kılkuyruk dahi denir. nim puhte. — Geräusch der Füsse. Miethe. Stoff. diz (tizi) : nizam. — Panzerhelm. dulhatun. katar. kapu kethudası. rund. asiya-i vustada bir rütbe dir. Mütze. kelepuş. durpi : turpi. diz bediz. Führer. Ordnung. taub. Fleischbrühe. ateş dudi. — Als Ausrufungszeichen gebraucht. — Strudel. | dükük : yürek çarpıntısı. dökün : döyüm. türk kavunu. Reihe. düküldamak : dil çarpmak. serpuş. — Häuptling der Mogulen. dögec : dibek ve büyük havun tokmağı. kasırga. durutur : edat-i haber içün mustâmel dir. Dichtung. Verwalter. tombulak. — Messing. Lager. Bund. berühmte Speise. keçel. dolama (dolma) : içi dolmuş şey. Schlägel. eşâr kitabı. altın karışık tuc. külçe. aksak. Stelle. eyge. pepe. — Stotterer. ziyar. — Knoten. — Perlenhalsband. — Pochen (des Herzens). Finanzminister. — Raspeln. Linie. ukde. Wirbel. . Stadt. durban : mogullar ruesasi. — Mörser. Kupfer. katar. dize : gelin. dolana : aluca nevinden bir türlü erik ismi dir. dökmac : yağa batırup yedikleri sıcak ekmek. darılmak. — Vierjähriges Pferd. — Geheimschreiber. — Bett. cay-i aram ve tevekküf. tekerlik. — Herzklopfen. dumsaymak : tumşuk ve burun sallamak. — Pfand. — Hügel. donan : dört yaşar at. dulbulga : tubulga. maye. zahlreich. dolana ağacı meşhur dir. dizi : köy. yafrağ dolması. elken. erbab. zürnen. dökünmek. döki : pirinc. Rangstufe in Turkestan. duğulan : topal. — Braut. — Vezier. — In Verlust kommen. — Beamter. Krüppel. — Eine Pflaumengattung. durak : binek yeri. dolanbac.dirtuk : kitâ. şilte. Kraut). — Stück. manzum. durluk : inciden mâmul gerdanlık. — Unreife Melone. | memur. nuhas. — Den Schnabel bewegen. dutakun : yedinci ced. — Viel. vekilharc. toy. Tante. amme. saf. duhan buğ. dirsun : çok. — Haltestelle. icare gir. dülcel : yaurulayan kısrak. vezir. — Dorf. — Siebenter Ahn.

— Dämon. — Wohnsitze der Teketurkomanen. ebsik l. ebreş : alaca. — Name eines özbekischen Stammes. — Angreifen. auch für Münze gebräuchlich. Ahn. dürtüşdürmak : hayvanatı tan etmek. edir (adr) : tepe. — Die Thiere durchstossen. Kehrichthaufen. — Freundlos. Trommel. sarhoş. — Name eines Ortes in Afganistan. iki yüz bin aded ismi. egirmi : ufakçivi. dültü : keftare şebih bir hayvan ismi dir. çaylak. — Ein der giftigen Spinne ähnliches Thier. düzanlık : arayış vermek. — Verzierung. — Schweigsam. durchstossen. — Name eines hyänenartigen Thieres. sarhoş olmak. reviş. ehlat : mezbele. pulus ve paraya dahi itlak olunur. Schaden. | ecne vurmak : ziyanzede olmak. ekser Buharada nesc olunur. — Angriff. betrunken sein. — Kleid aus reinem Stoffe. ehlav : oklağı. flacher Hügel. — Schuttenhaufen. dürmen : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. Mutter. | ehsumlamak : hamle ve sovlet etmek. — Eine Thorart. dülgenc : zağan. edra : ova yerde toplanmış toprak. ehçe (akçe) : afganistan kıtasında bir memleket ismi dir. dumburek. ruhiger Gang. nerm. haşak süprüntüsü. valide. dürme : hacilardan tarh olunur bir nevi harac dir. — Aus Seide gewebter Stoff. ağac ve saireden mâmul. dülmek : roteyla. zib ve ziynet. efsem : sakit. ebil sebil : bikes. ahek. mader. — Nudelwalze. — Eine von den Pilgern behobene Steuer. — Wild. absik. Spinne. reftar. | ebre-astar : pamuksuz olarak sade kumaş ve astardan mâmul cüppe ve entari. edik s. — Erregt werden. tek nakara. . ecne : cin. Stuterei. tepe. Teufel. — Vater. örümcek. sahibsiz. — Kleine Pauke. ve yüzü. yüksek yer. cedd. ziyan. efak : vahşi. auch Kizil-Avrat und Gök-tepe genannt. auch Ortsname. — Brachliegendes Feld. — Hügel. benlikli at. ebu : peder. — Schleier. toprak yığındısı. şeytan. | edvenci : ılkıcı. — Beschädigt werden. tahrik. yabanı. E eberkine : bir nevi âdi kapu. perde. valid. — Schimmel. — Auf flachem Lande zusammengetragene Erde. — Kleiner Nagel. dümbek : küçük nakara. ohne Baumwolle. ebre : came ve libasın kumaşı. Hügel. lofçe. ılkıyı mereye getiren rai. — Weihe (Vogel). verwaist. edir : boş ve namezru tarla. — Kleid. ehel : etrak ve kürkan taraflarında kabail-i türkmeniyeden teke türkmenlerin oturduğu yer dir. — Sanft. eçe : alçı. ve bir mevki. — Faden. bescheiden.dülek : ram. Kleidstoff. hergele. bir kuş ismi. ki kızıl avret ve gök tepe ve aşkabad tâbir olunur. mest. ehsum : hamle. berauscht. uslu. — Hirt. tabel. dürsülmak : dürtülmek. Vorhang. yası tepe. oklak. edven : ılkı. edres : harirden mensuc bir nevi kumaş dir. tuzmak. düvac : nikab. zart. edirğan : tel. — Gyps. — Heerde. Name eines Vogels. serseran. ankebute şebih bir hayvan dir. Zierde. halas olmak. yüz örtüsü. etik. püşte.

Krone. — Sich gegen einem erheben. elaşmak : intihab etmek. — Irreguläre Miliz. Ratte. elçin : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. isyan etmek. — Rücken. — Name eines türkischen Stammes. — Krähe. elakşamak : yekdiyerine karışup kalkışmak. taraf taraf aktarmak. — Ohrgehänge. Maass. — Verschneiden. scheiden. yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmaklara geçirilen halka. ağaca. mukavves. karısık. — Thierarzt. Stallknecht. ucu. — Wählen. untersuchen. bücü eder şey. furchterregende Fee. eklamak : tevkif etmek. bâğırtlak. arayup taramak. Ring. — 'Name eines Spieles der Kinder' Z. elamak : yersiz. elafahte : kızıl kumrunun bir nevi. halka.ehte. bulaşık. elakarğa : zağ. hadim. Schulter. | ehtacı : baytar. ummacı. elbastı (albastı) : umma. — Stoppeln auf dem Felde. | elamancı : şaki. — Ein kleines übelriechendes Raubthier. seçmek. — Abholen. elakarak : nimres pamuk guzesi. | ehtatmak : ikdiş etmek. tac. — Zweifärbig gekleideter Reiter (?). ekçi (ekeçe) : abla. — Waise. elapeke) : ördeyin envai dir. bora. Bergesrand. bihanuman. kar ve yağmur furtunası. Falkenartiger Jagdvogel. gemischt. çift. Schnee. ekal : çelik ve çomak oyunu. elaşa : sırt. | eklanmak : çerh vurmak. öktüz. elakurğan : Herat şehrinin bala hisarına denir. saman sapı. elbak : ziynet içün damine haşiye tarzında dikilen parça. — Im Kreise herumgehen. etwas bringen. dağ eteyi. büyük hemşire. alup varmak. — Zauberer. sıçan. yağmakyar. elaçapğun : döne döne esen boran. irişdirmek. enetmek. elabula : muhtelif elvan. — Räuber. Plünderer. Winkel. bir nevi şahin gibi şikyar kuşu. — Eine Art Ente. | elakmak : karışmak. — Getupft. — Name der hohen Festung der Stadt Herat. elburğa : kulak küpesi. scheckiges Pferd. — Sich empören.und Regengestöber. — Schmuck. — Verschneiden. isyan etmek. (ehta) : ikdiş at. gewölbt. — Hülle der Baumwolle. ayırmak. — Grosse Maus. elayüntli : elbisesinde iki reng olan at sahibi: asp-i ablak. — Als Zierde an den Saum des Kleides genähtes Stückchen. endaze. seyis. çevrilmek. elaçok : Türkistanda ve Anadolda kabailin mesken-i ittihaz ettikleri kebtekeler ve obalar. elanğarat : büyük fare. — Altere Schwester. — Wirbelsturm. ekitmak : getirmek. ekiz : yetim. elaman : başı bozuk asker. menkuş. karga. — Eine Art rothe Turteltaube. kalkışmak. taleb-i tecessüs ve tefekküd etmek. — Zelte und Hütten der türkischen Stamme in Turkestan und Anadolien. — Sich ausruhen. elabaş (elabuğa. — Nase. elakelenk : sin nevinden küçük bedbuy bir canver dir. benlikli. — Eine Rabenart. ohne Familie. ehtarmak : aktarmak. Verschnittener. — Buntfarbig. — Untersucht werden. — Verschnittenes Pferd. — Anhalten. — Ausschütten. Zwillinge. | ehtamak : enemek. | ehtarışmak : teharri edinmek. arka. elbutu : ziynet. ekrem : burun. — Ohne Beschäftigung. ein Bing zum Schutze der Finger gegen die Sehne des Pfeils. köşe. | eklaşmak : oturup ârâm etmek. ekremci : ekiz. gemalt. mahuf ve mühib nevi peri. . ela (ele) : nimrenk. işsiz. gayri muntazam. elatoğanak : garabın bir nevi dir.

Brust. gaze. aslı moğul lisanından mêhuz dir. Leder. — Eine Art Jagdpfeil. enda : bir kabilenin diyer kabileden kız alması. orada. — Versammlung. iki rengli. Mühe. enen : anın içün. cedd. eldiven. meme. . Hitze des Feuers. — Feuerschein. — Geschmückt. behle. — Vertheilt werden. schweigend. belahet. elunk : okun sapı. ebsem. idraksizlik. — Hand. zahmet. katil. — Stiel des Pfeils. Bruderschaft. — Mit Stroh ausgestopfte Kalbshaut. elmaşkurmak : bağdaş kurmak. zweifarbig. Schaf. emrali : tayfe-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. elis : uzak. enğal : avda mustâmel bir nevi büyük ok. elken : günk. şugl. — Zwei farbig. elğut : ehalidan hükumet tarafından toplanılan zahire ve galle ve harac. — Fünfzig. iktidar. lal. elini : aşağı. dest. — Heirat eines Mädchens aus fremdem Stamme. — Titel der im Chan-Balik residierenden krimischen Padischah. müşteri. — Dummheit. — Rasch kaufend. — Käufer. — Geschmückt. in Charezm. dağ koçu. — Brustwarze. endik : kurdu keftardan durayan hayvan. endib : beladet. — Umstürzung. aygır. elmel : eyerin esbabi. elkab : koç. — Arbeit. iş. — Mit gekreuzten Beinen sitzen. | emkaklamak : emkelemek. Kunde. | engdanmak . Fähigkeit. engiş : düzgün. elenk : arkaların iki kenarına ve sair mahallarda tepeler gibi toplanılan toprak. elğin : cemiyet. — Durch den Vorstand eingesammelte Ernte und Steuer. — Satteldecke. Schminke. — Weit. — Name eines türkmenischen Stammes. yâni ardıc nevinden çalı. elus : hal. elğet : düzgün. Beschäftigung. karışıklık. beim Melken neben die Kuh gestellt. elvanc : salincak. Macht. — Schaukel. — Zustand. | elğulığ : alınacak şey. engak : çene. tez alıcı. sefide. emenk : küçük habbe. elmaliğ : Türkistan'ın şemal cihetinde uyğur kabilesi ve moğullarının şehri dir. stammt aus der Mogulsprache. emcak : emcik. baba. ellik (elli) : elli. — Dritter Ahne. — Hügelförmig zusammengetragene Erde an den beiden Rändern des Grabens. avcı olan kuş. eltan : kirimde padişah olupda han-balıkda oturana bu unvan verilir idi. Mörder. baid. — Arbeiten. — Eine Gattung des Wachholderbaumes. emkak : emek. — (?) endine : oradan. Ungeschicklichkeit. gesammelt. elğur : çabuk. — Umgeben. — Stumm. — Kaufwürdige Waare. emluk : sıyırı sağmak içün ölmüş danenin derisini saman ile doldurup yanına koydukları şey ve suret. Grossvater. harareti. dafür. elik : el. entfernt.elemcik : iki rengli. etrafi çevirtmek. eltut : inkilab. Jagdvogel. alınmağa şayeste. uhuvvet . engizmek : ihate etmek. o yerden. toplanmış. elencık : üçüncü peder. Handschuh. — Darum. engdamak : paylamak. hârezmde meskun dirler. elğucı : alıcı. umfassen. Hengst. — Stadt der Mogulen und Uyguren im Norden Turkestans. elenke : ateşin pertevi. — Vertheilen. kudret. — Der untere. koyun. tahtani. — Kinn. enduz : 'rasen' denilen ağac. — Schafbock. — Von dort. — Kleines Korn.

— Zartheit. münderis. — Süss. — Eine Art duftender Fichte. tuzak. Faden. — Wachsen. — Schussfaden des Gewebes. Schlinge. erğedal : huysuz adam. unrein. enik : muhakkak. risman-i büzürk. Kılıc-arslan nam padişahın oğlu ile Helaku hanın oğlu ismi dir. Ziegenbock. | erğedallık : huysuzluk. istigna ile terbiye olmuş. — Schloss. — Betrügen. bir nevi oyun ve saz. eriş : necar ve marangoz dükyanı. erğdamak : mekr-u firib etmek. bezin üstüne atılan atkı. Sohn eines Padischahs. teke. Dolch. erce : cam ağacı gibi bir nevi kokulu ağac. erkan : organ. schmal. — Seil. aldatmak. eriş (arış) : araba oku. kemeri. — Ein Özbegenstamm. Bach. erendak : şarki. muhtar. kol. enkeğit : düzgün. — Bergsattel. şirin. ercin : inkisam-i mülk ve vilayet. — Eine Schlinge zum Beladen des Kameels. mevc. kyard. erğit : tayfe-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines Musikinstrumentes. Mukhtar. — Name eines Berges in Turkestan. geçid. çay. nesacın destgyahi üstüne atılan arğac dir. Wagendeichsel. — Makler. sich ausbilden. — Ein Vogel. . auch 'erkak' genannt. erkin : bekyar. | ergene kun : Türkistan'da bir dağ ismi dir. wirklich. Kameel. entuvati : tatlı. kethuda. — Schmutzig. — Schreiner. — Sammetpappel. erkaluc : hamal semeri. — Buckel des Kameels. grösser als eine Gans. kazâ ve liva mânâsında dir. kesb-u iktidar ve tecessüm etmek. bir nevi mâni. — Vertheilung des Besitzes oder des Landes. carçı. — Fluss. — Ausdauerndes. — Geschmückt. eine Art Gebäck in glühendem Sande oder in Feuer gebacken. enmaçı : dellal. Gesang. gül poğacası. Faden oberhalb des Webstuhls. gerçek. an vielen Orten auch 'tuman' genannt. hisar. — Drei-vierjährige Ziege. — Haupt der Aeltesten in der Gemeinde. yakın. — Unfreundlicher Mensch. Hinterhalt. — Lied.oder Tischlerladen. kızğın kumda ve kor ateşde pişmiş hamursiz dir ki gümec öyme dahi derler. dört yaşında-ki keçi. ehtiyar. dar. dere. Nomadenhäuptling. epem kümeci : ebe gümeci. bir karış. erek : seray. — Boshaftigkeit. bâzi yerlerde tuman dahi denilir. — Ledig. azade. in Genügsamkeit erzogen. erğa (erğav) : akar su. kasr. tücareti. erğun (erğenun) : bir nevi rebah ve tanbura nevinden saz ismi dir. sefide. — Welle. erkağlıca : bir nevi kızıl geyik. enikmak : büyümek. deve. enkut : kazdan büyük bir kuş. erkaş : dalga. dağ beli. erğuştek : musiki fenninde bir usul dir. — Sattel des Lastträgers.enicak : bıçak. murdar. eprik : eski. ulus reysi. — Eine Art rothe Eidechse. geçidi. Burg. ergiş : gale muamelesi. — Wahrhaft. — Spanne. Woge. — Eine musikalische Regel. erğamcı : yükü deveye tahmil eder iken kullanılan halt. in der Bedeutung von 'kaza' und 'liva'. erke : naz. rein. ergeç : üç. erğac (arğac) : pud. starkes Pferd. türkü. erbab : mahale ve kariye ehtiyarlarının başı. Ausrufer. erenduk : örgüç. — Messer. ki kemik ipliyi ve erkak dahi derler. kuvvetli at. eriğiz : pis. — Alt. kalâ. erğmak : yürüyücü. erkene : dağ beli. eine Art Spiel.

mahfuz olmak. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Ort. um den Esel zum Schreien zu bewegen. erna : cedvel. erün : eyi. hafiz. behasi olmak. esğer : faydesiz. Mittel. — Kameelheerde. kafile. | esrağuliğ : hifz olunmağa ve saklanılmağa sezavar. — Heimlich. eske : Türkistanda bir rütbe. zabt. — Schmerz. derya. | esrumak : sarhoş olmak. ertoğrul : selcuk padişahlarından bir padişah ismi dir. saklanılmak. dicke Leinwand. atse. esc : tencere. çekme. Paar. taleb. — Zwilling. eine Art Pflaume. sağlam. — Wunsch. — Irdener Topf. wo Militär lagert. sağ. eşki : çıkmış büyük diş. 'yu ha' makamında dahi istimal olunur. saf. rein. muze. — Stammname in Turkestan. eşkü : toprak tencere. — Rauhe. — Des Schutzes würdig. | esenlik : sihat. nehirden ayrılan bir kol su. — Nutzlos. Name eines Dorfes. erkudak : ikiz. — Werkzeug zum Reinigen des Kesselbodens. eserğa : küpe. eşar : deve sürüsü. bewahrt werden. — betrunken sein. eruk : esvatdan dir. beschützen. — Beschützt. — Fingerspitze. etik (edik) : çizme. esğuruk : aksırık. eruksun : asker ve ordunun konduğu mahal. layik ve şayeste olmak. — Bewahrung. espre : Türkistanda bir kariyenin ismi dir. würdig sein. — Ernähren. hârezmde bir dağ ismi dir. — Gesundheit. gesund. etrek : Iranın şemalında kabail-i türkmeniye içinde vaki bir nehirin ismi dir. — Beschützer. erman (ermane) : hasret. beschützen. ersari : tayfe-i türkmeniye içinde bir kabile ismi dir. Sehnsucht. eslenmek : vedâ etmek. tahsil-i ruhsat etmek. — Stiefel. . — Sattelzeug. — Heil. esen : sahih. bir nevi erik. Wunsch. çare. Zweigarm des Flusses. erzimak : deyeri ve kadr-u kiymeti olmak. himaye etmek. — Abschied nehmen. bewahren. — Kleiner Bach. — Einen Wert haben. esrağuci : hami.erkiş (arkış) : kyarban. — Pfanne. kazan. pakize. ki 'yumut' kabilesi orada sakin dir. — Ruder. kırgıc dahi derler. guşvare. himari bağrıtmak içün kullanılır. — Betrunken. afiyet. esramak : beslemek. — Ohrgehänge. | esralmak : korulmak. Segen. arzu. mest. — Ein türkmenischer Stamm. eşkeş : alkış. — Wahrhaft. esrağamaki : gizli. korumak. ziyade. ernak : parmakların ucu. Kessel. — Hervorstehender grosser Zahn. — Karawanne. temenna. — Rangstufe in Turkestan. | ermanlığ : arzumendlik. Name eines Berges in Charezm. kalın bez. auch 'Chırgıc' genannt. ve bir kariyenin ismi dir. — Name eines Padischahs der Seldschuken. ersun : kazganın dibini kazacak alet. esruk : sarhoş. unnütz. hayr dua. eşkek : kayıkçı küreyi. erücan : Türkistanda bir kabile ismi dir. — Ruf. — Viel. eştergerdez : derin (?). erzuk : eyerin üzerine konulan haşa. wo der 'yumut' Stamm wohnt. esru : çok. | esramiş : himaye. çift. — Gut. — Name eines Flusses im Norden Irans. ermek : kaba. — Das Niesen. muhafaza etmek.

ezitmak : tezyin. faliz. Hure. schmaler Weg. gaze galiye mustagrak. — Windbeutel. — Eine Art Wage. Ausrufer. ezuk (azuke) : tâm. çerh-i felek. işbu ağacın üzerinde mezkur yükü yuvarlayarak bir mahaldan diyer nahale nakl olunması. Schwungrad. Diener. — Beutel. nahe zu Herat. düzgün. gida vermek. tenbel. F fahhek : hopa. falış : bostan döküntüsü. boş. — Durchgang. — Name eines Dorfes in Turkestan. ferfer : tatar. fişen : ağır yükün aşağısına yuvarlak bir ağac koyarak. hamal. ordnen: vom Wege abbringen. träge. Küchlein. felfes : zaif. kyâddan yapılma. aus Papier verfertigtes Windrad. ferise : yeşil ve mavi bir kumaş ismi dir. Herata karib dir. — Schwach. — Wächter. ferferek : ferfere. — Speise. ezkil : muşmula.ezboy : halecan. Speise. fırlayış. fiku : cal (?). fişenk destek. postacı. gil ve sade çamur ve laydan mâmul olan dıvar. — Mispel. — Ton eines in die Luft geschleuderten Gegenstandes. ezva : sabr-u tehammul. — Ortsname in Afganistan. ipek tohumu. Träger. dem rothen Moschus ähnlich. farsenk : fersenk. firist : esvatdan dir. — Röthlich. — Einfältig. fırıldak. — Haspelchrank. kavun telesi. halecan. fele fele : derece derece. ezuka almak. fekir : kırmızı. havaya atılan bir şeyin ettiyi sedası. fele : koza. Unruhe. gida. — Schmücken. Nahrung. | ezuklanmak : geçinmek. mertebe mertebe. böcek kozası. fare. ferik : kelabe dolabı. | ezuklığ : mutâm. zahire. junges Rebhuhn. tanzim. — Zelt. ferik : bir ufak şey mânâsına. ezğurdunk : ezderdenk (?). — Sich nähren. fir : şiddet. — Unruhe. auf einem Holzstück. ferh : Afganistanda vaki bir memleket ismi dir. falku : bekçi. ezetmak : kese. keleb. taraf. telaş. Sorge. çapar. muhbir. faryab : Türkistanda bir kariye ismi dir. Seidenfaden. çadır. ferğana : Türkistanda meşhur ve âzim bir şehir ismi dir. Ratte. fahse : paksa. — Das Rollen einer Last von einer Stelle zur andern. — Nahrung. acele mânâlarına mustâmel dir. ezen : dudak. ferenci. mizan ve teraziyi adl ve denk etmek üzere bir tarafına konulan dara ve seng beraberi. — Das Junge der Wachtel oder rebhuhnartigen Vogels. dar yol. tellal. von Frauen verfertigte Bettdecke. — Samenhülse. çarh-i müdevver. — Eine Mauer aus Lehm oder Koth. kenar. | ezuklamak : tâm yedirmek. — Geduld. fere : bıldırcın ve kebk gibi bâzi kuşların yauruları. Seite. — Lippe. . — Eilbote. — Nach und nach. hizmetçi. serseri. auf deren eine Seite Gewichte gelegt werden. tertib etmek. pek ufak pilic. âciz. ezna : geçid. yan. kadınların yapdıkları ve kurdukları çadırşeb. rüzgyardan dönen şey. allmählig. müzdeci. — Heftigkeit. ibrişim. niedrig. — Name eines grünen oder blauen Stoffes. yoldan şaşırmak. fahişe. fere. — Name einer grossen und berühmten Stadt in Turkestan. — Abfälle im Garten. — Bezeichnung eines kleinen Gegenstandes. ferci : hayme. — Essen geben. ferfer adam. Sringer einer Nachricht.

— Wunsch der schwangern Frau nach einer Speise. fişenk. hâlâ asiya-i vustada genehane vardır. böcek tohumu. Wüstentulpe. Zügel. ahen. — -mal. Vorhang. frengi : bir nevi topçı aleti dir. gey : bir nevi şikyar kuşu dir. geysi : esvab. -fach. kauen. dört karış. gevşemek. fişr fişr : insanin kulağına yakından söylenilen gizli kelam. — Kleidung. . müşek. — Anzug. — Anzug. perde. sert şeyi yumuşak etmek. arşın. itikad-u itimad etmek. Grund. fulad : pulad. gene otu (kene-otu) : hab el-muluk. — Eine Art Jagdvogel. konğurak. gerayet : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi.fısıldu : fısıldı. — Glauben. çöl ve sahra lalesi. — Geflüster. gerekmak : iktiza. — Tulpenrose. — Rüstung. — Eine kleine zarte Wieselart. vertrauen. fıcr fıcr. lüzum görünmek. Schelle. gedayiş : hatunların hamle oldukları esnada yeyecek nesneye talib olmakları. — Aufseherin. gelincek çiçeyi : kızalak gülü. beşik. gene (kene) : ufak muziyat. boğazın hayşum tarafı. illet-i zahm. — Im Munde zerkauen. geyvani : kethuda hatun. — Gesprächiges. gaz : yatak. yular. cesim hayvan. G gavşak : yumuşak. Schmuckkastchen. örtü. boya. defa. gelincek : sansar guruhından gayet küçük ince nevi. tahta biti. fummak : inanmak. koşam. gizli kelam. endaze. belbağ. cevahirdar. boş. germek : genişlenmek. geymürmek : ihfa etmek. wohin die Verbrecher geworfen werden. Ungeziefer. Eisen. geyber : okun ucuna vaz olunan büyük peykan. genc : define. münhal olmak. 'gence' Hindistanda bir memleket ismi dir. mülayim. Decke. fişek : destek. böcek. gedek : bir kuş dir. — Schatz. gence : ihtiyarlıkda tevellüd edüp pek söyleyen çocuk. aufgelöst werden. keçe. geym : kantarma. Filz. geymur : libas. vertreiben. tevsi etmek. sanft. Käferei. — Ausbreiten. leer. hazine. — Ziegen vor der Schaafheerde. erweitern. leises Reden. einen harten Gegenstand erweichen. vacib. — Nothwendig sein. lazim. — Klingel. nothwendig. — Ein grosser Vogel. devenin dış gevişmesi. gavşamak : çene oynadup ağızda şeyi öyütmek. — Nasenknorpel. Seidenpuppe. — Kleines schädliches Thier. — Sich scheiden. von beyahrten Altern geborenes Kind. in Mittel-Asien ein Ungeziefer-Haus. vier Spannen. ibrişim. Patrone. libas. — Verbergen. arzu eylemek. — Weich. Kleid. ip. arkadan dörtmek. çankungurak. başlık. füte : kuşak. von rückwärts stossen. sakız gibi çınamak. gevsem : koyun sürülerinin önünde giden keçiler. goza. gerenğurğ : çangırdak. kaçırmak. geyve : reng. Wiederkäuen des Kameels. — Name eines Türkenstammes. fis fis. gavşamak : boşamak. Elle. çinemek. aus welchem das indische Oel verfertigt wird. gengiz : burunun içi. Wunde. — Stütze. nemed. — Stahl. came. Ortsname in Hindostan. gizlemek. — Kraut. gez : kerre. — Geräth beim Kanonengeschütz. mertebe. — Bett. hane halifesi. hind yağı bundan çıkarılır. ki mücrimleri azab içün ona atarlar. — Farbe. geyiş : geyim. Wiege. — Gürtel. — Ein nahe zum Ohre geflüstertes heimliches Wort. yorgan. — Pfeilspitze. kemerbend. tekye.

grösser als die Katze. — Zigeuner. — Verrecken. göçe aşı : beyaz mercemek tâmı. gilin : gelin. Federmesser. göbek sarığ : kediden büyük bir nevi hayvan dir. siyahat. Hinterhalt. — Sich ankleiden. — Ein Thier. giryal : kayman denilen hayvan. — Eine Speise aus weissem Brei. beyaz darı çorbası. bir şeyi ölçmek ve arşınlamak. girişmal : çingyane. asman. nemed. Nabel. sevk-u ikame etmek. esvablandırmak. gime : gemi. — Bringen. aus dessen Fell Pelz verfertigt wird. Himmel. sığışmak. | gömgök : büsbütün mavi. giç : şeb. girmak : helak olup vefat etmek. gezlik : küçük pıçak. — Nothwendig. boyunduruk takımı. zusammen Platz finden. — Mitte. giyik : kemlik. göbelek : kelebek. dar. bedevi. caylaşmak. — Den Pfeil auflegen. göçen. — Etwas verlassen. nemed. messen. ak baş. keçe. kam. Hinterlist. göçer : arabanın düzdünlüyü. umkommen. giç kurun : ahşam üstü. — Thor. eine Art Käfer. — Endsilbe des Imperativs bei manchen Zeitwörtern. — Kehle. Kraft. | gök buru : yeşil kurd. Reiten. — Kleines Messer. kindik. Weg. yahşi. merkeb. mit welchem dem Stoff Glanz verliehen wird. bertaraf eylemek. göçe : beyaz misr darısından matbuh bir nevi tâm. göçe aşı. ref etmek. derisinden kürk yapılır. gitarmak : gidermek. irad-u peyda. gazel. schlechter Geruch aus dem Munde. — Türkischer Stammname. — Kleid. zoru ve kuvveti. gezmek. schön. giçmak : ubur. Mittelpunkt. giyirmek : geyirmek. pak etmek. libas. kalemtraş. Fahrzeug. Erzähler. — Aufstossen. — Braut. nakilci. — Grüner Wolf. — Weisses Linsengericht. erscheinen lassen. — Schmetterling. göbek : orta. — Zusammenkommen. terk etmek. — Dessen Entfernung nothwendig ist. — Forttreiben. girnaşmak : girişmek. weisse Breisuppe. hayvan gibi çatlamak. esvab. gece. boğaz. Fahren. palas. — Ein stets wandernder Mensch. — Wagentheil. göçmen : konar göçer bedevi mesellu olan halk. giryas : kapu.gezlemek : yayın girişine takup kurmak. girak : lazim. gök : mavi. — Ganz blau. | giyirlik : esvab. giyiz : giz. it megesi. — Kleid. libas. reftar. yol ve tarik. gil : efal-i muaveneden olup bâzi fillerin ahirine ilave olunur. bab. Filz. bir nevi hurd perende. göndük ger. — Blau. giltürmek : getirmek. göçe ve maşaba asları asiya-i vustada meşhur dir. tecavuz. — Das Gehen. göçman : her zeman göçer olan. hulkum. aruk vermek. luli. berühmte Speise der Nomaden. — Nacht. überschreiten. gizak : geziş. göçi : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. merkez. Graukopf. iç. birleşmek. — Eine Art Nomadenvolk. temizlemek. — Ein Gerat. reinigen. — Krokodil. ahu. giyirmak : geyirmek. — Filz. . palas. Gurgel. Hirschkuh. gödünk : kumaşlara mengene ile cila verici alet. — Abendzeit. giyirtak : hırtlak. gerek. Nomade. | gitülük : izale ve defi lazim olan. das Innere. — Schiff. Hundsfliege. Bauch. Anzug. Hof. mâdesi bozuk olanların ağzından rih gelmek.

gönglak : gömlek. — Hemd. — Schauen. göşmak : göçmek. kürte. görak : görmek. gözatmak : nigyah ve intizar etmek. sanlı. hayvan nakşı. — Schönheit. numune. manovra. Buharaya karib bir mevki ismi dir. — Ein Gespräch führen. gökçek : güzel. guran : asker halkası. görtek : görünüş. yeşillenmek. eser. gözemek : örü örür gibi dikmek. — Eine Art Eidechse. numayiş eylemek. tâdad-i asker-u nuker. anschauen. gözenk : gözüm. hoş. — Sich versammeln. gösteriş. Gewohnheit. | götlük : eyerin ve palanın arkasına dikilen meşin. meclis. — Verdruss empfinden. — Zeichen. boyunduruk. Ortsname nahe zu Buchara. ein alter Fetzen unter kleine Kinder gelegt. kamis. Timurun lakabı dir. görüşlük : debdebeli. — Hintere. mükedder kalmak. gösteriş. gökümtal : göke mail. güçen : kergese benzer bir nevi kuş dir. gösteriş. kale-i tâlim. görünk : tecrübe. dübr. — Thierbild. görküz : alamet. — Grünen. Versammlung. — Bläulich. gösterişli. mekkarlik. — Vertrauenswürdige Sache. gözgü : ayne. sehenswerth. görüksemek : can-u gönülden taleb etmek. — Versuch. yahşi suretli. yep yeşil gibi. — Von ganzem Herzen wünschen. yürek. görmeye şayan. — Herz. — Spiegel. Betrügerei. mostra. çift öküz araba atının boynuna konulan girdiş gibi alet-i müdevver. . dil. muşahade olunmuş. — Zeigen. Aussehen. ufak çocukların altına konulan eski paçavra. erklären. ibret. intikal etmek. — Himmelstein in der Festung von Samarkand aus der Begierungszeit Timurs. görünklaşmak : sohbet ve mukyaleme etmek. izhar etmek. Muster. — Der schöne. eyi. darılmak. görsetmek : göstermek. görmeye şayan. — Pfiffigkeit. zorbalık. Rücken. nişane. — Zeichen machen. — Lederstück hinter Sattel und Degen. arzu ve rica. Belauben der Bäume. ibraz etmek. Jacke. numune. güçkanmak : gücenmek. cemiyet. görgan : gören.gök taş : Samarkandın kalesinde emir Timur Kurganın taht-i kadimesi olup gökden bir taş dir. Wunsch. gökçak : güzel. — Gesellschaft. Timurs Beiname. — Betrachten. sehenswerth. görümlük : sahib-i hüsn. Muster. zeigen. von gefälligem Äussern. görbek : bir nevi kavun ismi dir. sipah askeri tâdad etmek. ein rundes Geräth auf dem Nacken des vor ein Ochsenpaar gespannten Pferdes. görüşmek : göstermek. görbezlük : cerbezelik. — Name einer Melonenart. — Schön. Freundschaft pflegen. âdet. hoş. asker yoklama edüp nazardan geçirmek. görenek : bezm. — Lagerplatz. göngle : gönul. görük : hüsn. gurutleşmek : toplanmak. — Prächtig. yürek. Abzahlung der Soldaten und Diener. say. Truppenbewegung. darlegen. Beispiel. bir nevi it sineyi. göt : dib. hübsch. göstermek. göngü : gönül. — Schein. Eine Art Hundsfliege. zornig sein. — Der sehende. — Übersiedeln. yığılmak. — Ein Geierähnliches Thier. Untersuchung der Soldaten. — Zeigen. — Herz. gut. sohbet. gözkarğa : bir nevi kertenkelaz. | görküzmek : işaret etmek. — Ein dem Flechten ähnliches Nähen. — Schön. ağaclar yapraklanmak. görülük : görüp itimad olunacak şey. gökarmak : mavilaşmak. mohabbet eylemek.

. gülüm : tebessüm. — Lachen. at. ülfet peyda etmek. fenalık. güynak : gömlek. gündelik. — Lastthier. eine Art Blume. yere batmak. — Verbrannte Dinge. — Aufenthaltsort der Jumut-Turkomanen. — Bräutigam. güneş. gün çiçeyi : ay çiçeyi. gülgac : gülücü. gün : afıtab. Schwiegersohn. — Alte Fichte. gülac : misir unundan yapılmış ekmek. — Zünder. kahkaha. — Mondblume. gülme. — Sonnenaufgang. — Zur Gewohnheit werden. — Brot aus ägyptischem Mehl. tiral ağacı. edebsİzlik emareti. gün döndü. giyav. — Hemd. damad. güyav : güveyi. — Sonne. Weihrauch der Feueranbeter bei Sonnenaufgang. Tagelohn. günanmak : gün görmek. günküs : mutehayir. karatmak. güçüm : güyüm ve meşe gibi bir nevi sert ağacdir. gülgü : gülüş. — Tagewerk. — Jemanden zu seinem Schwiegersohne machen. Tageszeit. — Neid. Pferdedecke. günaş : pek sıcak gün. — Kupferkrug. at üstüne konulan çul. gün çıkış tarafı. | güyavlamak : birisini damad edinmek. güneş. — Gattinpaar. gülkan : gülen. günglük : ateşe yakılan güzel kokulu samg. güng : dilsiz. tebessüm. amuhte olmak. gündelik. kavilanmak. güralmac : eskimiş ve karımış çam ağacı. günka : toz. — Ein der Eiche ähnlicher starker Baum. — Der Lachende. — Der Osten. kahkahazen. gubar. Gegensatz zum Sonnenuntergange. gün batar mukabili. — Anzünden. gündüz. einem runden Schilde ähnlich. gülücü. in die Erde sinken. Sonnenblume. — Sonnenuntergang. gümül : defn olmak. gündaş : kadın ortakı. krumm. — Lächeln. belästigen. serseri. — Begraben sein. — Tagesarbeit. divane. | güncilik : bir günlük. kumğan. Kameel. gümüş tepe : yumut türkmenlerinin meskeni bir mevki dir. zor olmak. körte. yakmak. küm. iki hatun bir adamın nikyahında bir hanede bulunması. | güyük : yanmış olan şeyler. güymek : yanmak. zwei Frauen in einer Ehe. — Eine böse Sache. zudecken. — Zu Last fallen. versammeln. | güygücü : yanıcı. — Wie die Sonne glänzen. güküm : bakır desti. Entstehen einer Freundschaff. — Der Stumme. gün gibi mücella olmak. — Begraben. | güylanmak : hararetlamak. Zeichen der Schamlosigkeit. tecemmü etmek. şaşkın. bir nevi çiçek dir. günmak : gömmek. yüzü güneşe mail dir. razilaşmak. müdevver kalkan gibi.güçlanmak : güç ve kuvvete gelmek. deve. üstünü örtmek. Pferd. | günlük : yevmiye. güneşin batıcık tarafı. gülümsamak : dudaklar tebessüm etmek. desti. | güynakcı : ufak gömlek. güneş doğarken putperestlerin buhur ettikleri lüban. yük hayvanı. çenk. gündük : ibrik. verrückt. koyaş. gün kulağı : bir nevi çiçek. — Kanne. Taglöhner. — Brennen. — Eine Art Blume. günbatar : gurub. defn etmek. Krug. kıskanc. günay : meşrik. — Kleines Hemd. zorbaz. Jacke. kamis. — Erstaunt. Sonne. — Erde. güni : hased. | güydürmek : yandırmak. | gün toğar : şark. gülük : bargir. — Sehr heisser Tag. gündelmek : adet. — Mit Gewalt. gün doğar. Eifersucht. — Erhitzen. güçün : güc ile. Staub. hamal. topalak. — Das Lächeln. merkeb. das Lächeln. — Eine Art Weihrauch. — Der Lachende. güdaş : kötülükden bir şey.

azarlamak. görücü. — Herbst. Iran ile türkmen badiyeleri arasında-ki neharin ismi dir. grosser Teller. şamata. cüzü parça etmek. — ? ğaşun : eşki. ğatiş : hulasa-i kelam. — Lärm. kulurlamak. — Zwergenhaft. tâkib etmek. | güraşcı : pehlivan. güzelleşmek. ğalğalak : galagula. — Essig. ğaru : nay. der Sehende. — Kessel. zerstückeln. sich rühmen. görültü. Geschrei. iftihar etmek. — Rohr. ğerk : bir nevi saz ve çalgı. çok. gurab. dolab. — Lärmen. kavramak. kemane. — Sieben. kab. ein türkischer Stamm. — Eine Art Musikinstrument. — Maulthiertreiber. güzellik. mizrak. — Schön. talh. Nogayenland. kaçar. bahadur. — Gedränge. — Inhalt der Rede. ester. zweisaitige Geige. hizan vakti. ğacır : katır. ğıcılamak : avuclamak. Ğ ğacdevan : Buhara muzafasında meşhur bir şehir ismi dir. — Schönheit. gouga. güvanc : kıvanmak. ğalke : çöpden mâmul kilid. gürkay : hüsn. Lanze. tavaif-i etrakdan bir kabile dir. Name eines Flusses zwischen Iran und der turkmenisehen Wüste. güvenmek. viel. gürküldamak : gürültü etmek. tadeln. Monarch. darılmak. gürkabay : sahib-i hüsn-u cemal. bari. | ğacırcı : katırcı. — Berühmte Stadt in der Nähe Bucharas. Arm in Arm ringen. — Schön sein. — Ringkampf. ğaltek : el arabası. — Eine Art Krähe. durchsieben. mit der Hand zermalmen. kısa olan. kırkmak. — Das Thier auf seiner Spur verfolgen. Gefäss. ğake : karga. Gott. — Ringkämpfer. kurz. ziyade güzel olan. Iran şahinin kabilesi. — Tribus des Schah von Iran. gören mânâsına dahi gelir. zornig sein. Braut. Rad. Absicht. — Herbstzeit. güzen : örü örür gibi dikiş. netice-i meram. — Ein Holzschloss. ğadbarmak : girbal etmek. bitter. in der Höhlung der Mauer. güraşmak : güreş tutmak. neben dem Thor. vafir.güraş : güreş. Held. tangri. Auch in der Bedeutung von 'gören'. güzak : güz mevsimi. gütmak : ardı sıra yürüyerek hayvanı sürmek. tutuşmak. gürkan : cemil. ğacğar : koşğar. — Das Ganze. pehlivanların birbirile yaka yaka kucak bekucak savaşmaları. güz : yaz ile kış beyni. ergreifen. der Schöpfer. ğalça : budur. Rusiyada eyalet merkezi şehir dir. gelin. — Karren. . — Dem Flechten ähnliches Nähen. ğaşave : ıklamak. — Sich freuen. — Sack. gütmak : rai sıra yürüyerek mevaşiyi sürmek. büyük tencere. hiddetlenmek. — Weidende Thiere treiben. noğay memleketi. schön werden. ve nazaret etmek. el ile bir şeyi ezmek. ğacımak : ufalamak. — Greifen. hakan. ğalaba : izdiham. — Zermalmen. ki kapunun ittisalında-ki divarın cevfine konulur. ğan : evğan. elemek. — Eine auffallende Schönheit. gürkanmak : sahib-i cemal olmak. sikmek. güreş tutucu. Schilfrohr. — Maulthier. ğazan : kazan. Hauptort einer russischen Provinz. bakmak. ğazar : çuval. huda. kemance. überwachen. — Ringen. güzel. kamış.

bac. ing. yar' reimen. — Eine Art Taube. — Fremder. ğurubek : devre. furchterregendem Gesicht. odalık. ğilcaymak : kendisinden gitmek. ğuzen : Afganistanda bir büyük şehir ismi dir. — Land in der Wüste der Kiptschaken. çuri. Einsiedelei. — Name eines schädlichen Raubthieres. ğişe : su yataklarında bulunan kamışlık. kirgiz. — Beischläferin. ğidan : kıpçak sahralarında vaki bir memleket dir. — Ganz. — Magd. ğu : çit. rein. hatun mırmırı. harac. Gelse. zertheilen. sivri sinek. ğıncı : yem torbası. tefrik etmek. küreş oyunda muhalifat eden. giltige Spinne. zan. Sclavin. — Begleitung der Hochzeitslieder. Sclavin. Bellen des laufenden Hundes. avuc. Gepolter. ğuz : uğuz. Hürde. ğuşun : büyük çizme. ğul : yabanı adam. Steuer. cariye. hay huy etmek. halayık. toy ve düyünlerinde türkü ve şarki yerine okulmakda olan 'yar yar' kafiyeli ölenk ve kuşuk dir. — Das Greifen. meclis. ğunek : büyük siyah kelag. — Lautes Schreien. ğuma : kuma. sakil ve çirkin ve mahuf çehreli olan. | ğıcımlemek : sikmek. — Bogen. pipak meshi. isar. çekme. gürültü. kyafe. — Mahnungszeichen. dedek. kotan. Halskette der Hunde. — Beischläferin. — Art Milch. örümcek-i deşti. — Geschrei. — Im Ringkampfe Widerstand leisten. kipçak. — Zoll. sakın içün dir. hak hulasa : gümrük. halka. — Name einer grossen Stadt in Afganistan. | hak kuşu : hak uran bir nevi kumru. bütün. seray kavs. — Lärm. köpek havlaya havlaya kaçmak. — Versammlung. Mann von hasslichem. ğidğid : dırdır çok kelam söyleyüp melal getirmek. 'hay huy' rufen. ğunçaçı : ğuman. pele. ğirvaş : nessac tarakı. klar. hay tülkün (hay tülüm) : düyünlerde okunulan şarkılara terdif olunur. hay huy : bağrışma. deste. Freudengeschrei. beyhudane söylemek. şadman. ğulçe : Türkistan da Kaşgare karib bir şehir ismi dir. köpekleri kaçırmamak içün boğazlarına takdıkları kolada. delme. ğın : edat dir. . — Auswählen. — Den Verstand verlieren. — Geschwätziger Mensch. hay hey : edat dir. — Futtersack. ezmek. ayırtlamak. hayıklamak : temyiz. — Köcher. — Rohr im Flussbette. şemşir. H hab (heb) : heme. — Hochzeitslieder. cariye. şamata. Zermalmen. ğunda : bir nevi güzende canver ismi dir. — Vierjähriges Thier oder Pferd. haydamak : sürüp akın etmek. ğunacı. ğitircan : keman. ğutğule : görültü. — Schanze aus eine Art Strauch.ğıcım : kavurum. saf. ğiram : çiğal. — Von einem stark riechenden Gegenstand niesen. — Grosse. ğul-i biyaban. emr-i hazirlerin ahırına mulhak olur. alles. — Weberkamm. Mädchen. ribat. ğunan : dört yaşında-ki hayvan ve at. bir nevi çalı ve çirpiden inşa olunmuş tabiye. ğırnak : keniz. — Name einer Stadt nahe zu Kaşgar in Turkestan. ğiriv : dehşetlü feryad-u figan. — Partikel zur Imperativsbildung. Magd. kara kalkak. — Auf Raub ausgehen. Einöde. | hay ölenk (hay hay ölenk) : kazak. Säbel. — Drücken. ğırpıcı : tirkeş. ğınkşımak : keskin bir şeyi istişmam ederek aksırmak. — Grosse Stiefeln. schwarze Krähe. das Nächste. pak. die auf 'yar. tembih. tiryağı. Frauengeschwatz.

namaz günü. herkak : hulayan hayvan. — Scherz. kılağuz. — Ja. hulasa : nevruz günü. o hem. Helaku han : Ben tuli han ben Dşengiz han ki meşhur dir. — Derselbe. kula at. — Buckelig. hurtig. büyük çapasa dur. — Faul. güzel. hemol : heman hem. — Erzählung. firasetlu adam. sergüzeşt. — Gedräng. birden yutmak. auch 'haltek peltek' benützt. herel : tarla sürmeklik. hariş : gayb. — hopuşek : bir nevi kuş dur. serbest. Erschrecken des Hundes. hertaman : şebnem. beli. ok. 'haltek peltek' dahi derler. Versammlung. frei. — Ackern des Stoppelfeldes. — Widerspenstiges Pferd. murdar. — Furchtsames Thier. haşarcı. hau (havav. peki. ifa ettirmek. — Müde. eine Schuld begleichen. — Bellen der Hunde. auf einmal verschlingen. harun : azgın at. hoplamak : lop lop yutmak. doğru. tenperver. mashara. | hakalaştırmak : ödeşdirmek. cem etmek. eyi. köplük. hid u hit : bayram. ermüdeter Mensch. müde. hurun : tenbel. in tiefes Wasser gehn. düşe kalka. hob : harman sürmek. — Müde werden. — Ermüdet. cale. — Entfernen.hakalamak : ödemek. borcu ida eylemek. Klage. — Gut und schlecht. — Eifer. huka : kambur. masal. Hagel. Eile. — Gelehrt. batup batup çıkmak. eine Krankheit. hok u çok : yâni pest-u bulend. baid. | hakalaşmak : ödeşmek. cemiyet. heklavuk : aklağub. — Eine Art Vogel. richtig. heray : feryad. klug. harken : yorgun. schwach. henk : şaka. Witz. — Ernten. çar-çapuk. moğul tayfesi dir. harman dökmek. ermüden. Pflug. hergele ve hayvan ile harman dökmek. yorgun düşmek. — Schuld eintreiben. nabud. hopuş : bir nevi büyük kertekela dur. cöb ve tir oklu. — Erhöhter Theil des Sattels. haşar : nehir ve ırmak kazmak içün her sene toplanılan amele-i mükellife. — Bayramfest. — Weit. | hakalatmak : ödetmek. — Schnell. — Pfeil aus Holz. hürkmek. träge. tard eylemek. köpek hürmesi. Achse. sich fürchten. . schön. hert pert : gayret. krumm. havuh) : evet. herbaten : galabalık. zebun. Festtag. Gebetstag. hezare : Afganistan mulhakatinde. aid. sürgün. braunes Pferd. buğdayi samandan temiz etmek. figan. huratmak : tebid etmek. — Thau. — In der Provinz Afganistans. Gebell. yorğun olan. levend. mekruh. hural : uzak. verhasst. ifa etmek. hupukmak : batmak. haşari. hürkücü çıkan adam. den Waizen vom Stroh reinigen. — Eigentlich 'kulahu'. — Neujahrstag. bir nevi illet. Wegweiser. ackern. latife. haramak (harmak) : yorulmak. tiraş. — Vorangehend. hana : eyerin yüksek mahalı. — Alljährlich zum Graben der Flüsse versammelte Arbeiter. heraval : mukaddim. böyrü. bu. tengir. gark olmak. untersinken und emportauchen. — Untersinken. — Abwesend. harmenk : yorulmenk. helaku : aslı kulahu. Mogulenstamm. auch Lerche genannt. derin suya gitmek. — Müde. hurmak : hulama. öşük. Taugenichts. höcek : hikyaye. derjenige. azade. köpekler sayha etmek. mit dem Thiere ackern. vertreiben. turgay dahi derler. istical. verbannt. su yolğan. hürmek. hakri : ferzane. Märchen. — Berühmter Name. — Sammeln. haltan (paltan) : acele. kesret. gut. harun : yorgun olan. yorulmuş kişi. entfernt. rasch. hed hed kuşu. — Jammer. — Zahlen. eyü ve fena.

— Klebrige Speisen. mühlik cirahet. tüflük bazi. beruhigen. — Feuerschwamm. Name einer Stadt in Turkestan. — Beleidigen. bacin dahi derler. at takımı. höl. dal. — Furcht. — Feuerstahl. toy. düyün. hada : sırık. | harhaşalamak : azarlamak. Herrscher. hak pelek : bir nevi oyun-dur. Zierde. ahu. gazal. Russ. hanc : zahm. hata (hatay) : çinin şemal kitâsı. feucht. kurum. halma : kuzu. — Baumwollstoff. şariya hamur aşı. tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. toklu. Name eines ÖzbekenStammes. Decke. sehr viel. itmam eylemek. sövüşmek. zürnen. — In der Bedeutung einer grossen Stadt oder eines hohen Thurmes. Pferdegeräth. küçük ceb. hance (hamçe) : nazik şahce. zum Schusse bereit sein. tayfe-i nisa ziveri. halac : Raz-u Tus şehirlerinde ve Afganistan taraflarında Iranda muteferrik ve perişan ve hüsni melahetle meşhur ve benam ve büyük ulus ismi dir. karkaşa. atmaya hazir olmak. hakan : padişah. harhaşa : dırdır. Lärm. Nudel. tobra. bitirmek. hanlamak : bir ulusu ve ya bir kavmı kendisine intihab etmek. hüne : geyik. şahinşah. H haçır : aster. bülend söyleşmek. — Eine Art Melone. hürmak : dem ve nefes eylemek. — Name eines durch seine Schönheit und Eigenartigkeit berühmten Stammes. yoluna komak. hülanmak : mertub olmak. — Schmuck. an die rechte Stelle setzen. — Mahlzeit. hünilamak : yayın girişine ok nasb etmek. hül : ıslak. Hochzeit. ince ağac. — Wunde. hatayı : bir nevi kavun hatayi. aslı huhan dir. çinde bir şehir ismi dir. hürkünc : örkünc. — Padischah. haras : büyük deyirmen at ve hayvan ile döner. darılmak. löschen. — Feucht werden. köpçok. Beutel. ak hatay. — Von einem Thier getriebene Mühle. — Dünner Zweig. — Hülle. — Athmen. korkutmak. — Nördlicher Theil von China. haşal : çirişli bir nevi un aşı dir. Holzstück. çop. havabla : çakmak. — Nass. kara hatay. — Beendigen. ince deynek. Schmaus. insbesondere dem Herrscher von China gegebener Titel. — Lamm. tekdir etmek. hav : kav. tödtliche Wunde.hükünmak : reha etmek. — Alter Name Pekings. hürkatmak : ihafe etmek. haşıl : ziynet. işbu unvan umumen her padişaha itlak oluna bilir ise-de. duri. kulaç. kleine Tasche. sündürmek. — Hirsch. şiddetini teskin eylemek. bagl. sövmek. görnek. katar. — Sack. Maulesel. gross werden. — Sich einen Stamm wählen. auch 'bacin' genannt. Türkistanda Kaşgar ve Jarkende yakın bir belede ismi dir. — Mit einander streiten. — Streit. — Stange. dünnes Holz. — Den Pfeil auf den Bogen legen. hatan : şehir-i azim ve kale-i büzürk demek dir. hürük : ziyafet. mertub. fakat çin hükmdarlarına mahsus ve munhasir dir. | harhaşalaşmak : dövüşmek. — Eine Art Spiel. eine Stadt in China. Gazelle. han balığ : Peking kadimi ismi dir. büyük kaldırmak. halta : kise. — Erschrecken. Frauenschmuck. . haşa : gaşiye. schimpfen.

— Wünschen. Vertrag. mâcun. kabile. — Vater. min. — Schönheitsmal. hurnak : Behram gör içün Yemende Numanın yapdığı bir kasr dir. mader. ata. için : içli. deruni. ben. — Krone. içke : peder. Hirtenflöte. | içkuluk : meşrub içilmeye salih. — Gesellschafter des Sultan. barik. idaci : ordu vekilharcı. gehacktes Fleisch. aralık. hurtlamak. devletlu. — Kalk. glückselig. — Name eines Landes in Harezm. içkuyluk : musahib. Ziegenbock. hoşlaşmak : veda etmek. rayhe. serhoş. çizik. haval : büyük çuval. — Grosser Sack. içkin. hir : bend. oğlak. — Ziege. id : koku. Eigenthümer. — Eselsfüllen. mahsulatın yaprak dökecek Zeman. — Aus geschmortem Weizen. Fessel. icak : am'a. mit Süssigkeiten vermengte Speise. kürk. mimari dahi Senimar dir. içan : buğdayı buryan ederek döyüp tatlı ile karışdırarak yedikleri bir nevi tâm. hurul hurul hurlayup uyumak. mutehayir olmak. idağacı : buhur içün yakdıkları kokulu ağac. — Berauscht. Ende. dünn. hişt : kirec. wenn die Blätter abfallen. hudek : eşek yaurusu. — Band. ince. büz. Tuberose. istişmam etmek. içici. — Unterer Theil des Zeltes. — Inwendig. kendi kendine hoşhal olmak. Wohlgeruch. Fleisch. havablamak : istemek. ikmuk : hal. hubulmak : mezardan umacı çıkmak. verlangen. horan : çok yeyici. zarf. Hülle. bir hane halkı. tâzir etmek. Hausgesinde. Zeit. hergele memuru. zekyavetlu. — Aus Fell gemacht. idi : sahib. malik. valide. — Verachten. içku : meşrubat. unterer Flügel des Zeltes. Herr. içkaraki : içeride-ki. taleb. kaval. horos püpüyü : tac. — Ein Schloss in Jemen. rude. hadem ağası. — Erstaunt. — Glänzend. büyük hemşire. — Geruch. sirke.hazan : il. sabib. Trinker. — Abschied nehmen. çadırın aşağı kanadı. içmak : pustin. horoz çiçeyi. Darm. lahm. lami. Muttermal. — Beglückt. Horde. deruninde-ki. ahşa. rabt. kab. Gestütsbeamter. idiş : evani. buy. ika. nihayet. — Das Innere. Eigenthümer. — 'Den Todten aus dem Grabe nehmen' Z. muharrem. hoça ili : harezm kitâsında bir memleket ismi dir. — Scharfsinnig. uyurken boğazdan kalın ses etmek. Tante. horoz tacı. verständig. bağırsak. I ibin : parlak. ica : valide. idgu : firasetlu. köfte. idi kut : sahib-i sâdet. Eunuchenchef. schnarchend schlafen. Kamm des Hahnes. — Riechen. kalıb. überrasch t werden. — Verbranntes duftiges Holz zur Herstellung des Weihrauchs. das Innere. Pelz. . — Magen. — Fresser. iden : haymanın taraf-i tahtanisi. huruldamak : hırıldamak. idlamak : kokumak. — Truppenintendant. — Gefäss. fehimlu. içki : keçi. — Getränke. vasatında-ki. içkinmak : muteacib. mevsim-i meyve. — Schnarchen. abla. Eingeweide. — Mutter. sünbül. Essig. akd. — Stamm. zart. — Besitzer. arzu. kurzer Wurfspiess. ana. horlamak : tevbih. Obstzeit. kısa el nizesi. malik. muskirat. — Fein. içka (inçka) : nazik. nine.

iyiğ otu : bir nevi nebat ve ilac ismi dir. eine Art weisse bittere Arznei. polieren. eylindirilmek. kendine gelmiş. — Art Trommel. harir. — Etwas in Besitz nehmen. feilen. ikacı : büyük hemşire. döndürünmek. su çevrintisi. — Wachsam sein. Seide. ikamak : ukde. icirku : gişa. igne : suzen. igriçe : bir nevi meges. bend etmek. mit offenem Blick. eyer esbabi. huşyar. abla. mihmannuvazlik icra etmek. Rauhheit. bani. çespende. — Klugheit. verem sel. açık göz. saykal etmek. — Eine Art Pflanze und Arzneimittel. — Walze. — Gebogen. koku. Schlinge binden. tevakküf etmek. tabnak. teyakküz. bir nevi beyaz acı ilac dir. — Nadel. ika : asl. ikalanmak : meks. beraber. vakif olmak. istirahat etmek. — Sich bemächtigen. — Seidenfaden. — Sich aufhalten. eylenmek. koşun. ifak : ibrişim. — Heftigkeit. — Mensch. iyilmak : teyakküz etmek. müzmin hastalık. — Zusammen. konak. Name eines türkischen Stammes. leiden. malik olmak. — Ursprung. toplanmış guruh. malik. malik. iyiğ : deb. — Sammeln. iğmak (yığmak) : toplamak. Leiden. derd-u elem çekmek. rabb. — Schmerz. — Zusammenhängend. Sattelkissen. Getreidehaufen.de beraber. yığılış. — Doppelheit. yet. bir nevi fena hastalık. — Fessel. peyvend. iğur : mulsak. igri : eyri. mürebbilenmek. Schöpfer. ausputzen. — In der Bedeutung 'iken' derivat. ikisi-de birlikde. ausruhen. Versammlung. von etwas Besitz ergreifen. beobachten. ikalamak : tesahib. gec. bir adama rafet ve atifetde bulunmak. — Mit den Zähnen knirschen. tanrı. eine Art Schilfrohr. ikam. | ikaulik : ikilik. gerdabce. — Klug. | ikaulan : ikiside birlikde. iğirlamak : ağırlamak. — Alle Beide. — Eigenthümer. büküm. — Herauskommen. esnini. Trübsal. elem. ikac : 'iken' mânâsına. ikalamak : sahib ve malik olmak. cemiyet. ik : hiddet. çift. şiddet. bağlamak. bir nevi saz. | iyiğlik : huşyarlık. ikaklamak : düzelemek. — Eine Art Fliege. Geruch. temellük etmek. eine Art böse Krankheit. egelemek. erscheinen. zuhur etmek. . | ikalanmak : sahiblanmak. Wachsamkeit. yapışan. aram. — Alle Beide zusammen. — Sich einer Sache bemächtigen. — Seufzen und klagen. ah-u anin etmek. iyilinmak : çevirindirmek. — Ausbessern. Mücke. dauernde Krankheit. — Wilde Myrthe. gewendet werden. ham. ika (ikem) : sahib. besitzen. sinek. ikagu (ikau) : ikisi. mihnet. rical ve kübera musahibi. | ikala : ikisi-de. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Krumm. Besitzer.icğirmak : gegirtmek. ikav. jemandem Milde erweisen. cila vermek. Lungenkrankheit. — Tante. huşuna ve kendine gelmek. dörpü. eyi. çelik. Wirbel. — Eine täglich zunehmende Krankheit. iğirmak : huruc etmek. iğnak : insan. harmen. — Decke. renc. Alle Beide. igirlik : derd. cem etmek. — Gastfreundschaft üben. igrim : berc-u baru. gut. 'imek' fil-i nakşın muzarii dir. çıkmak. sahib. iğir : gün begün kesb-i şiddet eden maraz. komşuk. Feile. murebbi. igranmak : nale ve feryad etmek. ikak : zenc. spät. des fehlenden Zeitwortes 'imek'. Titel der Vornehmen. Gemenge. tegelti. id. beni adam. Gründer. bağ etmek. perdaz eylemek. hast. igir : yaban mersini.

— Zwanzig. Stamm. egirmek. — Sieben. — Höher. | ikmak : eymek. yemanden beschäftigen. ikde (cikde) : iyde. unu elleyeyecek alet. ike : büyük. ind. ilan otu : bir nevi gyah ismi dir. meşgul ve sergerdan etmek. zweisaitige Geige. insan. — Spinnen. kabail. — In der Bedeutung 'mâ'. | ikilay : iki defâ. — Sieb. kemançe. krumm. — Der Ärmel. dihkan. suznak. — Der Dreher. — Der Zweite. | ikarlatmak : eyerletmek. — Verbindungszeichen. — ikar : eyer. hayl etdirmek. Versammlung. biegen. ikma : eymiş.ikan : revabetde mustahdim olup haber içün mustâmel dir. gekrümmt. il : yıl. ikarlamak : eyerlemek. — Rothe Brustbeere. ikdiş : aygırı başka. | ikance : oldukça. — Gross. çarpık. | ikarcı : eyerci. cesim. Türkische Zeitrechnung. — Befehle ertheilen. iki abusun : iki hemşire. gamnak. illet. mümkin mertebe. — Schwesternpaar. iplik rişte etmek. — Saat. — Krumm. biegsamer Theil des Rückens. iken : ekin. moğulce çiker. auf dem Wege lassen und sich flüchten. bir şeyi mukavves çarpık etmek. sal-i türkan dayresinin altıncısı. iki nufusa. insan içün dahi mustâmel dir. yolda brakup savuşmak. | iki vara : ikiye. dessen man sich zum Schutz gegen den Schlag der Bogensehne bedient' Z. . sene. Herr. Mensch. Krankheit. bei welcher Hengst und Stute verschieden sind. tâkib etmek. kısrakı dahi başka cinsinden olan atdan durayan at. — Spinnen. azim. olduğu kadar. ikleçmek : tevakküf etdirmek. hayvanı hazırlamak. ikargücü : çevirici. ikinc : ikinci. çevirdirici. Ackerbau. ikişer kerre. ikme. zin. dönmek. — Möglichst. sebeb. döndürücü. halk. ahta burma at. bulendter. Türkistanda Samarkand ile Dşezağin ortasında bir mevki. verfolgen. — Ein Pferdeart. ata takım vurdurmak. — Wasserstrudel. Werkzeug zum Mahlen. ata eyer vurmak. ilay : edat-i atf dir 'ile' mânâsına. ikirmak : igzal etmek. asitin. arkanın ekilir tarafı. iklik : derdnak. iki kızkardaş. alem. ilak : göl. — Das vergangene Jahr. gerdab. Wirbel. — Etwas krümmen. el. hükmi nafiz olmak. iknurak : daha yüksek. betrübt. — Zweien. tane. ikirme : yirmi. Hand. — Satteln. ikanmak : bir şeye temil etmek. ilan : mâ mânâsında dir. — Jahr. Stück. sarac. dest. streuen. — Eine Art Gras. Saat. il. ein Urtheil erzwingen. guruh. — Teich. — Anhalten lassen. sich drehen. — Sattel. — Name eines Instrumentes. sal. in Erstaunen versetzen. ikrimci : yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmağa takılan halka. tohum. yenk. fermanlik etmek. anspannen. für zwei. mukavves. ikmak : serpmek. ikarmak : igzal etmek. ikin : aceba. Bauer. — In Zusammensetzungen gebräuchlich. nezd. Iklığ : bir nevi saz ismi dir. kişt ve zeraet. — Zweimal. Saatfelder. — 'Ring. | iki da : iki kerre. auch auf Menschen angewendet. — Zweimal. — Leidend. ikrik : su çevrintisi. büzürk. sahib. Zwirn spinnen. Ursache. — Säen. ikni : ekni. fellah. sal-i güzeşte. cemiyet. ilak : elek. — Saat. Besitzer. zu zweien. Volk. — Satteln lassen. | ilamak : elekden geçirmek. il tur (bil tur) : geçen sene. — Sattler. mezruat. ikürmak : ferman. Ortsname in Turkestan.

eldiven. ılk (ılak) : sakız. ilişmek : bend. suyu ateş üzerinde koyup burudetini biraz izale etmek. — Alter Mann. lau. ıldırım : şimşek. ilğar : moharebeden evvel bir tarafa sevk olunan muhafaza ve ihtiat askeri. Drehung. — Handschuhe. beni adem. bir nevi sazın ismi dir. — Pflanzenwurzel. Sterne. ilğarmak : dörtülme gider gibi koşmak. eşek. Menschenkind. bağteten hücum etmek. — Siebmacher. yed. scharf. fatir olmak. scherzen. müzdur. kabail. — Plündern. kalburcı. — Drehen. Jürüken. eilen. koca adam. Name eines Instrumentes. yardım etmek. 'maa' gibi. — Titel der Mogulenherrscher. ilat : illerin oturduğu mahal. betrügen. — Mit der Hand aufheben. ildam : çabuk. Gesandter. aldamak. — Schnell gehen. vorwärts. helfen. umgeben. aşair. yıldırım. — Harz. — Einander Boten senden. keskin. tarac. — Lau. ıldız : nabatat ve eşcar kökü. ilanir : hamal. Taglöhner. ilğamişi : akın. — Zum ersten mal heiratende Frau. | ilçilik : resalet. — Von Stämmen bewohnter Ort. ilğau : metin ve müstakim bir nevi deynek. umwenden. zincir. behle. ılçak : nim germ. benützen. ilik : el. tarac-u talan edici. — Das Drehen. kevkeb. . yakılmak. — Knopf. çevrilmek. Ring. Greis. treiben. mülayim sıcak. sıcak ve hararetlenmek. yelim. in Feindesland einbrechen. ilitmak : tagyir etmek. Donner. in Schweiss gerathen. nakl etmek. iletmek : getirmek. saldırmak. kızılcık ağacına muşabih. schweres Holz. matt werden. ilka : insan. Handschuhe. ilkak : tükme. — Botschafter. | ilçilaşmak : yekdiyerine ilçi gönderüp muhabereye girişmek. suyun hararetinden kabarcık peyda etmek. kızğın. Diener. yürükler. akıncı. mulatafa etmek. Kette. muavenet etmek. das Wasser ans Feuer stellen um die Kälte zu mässigen. yanmak. il. — Verbindungszeichen. — Kreis. Blasen im siedenden Wasser. ilğamak : akın etmek. — Fünfzig. devr etmek. | ilğarcı : yağmaker. — Kochen. der rothen Kornelkirsche gleich. ilbarsun : bir nevi ördek. ilik : kalbur. — Schnell. ilçi : sefir. — Glatt. aksakal. ilik : eldüven. dönme. çapaulcı. ilenmek : eylenmek. yağma. bewegen. kullanmak. ilinmiş. — Blitz. — Mensch. ağır ağac. dest. | ilanma : dönme. Zeichen. ilen : edat-i atf dir. ileri. — Botschaft. — Raubzug. kethuda. — Die Kälte brechen. — Zaudern. kaldırup abarmak. peyvend olmak. — Plünderer. yolgun. ılğın : kez. ilinmak : soğuğu kırılmak. ılıca. resul. çevrilme. sefaret. — Sieb. iliklamak : el ile kaldırmak. kulp. bağlanmak. ihate etmek. Plünderung. — Esel. — Bringen. — Lastträger. sürmek. — Verändern. — Reservetruppe vor dem Kriege auf die eine Seite ausgesendet. plötzlich angreifen. Verwalter. Griff. ilanmak : dönmek. — Eine Art starken und mächtigen Knüttels. — Hand. ilişil : ehtiyar adam. ilçikyan : himar. barberader. halka. nuker. ilbarmak : pişmek. bat. sıcak etmek. brennen. kerakeş. moğul hanlarından birisinin ismi dir. tez. ilik (illik) : elli. barkeş. ilanc : ilk defâ tezvic edilen hatun. düşmen memleketine sarmak. forttragen. sıcak. iliğ : nim germ. girdiş. | ilikci : elek yapan. — Halbwarm. alem. Name eines Mogulenchans. Streifzügler. ilhan : moğulların hükmdarlarına verdikleri unvan dir.ilana : çevre. girbal. warm. — Ente. — Verbunden sein. inalmak.

evvel. imeçi : şecaetlü koca karı. destinde. Pass. tutmak.ilkari : ileri. erleuchtet. imiz : sis. ilkün : il. Frau die dadurch heilt. meşakket. — Gemeinschaftliche Gattin zweier Brüder. sütkardaş. buhar. ini. imizmek : emdirmek. insan. ilkida : elinde. bu ane kadar. — Freilaufendes Pferd. | imizirmek : emizdirmek. zin. — Beschützer. hergele sürüyü. beyahrte Frau oder Hexe. — Ermüdung. nekide. süt verdirmek. . Gefässschnabel. — Milchbruder. sal-i türkan dayresinin yedinci senesi dir. | imkeklemek : çocuklar el ile yürümek. bistan. gayret. emcik. zen. âlem. gegenwärtig. — Sich schämen. zincir. tembel. şaşadar. Welt. derd-u elem çekmek. dere. münevver. ibtida. Heerde. Kive hükmdarlarından birisinin ismi dir. ihtiraz ve ictinab etmek. ilmek : dükme. Ausdauer. çocuklar el ile yürümek. — Begehrt. — Dunst. Schmerz erdulden. kab burunu ve lülesi. deva. imkek : tâb. — Arznei. Genosse. bu vakta dek. — Säugen lassen. guruh. derbend. — Ergreifen. kavramak. imak : zahmet. mit Milde erzogener Mensch. | imkekdaş : emekdaş. — Jetzt. iltirarğuci : parlayıcı. ziyadar. im : koca karı imi ve devasi. — In seiner Hand. sich hüten. nehmen. — Vorwärts. — Glänzen. ilkarmak : zabt. Nebel. Aufenthalt und Nest der Vögel. — Sattel. layik. imanmak : utanmak. es passt ihm nicht. | imelemek : mudavat. anfangs. imrağ : matlub. Geschöpfe. nein. nefes ile terbiye olmuş adam. — Weibliche Brust. imçak : meme. — Ermüdung. mukaddem. mâyetinde. ılkı (yılkı) : başı boş gezen at. ilmas : almaz. cidd. Dampf. faul. halayk. pesendide. leuchten. derman. Eifer : das Kriechen der Kinden auf allen Vieren. imel : eyer. gevşek. — Gebirgsenge. saymaz. Weib. das Gehen der Kinder auf allen Vieren. kuvuk. Schlinge. ilti : iki biraderin zevcesi ve haremi. — Heilen. eyerdaş. in : hayvanların hane ve mağarası. imkan : kadın. bağ. reme. ilmek. iltirmak : parladamak. imas : deyil. çare. beliebt. bend. yak. kleine Grotte. — Er nimmt nicht. — Arznei für alte Frauen. — Glänzender. beyennez. — Gesäugt werden. kabz etmek. — Brustwarze. pistan. imğa : dağ geçidi. mergub. geçid. imeldaş : hempa. imuşak : depne depne meme. früher. biperva. duman. — Kette. Schaar. elan. leiden. imkenmek : zahmet ve meşakket. hicab etmek. Kukuk. — Thierhöhle. arkadaş. | imdikaçe : şimdiye kadar. buğ. in seiner Gesellschaft. ime : ilac. — Mensch. würdig. cemiyet. — Das Kriechen der Kinder. — Nicht. imiğ : pek karanlı zulmet. çocukların el-ile yürümesi. List. küçük gar ve kuş ve tuyurın mekyan-u yuvası. — Leiter der Angelegenheiten eines Volksstammes. imizik : meme ucu tükmesi. Beschwerde. — Grosse Finsterniss. başa korşun dikici ve bu gibi mudava eden acuzelere denilir. kyardide kadın. imukdaş : meme daş. — Würde. Name eines Herrschers in Chiva. — Bis yetzt. — Muthige alte Frau. Fleiss. — Frau. — Weibliche Brust. Gestütsheerde. erwischen. pertev endaz. — Treuer Freund. avret. köhne sal cadı ve hatun. imdi : şimdi. — Begleiter. — Mühe. erst. ikdam. hempa. ilküy : izzet. mualece etmek. Thal. makbul. la. iltuzer : ilat ve kabail işini yoluna koyucu. inağ : yar sadik. strahlend. hemrah-i muvafik. Gefahrte. weichlich. türkische Zeitrechnung. Mittel. dass sie dem Kranken Bleistückchen auf den Kopf legt.

inak : rakik. inamlı : sahib-i ehtiyar. nedim. musteşar. inkimek : munhani olmak. — Sich krümmen. çene. gül. kölelik. — Vertrauter. — Castrieren. initmek : keskin etmek. — Perle. inavlı : avda hayvanları tutmak üzere yerde kazılan hendek. ah-u enin. Bey. — Schmeichelei. köle. daye. musteşar. inkek : zanahdan. inalcık : şehzade. inkildu : nale. eine dem Sesam ähnliche Samenart. mukarreb-i padişah. ini : küçük kardaş. ince etmek. empfangen durch Verneigung. Günstling. Prinz. Würde in Mittel-Asien. — Gewölbt sein . eine grosse Würde in Turkestan. öge. — Durch Zeichen rufen. inav : bir nevi at hastaliyi. — Grubenfalle zur Thierjagd. — Eine Art Pferdekrankheit. durch Neigen etwas aufheben. narin. — Frau. — Verwandter. Gesellschafter. inçke : ince. Schwätzer. naziklik. uyuz illetine mübtela olan develere anın yağını sürerler. Vertrauen. Name eines türkmenischen Ortes. Genauigkeit. Kuh. — Hoden ausschneiden. figan. — Jemanden einladen. ham olup bir şeyi almak. mütemed. — Fein. inaşlamak : inişlemek. mütemen. irfanlı. ınçkırmak : derd ile fıklayup ağlamak. sich herablassen. Grossvezier. düzgün. derebeyi. — Kind. Sclave. — Der jüngere Bruder. tevhin etmek. — Kinn. — Der jüngere Bruder. inçik : kabza. hediv. sisame benzer bir nevi dane dir. inkan : devenin dişisi. indav : işaret ile davet etmek. dolab. Scharfsinn. inkildamak : ön çekmek. enemek. inek : bakar. inamak : hayvanı ema etmek. Feinheit. Siegelbewahrer des Padischah. Diener. zarif. firaset. mene. hafif hafif ah-u anin ile ağlamak. müciz. geistreich. Günstling des Padischah. şeyh kabile. Wange. kurena. kırık. abschwächen. — Jammer. feryad. Vertrauter. emin-i mühürdar-i padişah. mütemed. zekyavet. gelehrt. Klage. inckirmek : aheste aheste girye ve nale etmek. Schrank. — Schärfen. muşavir. schlaues Weib. inckelik : hile. — List. inişe temaül etmek. — Schmerzlich weinen. inalmak : temellük. verlasslich. mervarid. inanc : itikad. inculuk : esaret. Amme. asiya-i vustada bir rütbe dir. husul-i maksad içün başından dönmek. memluk. sakat. — Feinheit. inak : mukarreb. das Beschmieren mit dem Fette eines räudigen Kameeles. pembe. Fehler. inan : devenin dişisi. itimad. — Das Kameelweibchen. gebrochenes. — Überzeugung. ziyadesile israr ve ikdam etmek. — Vertrauter Freund. zart. initlemek : bükülmek. mukavves olmak. beschleunigen. incmek : gönlü kalmak. kabul içün boyun eymek. indamak : hanesine çağırmak. inçirmek : ayıklayup saklar gibi nefes almak. dikkat. Staatsrath. sich überaus anstrengen. inatmak : ikdiş ahte etmek. incmak : terkik. inak. inçi : hanım. zevzek. zarafet. teke türkmenlerin içinde bir mevki ismi dir. sığırın dişisi. bey. bende. ah-u enin. Rose. — Verfeinern. Schminke. — Knechtschaft. barik. — Leise weinen. — Betrübt sein. şehzade. Türkistande büyük bir rütbe dir. davet-i celb etmek. — Kameelweibchen. dilmande. musahib. ubudiyet. şikeste-i hatir. süt ninesi. — Griff. — Herabgehen. muhtal kadın. inaka : küçük birader. dünn. serdar. incu : durr. ahte. — Seufzen. inal : mahrem-i has. seufzend weinen. — Sohn des Schah. muldurdamak. tez-u tünd etmek. — Schluchzend athmen. yanak.

kabail-i türkmeniye içinde bir kala ve mevkin ismi. Fürstenpalast. alçak mevki. iran : hurr adam. — Mann. geçid. hazin hazin ağlayarak teganni etmek. ruculiyet. wohlriechende Dinge. inkremek : hazin hazin ağlamak. sich rühren. — Spaten. azadlık. tahrik etmek. iplamak : münasib iş görmek. pişcenk. kalenin ortasında-ki yüksek yer. irğamak : sıçramak. herumspringen. atlamak. inukse : sansız. — Berg. Land der Perser. yogan. | irğanmak : kımıldanmak. Wunsch. Ambra. — 'Vortrab des leeres' Z. — Der unter Theil eines Ortes. eşek bağırması. — Name eines Dorfes nahe zu Samarkand. ıslatmak. iras : himarın ankırması. inukti : acaib. leb. baid. hoşbuy. — Wünschen. şayeste. — Absteigen. Löwenjunge. atın lisanına çıkacak bir nevi maraz. Hügel. | irğatmak : kımıldatmak. — Stiel. irağ : uzak. dörütmek. — Sonderbar. ruculiyet. erfinden. geeignet. ipar : müşk. tebessüm. hadsız. — Geschüttelt werden. ud. inkişmek : nevha etmek. gayetsiz. | ipitlemek : ıslanmak. tepelik. tenezzül etmek. Gebirgsweg. reşte illeti. Haken. irkişi. apuşka. tepe. Hahnenkamm. Fluss. passend. etwas anordnen. nihayet. ipitmek : su dokundurmak. hareketlenmek. iplicek : irk madeni. garib. Männlichkeit. — Wehklagen. — Ein freier Mann. acem memleketi. Lippe. — Zungenleiden. siyah iplik. — Springen. inkişmek : temenna etmek. ipkin : bir nevi siyah kumaş. — Freundschaft schliessen. — Entsprechend arbeiten. — Moschus. gehorchen. nale etmek. ruculiyet. unendlich. münasib. sibanin yaurusu. Mannbarkeit. ivelik : kavi. iraul : mukaddimet el ceyis. — Auswahl. — Befeuchten. kudret. dağ geçidi. — Wasser. arzu. — Grinsend lächeln. — Schreien des Esels. schütteln. ırmak. — Zornig sein. Organ des menschlichen Körpers. irik : intihab. — Tapferkeit. inu : lisan ve dil ve zeban hastalığı. irği : bir nevi süyüt. beispiellos. dudak. — Nabel. tal. eine erhöhte Stelle in der Mitte einer Festung. — Grenzenlos. derende. irğak : karmık. ülfet etmek. inmek : nuzul. itât etmek. tac-i horos. âlet. Klagelied anstimmen. merbut olmak. — Trauernd weinen. merd. kulab. amber. bir işi yoluna komak. iranlık. ipimak : hareket ve cünbüş etmek.inkin : nafe. tertib etmek. ipar kuruğu : Samarkand tarafında bir kariye ismi dir. meharet. Name einer Burg oder eines Ortes in Turkestan. ip : sab. — Dick. Eselsgeschrei. stark. bala hisar. zürnen. şecât. — Bewegt sein. Freiheit. | irlik : merdlik. — Eine Art Droguerie. Zungenkrankheit bei Pferden. inük : enişli. inşad-i ihdas etmek. — Schluchzen. seltsam. Männlichkeit. kalın. — Im Geheimen schmerzlich weinen. muattar olan şeyler. inkmak : adet etmek. Held. — Eine Art Weide. derpinmek. — Sich bewegen. Macht. ir (ayr) : erkek. iraiş : aşağı mahal. ircaytmak : gülerken dişlerini göstermek. . Geschicklichkeit. — Eine schwarze Tuchart. inklemek : in çekmek. — Reissend. hükmdarin serayı. — Gerath. — Befeuchtet werden. iren : alet. misli görülmemiş bir şey. — Entfernt. ihtiyar. ipik : dağ. gebunden sein. göbek. iren : su. grob. inmak : mutegayyir elhal olmak. inkrenmek : derdle gizlice ağlamak.

yarın. bıkmak. temevvüc. — Ziegenbock. Farbe. istigna ile terbiye olmuş. Rost. irkin : istifham içün fi'llerin ahirine gelir. gross. ol ruz. . — Flüsschen. erken. anhören. gayri mütêhil adam. merd. koku. destan. tereng. Verstand. Rinne. bedhuylik. erken kalkmak. hinter einander gehen. irim : beşaret. irkmek : birikmek. Kreis. — Sich nach einer Seite neigen. irmut : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. in Demuth erzogen. irkencek : bir tarafa ağmak. früh aufstehen. iriş : bezin boydan boya giden cüzgü telleri. — Die gleichmässigen Fäden der Leinwand. — Mann. — Märchen. çay. kahil. ol vakit. irkac : keçi aygırı. irincek : tembel. istima' etmek. buy. muvafakiyetsizlik. irkişink : tesbih tanesi. Morgen. iştan. — Gute Nachricht. Überschwemmung. einem Dattelkern ähnlich. — Sich versammeln. cesim. das Frühe. mukaddem. tefrik. mücerred. — Zeltpflock an der Stirnseite. dilaver. — Freundschaft.irik : yoğan. hakkından gelinmemiş. — Mann. Eiter der Wunde. irken : erkişi. frühzeitig. — Unterhose. — Rosenkranzkügelchen. irsa : harf-i şart. irin : eyerin keçesi. — Rein. irkek : erkek. — Wurzel der harten Aloe. keusch. iselemek : kulak vermek. Fabel. — Früher. usanmak. — Grob. becerilmemek. schwer. — Fragezeichen nach Zeitwörtern. irkulağcı : ud-el salib kökü.' Toben des Meeres. oğur. ledig. toplanmak. rütbe. tayb. halka. mertebe. — Tiefe. die schwerere Seite der Wage. irklik : dostluk. Rand. irtaki : kadimi söz. Trennung. irtun : içdon. bat. 'kilmas irkac' henuz gelmez demek. — Faul. irkaşmak : bir mahale birikmek. cem' olup durmak. eine Art Filzstiefel. Erzählung. terazi ve yükünün ağır tarafı. zeng. irkine : alaçukun kebteke baş tarafında olan çöp. Suffix der Zeitwörter in der Bedeutung 'henuz'. külak. irinklamak : munfesih olmak. irke : genc. Junggesell. erken. das nicht Entsprechende. | irtank : ol sabah. bir nevi çizme. hurma çekirdeyi gibi ba'z şeylerin danesi. Bangabstufung. çit. şeci'. 'henuz' mânâsına fillerin ahirine ilhak olunur. — Satteldecke. irkenk. ördek. Ente. — Sich an einer Stelle versammeln. — Klugheit. Geruch. re. rayhe. irnek : hevale. efsane. — Aufgelöst sein. — Enthaltung. irikmek : kati olmak. irik dolub birikmek. irvam (irum) : fenn-i askeride meharet ve kumandan-i leşker. arka sıra gitmek. Scheiden. irmas. — Entschieden sein. çirk teraküm etmek. yırtıcı hayvanın avaz ve sedası. irzir : imtina. mahnte. pakize. — Bewandert sein in der Militärwissenschaft. das Geschrei wilder Thiere. irmacuk : küçük ırmak. der folgende Tag. fark. — Ausfliesswasser der reifen Wunde. temail etmek. war. schlechtes Naturell. Gans. büyük. — An demselben Tage in der Früh. sich langweilen. irildamaki : arslanın bağırması. is : huş. — Das Schwingen. ferda. farz ve ihtimali ifade eyler fi'lile harf terkibi dir. sabah. schwären der Wunde. fal hayr. — Das Brüllen des Löwen. kühn. — Jung. irum : gerdab. irtğu : temiz. cerahetden çıkan fesad ve çirk. irink : olgun yarelerin suyu. Befehlshaber. — Aufpassen. akl. Hoffnung. ağır. ümid. — Bedingungszeichen bei ZeitWörtern. Glück. istikrah etmek. naz. imiş. irta : önce. irsanın nefii dir. — Name eines Türkenstammes. hikyaye. yığılmak. kısa.

işanmakin : inanmagin. hafiye. — Verlässlich. şarki. vertheilen. taksim etmek. — Sich schämen. düş. hicab etmek. kyar. Heil. girişmek. isirğa : küpe. etrafında iliceler ve hamam kudret pek çokdur. fersude. — Versmaass. isiz : uyku. teşrifatcı. isnemek : esnemek. guşvare. — Riechen. iş : amel. | isenlik : sihhat. ungläubig. bir nevi şikyar kuşudur. Friede. sahih. etwas schützen. hararetli olmak. tevdi. | iskirmek : köhne ve fersude olmak. — Gähnen. siyanet etmek. humma olmak. annehmen. merbut olmak. kadim. hâb. fi'l. Betrügerei. akl ve hoşuna getirmek. kapu ağası. isirğan otu : 'gezne' denilen bir nevi nebat ismi dir. — Kampfplatz. muadil. Bedrückung. ergrauen. seyis. Gefährte. işik : dergyah. ben. şaşe etmek. isre : bu tarafda. — Fesseln. eine Jagdvogel-Art. rezm. — Name eines Sees in Turkestan. işanmağur : münker. Versicherung. abgenutzt. nehmt es nicht an. — Bosheit. — Wehen. itikad. — Übergeben. islarmak : teslim. siyah biber. ısıtmak : isitme tutmak. itikad. atik. kulak salmak. — Gesundheit. Zerimonienmeister. isri : bir nevi vezn dir. tesehhün etmek. Volkslied. iski : köhne. jemandem etwas verweigern. — Zerfetzen. muharebe yeri. iş kur : mahal-i harb. şebih. itimad etmek. kapunun taşra tarafı. — Jemanden an etwas erinnern. zir. — Schreinerwerkzeug. kabul etmek. — Alt werden. Hitzbläschen. meydan-i rezm. ganz. Turban. — Fieberhitze bekommen. — Pflanzenname. wahrhaft. afsus. asa getirilmek. | işanılmak : mü'temed ve mü'teber tutmak. yakın ve baver etmek. iskene : necar aleti. nemnak olmak. harb. isiğ : sıcak. bu yanda. — Thorwächter. isirkamak : bir adama atifet etmek. ıslatmak : asa getirmek. inanmaz. ispir : baz. | iskilmek : paçavra olmak. 'sisk göl' dahi derler. hayf. trauen. tasdik. baytar. — Ermatten . horchen. işek : eşek. — Glauben. hararetlu. taht. nass werden.isen : sağ. pissen. işamak : gevşeyüp yayılmak. — Schönheitsmal. Kampfort. utanmak. ruya. istima' etmek. hamyaze çekmek. Traum. sağlam. sülh. isiğ göl : Türkistanda vaki bir göl ismi dir. isik : hal. erröthen. — Ohrgehänge. islamak : kokulamak. — Gesund. in dessen Nähe viele Warmquellen sind. selamet. halka. salim. . fiebern. — Arbeit. kokulatmak. — Thor. — Pfeffer. işanmak : inanmak. — Falke. Kampf. — Esel. afiyet. bir nesne birisinden dirig etmek. islanmak : aslanmak. iş : çevre. dügane. bir şeyi kurmak. — Auf dieser Seite. istilaği : bir nevi destar ve imame. — Glaubet es nicht. ismek : esmek. merkeb. hubub etmek. — Warm. — Jemanden begnadigen. nemnak kılmak. çift. iskarmak : hayaline getirmek. afiyet. ayari. blasen. merbut etmek. kabul ve tasdik etmeyin. isirğanmak : kızarmak. — Schlaf. türkü. — Paar ähnlich. bavur eylemekin. iskuci : casusi. isti ot : fülfül. işanc : itimad. befeuchten. Schwelle. Reitknecht. — Vertrauen. — Geleugnet. riechen lassen. hareket-i kesre. — Alt. — Feucht. menk. refik. — Handtuch. | işik ağası : kapucı başı. tebhale.

leuchtend. | itürmek : itkürmek. — Stossen. blitzen. pare pare. ıslık çalmak. — Eilen. | ivirişmek : bir şeyin etrafında dönmek ve dolaşmak. izci : izle giderek sariki bulucu. Leuchten des Blitzes. — Marktplatz. itük : edik. — Glänzen. panayir yeri. def etmek. itiklamak : dörtmek. ihate eylemek. — Zerstückeln. erprobt. — Stiefelverfertiger. serval. an jeder Ranke sind vierzig Stück. çevrilmek. döndürmek. — Art Weintraube. çizme. italğu : çarh. — Pfeifen. — Verlorenes Gut. Wetterleuchten. zai olmak. devirmek. etek. 'edelim' mânâsına. işmek : kazmak. ivirkaç : çevricek. — Das Gedrehte. def etmek. ivirmek : çevirmek. scharf. bölük bölük etmek. it balığı : kefelçir baliği. | itükci : edikçi. burmak. rehvan. şimşek. — Stark. — Saum. — Verloren gehn. nemed. işterek : mevc. forttreiben. itmek : kaib. yıldız böceyi. leb. yürür at. çakın. — Graben. Gewitter.işikay : gece. işki : bir nevi kamış ve ney. — Die Coloquinte. — Schneidend kalt. yıldırım çakmak. — Stossen. — Eine Fischart. sich beeilen. itelemek. tez. — Stiefel. eine Jagdvogel-Art. tacil etmek. it dirseyi : arpacık gibi bir çıban. her kökünde kırk elli dane peyda olup cevizden ziyade büyümez. rabt etmek. itirtmek : parça parça. işlenmiş. itak : zeyl. yürütmek. itkuci (aytğucı) : muhbir. Schwätzer. — Verlieren. — Gerstenkorn (am Auge). — Nacht. işkirink : kara soğuk. işkırmak : safir vurmak. kakmak. in der Bedeutung von 'edelim'. izi : allak. konduracı. — Glänzend. işilkan : şugl. festbinden işnamak : parıldamak. — Beschäftigung. sert. gerü kakmak. devre kazmak. keskin. çok söyler adam. taşkin. — Blitz. — Volkserzähler. acele. bewahrt. Überschuh. italik : damenin haşiyesi. itkü : kayb olan şey. muze. — Eine Art Röhricht. iştan (iştun) : iç don. der Schöpfer. bohren. meddah. schlagen. itik : ötkin. . | itaklamak : eteye bir şeyi doldurmak. — Der Samen der Hainrose. iti bölük : eyi çihel kavunu. — Drehen. — Kreis. Filz. in Nussgrösse. Leuchtwurm. itasalmak : dörtmek. pug çalmak. yorga. | ivirilmek : bir şeyin etrafında gezindirilmek. âşik. it brak : Oğuz hana tegallüb eden hükümdarin ismi dir. burudet-i şedide. Traber. furtuna. Sänger. etek. it üzümi : inab. umgeben. red. — Den Dieb seiner Spur nachgebend auffinden. — Sich um etwas drehen. — Das Lüften des Gewandsaumes. leuchten. — Wogen. sich beeilen. ağız kenar. nefkud etmek. Rand. sazende. — Unterhose. çalınmış esbab ve emval. gayb. — Name eines bezwingenden Fürsten. tufan. gerdanide. wenden. etek sallayup yellemek. it burnu : nesrin tohumu. zai. huda. tecrübeli. işlek : seri'. sirât etmek. tırmıklamak. işırık : yağmurla rüzgyar ile çakan yıldırım. ivmek : çabuk. imtihan olunmuş şugl. — Saum. işlenmiş. gestohlene Kleider. dertmek. parlak. damen. — Fliessendes Wasser. — Gott. trompeten. it hiyarı : hanzal. Rand. kayb ve zai etmek. — Vor sich hertreiben. bark. çakmak. — Eine Melonenart. Lippe. halik. itmek : ilerü sürmek. işnar : parlak. münevver. ayak nakşını tanıcı. — Schnell. ziyadar. itka : pazar kurulan mahal. Wellen. işkin : akar su. eteklemek. — Blitz mit Wind und Regen. verloren. bir nevi şikyar kuşu dir. işin : yıldırım.

yadavide : yede taşı. yabarmak. hageln. mit Butter bereitete Bauern-Speise. eta'ma yağ komak. — Tiefschwarz. beyhudegyu. Beharrlichkeit. isra etmek. — Zerreiben. absenden. meydan-i harbda dahi alemin ayakina ilkönce başına getirildiyi halda. gut. tedhin etmek. — Licht. aydınlık. aydınlık. çekit tanesi. natuvan olmak. fahl. lape gibi. yağlık : bez parçası dir. tabistan. regnen. mendil. Helligkeit. yağıkmak : düşmen olmak. yağır : atın omuzları arasında yağlı yeri. yat adam. asaker-i piyade. yağlamışı : yağlamak fi'li. muy. Sommer. Schwätzer. kräftiges Thier. Ebene. — Leinwandlappen. — Nachsuchen. devam. kuvvetli hayvan. yabak : yapak. yayank. çuyce. eriğce. yağış : yağmur. yabanlaşmak : göndermek. rahmet. yağı : düşmen. yağak : yön. yadak : yorulmak. Glanz. yağilbay kuşu : bir nevi kuş ismi dir. ufak irmak. — Nierenstein. yogan aş. schneien. izmek : ezmek. Wunde durch Reibung des Sattels entstanden. — Eine Art Speise. — Wolle. — Feindlich gesinnt sein. tecessüs etmek. yaban : biyaban. yaya (yayak) : piyade. yaralı yağır yeri. — Ziegenhorn. berühmt bei den Turkomanen. — Verschönern. Fremder. yazın kemali. lafzen. Gebäck. zaif. baran. — Name einer Vogelart. ince yön. — Regen. dolu dökülmek. — Salbe. kar. breiartig. braunes Pferd. ziya. yağın : yağış. kıl. tiftik. yağrın : yağır atın omuzları arasında yağlı yeri. destemal. Glanz. hamun. varak. at yağrı. Helligkeit. derbe Speise. — Bei den Mogulen die Befettung eines. — Wolle. yağçamur : yağımçur. yadağ : tereddüd ve mesellü dayimi. wie etc. — Stilles. sahk etmek. tarak. — Saite des Pfeilhogens. Korn. yağmak : nazl olmak. ruhiges Wasser. — Lastpferd. Y yab(yeb) : aheste. cevre. yabancı. — Ermüden. yokarıdan düşmek. yağduluk : şane. yahşi : güzel. yaslatmak. yağdu (yahdu) : nur. erschöpft sein. — Feind. arka tarafı. tüy. kır. yağız : tiyah. tonlu at. salben. yağlağumak : tila aleti. izme : bir nevi tâm dir. yay oğlak : keçi boynuzu. schön machen. irsal etmek. Arm. — Brod. bikyane. çörek. wird auch auf dem Schlachtfelde neben die Fahnenstange gestellt. Fusstruppe. eyi. Haar. siyah. — Regen. — Wunde auf dem Pferderücken. — Blatt. immer. enva'i vardır. omuzlarını eyer vurup peyda olan yare. moğullarda ilk evvel bir deli kanlının şikyare gitdiyi vakit büyük parmağını yağ ile sürerler ve buna sağlamış tâbir ederler. | yahşilamak : eyi etmek. | yağız kara : kara yağız. feine Wolle. ruymal. yafrağ : yaprak.izlemek : piy düşmek. kabail-i türkmeniyede meşhur. taşra. — Wunde an der Schulter des Thieres. salaye eylemek. Fett in die Speise geben. yu olmak. ruşenlik. . sahra. kleiner Fluss. nachspüren. — Zu Fuss. ekmek. harc. yay : okun kemani. zum ersten Male theilnehmenden Jünglinges. sessiz divi eden su. — Schön. yağ ile yapılır rencber tâmı. — Fallen. — Ungewissheit. nik. — Senden. Feder. yabu : yük atı. bunda dahi alemi yağlamış tâbir ederler. kılağı. — Kamm. nur-u ziya. fakir. yağmur. — Wüste. hemişe. rahmet. — Schwarz. dinc at. verschiedener Gattung. baran. Einöde.

— Leicht. yalçımak : behre bulmak. yapışdırmak. düz. vekil. annehmen. yalank : berhene. Nomadensitz. göçemen yeri. sayesinde geçinmek. — Sich zum Sommeraufenthalt begeben. canib. — Glänzen. tez. yöngil. Botschafter. yaylamak : oku yayıu üzerine komak. tekarrüb etmek. schwach. naz ile yol yürümek. rica eylemek. uryan. çıplak ve soygucı. yalau (yalavuz) : külahın etrafına tutulan kırmızı ipek parçası. kenar. yaykalamak : yayıla yayıla haram etmek. gerdene el komak. yalanğac : çıplak. aydınlık. yay yapan esnaf. entblösst. berhene. Seite. nahe. karib. geordnet. yalankaçlamak : uryan. çıplak kılmak. — Den Pfeil auf den Boden legen. — Verlangen. bitten. Lärm. — Nackt. yakayka : kiriban. şamata. — Sich mühsam bewegen. yalanksamak : bir şeyine peyine düşüp aramak. verbinden. yaylamak : yaylaya çıkmak. — Nahen. arkasına. — Gesandter. çıplak hayvan. — Das Pferd an der Mähne ergreifen. — Sommerwohnung. — Glänzen. yaylak : yayla mahalı. yaylaka çıkmak. uryan. ungenähtes Tuch. rahil olmak. yalvarmak. Schreien. yayma : satıcıların ufak sergisi. den Pfeil bereit halten. nackt entkleiden. yalaymak : iltima'. . tasdik. leşker irsal etmek. piyade gitmek. alaca. — Steintrog zum Tränken der Thiere. yakarmak : aciz. sallana sallana reftar eylemek. yaykıra : şiddet. yaktaşmak : yanaşmak. Beiname. çöl-i biyabanda su misali görünen serab. — Heftigkeit. — Kramermarkt. Ratte. bayrak. yalankacğucı : uryan edici. Seite. dirahşan olmak. — Stadtname. yalçı : düzlenmiş. yalanlamak : parlamak. Glanz. yayla. yoluna konulmuş. her şey yayını yapan ustad. — Kreis. yalanun : bir yere sirâtle asker sevk etmek. yalanlaşdurmak : uryan etdirmek. yalanğirat : bir nevi büyük fare. yaydak : sade. yal : parlak. çıplak kıldırmak. — Auf Sommeraufenthalt gehen. — Soldaten eiligst irgendwohin senden. ruhen. sefir. rabt etmek. — Glück finden. yalçuk : elçi. yaylanmak. yaynı : hafif. bestätigen. — Plünderer. — Entblossen lassen. yaykın : serab. yayık : Türkistanda büyük bir nehir. direhşan olmak. igtisal etmek. rica etmek. — Sich waschen. — Kragen. — Anzünden. yalağ : hayvanların suladığı bir taş tekne. am Nacken ergreifen. — Luftspiegelung. — Nackt. musattih. yakın. yaldamak : atın yalından tutmak. — Entblossen. — Eine grosse Mäuseart. rahat etmek. kabul etmek. hazir etmek. yaykanmak : yıkanmak. yaymacı. kinaye.yayaklamak : maşiye hareket eylemek. anmuthig schreiten. taraf. — Glänzend. — Licht. dikilmemiş kumaş. yak : semt. etwas wegnehmen. rusul. — Rothes Seidenstück um die Mutze. inksesine düşerek cu etmek. yayçi : bir kasaba ismi. yahtı. berhene etmek. — Gereinigt. yaylamışı : mevsim-i yay. Wasserspiegelung auf den Seen. temizlenmiş. ilhah etmek. bunt. — Fluss in Turkestan. yakturmak : tutuşdurmak. sich wiegend gehen. flehen. sıçkan. yaktu : nur. — Ungeschirrtes Pferd. yataşmak. — Zu Fuss gehen reisen. sich nähern. Bogenmacher. Fahne. — Die Spur aufsuchen. berühren. taraf. alem. glatt. gürültü. bağırış. çevşensiz at.

— Umwenden. at takımı. çıplak. — Schnell. scharf machen. — Helfen. postacı. yalparmak : yalvarmak. ein Anderer. gayri. pertev. kıyacak essbab. — Tatar. yaman : kötü. — Angezündet sein. — Luftspiegelung. direhşan etmek. ibram eylemek. duruğ. — Schlecht. başka. yanbaş : yanı başında. kenar. müzdeci. rize etmek. — Schief. ersuchen. Saum. ahbab. şikayetlenmek. — Flamme. yam : menzil peygiri. — Unersättlicher. yanakan : kerkedan. yançmak : dövmek. — Nur. yalınlamak : efruhte olmak. kleiner Krug. Glanz. yamağ : munzam. yanamak : büyülenmek. yanaşa : yakın. yakın etmek. tekarrüb etdirmek. yanğı : taraf. bitten. biran rahşende.yaldıramak : parlamak. parça deymek. — Gross. yalman : tez. yalınmak : yalınık. — Heuchler. bir tek. yalvarmak. digerbar. nochmals. — Das Glänzen. yandaş : aşina. Helfer. yamğur : yağmur. rahmet. iltimas etmek. — Kleiner. berhene. — Böses reden. yamu. yanbu : çin akçesi ve gümüşü. mücerred. falsch. sitayiş etmek. — Allein. imdad eylemek. — Verbunden. pici kovan. haberci. yancak : yangeç. sade. — Das Nasehorn. Sack. yalpuk. kurbinde. Postbote. allein. — Belästigen. rica. glänzen. flehen. — Chinesisches Silber oder Geld. nezd. gevşenmek. yardım vermek. yalınk : yalıncak. — Postpferd. drängen. | yamanlamak : fena söylemek. yalmağuz : yeyüp doymaz. yamcı : tatar. | yamağlığ : parça konulmuş libas ve came. ohşamak. tek. yine. ruşen. Land. yaltak : mudaheneci. — Ein Anderer. iltaf etmek. einsam. ilaveli mevk-i cebel. Schmeichler. das Thierweibchen reizen. | yaltaklığ : mudahene. rica etmek. sich an den Berg lehnender Ort. — Schmeicheln. yanpuri giden hayvan. — Geschärft. fena. yalınkat : yalınız. — Zerstückeltes Kleid. zerstückeln. — Bekannter. iki yüzlü. heucheln. entblösst. | yaldırayış : parlayış. — Bitten. — Gekäuet werden. medh etmek. ruşenlik. Schnelligkeit. tezlik. seitwärts gehendes Thier. çınalmış. kedik. dost. sich beklagen. — Regen. yalkamak : muavenet etmek. alev. | yandaşmak : hemduş olmak. — Wieder. yalğuz (yalınkuz) : yalıniz. baran. uzakdan şâşâli görünmek. yaltrak : yaldırak. çanta. yalpak : geniş. baran etmek. bir mil. Einschnitt. ceb. vasi. Glanz. bir memleket dir. yancğay : bir şeyi rize rize edecek alet. yalvarmak. yançuk : kese. dayim ac. muavin. anheften. — Heuchelei. ufalatmak. — Glänzend. yan. yüze gülücü. Bote. von der Ferne glänzend erscheinen. flach. pertev. — Nahe bringen. yaltakatmak : mudahene etmek. parlamak. — Zerstückelungssgeräth. yana (yene) : edat dir. vedâci. — Sich jemanden zum Freunde machen. — Tasche. — Zerschlagen. Pferdegeschirr. yalğan : yalan. zerkleinern. keskin. yanağan : bülülenmiş. Hungriger. — Daneben. nukra. bilibas. glänzend. behilflich sein. yamac : dağa yamanmış gibi parça yer. — Nackt. breit. yanayı : içinden bir başkası. — Sich befreunden. yandaştamak : yandaş. karib. yalğın : serab. — Seite. bed. drehen. in der Nähe. . geschliffen. — Lüge. çapar. parlak. nezd. pare komak. annähern. | yalkıtmak : tâciz etmek. yalkımak : dişi hayvan kızmak. — Glänzen. digeri. Freund. oynar.

dağ sedası. | yapuşmak : mutabik. yapıncak. — Ein langhaariger Pelz. yankaçığ : iki taraf. haviye. ağzı yayvan. mesellü. Ort. — Moschus. yapurğan : lale yaprağı mesabesinde olan bir ot varak. yankşak : tatsız. yarağ : silah. Freund. — Plauschen. galat etdirmek. meselli. yanğulamak : dağlar seda etmek. yankşamak : ziyade söylemek. Gefährte. Regenmantel. alet-i lazime. — Jemandem nachahmen. varta. melhuk olmak. tekrar etmek. çarmağz. yanklamak : tazelenmek. beyazce diken. yankağ : yanak. tüfenk. — Erneuert werden. şemşir. yankarak : bu tarafrak. ein aus Leder genähtes Kleid oder Pelz der Mogulen. Stimme. moğulların deriden dikdikleri kürk ve libas. yapuşğan : yapışmak. yanklıtmac : yanıltma. yarıklı kürek. yapalak : yaba ile harman savurmak. — Falsch sprechen. büyük aba. verwirrt. ruy. frisch. — Erneuern. yorulanmak. yankla : denli.yanğu : yangın. binâ. münasib. Abgrund. schwatzen. mâmul yapmak. lange Decke. yar : yarılmış. basturuk. atkı. Schwert und dergleichen. yapu : heykel. koz. bilmece. yaratmak. — Waffe. imaret. hançer. Stange zum Auseinanderstreuen der Triste. 'teke' dahi denilir. yanksilamak : birisini taklid etmek. kampfgeräth. yaramak : yarlık etmek. dağ eteyi. Moschusbeutel. Stachel. fayde etmek. hazirlanmak. — Unausgegerbtes Leder. taze. liyaket göstermek. şimşir ve saire. — Zusammenfassen. yer. cedid. wiederhallen. gevezelik etmek. tekerleme. kürek. aletli. Wiederhall. amade olmak. wiederholen. sich irren. — Bewaffnet. | yanklığ : denli. salu vermek. mashara. Flinte. refik. . — Ein dem Tulpenblatt ähnliches Gras. alet-i harb. ceri. yağmurluk. auch 'teke' genannt. yapılmak. yarağ : esliha. yarağlanmak : teşmir etmek. ruhsar. termim. aks. Dienstbereit sein. seda. geschwätzig. yarğağ : dabbağı olmamış deri. Bergwand. Kampfgeräth. — Neu. avaz. tâmir. mahlut. | yanklatmak : şaşırtmak. geçid. — Pferdegeschirr. sed etmek. çul. yankilamak : tecdid. alat-i harb. Säbel. bu canibrak. geveze. bekleidet. Scherzmärchen. — Einschliessen. çene yarışdırmak. bereit sein. yank (yanki) : nev. verfertigt werden. — Irre werden. Schaufel. yaprag. Gesichtschmuck der Braut. — Schaufeln. yapuğ : at cevşeni. — Gebäude. nafe. yeni. — aufschürfen. Regenmantel. Gebäude. yağmurluk. — Wange. binâ. — Räthsel. du canib. harmanları savurdıkları direnk. — Geschmacklos. harik. versperren. — Ahnlich. dost. gelinlerin yüzüne yapışdırdıkları ziynet. ermüdet sein. — Helfen. Pass. Gesicht. yantak : yandık. yapıncı (yapıncak) : uzun kıllı kebe. — Nusse. — Verbunden sein. teceddüd etmek. yanılmak. Maass. — Waffen. — Art. mulsak olmak. — Wiederhall zwischen den Bergen. — Bild. verbessern. — Doppelseite. | yarağlığ : silahlı. ähnlich. berk. esbablı. — Schaufel. uçurum. manend. Blatt. dessgleichen. wie. kapanmak. yapar : meşk. tapfer. yapa : ucu parmak. — Von dieser Seite. yankmak : galat söylemek. behilflich sein. — Weissliche DisteI. har. — Feuersbrunst. gibi. — Gespaltet. uzun kebe. yapmak : kapamak. yankağ : ceviz. aks ettirmek. yapı : yapuk.

Gold. siyaset kanun namesi. — Ordnung. dizi. — Handmühle. yarma : kabil. ferman. yas : matem. — Verwundung. yaramaz. aydın olmak. der morgige Tag. Schnitt. den Streit beenden. — In Ordnung sein. tertib. barış. yarmaca : kabil-i inşikak. yapmış. Richter. usul. fasl edici. — Geschenk. altun. münasib. yarmak : az ayırmak. — OrdnungReihe. yarpu : çocuk. Z. — RechteForderung. — Schimmernd. Befehl. — Gross. yarumağur : revnaksiz. teşkik eylemek. nicht angenommen. — Erbarmen. bir düzü durmak. tertib etmek. — Zerspaltung. yasamak : yapmak. yarutmak. — Glanz. — Diplom. icad eylemiş. — Verzeihen. kaiserlicher Erlass. — Sich versöhnen. esvablanmış. Prüfung. tüzünk. Versuch. ferman. inşad etmek. leuchten. bir mansüb dir. ziynetlenmiş. Friede schliessen. tembih. in Reih und Glied stehn. Helle. yarumak : mücella olmak. — Versöhnung. yasdanğac. Wunde. Grundverfassung. halb. tiraşhiraş. Ehrgeiz. in Beschlag legen. — Die Hälfte. elend. buçuk. Junge. inşikak. Befehl. ruşen. — Angekleidet. eine Würde. | yaruğlığ : aydınlık. glänzend. — Kissen. — Scheit (Holz). Kraut. yarılğaş : hediye. ışık. — Klettern. yaruğ : ruşen. Freundschaft. yarğılamak : teskin etmek. alay çekmek. — Trauer. libas ve camezib adam. — Fledermaus. musabakat. yarım. koşmak. aydın. ziya. Helle. übereinkommen. bir ot dur. Unnütz. müvafakat ederek güzel olmak. Pfirsich. yarlık. aydın. yarlığa : rahmet. breit. yasal : saf. geschmückt. teraşe. mansib. yarmanmak : tırmalanmak. spalten.yarasık : huffas. — Glänzen. yaraşık : sülh. dâvâ kesmek. Polster. il dost olmak. biçme olmayan odun. yarlığ : menşur. yadigyar. zabt-i emval ve emlak etmek. — Kind. friedlich. geschmückt. yaraşmak : barışmak. yarğu : musadere. devlet-i tatar ve mogul nizamet esasiyesi. yarış : sebak. araste. — Morgen. gegründet. | yarlığan : rahmet edilmiş. meskin. yarğucak : el deyirmeni. bauen. yarkanat : huffas. inşa. şeftalu. yarpuz : geyik gibi. tecrübe. yaraşıklı. — Ehrenpreis. yarav (yara) : cerh. Silbergeld. — Geld. Verfassung des tatarischen und mogulischen Reiches. — Beruhigen. visade. — Arm. — Fledermaus. balış. libas geymiş. yamu. — Machen. name-i humayun. . Andenken. yarpi : yarısı. — Minze. melul. yasak : nizam. schicklich. — Verziehen. Kummer. Regel. kaide. yarmak : sikke. nısf. keder. yalkanmak. beyaz para. yasal : saf çekmek. bergüzar. şeplek. Erbarmen. yarğucı : emir-i divan. Grundsätze. çatlak. bahşiş. yarlı : fakir. beyhude. ruşenlik. küdek. irte. yare. yarındası : yarınkı gün. ziyadar eylemek. — Anordnung. | yarlığamak : rahmet etmek. | yaruşmak : yaruşlamak. gayr-i makbul. yasank : geniş. hakem. gründen. yaraş : musalaka. — Entzweien. ışıklandırmak. yasamışı : nizam. yasanmış : geyinmiş. — Glanz. — Emir des Raths. yasancak : yasdık. — Versöhnung. aff. — Glanzlos. barışık. riş. imtihan. Reihe. sülh-ü musaliha etmek.

beş yaşar gibi büyür. Siebenschläfer. yatğurmak : yatırmak. Flasche. yabancı ad etmek. garib. sich verdecken. die in Mittel-Asien mit Ruthen ihre dienstlichen Rundgänge halten. çakmak. yaşurun : gizli. verdecken. blau. yaş : çocuk. — Liegend. yatış : hükmdarın yatdığı odayı karağol bekleyene denir. pi. ein Fremder.yasar : yasatmak. 'yatişcı' werden die um den Fürsten herumschlafenden Personen genannt. yan yatırmak. sich ekeln. — Drei. yıldırım. yabancı. — Knochen. gizli. tekye edinmek. — Anordnung. yatuk : su kabı. — Kriegsangelegenheit. — Sich stützen. yapdırmak. rutubetli.oder fünfjährig. — Wassergefäss. göz yaşı akıtmak. surahi. yav : düşmen. yabancı. natuvan. — Schleier. yatalak : mariz. yastancak : arka verüp rahatlanmak. — Sich ausruhen. — Name einer Entenart. | yaşlığ : rutubet. sich bedecken. santur çalan. bedbaht. — Spieler eines Instrumentes. yasmak : yatsamak. tertib. — Feicht sein. verbessern. yatğın. yasau : saf. yaşimtol : yeşile çalar renk. yasaul : yasakçı. yasak mêmuru. sebzevari. — Krank. yat adam. — Fremd. jung. kraftlos. — Blitz. yatuğan : sazlık. yatık : yatğun. yatışmış. bikyane. yastamak (yastanmak) : baliş etmek. yasun : ustuhan. yasmuk : mercemek. — Jemanden für Fremd halten. — Eine ins grünliche pielende Farbe. — Feuchtigkeit. araste etmek. yatlığ : mechul. musiki-dan. düz. Wächter. — Ein Fremder. kanun. Thränen vergiessen. muhafaza. istikrah etmek. nisa örtüsü. geschmückt werden. yası : ariz. — Ausruhen. bir yana eymek. tezyin etdirmek. — Kind. yaskamak : yatsamak. etwas nach einer Seite biegen. Unglücksvogel. — Sich ausruhen. ıslak. Donner. alt werden. kiçik beçe. — Vermieter. ihtifa etmek. — Versteckt. dumu. — Feind. wachsen. gök. ateşhane. hükmdar etrafında yatan kesane yatışcı denilir. dizi. Reihe. feucht. bir nevi ördek ismi dir. — Braunes Pferd. — Wird auf den Wächter des königlichen Schlafgemaches angewendet. örtünmek. asker alati. yaşın : bark. yatıcı. yaşil : taze. Fett. saf saf dizmek. — Heimlich. körpe. yat yarağ : mühimmat-i harbiye. Thränen. — Bedecken sich verbergen. köhnesal olmak. frisch. köpü. . mahfi. cebhane. muhalif. — Musikinstrument. weit. düzeltmek dayanmak. Pulvermagazin. yaşar : üç yaşar. yeşil. hasta. yung. asiya-i vustada yasaullar dayak ve deynek ile hidmet miride gezerler. — Vielschläfer. | yatuğancı : sazende. yaşık (ışık) : yağız at. korhane. yaşarmak : nemnak olmak. sich ausschmücken. Kind. — Niederlegen. örtmek. niedergelegt. — Linse. santur. schmücken. Wächter. kemik. — Sich verstecken. sereşk dökmek. yatkun : çok yatmış. elbise geyüp ziynetlenmek. tutunmak. Frauenschleier. taze. ihtifa etmek. — Jung. yat (yad) : yad. yaşarmak : örtmek. thränen. — Gross. yaşımak : yaşmak. yatlamak : yadırğamak. | yaşil baş : yeşil baş. yaşurukluğ : muhtefi. yaşunmak : örtünmek. verborgen. — Anfertigen lassen.

mihman. haşak. yavunkmak : tebdil. best etmek. — Verändern. saçma kelam. yelenk : biperva ferrah mahal. — Ein viel angefeindeter. — Sich nähern. sich umwenden. halbundhalb. yavru. — Sich verloben. Geschwätz. den Feind besiegen. yanına götürmek. pissen. tutkal. kabahatlu etmek. düşmen. ziehen. bir nevi ot dur odun nevinden. yabancı. — Krieg führen. yelu : rekz. yavlak : düşmeni çok olan mahl. Bestimmung. mergub. yetik. — Mild. — Waise. vorzüglich. garib. yemdan : bir nevi darı unundan pişirilmiş tâm dir. ağacdan binalı bir mekyan. düşmen kırmak. yeke yarım : birer. birlik. suç. — Stachelige Dinge. — Verloren. tahrir. yavçın : müsafir. — Gerath welches in das Ohr der wiederspänstigen Pferde gestossen wird. yavuk. — Rossschweif. yakın gelmek. yavutmak : takrib etmek. — Der zur Hochzeit Ladende. yazmak : yapmak. yavuşkarı : yakın. paralatmak. Feind. — Widerwillen haben. döndürmek. beliebt. — Das Junge eines Thieres. yavmak : parça parça. yelkun (yelkin) : kurutmuş. rabt etmek. yavuk : namzedlik. yetim : öksüz. — Wüste ohne Gras und Pflanze. — VerFertigen. sonderbar. imla. — Unnütze Rede. yazuk : günah. toy. — Eine Art Mehlspeise. tâmdan bezmek. hizmetkyar. galib gelmek. schreiben. verloben. yazığlığ : yazılı. Auskehricht. ürkük. yarımşer. — Harz. — Annähern. — Jemanden zum Sünder machen. karib olmak. yavuklanmak. nişan. yavan : lezzeti garib. — Nahe. yavruk : hayvan beçesi. — Sünde. işaret. yazğurmak : suçlu. fremd. — Mitnehmen. yazı : sebze ve nebatatdan hali deşt. bimeze. tekarrüb etmek. den Feind niederwerfen. yavaşa : azgın atların kulaklarına vurulan alet dir. Taglöhner. ein aus Holz errichteter Aufenthaltsort. ruhig sein. yelim : yapışkanlık. hususen at yedeyi. güzel. alem. Zeichen. — Speisenüberreste. yavğan aşı : aş geceden kalma. — Gast. ohne Geschmack. — Ausgetrocknet. zai'. yerkmek : nefret etmek. kabahat. yavmak (yavuşmak) : tekarrüb etmek. — Sichere Gegend. surur. müstesna. yavlamak : muharebe etmek. yestehlemek : telvis. yedek : yedekdaş. Diener. yazım : sernivişt. tuğ. yazlık yer. yavşan : dikenli batar şeyler. yavuk eylemek. karib. sakin olmak. — Schicksal. yedmek : yapışup çeküp götürmek. Fehler. Gastmahl. den Weg zeigen. — Zerbröckeln. — Keusch. tednis etmek. zerstückeln. yava : gaib. acib. etwas niederschreiben. lezzetsiz. breiähnlich. yavaşmak : halim. | yavuklaşmak : namzed etmek. Fremder. mâyetde giden redif şeyler. tahvil etmek. — Verlobung. yolgun. — Entleerung haben. delalet etmek. — Handpferd. eine Grasart. — Geschmacklos. — Geschriebenes. piselemek. yavcı : ziyafete ve duyüne dâvet edici. sieger sein. çekmek. düşmeni yenmek. sahib-i temkin. — Einzelweis. ücretle tutulan rencber. uşak. yavuz : pakize. bitmek. silenk gibi. konuk. . rize rize etmek. sich vor eine Speise ekeln. ruzi mukedder. schön.yava : beyhude söz. erschreckt.

gängeln. yavaş yavaş. yılamak : parlamak. yığlağur : ağlayıcı. zerstört. pakize. telef olsun. yidanik busun : dua-i bed makamında dir. fersenk. — Versammlung. Abscheu haben. geniessbar. | yığlab : buka eyleyüp. yıkılğur : uftade. yezne (yizne) : enişte. Paradepferde. Gesammtheit. yil : bad. amade. fertig. Vorhang. erazi. — Strick. — Essbar. — Baum. redif etmek. risman. külliyetlu. fena. yıkıntı : munderisat. harab. Fussgänger. yik : bed. hergele. — Sammelt. eyirmek. nihayet buldu. Nichte. yetim hizmetkyar. yaş. — Versammlung. yetul : yer. temiz. tofrag. — Schwager. yığac. çabuk. — Ein schlangenähnliches Thier. buka eylemek. yilke : çadır. yikuluk : yemeklik. tayak. ein Barfüssiger. — Art Weste. yığıkiz : cem ediniz. — Fest. yeyilmeye salih şey. schnell. Weinen. senksare muşabih tavil konduz gibi. hafif. yavuz. yelek. Meile. viran. gezdirmek. çekmek. çatr. auch langes biberähnliches Thier. taş çakırım. rein. — Elephant. at. yetişdi. çagatajisch auch 'çin'. nach und nach. — An der Leine führen. — Wohlriechendes Pflänzchen. yıkılmaz. yib : ip. öde. Hauspferd. Erde. yilak : multan. ein jährliches Gehalt Beziehender. — Gähnen. kalabalık. yığı : yığın. | yığlamak : ağlamak. çöp. — Bereit. — Jährlich. piyade. — Leicht. mülk. yirmi. Holz. yikin : hob. — Schlecht. — Ausdruck für einen Fluch. Stuterei. Tante. yidanik : yedek. şecr. buka. — Einzelweise. Holz. — Neffe. — Öde. teyze. salyaneci. yidamak : yedmek. Verachtung. vasil oldu. yikiranmak : iyrenmek. — Glänzen. . verwüstet. — Kaiserliche Pferde. — Baum. yığ : hazir. Jacke. aruk vermek. yığac : ağac. at nâli. — Grundbesitz. yilenk : yöngil. — Jahreslohn. risman keşide etmek. Nordwind. dayı. verwaister Diener. yıku : harab. yiken : karındaş evladı. yikirmi : ikarma. iki on. şemal. yılar yılar : birer birer. — Vollendet. Faden winden. Schnur. yikirmek : giyrenmek. yılanğac : şemame. yığnak : cemiyet. leuchten. angekommen. ruzgyar. çıplak ve uryan mânâsına dahi gelir. yıkılmış. harabe. bir kargiş dir. unzerstörbar. yikti (yetti) : temam oldu. gördüyünk bu osun demek. yığnet : fil. gut. istikrah eylemek. bir senelik nuker. alevlendirmek. yıkılmağur : metin. — Weinend. hemşire. yılkı : ılkı. giryan edici.yetti (yiti) : yedi. hat auch die Bedeutungvon nackt sein. amuca. yığağ : direht. yilkin : nâl. — Erobert. angelangt. sade. — Wind. — Zwanzig. çağatayce 'çin' dahi denilir. hemşire zade. — Verschwunden. versammelt. yığınlu. dinsenmek. — Hufeisen. — Schön. davar asb. — Weinen. yığın : cemiyet. — Sich vor etwas ekeln. hakaret. virani. yığın. Schwester. — Weiner. — Haufen. spinnen. terakim ediniz. junges Kameel. deve yaurusu. esb-i numayiş. yılana ağvurin : yılana benzer bir hayvan dir. katar-saltanat atları. nimten. — Zelt. bir tarafa mail olan. — Sieben. Onkel. verwüstet. ayağı çıplak. yılcılık : bir senelik. çöp.

Brautführerin. vücude getirmek. yenemek. Lump. yilmek : isti'cal etmek. yitik : yeti. tum'a. nafe. Futter. bir gecelik tâm. âdet-i kadim üzre şarki ve beyt okup piale almak. Vorrath. teb'id. Nahrungsmittel. — Verwaistes Kind. Ankunft. yilu : ehali. — Nahrung. verandern. yirazuk : yeyecek. | yişilmek : açılmak. — Offnen. — Entfernen. irsal etmek. at. — Leicht. yiplik : iplik. yitim : öksüz çocuk. Kleid. muzaffer olmak. — Eine leichte Grasart. yılmak : kaçınmak. — Faden. isal etmek. şikafte. — Geöffnet werden. — Besiegen. yinkil : yöngil. halk. yitikan : nebat el-n'aş yıldızları. numayiş hayvanı. yalpağuc. hafif. yılkuran : bir nevi ta'un dir. bir nevi hafit ot ve giyah dir. alet-i tiraş. öde machen. yırınmak : yeyilecek nesne. — Sieben. küşad eylemek. vasil etmek. yilpeguc (yelpe-kuh Z. yırtmac : rahne libas. | yırak : uzak. çak etmek. el verir. çak came. yirik : tamdan nefret edici. yırlamak : ırlamak. resid. yimrulku : harab. Gemenge. Futtermaas für eine Nacht. göndermek. vasil. L. schicken. Spalte. — Erneuern. reissen. yitik at. Musterthier. yiputmak : tebdil. — Auf den Platz stellen. — Rasiermesser. — Fächer. yırtmak : yertmek. davar boğazı. — Volk. koşukçu. schicken. auffrischen. — Speisegenosse. yirav : hanende. yitkurmak : arkadan göndermek. yinürtmek : tecdid etdirmek. — Moschusbeutel. yimrumek : tahrib. . Thierrachen. yinki : cedid. yirlemek : yerleşdirmek. yitar : kyafi. — Jemanden erschrecken. at yemi. entfernt. — Speise. taze eylemek. verschwunden. yipar : misk. yinke : sağdıç. yedi kardaş. — Sternbild des Bären. çapkın. — Senden. Liederdichter. — Zerrissenes Kleid. yinkmek : yütmek. — Schwägerin. yiparmak : irsal eylemek. yişmek : açmak. tirkeşmek.yilku : ustura. laufen. irak. — Etwas zu Stande bringen. — Verwüstet. — Umwechseln. — Pferd. taze. sich ekeln. libas. tecdid etdirmek. nağma-kyar. beraber tâm eden. yimişan : yavşan. Schnur. die sieben Brüder. hafiflanmak. daye hatun. bişerm. — Genügen. korkutmak. görünüş. koşmak. yim : yem. — Sanger. küşade olmak. yedi felek. | yinkirtmek : yeniltmek. — Eine Art Krankheit. — Sieben. yirağramak : iraklamak. yimlik : at boğazı ve yemi. hafiz.) : yelpaze. — Irgendwohin gelangen lassen. huf etmek. — Neu. — Spalten. — Singen. Lieder nach alter Weise singen. tegannüm etmek. aşik. die sieben Himmel. — Esswaare. — Futter. zahire. — Riss. Sieger bleiben. kadın. Essen. genug sein. risman. yitak : yedek. yığin. viran. — Erneuern. yimdaş : bir yerde yem yeyen. — Essbar. nev. azuka. yırtlas : çak. die sieben Väter. schamlos. munderis. yırmak : şak etmek. — Der Ärmel. yink : asitin. yiti ata. viran eylemek. — Verwüsten. yerine komak. — Senden. yiti (yidi) : yedi. ârsız. in der Reihe nach einander gehn. yimtuk : yeyindi. — Eilen. — Ein sich vor Speisen Ekelender. sich erleichtert fühlen. yemek. yapar. tahvil eylemek. yitkarmak : yetişdirmek. — Weit. Furcht einjagen. kemale irişdirmek. galib olmak. dinsenmek. etwas vollenden.

— Eine rothe spitze Krone der alten Padischah's. mülayim. yol bulucu. Friedhof. rusul. — Heisshunger. yol birmek : sebil etmek. — Reinigen. yuyan : aldatmak. das Laufen. yuka (yufka) : nazik. gürüş. gerupft.yitmak : yedek at. yol atan : bir kale dir. Regenbogen Z. sich verbreiten. — Traber. yulğun : yoluk. — Weich. rasch des Weges gehen. — Lüge. gut auslegen. das Sehen. auch ein Suffix zum Worte 'vilayet'. — Lüge. führen. eylendirmek. . tesyir etmek. görüştürmek. den Weg verlängern. hart machen. — Anstecken. — Jemanden zusammen bringen. Wegweiser. karışdırmak. yuyan : yalan. yorgalamak : kurt gidişi koşmak. — Prophet. numayiş atı yedemek. çapma. yufka. — Senden. — Traben. vasil olmak. kyafi olmak. pelenk. yuki (yuka) : yuhi. uzatmak. hareketle yol yürümek. yol göstermek. störriges Pferd einüben. — Gross. ılgay. Teig anmachen. tahir etmek. hamur eylemek. Tiger. — Betrügen. — Gähren lassen. uyku. — Fein. — Begegnen. yolbars : arslan. kalemle ve tarakla alup sılüp temizlemek. mit einem Federwisch abputzen. yüzü tüyleri yolunmuş. yoldarım : yıldırım. yuh : cu'el kelb. yoskli : sabikde padişahların geydikleri kırmızı tepeli otağa. yalğan. yokarı. — Rasieren. | yuyan yalğan : yalan. kaba eşkin yürümek. Seher. yortma : sirât. dick. yukum : yumuşak. — Entlaufen des Wolfes. elvermek. salı vermek. mischen. yormak : fal haber eylemek. Bote. yokarğı : bala. seyyare. yoğruş : tahmir etmeklik. — Schlaf. — Genügen. görücü. Doppelttraber. koşma. yulukmak : uğramak. Mehl und anderes kneten. çeküp götürmek. vilayete dahi itlak olunur. un ve saire yoğurmak. yorğa : eşkin. uyku. meşgul eylemek. yoğan (yoğun) : azim. yâni bir nevi ciğa ve tac. yuhu : hâb. ankommen. yorga taz. — Traum deuten. kilavuz. — Stern. yürümal. yulduz : yıldız. çifte koşmak. ince. yılgın. — Begräbnissplatz. yolunmuş. mezarlik. mit einem Beil Steine klopfen. — Kneten. yoldamak : rehnumalık etmek. rende ve keserle taşı kırmak. Vorführen eines Muster' pferdes. kabristan. erklären. bulaşmak. yoluk : yolgun. — Weg machen. eine Art Krone. | yulukturmak : isabet etdirmek. katik ve yoğurt tâbir etmek. — Den Weg zeigen. — Schlaf. yulak : sikle. yortğa : mezaristan. auch 'yu' gesagt. — Ausgerissen. yu dahi denilir. — Blitz. kaplan. — Eine Festung. jemanden beschäftigen. — Zeitvergeudung durch herumschlendern. yeyüp içüp dolmaz. yonmak : tiraş etmek. — Hoch. zart. nik söylemek. — Löwe. — Dessen Federn ausgerupft sind. waschen. Führer. wegschicken. yolaşmak : irsal. Planet. — Schwere. aff edilmek. yortmak : dur atı gezmek. yoğurmak : tahmir etmek. yulavuc : peygamber. | yulduz kurti. çakmak. dünn. kalın. yuymak : yuykamak. yokanı : bir şeyi yere atarak beyhude vakit gayb etmek. cesim. rehnuma. yortak. oben. — Schnelligkeit. yakmak : sirayet etmek. güzel tâbir eylemek.

zart. elin yumulmışı. — Einen harten Gegenstand durch einweichen' oder aufsieden weich machen. yunt yılı : ılk ılı. bu uslubde. — Futter. — Waschwasser. | yutalmak : sürfe etmek. örtü. yumuk : kapalı. yutalmak. yunce : bunce. kyarvanın mahal-i nuzulunu tâ'yin eden memur. tarik. açılmış hamur yaprağı. ot. yumruk : müşt. : gougacı. yummak : sıkup kapamak. — Waschen. yutmak. — Rund. Knäul. yol bakıcı ordu. reinigen. kapadılmış. yuvurkan : yorgan. gevşek. Verschlinger. Land. — Rund. yurtak : kaba eşkin. — Ei. yutamamak. — Starker Schneefall. so gross. memalik. öksürmek. yurt : mesken. dünnes Gebäck. yumru tokat. lüle pamuk igirmek içün hazirlanmış sarılmış pembe. — Streitsüchtiger. — Drehen. verschlingen. munce. yut : kar izdihami. topalak. mulaki olmak. yurunçğa : alet. yus-yuvarlak gibi. — Sich treffen. göz kapamak. Art und Weise. Regel. yuvalak : yuvarlak. — Husten. fein. bir şeyden göz kapmak. devirmek. rakik. — Wohnung. müdevver etmek. yumalatmak : yuvarlatmak. — Gemeines Pferd. luk. — Leicht. wenden. — Zusammendrücken. yumşağ : mülayim. Z. yunt : yabani kısrakı. vatan. kugelig.. yâni sal-i turkaninin yedincısı dir. — Rolle. tabak yaykama. yumru : muhaddab. — Wirbelwind. yutğun : gerdab-i bad. Polterer. Heimat. — Verstärkungspartikel. Tellerwaschen. vilayet. yumak : gusl etmek. begegnen. yumurtğa : yumurtka. yurtcı : kalauz gibi. kasabe. — Schlimmes Vorzeichen. müdevver. — Vortrab. kaide. Weg. — Faust. — Decke.yulukuşmak : tesadüf etdirmek. schmutziges Waschwasser Z. — Auf dieser Art. yulum : mi'ber ab. yufka. — Ein Jahr nach türkischer Zeitrechnung. — Knochenmark. yum : göz yum. — Schlucken. yuvarlamak. yauş Z. — Knäul aus Papier oder Leinwand. isabet etdirmek. yuvundu : ab-i gisale. Kleh. yupka : hafif. Flammflecken. yulun : kemiyin iliyi. — Husten. vor etwas die Augen schliessen. toparlak. wälzen. kapanmış. — Ordnung. — Der an der Spitze galoppierende Reiter. — Haufen Z. yutal : öksürmek. gevşemek. | yuvalamak : yuvarlamak. Zuchtstute. — Flicklappen. yumşamak : sert şeyi tesir-i hararetle ve suda kesb etmek. — Rund sein. . basturuk. yurun : parça. yus : edat dir. yavaş. yumak : pamukdan bükülmüş. Aussucher eines Lagerplatzes für die Karawane. yusun : kendi kendine hasil olan tarz. yumalamak. nach dieser Regel. abrunden. Faustschlag. Walze. bu kaidede. — Zugedeckt. die Augen schliessen. Faust ballen. zaif. schwach. yumurmak : yuvarlak olmak. yutğunmak : boğazda yutar gibi yapmak. hergele ile gezen madian. — Drehen. yamak. temizlemek. — Wilde Stute. uslub. — Fahre. yumuş : yumuk. lahm. kyâddan ve bezden yumru top. yumru top. devacı. yuyuntu. — Rollen. — Schweigen. — Weich. yaykamak. — Splitter. yutmak : sükyut etmek. bölük. yuvlamak : yuvarlamak. | yusunluğ : bu tarzda. yumak. — So viel. yumurta. yuş. yunka : yonıntı. yus-yumru gibi. yumalak : top. yurtaul : önde ilgar ile giden suari. şamatacı.

sirâtlaşmak. yümrek kazığ : bir nevi büyük fare dir. hind koyunu. yüne : keçe. yürütmek. kaba : hanzal. — Viel. kabak : ilerü. zahlreich. kara ve şebnem şaldur. göz kapağı. ahenk. tereddüd etmek. sefere gitmek. lauf'. — Gegenüber stellen. yüküş : çok. — Eine grosse Mäuseart. bulend. Schild. yükürük : seri. waschen. kalin. zaudern. saltanat. hareketlenmek. Geschwulst. ön. yümrüklü : harab. — Schwären. aus feinem schwarzen Mousselin. yüksük : parmak ucuna takılan engüşterin. yürüşmek : savlet etmek. yuvuş : kalem. Mütze. — Fingerhut. koşucu. Kürbiss-Spiel. | yüzleştirmek : ru beru gelmek. mesti hareket etmek. — Aus Achtung das Knie beugen. — Schreiten. arastegi. yüz : asiya-i vustada bir kabile ismi dir. muhakeme olmak. — Schnell. verheert. seri'. anschwellen. gassal-i cenaze. findet sich in Wüstensand vor. Scheibenschiessen. Filz. yürdi : iyne deliyi. eyer esbabı. fare. Griff. — Nadelöhre. yürken : yürüken. yükürmek : yürümek. padişah. Name eines Fürsten. geh'. Todtenwäscher. — Um die Mittagszeit. Ratte. | yümrenci : muşgir olan bir kuş. uçuk. — Die Coloquinte. unschlüssig sein. yükürci : zevcenin küçük biraderi. Putz. — Schreibrohr. yüsek : çul. çalışmak. oben. — Zweck. büyük çastgyah. kör çıban. bir nevi büyük sıçan. ateş almak. yüze iblag etmek. — Rühr' dich. ziynet. — Ein Vogel. — Absenden. K kaan : hakan. yümren : sıçkan. Feuer fangen. bir hükmdar ismi. — Zu etwas sich wenden. kuşluk. — Name eines Stammes in Mittelasien. . yıkığ. yükrüşmek. yükki : âli. welcher Mäuse fangt Z. yürküşmek : koşmak. ayağda dik durur. yür : hareket et. yürü. yürüyücü. kabak oyunu. — Sattelunterlage. kulp. gross. — Das vordere. — Schnell. — Verwüstet. sich beeilen. Vormittagsessen. yıkılmış. yüzleşmek : bir şeye yüz tutmak. viran. Schmuck. yükürüş : kasd. huzur. keş. — Jüngerer Bruder des Gatten. — Herrscher. dick. verurtheilt werden. von schnellem Gange. Hitzbläschen. sevk etmek. yürküzmek : tesyir. | kabarcuğlanmak : kabarmak. — Last. git. flink. stellt sich auf die Hinterbeine auf. — Gesicht. — Maus. Harmonie. tez reftar. toy-ve düyünde meşhur-dur. tüfek-endazlık etmek. kapak. Aufbrechen des Soldaten. — Pferdedecke. ziver. — In Brand gerathen. das Laufen. yünk : yük ve yaykamak. bekannt bei Schmausen und Festessen. vafir. kumda çölde bulunur. in den Feldzug ziehen. — Gut zu Fuss sein. yokarı. leşker azimeti. kaanmak : telehhüb etmek. — Abwaschen des Todten. yün : çehre. kaba kulağ : kulak tarzında olan bir nevi şiş. salı vermek. abilelenmek. vakt-i çay. sebükbar. zu etwas sich erheben. — Bläschen. hükmdar. — Angreifen. koşunmak. das erste. treiben. serpoş. cesim. — Ein ohrenförmiger Bratspiess. kilk. yüküşmek : tâzim içun diz çökmek. ölü yaykayıcı. kabarcuk : abile. uftade. alevlenmek. Fürst.yuvusğa : gusl-i mevt. yürük : aslı yükrük dir. — Hoch. çergi. — Laufen. kaba kuşluk : zuhra karib olan vakit. berauscht sein. piş. ziyade.

mazbut. firari. paydos. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. anheften. kadağ edici. Verbotenes. kaçın : su yollarının şikaflarından gelen su süprüntüsü. Seite. Frühstück. cihet. imla etmek. Keil. Finte. zuhr tâmi. kaydeki. Hufeisen. das Umzingeln der Soldaten. — Miether. sämmtliche Brustknochen. bozğun. der Reisende. Schlinge. sechs Rippenknochen. kayan : seyl. men. kablı pilav : özbeg pilavi. Eigenthümer desselben. peyvendci. Name eines Türkenstammes. kaçan : ne vakit. — Fragezeichen. gebunden. kadamak : çivilemek. men. hiddetli. kayan : taraf. Pause. gürizende. azimet. — Strömung. kaçar : kaçan. zincir. tâtil. kaçanğça : ne vakita kadar. anfüllen. Maulesel. — Verbunden. taraf. kaçu : firar. heftig.und Thalwasser. muharebeden dönmek. zalim. kaçtek : kaçıcı. leşkeri ortaya almak. kleine Knochen am Rücken. cebel. istifham dir. ne zeman. yamaklı. Blokade.kabil : muhasara. kafri : Afganistanda dağ içinde büyük bir kabile ismi dir. itbak. firar eden. inhizam. | kaçirci : katirci. — Muthig. Entläufer. kay : huruf-i istifham. yan taraf. — Maulthier. — Pilav der Ösbegen. uşr. — Name eines afganischen Bergstammes. bir bir firar. kuşluk. abloka. yasak. -es. kadğan. firar edici. — Kandiszucker. kadğan (kadkan. dağ ve dereden akan su. altı kemük. — Rippe. kaçak. kabkarmak : iglak. cenk. — Schmutz. tez. kaçğak : keçık. Flicker. entfliehen. . — Sich flüchten. wo ? kaya : acı. sahra. -e. kaçak. Mittagessen. — Flüchtling. — Befehl. ne kadar gibi. — Nagel. kağçur : vergi. cidal. — Geschmückt. katağan. kaçıkmak : kaçup savuşmak. şur. geflickt. kangı. mismarlamak. durchgehen. azimet edici. kaya : sert iri olan taş. Zehent. — Annageln. — Steuer.) : yasak. yan. — Ein den Verbrechern an den Füssen angeschnalltes Brett. grausam. çivi. haçir. emlak. işkil. kaçağ : firari. kayısı. kadana : mücrimlerin ayağından vurulan paybend. — Täuschung. Gegend. canib. — Flüchtling. heftig. yüz çevirmek. — Der Fliehende. semt. — Flüchtling. Flüchtling. der sich in den Spalten der Wasserleitung ablagert. arkada bulunan küçük kemikler. kaçir : katır. Afganistanın paytahtı ve dağlık kitâsı. kadakcı. welcher. — Entläufer. — Flucht. flüchtender Soldat. kaçğuycı : kaçıcı. hoher Stein. nalbend. kaçkın. Feierabend. bac. şedid. Fessel. Flickschneider. — Ritter. adaletsiz. kaç (kança) : edat dir. — Ein fester. Kampf. — Wann. Gegend. — Der Fliehende. Rückkehr aus dem Kriege. ester. S. kiracı. kadagan Z. kağnak : ağza. kac : firib. ein vornehmer Stamm. tumruk. kaburğa : göys yan kemiklerinin heyet-i mecmuasi. neredeki. — Wie lange. | kadaklığ : muhalla. kaçaşlığ : kaçmaklık. hile. — Hauptort in Afganistan. — Fragezeichen. kadağan : car. — Verschliessen. ne zemane deyin. List. Kabul : asli zabul. giriz leşker. Flucht. — Das Entkommen. meker. Niederlage. kaçğun : firari. firar. mihlemek. bagl. hangı. — Seite. kayağ : cesur. mismar. kadak : mıh. gürizende. sabah kahve altısı. harac. bir yane çarpılmak. Zoll. Felsen. muteber bir kabile. — Belagerung. fliessendes Gebirgs.

galiz. zal etmek. ganz trocken. — Ausrutschen. Milchobers. . auch in der Bedeutung: voll. — Zurückkehren. — Sich nach einer Seite hinziehen. kayuk : kuyu. sich umwenden. kayğu : gam. — Schleifer. kavun kakı. himayet etmek. kaymak : taymak. inkyar olmak. kaytım : kilim. welcher. işsiz olan. semaver. bir işi yapmak. yağmur yeri. — Schleifen. bir daha. keder. kangı. kasavet. ne tarafda-ki. arka. — Bedenken. Rasse. kuyu : kangı. kayrılmak : taymak ve kaymak. geri gitmek. zurückgehen. mit einer bezahlten Sache betraut sein. yeniden. kayrı : geri. kaynavuk : kaynak yer. kayğanak : yumurta ile sebzevatdan pişirilen tâm. Wollzeng. — Siedende Stelle. arkaya gitmek. | kayramak : bir şeyi bilemek. hangı. kaynamış zarf. dönmek. — Eine aus Eiern und Gemüse gekochte Speise. avz. schärfen. galeyan eden tencere. kaynak : kaynamış su. wo sich Wasser ansammelt. etwas thun. yine. kaynaşlık : kaynayıcı. fevare edici şey. Verwandter. — Wie. kaytmak : rucû ve avdet etmek. hervor quellend. faul. Messer. verfertigen. — Sich zurückziehen. siedendes Gefäss. — Sich wiederumdrehen. tembel.kayan : kadimde bir moğul aşireti dir. kalın. polirt. dolu. kayrılamak : kayup taban ve dizleri üzerine düşmek. döndürmek. betrübt. — Ersatz. pıçak ve makası taş ile keskin edici. ein Platz. ausgleiten. — Aufgekochtes Wasser. memlu mânâsına dahi gelir. ne cins. mulahaza. musaykal. — Traurig. kayn : bedel. kısm ve akraba. pelas. — Zu wiederholten malen. halvet. — Diakritischer Punkt. kayğurmak : tervic. dick. -es. — Teppich. in diesen Wörtern: Schwiegervater. — Ausgleitend auf die Knie fallen. kayta : mukarreren. Rücken. süt üstünde olan kaymak. uruk ve kayaş denir. Schwiegermutter. dönmek. ne tarz. döndürmek. başka defâ. kayrak : cizlam. tesettür etmek. — Ausgleiten. anın içün kayn ağa ve kayn peder demişler. umgekehrt. yerden kaynayup çıkan su. — Mongolenstamm in alten Zeiten. — Von Sonne und Feuer getrocknet. şûbe. | kaytarmak : geriye döndürmek. hangı. Sohle. su toplanacak mahal ve mevki. kayğanmak : bir tarafa çekilmek. — Gram. kayn ata ve kayn ana gibi. auf welcher Art. | kaytarın : yeniden. -e. sözünden rucü eylemek. aus der Erde sprudelndes Wasser. Trauer. mahzun. — Gereinigt. kup-kuru. — Wetzstein. kaymak.oder Scheerenschleifer. — Aufbrausender. kaypanmak : ihticab. — Aufs neue. sich bedecken. kayğalduruk : musaffa. müberra. — Welcher. kayralmak. beschützen. abermals. Brunnen. trauern. — Arbeitslos. | kuyğuluk : mükedder. kabile. kaynar. muvazzaf bir işe memur olmak. kak : güneş ve ateşden kurumuş olan. noch einmal. kaytmak. mesdud olmak. geri çevrilmek. kayrıcı : bileyici. bilek taşı. befreit. muhasaraya gitmek. şaşı göz. kaysı : kangı. ne yolda. kaydağ : nasl. yazyazı. — Grob. Samovar. sich umwenden. was für ein. | kayğusiz : fikrsiz. zur Belagerung schreiten. fikr-u endişe. — Welcher. Sorge. kalı. gam yemek. taban. hangısı. auf welcher Seite. schielendes Auge. — Zurück. gamnak. cuş-u huruş. punar. keskin ve ötkür etmek. kayaş : mühmilatdan dir.

— Mit Hellebarde durchstechen. ekser çarpmak. rund. ziyadesile ağlamak. kakışlamak : harbe ile sancmak. haykırma. Name eines dem Zobel ähnlichen Thieres mit schwarzem Schwanze. kiyam etdirmek. laut schreien. ekser kürk derisinden mâmul. das beim Ausschmelzen des Schwanzfettes zurückbleibt. kakşal odunu : kendi kendine kuruyup parçalanan odun. Feuer anfachen. ebabil. binden. tepmek. kuru şeylerin ses ve avazi. dörtmek. kalkızmak : kaldırmak. das Schreien. bir nevi odun. — Sorge. — Eine mit Fett bereitete Gemüseart. ateş yakmak ve telhib etmek. kakşalamak : kurumak. el çarpmak. — Zürnen. toplamak. anbrennen. bir taraf eylemek. peder. — Ein türkischer Stamm in Turkestan. Panzer. — Geschwätzig. kakalağan : ziyade bağırıcı tavuk ve sayir. eine Holzart. hile ile kandırmak. Kopfbedeckung. kakmac : kuru balık. kalmaki : bir nevi tabia ve siper dir. kakma : Türkistanda bir nevi cübe ve aba. — Vater. kakalamak : tavuk yumurtlarken ses etmek. iltifat. sich wehrend zurück weichen. kara kulak. . kak-u kadid olmak. Erdspalte. wählen. aus Pelzfell bereitet. kakırma : kuru ve kadid şeylerin avaz ve sedası. ilmi mâş çok bilen. siper. Tadel. kalkan : esbab-i cenk. Erzieher. — Zornig. für die Gesundheit zuträglich. — Wie. heftig weinen. mütehevvir. — Name eines chinesischen oder mongolischen Stammes. — Eine kleine Vogelart. kaksere : kamışdan mâmul bir barak. şehirlerde bulunan yarık yer. büyük kardaş. — Rohrhütte. gelinin hanesine cehiz ve mal göndermek. kıkırdamak. kalmaş : beyhude söyleyici. gücenmek. samura muşabih kara kuyruklu bir hayvan ismi dir. anhäufen. kal : hoş kelam. türkmen çekmeni. — Verloben. Angel. sil yolları. cenkci. kakımak : darılmak. mizacına muvafik bulmak. das Fettstück. türkmenisches Oberkleid. kakşak : türkistanın tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Baracke. — Liebgewinnen. bend-u best etmek. derisinden kürk yaparlar. — Der Marder. — Eine Schanzenart. aus seinem Felle werden Pelze gemacht. Krieger. — Austrocknendes und zerfallendes Holz. aldatmak. Schwalbe. külah. kuyruk yağını eridirken ahirinde kalan yanmış şahm parçaları. Grossvater. kalış : azar. pfeilfest. kaliye : bir nevi yağla kavrulmuş sebzevat. — Das Gackern der Henne. ağabey. — Schöne Rede. kakırdağ : cize. bürg. ve bir kabile dir. ziyade haykırmak. hakaret.kaka : baba. — Mütze. annageln. azarlamak. kakığanlığ : dargın. kaldurğac : bir nevi ufak kuş. betrügen. ağac dalları kadid olmak. sammeln. kalbağ : kalpak. holta. dede. kakmak : zarb ile geri gitmek. serzeniş. — Eine Pelzart. — Funke. kalay : nasıl. — Vertrocknen. Verachtung. kakırmak : kakırdamak. kelepuş. zürnen. kakılcım : şerare. — Ton trockener Gegenstände. in das Haus der Braut Aussteuer schicken. intihab etmek. ne tarz. Fischbraten. — Stossen. — Klang eines trockenen Gegenstandes. müdevver dir. yığmak. tadeln. ok geçmez. lala. mıhlamak. das Trocknen der Baumblatter. kalamak (halamak) : beyenmek. — Lautschreiende Henne oder anderes Thier. kaze. kalmak : çin ve moğul cinsinden bir ulus ismi dir. — Getrockneter Fisch. kebab mahi. kalmuk dahi denir. kakım : sanksar. älterer Bruder. dörtmek. aufstellen. — Seite. wasfürein. — Kriegsanzug. kalinlığ yıbarmak : namzed etmek. kühn. — Aufheben.

Mörder. treulos. namussuz. cahil. umfassen. ne tarafda. kamğa : iynedan. akşam. buğday ve arpanın pustunda bulunan tüyler. gar. — Zusammen. kamlamak : tibabet. tün. Harfe. belästigen. — Einer der Arznei betreibt. . zengule. taziane. divan beyi. müdevver şey. — Wo. — Zittern. gezierter Gang. araba. Philosophie betreiben. utanmaz. ein um das Siegel des Emir von Buchara gravierter Spruch. kancuğa : tirkeş bendi. bade-nuş adam. bir nevi ayran dir. doppelzüngig. hekimlik senâti icra eylemek. türkischer Stamm. — Eine Panzerart. — Glocke. köpek urgacısı. magak. — All. kamu (kamuk) : hep. dağal. abdeste. — Hahnrei. Weizenund Gerstengrannen. kandur : şeker dir. runder Gegenstand. kanklı : araba. — Umgeben. — Weib. kaltak : edebsiz. ehrlos. galtek. çenk. — Heilkunst ausüben. iki tekerlikli uzun araba. kamçın : kamçı. filosof. kandğan : büyük. eine Art Buttermilch. heme. şehd. kand : şeker. Klingel. kam : tabib. mükemmel. Karren. — Oberkoch. — Eine Wagenart. ne yandan. soğukdan üşemek. sämmtliche. nazikyane hiram ve reftar. mahal-i seyad. hırsız. cümle. Schnur. kamtu : beraber. ibre yeri. — Sattel. tasdik etmek. — Nacht. memlu. vefasiz. ein özbekischer Stamm. — Grube. katil. — Eine in der Gegend von Buchara gebräuchliche lange Kanne. kankar : büyük canğırak. fitrak. harami. vekil harc. ârlanmaz. — Falsch. nebat. kamaşmak : göz nurun tesirinden ihtikaf olmak. kaltramak : titremek. — Riemen. — Zucker. kan : çok. kamğan : Buhara taraflarında istimal etdikleri bir nevi uzun ibrik. umschliessen. kancık : dişi. Sattelholz. — Blutig. kaltağay : kalb. ekşi şeylerin tesirinden dişler harş etmek. umzingeln. kamılmak. — Nadelbehalter. iki yüzlü olan. kyâya. Verwalter. kançurğa. oğrı.kaltaban : kurumsak. kyafe. böse. das Ganze. Buhara emirinin mühürünün etrafında şu ibare mehkuk-dur. büyük ip. sarik. ikna olmak. ein langer zweiräderiger Wagen. kanğal : bir nevi zirih dir. bütün. kanık : kanlı. filosof olmak. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Geissel. — Jagdkreis. kanı : hanı. Honigseim. — Wo. suzdan. kamurğa : şikyar gyah. risman. vafir. kleiner Reifen. Weibchen. kame : gece. çifteli. kamalamak : ihate. — Köcherband. — Arzt. kancak : bukavul. — Belagerung. — Wagen. kanamak : kan akmak. | kamlamış : tibabet ve hekimlik etmiş olan. hain. tekerlek. — Peitsche. tavaif-i üzbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. — Voll. ziyade. Höhle. Hündin. Hinterlist. — Unverschämt. kayı yerde. Gelehrter. — Weintrinker. kamil : muhasara. eyerin ağacı. kamamak. Räuber. ihate. muhasara etmek. Dieb. danişmend. kaltarık : şali. vor Kälte zittern. kank : dolu. kanık : mey-nuş. etrafi çevirmek. kancurğa : ufak halka. Stumpfwerden der Zähne von sauern Speisen. — Befriedigt sein. woher. kanda : nerede. — Ziegenhaar. — Zucker. kırbac. — Vom Glanz geblendet werden. schamlos. hekim. — Blut fliessen. nerede. kanıkmak : ziyade doyup kanmak. kaltak : eyer. — Viel. istimal. Abend. kankazin : bir nevi araba ismi dir.

Ortsname. — Wegreissend. plötzlich angreifen. deniz kenari. — Schale. Sattelgurt. perde. hatun. — Decke. tuzak. — Anschwellen. kara boğaz : bir nevi kuş. kapçur : kyatiblar içün verilen mâş. mirza. bölük. dam. kara baş : cariye. baş. alıcı. umgeben. kapa : kafa. Haupthülle. — Grosse Wage. kaptan : haftan. — Decke. kaplamak : ihate ve iştimal etmek. katil. — Name einer Entenart. karşu be karşu. kapçurta : pulad ile demiri karışdırup eriderek anınla kılıc ve pıçak ve hançer gibi alet imal etmek. etrafini çevirmek. — Bedecken. kara basmak : uyku içinde hücum etmek. atı suya doydurmak . . kantar. Rath. kapurçak : balığın pulları. at kulağı. — Seite. Ferkel. ihate ve muhasara etmek. schlaff. Papagei. Band. örtü. kaparmak : kabarmak. Schwarzkopf. zen. kapaklamak : kab ve kapak ile bir şeyi örtmek. muhasaraya girmek. üfürlenmek. vazife-i ketebe. kapsamak : şamil ve havi olmak. taraf. kenar. nazar et. trocken. kapkacak : zarf. cihet. kapanık. yanbaş. kaftan. kapamak : örtmek. kapçuk : kese. bağteten hamle eylemek. tembel. kapak : gataye. — Schreibersold. baka. istigrak eylemek. Raubtier. — Eisen mit Stahl zusammenschmelzend. das Abschälen. gevşek. Geldbeutel. Insel. semek. — Hülle. — Betrachte es. kapan : hınzır. kapık : mestur. kara : bak. muhasare etmek. von Angesicht zu Angesicht. dudukuşu. kapğamak : ihate. mizan mahalı. kaplubağa : taş bağa. domuz. sahil. örtü. gilaf. çevirmek. para kesesi. muhasara etmek. Schwert und Handschar zu verfertigen. post. şehir ve kaleyi askerle istila etmek. kaptal : yan. adak. kapağan : kapıcı. kantarmak : kana kana su içmek. kuru. çanta. Beutel. — Sich bedecken. — Schwein. Rinde. iştimal. deri. — Fischschuppe. — Umgeben. eine Stadt oder Burg militärisch einschliessen. — Kopf.kankşar : hayvanat. — Im Traume angreifen. — Tasche. canib. — Beutel. schwarz. bir mevzi ismi dir. ser. etrafi kapatmak. Schlinge. kapuzağ : kabuk. — Jäger. süst. zuraver. Leder. yapılmış. — Umfassen. schwach. belagern. enthalten. abloka eylemek. köke. Falle. — Sklavin. kapan : gayet büyük çeki. um daraus Messer. divan. serpoş. yırtıcı hayvanat. Vorhang. kanlığ : kandar. tus bağa. Scheide. mesdud olmak. biperva. eingesperrt sein. alet-i sayd. Milchbruder. vezn ile bakmak. belagern. kantarlamak. muhasare. şişmek. zugedeckt. umfassen. — Sich satt trinken: prüfend betrachten. — Thiergattung. dağarcık. Jagdgeräth. kara batak : bir nevi murg-i ab ismi dir. kapu. aufgeblasen werden. sayyad. Meeresufer. — Schildkröte. messen. siyah ser. kapış : mücella gün ve gusale cild ve deri. hundar. — Faul. kaşr. ceb desti. Gegend. belagern. ihate. umgeben. grausam. — Kalbsleder von glänzender Farbe. Waage. Tasche. kapturğay : çanta. kafhan. büyük kese. kaplamak. — Blutdürstig. çuçka. kapran : kahil. kulan. duzak. Falle. — Umfassen. — Kaftan. | kapalmak : tesettür etmek. siyah. yer. kapçı : alıcı. — Eine Vogelart. — Etwas mit einem Deckel zudecken.

karaca : bir nevi saç hastalik dir. karamtol : rengi karaya mail olan. — Land in Turkestan. Popanz. ein indischer Padischah. karamuğ : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. — Eine Käseart. muavene askeri. cununiyet. karartı. karakmak : garet etmek. hırsız. Zeitgenosse Alexanders. — Offenheit. — Trauer. karağu : bir nevi şikyar kuşu dur. schwarzes Blut. kap-kara. karağrıkı : bir nevi hastalik dir. — Name eines Flusses in Turkestan. bakış. — Ortsname in Turkestan. saz. kara kuş : ukab. akd-u bend. oğru. anka. — Schwarz. başı bozuk. kızamuk. eine Wolfsart. kara kaş : Türkistanda bir mahal ismi dir. yês. — Schwarzkümmel. beobachten. — Kornradesamen zwischen dem Weizen. Teufel. Eine Art Jagdvogel. eine Fruchtart. Trauertag. kayğac bakmak. huma. karağay : siyah. Mogul hanın evladları. . bir nevi çopur. — Ein grosser Stock. Anka (Name eines fabelhaften Vogels). göz. — Wildschwein. Gesang. alacalı. karındı. Arm. karacı : doğru söyleyici. — Schwärzliche Farbe. starr anblicken. — Königstamm. — Tambour. karaltğu : karaltı. erzen. haydud. Iskender muasiri bulunan Hind padişahlarının biri. kara kırım : Türkistanda bir vilayet ismi dir. doğruluk. — Rauben. kara geyik : yabani domuz. — Der schwarze Adler. devlet kuşu. kara kalpak : Moğul cinsine mensub bir ulus dir. Verfinsterung. — Muthig anschauen. karakçı : harami. yağma. — Offen redend. Narbe. | karacılık : sadaket. — Eine Art Haarkrankheit. Kriegsstock der Landstreicher. nazar. Paradiesvogel. div. karasu : Türkistanda bir irmak ismi dir. karaymış : karamış ve siyahlanmış. kara kan. kara sac dahi denilir. delilik. elan kılkuyruk dahi derler. cesaret ile bakmak. kara tarığ : bir nevi darı ismi dir. kara düzen : tambur. — Name eines turteltaubenähnlichen Vogels. Wahnsinn. bazu. sipah. karakat : zirişk tâmından fülfül büyüklüyünde dir. sim-siyah. karağ : göz karartmak. kenar. esmer. — Schauen. nağma. adam-i huşyar. kara çürük : şuniz. bir nevi kurt. — Provinzname in Turkestan. simurg. başı bozukların ve evbaşların muharebe dayakları. kara sevda : malihulya. gözetmek. şiddetle karamak. — Name einer Hirseart. — Dämon. karamuk. bir nevi siyah dane. — Dämmerung. braun. — Mogulenstamm. | karacalık : karaca illetine mübtela. gam günü. Raubzug. it üzümü. ummacı. Treue. karakır : kipçakda vaki bir mahalın ismi dir. Kinder des Mogulchans. kara tauk : mâruf ve meşhur kumruya benzer bir nevi kuş ismi dir. — Eine Art Krankheit. — Trockenheit. Anblick. — Sperber Z. — Karavanensoldat. karakül : Türkistanda bir memleket. schwarze Augenbrauen. pechschwarz. — Ortsname bei den Kiptschaken. nazar etmek. görüş. hal. kara tayak : büyük sopa. kara kulağ : gul. bunt. garet. — Räuber. karahan : tevaif-i muluk. karağlığ : kaht gile. tiraş. kara kurut : bir nevi peynir dir. siyah.kara çerik : seyyare askeri. Reiter. Masern. Dieb. emluk denilen bir nevi meyve. kara günlük : matem. schwarz. nazar ve nigyah eden. — Schwarz geworden. — Melancholie. karamak : bakmak. yoğurt kurusu. — Speise aus pfeffergrossen Beeren. siyah ebru.

— Ferman des türkischen Padischah. karçığay : baz. 'kaluk' dahi denilir. — Der Falke. türkmenlerin kullandıkları tek hurc. — Dunkelheit. — Verarmt. Quersack der Turkomanen. çepek. karağol. kocalanmak. dolaşıcı. deni. tıraşlamak. bed dua. — Eine Geschwürart: Harnisch. yevm-i Ilyas. — Scheinen. — Eine Art grossbefiederter Kraniche mit Schopf. karışlamak : karış ile ölçmek. kap-kara. kartlanmak. — Alt werden. pete ağacı. | karçanmak (karçınmak) : hasis olmak. kocamış. Greis. çevre. morca. — Alt. — Graben. Volk. karımak : ehtiyar ve pirlenmek. Weiss-Pappel. . karçımak : kazmak. — Blick. lanet. karlığ : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Giftige Hirseart. karçankğı : bir nevi illet dir. kırak. altes Weib. tamâlik etmek. merdüm âvam. bekçi. uzakdan karamak. karça : bir nevi kuş ismi dir. bakış. gerici. — Alt. karav : çi. karğa büken : mesmumatdan bir nevi darı ismi dir. numayiş. Greisenthum. âcuz olmak. — Krätze Z. — Wald. Korankenner. kratzen. — Thau. karınçka : küçük karınca. — Vogelname. — Alt werden. sele. lânet etmek. tavile. mücadele. karğaş : gouga. — Fluchen. şehbaz. karınca : mor. — Vogelfanger. karamak. karınçka. trocken. pirlik. karaş : nazar. şebnem. Leid anthun. karılamak : ehtiyarlık. hafiz-i kelam ullah. nevya eyami. gözü aç olan. tehi dest. Hürde. karıkmak : pir olmak. das Sichtbarwerden des fernen Feindes. yıllığ. | karılığ : ehtiyarlik. karğış : hakaret. karkunak : ağıl. karçın : sarık. karlanğuc : kırlangıc. karık : ehtiyar. — Später schwarz werden. Wächter. imame. karğamak. kararamak : sonradan kara olmak. — Trauertag. aç göz. düşmen uzakdan görünmek. — Fluch. doğan. — Dunkelblau. Tage der Wehklage. mestur. — Mit der Spanne messen. bir kulac. Turban. verhüllt. dunkelblau. kuşların tüyden yapdıkları bir nevi alet dir. kurağ. karkara : bir nevi büyük tüylü ve sorguçlu turna. orman. greisenhaft werden. kıldırğac. — Pechschwarz. karılanmak. — Schwalbe. Schafstall. ehtiyarlanmak. kararaşmak : görünmek. karaşenye : matem günü. incitmek. pir. karışık. asker kolu. Adler. bikudret. — Streit. — Geizig.karanğu : zulmet. kartal. karlaş : müflis. — Name eines kleinen bunten Vogels. morca. — Kleine Ameise. cebe. Wurfstein. Ameise. karı : ehtiyar. karluğac. devenin tırnağı. karkaşuk : devenin topağı. — Das Alter. karça : bir nevi küçük mülevven kuş ismi dir. karğanmak : bed dua. destar. pir. kararak : siyahrak. karatmağa : Türkistan padişahlarının fermani. karçanak : hasis. tukay yığacı. Geräth aus Federn. verarmt. Wache. miskin. Tuch. kotan. — Geizig sein. Gewehrscheide. koca. bisermaye. — Alter. Sperber. unbeholfen. Kampf. koca. von Ferne schwarz scheinen. acuze. seyyadlar. karbıl çıbanı : bir nevi çıban dir. tamâ. Krankheit. müflüs. — Name eines türkischen Stammes. nigyah. kırğı. verwünschen. karaul : meşe. karatğu : kuşcular. — Korb. kaşımak. silah yeri. — Stall. gemein. Zwist. — Kameelklaue.

| kasnakçı : kasnak yapan usta. zaif. karmamak : kavramak. schwach. karışmak. verhöhnen. ein auf das Pferd gelegtes Kriegsgeräth. karnı yaruk : Türkistanda bir mevki ismi dir. karşu. berhene. Kehricht. — Eine Lausart. sokmak. kaşan. sieden. — Zweig. hasmar. Käfer. sıkıştırmak. tekerlik gibi âletler. tilki. afsus etmek. gegenüber. ohne Geld. bedhuy at. — Der Reifen. kasmak : kazındı tutmak. hicamet. kartal : bir cins kuş dur. oyun kyâdı. — Böttcher. kazğan dibi yanmak. Greisenthum. — Arm. kına. murğab. kaşkaldağ : bir nevi çayır kuşu. — Brandbildung am Kesselboden. zierlich. . pirlik. her dayim ön-sırada giden. Kesselboden. ön. cevre otu tanesi. kazğan dibi. kaşanmak : har-u mal etmek. karvan kıran : ahşam yıldızı. das Schröpfen. kaşak : fakir. hayvan ağnayarak tebevvül etmek. Friedhof. Arznei. kaşank : siyah. sich einmischen. kernay. — Eine Giftart. immer an der Spitze schreitend. kocalık. Fischerhaken. karmaşmak : alt üst olmak. etsiz olan. alevlenmek. kasaz : bir nevi kehle. karmak : karmuk. kasmak : kazındı. kartuk : şah. niederlegen. Spielkarte. ve müdevver tahtası ve emsali gibi. bahadur. karuça : bazu. — Siebeinfassung. — Striegel. — Lodern. dokuma. karnay : asker düdüyü. — Ortsname in Turkestan. iç yağı. kaşka : alnda beyaz nişan olan çarpay. — Militärmusik. Spanne. — Wiesenvogel. — Pferdefett. pişirmek. drücken. tevaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. kasmar : bir nevi illet dir. çeküp darıltmak. karta : atın rugeni. — Eine Art Krankheit. — Das Ausgegrabene. has-u haşak. — Name eines rothbauchigen Thieres grösser als das Eichkätzchen. zulmet. zusammen. — Kratzen. kars : safkat. — Eine Vogelart. — Zur Erde schleudern. birden kutulmak. — Schwarz. parasız. eine Speiseart. kasnak : çenber. störrisches Pferd. glänzen. bir nevi yemek dir. Ente. — Spaten. kurcaklamak. — Schön. kaşağu : kaşu. huzur. böcek. çalgısı. kılmak. Augenbraue. aralaşmak. — Durch einander mischen. girdiş. ve burn. Gewebe. bir şehr-i kadim ismi. — Handschlag. beraber. kalburun etrafındaki olan halka. — Neben. karşı : öte taraf. eli ele çarpmak. mezaristan. Pissen der Thiere. — Abendstern. kart kart kaşınmak. — Arm. yolda karda kaldıkları içün bunlar böyle karlık tevsim olmuşlar dir. turna. timar aleti. ördek. muharebe esnasında atın cebhesine takılan alet. Held. yatırmak. işemek. kasnı : bir nevi zam dir. — Alter. ebru. kolun üstü. kısmak. kahraman. kaserkand : bir nevi çalı-dır. kasnak : ilk. — Das Jenseits. Fuchs. kartmak : keçel ve cirahetden düşen kartılmış şey. zühre. — Weisser Stirnfleck (Blass). çiynemek. parlamak. kars : şal kuşak. — Gestrüpp. kaşkamak : telehhüb etmek. kart kazı. seray-i humayun. Name eines auf dem Wege verschneiten Volksstammes. müflik. kene. kaş : nezd. kaşağı. karanku. ilac. — Sich kratzen. bel bağ futa. balık iynesi. sıkmak. kaşenk : güzel. sürnay mâruf dir. karış. — Gürtel. yakışıklı. karçığay dahi denir. — Garkochen. karsak : sincabdan büyük karnı çil bir nevi hayvan ismi dir. Kaiserpalast. şakır şakır kaynamak. iskambil.karlığ : ehtiyarlik. Gerbergeräth. karsmak : alta vurmak.

avdet. kak. das Gehen und Kommen. def-u tard. katış : karışık. — Durchgang. Stück. tabl. katırdamak : sertçe olan şeyler bir birine dokanarak ses çıkarmak. tiefgraben. — Folgen. iki tarafdan varma gelme. — Grosse Trommel. hemrah olmak. — Stark. Spassmacher. Empörung. Finsterniss. verboten. kılıksız. sürmek. istihkam. katılış : karışık. Gast. gidiş geliş. mizzak vurmak. harba ile sançmak. kumaşı kat kat kırup bükmek. katark : iki adam beyninde oynanılan bil lâb dir. aşik. kavğu : teaküb. âvâz. men'. şakacı. kebir. zulmet. araraşmak. gelen giden. kerre. katlav : bir nevi surur. Molke. kommen. gürültü. düyün harcı içün damad tarafından kayn-pedere gönderilen harc. gewöhnlich auf der Erde gespielt. siper. ecnebiden bir firka ismi dir. ungestaltig. sich stärken. katanğur : biçimsiz olan adam. kanlamak (keölemek Z. gemengt. Vertreibung. kavak : ecvef. Stammname. — Gross. cuş. yakışıksız. kavlamak : kavmak. süngi ile sokmak. katım. bir gözlü hurc. katıklaşmak : pekişmek. — Vermischen. — Finster werden. — mal. ekseriye yerde çizi çekerek oynarlar. suchen. karanğu gece. katla : defâ. metin. seda. Geräusch. mahlut. treiben. katık. tâtil. fest. türkistanda bir kabile ismi dir. büzürk. katıh : katık. müterris. . katağan : konduz kıtasından tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. katav (kate) : büyük. çakmak içün kullanmış kuru ağac tuzu. Reihe. kat : harezmde bir kasaba ismi dir. kat kat. sertleşmek. koşulma. — Vertreiber. güldürücü. çabık çabık. Pause. kavuk. — Laufen. hässlich.kaşkır almak : gece ortayı karanlı basmak. tâşük ederek pul ve para sarf edene dahi kate derler. — Aufbrausen. — Sich abhärten. bir nevi yağlı ekmek. kavcı. katnamak : bid-defât gidüp gelmek. musafir. — Zukost. — Wirth. fest. beraberi. ein zum Feuerschlagen gebrauchtes hartes Holz. tugyan. koşmak. Pauke. Zusammenfalten des Stoffes. bir birine karışmak. — Verfolgen. hohl. Vergütung der Hochzeitspesen von Seite des Schwiegersohns. amed-u reft. katağ : tabiye. Befestigung. içi boş olan. yoğurt. sich beeilen. gewässert. Quersack. — Zusammennehmen. stark. kaurga : büyük davul. — Spiel en deux. hart. leşker gerü gelmesi. verschwenderischer Liebhaber. şad mani. — Wiederholt gehen. kavi. katuluk : galeyan.oder Lanzenstechen. mihman. nöbet. — Hart. — Maskerade. — Leer. — Gemischt. — Schanze. sich vermengen. sirâtle yürümek. katnaşık : murur-u ubur. | kavğucı : def-u tard edici olan. yasak. — Freude. Schirm. — Ungezogener Mensch. — Name eines Özbegischen Stammes. katğan : katup kalmış olan şey. kavcun : kavçın. — Ein zusammengedrehter hohler Gegenstand. börek. Aufwallen. kaşmar : mashara.) : karışdırmak. ulu. gömmek ve derin kazmak. katramak : tâcil ve şitab etmek. — Stadtname in Charezm. bed şekl. sert. Zurückkehren der Soldaten. memzuc. — Klang durch Aneinanderschlagen harter Gegenstände. katarmak : nize. doğ. sert. kav : kuruyup çevirüp ecvef ve kovuk olan şey. eine Art fettes Brot. katığ : katı. def-u tard. — Gemischt. teharri etmek. katlama : devşirmek. — Spiess.

kızartma. bir saz ismi. — Enkelsohn. süst olmak. kavşak : kuşak. yetişmek. saç. — Gedörrter Waizen. Kinderspiel. keçe (geçe) : pepe. serseri. dördüncü nesl. kavuz : darıyı döverken tanesinden ayrılan pustu. — Grosse Schüssel. keçe oyunu : bir nevi oyun. Puppenbilder. saf saf dizilmek. kazğanmak : kazanmak. Wollenstoff. Name eines Musikinstrumentes. kavucı : çuğulcı. Beil. keçabe : tahta ve ağacdan mâmul dört köşeli sandıka muşabih açık zarf. — Gürtel. mıh. einfältig. . Özbekenstamm. gayet ince yonka. bübek. çerende. gebratenes Fleisch. çocuk oyuncağı. Haar. kazakçı : hırsız. geveze dahi denilir. seferde asker ve leşker hali. kazındu : telaş. Z. — Gürtel anlegen. keçek : ördeyin kuyruğunda kanadında bulunan tüyler. kazma : kazacak alet. gevşek. vasil olmak. Verräther. Zustand der Soldaten in Kriegszeiten. Gravierung. budala. kavuş : kuşak. nohut. hafidzade. — Wolle. kavuş : otlamaklık. Nagel. — Grube.oder Flügelfedern der Ente. teper. kazan. Zelt. — Der Weidende. kazalak : mağak. cevf. oyun suretleri. ayak kabı. — Filz. bübek oyunu. kavut : leblebi. kuşak bağlamak. yapıncık. — Kriegszeit. basturma. — SchaufelWahrsager. — Geräth zum Graben. Feder. — Eine aus Brettern oder Holz gezimmerte Sänfte. pabuç. — Schwanz. kemerbend. — Eine Spielart. esassız. oyma. çapa. halka. — Stehlen. kazgan dibi. kaznaklık : mehkuk. gevşilmek. Fussbekleidung. — Gürtel. yol kesmek. Binde. kıl. — Tölpel. verweichlichen. haramilik etmek. — Die Hülse der zerstossenen Hirse. | kebzeci : küreye bakup kihanet eden budala. kavşak : otlayıcı. kazı : kızı. hayal. sehr dünne Holzsplitter. — Schulterblatt. sarık. Kessel. palas. kazkanali : fenn-i harb istilahi dir. Hobel. Spielbilder. ahmak. kavudak : kavurma. kavucak : karagöz resimleri. — Geröstete Gerste. — Strategischer Ausdruck. kemerbend. remmal. avanık. ankommen. bir şey tofrak ya yumrukda gezilmek. futa. — Hohl. at etinin sucuğu. — Gewinnen. nemmam. rauben. — Geröstetes. iktisab etmek. — Stock mit spitzem Ende. — Neugewachsene Feder.kavluk : dorunun oğlu. rende. kazakmak : hırsızlık. — Dieb. — Grundlos. Weizen und Erbsen. tüy. Höhlung. kavrulmuş olan arpa ve buğday ve bakla. kondura. keçe : nemed. Geröstetes. kavurma. kavursun : henuz çıkmış kuş kanatı. bir taife üzbeg. etwas auf der Erde oder Handfläche gehen lassend. harami. kazğan : büyük tencere. den Weg verstellen. kazuk : ucu sivri deynek ve ağac. — Unruhe. — Weideplatz. Räuber. kavusi : yön. karagöz resimleri gibi resm. kavurmac : kavrulmuş buğday. sich in Reih und Glied stellen. oğru. Kopftracht. kazaklık : cenk eyyami. kavşamak : kuşanmak. yağda kızarup pişmiş et. Ring. kebze : omuz küreyi. belbağ. bebek. — Puppenbilder. kavuk : içi boş olan. kavur : asılsız. baş kesvesi. kazılmış olan hatem ve islimi. — Wurst aus Pferdefleisch. — Verläumder. — Siegelring. çadır. vierte Nachkommenschaft.

— Werth. Hass. — Hervorstehende Zähne. — Schnitt. rahne. kuyruk sokumu. deyeri. gece muhabbeti. deli. yığın. kepenek : çoban ve katırcı cüppesi. kulube. kerke : bir nevi cüppe dir. — Schlecht. kepe : kamışdan ve hasırdan mâmul alaçuk. kedi : kabak. kelçe : bir nevi müdevver. Rücken. aba. iç. kerekke : zirih. — Unreife Pfirsiche. — Nabel. hased. Wein. — Eidechse. — Einfältig. kedu. Angelegenheit. çirkin. v. — Befehlshaber. puşt. — Sich berathen. kemirte : olmamış zerdali. savut. kekre : bir nevi acı ot ismi dir. aşkı diş. — Oberkleid. — Eidechse. Stück. und auf welchem Leinwandfetzchen gegen den Regen gehängt werden. muşaverelenmek. bedkyarlık. kengaş : meşveret. — Muthig. kenarseke : şeker. Regenmantel. Vogelname. kökbaşın bir nevi. Geplauder. elbise. bade. çartak. — Panzer. kelte keles. | kenkeşmek : meşveret etmek. — Platz zum Hanfbau. kölçe. — Gegenstand worunter ein Lämpchen angezündet wird. kerim : cömerd. — Rundes kleines Brod. Versammlung. Mitte. Geschirr. — Sich ausdehnen. | kengelmek : genişlenmek. kegey : araba tekerliklerinin ayakları. avanak. Versammlung. altında kandil yakup dallarına hastalık içün bağlanılan bez parçaları yağmurun muhafazası içün icad edilmiş olan bir nevi tüle. — Volk. bol. | kendirlik : keten ve kendir ekilen yer. Neid. — Kürbis. kens : şaşkın. encümen. çürümek. maslahat. kemlik : şekavet. kenderemek : kokumak. kenkeş : maslahat. encümen. benc. yağmurluk. sürü. — Stotterer. kerç : dilim.keçikur : amir. reme. kemirdek : dişleri fevk el-hadd usup hazasından çıkan. kemişek : kuyruğun kemikli yeri. verrückt. keskur. — Aus Rohr oder Stroh geflochtene Hütte. kep : söz. — Name eines bitteren Krautes. kelam. dumm. hässlich. keremet : büyük ağaca denir. | keynice : ardınca. kelte : kıssa. kemal : kiymet. Herde. niedrig. Ritze. — Spalte. allah ismi dir. keler : kertenkeler. Zwetschke. arkasınca. budala. — Berathung. — Berathen. schwanzlos. encümen. — Bindfaden. — Wort. kende : kötü. şarab. kelbar : dağarcık. keles : kerten kelez. — Getreidemass. ekmek. — Elend. gene. keng. saksı. — Angelegenheit. Flachs. kedük : gedik. orta. — Kurz. kerek : kerkeden. Nachtgesellschaft. — Stinken. Schale. — Rädersprossen. parça. — Vierfüssler. arka. bir nevi kuş ismidir. — Hinterher. kand. tete. alçak. sohbet. kengelmek : kengeşlenmek. deltek. — Nashorn. keyn : halk. Rede. fena. — Schwanzbein. kendik : göbek. — Zucker. . ufak nan. adavet. ham erik. — Tasche. soyolğan. kuyruksuz. kendir : kinab. Allah's Name. faulen. gedehnt. — Oberkleid des Hirten und Viehtreibers. kelki : pepe. keten. azlık. kene 1. kepşik : vezin bilmek içün kullanılan ölçü. kele (gele) : mevaşi. keng : geniş. — Weit. saçma sapan söz.

kezlik 1. ses. kete kurğan : büyük bir memleket. kerpi : kirpik. — Schreien. kiçiş : kıçık. cirahet. kıçığ : kaşınmak. feryad. patırdı. kiremit. Zeichen machen. — Sitz. — Saure Milch. kiçitken : bir nevi ilac. — Abendzeit. Name eines Landes in der Nähe des Amuderja's. alaçukun etrafında-ki çöplere denilir. — Klein. — Kerbstab. ufak. | kıçğırış : çağırış. kıçmak : kaşımak. — Grosses Land. kezek : meze. mağara. akşam vakti. gezlik. Höhle. kerlemek : şiddetle terledeyerek basmak. keçe. mebhut. bir parça koparmak. kec. — Rohziegel. — Kratzen. kendir. bağırmak. Amu-derya kenarında bir memleket ismi dir. — Klein. kiçi : kıçık. kıbık : ayran. bestürzt. kifte : zarar dide. — Krumm. ein aus Wolle verfertigter Teppich. — Eine Krankheit. — Hühnerhof. bir kabile. vergebens. | kıçışmak : haraş. — Name eines dem Birnbaum ähnlichen wilden Baumes. spannen. — Etwas abschneiden. — Geschrei. grosse Stadt. — Augenblinzeln. — Grosse Axt. ulu. bir nevi hastalık. | kıçış : kaşınmaka gelmek. — Eine grosse Holzschüssel. — Pflanzenname. zerdek. Wollenstoff. Hilferuf. bir parça yonulmuş olan ağac. ense. etwas stark drücken. — Klein. ket : mastaba. | kıçığlamak : tahrik etmek. kığaş : eyri. kıçırdamak : dişler ile ses etmek. Geschirr. kiçikine. büyük şehir. kiçim : ata geydirilen zirih. Lärm. sebzi. — Umsonst. illet. def ve tabile diri germek. kıçı : bir nevi nebat ismi dir. Kerbholz schnitzen. wird auch auf die um das Zelt gesteckten Hölzer angewendet. ein Stamm. kerkinmek. ses görültüsü. kersen : ağacdan mâmul büyük tabak. kığız (kiyiz) : nemed. kıbçak : gözü acele yumup açmak. — Hinterhaupt. serir. Kerbstäbchen. kerki : büyük balta. — Lein. — Augenlied. — Gross. çul. Ebene. âzim. havalanmak. — Sich schütteln. — Sich kratzen. bir kalâdir. zarf. Gerüst. lieblich. — Zähneknirschen. dilber. Grünzeug. kertmek : azcık kesmek. kethindi : bir nevi ilac ve boya dir. — Kerbholz der Handwerker. kıçışmak. kab. Pflanze. ot. . — Pferdepanzer. Rock von Baumwollenzeug Z. kiç : denk. küçük. Festung. — Filz. — Beengt. — Das Kratzen. kerti : kasiblerin hisab bilmek içün yontup kesüp istimal etdikleri ağac. kiç kurun : ahşam üzeri. çetele. yünden mâmul kalın ferş. taş ocağı. çetele etmek. — Arznei. Nacken. keşir : havuc. ketek : tavuk oyası. faydesiz.kerkev : armud ağacına şebih yabanı bir ağac ismi dir. kıçı : makas. Wunde. doğ. nişan eylemek. Junges. jucken. — Aufregen. ova. — Krankheit. nebat dir. — Rübe. şamata. kiçik : ğıcık. Hohlziegel. kerpic : çi tuğla. Schrift. — Scheere. kete : büyük. — Medizin und Farbe. kertik : çetele. Gezanke. kıçğır : çağırmak. kesel : hastalık. kiçke : kafanın ve gerdenin arka tarafı. — Holzschloss. yauru. kesmelek : ağac kilid. ketun : keten. âdi tezkere. — Sich kratzen. klein.

kırbık dahi denir. kılınc (kılış) : efâl. kıkın : gayet ufak. — Verspottung. tekdir etmek. — Ausputzen. kıya kıya : parça parça. yeşil. saç ve tüylü. spitzig. in der Mogulensprache: Heiliger. — Reifen. maktu. Behälter. merbut. Ring. kıymak : hareket etmek. kını : kenar. kımac : kec nigyah. etmek. mişin. — Holzsplitter. kılıcın ağzını ziyade keskin etmek. tane tane. — Verbunden. Scheere. — Maass. — Eine Art Ledersack. kınker : gök. teayüb eylemek. — Quälen. — Faden. krumm. kılavlamak : perdaz vermek. verfolgen. von der Nähe sprechen. — Der Igel. lisan-i m oğulda aziz demek dir. kıyın : meşakket. zahmet. tinc yerine dahi mustâmel dir. Qual. — Muthig. — Qual verschuldet. . bölük bölük. kile : ölçü. — Scheermesser. Stadt. das Haar auf Pfirsichen und auf anderen Fruchten. şeftali ve sair meyvelerde bulunan tüyler. sivri. kinet : tel. voll. her dayim işleyici. tasgiriyet içün mustâmel dir. kılığ : kıllı. kınc : meyl. timur. kındıra : bir nevi kamış dir. — Trotzen. kımıldamak. zarf. — Tapfer. kasanak. — Behaart. burun. kıpçımak : çember. kınak : parmakların mefasili. Schuppen. kınğır : cesur. yapıcı. — Sich rühren. kimircek : kemirtlik. kın : zarf. — Fingergelenke. meşakket. Obstart. kimerse : kimesne. yakın olup söz söylemek. — Zwei berühmte Tschagatajstämme. — Neigung. — Gebunden sein. — Thun. tahrik etmek. — Sich langsam bewegen. kim. Truppenweise. çit. — Eine Rohrart. sallanmak. azab. — Sich bewegen. — Falscher Blick. kılar : bahadur. — Verkleinerungszeichen. nachlaufen. çaşi. kışlak. — Behälter. kım kım : parça parça. kılbaş : bir nevi pare dir. kıldaş : yoldaş. — Reisegefährte. — Schieläugig. — Sehr klein. rundes Eisen. pul.kığrat (kığat) : tavaif-i cağatayeden iki meşhur kabile ismi dir. kulak kıkırdağı. — Zugestutzt. akçe. glänzend. kınlamak : kılıca kın yapmak. Ohr. — Jemand. kimsen : bir nevi çerm dir. kışık. sallanmak. sahil. kımşanmak : yavaşce ve usul ile kımıldanmak. göz. — Eine Münzenart. — Knorpel. kınak : renc ve elem vermek. | kıngıraymak : inad etmek. | kipleşmek : merbut olmak. — Abgeschnitten. kınalğudik : azaba mustahakk. parlak. kımık : ahşabdan fırlayan pare ve parçalar. müdevver sarılmış demir. kip : gayet peyveste. kık : kırkılmış olan. koşmak. kab. ardınca kovalamak. Form. — Stückweise. balıkda bulunan ufak tükanlar. kasaba. Nasenknorpel. darılmak. — Bemühung. — Blau. Genosse. Eisen. makas. kıltık : kılcık. — Arbeiter. Seite. arkadaş. kılsık : yön makası. kenarlı. uferig. kılğuli : âmil. scharf. kıyık : ucu kesik. — Folgen. memlu. hücum. şekil. kipri : kirpi. . kındırmak : istihza. — Säbelscheide machen. kimse. halka. kıpamak : tâkib etmek. köy. Gestalt. Geld. kab. kımız : at ve deve südü. kıne : edat dir. çeşmi ahval. kınçır : sakat. Dorf. — Rand. suret. bir nevi meyve dir. kımırlanmak : kımıldanmak. — Pferde oder Kameelmilch. zürnen. huy. Schärfen der Schwertspitze. keskin. anzünden. — Häärchen. çengel. — Stückweise.

kırğı. — Selavin. — Eilen. kısık ses. kırtış : bir şeyin üzerine henuz çıkmış tüy. Schmuck aus Perlen. — Augenlied. tutamlamak. yorgan. Graukopf. kirpiç : tuğla. — Holzscheit. siyah arab. kırlamak : kırda kalmak. halayık. Krankheit.kırağ : kenar. sülyün. Wildhuhn. kırkın : habeşi. kirpitiken. Kehle. kırğıc. Biber. hırtlak. — Schwarze Araberin. dögüm. şebnem. — Mit dem Messer Kerbzeichen machen. alçak. kırğıc : kazanın dibinde kalan yanık. — Fasan. boğuz. Odaliske. hastalık. — Sich zurückziehen. — Abfalle. acele etmek. kırçılmak : yavaş kımıldanmak. — Käfer aus denen rothe Farbe bereitet wird. kıskarmak : kıstamak. kırlağan : ta'un illeti. kırklığ : yük. Igel. demircilerin büyük kelpeden gibi âletleri. yan. — Iranisches Geld im Werthe 5 Piastern. mengene. — Last Scheere. — Zähne knirschen. kirtek : esvatdan dir. işaret etmek. rende hordesi. — Rand. ak baş. istidlal. makas. odalık. Gebrochenheit. dökündü. Zange. kırğaul : yabani tavuk. — Lederstuck an der Mütze. timur kanad. örtü. — Miethe. Gurgel. kırğın : inkisar. — Zerrüttung. kırbıktiken : kirpi. — Backstein. inciden mâmul tezyinat. — Packen. — Kesselstein. kiremit. parça şeyler. kırıntı. gözü açup kapamak. kırkılmış nesne. kırığlamak : kenara çekilmek. Binde. mit den Augen zwinkernd Zeichen geben. kıskıc. kıska : kısa. biç doğurmaz olan. — Neidisch. çiğ. — Mit der Scheere abschneiden. kirközmek : girdirmek. kırğu : atmaca kuşu. — Frisch gewachsene Feder. kırağu (kırau) : kırağ. sokmak. tencere dibinde kalan yanmış şeyler. — Geräth zum Zusammenpressen. kısac : kıskanc. boya. — Krächzen Z. — Unfruchtbare Stute. kısak : kısıcı alet. kirtmek : bıçak ile çizüp çeteleye nişan etmek. kirpe : körpe. kırmac : kırğıc. zobelartiges Fell. niedrig. bağ. reng. — Unterdrückte Stimme. — Knoten. — Backstein. — Pestkrankheit. cariye. kelpeten. şikestelik. kirmek : ukde. Eisenflügel. kleines Messer. kırnağ : cariye. baz. kırımak : ince şeyin kenarından makasla kırkmak. Mörder. Hobelspäne. — In der Wüste bleiben. kattal. beyaz saç. kırkıl : tüy ve saçları kır olan. kırbık : külahın kenarına dikilen post. Werkzeug ähnlich der Schmiedezange. cüce. kunfez. bela. kiçi kaz. kırpındı : kırıntı. kıran : beş guruş makamında Iran parası dir. sahrada ve yabanda girmek. — Brandreste auf dem Schüsselgrund. kırcıldatmak : dişlerini kıcırdamak. Sclavin. kısır : kısır kısrak. kirav : abone. kirpik : kerpik. — Hineinstecken. kırkır : Türkistanda bir kale ismi dir. — Kurz. — Thau. semur gibi şeyler. — Decke. — Grauhaarig. . kırmız : al ve lal yapdıkları böcekler. konduz. — Sperber. — Interjection. — Stachelschwein. kisek : yapışmış katı toprak parçası. — Name einer Burg in Turkestan. kısık : sık. kısımlamak : avuclamak. kırmaça : haşak.

itikad etmek. kişimek : eyilmek. — Mädchen. . — Übereinkommen. Held. şeci. kodoş : hunud. pazarlık yapmak. — Hermelin. kırmızırak. kof. spaltend. nemed. aşiretin ululari ve büyükleri. aufbrausen. koçalak : besaletlu. kahraman. Strasse. kodalak : ecdad. kisten : piaz denilen bir nevi harb aleti dir. — Aus Filz verfertigtes Zelt. gayret. kıstamak : şitab ve acele etmek. Eifersucht. feilschen. köy. redd etmek. einlassen. — Erzürnen. — Plauscher. — Grosse Hacke. sokak. — Fett machen. Held. gürzün şeklinde olur. kec. tesmin etmek. içeriye sokmak. koçak. altun. kızamuk : humma ile karışık bir cild hastaliyi dir. warmen. yağsız peynir. kısrac : kısrak. dar yol. bacanak. biçmek. kiş (kişt Z. nahiye. kısnak : kısık. vertrauen.kıskınc : gazab. verfolgen. koğ : şikaf. koda : yekdiyerine kız verüp alan kabile. kıvanmak : inanmak. kızık : hararetlu. — Ein unter einander heiratender Stamm. — Schneiden. kızıkmak : kızlaşmak. — Hohl. — Hautkrankheit mit Fiebererscheinungen. stückweise ausbrechend. Heftigkeit. — Kette. krumm sein. — Eilen. kiş : kakum. | kızıl balçığ : kil ermeni. sıkup tutmak. kısmak : sıkışdırmak. kızce. kismek : kesmek. çöki. Feuer. Schwager. koç. bükünmek. azmak. kışmak : eyilmek. — Mädchen. — Brandrest am Grunde der Schüssel. — Fieberisch. kan. — Hineinführen. kıskanc. | kızıl deli : azğın. | kızıl ala : bir nevi balık dir. Biber. — Dorf. — Flussenge Z. cenk etmek. — Ahnen. — Sich krümmen. treiben. — Eile. koçkar : koç. — Zürnen. verrückt. — Glauben. eyri olmak. hali boş. serseri gezen. kızmık : tencere dibinde kalan şey. hirslenmek. — Sich erhitzen. boğa. kızğıne : kızcağız. — Klatschrose. kız bala : kızçocuk. | kızıl ayak : bir nevi beyaz kuş. otak. kızımtol : rengi kırmızıye mail. — Fettloser Käse. ateş. hiddet etmek. — Sich krümmen. | kisişmek : karar vermek. | kisük : maktu'. — Eine Fischart. güvenmek. budamak. — Dervisch. kıtılmak : beyhude söz söylemek.) : kuru yoğurt. — Roth. koyun aygırı. cabukrak. dane dane çıkar. konduz. — Zusammendrücken. kişik : burmalı. Fessel. — Kampfgeräth. — Zorn. kışlak : kariye aşairin avlı olan evi. keulenförmig. sıcaklandırmak. bükülmek. | kizturluk : nemed ve keçeden inşa olunmuş kara evi. Widder. — Weisser Vogel. kızğanmak : kıskanmak. mecnun. kızalak : gelincik çiçeyi. — Rothfarbig. — Wild. — Rother Bolus. arkasından kovulmak. — Widder. — Zerstückelt. — Stute. kızıl : kırmızı. kleines Mädchen. dişi at.. — Kühn. kivürmek : idhal etmek. — Am Feuer getrocknetes. Decke. gedreht. derviş. kızıtmak : kızdırmak. kişen : zincir. kitmen : büyük inli kazma. — Filz. | kışık : eyri. aufbrausen. pul. Stammfürsten. kiskülemek : koyun ve kurban kesmek. — Schaaf schlachten. Gold. Blut. ufak kız çocuğu. koba : semirmek. — Krumm. çatallu. kiz : keçe. şiddet. koğlama : ateşde kurudulmuş şey. parçalanmış. sözleşmek. kıstak : acele. — Krumm.

— Bitten. genç. Versammlung. — Haltestelle. istemek. | koyçi : çoban. taht. — Wünschen. bülük. konalğa : mesken. peykan. aff teleb etmek. — Danksagung. küsfend. kolkana : bir nevi cirahet dir. — Kleideinschnitt. — Verleumder. Saum. — Çagataischer Stammname. konam : bir nevi illet. . sarıca ve karıca derler. kolmak : iltimas. konğar : çamur gibi. — Epilepsie. yığın. kollukcı : hizmetkyar. Truppe. — Sonne. tapfer. fırka. — Aufenthaltsort. — Pfeilspitze. koyan : gerdab. kohu : koku. — Kothähnlich. Schafjahr. koyar : multeka.koğurcak : karagöz resimleri. üzbekischer Stamm. kollukluk : beyan-i teşekkür. konde (ğonde) : bir nevi zehirli örümcek. — Fäulniss zwischen den Fingern. konğur at : gök ve tarlan at. konğurak : çıngırdak. — Eine Krankheit. — Haufen. yardımcı. hurmet etmek. — Zweijähriges Füllen oder Kalb. helfen. — Klingel. iki çayın bir birine koyulduğu yer. etek. donan dahi derler. beehren. Jüngling. irk un-nesa illeti. koyturuk : musafire bakmak. kolamak : bir şeyi önüne sürüp gitmek. — Hirt. zir. konk : karğanın bir nevi. konğuz : bir nevi siyah böcek dir. — Geruch. koyak : cenkde mustâmel bir nevi silah dir. Schelle. — Etwas vor sich hertreibend gehen. Brautschau. — Jagdpferd. — Gäste bewirthen. | koy-yılı : sal-i türkan dayresinin sekizinci yılı. Z. — Gehilfe. menazil. — Im Dienste stehen. — Armband. — Helfen. yiyit. bilezik. konan (ğonan) : iki üç yaşar at. kolıncak : tavaif-i çağataydan bir kabile ismi dir. — Eine Art giftige Spinne. Berührungsstelle zweier Flüsse. urgacı inek. — Verbindung. — Diener. koldaguc : muavin. zil. | koy kuş : bir nevi kuş ismi dir. — Teller. kolmaş : beyhude kelam süyleyici. kon : mesken. Junge. têhül etmek içün bir kız aramak. — Schwarzer Käfer. kolansa : parmaklar aralarında zuhura gelen teaffünat. — Das 8-te im Cyclus der alten Türken. kombul : deste. kolturmac : esvab ve kaftanın çakı. Schale. — Krähe. unter. — Plauscher. — Schattenbilder. böbek. bir şeye muavenet etmek. Puppen. — koncak : tabak ve kyase. konaş : kurre-i kamer ile pervin yıldızlarının hisab mukarenesine denir. yüz üzerine aşağı düşen. — Kriegsgeräth. kolamağlığ : teleb. bendelik edici. konacın : iki yaşar kısrak ve inek. kolbağ : bilek yüzük. — Zweibis dreijähriges Füllen. kolçır : suhen-çin. tavaif-i özbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. — Vogelname. mit dem Gesichte zur Erde fallend. deli kanlı. Z. kınğır. koyaş : güneş. koyanğu : koyanc. koy : koyun. — Wunde am menschlichen Körper und am Fusse des Pferdes und Maulesels vorkommend. insanın vücudında ve at ve katırların ayaklarında zuhura gelir. ubudiyet. oturak. kolav : ok. eylenceli resmler. — Wirbel. koldamak : iyane. yardum etmek. Helfer. Kuhkalb. kollukmak : hizmetde bulunmak. — Das Schaf.

— Geschwollen. aufstehen. tertib. — Gross. bir nevi serçe dir. — Furcht. gekocht. kemane. — Doppelflinte. — Lärm. — Was zugefügt ist. silahlık. koptı aldı : bir nevi aşik oyunu. saye. — Trinkgefäss. — Blau. | kovancılık : sevinc. — Kleines schwaches Ding. karışıklık. kozğalamak : harekete gelmek. koşti : hemrah. kopğa : koba. — Erschrecken. Becher. koşarta : ortalık. Gefährte. sadr-âzâm. inşad etmek. | koşa miltuk : çifte tüfenk. kozğanmak : hareketlenmek. — Geschenk der Braut an den Bräutigam. — Gürtel. — Eine Art Sängerspiel. korçalmak : kocamak. ibtida. koldaş. Ziyadelenmek. koruk : kabarmış.konk : büyük. ağ. koşun : halk. — Eimer. — Falle legen. Falle. köçe : sokak. — Anfügen. — Wachsen. konak. — Umstürzung. biyaban sahra. pek büyümek. | kozğalaşmak : gonga edişmek. haşiye. — In Bewegung gerathen. Weib. torgay. mahala. — Aufenthaltsort am Meeresufer. kopatluk : büyük çaştkyah. beraber. futa. korkulday : korkuluk. biçimsiz. fröhlich. yakışıksız. Unruhe. . kuşak. Nomadenartig umherziehen. — Hohl. abgebrochenes. hile etmek. karaul. — Lärm anheben. Mitgift. kova. — Stolz. koşantı : arusun hanesinden damadın hanesıne gönderilen hediye. tuzak. cesim. Wüste. Anfang. — Freude. Kürbiss. kop : kalkak. arkadaş. kovala : sevahil-i derya kenarında yapılan âdi mesakin. Gedicht aufsagen. zusammen. kakmak. Schlauheit begehen. kuşluk vaktı. gölge. Wächter. Weg. bostan. — Gefährte. cemiyet. — Schatten. — Weberei. çağ. eşar söylemek. konkuş : kibir. stossen. — Sand. hatun. kouş : kovuk. vortragen. uluğ. koşa şey. Lerche. yoldaş. cebhane memuru. refik. Reisegenosse. kopal : kaba. kopa (kupa) : kova. sich vermehren. — Paar. koranmak : tuzak kurmak. şadmanlık. korun : vakit. ordu. — Gross. kak. koşa (koş) : çift. konkaş : saçlarda bulunan kepek. karpuz. Heer. kozalak : âdetden ufak olan zaif şey. — Gemeinschaftlichkeit. yol. — Mittagszeit. asıl. unreif. — Eine Würde in Turkestan. orbak. — Bienenkorb. korkuzmak : korkutmak. kor biyi : Türkistanda bir rütbe dir. devr. rundes Ding. çehiz. şamataya başlamak. Ursprung. kopmuş olan. saz. | kozğalan : şamata. — Zanken. koş beyi : Türkistanda vezir makamında bir rütbe ismi dir. koşmak (kuşmak) : ilave. kabarcık. konar ve göçer bedevi gibi olanlar. koşulğucı : ilave olucı. şad. Belustigung. kök : mavi. kımıldanmak. kopu : iri. kum. — Kopfschuppen. Rand. yasak. farih. kiyam etmek. Sperlingart. Versammlung. kor (kur) : kemerbend. — Name eines turkestanischen Beamten im Range eines Vezirs. reman. zenburun meskeni. içi boş olan. kozğun : inkilab. unschön. Palast. kemale irişmemiş. Sauerteig. mutlaka yuvarlak şey. Ministerpräsident. kopuk. kızmış. formlos. Zeitalter. trocken. — Zeit. Himmel. koran : arı teknesi. delv. kopuz : kavun. Geige. bewegen. in der Runde sitzen. düyün ve dâvetde halka oturmak. — Melone. — Volk. kozak : nesaclık. — Strasse. Zeit. — Grob. çive ham üzüm. asman. asker. Eimer. koz : ğoz.

— Erhebung. — Schlauch. — Menge. — Bettdecke. köksün : ihtiyar. koca. — Frau. — Sich erheben. Greis. | köterimlik : kaldırmaklık. köşek : bir senelik deve yaurusu. — Etwas gekochtes. sämmtliche. köndelenk : ivac. kökel : imdirici. . kuçmak : kucaklamak. bend. — Zumeist. — Milchbruder. pamuklu hırka. Knabe. bir şeyi bir şeye dikiş ile bend etmek. — Begraben. kulağa pinhan kelam söylemek. yiyinti. — Leicht. kuçin : hanım ve banu demek dir. köl : ahmak. kartal gibi. — Musik spielen. köpe : cevşen mesellu bir nevi libas. — Gelähmt. dağılmak. — Viel. einfältig. düşkün. köstek. — Fleisch vom Knochen abnagend essen. oğul. — Haufen. — Brücke. köklemek : yamak ve parça dikmek. — Kette. kömle : yığıntı. medfun. eyri. — Klein. köpü : yoğurtu ayran etmek içün kullanılan yayık. | köplük : çokluk. gizli. suvari. — Kind. deveye ve ata yapışır. — Flicken. beyahrt. etwas durch annähen verbinden. cümlesi. umgeben. bend etmek. kötel : dağ. ins Gefängniss bringen. köşeki : ihtifa. Adlerähnlich. ihate etmek. — Butterfass zum Gebrauche für Buttermilch. kökenel : bir nevi şikyar kuşu dir. — Abrunden. kırba. aus dessen Federn Polster bereitet werden. kötürüm : mefluc. kömüklük : gömülü. — Mehr. terennüm etmek. hatun. kökenk : mahal aslı. bir birine çenber ederek bağlamak. köp : çok. süd verici. köpün : çocuk. kalabalık. körpek : hafif. — Grosser Wasservogel. kötec : bır nevi matbuh dir. kadın. köpçik : eyerin üzerine konulan küçük şilte. krumm. şaşkın. Wagenrad. köpçük : küçük. Herz. sebük. budala. yürek. — Einjähriges junges Kameel. kökene : zincir. köprük : köprü. — Verkrümmung. yer kabarığı. — Ein Alter. — Verborgen sein. ku : büyük beyaz bir nevi murg abı dir ki tüylerinden yastık yaparlar. | köprek : ziyaderek. çok yaşlı. beyenmek. geheim. musicieren. ufak. — Sich zerstreuen. — Ursprung. pinhan olmak. Reiter. közel : yanmış ve yakılmış alefden kalan parça. kömürmek : eti kemikden diş ile koparup yemek. Elend. — Überrest verbrannten Futters. Sitz. vafir. kökrek : sine. — Umarmen. köktemek : saz çalmak. kötermek : kaldırmak. kötelmek : kalkmak. geheimes Wort ins Ohr flüstern. sich an Kameele und Pferde anheftend. — Eine Art Jagdvogel. — Eine Art schädlicher Thiere. — Sängerin. — Hintertheil der Thür. köpçi : ekseriya. araba çarhi. — Maulwurf. kömemek : kapunun ard tarafı. köstebek : kör sıçan. köpmek : şişmek. etwas liebgewinnen. — Anschwellen. — Kleine Satteldecke. — Aufheben. köndeletmek : yuvarlatmak. göyüs. baumwollener Mantel. geçid. — Brust. oturak. gönül. — Dumm. — Panzerartiger Anzug.kökeyin : muziyat-i hayvanatın bir nevi dir. — Berg. köredemek : perakende ve perişan olmak. tekerlik. an einander binden. Übergang. köpser : tulum. köktaş : südkarındaş. Fessel. körpe : yatak yorgan.

kucak (koçak) : ağoş; koç adam, cesur, koca. — Umarmung; Held, gross. kucaşlamak : ağoşlaşmak, musafaha. — Handschlag, sich umarmen, kuduk : kuyu; bulak; kulan yaurusunun pek ufağı. — Brunnen; gemischt; kleines Eselfüllen. kudukmak : zalimane hareket etmek. — Grausam handeln. kudusak : sarık, kovuk; kursak. — Kopftuch; Eingeweide. kudusan : dargın, zalim. — Zornig, grausam. kuydurgu : ateş çıbanı, suhteni kuydurcı. — Krebsgeschwür. kuyğun : denizden karaya konulmuş parça. — Meeresbucht. kuylamak : derin, çukur kazmak. — Tief, Grube graben. kuyman : bir nevi yağlı çörek, kat kat yağlı ekmek. — Fetter Strudel, fettes schichtenartiges Brod. kuyuk : kuyu, kalın, sıkı. — Dick, fest. kuyum : altun ve saireden ziynet içün yapılan eşya, koyumcu, dökmeci. — Goldzierrat, Goldarbeiter, kuyuşkan : atın ard tarafı. — Hintertheil des Pferdes. kulan : yabanı at. — Wildes Pferd. | kulan kuyruğu : bir nevi gyah ismi dir. — Eine Grasart. kulet : bir yutum, bir lokma. — Ein Bissen, Schluck. kuluk : sarık, kavuk. — Turban, Kopftuch. kuma : kul, cariye, halayk, bende. — Sklave, Diener. kumakcı : beyhude söyleyici, şakacı, güldürücü. — Schwätzer, Spassmacher. kumal : müdevver, yuvarlak. — Rund, kugelig. kumalağ : koyun, keçi ve devenin tezek ve gübresi. — Schaf-, Ziegen- und Kameelkoth. kumarmak : ihate, muhasara etmek, kapalamak. — Umgeben, belagern. | kumarğal : muhasara, kale. — Belagerung, Festung. kumğan : ibrik, kumkuma. — Krug. kumka : kumaş, basma. — Stoff. Kattun. kumlağ : kumsal, kumlu yer. — Sandige Gegend. kumsal : kum karışık olan erazi, kumluk. — Sandige Erde, Sandebene. kumsi : haber verici, mücdeci. — Bote. kumşum : tumşuk. — Schnabel. kumurkmak : tevcih, hareket etmek, kımıldamak. — Sich. wenden, bewegen. kumursğa : karınca. — Ameise. kund : açık, kavi, kuvvetli. — Offen, stark, kräftig. kundağ : top şey, tüfenk çıkmağının yeri ve sapı, sarılmış etfal melbusatı. — Rundes Ding, Gewehrschaft; Kleidung der Wickelkinder. kunğarmak : yerinden kımıldatmak, hareket etmek, koparmak. — Sich von der Stelle rühren, reissen. kunuk : mükedder. — Betrübt. | kunukmak : mükedder olmak. — Betrübt sein. kupan : büyük, kocaman; sened, pusula, bitik. — Gross; Schriftstück, Buchstabe. kupur : oyuk mahal, kyase, kab, çanak gibi şeyler. — Ausgehöhltes, Schalenähnliches. | kupurcuk : küçük kutu. — Kleine Schublade. kuran : silah, yarak, cebhane. — Waffen, Pulverbehalter. kurb : kenar kırığı. — kurban : keman muhafazası ve zarfı, kab, kın. — Köcher, Scheide. kurçak : resm, heyet, kılık, kıyafet. — Bild, Gestalt. kurçuk : dervişlerin külahlarına sardıkları parça. — Um die Derwischmütze gewundener Stoff.

kurcı : silahşor, cebeci. — Stallmeister. kurdaş : amuca zade, birader, kardaş. — Fetter, Bruder. kurdaşank : atlarda olan kan çıbanı. — Blutgeschwür am Pferde. kurduğlamak : koyunu kurda kapdırmak. — Schafe vom Wolfe wegrauben lassen, kurğal : iki nesnenin mahal-i irtibati. — Verbindungsstelle zweier Gegenstände. kurğamak : hifz etmek. gözetmek. — Bewahren, beobachten. kurğan : hisar, kale. — Festung. kurğaşun : kurşun, ok. — Blei, Pfeil, kurğatmak : şamata, gürültü etmek. — Lärmen. kurğavmak : ihate. muhasere etmek, etrafını kuşamak. — Umgeben, belagern. kurin : futa, kuşak. — Gürtel, Schürze. kurişi : tatar içi dışı bir olan külah, kalpak. — Tatarenmütze von innen und aussen gleich. kurya : bakasız, baraka; harabe-hâne, virane. — Ohne Ausdauer; Hütte. kurma : ağac kaşık. — Holzlöffel. kurmac : kavurma misr buğday. — Gerösteter Mais. kurşak : kuşak, futa. — Gürtel. | kurşamak : ihate etmek, ortaya almak. — Umgeben, in die Mitte nehmen. kurtğa : koca karı. — Alte Frau. kurtğarmak : halas eylemek. — Retten. kurtun : kurd. — Wurm. kuruğ : halvet, yasak olan mahal; kuru; bağ. — Verbotene Stelle; trocken; Garten. kuruk : kuru; sahil, kenar-i derya. — Trocken; Meeresufer. | kuruklığ : kuruluk. — Trockenheit. kuruksay : suyu kurumuş ve çekilmiş cay, dere içi, iki dağ arası. — Ausgetrockneter Fluss; Thal, Bergspalte. kurultay : muşavere içün ictimâ eden meclis. — Rathsitzung. kuruman : ordunun arkasını gözetmeye memur olan asker bölüyü. — Truppe zur Beaufsichtigung der Nachhut. kurumsak : kaltaban, pezevenk, delil. — Hahnrei, Führer, Verführer. | kurumsamak : yol göstermek, rehber ve delil, pezevenk. — Wegwerfen, verführen. kurut : süt kurusu, bir nevi peynir. — Käseart. kuskac : kaskac, demircilerin büyük kelpeten gibi âleti. — Zange, Schmiedwerkzeug. kuskun : atın kuyruğuna geçirüp eyerin arkasına merbut olan ip ve kayış. — Schwanzriemen am Sattel. Z. kuş-hane : menzil, mesafe, kyarvan seray. — Station, Entfernung, Karawan seray. kuşlağ : şikyargyah, kuşu çok mekyan. — Jagdplatz, Vogelreiche Stelle. kuşlamak : şikyar etmek, avlamak. — Jagen. kuşmar : bir nevi kuş tuzağı. — Vogelfalle. kuşnac : bilici, falcı. — Wahrsager. kuşuk : koşma, raks, bir nevi teganni dir. — Tanz, eine Gesangart. kuşukluğ : karışık. — Gemischt. kut : sâdet, baht, tecelli. — Glückseligkeit, Vorzeichen. | kutluğ : mesud, mubarek. — Glücklich, gesegnet. kutak : ricliyet, zikriyet, çok, âlet. — Mannbarkeit, Glied. kutalmak : geyinmek, bezinmek, yasanmak, libas ile ziynetlenmek. — Sich schmücken, sich mit Kleidern schmücken. kutan : saka kuşu; ayıl, mandıra, ayın halesi, etrafı ihateli koyun yatan yer. — Stieglitz; Mondhof; Weideplatz. | kutanlamak : halelenmek, hale tutmak. — Von einem Hofe umgeben sein.

kutanmak : mesud, memnun olmak, sevinmek. — Glücklich, zufrieden sein. kutas : bir nevi dağ öküzü dir, kuyruğundan tuğ yaparlar; bir nevi işaret dir, at gerdenine asılan alamet, bayrak, sancak. — Eine Art Gebirgsochse, aus dessen Schwanz eine Art Fahne gemacht wird; Zeichen, am Pferdehals angebrachtes Zeichen, Fahne. kutkarmak : tahlis, ibram eylemek. — Befreien, belästigen. kutmak : kalmak, iskyan etmek. — Bleiben, sich aufhalten. kutuk : müsafir. konuk. — Gast. kutulmak : halas olmak, kaçmak. — Befreit werden, sich flüchten. kutur : uyuz, çiçek yüzlü. — Krätze, Blatternarbig. | kuturmak : kudurmak; azmak, kutur illetine mübtela olmak. — Toll werden; krätzig werden. kutuz : kuduz, azmış köpek. — Wüthend, toller Hund. kuvadamak : mutegayir el elvan olmak, rengini atmak. — Verschiedenfärbig sein, Farben spielen. kurak : dağ beli ve ortası, geçid. — Gebirgsrücken, Übergang. kuvank : saçlardan dökülen kepek; konak. — Haarschuppe; Gasthaus. kuvanmak : itimad etmek, sevinmek. — Vertrauen, sich freuen. kuzay : asla güneş uğramayan yer, gölge. — Ein nie von der Sonne beschienener Platz, Schatten. kuzğun tingizi : Amu derya. kuzudük : eşek yaurusu. — Eselfüllen. küygenek : bir nevi kartal cinsinden şikyar kuşu dur. — Adlerartiger Jagdvogel. küymenmek : sebeb-i vesile bulmak. — Grund zu einem Vorwand finden. küküm : serd bir şecer dir. — Starker Baum. kükür : kaşgar lisanınca çanak ve kyase demek. — Gefäss oder Schale in der Kaschgar-Sprache. küküz : makbul, hediyeye layik olan. — Kostbar, als Geschenk würdig. külbar : dervişlerin arkalarına takdıkları tolumdan torba. — Schlauchartiger Sack am Rücken der Derwische. külçe : tarla taksımı, parça parça zurât yeri. — Stoppelfeld. küleğçe : her turlü kümeli top şey, yığıntı, küme. — Jedes rundartige Ding, Haufen. külek : emvac, rüzgyar. — Wogen, Wind. kümbür : tantana, avaz-i bülend ile çıkan ses. — Getöseartiger Ton. | kümbürlemek : zemzeme, tantana, arslan ve deve mesellu hayvanat kümbürtüsü. — Getöse, Brüllen des Löwen und kameelartigen Thieres. kümek : yardım, imdad. — Hülfe, Stütze. kümüldürdük : at ve devenin gerdanına asdıkları mercan halkası. — Perlenschnur um den Hals des Pferdes oder Kameels.. künci : susam, semsem. — Sesam. künde : kötük, mücrimlerin el ve ayaklarına urdukları bend. — Fesseln an der Hand oder am Fusse des Verbrechers. küngec : herze, mashara. — Geschwätz, Maskerade. küngremek : kendi kendine esnayi hiddetde darılmak. — Auf sich selbst böse sein. küpe : sarac ve konduracıların bir şey düz etmek içün istimal etdikleri bir nevi çekiç. — Sattler- oder Schusterwerkzeug zum Glätten. küplemek : çoklaşmak, çok olmak, ziyadeletmek. — Sich vermehren. kürçek : kürek. — Schaufel. küremek : ateşe hava vermek. — Feuer anfachen. küremek : körüklenmek, toprağı sürüp ber taraf etmek. — Kehren, schaufeln. kürke : bir nevi buru ismi dir; nemed, keçe. — Eine Art Pfeife; Filz. kürkü : su tolumu, kırba. — Wasserschlauch.

kürtük : bir nevi matbuh dir. — Etwas Gekochtes. kürtün : eyer, semer. — Sattel. kürük : el körüyü, dem. — Handblasebalg, Athemzug. kürüklenmek : üfürülerek yanmak. — Durch Blasen brennen. küsav : mahruk hatib parçası, ateş karıştırıcı çöp. — Verbranntes Holzstück, Holzstück zum Feuerschüren. küskü : yanup söyünmüş kütük. — Abgebrannter Holzstumpf. küteül : muhafiz, bekçi. — Wächter. kütük : kesilmiş umça parçası, ana defteri. — Abgehauener Baumstamm. kimbek : mesellu, tıpkı. — Ähnlich, Ebenbild.

L
la : edat dir, ah, eyvah, efsus makamında mustamel dir. — Partikel, in der Bedeutung: oh, weh. laçin : beyazlı şahin; kadim bir türk aşireti dir; şedid; tazı. — Weisser Falke; alter Türkenstamm; heftig; Jagdhund. laçlamak : munâzâ, kouga etmek. — Streiten, zanken. lafadan : yarım oyudulmuş tohum, yumurta. — Halb geröstete Körner Z., Ei. lay : kil, çamur. — Thon, Koth. layın (layı) : edat, kelime ahirine teşbih mânâsi içün, ve kadar yerine dahil olur. — Bildungssylbe, am Ende des Wortes, zur Vergleichung. laylamak : çamurlamak, sıvamak. — Beschmieren, einkothen. lak (lek) : içi bozuk yumurta. — Faules Ei. lak (lağ) : ismi mekyan edati. — Zeichen für Ortsnamen. lak (lağ) : bazi, hezl, zarafet. — Scherz, Anmuth. lap : edat dir, bütün bütün, birden bire mânâsına. — Ganz und gar, auf einmal. lapa : suluca pişmiş tâm, kuyuca şeylere denir. — Wässerig gekochte Speise, wird auf dichte Dinge angewendet. laşmak : başa çıkmak, ağraşmak. — Lagern Z. lavlav : alevli, şiddetli. — Auflodernd, heftig, lavaşi : umumen yası şeyler. bir nevi yası ve uzun ekmek. — Im Allgemeinen: breite Dinge, Art langes und breites Brod. leba : ehtifar, nazir. — Alt, Aufseher. lebaşak : kayde, usul, irtibat. — Regel, Band. leçek : harir mendil, baş örtüsü, yaşmak. — Seidentuch, Kopfbedeckung, Schleier. lenk (lünk) : futa, peştemal, peşgir. — Schürze, Handtuch. lenker : yayvan, toprak, büyük çanak, müdevver tekne, sahan. — Geräumig, grosses Gefäss, runder Trog, Schüssel. lete : kumaş, paçavra, bafte. — Stoff, Lappen, Gewebe. liara : afgan lisanınca yol, tarik. — Afganisch: Weg. licak : kişmiş ile mahlut bir nevi tâm dir, macun. — Mit Trauben gekochte Speise, Opiumteig. lik lik : yavaş yavaş. — Nach und nach. lök : içi bozulmuş kavun ve yumurta; iri, kavi, ağır, tembel. — Faule Melone, faules Ei; gross, stark, faul. lökçe : gevşek, boş, bi-perva adam. — Locker, leer, ungeduldiger Mensch. löke löke : parça parça, top top. — Stückweise. löklök : yortak at. — Trabendes Pferd. lu : ham, sest; levend. — Krumm, schwach; Held. lu : sarkık, asılgan, gevşek. — Hängsel, locker.

luç : çıplak, uryan. — Nackt. luçe : bağçe eriyi; göz, mahal, takçe. — Gartenpflaume; Ort, luhçek : tüysiz, cilalı, parlak; bir nevi şeftali. — Federnlos, glänzend; Pfirsichart. luy : pelenk, arslan; sal-i türkan dayresinin üçüncüsü dir. — Löwe; im alten türkischen Cyclus der dritte. luli (lululi) : çingene, köcek, fahişe. — Zigeuner, Tänzer, Luder. lurs : kabar, badiye nişin. — Geschwulst. lük : iri, büyük parça, toplanmış. — Gross, grosses Stück. lümlüm : yumuşak, mülayim; yalancı. — Weich, sanft; Lügner. lünki : lenk, çolak, topal, aksak. — Krumm, lahm.

M
maç (muçi) : puse, öpüş. — Kuss. mağ : baş, kanat ve kuyrukların ucu hep bir reng olan güvercin. — Am Kopf, am Flügel und Schwanze gleichfarbige Taube. mah : öpüş. — Kuss. S. maç. mahtamak : sena, sitayiş etmek. — Loben, preisen. mahu : pis, uyuz; kaş ve kirpiyi dökülen adam. — Schmutzig, krätzig; Augenbraun und Wimpern verlierender Mensch. may : yağ. — Fett. | maylamak : yağlamak, semirmek. — Schmalzen, einfetten. mayda : ince, ufaklamak, ince doğramak. — Dünn zerstückelt. | maydalamak : ufalatmak, kıymak. — Zerstückeln. mayen (maynen) : beyni, damag; mebni. — Gehirn; begründet sein auf ... mayren : sakat, ayıblı. — Gelähmt, fehlerhaft, mayruk : zaif, hamide, yanbaş. — Schwach, gebogen, krumm. mayuk : açılmamış çiçek, konce. — Noch nicht entfaltete Blume, Knospe. makar (maker) : deli kanlı, civan, genç, yiyit. — Jünglingjung. maktamak (mahtamak) : medh, sena etmek, târif, sitayiş etmek, öymek. — Loben, beschreiben, lobpreisen. | makta : sitayiş, vasf, medh. — Lob, Eigenschaft. mala : dıvarcı, sıvacı sürgüsü. — Ackerwalze Z. malay : hizmetkyar, uşak, yetim. — Diener, Waise. mamuğ : pamuk, pembe, keten. — Baumwolle, Watte. mamur : damar, irk, kök, özlük. — Ader, Wurzel. man (mank) : iri, koca başlı, şaşkın, hayran adam, ahmak. — Gross, grossköpfig, einfältig. mana : yol başına dikilen nişan taşı. — Grenzstein Z. manab : asilzade, beyzadelik. — Adelig, Adel. mang : üç senelik kuzu ve bere. — Dreijähriges Lamm. mangdurmak : yürürken vücudunu sallamak. — Schwingend gehen. | mangmak : sallanarak yürümek. — Schwingend gehen. mangış : reftar, naz ile hareket, yürüş. — Gang, zimperlicher Gang. manglay (mınglay) : alın, ilerüye giden asker, mukaddeme. — Stirn, an der Spitze gehender Soldat. mangramak : hayvanatın teferrüd etmesi, seslenmek. — Blöcken Z. Absonderung der Thiere. maniknit : tavaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines Türkenstammes. mankışlak : aslı mink kışlak, mahal ismi dir. — Eigentlich 'mink kışlak', Ortsname. mantuy : kıymalı yufka tâmı, hamur işi, kaşgar canibinde mustâmel dir. — Geschnittene Mehlspeise, Mehlspeise.

Flügel und Schwanz. zusammen. — Stoff. glänzend. menmenlık : enaniyet. mevlen : kumaş. merğinen : bir şehir ismi dir. mıltık : tüfenk. — Streiten. — Gebirgs-Spanferkl. celali. deynek. — Rundköpfig. güzel. — Name eines türkischen Stammes. miknik : hal. — Der neunte Monat nach türkischer Zeitrechnung. tirid etmek. kar. nişaneci. — Glasperle. marı : kabail-i türkmeniyenin paytahtı dir.manmak : suya ekmeyi batırmak. merğaul : bahadur. mendağan : bir alet-i harb dir. çerm. mardaç : bağdaş oturuşu. meded : üzbeg lisanında zer-u ziver demek. meşil : yüzü düz. Zwillingschaf. indem er während der Schlacht die Hände ausstreckt. mickay. beng. maral (meral) : ahu. — Ich. filinte. gurur. çokmak. — Grössere Hirschenart. kebuter. — Flinte. yağır. — Schütze. — Held. Suppe bereiten. çene yarışdırmak. — Üzbegisch: Ohrgehänge. Saffian. parça. beraber. meken : ahunun büyük cinsi. — Schwätzen. ben demek. cenk. — Samenhülse. — Klage. kelle endahti içün kullanılır. Ring. Leder. sahtian. miçin : mubarek miçin yılı. buz. maşab : bir nevi kaba ve kalın şal dir. — Vom glatten Gesicht. menmi (min) : min. mide : ufak. meş meşe : gouga. dane. çifte kuzuluk. . | matyarmak : teşekki etmek. meşin. — Vom Sattel aufgeriebene Wunde. Streit. mindav : eyerden atın arka sırtında-ki yare. — Schnell. — Siegesruf des Siegers. koyun. mental : başı toparlak. geyik. mergen : tüfenkçi. Stock. — Brod in Wasser einweichen. minceşmek : harf-endazlik etmek. — Der Monat Schaban. serce. bir meyve. — Miauen Z. Frucht. — Das Sitzen mit untergeschlagenen Beinen. — Schnurbart. mığ : bıyık. — Heerd in der Mitte des Zimmers. men. Mann. mene urmak : çok söylemek. mavlamak : kediye mav etmek. — Eine Fruchtart. matyar : şikayet. plauschen. mıncağ : boncuk. Obstsamen. mehanik : odanın ortasında yakılan ocak. mor rengli çiçek. mered : şaban ayına denir. dayak. mucadele etmek. kahraman. menta : benefşe. — Bellen. — Grober. erkek. Stückchen. — Üzbegisch: Frauenschmuck. mencane meyve çekirdeyi. — Selbstsucht. canfes parçası. tez. — Sich beklagen. — Taube. meleş : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Veilchen. baş kanat ve kuyruklarının ucu hep bir reng olan güyercin. metiz : çabuk. milen : ilen. — Kriegsgeräth zum Kugelwerfen. — Stadtname. sesletmek. — Hirschkuh. Stolz. — Klein. birlen. halka. — Mit. af af etmek. gürültü. — Schönheitsmal. tapfer. dicker Shawl. Eis. bağdaş kurmak. schön. mez : guze. mekeki : üzbeg lisanında küpe demek dir. meriv : galibin hin-i harbda ellerini uzadarak irad eylediyi kelime-i zaferiye dir. dunkelfarbige Blume. mıçan : bir nevi meyve dir. — Hauptstadt eines turkomanischen Stammes. marımak : havlamak. Glas. mit einfarbigem Kopf. sal-i türkan dairesinin dokuzuncusu dir. Taffet. maşmil : bir nevi tiri. — Krieg. mikçin : dağ domuzu yaurusu. pehlivan.

bunun gibi. — Scherzen. moldur : şebnem. mucudluk : hazir. morçıl : kule. vasi. ak. mükedder olmak. — Alter Mann. — Weiss. mungurğamak : mahzunlanmak. — Reife Aprikose. mevcud olan şey. möçek : küçük canver. düşünmek. munday : böyle şöyle. ah-u derd. — Die Zügel nachlassen. gizlenmiş. altun. . boş brakmak. — Verblüfft und weinend etwas ansehen. — Aufsteigen. minimek : atın cilavını brakı-vermek. moğulçın : beyaz. mundu : mızrak şeklinde hendeyin etrafına konulan alet. — Hals. — Traurig sein. Mist. — Von hier. Aktenstück. sebze. safderun. | mingizemek : benzemek. otlak. muna (mune) : iste. gayet sert demir. — Hier. — Kleines Thier. bulut. hemraz olmak. Nebel. mingiz : benz. muli : hırsız. yaramaz. — Kalmükenstamm. — Jammern. küçük varak-pare. munğan : pir. gealtert. — Vom Alter gebeugt. çiy. muymul : bir nevi terbiye kabul etmez doğan. — Gesicht. mışmış : olmuş zerdali. — Hier. munglaymak : mükedder olmak. ağlamak. — Ähnlich sein. — Katze. arpa ve darı karışık buğday. munkuşi : bucak. yeşillik. munglaşmak (mungraşmak) : söyleşmek. molduramak : hayret ile bakup yaş dökmek. — Vorhandene Sache. figan etmek. Name eines üzbekischen Stammes. mucumak : ihtiyarlıkdan hamide olmak. — Dampf. mışık : kedi. safdil. mungaymak : meyus kalmak. Ecke. şurada. — Betrübt sein. — Geld. aksakal. muçul : muçu. | mundin : buradan. Rasenplatz. minmek : binmek. — Zange. Neugeborener. hezar. mayun : boyun. munkan : akçe. hocamış. pişmiş erik. sehr hartes Eisen. sivri sinek. köşe. çehre. — Mongole. offenherzig. suar olmak. da. tavaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Wie dies. Gelse. böcek. mıskarmak : latife etmek. miten : kerpeden. moğul : mogul. — Schmerz. tebessüm eylemek. — Kleine Schrift. ihtiyar adam. mungraman : nale. moloz (molas) : karışık şey. mundak : şundak. Burgthurm. Weideplatz. gekochte Zwetschke. burc. rein. — Winkel. Dieb. Waizen mit Gerste und Gries vermengt. munğal : Kalmak ulusuna mensub bir kabile dir. roth.. minglay s. süprüntü. — Gras. so so. — Nachdenken. — Zahlreich. | munda : burada. gülmek. sened. tevellüd eden insan. şikayet eylemek. kale künküresi. mungalak : gam yemek. şöylece. — Eine Spiessart. — Versteckt. mol : bol. mise : çimen. keder. — Traurig sein. bunca. — Ein spiessartiges Geräth neben die Grubenfalle gelegt. manglay. munduği : bir nevi sih dir. — Mit einander trauern Z. mög : gizli. betrübt sein. — Thau. Kuss. — Baustein Z. muğ : buğ. klagen. Taugenichts. kızıl. saf.ming : bing. öpüş. — Viel. Gold. — Unbezähmbarer Falke. — Dieb. — Tausend. feryad. munçe : bukadar. Kummer. lächeln. — Auf diese Weise. soviel. gerdan. hırsız. — Thurm. mung : derd. Schmerz.

dağdin narisi.muntuk : sakat. at burnunu keserek illeti def ederler. — Kurzer Spiess. Maus. Provinzname in Turkestan. nein. was immer. — Zu welcher Zeit. — Name eines unter die Üzbegen vermengten Volkstammes. — Schwelle. niçükleşmek : istişare etmek. Rauchfang. busağa. Brachfeld. -es. — Wie schön. ateşdan. — Flinte. ney : şikyar kuşlarının gerdenine asdıkları çığavul. müngür : boynuz. narin : kale. — Was es auch sei Z. ocak. — Jenseits. nağaçı : cidd. nakçı : kadi naibi. nağu (neğu) : niçün. çolak. Taubenmilch. ne mülküm. Tafel. kangı. nari (narin) : öte geç. güyercin südü. narke : çerge ve halka kurmak. ne dir. bir âzâsı eksik adam. ne zeman. nesheb (nehşeb) : kadim bir memleket ismi dir. — Verstümmelt. wer immer. Lehrbrief. ne deklü : ne. muzuk : korkak. — Stellvertreter des Richters. | nevce kuşu : bir nevi bukalmun kuş dir. N nacan : tokmaklı büyük balta. — Festung. — In der Bedeutung von nicht. niyirsün : deyil mânâsına. -e. sıçan. — Faust. — Sich berathschlagen. die andere Seite. muş : korşunlu fişenk. — Ohm. niçağ : ne vakit. neyarsa : aslı ne irse. — Flinte. — Grosser Vogel. meşveret kılmak. Türkistanda bir derya ismi dir. Name eines Sees in Turkestan. ne yahşı. devre etmek. — Eis. bitik. ein krüppelhafter Mensch. fişek. ursprünglich Tatarenrasse. tokat. Flinte. boru. ne yangaligce. muşt : yumruk. — Was mir gehört. musluk : dayim akar boru. — Seidenband am Halse der Jagdvögel. — Blättchen. ki aslı tatar aşiretlerine mensub-dur. Ohrfeige. — Nichts. nemim : ne şeyim. iç hisar. — Art Pferdekrankheit. — Samen von mandelund zwetschkenartigen Früchten. welche durch das Abschneiden der Pferdenase geheilt wird. — Umschliessen. murı : baca. fişek. Ratte. — Name eines alten Landes. nevar. cedvel. müsün : buz. weshalb. kaymak ağacı. — Katze. umgeben. — Horn eines Thieres. nayza : nize. kurudulmuş erazi. herne ki. — Sechste Urahne. — Eis. davul. müçelge : varak. nitekim. dayı. Trommel. fare. ausgetrocknete Erde. narirak: ol tarafrak.. neme dir. nayman : özbeklere karışmış bir tayfe ismi dir. . nime : hiç bir şey. Zelt. türkistanda bir vilayet ismi dir. — Luftloch. — Warum. boş yer. natas : sürülenmiş tarla otu. nevce : iri büyük bir kuş. sened. müşük : fişenk. — Keulenartige Hacke. murkı : altıncı arka. — Welcher. nakara : nar. — Schillernder Vogel. dağın ol tarafı. kar. Ahn. müşek : kedi. mücene : badem ve erik gibi bâz meyvelerin danesi. kangı sebeb içün. muz : buz. netenk : ne güzel. Rohr. — Zapfen. — Pauke. mizrak. narvan : nerduvan. — Feige. tabel. çekirdek. nahna : bir nevi at hastalığı. — Nicht bearbeitete Wiese.

noyan (noyin) : sipah salar. ev. — Burggraben. — Wie. nitedür : aslı ne eytedir. oğurmak : isabet etmek. Gegend. Besorgniss. — Jüngere Schwester. — Kleines Zelt. — Ähneln. oğurlamak : çalmak. tarlanın inini biçirilüp alındıkdan sonra kalan buğday döküntüsünün toplanması. — Enkel. endişe. — Stammname. — Einjähriges Kameel. perverdegyar. — Schlummern. niten : ne gyune. Gott. OÖ oba : küçük hayma. — Wird auf die Afganen angewendet. nazir. begünstigt werden. oya : küçük hemşire. gleichen. — Ähnlich sein. — Ein wenig. welcher Art. oğun 1. Seite. — Wieviel. — Name einer Grasart. tenevvüm etmek. | ohşamak : benzemek. nasıl. nitük : nasıl. Prinz. — Türkischer Stammname. — Pferdehalfter. noyat : kalmüklar hükmdarlarını bu unvan ile yad ederler. auf welche Art. bir parça. — Heer-fuhrer. — Bescheidenheit. rast gelmek. oban : aygır deve. taraf. — Jagdvogel. — Wie. — Ruhe. perişan. rahatlık. nitüri : nasıl. kızkardaş. oy (oyi) : hane. çadır halkı. ohrağ : esvab. der Ernährer. ne yolda. — Kleider. oğur (uğur) : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Stehlen. oyan : atın cilavı. orada. Gepäck. serasker. — Name der Kalmükenfürsten. — Augenpupille. oğan (oğun) : sahib. obay cobay : burada. nişe : nice. — Heimlich. ninek : göz bebeyi. begegnen. eine Kameelart. Heu. serdar.nimte : biraz. oçağlak : bir nevi giyah ismi dir. ayblı. eşya. nitas : istirahat. muvafik olmak. — Herr. ohşatmak : benzetmek. noğay : bir kabile ismi dir. — Obere Zeltstange. | ohşaş : manend. nutukçı : çalağane şebih bir şikyar kuşu dir. oğuş : hafid. ne yolda. ohşuş : bir yaşında-ki deve yaurusu. — Gott. Nomadenvolk. | oyatlık : utanışlı. Scham. fikr. Weizenabfälle während der Ernte. rabb. ne yapar. — Aehre. — Achten. — Wie. oğan : tanrı. — Diebisch. — Ähnlich. obusun : alef. Klee. — Hie und da. sirkat etmek. — Etwas antreffen. geheim. Allah. oğulduruk : balık yumurtası. . yorunca. oyat : haya. — Schamhaft. oğurlayın : hirsizce. — Futter. oğluk : hendek ve kalenin tarafında olan or. — Sich schämen. — Kameelmännchen. devenin bir nevi. Name eines Ausflugsortes in der Nähe Bucharas. nekadar. oğan. Fehler. kabahat. Buhara muzafatında bir ziaretgyah mevkin ismi dir. | oyatmak (oyalmak) : utanmak. haşiş. ohlamak : uyumak. wasfürein. — Fischeier. oğan şal : afganlara denilir. oğrınce : gizlice. — Was macht er. şebih. Aufseher. oğ : alaçukun fevkani çöpleri. dinc olmak. nukat : başak. zerstreut. cihet. — Haus. oğulcamak : riayet etmek. ayb. şahzade. memasil olmak.

— Roth. — Ausgehöhlter Ort. — Türkischer Stammname. — Soviel. — Verliebter. oysak : bir şeyin mahiyetini anlamaksızın bit-tasvir onu tasdik eden adam. — Haken. bir tarafa fırlamak. — Nachricht. — Teich. oklav : oklağı. kadeh: bir nevi çarpayı illeti. tel. olcay : sadet. oydak : etrafı çalılı çimen ve çayırlı yere denir. die in den Dörfern das Fasten lehren. oynak : oynar şey. okun : başka. oylac : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berathung. — Plündern. Rath. — Studenten. uluk. olcamak : yağma etmek. olanmak : bulaşmak. — Verwelkt. Gras. cilf at. — Glückseligkeit. yavşan. — Ein Beglückter. — Von Schmerz ergriffen. — Nach und nach. Pfeil. Zeltöffnung. — Zermalmen. — Spielzeug. — Ausführung dieser Begrüssung. hayme çatısı. — Türkischer Stammname. olcaş : moğullarda cari bir usul-i tâzim dir. düşünmek. — Umkehren. turna. ola : tepe. versammelt sein. Pfeil abschiessen. nach einer Richtung enteilen. — Stammname. okurmak : döndürmek. çok. Spalte. — Gross. — Walze. — Kranich. — Ein anderer. Krankheit der Vierfüssler. diyer. — Das Wihern der Pferde nach Futter oder Trank. — Ehrenbezeugung bei den Mogulen. kleiner Berg. olılık : mevcudiyet. küçük dağ. viel. tevsim olmak. oynaş : aşik. — Das Existieren. çok. okar : gülenk. — Nachdenken. — Pfeil mit Fett einschmieren. — Decke. çevirmek. olta : kulab. Soldaten sammeln. kanca. oyrak-moyrak : yekdiyerinin izince. | olcamak (olcaşmak) : olcaş usulunu icra etmek. oysun : bir kabile ismi. ol : göl. yağma eylemek. indem man sich auf ein Knie niederlässt und eine Hand zum Kopfe führt. solmuş. | oynaşmak : dostluk etmek. — Abwägen. — Einer der eine Sache oberflächlich nur in seiner Einbildung bestätigt. çok atmak. okınmak : nefes vurmak. | oylanmak : tefekkür etmek. ok : çabuk. Halsband. okramak : atlar su ve yem içün kişnemek. gleichmässig. oyuk : oyulmuş mahal. — Schnell. şikaf. okartmak : öyretmek. gewöhnliches Pferd. messen. olt : kırmızı. olcar : haber. düzgün lal. oyrat : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. olcum : örtü. olkuş : pecmürde. oylama : meşveret. taşınmak. varlık. — Sich berathen. şuray-i meclis. asker yığmak. — Hügel. — Schreien. — Erbeuten. okumak : yumşatmak. das Küssen des Knies des zu Ehrenden. — Becher. mutabik. olkan : büyük. ikbal. derde giriftar olmak. okotmak : tahn etmek. olçak (ölçek) : vezn. See. peyder pay. — Lehren. . | olcalamak : tarac etmek. Grasart. oklamak : ok yağdırmak. | olcaytu : sahib-i mimenet. umwenden. tez. mizan etmek. boğum.oydaçı : edeb-i savm tâlim içün kariyelerde gezen telebe-i ulum. grübeln. müsavi. dildade. derya. çığrılmak. olça (ölçe) : olkadar. — Erweichen. bir dizini yere vaz ile bir elini dahi başına koyarak hurmet edeceyi adamın dizini pus etmekden ibaret dir. — Wird auf grasige und buschige Stellen angewendet. | oylaşmak : düşünüp taşınışmak. — Sich befreunden. ganimet almak. okra : bade. bir giyah ismi dir.

orkav : ölker. kavurmak. — Sinnlos schwätzen. eyiye döndürmek. — Festungsgraben. | ortanmak : yakılup kavrılmak. — Beschwichtigen. veresi. onğatı : ehven. — Frauenabtheilung. iskyan etmek. ağu. orkamcı : örümcek. beyenmek. padişahın culusını halka ilan edici. orakla biçmek. | orda bebeyi : harem ağası. tabiya. — Mehl womit man das Gefäss bestreut. — Graben. das Gedeihen der Pflanzen. — Geldanleihe machen. Türkistanda bir rütbe. oran : sıfat. Gradheit. — Nachbar. — Gift. ortamak : yakmak. oramak : toplamak. — Haken. — Erkennungsruf der Soldaten. ähnlich. kabul edemem. ondur : yüksek. — Mit Gartenmesser schneiden. orkasun : çengel. — Etwas in Ordnung bringen. yokuş. opmak : setr etmek. ondak : o minval. nebatat nümüvv etmek. ora : uzakda kalan kol. — Wohnen. Darlehen. — Grille. onamak : bir işe razi olmak. etwas liebgewinnen. Dorn. die andere Seite. onan : sadaket. — Auf dieser Art. | ontucmak : ödünc para almak. oratlamak : layâni söz söylemek. olturğuzmak : oturmak. | onamam : razi olamam. o rütbe. Verkünder der Tronbesteigung des Padischah. — Eigenschaft. orsa : cahil. tecelli. osun : şu. Linie. onkarmak : işi doğruya çevirmek. Ort. — Strasse. teskin etmek. borc. Maass. — Anzünden. — Gleich. | orak kuşu : cırtlak. mahzen ve ambar zemini. Vergleichung. billig. — Eine Art geriebener Mehlspeise. — Wahrheit. — Sense. — Das Befiedern. | ortak : yanık. doğruluk. . onlamak : işret adedini ikmal etmek. zehir.oltaş : komşu. kapamak. — Schreien. ol canib. hiddetlenmek. — Ich kann es nicht annehmen. — Lüge. diken. ortacağlığ : muadil. — Leicht. orda : selam harem hanesi. — Aufbrausen. — Hoch. — Schreien. Rangstufe in Turkestan. orbağ : hamur sulu düşdüyü vakit kabına yapışmamak üzre serpilen un. — Dies. oraz : sâdet. omac(oğmac) : tarhanaya müşabih bir nevi aş dir. | olturmak : bir yerde sakin olmak. orak : tırpan. — Schuld. — Herold. on on olmak. so. mahruk. çirkin. ondurmak : dindirmek. onzel : yalan. mahale. — Kammerboden. oram : sokak. damit die Mehlspeise nicht anklebe. — Irgendwo ansässig sein. steile Stelle. onduçı : dellal. ork : rişe. tınab. oratlaşmak : askerlerin kondukları mahalde yekdiyerlerini tanımak üzre bağrışmaları. ölçü. — Unwissend. — Bedeckt sein. — Glückseligkeit. feryad etmek. orkarim : kale hendeyi. ontuc : ödünc. | opatmak : kapatmak. ort : nar. şehir ve kale viranesi. gut machen. — Spinne. — Siebengestirn. — Verbrannt. ondamak : seda çıkarmak. öyle. — Zustimmen. hässlich. orbarmak : tüy çıkmak. Brandstelle der Stadt oder Festung. — Strick. or : hendek. brennen. ucuz. — Bedecken. — Haremswächter. mukayese.

otğarmak (otlamak) : çera etdirmek. Nomade. o gibi. oşatmak : his-u hareketden kalmak. ovuc : avuc. ümid ile vakit geçirmek. otayan : öte taraf. mukyafat. ot : ateş. Strafe. otlamak : ateş yakmak. -es.oş : Türkistanda bir şehir ismi. alevlenmiş. yenmek. ovunmak : müteselli olmak. öfke (öbke) : hişm. Belohnung. — Weiden lassen. — Das Herz beruhigen. — Schadenersatz. ovad : arkasını çeviren hayvan. | ovuc oyunu : tek-mi çift oyunu. yüreksiz. öblek : hasta. | öfkelik : hişmli. öbücin (öpücin) : hastalık. öc : sêr. oşbulik : düdük. otlaş : taraf. öbük : başlarında tac olan kuşlar. galib olmak. — Dort. ovadiv : hayvanın yan tarafına düşmesi. zehir. ev. — Schwach werden. — Bis dahin. tutuşdurmak. — Zornig. — Haus. ot : sal-i türkanın ikinci senesi dir. otur : hayme. karşı. hazirlanmış hayme. | otayka. -e. otrak : oturacak yer. — So. — Sich schämen. in der Bedeutung von geç. — Mit Federkronen versehene Vögel. otmak : tuz koparmak. olkadar. | oşandakaca : oraya deyin. — Krank. otuzmak : geçi vermek. — Krankheit. haya etmek. asma. ova (hova) : evet. — Federbusch. — Ja. muharebe esnasında başa konulan tüy ve çığa. — Feuer. — Seit lange. — Jener. Zeichen. derart. . — Sitzplatz. ota : öte taraf. ağu. oşal : oşal. kıllarını gidermek üzere bir deriyi ateşe tutmak. illet. — Özbegischer Stammname. — Beschämt. mertebe. Stufe. Zelt. — Flöte. — Feuer anmachen. otaridin beri : öteden berü. — Flache Hand. — Beruhigt sein. — Thürpflöcke des Zeltes. ovanmak : bi hiss ve hareket olmak. ceza. nihayet. | ovutmak : gönülü müteselli etmek. | oşandak : öylece. die Haut behufs Haarentfernung über dem Feuer halten. — Hof. otarcı : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. Gift. — Grasname. — Zelt. bedeviy. ol. beli. gönül aldatmak. — Das zweite Jahr der türkischen Zeitrechnung. ism-i işaret. ovuk : haymenin giriş ağacları. — Rache. — Feuerig. | oşanda : orada. während des Krieges auf dem Kopfe getragen. — Zorn. — Zimmer. nar. yan. otğatmak : utanmak. çadır. zaif olmak. salı vermek. ödeyiş. — Übergehen. oyan. Ende. oşal : o. ovul : avul. entzündet. yorunca. — Grad oder UngradSpiel. otağ (otav) : oda. şu. — Sengen. Heeresverwalter. otağa : tac. dıvar. | oşmunca : bukadar. otluğ : ateşli. ödlik : mahcub. ödem (evdem) : hane. — Das Jenseitige. — Dieser da. gegenüber. Klee. — Familienhaupt. — Gefühllos und unbeweglich bleiben. herzlos. — Seite. bimar. otlukani : giah ismi dir. ausgerüstetes Zelt. geç mânâsına dahi gelir. Mauer. | oşanca : olkadar. — Ein Rücken bindendes Thier. — Stadtname in Turkestan. alay emini. | oturku : aramgyah. — Soviel. gewiss. hane başı. — Jenseits. — Das auf die Seite allen des Thieres. ney. anın gibi. çergyah. ordu vekil harcı. — Ruheplatz. loslassen. şolkadar. — So sehr. ot ağası : asli otak ağası. ödek : tazmin.

Schlauheit. ökürmek : ciyerden ağlamak. — Verräther. öyil (avil Z. ök : insanın bedenindeki kıllar. öktem : meşhur. . esrar. muhil. öktey : Dşingiz han oğlu. bahadur. ölenk : çayır. furchtsam: Huf. hile. öket : yavaş gidiş. önkkol : sağ el. korkak. — Land. muthig.) : sahib-i hane. — Berühmt. sancak. ökürfe : bel kemiyi. önkey : kolay. bahadur. ögüş : çok. Nachlässigkeit. — Lunge. yer. | ögülmek : yıgılmak. ökündürük : pamuğu danesinden ayırmak içün kullanılan alet. ökelge : hediye. — Geräth zum Entfernen der Baumwolle von der Staude. ökte : katil. — Rath. ırmağan. tedenni etmek. ölçe 1. — Uhu. — Herablassen. gaflet etmek. öyke (öyken) : öfke. Nachtmütze. ökündüre : öküzü zarb içün istimal olunan iyneli deynek. öykü : gaflet. — Zürnen. — Sich versammeln. — Mörder. önksol : sağ sol. Betrüger. — Hausherr. şiş. yaş etmek. — Nachlässig. Gewicht. bir nevi şarki. — Reue. öklen : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. faul sein.ögmek : toplamak. öktek : dargın. — Langsamer Gang. Grade. — Nudel (Mehlspeise) öksek : yüksek. — Geschrei. — Etwas bereuen. sağ taraf. | ökünmek : peşiman olmak. — Rath geben. | ön tartmak : ah çekmek. öykünmek : taklid etmek. ökirtmek : beşiyi sallamak. — Messen. — Stossen. ölmüş. evlenmiş. | ökçelemek : tepelemek. vilayet. Kraft. ökçe : sağlam. zahmes Thier. — Zodiak. | ögülgen : toplanan. olça | ölçemek : ölçmek. — Stiefvater. — Wage. ökey ata : üvey baba. ah. önk : ön. ögü : cöhd. — Vierjähriges Füllen. merbut. ön : feryad. verheirathet. — Heirathen. — Gesund. çimen. — Sammeln. — Wirbelknochen. | öykelemek : darılmak. önekü : gadar. — Eigensinn. — Wiese. — Unnöthigkeit. su almak içün suyu deldikleri yer. öylenmek : evlenmek. ökünc : peşimanlık. öküz : nasihat. Garten. — Türkischer Stammname. hanedar olmak.) : memleket. gice külahi. ölken : ölü. ökre aşı : rişte aşı. alışık hayvan. zweiter Monat des türkischen Jahres. topuk. — Land. anhäufen. yemin. sal-i türkanin ikincisi. | önekülük : inad. figan. öllük : ıslak. kuvvet. başka kiyafete girmek. — Todt. — Wiegen. ölke : memleket. — Nachahmen. öylüşmek : kahül olmak. — Spitziger Stock den Ochs anzutreiben. öylük (oyluk Z. — Seufzen. — Heftig weinen. — Das sich Ansammelnde. stark. — Zürner. ölke. yığmak. | öküzmek : nasihat vermek. diyar. ziyade. kuvvetli. — Rechts und links. | öktelik : lüzumsuzluk. — Befeuchten. Käufer. Eid. — Hoch. Provinz. ausschlagen. ölkü : mizan. sich verwandeln. muşteri. — Haar auf dem menschlichen Körper. doğru. — Rechte Seite. — Leicht. ökür : dört yaşlı kısrak. iktidar. öksümek : azalmak. — Faulheit. eine Art Lied. tapfer. — Viel. | ölküçiyan : berc-imizan. Bezirk. tembellik. — Sohn des Dschingiz khan. — Nass. — Geschenk. öfkürdemek. | ölütmek : ıslatmak. — Rechte Hand. terazi.

sich aufrichten. | ötükçi : konduracı. Erdhaufen. — Waffen. savmak. taze buğday sapları ki ateşde pişirirler. — Wachsen. — Ambos. öp : puse. Mitte. muessir. — Passenge. bir kabile ismi dir. zat-i hususi. çökük. — Hinabsenken. verzeihen. — Das Innere. ötke : ayı. denizin sedası. otuzmak. Cypresse. örketmek : tâlim etmek. ötemek : ödemek. öpke : öfke. auffahren. hayme. ötmek : aşınmak. önmek (onmak) : izdiad etmek. | örkenmek : öyrenmek. özgün : suların feyezzani. teganni etmek. Wesen. — Zusammen. — Lüge. — Bitten. öprük : cevf. hiddet etmek. — Fremder. öprenmek : silinmek. vahşi. yıkup basmak. Weizenstengel. örke : çadır. antworten. çekirdek. aşırmak. uşak kapan. — Feige. — Türkischer Stammname. öpkelenmek : darılmak.. — Höcker des. kalb. terekki etmek. — Er.). örkek : korkak. — Zornig sein. — Unterrichten. — Türkischer Stammname. Türkistanda bir mevkidir. ötünmek : rica ve niyaz etmek. Widerhall des Sees. — Das Innere. | ötküncü : yol geçen. abir. Schild. muvafik olmak. Verwandter. — Bär. orta. istirham eylemek. ötük : çizme. — Stiefel. geçmek. | öpçinlik : savet. — Lunge. ötrük : yalan. hikyaye kitabi. Erzählungsbuch. beriki. — Stoff aus Kameelhaar gewoben. — Lämmergeier Z. — Zu nichte werden. çökülmek. falsches Gerücht. entgegengesetzt. uyuk. Stammname. — Vorübergehn. ötrer : geçid. zafer bulmak. irsal etmek. Saum. teganni. önkür : yaka. ayık. ötme : ötüş. öpçin : esliha. nüchtern. bir kabile ismi. önkürtmek : yıkmak. in Feuer gekocht. göbek. örmek : deve yününden mensuc bir nevi aba. Herz. aff etmek. cevab vermek. ötlekü : bir nevi şikyar kuşu. — Bezahlen. vorwärts schreiten. öprümek : kuyu çökmek. — Zelt. Jener. önkülmek : eyiye çevirmek. -es. öz : iç. alışdırmak. . meyan. akraba. — Hinabsinken. — Ähnlich. ötkün : amir.önkelmek : sihat bulmak. ötrü : beraber. — Singen. örs : sindan. ötküzmek : geçirmek. önkmek : büyümek. Nabel. örküc : burunda olan yumru. cuher. ötek : yabancı. sich fügen. absenden. selvi ağacı. flehen. — Befehlshaber. örtük : kapak. — Höhlung. önküt : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. batmak. | özlük : kendilik. Ortsname in Turkestan. — Pfeil. — Schuster. | öprülmek : uyulmak. — Gesund werden. — Decke. önkemet : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Eigentümlich. — Niederreissen. ecnebi. Kameels Z. — Lernen. özek : bir şeyin içi. eracif. V. — Überschwemmung. Pferdemähne. özgü : kendisine mahsus. etek. öpe. Jagdvogel. — Zum Guten wenden. — Reisender. — Kragen. Stammname. abtragen. Ihr (Fron. wild. çekme. öteki. singen. Kern. doğrulanmak. Eisenspitze des Pfeiles. — Wachsen. siper. | özidikke : kendi gibiye. — Kuss. -e. — Vorübergehn lassen. okun demir yeri. serpoş. mahv olmak. mukabil. atın yalı. Kopfdecke.

san. — Feindschaft. adavet etmek. oyat. — Erwachen. uyuk (üyük) : delik. uyğatmak : uyatmak. — Hochgelegener Ort. uyalmak : hicab etmek. özük : haymeyi örten keçe. uyaz : sivri sinek. — Fingerhut. | uyğanmak : uyanmak. uçkun : kığılcım. Vogelflug. sefine. | uçav : üçüde. kalın iplik kinab. hatem. nehar. | uyğağ : bidar. — Paradies. o taraf. — Ein anderer. diyer. Kinderkrankheit. uyak : sincab karnının ve boğazının altında-ki deri. bidar etmek. | uçkunluk : şirare-paş. — Erwachen. — Einfältig. uça : arka. — Rippe. — Aufwecken. uçan : sefine. Segen udur : gün. — Fliegen. grober Hanfzwirn. özlemek : kendisine taleb etmek. uclib : cüll. — Lederne Zeltdecke. Bein. uyğur : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. arzu eylemek. uyağ : uyanış. | özkece : başkaca. — Gelse. UÜ uç yılduz : mizan yıldızları. — Alle drei. gemi. bir nevi hatab. uçkusi : Uçup gitmeli. Gerstenkorn. nebatat özi. uyuğmak : sütü uyutup yoğurt yapmak. — Besonders. bir kabile ismi. bereket. — Eine Pflanzenart. — Milchsahne bereiten. uyakmak : gurub etmek. — Sich schämen. dolab. budünya. çarh-i felek. — Rücken. — Hitzbläschen Z. — Schaukel. gross. özlik : bir nevi nebat ismi dir. — Sattelpolster. — Wach. rast gelmek. Stammname. . uymak : yüksük. | uçalası : üçüsüde. batmak. — Um. treffen. Siegelring. uçargu : üçüncü. schicklich. Frist: Schiff. bir birisine sert söylemek. diese Welt. ucur : felek rast gelmesi. | ucaş : adavet. — Streiten. anfeinden. uygun şey. verlangen. — Schiff. pak. — Sich zanken. — Ein dreispitziger Pfeil. uyluk : ran. uçun : içün. — Untergeben (Sonne). — Wünschen. eine Holzart. isabet. altı ayı. Pflanzenfrucht. üç nefer. mağara. — Drei Personen. kaburğa. çuval. büyük. ucaşmak : bahsa tutuşmak. gafil. uğuz : saf. — Funkenverbreitend. uclamak : muhaseme etmek. uçkalatmak : mülayimane muamele etmek. uçraşmak (uçramak) : tesadüf etmek. ucuğ : subyan hastaliyi. ucarku : eyer üzerine konulan yastık. uçmak : cennet. mühlet. — Tag. sipend. — Bauch und Kehlfell des Eichhörnchens. wilde Raute. ucar : pazar. uçkulık : bir nevi üç dilli ok dur. hart anfahren. jenseits. bir kabile ismi. uyaku : pehlu kemikleri. Höhle. — Markt. Kasten. uçman : salıncak. — Nachlässig sein. — Der Flug. Stammname. — Glied. kuş uçmak. Windrad. — Türkischer Stammname. — Loch. — Decke.özke : başka. uçğurmak : peran etmek. gözde olan hal ve nişane. — Begegnen. — Wage (astr. uçurma. — Funken. — Sanft behandeln. uyğuşmak : kahil olmak. — Verschlafen. Sack. ayrıca. — Der dritte. | uyğanmağur : uyanmamış. — Schicksalsschlag. ucarak : yüksek mahal.). V.

— Habsucht. tabib. umku : halkum. ârsız. unkan : at ve eşek yaurusu. halbtodt. — Alt werden. — Den Weg verlieren. uymak dahi derler. uma (umaca) : uma kemiyi. | ulğatmak : yaşlanmak. lange leben. Stamm. al. — Angehängt sein. ustuhan. — Jagd-. ulğamak (ulğuymak) : pir olmak. pir olmak. aslı kemik mânâsına dir. hoffen. alt werden. — Alt werden. — Gliedbein. — Theil. Ehehälfte. ulaşmak : vusul olmak. — Bläschen welche am Körper entstehen. urnukmak : bagteten bir işe tutulmak. ulakmak : şaşmak. — Muthig werden. — Gross machen.und Eselfüllen. wenn man aus dem warmen Wasser ins kalte geht. unçi : cerah. uru : zurât içün saklanmakda olan tohumun muhafazası içün kazılan yer. urğacı (arğucı) : dişi. — Wundarzt. kabile. — Fahne. uluş : parça. Rasse. wachsen. uri : kuyruğu kalkık hayvan. bölüşmek. Kriegs. | urnatmak : oturtmak.uyundı : davet olunmayarak ziyafete giden sümsük. uruğ : tohum. oturmak. ulat : hastalık. — Theil. umuduk : şikyar ve seferde ve ciridde geyilen şalvar. — Wachsen lassen. ulustuk : bismil. — Grube zum aufbewahren der Körnerfrüchte. | ulaşmak : taksim etmek. — Flussbett. — Perle. nimcan. zevce. uncud : taleb. büyümek. umca : odun parçası. Lied.und Ringkampfhose. — Thier mit aufrecht stehenden Schwanze. uncu : incu. — Nachkommenschaft. — Ungeladen als Gast erscheinen. — Verlangen. şarki. umanc : tama. urçin : sancak. intizar. | uluğlanmak : tâzüm etmek. kötük. — Grösse. — Rachen. yetişmek. — Ankommen. boğaz. umağ : nesl. — Sitzen. borc. — Weibchen. umunmak : tama etmek. adaşmak. uluğ : büyük. cins. ümid. ulaşmak : kelblerin yekdiyerine ürmesi. — Niedersetzen. — Melodie. vom Wege abweichen. ursprünglich in der Bedeutung von Bein. su mecrası. bölük. | ulaklamak : yolu şaşırmak. kebir. yerden kazma enbar. kolera. ulus : aşiretin büyüyü. — Gierig sein. v. — Baumstamm. ummak. — Gross. — Eine Sache schnell beginnen. yoldan çıkmak. umak : etrakdan bir kabile ismidir. yerleşdirmek. urnaşdırmak. ura (öre) : sutun. — Säule. — Erwürgt. in die Erde gegrabene Scheune. — Gross. ödünc. — Zänkisch. — Türkischer Stammname. kismet. anlangen. Schuld. — Stamm fürst. — Irre werden. — Gegenseitiges Anbellen der Hunde. ulaş (uluş) : bülük. — Ursprung. . beklemek. türkü. unverschämt. ulalmak (ulğaymak) : azim olmak. urnamak : yer etmek. ulalmak. wird von runden Gegenständen gesagt. — Krankheit. Platz machen. | uluğluğ : büyüklük. umaklanmak : cesaretlenmek. uyuş : gougacı. hekim. hisse. müdevver şeylere denir. umalmak : muallak aşmak. — Pferd. muallak durmak. — Zertheilen. ulağ (ulak) : bargir. urma : ısıcak sudan çıkub-da soğuk suya girerken bedenin üzerine çıkan kabarcıklar. çok yaşamak. | ulğaytmak : büyütmek. urğuşrek : fenn-i musikide bir surud dir. Hoffnung. ehtiarlanmâk.

kayb etmek. — Ort. mekyan intihab etmek. Bedrückung. usal : fena. | üçürmek : söndürmek. uştulum : sitem. auswählen. sebeb. auswendig lesen. urundalamak : intihab etmek. urunduk : eyer esbabı. rütbe sahibine mahsus olan makam-i teşrifat. fitne. Ursache. üçki : keçi. utkari : sebeb ve illet içün bir şeye mutâlik. uruk kayış : kism. ecel. uzak ağrı : verem hastaliyi. verwischte Schrift. | urutmak : nuzul etmek. zann. musaleme etmek. | uşatmak : ufatmak. dövüş. mekyan. firaset. — Heftig. akraba. cenk. — Schlecht. uşmak : tecemmü etmek. menzil. Würdenträger. yığılmak. mahal. — Gemahl. — Arm. — Frieden schliessen. urum : fenn-i askeride meleke ve meharet. — Glänzend. apışka. — Zeit verleben. hile. — Fussfessel. Dachöffnung des Zeltes. — Zerkleinern. | uşaklamak : ufatmak. — Krieg. usmak : eti kemikden koparmak. uzğanmak : uzlaşmak. | uruşmak : dövüşmek. urunk : parlak. haymenin ortasında-ki delik. çabalamak. Platz aussuchen. Verderben. — Sich hinter den Vorhang verbergen. ifsad. — Verkleinern. Versammlung. verlieren. bewahren. soymak. birden bire hücum. — Hinüberbringen. nehir. us (es) : akil. — Klein machen. — Absteigen. zevc. — Enkel. uruncı : fakir. — Verlöschen. Mangel. utkur : şedid. urunlı : hafid. — Kämpfen. — Zu einer Sache gehörend. zulm. geda.uruk (ürük) : köstek. geçici. | uşaltmak : parça parça etmek. — Satteldecke. Feuer. Stelle. — Letzthin. keskin. — Soldatenmahl von den Heerführern gegeben. — Das Überschrittene. — Verstand. — Wahlen. urunmak : öteye beriye kendini atmak. uşuluk : farz. ustalamak : terekki. | utkarışmak : geçişdirmek. usmaklamak : perde arkasında kendisini ihfa etmek. kötü. — Lungenkrankheit. — Fluss. oğlak. — Meinung. Streit. — Sich eilen. — Sich hin und her werfen. cemaet. uşundı : ansızın. tefevvük etmek. ücük : yarım sönmüş mum ve ateş. Ehrenplatz eines Würdentragers. Scharfsinn. ezberden okumak. — Halbverlöschtes Licht. — Verwandter. — Plötzlicher Angriff. taklid etmek. ringen. schnell. kaysı. uşukmak : acele etmek. — Ziege. — Tugend und Geschicklichkeit in Militäreigenschaften. List. dayr. scharf. — Fallen lassen. uşlamak : tutmak. ücür dahi derler. uşlan : umera tarafından sipah ve ehaliye verilen tâm ve ziyafet. utğuzmak : elinden düşürmek. Pflaume. Bettler. utkarmak : geçirmek. uşka : er. üçrü : son vakitlar. — Neulich. fortkommen. kusur. — Zerstückeln. sahib-i rütbe. zerdalu. uşalmak : ufalmak. silinmiş yazı. — Fangen. uzağu gun : geçen gün. — Unordnung. — Das Fleisch vom Knochen reissen. utkanmak : imrar-i eyam etmek. Platz. . — Lager. — Auslöschen. urun : cay. tez. yaşamak. jüngst. urut : yurt. usluk : ihtilal. muharebe etmek. ustan : ırmak. nachahmen. — Unrecht. hifz etmek. uruş : muharebe. — Ueberragen. gizlenmek. seçmek. üçmek : sönmek. — Zusammenkommen. Zelt.

pade : sürgü. Leibeigenschaft. ürküt : Samarkand civarında bir şehir ismi dir. — Verborgener Platz. kil ve çamurdan yapılmış bina. | padeci : sürücü. — Rost. — Baumwolle. | üsüb : büyümüş. Waffengattung. ürkümek : suud etmek. çabuk çabuk. ülütek : okun çöpü ve destesi. — Pfeilgriff. — Platz wo die Gäste die Fussbekleidung ablegen. munkalib olmak. — Infanterie. Gestüt. çıkmak. — Holz unter dem Krug. düşmen ve zabitden ihfa olunacak yer. cüzü. ketman. ürkülmek : dönmek. — Gekrümmt sein. paslanmış. | üsrümek : mest oimak. — An einer Seite gebrochenes Ei. bir nevi silah. | ülümlük : ölümlü. ülük : ölü. üzgi : merdüven. — Leiter. tortuna. penbe. ürkün : tufan. — Heerde. — Siebengestirn. Blumensamen. pencer : selak bostanı. cirit. padaş : ayakdaş. azmak. üsrük : sarhos. ruy. pehte : pamuk. Lanze. payendaz. — Lehmwand. P paçı : piade askeri. — Kamerad. pas : zenk. hergele. — Aufbewahrungsort für Getreide. — Sich verbergen. parhi : harbe.ülkür : ülger yıldızları.. ambar zemini. Gewitter. ürkürmek : ham olmak. perihvan : cender okuyıcı. paze : sapan. Zauberei unter Trommel. çoban. tez. ülüm : ecel. | penelemek : gizlenmek. — Betrunken. Musik und Lärmbegleitung. — Leichnam. — Sclaverei. bicevher. deve yükünden mâmul bir nevi kumaş. Hirte. def ve çalgı ve görültü ile ziyanzedeyi okuyıcı. peyazi : nevg. peravlik : isaret. — Pferdeschwemme in einem Flusse. uzakdan at koşturmak. pene : köşe ve gizli yer. hinausgehen. üsmek : büyümek. — Überausschnell. Stück. pahsa : çamurdan mâmul divar. — Hellebarde. — Tödtlich. paku : ustura. peltek : basık söyler. — Schleuder. peran : ok gibi uçucu. memlukiyet. — Rübe. — Pelz. Pferderennen. mamuk. pancar. üst : yüz. Stoff aus Kameelhaar. çocukların dahi kil ve çamur ile oynadıkları bir lab dir. üzdürme : nehirin derin yeri-ki atları üzdürerek geçerler. — Pfeilartiger Flug. pelpüş : donun ve destenin altına konulan ağac. pelekte : bir yanı kırılmış yumurta. mızrak. sipah. — Überschwemmung. bil. schnell. — Gesicht. — Stadtname. — Gewachsen. deve sütünün köpüyü. — Stotterer. pelal : zahire gömecek mahal. Kinderspiel mit Koth und Lehm. cenaze. pepe. — Besteigen. — Wachsen. öküz ve inek sürüsü. — Besoffen sein. — Knospe Z. . pat pat : esvatdan dir. paru : kürk. pendük : çiçek mağı ve mağçesi ve fındıkı ve budağ yeri. parça. — Geisterbeschwörer Z. payeke : musafirlerin kondura çıkardıkları mahal. Schaum der Kameelmilch. uzamış. çabuk. Spalte. — Viehtreiber. — Scheermesser. Versteck vor dem Feinde. — Sich verwandeln. Lehmgebäude. fuluk. rostig. — Spitze. — Tod.

pervaneci : ferman ber. reh reh : hat hat. pişük : hazir tâm. — Fertig gekochte Speise. | recelamak : bir mahalın planını almak. — Schlangenstein. — Trödelwerk. Maass. — Seidenkokon. Stellvertreter des Grossveziers. endaze. zum Vorschein bringen. — In Fett gekochtes Brodkügelchen. ipek böceyi. başvekil ve sadrazam kaymakamı. piyadelemek : yayan gitmek. Ausfallen der Augenwimper und Augenbrauen. Gewerbsmann. | puçlığ : boşluk. | rabeci : abkeş. — Gelse. pertel : pirti. mabeyuci. misahe kılmak. mehrere derartige Speisen. pupamak : pelteklemek. aşağ. pişme (pişi) : yağda pişmiş ufak gölçe etmek. piç : her şeyin ufak yaramazı. esnaf. raş : bir cedvelin iki kenarında tümüslüp kalan toprak. das freudige in die Höhe werfen des Turbans von Seite des Imams. rak : bir nevi nağma dir. Versteckspielplatz der Kinder. perzem : tür nevi fasulya ve bakla. envai lokma. at kırbası. — Pistazie. şiddetli nefes ile küreklemek. peşe : sivri sinek. tolum. — Wasserschöpfer. pupuş : hüdhüd kuşu. — Honigkorb. petke : sarık. — Zu Fusse gehen. peste : fıstık. | rayetcilik : zira ve kesbe ehline tarh olunan vergi. pişkarmak : tezekkür ve tefekkür etmek. peşkel : yağmur mevsimi. — Frisches Ei. rece : misahe. — Das Diminutiv einer yeden Sache. messen. pille : koza. yol yol. — Auf einmal. — Krätze. Seidenwurm. bewolktes Wetter. — Magen. pülemek (püflemek) : nefes etmek. rude. Wasserschlauch. kuduret. — An den Bachesufern aufgeworfene Erde. Trübung. rasık : rastık. eşya ve elbise. pest : alçak. — Nichtkrieger. yaramazlık. Heerd. — Kopfbund. List. meydana çıkarmak. suarisiz yürümek. ufak tefek. mukeddir. puç : yaramaz. çocukların gizlenme oyununun yeri. Darm. bulutlu hava. — Unnützes Zeug. antimon taşı.perpi : yılan taşı. — Art Steuer. R rabe : matbare. Ofen-. bir defâlık. — Augenschminke. petek : arı kovanı. pis : uyuz illeti.und Feuerrost. — Wiedehopf. — Strichweise. piralamak : kendisini göstermek. soba ve baca ve ateşdan moru. imame sevincinden sarığını göke atmak ve havaya fırlamak. — Ortsplan aufnehmen. pişmiş. — Falsches Geld. göbelik. — Stottern. — Sich erinnern. pöçek : kalb pul ve sikke. — Niedrig. pişim : bir kerrede beşecek nesne miktari. stark athmend blasen. — Nutzlosigkeit. pus : duman. — Becken. firib. Schlauheit. Spielplatz der Kinder vor dem Hause. . harita. kaşı ve kirpiyi dökülmüş. — Nebel. rayet : ehl-i seyf ve sipahi olmayan. çocukların hane harcında oyun mahalı. ipek kozası. gemein. Hülle des Käfereis. — Eine Bohnenart. — Athmen. — Messung. rafdan : taze yumurta. — Regenzeit. pepelemek. boş sey. — Palastbeamter. petike : kursak. hile. — Sich zeigen. böcek tohumunun dışarısı. — Melodienart.

Art. gece otağlarda bulunur. nişale. çay. saçma : saçılır olan şey. Nachdenken. sağın : sütlü koyun. sacbağ : nisaların saçına bağıldığı ziynet. rust : kavi. — Taub sein. — Köcher. destur. saçuk : dağınık. soğuk geçirme. — Gesund werden. — Pfeil. S sabğun : tir. — Haarschmuck der Frauen. kalın. im Trauerhause erscheinen. — Eine Art Pilav bei den Iranern. rust : imlak. — Singend weinen. saydam : temiz. in Nachtlagern vorhanden. sağırtka : çekirge. — Der Weinende. say : ırmak. — Milchschaaf. ok. — Mit den Fingern melken. . sıçramak. sığırcık kuşu. Augenstein. sağdak : tirkeş. nicht hören. — Heuschrecke. sağınc : arzu. Staar. fırlamak. ruzan : bir nevi koyu kırmızı rengi verir çalı ismi dir. — Ein Strauch von dunkelrother Farbe. Lied. | sağucı : ağlayıcı. weinend die Verdienste des Todten aufzählen. parlak. Gruss . — Besoffen sein. safi pilav : iranilerin pişirdikleri bir nevi pilav dir. — Name eines flohartigen Thieres. Melken. göz taşı. — Wehklagen. kesb-i afiyet etmek. sadak. flehen. perişan. pençe şeklinde olup anınla balık tutarlar. sayamak : saymak. — Erkältung. saçramak : yerinden kalkmak.rencimek : ziyade sarhoş olmak. rusta : kudret helvasile tehiye edilmiş şarab. kurban. tarz. sağramak : sağır olmak. Heil. — Fluss. sac : baş tüyleri. — Wunsch. akar su. selamet. harba. — Mannawein. teayyüş. Trauerschmerz vergrössern. — Helva aus Schaum. sağu : sadu. endişe. — Stark. — Weg. matem-hanelerde numayiş etmek. Pfeil. sağınmak : saymak. nevha ile hane sahibinin yêsini efzun ettirmek. yalvarmak. işitmemek. — Dreiseitige Lanzenspitze. — Zählen. — Zerstreut. Morgengabe. Wunsch. feryad ve figan. arzu. — Fluss. büyük akar su. — Jammern. sağrı : sırt ve arka. wünschte zu sehen. sahbi : bir nevi üzüm ismi dir. rechnen. die Gesundheit wieder erlangen. ricandalık : nezle. fest. | sağu sağmak : nalan etmek. Schnupfen. sağındı : yad etti. usul. görmeyi murad etdi. | sağun : feryad ve figan. sadulamak (sadalamak) : ah-u figan ve matem eylemek. rube peran : şeb-i pireye manend bir hayvan ismi dir. — Lebensunterhalt. temenna. — Wünschte. sadu : teganni ile buka etmek. — Rein. saf. ölü fezailini sayup ağlamak. drückend ziehen. sağış hesab : koyun tâdadı. — Zerstreubare Sache. reşale (neşale) : köpük helvası. auch 'rezaki' genannt. — Vom Platze aufspringen. — Zählen. rud : ırmak. — Haar. dick. — Rücken. — Name einer Traubenart. hatire getirmek. Wehklagen. sayağ : yol. amanlık. rezaki dahi denilir. sağmak : el ile parmaklarla çeküp sığmak. Gesetz. av tüfenkine mahsus korşun taneleri. hesab etmek. — Klagen. ruşen : üç taraflı peykan. kanun. Lanze zum Fischfangen. süt sağması. arzu eyledi. — Klage. sıkup çıkarmak. Bleistückchen zum Jagdgeräth. sağılmak : sihhat bulmak. — Schaafzählung. türkü ve şarki. Stromwasser. sert.

— Im kranken oder verschlafenen Zustande irre reden. salıncak. — Zählen lassen. büyük sularda merbuten taşınılan direk. sakıt : mirih sitaresi. nişan. sakar : atların alnında 'sabah el-hayr denilen' nişaneye denilir. riayet. sağ. hurmet ve riayet. layik.sayğamak : saymak. — Pfand. salaca : salacak. intihab etmek. — Weisser Seidenstoff. sayğun : saygın. lagv. Waschbrett. . saklar : mabeyn odası. — Gewohnheit. | sayığlamak : hastalık ve uyku halinde hezeyan kelam söylemek. Versteckplatz. Zeichen. an. — Marsstern. tenşir. salık : vergi. saypamak : silemek. — Krank. hafif soğuk. Eid. yan. saklav : rehin. — Abreiben. Schaukel. ehrwürdig. — Zählen. Rechnung. — Eine Gefässart. — Schicken. Mast im grossen Wasser. sayğan : bir nevi hayvan ismi dir. Ehre. sakık : zühre. — Weintraube. yıkamak içün istimal olunan tahta. saklanılacak mahal. sakav : doğru teleffüz etmeyen. dessen Kohle berühmt und rauchlos ist. sayre : bülbül gibi elhan eder bir kuşun ismi dir. — Doppelkinn. haber etmek. — Papageivogel. üzgün. hesab. — Rolle. benachrichtigen. asiya-i vustada hükümdarlarının hizmet içün hazir bulundukları bir mevki dir. hasid. Steueraufseher. nusha. sayru : hasta. — Jahrgehalt. Stotterer. gemein. saylamak : seçmek. sakağ : gabgab. hurmet. riayetlu. — Gute Nachricht geben. geziemend. — Mann mit offenen Augen. sakar : gözü aç adam. saksaul : kömürü mâruf ve bidud bir ağac dir. kühl. — Steuer. hesab. Unverschämtheit. — Palastvorzimmer. — Name eines nachtigallenartig singenden Vogels. sabah yıldızı. Wiege. — Zeit. — Zählung. — Zählung. — Rechnung. alçak. — sayu : hesab. — Gut. neidisch. saytalcılamak : durak üzer olan. gesund. rast. | salık birmek : haber vermek. — Ausbreitung. salğamak : irsal. — Seite. soyulğan ve keltekeles. rechnen. sayı : vakit. sakızğan : papağan kuşu. — Planet Venus. — Thiername. — Eine Art Floss. hesab etmek. maliş eylemek. pepe. in Mittelasien ein für die Bedienungsmannschaft des Fürsten bestimmer Platz. hurmetlu. sayin : sayı. şayeste. eser. Morgenstern. Ehre. beşaret etmek. salikalığ : sılakalı. salıncak (salğıncak) : tumar. yemin. zeman. — Spur zurücklassen. sakal durluk : bir nevi gerdanlık ismi dir. fuhş. vergi müdiri. — Name eines Halsschmuckes. salğut : salyane. — Auswählen. | saylanmak : hesablanmak. — Kühles Wetter. salğıncak : sallancak. saldav : bir nevi sal. — Holz. sal : bir nevi kelek dir. sayığ : hezeyan. sayın : eyü. — Leeres Gerede. beşik. salğum : huşe. sayrun : serin hava. Eidechse. zanah. sayrusav : geçüp tesir etmek. — Unrichtig sprechend. — Eine Art Floss. passend. — Zeichen an der Stirnseite des Pferdes. üzüm salkımı. sepemek. Abschrift. — Schaukel. | salğum küpe : bir nevi küpe dir. sak : taraf. sayğur : beyaz harir kumaş. Spur.

Stadtname in Turkestan. sank : kuşların tersi. saltak : izdiham. aluğ satık. sapan : mencenik. — Maschine. Samen. deste. — Wirrer Kopf. — Legen. Steigerungszeichen. Zahl. san : yoklama. tulum. aşağı gitmiş. Gegend. sançmak : saplamak. — Soldaten untersuchen. sanağ : hesab. sançığ : küçük harbe. — Luftiger kühler Platz an heissen Tagen. sarğımak : sarkmak. sankı : sanğı. — Glas. Magengrimmen. sarılcı. şaşkın. serseri. bauen. aseslerde bulunur sancı. Pferdedecke. sank : suların yüzünde incimad eden buz parçaları. — Betäubt. — Storch. Zählung. kulak. — Sattel. — Arm. — Seitenplatz. — Rechnung. Griff. sarı : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. harbe ile yekdiyerini urmak. sap. bina etmek. itibar. parça. — Widerspenstig. — Herabhängen. badem içi. Seite. dağarcık. Menge. kırba. — Rechner. Pflug. sap : tar. kalabalık. salma : ağ. — Ein nachtigallenartiger Vogel. cihet. — Sich auf dem Wasser bildende Eiskrusten. Schnur. saluğ : salmak almak. Stiel. iç. kränklich sein. | sandıraklamak : şaşkınlık söylemek. — Sack. rişte. sapa : kenar yer. hasta olmak gibi. | sapan oku : sapanın kulpu ve ağacı. sapmak. samar : semer. — Klingel. Stadtviertel. — Pfluggriff. — Faden. — Aufgehängt. sar : çaylak. sarğuk : asilmiş. — Gelb werden. yan. | sanağcı : hesabçi. çekirdek. — Das Horn über der Kuhklaue. — Kleine Hellebarde. — Durchstechen. sanac : çuval. yığın. — Dir. kulp. sersem olmak. yüksekden aşağı uzatmak. Dummheiten reden. müssig. — Kaufen und verkaufen. sandırak : sangı. | san görmek : askeri yoklama etmek. abweichen. atmak. sanga : sana. size. sanğarak : mağz. — Betäubt sein. şişe.salınmak : her yana temayül olmak. herabhängend. taraf. sarc : serkeş. — Schlinge. edat dir: sap sarı gibi. hesab. ausserhalb der Stadt. deste. — Mit Pfeil oder Spiess auf einander loshauen. Türkistanda bir belede ismi dir. sayğı. sersem. . Kern. — Türkischer Stammname. urucu. budala ve sersem olmak. sançış : sancı. tukum. muayene. sankulatmak : sandıraklamak. Heerschau. sap. kemend. — Eisenhaken. muhasebe edici. wird auf den Mandelkern des Obstes angewendet. sarkık. — Prüfung. sancığı : demirden ucu saplanır bir nevi çengel. werfen. salmak : koymak. Pfeil der Wachsoldaten. Stück. iplik. Schlauch. von oben herabreichen. Euch. sarça : cam. albern. mide ağrısı. — Sich nach allen Seiten verneigen. urucı kavm. sandulac : bülbüle şebih bir kuş ismi dir. semt. — Vogeldreck. — Hirn. — Gedränge. salkan : ısıcak günlerde hubub eyleyen serin ruzgyarlı yer. sanğrak : çınğırak. — Einfältig sein. sankrak : öküzün ayağında-ki olan boynuz. sapağ : kol. Stiel. sarğarmak : sararmak. Griff. sersem olan baş. şehirden haric. salar : tevaf-i türkmeniyeden bir kabile dir. sokmak. nebat içindeki levze denilir. — Türkmenischer Stamm. fedan.

saz : sağ selamet. — Kalt. | savut bozan : bir nevi ucu dar ve sivri ok ismi dir. Verkäufer. sarığ : sarı. tirek. sataşmak : çataşmak. ol tarafce. Lastthier-Krankheit. sararmak. sebircek : serçe kuşu. savaşı : cenk. satğun : satun. satu : furuht. ran. — Spalte. — Verkauft. — Rübe. şikyar kuşları. öküz. muharebe. ilaf-hane. usfur. savut : zirih. tekmil bud. Kampf. uğraşmak. nach dorthin. Reihe. satığ : satı. — Verkauft. sarığ boğa : sarı manda. türkischer Stammname. savurğamak : birisine bir hediye takdim etmek. Danksagung. cenk-u cidal. — Ins gelbliche spielend. birine sığırcık ve birine çaylak derler. — Geschenk. — Gelbsucht. oyuk. duçar ve tesadüf olmak. sebzi : havuc. — Schenkel. — Das Pferd von der Last befreiend durch ausruhen lassen abkühlen. — Kampf. das ganze Bein. mabeynci. savçı : mersul. dam. Krieg. — Die Ernte mit den Füssen auseinander werfend dem Winde überlassen. satıc : sınf. baykuş. — Stinkendes. Versammlung. savaşmak : sai ve cehd etmek. — Mahmud's Beiname. Dach. zirihpuş. — Vollständige Gesundheit. — Verkauf. — Rad. — Sperling. tegayyür eden su. savu : şikat. sarpun : kiter odası. — Eine Vogelart. görücü. — Sich anstrengen. sart : türkistanda mütevattin olan aşaire denilir-ki aslı tacik ve farsi dir. satan : bacak. savğun : atı yükden halas edüp dinlendirmek tebrid etmek. savuğ : soğuk. Jagdvogel. Bergcypresse.sarı çığnak : Türkistanda Aral denizde bir körfez ismi dir. — Frieren. muharebe. saun : dâvet. — Panzer. . furuht. — Abtheilung. rahat. sarırak. — Nach einer Seite geneigt. sarık ağrık : sarılik. şaka ve latife eylemek. sarsac : bir nevi kuş dir. sarkan : sarmaşık. verdorbenes Wasser. sebektegin : sultan Mahmud lakabı dir. streiten. — Name einer Bucht am Aralsee. savsamak : sarkmak. sich bewegen. Höhlung. savğat : hediye. — Zusammengeknäult. dizi. moğul lisanınca sübük oğurlu demek dir. sich einmengen. sasığ : kokumuş. — Ochs. mogulisch 'sübük': glücklich. — Vermittler. halka. sıra. sitayiş. — Herabhängen. bir yana temayül etmiş. saurman : paye ile harmani alt üst edup rüzgyara aldırmak. — Lob. türkmen kabilesinin bir sınfı dir. arar. — Einladung. Reifen. Ruhe. mağara. sazkab : makara. delik. — Krieg. — Jemandem ein Geschenk überreichen. satıcı. mudahele etmek. — Scheuer. savaşmak : mukabele. | satığcı : dellal. — Übelriechen. — Uhuart. ırmağan. satım. — Gelb. hareket olmak. simsar. — Gebirgsheerde. sarrak : tarafrak. sarımtol : sarıya mail. sarice : başı bozuk asker. devab hastaliyi. tat dahi derler. — Gesandter. sarı kovan : dağ sürüsü. sarığ kuş : çuğdun bir nevi dir. gelblich. — Kämpfen. sakf. — Ein schmalspitziger Pfeil. savas : sipaş. — Baschi bozuk. | savumak : üşümek. scherzen. sich abmühen. cemiyet. | sasığmak : kokumak. — Ein in Turkestan ansässiger Stamm.

miskin. — Etwas grössere Eidechsenart. atlamak. sencer sokmak. tirkeş. Weg. destan. — Behalter. sele : sarık. şaşkınlık. — Eidechse. serağ (surağ) : surağ. serak : okdan. serseri. bir pehlivan adı dir. Schale. fürchtend. — Springen. sıçancil : ayne. serke : kehle yumurtası. gute Nachricht. sih : amik olmayan. — Gazelle. — Versammlung. tersnak. Märchen.sehne : sersem. fortunalı. senne : beden. — Geflochtene Peitsche (Korbatsch). Kranich. yol. im Traume irre reden. sencer : istihkyam. siper. — Einfaltig. harba. görümlük. herumwandernd. sancmak. — Festigung. serav (seray) : büyük hane ve havali. — Dutzen. bidar. vücud. turna. — Sperlingname. — Feine Schrift. . hürkmek. — Erzählung. uykuda saçma sapan söylemek. Berathung. — Faseln. senker : sencer. baş ayağ libas. — Einen Ort befestigen. — Einfältigkeit. — Erschreckend aufwachen. şeffaf. — Betäubt sein. der fünfte Stern. siğel : garet. sernak : kamçı başı. serde : meclis. sendulac : bir ilac ismi. mücde. ırmağan. seyar. — Turban. siğin : geyikden büyük bir nevi. | senkerlemek : bir mahalı mustahkim etmek. Plünderung. kab. — Wach. serçek : hikaye. dülbend. — Lanze. zusammengepresst. meşveret. serağuc : sorguç. siğğu : sığacak şey. siğnaki : ince yazı. — Glas. — Seichtes. senin : mızrak. siğrak : piyale. seskenmek : uykudan sıçrayup uyanmak. siyak : gezgin. ördek gibi papağan. tesmin etmek. Brautkleid. — Handzeichen des Fürsten Z. siğince : küçük hisar. — Ehrenkleid. masal. tabya. beyhude. — Landstreicher. kyarvansaray. serupa : hilât. sidem : musaykal. sekmek : sıçramak. Name eines Helden. — Reisend. Andenken. Karavanenseray. serkek : uyanık. siyağlamak : sayıklamak. gözgü. çanak. sersan : serasime. bit hanesi. tabya kılmak. zarf. Schild. bir kuş ismi. elendlich. — Köcher. ahu. sıçğan : sıçan. sekandur : zühl. | sıçğan yılı : sal-i türkan dairesinin birincisi dir. beşinci yıldız. kadeh. bir kuş dir. sendelenk : sende. seliğ : rüzgyarlı. sarsılmak. akreb. semsek : sümsük. sekit : mirrih sitaresi. — Arzneiname. sıkışmış. — Nisse. — Federbusch. kavuk. — Eine Fruchtart. serkut : geceden kalmış tâm. — Planet Saturn. Vogelname. fare. rother Siegellack. — Spiegel. — Grosse Umgebung. — Erster Tag des türkischen Jahres. — Mästen. — Geglättet. yağma. dünn.. kırmızı mum. sıkık (sıkak Z. — Körper. sandiges Wasser. sevğat : ihsan. — Einfall. sendelemek : sersem olmak. yadigyar. geçid veren kumlu su. — Festigung.) : geyik. bişaret. — Windig. — Kleine Festung. sevakil : bir nevi meyve dir. semizmek : semirmek. siçek : sıçan ve serçenin adları. — Maus. senenik : çıyan. Burg. kırbac. durchstechen. Skorpion. kala. serseri. Ratte. — Gestrige Speise. — Planet Mars. kyase. stürmisch. — Geschenk.

acelesiz. beyzade. simiz : şişman. silincek (silkincek) : gerdanlık. verfolgen. sanamak. — Wald. sıkırmak : atı koşdurmak. bozuk. siltemek : hareket etmek. sürçmek. darlık. siliğ : silik. sinukturmak : bozulmak. Gebirg: enger Platz. — Geld mit verwischter Schrift. Eindringen des Regens in die Erde. Grab. boyun askısı. vücudu kuvvetlenmek. — Von reiner Abstammung. Königssohn. ohşayış. sinkmak : kırılmak. das Verstecken des Vogelkopfes unter die Flügel. Schmerz. basık. sikirtme : geçid gibi dar mahal. balkan. sinkil : küçük hemşire. banuzade. damar. usul ile. — Vernichtet. mezar. siksan : seksen. kırmak. — Käfer. Fliege. siksenmek : sıçramak. straucheln. sinkirlamak : cenkde atların bacağını kesüp telef etmek. ohne Eile. den Körper stärken. Kavallerist. treiben. sipa : memur-i tabia. — Verwirrung. sinkramak : elem ile aheste ağlamak. sinkmek : çukura gitmek. sipau : mulayemet.sikil : soy nesli pak olan. — Vor Schmerz leiseweinen. sipalamak : mihrebanlık etmek. — Springen. — Am Bachesrande wachsendes Gras. — Gletscherort. tecrübe etmek. erfahren. yağlı. sinkir : sinir. sincamak : toplamak. — Rein. — Zerbrochen. — Masten. mücerreb. — Acht. mihrebanlik göstermek. teharet ve abdest olmak. sinkek : böcek. — Prüfung. — Verdorben werden. parçalamak. — Bewegen. silti : karabarak nam ağacın külü. temiz. Büchse. — Ein grosser Karabiner. mahv. — Scheere. sıktamak : sıkınmak. sipancak : muz mevki. — Erprobt. su kenarlarında nabit olur. silkü : saf. — In den Graben gehen. hell. şehzade. düzlenmiş. sindi : makas. — Hohler Weg. kuşlar başlarını kanadları altına gizlemek. sikin : yavaş. müterris. — Verdorben. — Weichheit. sıklık : orman. | simizmek : semirmek. bozulmak. sinek. rein werden. aydın. sınmak : kırılmak. siniğ : kırık. elem ile ağlamak. sürmek. — Achtzig. — Gleiten. silmin : bir nevi giyah ismi dir. | siliğ akça : yazısı mahv olmuş para. — Halsband. iztirab. — Jüngere Schwester. — Zerstückeln. — Sammeln. — Du. — Langsam. — Fett. sikrimek : uykudan sıçrayup kalkmak. sin : sen. sipalmak : kaymak. derd. sinuk : kırık. sin ağlık : tecrübeli. — Bitterlich weinen. — Verdorben sein. sıkılçım : sıkındı. kubur. — Liebkosen. — Holzasche. silamak : izzet ve riayet etmek. sipaşkan : bir nevi büyük karabine tüfengi dir. | sikiz : sekiz. — Aus dem Schlafe aufspringen. kımıldatmak. . sinamak : imtihan. Prinz. ohşamak. arkasına düşmek. atlamak. sığamaklık. asker-i sipahi. versuchen. — Ehre bezeigen. — Schanzenaufseher. — Ader. — Im Kriege den Pferden die Füsse abhauend vernichten. Liebkosung. verderben. — Pferde rennen lassen. bozulmak. yağmur toprağa geçmek. schmeicheln.

muhabbet. — Zum Fischfang gebräuchliches Hakengeräth. sirek : arkadaş. — Benachrichtiger. sızmak : nakş ve hak etmek. Geliebte. sird : çabuk. gravieren. irtişaş. — Eine Nähart. fener. — sırıkmak : kaçmak. — Splitter. Brunnen. — Leder. sizkek : göz perdesi. sivük : sevilmiş. sirkek : uykusuzluk. sirak : moğul lisanınca musarât ve tacik demek dir. — Gleiten. sirğan : minare. kayır yer. — Heftig aus dem Schlafe erwachen. hafif soğuk. sirmek : almak. sirincak : kayır yer. — Zeichnen. rutschig. bulağ. sizgi : elem. sipmek : perişan etmek. sirku : hastalık. buzlu yer. ıslık. | sirmelmek : kapılmak. saçmak. keder. — Liebe. yar. — Malen. — Zerstreut werden. sivürmek : silüp sivri etmek. sipkel : serpinti. traş etmek. — Pfeife. duhan ve afiun gibi şeyler içmek. sipki : ifşa. entfliehen. — Quelle. gravieren. sivgüci : sevici. — Eine Art Oberkleid. singen. — Laufen. langsam sich fortstehlen. sırık : sırılmış ince ağac. — Kühl. bir işden kurtulup çıkmak. — Tropfend fliessendes Wasser. — Brustwarze. Axt. kapmak. — Augenlied. — Glas. sert. keder. dilim dilim deri. sizildamak : teşekki etmek. ausdehnen. — Schmerz. intişar. sirtak : bir nevi palto dir. sivgelük : sevgili. — Schlürfend trinken. muhabbet. dar. Kummer. sizğurmak : nakş etmek. muhbir. Kummer. Pfiff. muhibb. — Spitzen. — Schnell. derd. ima etmek. — Sich beklagen. zerstreuen. siramak : ötmek. Zeichen. — Tabak und opiumähnliches Zeug rauchen. — Liebhaber. sirilmak : kaymak. sıpkın : balık şeydi içün mustâmel bir nevi pence dir. — Verwirren. — Eine Sache leswerden. — Gefährte. fest. — Krankheit. teber. offen. sirmak : kaymak. sirim : çerm. siskenmek : dehşet ile uykudan sıçrayup kalkmak. alamet. — Gleiten. — Nähen. — Leuchtthurm. . fanos.sipka : çıbuk. — Rutschbahn. Liebe. siriğ : bir nevi dikiş dir. — Schlaflosigkeit. kuyu. dost. savuşmak. balta. | sipilmek : dökülüp saçılmak. sivük : memenin ucu. yavaşce sürtünür gibi savuşmak. sivgüm : sevdiyim. — Geliebter Freund. âşik. — Geliebt. stark. — Singen. schmal. — In der mogulischen Sprache in der Bedeutung von Eile. boy uzamak. yoldaş. katı. sivinci : mücdeci. dağıtmak. sirimak : uyulğamak. sipurğa : düdük. sirik : sık. sizindu : katra katra akan su. — Verbreitung. teganni etmek. sipkarmak : süzerek içmek. abkine. açık. nağma etmek. sim : pınar. sümdürük içmek. sirin : salkın. derd. aşk. sirçe : şişe. sirğak : sirincan. — Eng. — Schlüpfrige Stelle. Schichtenartiges Leder. — Wegnehmen.

sobay : hafif. zebh içün hayvanatı semirtmek. soba : yüksek boylu. — Verblühen. sual. zwischen den Lippen sprechen. sok : postu alınmış erzen. sudak : Sihun nehrinde bulunur bir nevi balık dir. zaif. tamakyar. Dolmetsch. tekellüm etmek. durch Steinwürfe verursacht. — Ein im Sihun Flusse lebender Fisch. geizig. takdir. — Jemanden mit der Lanzenspitze stechen. | sonkgı : sonu. Rostbraten. — Frühstück. suari. linkisch. dörtmek. su başı : Türkistanda bir rütbe dir. — Übersetzer. — Damhirsch.sizmek : teferrüs etmek. — Rangstufe in Turkestan. sögdenis : kahve altı. sık sık nefes almak. kuşluk. — Besen. — Brustkrankheit. schwach. sözci : söz ehli. kelten keles soyulğan. soğalamak : harba ucu ile birisini sançmak. kefgir. — Grosse Reisestiefel. — Spiessbraten. gevher. serma. bir ilac ismi dir. sözen : sözülen nesne. — Perle. | sonkuca : sonuna kadar. — Enthülste Hirse. — Wellenringe im Wasser. solunğan : sadr illeti. — Ein Arzneiname. soğ : dam. külbastı. — Murren. soğun : bir nevi dağ öküzü. — Ausruhend athmen. deynek. asayiş. sop : süpürge. ezilmiş. hakaret. — Bis zu Ende. Stab. — Knochen. wahrnehmen. galize. soğulcan : solcan. sözaul : firarileri taburuna ve fırkasına irca etmek üzere memur olan şahs. Reiter. sokum : zebh olunan kurban. sokun : ciylenilmiş. rasch athmen. Ruhe. | soruğ günü : ruz-i sual. Schmähung. sonk : son. das Thier zum Opfer mästen. söyüş : at kemiklerden kaynayup soyulmuş. solak. dudak altından yavaş yavaş söylenmek. sokman : büyük yol çizmesi. — Speichel. — Krank. — Das Jüngste-Gericht. — Ende. eine süsse Mehl-helva. — Derbheit. — Lanze. — Jemandem widmen. dayak. derd. Stock. — Leicht. . — Opferlamm. harba. sözgüç : sözücü alet. sakat. söngü : mızrak. — Filtrirapparat. bir nevi un helvası. Schmuck. solumak : solmak. riza olmak. — Seine Enden. — Ein durchseihtes Ding. — Von hoher Gestalt. ev örtüsü. überreichen. sokranmak : mırıldanmak. sobsun : inci. söngek : kemik. Winter. — Zerkaut. — FleischFricassée. sopa. Kummer. derisi alınmış. — Ein vom Hauptwege abzweigender schmaler Nebenweg. miknese. sokar barçuğu : suyun yüzüne bir taş atdıkda hasil olan müdevver dalga. sögdemiş : istirahat içün teneffüs etmek. gam. sözlemek : söylemek. — Sprechen. tercuman. — Frage. Z. | sonkra : sonra. — Nach. sok : bed nazar. | sözük : süzülmüş. — Meinen. sokmak (sokmağ) : büyük yollarda münşaib olan dar yol. sonmak : arz-i takdim etmek. sonkol : sol dest. — Durchseiht. Kälte. gözü aç. — Dach. katık. soruğ : sorak. tılmac. — Böser Blick. soğak dahi derler. — Linke Hand. soğlı : şiş kebabi. kış. — Ein mit dem Rücktransport der Flüchtlinge betrauter Mann. kızartma. hiss etmek. söyünc : zecr. sökel : hasta. solakay : ağızdan akan su.

sözücü alet. aus der Scheide ziehen. çemçe. — Vorgehen. turna. ince. süyağı : siyah yağ. — Bodensatz. — Durstig. — Rippen. | suyurğal : ihsan. haber. suyu çekilmiş olan yer. — Wasser trinken. beruhigt werden. revnaklı. bewässern. erstaunt. şakacı. teskin olmak. tatlı. — Trocken. — Geschenk. alamet. | sükleme : suya pişmiş olan et. — Ausfragen. süss. suğur : kova. suyurğamak : ihsan. — Gazelle. — Spur oder Zeichen lassen. südremek : sürmek. | sübülemek : iz ve nişane brakmak. suğarmakdan gelme. surağ : sual. sustaymak : yorgun olmak. — Das nass Werden der Erde durch Einsickern des Wassers. vertreiben. Fuss. susunmak : sulanmak. — Schmackhaft. akar. blind. nişane. glänzend. — Thorriegel. su içmek. şuluk. sukızı : suluk. Trunk. sürme. — Ausmusterung zum Soldatenstande. muayene. sukur : bir nevi ördek ismi dir. — Sich auf die Seite stützen. sukur : kuru. sukayar : iki ırmakın çatalı. ayak. bahşiş. Zeichen. Vorwand suchen. nem olmak. ab-i doğ. Riegel. sulamak. — Frage Nachricht. havun. pehlu kemikleri. süklün : sülyün. — Eimer.suğalmak : yaslı kesb etmek. yahnı. süklemek : eti suya kaynamak. | suyamak : yan üzere dayamak. susak (süsak) : tişne. — Fleisch im Wasser kochen. sebeb bulmak. — Scheiden. — Schmal. — Stark säugen. — Im Wasser gekochtes Fleisch. suramak : sual ve tahkik etmek. Suppe kochen. — Molken. hediye. — Schenken. bahşiş vermek. susun : ayran. Saure Milch. — Sich stützen. — Eine grosse Gazellenart. yutum. surkut : curanın dibinde kalan şey. sura : ırmağan. sulu : güzel. suyanmak : yasdanmak. soygun. sükyut. sutari : kaburga. süder : mâyet halkı. — Schön. kör. — Treiben verlängern. — Erstaunt. suvurmak : kuvvetle emmek. sukkur : büyük dibek. sürme. — Feucht sein. — Tränken. — Eine Entenart. Untersuchung. bahane aramaklık. . sübük : iz. untersuchen. hatir sormak. — Sehr kurz sein. fliessend. yaban tavuğu. suvat : suyun mehazi. entwässerte Stelle. def etmek. susim : mutehayyir. malumat. — Ermüden. mashara. — Grosser Mörser. süçük : leziz. sukağ : bir nevi büyük geyik. çorba pişirmek. suyuk : dar. — Begleitung. — Spur. — Eine Art Schloss. Brühe. | suğaşmak : su yere batup topraklar doymak. suyğun : geyik. mutehaffir. auseinandernehmen. suvarmak : su içirmek. Dienervolk. suyal : bir nevi kilid. gözü patlamış. suvuk : revnaklı. Schweigen. Spassmacher. yan üzere dayanmak. suran : cemiyet ve kalabalık içinde leşker teferrüdü. — Begiessen. bir şeyi diger bir şeyin içinden çıkartmak. suğurmak : cida etmek. — Fett. kınından çıkarmak. Schöpflöffel. — Wasserquelle. — Fasan. pınar. temdid etmek. dünn. suğarmak : suvarmak. suye : kapu sürgüsü. — Zusammenfluss zweier Flüsse. Kenntniss. uşak takımı. — Glänzend. rugen. suhremiş : pek kısa olmak. eraziye su vermek. — Geschenk.

divane. — Eine mit der Beobachtung der Heeresbewegung betraute Abtheilung. kelami ve aklı saçma ve perişan olan adam. süldüz : tevaif-i etrakdan bir aşiret ismi dir. — Unnützes Kleidungsstück. — Gute Nachricht. süt veren. rutub. — Unnütz. Bedenken. Feuchtigkeit. hükümdar. tereddüd. eyi havadis. muharebe esnasında çekilen feryad. şağıldak : koyunun dunbesinde-ki kuyruk. sün : erkek ördek. bülbül hoş elhan etmek. — Besen. — Eine Holzart. güçüken. ziyade. — Erdcultur. Nachtigallgesang. bütün. 'şakir şakir' klingen. Zobel. — Regnen. tükürük. verwelkt. süpçin : hoş haber. şağırdak : su sesine benzer gürültü. — Der Schall des von oben kommenden Wassers. şay : gina sahibi. hayırlı iş. — Ausrufung. hohl. — Türkischer Stamm. — Rotz. şağla : ıslık. sülkün : yabani tavuk. şayak : çoha ve sair nesnelerin mensucu. şrak şrak vurmak. mükemmel. nemmamlık. kavi. Speichelauswurf. — Verläumden. — Pfiff. — Besitzer des Vermögens. müzdeci. ağac oklava. şaldırma. verrückt. susar : sansar. şaka : aşuri. — Ungehülster Reis. hergele. — Milchgebend. sürtürme : ihrac. — Heerde. sünğar : sunkur. — Wassergetöse. sincab. — Aufschieben. vergebens. — Welk. imhal etmek. — Fuchs. sürçmek : zele etmek. sürkemek : sürüklemek. Stuterei. şak şak : esvatdan dir. — Aus einem Stück. sürkeül : leşkerin ukbunu gözetmeye memur olan bölük. schwachsinniger Mensch. şalğurt : hem suda ve hem karada yaşayan hayvanat. şakir şakir ses etmek. Kampfgeschrei. nafile. | sürkenmek : sürüklenmek. mashara. sürmişi : hars etmeklik. Wolf. buri. — Austreibung. semaver. — Schlüpferige Stelle. . | süküçek : avda kullanmak üzere ucları sivri ve uzun doğru okları. vollkommen. süpürgü : süpürge. sümkürük : sümük. — Auf der Erde liegen. — Überaus. postu alımamış erz. — Die im Wasser. şaldır şaldır : su bâlâdan nuzul ederken hasil olan ses. şakırdamak : yağmur yağmak. şarıldı. — Kleine Lanze. Eichkätzchen. Frage. mukaşşer olmayan pirinc. — Fasan. | sürçek : kayılacak mahal. kaymak. — Ausgleiten. sulu kazan. süm : yek pare. toğan. sükü : küçük harba. — Enterich. wie auf dem Trockenen lebenden Thiere. ibrik kaynamak. sümü : faydesiz. sürgün ilacı. Spott. — Ein walzenartiger dünn spitziger Pfeil als Jagdgeräth. içi boş ve kavuk olmayan. — Geier. yerlerde yatmak. solmuş. şali : kabuklu pirinc. sürük : sürü. sürçe : tecessüs. — Stoffgewebe. Fürst. sual.süksük : bir nevi odun. Ş şafşul : yaraşıksız elbise. — Schafsschweif. sütkelegen : sütleyen. vekalet. — Untersuchung. süpü : tilki. — Jagdfalke. hediv. şağdarlık : kaymakamlık. samur. — Statthalterei. sülpük : füsürde. ağızdan çıkan ses. mızrak. der vom Munde kommende Laut. sieden. şağıçımak : bir kimesneyi zem-i kadh etmek.

Klang. şartlamak : su akarken çağlamak. şellaki : lafzen. kırlı. Hütte. — Fleck. hayvanın arka ayağile urması. — Das Knistern des brennenden Holzes. fışkırmak. — Zelt. — Verzierung. Wirth: Würde in Turkestan. kaldırmak. şikyar etmek. — Tisch des Grosshern. bir birile öpüşmek. mihmandar: türkistanda bir rütbe ismi dir. Zelt. Vorhang. doynak sesi. tertib. şilapcı : kasablar kethudası. Zweig. şapir-şupur : mühmilatdan dir. geschwätzig. — Von kurzem Verstande. Fenster. — Zänkisch. çadır. kendir. — Name einer berühmten Stadt. şil : usul. Ordnung. ebniyeyi örtmek içün mustâmel dir. ağac sürkünü. Krieg. . das Stampfen mit dem hinteren Fusse. — Das Rauschen oder Plätschern des fliessenden Wassers. eilig. — Wind. mındarlık. şatun Z. şatur (şatı. çatı. — Lärm. bir nevi siyah üzüm. çadır. şilan : selatin ve umera sofrası. Luft. şete : urmak. — Die Kopfbedeckung der kirgisischen Frauen. schmutzig. şilirğamak : avlamak. bir nevi kumaş. şidurğu : bir nevi ney dir. şanğur : zil ve nâra avazı. şebik : leke. — Wahrend des schnellen Essens hörbarer lauter Klang. den Soldaten Gastmahl geben. — Hoboëklang. çabuk. — Flötenart. şebahum : leşker şeb-elman vuruşu. şelel : desise ve edebsizlik ile birisinden bir şeyi koparmak. fleckig. sich küssen. Pfeife. | şapırdı : acele yerken ve ezerken dudaklardan sadr olan âvâz. — Das laute Kauen. hava. ziyadesile ve vecd ile öpmek. dal. şibak : ufak tefek. ehrlos. şeran : tez. yaprak. mit Gefühl küssen. Vorbereitungen zum Winter. şelayin : mashara. namussuz. — Ohrfeige. — Zeremonienmeister. hatab yanarken çıkan avaz ve şakırdı. asakere tâm. tepmek. Stimme. kış tedarikini görmek. şemal : rüzgyar. şapat : tokat. şilim : samağ. sille. — Oberhaupt der Fleischhauer. muharebe. şilki : ağızdan tereşşüh eden su.şaltmak : tezyin. Hanf. — Kopfbedeckung der Frauen. şekancin : kadınların baş örtüsü. şamyan : hayme. şib : yapağı. şilamak : sevk etmek. — Art und Weise. ağacdan çıkan tutkal.) : nerdüban. çatırdı. — Geschwätzig. ziyafet vermek. Art schwarzer Trauben. şarke : esvatdan dir. usandırıcı. şılkın : aklı az. — Huf Z.. Schleiertuch. perde. seda. şibke : dirfeş. Geräusch. entsenden. Schmutz. Blatt. çarşab. şiğaul : teşrifatci. sürna sesi. şavkele : kırgız kadınlarının baş örtüsü. — Senden. şapırdamak : acele tâm ekl ederken ağız ve dudakdan şab şab çıkan ses. gougacı. — Ahle. yağlı. pislik. — Jagen. — Harz. pencere. herzegu. şankurak : doyak. — Stossen. — Schnell. hareket. hergele. zum Bedecken der Gebäude gebräuchlich. düdük. — Leiter. — Mit List von Jemandem etwas herauslocken. unverschämt. şavhum : gulgule. — Zwitterwort. su çok seslenmek. göz. bürüncük. — Aus dem Munde sickerndes Wasser. şeberğan : meşhur bir belede ismi dir. ârsız kimesne. dilik dilik. göndermek. ein aus den Bäumen fliessender Harz. — Wolle. irsal. — Kleinigkeit. görültü. Stoffart. — Kampf. Dach.

Vergnügen. kouga. şipürme : koz derisinden dikilmiş külah. — Grade. şukun : ses. şuran : karışıklık. — Säugen. — Öhlverkäufer. — Stimme. — Licht. cünbüş. şiriş : çiriş. şimizmak : kaynamak. aydın. laçin. andak mundak. Vaterland. Stammname. insan ve hayvanatın belinden yokurı tarafı. weisser Kaftan. bus. şipal : bahadur. — Dicke. — Salpeter. yalan iddia. kandil. sich über etwas ereifern. aufrichtig. şamata. mundak. Sperber. semiz olmak. telaş. — Muthig. sadik olan. zweijähriges Lamm. Sumpfplatz. güherçile. dick. şöyle böyle. kabarmak. — Kochen. bu zemana kadar. şumur : çırağ. — Salziger Platz. suğurmak. — Ledermütze. bir nevi büyük koyun. eine grosse Schaafart. — Stück. meskyen. şunkar : şungar. Helle. ışık. bugün dahi demek. yarmak. verem. — Graben. yelim. şırlağan : susam yağı. anschwellen. heute. . Obertheil des Menschen und des Thieres. kalpak. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. saz kullayıcı. şıralğa : sayd ve mal ganimetden isabet eden hisse. — Munter. Streit. şişman. şulakay : ağızdan akan su. şinik : kitâ. — Bis nun. Jagdbeute. böylece. — Kleiderart. bu gibi. bir nevi şura zarde husula gelen ağac ve odun. kırav. şışlamak : şişe saplamak. — Durchstechen. spalten. — Fröhlichkeit. şiram : makam. — Name einer Pfeifenart. Glück. kahraman. şivran : bir nevi şeftali ismi dir. — Sesamöhl. tevaifi türkmeniyeden bir kabile namı dır. şişe saplayup dizmek. Öhl. şudrun : şebnem. Geschwulst. — Jagd. | şırlağancı : usar. — Eine Pfirsichart. rugen. die Mogulen geben ihren Richtern diesen Titel. — Ort. — Umsturz. Lärm.und Beuteantheil. durchspiessen. kolları sığamak. fasl. şişek : şişkin. Aufenthalt. Harz. şima : emmek. hafife ses. moğullar hakimlere bu unvani itlak ederler. çiy. — Eine Art Jagdfalke. şin : şadi. aufgeackertes Feld. — Salziger Boden. şırdağ : bir nevi libas. şüdkar : peri kazmak. sefa. şırtıldamak : şırıldamak. — Gutes Vorzeichen. den Ärmel aufschürzen. — Dick sein. der Wasserstimme ähnlich. şunğaca : şol vakta deyin. bir gyah ismi dir. zevk. auf salzigem Boden wachsender Baum und Gehölz. — Kleisterart. falscher Anspruch. — Kothiger Platz. örmek. beyaz kaftan. — Grosser Eisennagel. bir işi cid eylemek. gürültü. lamba. — Angeschwollen. Aufruhr. Theil. inkilab. şit : yayın bir esbabi dir. şükün : fal hayr. avda tutulan hayvanat. vatan. öyle böyle. | şurtak : tuzlu mahal. Kuss. sapanla sürülmüş tarla. şur : tuzlu yer. balaban. — Thau. kabarcık. şük : doğru. zevk. şirğa : av. derartig. şiş : büyük demirden iyne mıh. | şulay bulay : öte beri. Lampe. şulay : edat dir. Grasname. dick. şuri : şur. şudurğu : bir nevi düdük ismi dir. bohren. Kalpak. su sesi gibi. — Jagd. şimalmak : çemrenmek. Unterhaltung. — Bogenzugehör. şişüğ : şişkinlik. Reif. şundak : söylece. — So. mimenet. soso.şıltık : çamurlu olan mahal. tapfer. — Soso. — Dies und das. sancmak. şışmek : şişman olmak. — Dünne Stimme. ika yaşında kuzu. — Sich aufschürzen. | şinlik : şadmanlık. batak.

Schreiber. tahil : mezruat. tayğan : hun-rize köpek. — Gleiten. sıvışık yer. und die türkisch sprechenden 'tat' genannt. necis hayvan. — Rutschplatz. validenin biraderi. tağar (tığar) : tekne. tağar : kab. . takel : birisine iltifat ederek kani etmek. Götzenanbetung. — Ausgleitender. Spazierplatz. tayış : hoca. unreines Thier. tabulğa : tabulğa. — Zweijähriges Kameel. çamurdan büyük zarf. yükü denk denk etmek. — Jemanden befriedigen. Tabak. perestiş. Stallmeister. çengel. takı : dahi. — Ohne Geruch säuern. bozlu mevki. — Tante. mirza. çatr. — Hufschmied. sargı. tağayza : teyze. Behälter. seyis. — Stützen. zum Ackerbau geeigneter Boden. validenin kızkardaşı. ekmeye kabul erazi. kyatib. taymak : kaymak. — Tamariske. teyze. tağaca : Helaku han umerasinden birisinin ismi dir. dubulğa ağacı. — Baumname. kräftigen. kuru. ziyaret. Pilgerfahrt. — Rutschplatz. — Sich stützen. takar : ekşi. yine. zarf. tayancak : arka vermek. tackin : kibir. — Schirmhälter. seyrilecek yer. — Bluthund. Stock ergreifen. — Soldatentruppe. — Auch. ve türki tekellüm edenlere 'tat' tâbir edenler. türş. Tamariskenbaum. T tab : perestiş. Grösse. kın. büyük binâların balası. tacanmak : kendini beyenmek. tağa. kızak ile kayıcı. tayğac : kayacak sulu ve buzlu mahal. eisbedeckter Platz. tabin : bir bölük asker. tağayı. tapu. — Behälter. Würdenamen in Turkestan. taycak : kayacak yer. Oberer Theil grosser Gebäude. takav (taka) : nal. wässeriger und eisbedeckter Platz. solu yer. tayağlamak : dayak atmak. trocken. taylak : iki yaşında-ki deve. mirahor. asa tutmak.und TömbekiBehälter. vurmak. taygak yer. — Meister. tağay : dayı. tak : bir nevi ağac ismi dir. — Haken. zarf. — Scheide. Muttersbruder. wieder. Tante. | şükürci : şemsiyedar. — Schlagen. — Anbetung. tabuğ : ibadet. uluglug. taka : kullab. — Trog. azimet. tayamak : yasdamak. yılgın. — Sauer. Beutel. zarf. at nalı. tahtuk : gilaf. asiya-i vustada farsi tekellüm edenlere tacik. — Onkel. — Sich gerne haben. | takovcı : nalbend. türkistanda bir rütbe ismi dir. — Name eines der Anführer des Helaku Khan. validenin biraderi. — Fremd. Muttersbruder. — Deckel. stolz sein. Zelt. — Stolz. Umschlag. tağa : dayı. tayığ : kayar mahal. — Sonnenschirm. | takarmak : kokmayarak ekşimek. tacik : yabancı. zahire. — Onkel. tütün ve tömbeki tavlası. — Hufeisen. kab.şükür : şemsiye. — Schlittschuhläufer. in Mittelasien werden die persisch sprechend 'tacik'. — Anbetung. — Ackerfeld. tayımğur : kaymayıcı. eine Last in Gleichgewicht erhalten. tekebbür etmek. tayğur : çok kayıcı. kuvvet vermek. prügeln. kese. — Rutschiger. wässeriger Platz. hem. taktuk : gilaf.

düşünmek. uzak. — Milz. çiynetmek. köp. — Gaumen. stein. Gegentheil. talak : tihal. entfernt. — Gaumen. ot bitmez ve taşsız bir mevki. talğum : girdab. Mütze. Kehle. tamızmak : katra katra sizdirmek. — Weich machen. çarpınmak. yeşillik. tanaban : ufak ip. tank : sahar. verbannt. — Etwas wünschen. dost. Unruhe. vurmak. vergi akçesi. erkannt. talabımak : istek etmek. teleb etmek. tanımal : tanımış. tanımış. nachdenken. hulkum. — Wirbelwind. su içün çobanların muracât edecek mekyan. | tank kalmak : dona kalmak. tamur : taşın ve ağacın yol yol ayrısı. talğak (talğa) : mevc. — Wirbel. stier blicken. steiniger Platz. ahretlik kardaş. çevirdi. sırt yer. — Er leugnete. mechul ve bilmedik kimesne. Menge. — Stein. boğaz. — Viel. Freund. — Tropfenweise fliessen lassen. mıkdar. — Der morgige Tag. düz. talan : yağma. talamak : talan etmek. mülayim. aşna. talaz : koyan. tankırtmak : hayretle bakmak. talğıcı) : dalıcı. kıbırdanmak. damla. tamışmak : damlamak. bilinmiş. Zweig. Wasserplatz der Hirten. — Bekannt. er verdrehte.und grasloser Platz. — Unterscheiden. damar. talkıç (talıcı. endaze. katra. tankıldu : inkyar etdi. — Kleiner Strick. şah. — Tropfen. — Eine Art Nagel.takır : kati. — Eine Jagdvogelart. — Tropfenweise trinken. goltacı. — Beute. görülmüş. — Krank sein. auf dem gehend man klappert. katra katra nuzul etmek. Elle. | tanklağı gün : yarınki gün. tam : dam. — Zweifel. — Kehle. tâcüb. Rohr. talka : bir nevi şikyar kuşu-dur.und Holzader. Verwunderung. linde. tamahsa : bir nevi çivi. talğan : yumuşak. — Dämmerung. şafak. iztirab. tala : talaş. | tank atmak : sabah olmak. tamak (tamağ) : boğaz. sürgün. — Stark. tröpfeln. tamşımak : damla damla su içmek. erte. Dachdecke. — Staunend betrachten. — Morgen. gezerken takırdı eden mahl. — Irre werden. hayretde kalmak. gekannt. — Plünderung. gelecek gün. — Tropfen. zerkauen.und rohrähnlicher Splitter. mahv olup baka kalmak. — Morgens. tamuğ : cehennem. gam. — Plündern. — Taucher. — Boden. tanğu : münker. Gesehener. tankla : yarın. talıkmak : hasta olmak. talay : çok. Tropfen. bina örtüsü. — Splitter. tamcı taşı : katra. külah. — In Verwunderung bleiben. Steuergeld. damla. kalpak. Unbekannter. Jenseits-Genosse. | talğan etmek : yumuşak etmek. . hilaf. — Verkannt. mismar. — Eile. — Welle. angreifen. trocken. kamış ve başka bunun gibi şeylerden kırılup ayrılan parça. — Tropfen. kuru. — Dämmern. tala : yağma. tan (tank) : şübhe. talğamak : tefrik etmek. tammak : tamlamak. tal : çıplak. tanklay : ağzın yokarısı. der kommende Tag. — Nackt. tulu. glatt. tanış : bildik. tamağ : damağ. — Hölle. — Weich. Fussweg. — Erkannt. taliğa : şitab. grüner Platz. damlatmak. talbıtmak : telaşlanmak. | tanklayın : sabahlayın. Abendroth. çapmak. verlangen.

— Übergabe. anbeten. güç hal ile kale ve divare sûd etmek. taram : pare. — Tadel. — Cypresse. — Leugnen. nale eylemek. Geschenk. Waarenballen machen. — In Verlegenheit bringen. tarlan : büyük bir şikyar kuşu. Verachtung. tansuğ : acib. | tarkalmak. tapmak : bulmak. tarkaşmak : perişan olmak. sitzend sich verbeugen. fahta kuşu. kavak. anvertrauen. tankuklanmak : istigrab etmek. tarkamak : dağılmak. Kriegsbeute zu behalten und ohne Erlaubniss vor dem Herrscher zu erscheinen. Gehorsam. — Spur. — Auswanderertruppe. tarance : piç. tek tek. verwirrt sein. . tarankğu : terek ağacı. namussuz çocuk. tarmatmak : tırmaşmak. imtiazlı. perişan olmak. teng. hakaret. tabur. | tar tar : dar dar. Auftrag geben. Pappel. — Urkunde. — Sich bewegen. — Hirse. — Binden. nişan. sipariş etmek. dağılmış. çift sürücü. taravlik : dargınlık. sich rühren. nicht kennen. — Sich bewegen. ezmek. — Zerkauen. — Weggezogen. — An FrühjahrsFutter sattgegessenes Thier. — Sich zerstreuen. — Bestätigen. tapkur : arabalar birbirine zincirle kuşadılup kale şekline girmiş istihkam. | tanklatmak : istigrab etmek. itât. seced edüp baş eymek. Theil. tanmak : inkyar etmek. — Mäusenest. — Stück. tap : eser. — Bankert. peristiş etmek. sich verwundern. zermalmen. das Zürnen. tarayıcı : ekinci. kımıldanmak. — Eng. tarhan olan adamdan bir şey alınmaz. tarığ : darı. bölük. tarıkmak : can sıkılmak. — Finden. hediye. — Erstaunen. — Hinaufklettern. doğru söylemek. tarcık : behar alefinden devabbin tokluğu. tarçın tartmak : dar içün tartmak. zerstreuen. Rattenloch. — Verwirrt sein. tarımak : paş etmek. tulua kadar beklemek. tarğacı : muhacirin guruhu. tanuklamak : ikrar etmek. taratmak : bilmemek. — Irre werden.tanklamak : şaşmak. Sperber. tapu : sened. — Nicht wissen. tankmak : yol bağlamak. Ackersmann. muharebede eline düşürdüyü ignami zabt eder ve bila ruhsat huzura gelir. Pappel. starr werden. | tapışmak : buluşmak. fare deliyi. tanlamak : tefrik etmek. ayırmak. sich auf die Festung oder Mauer hinaufwinden. — Allgemeine Verzeihung. dona kalmak. kendi memleketinden diyer bir memlekete geçmiş olan kabile. — Wunderbar. — Tamariske. elem ve kederlik. Gutes thun. schreien. tapmak : hareket etmek. tâcüb etmek. — Sich ärgern. — Sehr enge. — Götzen anbeten. bölüklemek. — Eine aus zusammengebundenen Wagen errichtete Wagenburg: Lager. denk yapmak. tapku : azar. tarağay : servi ağacı. tanımamak. taplamak : çiynemek. ırmağan. inlemek. ein aus seinem Lande in ein anderes Land ziehender Stamm. saçmak. — Auswählen. sedaket etmek. tapicimek : hareket etmek. alamet. ein Privilegierter. Sorge. emanet vermek. | tarkatmak : taksim etmek. — Begegnen. — Grosser Jagdvogel. erzen. tarğamış : hücret görmüş. — Seufzen. — Sämann. | tapınmak : puta tapmak. parça. bis zum Morgenaufgang warten. zerstreut. tapşurmak : teslim etmek. kitâ. — Vertheilen. ah çekmek. — Verbreiten. kımıldamak. Zeichen. kavak. — Zorn. tarbak : sıçan yuvası. tarhan : aff-i umumi. Schandbube. darğınlık. dem erlaubt ist. tar : sık.

— Stimme. perişan. taski : sille. — Krank. — Zeitraum. — Heiter sein. tatlamak : aramak. — Überschwemmen. at ve hayvanata baytarlık eylemek. Schale. — Ohrfeige. içerisi yanmak. draussen. muhbir. tavlamak : tav getirmek. tağ. | tavuşkan kurdu : bir nevi vahşi yabani tauk. tartağin : tarmar. taşırmak. tausmak : mesrur ve şadman olmak. hinausführen. taşkarı : taşra tarafı. taştak : bir nevi boş yay ve keman. schwach sein. tâm. tavr : kab ve zarfın etrafi. tatuğ : tatmak. Speise. ans Ende gelangen. innere Thürseite. geräuschvoll gehen. sıçramak. etwas zuckern. tavaçı : tellal. Berg. — Hase. zaif olmak. Vertheidigung. tatu : sığır at. delil. tat : türk hükmine girmiş olan kavmlara denir. tavuş : seda. dayre. tavuşmak : etmam ve ekmal. bir şeye şeker ilave etmek. — Stadtname in Turkestan. cuş-u huruş. — Ausrufer. tartışık : çekişme. — Sich schämen. — Kosten. sich innerlich schämen. Schrittgeräusch. auf die Gesundheit das Glas leeren. — Suchen. ses. mudafâ. tosbağa. ayak sesi. Art Hazardspiel. tartığ : hediye. tart-u birt : dağınık. — Überschwemmung. tasğirak : şarab kadehi. Umgebung. tasarlanmış. tavulka (tavulğan) : toğulğa. Aufwallung. — Weinglas. | tavuşkan yılı : saliturkan dayresinin dördüncüsü. tertib etmek. — Zeuge. karışık. şamata. — Ordnen. taşlamak : atmak. Pferde oder Thiere heilen. taş-kurğan : Türkistanda bir şehirin ismi dir. tay. tokat. taşık : taşkın. taçık gibi. — Stark verwundet sein. çarçı. — Hengst. pat pat yürümek. tav : hengyam. — Überschwemmt. — Nackt. tatı. kulan kayışı. haric. — Kröte. kumar nevinden bir oyun-ki tasma oyunu derler. taşkun : tugyan. çevre. ihrac etmek. — Äussere Seite. arık. Geschmack. Plandurchdacht. — In Gedanken vertieft sein. taslamak : fuzulu idia etmek. dağınık. — Werfen. — Seite des Behälters. taşırğanmak : hayvan tırnağı eşindürüp kenarından sürtmek. springen. . verkaufen. ispat. ausgiessen. — Wildhuhn-Art. ırmağan. nihayetine irişmek. satmak. — Stahl. taş baka : kaplu bağa. kyase. Geräusch. tasma : çiy kayış. çağ. — Geschenk. taşnu : ayak kabları çıkarılacak mahal. bahadurların başına giydikleri pulatdan sövüt üzre edevati. taslak : çıplak. — Eine Art schlaffer Bogen. | tavuşkan uykusu : endişe ve tefekküre dalmak. — Die unter türkische Herrschaft sich begebenden Völker. cesaret ile kiyam etmek. çevirmek. aşkına kadeh tevavül etmek. — Bach. tasamak : armak. — Vervollständigen. kapunun içeri tarafı. taşmak : tugyan olmak. taşıkmak : pek ziyade mecruh olmak. taşmak. tavşalmak : hasta. tatuk : şahid. cuşan. Wallung. — Rohes Riemen-Leder. — Das vierte Jahr der türkischen Zeitrechnung. Furche. — Platz für Schuhablegen. aktarmak. sich abwetzen. — Gemischt. tavuşkan : tauşan. — Zerstreut. Beweis. aus Stahl verfertigter von Helden getragener Helm. — Den Überschuss zurückgeben. — Abfallen des Pferdehufes. — Streit.tarnav : cedvel. bir şeyin lezzeti.

telpek : külah. temir kazuk : demir kazık. — Trauben-. dilim. ufak dağ. den Gürtel so eigenartig binden. tez. tazkel : ebsem. temuğ : cehennem. verheeren. dass das eine Ende nach einer Seite herunterhängt. Wiese. çayır ve çimenli sulu mahal. taz : hayasız kadın. Übergabe. telkase : iztirab. — Eine Kleiderart. aus Lehm verfertigtes Kinderspiel. temacamış : iztirab. doğru. — Drehen. telgak : bir nevi uruba. — Plündern. — Rehäugig. tamuğ. laufen. grasiger Wiesenplatz. — Auftrag. hoch. — Vor Hitze trocken sein. — Gold. kutb yıldızı. — Zerstören. kleiner Berg. deyirmi. telac : ahu gözlü. — Ein um den Frauenkopf gewundener weisser Turban. or. — Eile. Schaf. tekak : asma ve hiyar ve kabak emsalinin sürdüyü uzun kollar. tekşimiş : selatin huzuruna hediye takdim eylemek. recht. Stotterer. halecan. telak : zahire gömecek mahal. Gewebe. telamak : gasb.oder Lammfellmütze. tekin : alt. Graben. — Huhn. şitab. — Getreidespeicher. Anschwellen der Lippen. — Pfeilspitze. aufbrausender Mensch. unter. tebi : tipi. çabuk. — Verlegenheit. taht. telaş. tekiz : düz. Schnitt. teme : kilid makamında kapunun arkasına konulan ağac. — Theil. — Stumm. — Aus Holz verfertigtes Rad. . tekürme : müdevver. teke : keçi. — Rund. kızıl. — Sattelseite. Ziegenbock. Türkmenenstamm. zeitweilig lassen. längliches Gefäss. tekav : dere suyu. koşmak. telhak : iztirab etmek. fahişe. — Hölle. tekrük : yuvarlak. — Gebirgsziege. — Den Sultanen Geschenke überreichen. iri taneli sık kar. telken : çöpden mâmul bir nevi galtek. roth. — Mütze. schnell. Insel. | tecen-cayı : bir memleket ismi. tebengü : eyerin etrafı ve kenarı. muvakkat brakmak. tehaku (takuğ) : tavuk. bayır. tekrümek : döndürmek. Stück. çevirmek. — Landname. telim : kitâ.tavuşmış : emanet. Polarstern. libas. Anzug. pepe. tecen : dağ keçisi. garet etmek. in Hitze kommen. dokundurma. — Ziege. türkmen aşireti. Luder. arka vermek. tekamiş : tacil. kızgın ve şiddetli adam. — Grade. — Thalwasser. parça. feuchter. — Holzriegel am Stelle des Thürschlosses. — Unten. — Eisenpflock. kuşakı bir tarz-i zarifanede bağlayup bir ucu bir tarafa sallandırmak. temren : ok ucu. | tehaku yılı : sali türkan dayresinin onuncu yılı. — Rund. — Zerstörung. ambar zemini. — Zehntes Jahr der türkischen Zeitrechnung. çocukların çamurdan ettikleri bir nevi lâb dir. — Gürtel. dikizme. oğlak. ada. v. — Schneesturm. Gurkenund Kürbissranken. koyun ve kuzu derisinden kavuk. Schneeflocken fall. uzunce yapılan kab. tel : tepe. teb teb : korkutmak içün ve köpekleri kızdırmak içün mustâmel dir. yüksek. tebsirmek : hararetden kurumak. tektil : kuşak. deyirmi. — Schamloses Weib. teslim. dudakları kabarmak. tela (tala) : altun. ateşlenmek. tekne : kadınların başlarına sardıkları beyaz sarık. — Hügel. — Zum Erschrecken oder zum Bösemachen der Hunde gebräuchlich.

teskeri : eyri. ungrade. — Kresse. Wurzel. tutulup yarım-yarım söylemek. tibengü : eyerin yan tarafı. terçek : perdesiz. kişniş. halka ve ağac. yasak etmek. — Sich bewegen. tete : pepe. şiddetle kızmak. — Sattelgurt. tiben : büyük iyne. — Geräuschvoll fliessendes Wasser. Fluss. termucak : tere otu. çay. — Stotterer. çıplak. tenkal : celb. beden. | tenbelamak : kapunun arkasına tenbe vurmak. terkenmek : genişlenmek. — Im Zorn auf die Erde Schlagen. terk : ham kavun. — Rückentheil des Sattels. terğun : semiz. — Sich hüten. — Sattelseite. — Eine Spielart. terki : eyerin arkası. tenbül : çöp. nefret etmek. Grund. heftig zürnen. unreife Wassermelone. — Eine Zwetschkenart. mübaliga içün mustamel dir. karakuş. — Einladung. fliehen. — Geziemend. ternek : bir nevi hiyar ve tere. tahrik etmek. kumar. püşt. alet. Pappel. amik. davet. — Erweitern. — Rohe Melone. keke. — Ein in der Mitte eines grossen Zeltes angebrachter Teppich. terek (tirek) : servi. weit machen. tengiz : deniz. bol olmak. kök. ağavat iç ağası. wird zur Steigerung (gr. telaş. kirişlemiş def sesi. | tibretmek : yerinden oynatmak. — Verhindern. dolgun. doğru olmayan.) gebraucht. Stütze. — Pferdegeschirr. tevakün : kartal. terkilmek : mani olmak.ten : sesle akar su. kımıldatmak. Trommelton. — Krumm. — Frisches. Ring. — Trommelartiges Geräth. Nadel zum Zeltnähen. iztirab. verbieten. — Eine Gurkenart. terenk : taze solmamış meyve. kançuğa. derya. — Adler. närrisch. zerdali. — Beilstiel. Gestalt. resmi-selamlik ve görünüş tâtil günü. ırmak. voll. nicht vertrocknetes Obst. . kavak. sıkınmak. tentik : deli. tibit : yumuşak tiftik. ohne Schleier. tersan : baltanın sapı. tib : esfel. | terki bağı : kançuğa bağı. tenbe : at takımı. pişmemiş karpuz. — Die See. harem ağası. — Meer. terneve : küçük derya. — Ohne Vorhang. tibrişlik : halacan. tenike : asiya-i vustada ipek destkyahi dir. çadırcı iynesi. tenbük : büyük çadırın ortasına kurulan küçük hayma. terenk : derin. kuvvet vermek. HaremWächter. — Aga der Diener. halb und halb sprechen. — Sehr niedrig. Ruhetage. tetal (tatal) : lağazın bir nevi. halka. terme : dağlarda toplanup kalarak güçen ve teraküm etmiş berf. — Schafschwanz. 'tik-tik' gibi. — An der Thüre ein Schloss anbringen. tesme : bir nevi lâb. — Tief. — Cypresse. — Im Gebirge angesammelter Schnee. — Verrückt. 'tütle' dahi derler. kräftigen. — Fett. tentekel : bir nevi erik. — Verlegenheit. — Räthselart. tibrek : dümbek gibi bir alet dir. tibremek : muhtarik olmak. divane. terkemek : ictinab etmek. erregen. Festtage. nackt. temel. — Eine Art Ziegenwolle. — Seidenwerkstatte in Mittelasien. bir nevi keçinin yünü. kayış. budala. terzik : koyun kuyruğu. Koriander. tevaşi : hadem ağası. — Von der Stelle bewegen. tibraçlamak : hiddetten yere vurmak. çuvaldız. — Grosse Nadel. Riemen. yaşmaksız.

tigiş : dövüş. — Mühle. hatunların ziynet içün düyünlerde yüzlerine yapışdırdıkları pul. mesavi. mesel. etraf. casus. Ende. — Rollen. tikis : düz. budala. tebdil etmek. — Zunge. — Ziegenbock. tike : teke. yetişdirmek. Spion. tiklemek : dikmek. wie. Pferdespur. Versammlung. — Sammeln. — Kalpak aus Schaf-. Kreis. rica. — Wünschen. tikürmek : çevirmek. — Stille. manend. tıkmak : zor ile sokmak. tikmek : dikmek. — Rund. | tilbelik : divanelik. Ende. — Junges Kameel. Geräth zum Stopfen. — Rebe. — Grade sein. alet-i katie. soviel. See. — Umsonst. | tilemek : arzu etmek. — Drehen. häufen. scharfes Geräth. arzu. grade. nihayet. | tige tige : parça parça. | tilci : haberci. Graben. — Glatt. tekerlik. dilim dilim. — Berichterstatter. — Rund. dilim. — Aus Leder geschnittene dünne Peitsche. dar. düz. — Zerstreuen. muharebe. gibi. — Wahnsinn. boğaz. tikir : müdevver. wälzen. derya. — Stück. muhit. | tilberemek : divaneleşmek. Kampf. tilik : eser. Sprache. erreichen. biraz. harman etmek. divane. iplik. tiyit : perakende etmek. — Näher. | tıkılış : sokuluş. tikizmek : dokunmak. — Rad. tık. tik (dik) : edat-i şebih dir. dolaşmak. tigiz : deniz. Schnitt.tige : parça. paydar olmak. cemiyet. — Nähen. nihayet. cem etmek. — Verändern. üzüm ağacı. gouga. rekz etmek. Strich. yol. tikişmek : deyişmek. — Wahnsinnig. kalfak. sevda. yerleşdirmek. | tilev : taleb. top. til : dil. tikeleşmek : rast olmak. tığa : tabya. tiler (tilek) : taleb. Krieg. Weinstock. — Rad. — Irrsinnig werden. verlangen. tesadüf. tikiş : dib. isabet etmek. — Bis. | tikrenmek : etrafını çevirmek. geçid. arzu. zir. — Schlägerei. schmal. yuvarlak. tik : doğru. kugelig. — Schanze. — Grund. tikre : devre. yetişmek. tigşilmek : toplamak. perişan eylemek. tıkacak alet. — Ansässig sein. Weg. — Berühren. iz. devr ettirmek. boydaş. kahraman. tilig : koyun ve kuzu. unterbringen. grade.und Schnittweise. çukur. tikdi : keçe ve bulgardan mâmul çizme. itik. kesilmiş. — Durchlöchert. — Einstecken. tikrü : kadar. vertauschen. nişane. pflanzen. Umgebung. lisan. tikek : asma budakları. tel. — Ähnlich. Leidenschaft. — Kreis. den Frauen bei Hochzeiten als Schmuck an die Stirne geklebtes Geldstuck. gleich. — Anlangen. — Wunsch. tikerçek : tekerlik. närrisch. tilkürmek : bir yerde kaim. keçi erkeyi. tahvil eylemek. tikin : bedava. Faden. olmiktar. toklu derisinden külah. tikirmen : deyirmen. durchschnitten. dar. ein wenig. ähnlich. | tiküci : dikici. Kamerad. erreichen. tilimğac : bir dilimcik. devre. — Meer. tığrık : küçük. | tik turmak : rahat ve sakit durmak. çevirmek. — Mit Gewalt hineinstopfen. atın izi. Pass. Rad. in sol cher Menge. taht. Held. — Das Hineinstecken. doğru. — Aus Juchtenleder verfertigte Stiefel. tiknid : deriden kesilmiş ince kırbaç. enge. | tikirlek : tekerlik. . — Wunsch. halka. — Stück. — Klein. — Ein Schnittchen. — Spur. olkadar. tikirim : deyirmi. Verlangen. Zeichen. | tikirlemek : yuvarlamak. temenna. istemek. — Grade. uc. rast. dauernd wohnen. — Drehen. tilbe : deli. tilin : delinmiş. tilak : devenin yaurusu. cenk. herumirren. Lammoder Widderfell verfertigt. tikü : vasil olmak. Durchgang. ruhig bleiben.

bir nevi gemi. tinglamak : dinlemek. Schöpfer. tinmağur : bikararlık. rikab. çift ve beraber eylemek. — Schwester. — Sich herumschlagen. hudayi. beraber. iş. tingmek : çekmek. refik. — Mitleidig. bilay olmak. — Gottheit. Paar. ölçü. tınık : sakin. . tingü : üzengi. — . sağ selam. — Ziehen. istirahat etmek. sarhoş. — Ein an den Boden gebundener Gegenstand. timsi tib : öyle-mi. — Gesellschafter. — Ruhen. — Nasenspitze. tinglayı : burnun ucu. — Sich stark stützen. — Stoss. — Loch.) : kavi dayamak. tinktaşmak : beraber taksim. — Unruhig. tilmağ : dilmek. kımıldanmak. müsavi. — Gleich machen. timen : çuvaldız. tilmürmek : ümid ve hasretle bakmak. tinkeşturmak : deyiştirmek. gamsız. Stamm. — Eine Schiffart. | tipmek : tepmek. tipenkelenmek : tepelenmek. katra katra. tire : şube. Platz zum Aufsteigen. Sprachkundiger. kabile. abla. sorgenlos. gleich machen. ting : denk.Ähnlich. theilen. — Beiname der Seldschuken-Ahnen. — Sacknähnadel. tim tim : damla damla. — Zusammen. mukavemet etmek. | tingrilik : ilahiyet. der mit demselben zusammen verkauft wird. tingri : tanrı. tinglemek : denk etmek. bir düzü olmasına çalışmak. tinc : dinc. mevla. — Rein. — Zerstückeln. sich hin und her wiegen. timarğu : sahib-i merhamet. ruhig. timur baş : bir yere merbut eşya dir ki hane ve erazi ile beraber satılır. ähnlich. sallanmak. ayak ile vurma. tirbenmek : tibretmek. — Messen. tinğu : aram. binek yeri. gehorchen. Pferdestoss mit dem Hinterfusse. — Hoffnungsvoll schauen. — Tod durch Pferdestoss. — Abtheilung. teyze. — Mastbaum. kerngesund. zusammenpaaren. beraber. tınmak : denmek. | tipük : tepme. hayvan ard ayak ile urmak. rahatlandırmak. pencere. messen. | tınıklamak : lekkesiz. Fenster. dövünmek. Stoss mit dem Fusse. betrunken. tinkalmak : denk. — Steigbügel. lisan ehli. kesmek. tinterkelemek : ayağı kayup yere paldır-küldür düşmek. Tante. — Gleich sein. | tirek : direk. — Herrin. roth. in Schnitte zerlegen. — Gott. grader Baum. tir : hemşire. büyük hatun. — Gleichheit. müsavi olmak. tiperlik : peygirlerin doynak ile tepelenmiş yer. denk etmek. — Tropfenweise. Unbeständigkeit. tingşamak : muşabih. yezdan. rahat. — Ausgleitend zur Erde fallen. — Hören. düz ağac. su yolu. dunkel. — Übersetzer. — Kanal. tire. para etmek. öyle deyil-mi. çift. ölçmek. ältere Schwester. — Stossen.tilmac : tercüman. zusammen. aramsız. | tinktaşturmak : yoksan. kaim. Wasserweg. dilim dilim etmek. | tındurmak : teskin etmek. — Fleckenlos. — Ruhig. karib etmek. yatık. | tingtaş : arkadaş. tireci : lağm. sakin. tiramak (tiremek Z. — Sich bewegen. — Ruhen. kızkardaş. timil : mavuna. — Verändern. al. tirem : hanım efendi. kulak vermek. saf. sakin olmak. — Nicht wahr? timur balık : selcukların cidlerinin lakabı. — Beruhigen. tilük : delik. mackellos sein. Gebieterin.

Edelstein. yavru. — Heftigkeit. tirliğ : kazganı bulayacak alet. tişmek : delmek. kiçik. — Zahnbürste. tiş : diş. — Anschwellen der Wolle und des Leines. — Draussen. — Loch. | tişük : delik. stecken. — Schmuck. versenken. tiz : tez. — Lebendigkeit. tez endaz adam. tirim : başak. sertlik. tersine. — Bruder.) : çengel takup çekmek. — Tief. — Reihenweis hintereinander gehen. batmak. — Grasname. ordnen. sokmak. — Flink. Hosenart. Zorn. | tişad : dişler. toban (toman) : başı aşağı. tive : deve. ahretrik. Umgebung. — Vorhang. tişkeri (tiskeri) : devrilmiş. Versammlung. zikiymet taş. — Durchbohren. tiring : derin. lebendig machen. tırnakla yapışmak. sokulmak. — Zügel. tizginmek : nefret ve istikrah etmek. — Sammler. Grasschneider. — Geschwind. jetzt. — Zahnfarbe der Frauen in Mittelasien. Stärke.tirik : diri. teskinmek. titmek : didik didik etmek. harir. beschwichtigen. — Zähne. — Taffet und Tuchart. tirküzmek : canlatmak. — Kind. tırık : bir gyah ismi dir. zorba. — Sattelriemen. kardaş. | tişlemek : ısırmak. tirmek : toplamak. cem etmek. — Sich ekeln. tiş hali : asiya-i vustada kadınların dişlarıne koydukları boya ve renk. — Kopfspitze. hareket. tarumar. Bewegung. — Sammeln. titi : tavukları çağırmak içün mustâmel dir. Schwester. yün ve keteni kabartmak. Junges. — Beleben. dargınlık. kefgir gibi. canlı. ısıtma. | tizlik : aceleten. — Durcheinander. — Brüderlichkeit. stark. bir nevi don. etraf. tirletme : bir nevi hastalık-dır. rah. — Beschleunigen. | tivrelmek : burmak. diriltmek. — Eine Art Krankheit. gekocht. Seide. şikaf. — Mühlstein: Umgebung. sich hineinstecken. Weg. tişkarı : dışarı. — Kameelenreihe. canlı. — Umgekehrt. ihate. die Baumwolle vom Samen befreien. — Kasselgeräth zum Umrühren. toğız : çocuk. kuvvetli. tirkemek : sual etmek. titrak : başın zürvesi. Seiher. tit u pit : darma-dağın. sert. soykuş. sofort. tivare : perde. çergi. pamuku tohumundan ayırmak. diş ile tutmak. mit den Zahnen packen. tivürük : deyirmen taşı. çabuk. toğğan : birader. tirkeşmek : katar katar yekdigerinin akibince gelmek. | tırmaşmak : yükseye sarılup çıkmak. | titiklik : hiddet. — Umgekehrt. | tiş sürgü : misvak. | tirikley : hayatlı. şikaf etmek. — Aehre. karma-karış. serbest. Fieber. resm. pişmiş. tirkek : eyer keçesi. tirmemek (tırmamak Z. titik : cüst. — Beseelt. birbirinin ardınca gitmek. muhit. Gewalt. | toğğanlığ : hakk-i ahvet. — Kameel. stark. tivramak : dikmek. — Stechen. kem. | tirimci : toplayıcı. hemşire. yol. | tiriklik : dirilik. direyi yerine vaz etmek. şimdi. Gesetz. . Graben. — Lebend. hayatlık. sich mit den Krallen anhangen. ucu. — Beissen. titragüci : arusın başına geydikleri tac mesellü müzeyyen çığa. — Fragen. tizgin : inan. verkehrt. Öffnung. kanun. amik. — Schnell. — Mit Haken ziehen. tirma : bir nevi canfes ve kumaş. — Hineinsenken. — Gebräuchlich zum Ruf der Hühner. dizmek. ot biçici. tirelecek eşya. içine batırmak. beçe. cemât. Zelt. in Gänsemarsch gehen. | tizlemek : tezlemek. — Ein auf das Haupt der Braut aufgesetzter kronenartiger Federbusch. den Mastbaum auf seinen Platz geben. çukur. — Zahn. istical etmek. tizkek : bir saf devenin sıraları. — In die Höhe steigen. kavi. titenk : mücevher.

— Ruhe. | tolğanmas : dolaşmaz. tolğandurmak : dolaştırmak. tonkrağu : çıngırak. — Nackt machen. | tonban : bol ve geniş. grosse Kälte fühlen. | tolun ay : dolgun ay. tolğamak : etrafına sarmak. ihate etmek. toykuş : ku. Stoff. — Umgeben. — Vergleichungsendung. — Truppen-Bey. toy : düyün. — Hochzeit. warten lassen. — Im Hinterhalt liegender Soldat. hınzır. — Schwein: Stammname. Festmahl veranstalten. Anzug. — Voll. — Aufbewahren. | tonguz balığı : delfin. — Leiden. libas. peykansiz. buz. — Voll. köle. — Sohn. dessen Ende nicht aus Eisen besteht. nesc. hakim-i belede. Sclave. tolğaş : bükülüm. tolğama : pusuya yatan asker. | tolğaşmak : dolaşmak. abdeste. esbab. çevirmek. müşir. sarımtol. — Herumirren. sünnet cemiyeti. toka : eşya. — Welle. | tolulmak : dolunmak. — Taucher. gulam. devirme. — Stadtrichter. tonamak : çıplak ve uryan etmek. — Delphin.toğlı : toklu. kuzu. Gäste beherbergen. at kolanı. kısa iç donu. bir aşiret ismi. — Weite und breite Unterhose. tonguz : domuz. sert. tolkamak : derd. — Traurig in der Ecke sitzen. çuçka. Kleid. — Erfroren. türkische Zeitrechnung. kumaş. konguz. tonçe : ibrik. çevirilmez. Station. | tonluk : libaslık. | tolkanmak : derd ve elemden piçide olmak. toktamak : saklamak. tokmar : ucu demirden yapılmayan ok. toksabay : alay beyi. Hoffnungslos sein. ibn. ala komak. buzlanmış. stark. — Krug. dönmez. — Gefäss zum Kaltstellen des Wassers. — Schwan. umidsiz olmak. toktavul (toksavul) : mustahfiz. Füllen. kumğan. — Voll. ekşimtol. tomuşmak : bir köşede mükedder oturmak. tomuzğan : tonguzlan. uruba. — Widder. — Voll sein. | tonglamak : donmak. toktaş : rahat. tokamak : dokumak. — Käfer. domuzgan. — Hochzeit halten. — Glocke. — Umdrehen. keder çekmek. soğuk. müsafire konuk vermek. karamtol. — Erfrieren. tolun : memlu. tongmak : donmak. — Plunderhose. sorgen. Yunus balığı. — Fusslappen. Keule. — Drehung. bekletmek. ak kaz. — Vom Schmerz gequält werden. Eis. konğrak. Lamm. — Sich ausruhen. — Pfeil. — Frieren. sal-i türkan dairesinin onikincisi. — Dreht sich nicht um. | tolu : dolu. toğmahan : veled. ziyafet yedirmek. — Krümmung. tonk : suyu soğuk edici surahi. ziyade üşümek. toklamak : tokmak. menzil. gürz. . tongulmak : mükedder olmak. ohne Spitze. Beschneidungsfest. taşkınlık. tol : muşabehet içün ilhak olunur p. tola : dolu. Überschwemmung. — Weben. Rangstufe in Mittelasien. Kanne. — Bekleidung. tomucı : dalgıç. donuzlan. gavvas. — Kleidungsstücke. — Schlägel. tolmak : dolmak. tolak : tozluk. asiya-i vustada bir rütbe. — Vollmond. tonglak : donuk. — Traurig sein. — Gefüllt werden. tolunmak : istirahat etmek. ton : don. | tolğamay : çevirme. memlu. tolkum : dalğa. | toylamak : toy ve düyün etmek. kühl. Klingel.

drehen. topulmak : düşmenin üzerine hücum etmek. — Rund. gedreht werden. âşik. — Pferd mit weissem Fleck an der Stirne (Blass). klein. — Bund. — Rollen. lenk. kemale ermemiş genç hayvan ve bala. beyzade. — Auf den Feind losstürmen. — Verbinden. bozau ve sığır yaurusu. — Dünnes Bohr. tökellemek : tefakküd etmek. topulğa (dobulğa) : kamçı destesi yapılan ağac. hitam olmak. kamu. şahbender. zişeref. — Junges Kind. — Vollständig sein. — Adelig. | tögülmek : têküd etmek. topçimiş : tedbir. Alles. | tökeniş : hitam. kırmızıye mail sert bir ağac dir. danişmend. | tökel : teftiş. — Stammname. — Fertig werden. — Kurz. kadeh. aksak. auf den Kopf der Helden gesetzte Mütze. topak : yuvarlak. Vorsicht. küçük. topal. Staubwirbel. torlak : sakalsız. bahadurların başlarına geydikleri külah. topçak : semiz at. Weg versperren. bis zum Morgen sitzen. | top-tolu : dop-dolu. Abschaum. tonpuz : ince kamış. — Das Ganze. | tökelili : cümle. tögmek : bağlamak. toskavul : karaul. — Ganz. übereinkommen. Kanne. tozmak : eskimek. töger taşı : çağıl taşı. tozğak : bir aşiret ismi. ergreifen. şehzadelere mahsus unvan. — Sohn des Chan. hügelig. beendigen. kugelig. Ende. . tonmak : karanlılaşmak. âdet. mukavemet emek. — Ganz voll. tombalak. kötel. — Tasse. müdevver.tonlamak : geceyi geçirmek. yolunu sed etmek. topurçak : topçak at. kütah. iade etmek. junger Ochs. rastlanmak. junger Mann. — Schneegestöber. top-doğri : dob-doğru. kanun. çanak. — Wachsoldat. — Kieselstein. muayene. tönktermek : avdet. toparlan : tane. topraklı buran. topa (töpe) : müdevver. ağ. — Ganz grade. — Schöner Pferd. — Netz. dos-doğru. alt werden. krumm. — Sturm ohne Regen. kapamak. tömengi : her şeyin aşağısı ve uzağı. Sturm. dolak. — Sich begegnen. toparlak. töker : pişanesinde beyaz bir nişanesi olan at. — Die Nacht durchwachen. yuvarlamak. Glas. hemeki. — Zurückwenden. tor : şebeke şeyler. buran. vornehm. töpü : kar furtunası. Gefass. sahib-i haslet. röthliches Holz. — Nachfragen. topurlamak : toparlamak. delikanlı. ibrik. — Fettes Pferd. tönkerılmak : tersine çevrilmek. Kalb. | tökenilmek : bitmek. sabaha kadar oturmak. esfel ve ednasi. — Feuerherd des Bades. — Rund. — Falle legen. — Holz woraus Knutenstiele gemacht werden. karar etmek. toşkan : hamamın ateşhanesi. yumağ etmek. töle : kısa. — Bartlos. cümle. tosluk : zadekyan. Gebrauch. — Verfinstern. toratura : hanzade. den Königssohn gebührender Titel. topalak : toparlak. — Binden. — Rath. widerstehen. — Abhub eines yeden Dinges. çevirmek. Gesetz. topuk. furtuna. torlamak : tor ve ağ atmak. Untersuchung. — Ende. — Veraltet. — Warten. tostoğan : kyase. Sturm. — Wolle. — Zurückkehren. töpek : yün. topalank : yağmursuz buran. payan. tökelmek : temam olmak. rollen. tiftik. nicht erwachsenes Thier oder Kind. toşlanmak : tesadüf etmek. Tugendheld. jung. fersude olmak. Sänger. köheylan. döndürülmek. büsbütün. ihtiyat. tosmak : beklemek. yuvarlamak. genç. bitirmek.

tufuk : yumru. — Falkenähnlicher Jagdvogel. tuğduy : bir nevi kuş-dur. — Weisser Falke. yüzük. Berg. necabet. tez. tuğay : orman. — Klaue. dolanık. drei Bedeutungen hat. tuka : rabt edecek kavi bağ. dört aded. tuymağur : daymi ac. tuynak : tırnak. yumalak. — Rossschweifträger. mübarek. Storch. tukulğa : peygir örtüsü. dokuz libas. — Art Jagdvogel. — Schanze. Grund. tuyulga : kamçı ucu. sancakdar. Fussring des Ringers. nahun. tulan : odun. in der ein Wort zwei. — Schnell. dilber. pehlivanların ayak doladırması. tukaç : bir nevi ekmek. | törta : dördü. tuyuk : duyulmuş. tukuztun : bir ağac ismi dir. tuyğun : tuykar. esbab odası. rahatlandırmak. — Pferdedecke. — Starke Bande. Dichtungsart. — Alle vier. — Immer hungrig. | törtlasi : dördü-de. das Thier ruhen lassen. tözken : çabuk. bozuk hava. tuhtamak : durup dinlenmek. Hügel. — Die beiden Schläfen. — Stammname. tuyğarmak : doyurmak. — Knutenspitze. schnell satt werdender Mensch. cins. tuğur : hayme. tuğan : ötlegü denilen bir nevi şikyar kuşu. çabuk doyar adam. Zeltkuppel. — Vogelart. balkan. bir kabile ismi dir. tukal : ortaklarından küçük. — Zelt. Ring. çayır kuşu. alaçık. ak tuygan. verachtete Frau. — Grüne Vogelart. neun Kleider. kugelig. gesegnet. törtav : dörder. — Siegel. hakir tutulan hatun. — Beute. — Sattel. tözkü : mühür. tuyulmak : meydana çıkmak. Fähnrich. — Vornehmheit. tuğank : bir nevi şikyar kuşu. âşik ve mâşuk. — Rundes Ding. — Junger Ochs. Stammname. | tört ulus : bir kabile ismi. — Wald.törtan : kürek. etam etmek. tözen : tosun. — Lerche. Liebling. — Brotart. schlechtes Wetter. ledig gebliebenes Frauenzimmer. bir nevi eşar dir. — Rund. tuğanak : palanka. — Vortreten. — Alle vier. — Zu vieren. halka. tuğalak : toparlak. zadekyan. tepe. asiya-i vustada bir rütbe dir. speisen. | tuhtamış : paydar. tukum : semer. — Ruhen. sevgili. tutkac. hayvanı durdurmak. — Holz. werthvoll. kocasız kalmış hatun. — Bekannt geworden. | tuğacı : tuğdar. tuyumluk : ganimet. — Gut anessen lassen. duyulmak. tuğank. — Schaufel. topşey. tuğdak : yeşil abi rengde bir nevi kuş-dur. turğay. töşek-hane : sandık odası. deyerli. — Truppenbev. çaylak. topalak. tuyğar : turağay. — Wittwe. tuğarmak : duyurmak. bir lafz ile iki üç mânâya delalet eder. Rangstufe in Mittelasien. tuyğur : tok. çadir. — Kleiner als das mittlere. Ring. Knotenende der Knute. junger Ochs oder Lamm. tucar : bulut. at pelasi. . — Wolke. mahbub. matem. tuğdarların büyükleri. tuğdak. temel. Geliebte. adelig. tuluğum : pişanenin iki tarafı. sığır ve kuzu yaurusu. kırbacın bağlanmış başı. vier Stück. tul : dul. martin kuşu. soy. — Baumname. — Kleiderzimmer. güzel evlada denir. çenkel. — Beunruhigen. Verliebte. Rasse. tuğluşluk (tuğuşluk) : kerim. tuğbeyi : alay beyi. herumirrend. haymenin kubbesi. — Satt. — Beständig.

forttreiben. güç. gece pasbanı. Vorhang. zahmet. Festungsmauer. 'turğay' dahi derler. bâz kuşların yumru eyri ğağası. — Seide. Falle. güzel. — Zustande kommen. — Schwelle. Goldstück der persischen Schahs. perde. turkan : kıvırık. turalık : efendilik. — Allesammt. efkyare varmak. ärger. mit dem Messer zerstückeln. mucadele. Waffe. turluk : keder. Name des Vaters des Timur. Lippe. Krankheit. turğun : sakin. Thor. Ermüdung. küçük akar su. — Schnabel.Grasart. iztirab. wohnen. Kopfbedeckung der Mädchen. hisar. kıymak. turğamış : dur etmek. Frau. Burg.und Tuchart. Nachtwächter. zikiymet kumaş. — Fussschelle der Gefangenen. turğunk : bir nevi çayır ve çimen kuşu. hal. — Tauchen. — Sperling. tabya. der laut Betende während der Fürst zu Pferde steigt. — Streit. turlık : işik. turmucak : bir nevi ekşi sahrayi ot-dur. turğamak : doğramak. — Ruhig. Platz. Stammname. tunktar : seferde hükümdarın otağ ve haymesinin muhafizi. tulunmak : batmak. dudak. — Geflochten. — Fluss. Burg. mevki. schön. meydana gelmek. — Gebirg in Turkestan. zierlich. burun.tuluk : dolu. — Grosser Wiesenvogel. tur : yokarı. — Voll. sükyunet. durgun. kostbarer Stoff. kugelig. kapu. turkurka : siper. tuzak. schön. tam ve bütün. dam. kırba. amir ata suar olduğu anda avaz bulend ile dua edici. harirden mâmul. turği : serçe. pıçak ile pare pare etmek. — Hinauf. tuman : onbin. toparlak. Fahne. Beschäftigung. dargınlık. veli-ahd. bekçi. — Falke. tumağa : şahin. — Unruhe. iş. kiyafetli. sebeb. şuğl. turluğ (turluk) : her cins. vollständig. — Schutz. tummak : dalmak. kuşların başındaki tac. hervorkommen. ibtida meydana gelen. türlü. Bach. — Gut. — Zerschneiden. — Flachsart. — Allerlei. Verwirrung. Schlauch. illet. gegenüber. turğalan : halecan. turma (törme) : bir nevi zikiymet şal ve kumaş. — Sich aufhalten. nucum gurub etmek. sancak. aus Seide verfertigt. hanım. turğay : bir nevi büyük çayır kuşu. elem. turğu : harir. — Rund. renc. kaza. bir aşiret ismi. tunğuc : ilk doğan evlad. çay. Herrin. — Sinken. sakit. biçmek. tumak : ırmak. Timurun pederi ismi. güzel. — Erstgeborenes Kind. . tumbalak : yuvarlak. turğuzmak : ikamet etmek. turğanı birle : cümle. kızların başlarına giydikleri kalpak. dağlık. — Zeltwächter der Fürsten im Kriege. Fürstensohn. — Eine sauere Wüsten . turka : bir nevi keten dir. — Entfernen. Iran şahlarının bir nevi altun ve sike ve rütbesi dir. turamak : toplanup vücud bulmak. bekçi. Stammname. Kreis. burc. tur : eyi. nachdenken. tumruk : mahbusların ayaklarına urulan köstek ve bend. turkan hatun gibi. silah. Untergang des Sternes. — Art Wiesenvogel. turan : türkistan dağlığı. karşu. — Zehntausend. tumşuğ : tomşuk. Ursache. sürmek. — Herrschaft. Thronerbe. — Eine kostbare Shawl. bıyım. yakışıklı. ständig Wohnender. şehzadelik. turğak : gice karağulu. Gezank. hepsi. halacan. Kopfhaube der Vögel. — Sorge. kale dıvarı. tulum : gouga. usfur. bir kabile ismi dir. der krumme Schnabel mancher Vögel. — Nachtwächter.

tüfkürmek : tükürmek. — Dahinterkommen. bewölktes Wetter. bendi. füllenähnlich. — Schlauch zur Kumisbereitung. fitil. — Feuer machen. — Blau.tursuk : deruninde kımız yapdıkları meşk. 'oğuş' dahi denir. vornehm umgehen. unaşı. — Fessel. tutğak : vaz-i haml ederken derde giriftar olmak. necib. mükedder. tuşancil : paybend. tutağan : ısırıcı. dudu. ay ve güneş tutulması. emanet. — Mass von vier Fingerbreite. taşsız. bend-u best etmek. steinlos. kırba. klebendes Kraut. — In der Bedeutung 'ist'. — Das Bedecktwerden der Sonne und des Mondes. yapışık ot. dest. — Erwischt werden. — Angehäuft. bitişik. ausführen. | tutaşmak : ateş eşyayi tutup parlatmak. tutka : avuc. tuyağ. kapıcı hayvan. arşunlamak. çokluk. — Mit der Handfläche messen. 'biye' dahi derler. durur. tüyek : yük. — Ausspucken. . tutmac : rişte aşı. rugen. tuvun : henuz doğmamış kısrak. söz tutturmak. Butter. — Schleier. tutaş : merbut. ele geçmek. tuturğan : birinc. Grossmutter. — Bürge. — Eine Liederart. tutuşturmak : ateşi yakmak içün istimal olunan haşak. Hand. — Um das Zelt gezogener Filz. tutak : rehin. rast edici. — Das Speisen. tusun : yağ. turum : iki yaşında-ki deve yaurusu. — Zweijähriges Kameel. — Erwischt werden. traurig. — Noch nicht geworfenes Füllen. binden. tuturğun : perde. teyze. — Schlucht. boğaz. tuzâk. tuvağ : perde. dört parmak bir tutam dir. toplanmış. — Altere Schwester. tuşak : tuzak. tutlukmak : tutğun söylemek. nicht. — Vorhang. tuşluk : tuş vakti. tutkar : cem. — Fleckenlos. tulum. bokau. messen. turur : 'dir' mânâsına dir. bar. — Nein. — Durch Wiesenweide fett gewordenes Füllen. bulut hava. mavi. tutsak : esir. Griff. tutam. becermek. yığın. tuvurluğ : haymenin etrafına çekilen nemed. tutalamak : yolunu bulmak. edel. tügül : deyil. taylak. | tutam : tutacak yer. rein. — Sclave. muhatereli derbend ve tarik. tutğun : giriftar. tutki : yeşil. koşuk. reissendes Thier. — Last. kibrit. Menge. — Nudelspeise. — Schlinge. ateş almak. Schlinge. Mutter. — Verbunden. ele geçirmek. tuti : nine. tutağlaşmak : tutuşmak. tübye : çayırlarda otlayarak semirmiş kısrak. turun : hafid. — Grade machender. dere yol. — Enkel. — Schleim. gefährlicher Pass oder Weg. itibar muamele etmek. Fruhstücks-Essen. tay. tüfürcük : tüfkürük. — Zum Feuermachen gebräuchlicher Schwamm und Feuerstein. şarki. turuk : bilekke. — Speichel. boğa. tutamlamak : avuc ile ölçmek. valedinin ve pederin anası. — Messing. — Von Geburtswehen überwältigt werden. — Staubiger Platz. tutkaul : geçid. Mehlspeise. kav. schmaler Weg. musaffa. mader. Tante. — Faust. tuzank : tozlu mahal. tuzağac : düz edici. — Bissiges. — Fett. kabl ez-zahar. tuşuk : bir nevi türkü. | tüfki : tükürük.

— Aufladen. — Mittagszeit. tülük : tazminat. — Mütze. türşe : bir nevi mikyas. Koth. Brust. albastı. — Gestern. ziyade etmek. ungrade. — Bauchöffnung des Zeltes. fersenk. sine. tüküz (tekiz) : bütün. wegen. Geist. Viertel (Stadt). Dämon (bei Wöchnerinnen). Gattung. tüynek : nimres kavun ve karpuz. duhan. türmek : kıvırup devşirmek. gözgü. — Menge. kuşlar mevsiminde tüy dökmek. çamur. — Eine Art Messinstrument. — Alles. kyafe. gul. bezahlt. — Trommel. Mittagszeit. alabucı. tüken : dağ. tütsi : duman. — Reiskorn. — Entschädigung. tamam. tülek : tazmin. kabr. — Nebel. — Stotterer. tüşşü : gusulhane. — Herunterlassen. tümmek : doldurmak. meclis. tünbek : dünbelek. — Nacht. — Krumm. tümpek : eyri büyru. cin. damdan açılmış delik ve aydın düşecek mahal. tülemiş : tazmin. tüki : birinc. düz ve doğru olmayan. — Friedhof. — Waschzimmer. ödemiş. Abend. verbinden. | tüketaş : kabr taşı. tümenmek (tumanmak Z. karşılık. — Fee. — Verschieden. — Melodie des Refrains. cerime. — Fuchs. Rauch. — Durchstochen werden. ara-sıra. tülemek : çıplak olmak. tüşkürmek : indirmek. tülüküm (hey tülüm) : şarki ve türkülerin ahirinde nakaratın okuduğu makam ve terennüm. tülmeçi : tellal. — Halbreife Melone. tüşlenmek : töş vaktında biraz istirahat etmek. — Berg. vakti zuhr. katlamak. cemiyet. sançılmak. Verbrechen. türlük : türlü. — Rast während des Speisens. Kopfbedeckung. türti : çökelik. — Zudecken. alude. — Durch Mausern neu befiederter Vogel. — Sammeln. — Mit der Hand oder Geräth stechen. tütün. | türtülmek : tahrik olunmak. frühstücken. — Dachöffnung des Zeltes. Meile. semt. — Fenster. tünlük : galebelik. Schmutz. vermehren. belasten. levha. dolay. tülkü : tilki. tün : gece. tavan. hie und da. tüşüre tüşüre : bâzi-bâzi. türtüb : toplanılacak mahal. tümlük : çadırın başında-ki açıklık. tüyenk : pencere. wickeln. bar etmek. tükremek : kapamak. — Spiegel. tülek : tüyünü dökmüş ve yeni tüy çıkarmış olan hayvan ve kuş. Zuflucht. — Nackt sein.und Lichtöffnung. göyüs. — Antwort. Grab. Dach. Verbrechen. tüngür : peri. — Reich werden. taraf. davul. Alles. . — Vermittler. tüş vakti. tüş : yan.) : zengin olmak. türbe. — Versammlungsplatz. tüli : ayne. — Ganz. tütüle. umacı. kursak. gusul teknesi. muhbir. — Grabstein. türtmek : el ve alet ile sancmak. — Dann und wann. kelle puş. mausern. akşam. tüley (tolay) : cem. — Einfügung. — Seite. top. cins. — Bodensatz. — Anfüllen. tülek. tünglük : hayme başı tarafında dumanı harca çekmek üzre açılan delik.tüyemek : yükletmek. çökündü. sarmak. | tüne gün : geçen gün. yığın. tüpi : külah. tütak : peltek. tüke : mezar. vollständig. tüşcilik : caştkyah. Versammlung.

zınkıl : güzel çıkan. manzume bir şey okumak. verce : ısıtma. ruh. zelk : ateş paresi. Volkslied. kadınların alt ricl yerine kullandıkları alet. zireg : cusen. — Am Dache angebrachte Säulen oder Holzstücke. tüzük : tertibli. kül olmuş od. bir nevi kaya başı. Lied singen. — Sieden. schön V vah veh : vah ve ah mânâsına dir. şehd. mani. bahadurların muharebede geydikleri esbab. yolunda. — Funke. Fussgeräth der Frauen. açık taş. — Falkenart. — Leitersprossen. hima illeti. inad etmek. oyuncak. doğru. Windhund. vese : tavana vaz olunan ufak direkler gibi. Geist. zengü : nerdüban. — Geordnet. — Rosenart. bir yüzü tüylü hali ve kilim. Z zaçe : pupa. kaş boyası. nuşadir. — Sesamartiges fettes Gras. — Geräusch beim Bettmachen. 'vak vak' rufen. avret. têsüf içün mustâmel dir. kız bübekleri. ordnen. zıbık : gerdeni ve boyu kısa olan insan. — Seele. Karagözpuppen. karagöz resimleri. sabr eylemek. kaynamak. tertib. wahr. tazı. kurz. zıbıkcı : musahaka eyleyen kadın. yırtıcı kuş. aşiklik ile türkü çağırmak. yumulak. zemruk : bir nevi mantar dir. (?) bir nevü gül ismi. zanbuluk : yatak vurulurken çıkan seda. zag : tuza şebih bir maden dir. zulan : tatlı. vesme : kaş rengi. — Pilzart. rast. — Salzähnliches Erz. — Fieber. — Bei heitern Anlassen gebräuchlich. Ammoniak. Leben. titreme. süllem. zace : vaz-i haml. Schmerz. — Aushalten. türkü. — Gerade. sahih. muntazam. — Kette. zık : can. — Leiter. — Eifriger Mensch. zağbus : bir nevi doğan ismi dir. zur Asche gewordenes Feuer. zingil : gayur adam. zulum : zencir. — Kurzhalsiger Mensch. — Ausdruck des Bedauerns. — Frau. — Haariger Teppich. aralarına konulan kısa ağac pareleri. zağar : av köpeyi. — Honigseim. — Kriegskleider der Helden. kısa. bend. Weib. Spiel. Gedicht lesen. — Augenbrauenfarbe. bağ. tüzlenmek : tehammül etmek. Mädchenpuppen. gayur. | tüzetmek : tâmir. versaki : bir tatar aşireti dir. — Jagdhund. zaife : kadın. — Verbessern. dulden. zine : merdüven ayakları.tüz : düz. derd ağrık. karı. — Schön. — Tatarenstamm. kaldırmak. — Lied. | tüzek : doğru. güzel. — Gerade. vak vak etmek. . vakir vakir : fakir fakir kanımak caş etmek. doğru etmek. varsakı : koşuk. trotzen. şarki. beyhude ses çıkarmak. — Puppe. zilfet : hengyam-i şadmanide halhala ve gürültüye itlak olunur. ziğir : sesam kabilinden yağlı bir giyah ismi dir. hayat. şahin. Raubvogel. Bande. Zittern. — Viel sprechen. vergebens ausrufen. — Geburt. vakilamak : çok söylemek. zili (zilüce) : ziliçe.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful