A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Société Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's. Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgäbe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST 1902.

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Societe Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgabe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS. Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST. 1902. FRANKLIN-TÁRSULAT NYOMDÁJÁ.

VORWORT. Zur Bewerkstellung der revidierten Ausgabe des von Şeyh Suleyman angelegten çagatayischen Wörterbuches veranlassten mich mehrere Gründe. Der erste Grund dazu war der, dass das Buch zu den sehr schwer zu beschaffenden Werken gehört. Şeyh Suleyman (geboren zu Khiva), mit dem ich während seiner letzten Lebensjahre in persönlichem Verkehre stand, liess sein Werk ohnehin in einer geringen Anzahl von Exemplaren erscheinen, von denen der grösste Theil nach seinem Tode so sehr verzettelt wurde, dass es sowohl auf dem orientalischen als auch dem occidentalischen Büchermarkte schon zu den grössten Seltenheiten gehört. In zweiter Reihe veranlasste mich dazu der Wunsch, eine solche revidierte Ausgabe davon zu veranstalten, welche vornehmlich und hauptsächlich auf die rein uralaltaischen, respektive türkischen Elemente Rücksicht nimmt. Zu dem Behufe habe ich dieses Werk derart zusammengezogen, dass ich den offenbar fremden, beziehentlich arabischen und persischen Stoff möglichst wegliess und von diesem bloss die eingebürgerten Lehnwörter beibehielt. Ferner liess ich aus dem Wörterbuch auch jene Ausdrücke weg, die mit der Osmanli-Sprache sowohl hinsichtlich der Lautform, als auch der Bedeutung vollkommen identisch sind. Bei der Erklärung der einzelnen Wörter habe ich die Erläuterung durch arabische und persische Wörter ebenfalls auf das Allernöthigste reduziert. Einen ferneren Grund sah ich noch in der Nothwendigkeit, dass den çagatayischen Wörtern eine womöglich zuverlässige phonetische Transcription gegeben werden muss, zu welchem Zwecke ich mich mit Abdullah, dem in Stambul lebenden Stiefsohne des verblichenen Verfassers, in Verbindung setzte, nach dessen lebender Aussprache ich die Stichwörter transcribierte. Abdullah sprach, obwohl er im Sprachkreise Stambuls lebt, im Hause seines Vaters theils mit dem Şeyh selbst theils mit den in der Tekke des Şeyh (Özbegler tekesi) nie fehlenden Özbegen am liebsten und geläufigsten die çagatajische eigentlich özbegische Sprache, weshalb ich seine Aussprache als zuverlässig betrachten muss. Wenn trotzdem im Wortschatze einzelne Inconsequenzen vorkommen, so muss dies dem Einflusse der stambulischen Sprache zugeschrieben werden, welchem Mangel abzuhelfen ich nicht im Stande war. Auch sonst hat Suleyman Effendis Wörterbuch seine Fehler. Es gelangten viele solche Ausdrücke in dasselbe, welche er nicht aus seinem eigenen Sprachschatze schöpfte. Die Art, wie er sein Material sammelte, war, wie ich von ihm selbst hörte, folgende: Die ihn in seiner Tekke aufsuchenden Landsleute versahen ihn, oft gegen materielle Entlohnung, mit einem ihm ganz unbekannten und demnach nicht gehörig controllierbaren Wörtermaterial und zwar nicht bloss aus einem, sondern aus verschiedenen Sprachgebieten. Nur so mag es geschehen sein, dass in sein Wörterbuch viele solche Ausdrücke gelangten, die sich durch das Türkische überhaupt nicht erklären lassen und deren Originalquelle in vieler Hinsicht zweifelhaft ist, und welche die Vermuthung erwecken, dass die özbegischen Derwische der Meinung waren, dem Şeyh damit einen Gefallen zu erweisen, wenn sie hm je mehr unbekannte Wörter und Ausdrücke diktierten. Störend wirkte noch der Umstand ein, dass jene verschiedenen Begriffe, welche durch homonyme Wörter ausgedruckt sind, unter einem Stichworte

Budapest. in denen das ostasiatische Türkische lexicalisch aufgearbeitet ist. 30 November 1902. dass ich die Wörter von verschiedener Bedeutung durch einen Strichpunkt von einander schied. welcher unter gehöriger Kritik zu wissenschaftlichem Zwecke verwendet werden kann. IGNAZ KÚNOS. dass im Wörterbuch des Şeyh viel werthvoller Sprachstoff zusammengetragen ist. Trotz alldem ist nicht zu leugnen. Diesem Übelstande trachtete ich derart abzuhelfen. .vorkommen. wo wir an Werken. zumal unter den heutigen Verhältnissen. keinen Überfluss haben.

ŞEYH SULEYMAN EFENDI'S ÇAGATAY-OSMANISCHES WÖRTERBUCH VERKÜRZTE UND MIT DEUTSCHER ÜBERSETZUNG VERSEHENE AUSGABE BEARBEITET VON Dr IGNAZ KÚNOS. Sulejman's Tschagatajsches Wörterbuch .

bi haya. — Fürchten. stark. kible. beunruhigt werden. gut. büyük valide. yavru. açıraşmak : ayrılmak. açrığ : çayır. ağoş. Aue. Schmutz und Rost reinigende Mittel. — Schooss. — Saure Gurke. — Schön. hişm-u gazab etmek. derd. açamlı : hiyar turşusu. açar : turşu. aça : valide. mâlul. brakmamak. — Schwarz und weiss gefleckt. heftiger Zorn. — In Essig eingelegte Früchte und Gemüse. abağa (abaka) : amuca. ayibnak. mür. Schönheit. Asiya-i vastada bir kabile ismi dir. kenar. açığı kelmek : darılmak. açun : bu alem. kaçırmak. — Ein Junge. guruh. güzellik. böse sein. — Name eines Zweiges des Özbegstammes. hüveyda. — Onkel. büyük baba. Schloss. klar. baba. abdaramak : korkmak. manierlos. ablağ (ablak) : akı ak ve karası kara olan şey. — Schlüssel. Name eines mittelasiatischen Stammes. bi-evzâ. — Seite. scharf. able : kabarcık. — Seife. merc. dede. Ehefrau. abuken : cidd. peragende olmak. büyük amuca. — Enthüllt. aşikyar. nicht lassen. frech. çimenzar. acı : mama. Helaku hanın büyük oğlunun ismi dir. aba ( ebe) : cidd. cihet. — Schecke. hayvan beçesi. — Landwehr. hanak. — Zürnen. tevana. das Junge eines Thieres. Blase. zerstreut sein. — Das Diesseits. gösterişli. abadanlığ : mâmuriyet. auffällig. — zurückhalten. Kind. meftuh. . ser berehne. — Bitter. — Geschwulst. geöffnet. Menge. ekşile terbiye olmuş meyve ve sebzevat. mevfur. abuşka : er. Richtung. kenar. açığ : acı. — Geschieden. taraf. zahlreich. Rand. açar : miftah. Nagel. — Mann. ängstlich sein. ism-i işaret yerine istimâl olunur. — Mutter. veci'. kir ve pas açan şeyler. schwach.A A : harf-i nida ve tâcüb olup. gayr-i muntazam. açmalık : sabun. angenehm. mıh. acamlı : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Grossmutter. abuncan : kıbçak sahralarında vâki bir dağın ismi dir. cida düşmek. bu dünya. wanken. açır (açar) : hamam otu. Ewigkeit. am. Vater. getrennt sein. — Name eines Berges in den Wüsten von Kibçak. Grossvater. abamak : men-u dirig etmek. sert. abaku : yan. fehlerhaft. anahtar. ispernemek bir nevi. Umarmung. — Interjection. mâmur. kilid. bejahrtes Weib. zevc. auch als hinweisendes Fürwort gebraucht. — Wiese. hauf-u telaş ve halecane düşmek. gürizan etmek. Gemahl. Name des älteren Sohnes Helaku's. ay ve ya gibi mustâmel dir. absik : körpe. die irreguläre Miliz. — Urahn. Muhaffafinin ahirine alameti cem'olan -lar lafzı getirilerek. Apfelschimmel. bewohnt. Busen. Onkel. laufen lassen. — Behäbigkeit. küşade. şevher. | ablağ at : siyah ve beyaz nişanlı at. açuğ : mekşuf. der Süden. mader. üfürleme. barhäuptig. Schmerz. açığ baş : başı bozuk. keder. Theil. elem. sehr bitter. deher. sendelemek. nikyu hal. telhnak. müsinne hatun. — Ahn. açak : kucak. — Eine Art Depilatorium. kahrlanmak. alar yâni anlar gibi. eyi. Kummer. Gatte. abadan (abdan) : güzel. (?). çivi. deutlich.

acırık. afer : dua gitirmek. — Alte. bu suretle bey hatunlarına bikim ve han zevcelerine hanım denildiyi gibi. kuduret. wird auch ak gesprochen. — Mitleid haben. müşebbek şeyler. cezire. Grund. dam. adağ (adak) : sahil. — Faden. bulendi. Insel. Netz. afetcan. baz unvanlara dahi çe harfı ilavesile ağadan ağaça denilmiş dir. cezire. Aufseher. tapfer. acığmak : ağrımak. nezr. — Führer. sertlik. sich ärgern. — Wilder Rettig. plagen. hisse. Alter Name der Stadt Endcan in Turkestan. kenar. sehv-u hita etmek. Anführer. delil. Bündnis. — Wahr. tefcih etmek. ein besonderer Ort. — Haupt der Altesten eines Bezirkes. ad : tel. Hügel. — Zelt. — Erbittern. Name einer Zeltart. kethuda. gazab. ağ başlığ : ehtiyare ve müsinne hatun. telhi. Schönheit. ağaça : lisan-i çagatayide bâz unvanlara tenisinde mim harfı ilave edilerek. | acığlantırmak : gücendirmek. — Bitterkeit. belid. nişanlı. mevud. — Name eines Zweiges eines türkischen Stammes. — Insel. Vollkommenheit. elem vermek. Ende. cansuz ve meraretli ve şedid olmak. bir cemâ seramedi. Opfer. hişan. gaiz. acıtmak : talhnak etmek. — Etwas übelnehmen. albern. mevsim. kismet. Wegweiser. sich verirren. Betrübnis. tağ boğa : öküz ve camışe manend bir nevi yabani büyük koyun. feda. çir. | ağ bazirgyan : hile ve telbisden hali kyarvan. Härte. acışmak : gidişüp kaşinma ile hararetlanmak. — Den Weg verlieren. — Schmerzen. Name eines Enkels des Dşingiskhan. schützen. — Munter. — Beten (?). Ehrentitel. Kaşgir memalikinde . nesc. elkab. älterer Bruder. muşareketle teganni ve terennüm etmek. erzürnen jemanden. serkyar. ağ su (ak su) : türkistandta Kaşgara tabi bir şehir ve nehrin ismi dir. ağ padişah : Türkistanda Rusiye imperatorunu bu unvan ile yad ederler. ifna. Schicksal. himayet ve siyanet etmek. — Titel des russischen Kaisers in Turkestan. — Vertrag. — Grosser Herr. rehber. Vernichtung. Das Weben. Dorfes oder einer Gilde. unter welcher mittelasiatische Horden wohnen. muthig. — Ochsenund büffelähnliches wildes Schaf. muhtar. munafil ve rencide olmak. ağ sakal : mahale ve kariye ve esnaf ihtiyarlarının başı. — Strand. Vorsteher. cefa ve eziyet vermek. geweiht. Ağaça hanım ve hatun mânâsınadir. ak dahi teleffüz ederler. rehnuma. afak : doğru. cingiz hanın ahfadından birisinin ismi dir. adaşcı : kılağuz. vornehme Sammlung. büyük karındaş. menzur. — Karawane frei von Betrug. klein. Opfer. sefid. — Name einer Stadt und eines Flusses. Theil. afed : bir vezin reft. ağevi (akevi) : alaçuk. atağlığ. gerçe daha çok mânâsı varsa-da bukadarla iktifa olundu. tepe. ada : ada. ağrıtmak. igzab etmek. acığlığ : meraret. verfehlen. acırganmak : acıyup merhamet ve insaf etmek. afşar : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. quälen. ağa : büyük efendi. Zorn. şebike. unnütz. facil. — Weiss. Höhe. betrüben. küçük. adaşmak : yolu gayb etmek. quälen. versprochen. fasl. Jahreszeit. Braut. die zu Kaşgar in Turkestan gehören. hitam ve temam mânâsına dir. şaşırmak. acırğa : yaban turpu. ada. ağ : ak. yâni kebteke. arave. yüksek yer. adağlığ : namzed olmuş kız. ağ boğa. geflochtene Dinge. bir mahal-i mahsus. Antheil. Türkistanda vaki Endcan şehrinin ism-i kadimi dir. misshandeln. in Gemeinschaft singen. misak. Seite. aflic : falic. — Lähmung. bejahrte Frau. asiya-i vustada kabailin iskyan etdikleri bir nevi çadırlar. — Sich durch kratzen erhitzen. Anhöhe. — Verlobtes Madchen. ahd. afacan : haşari.acığlanmak : gücenmek. Dach. verletzt sein. yaramaz.

Neigung. Aussteuer geben. küran. ilkönce kim bulursa. — Höhe. Hof. — Mondnächte. badırnak (?). Zelt. sakil. menzil. — Fliessen lassen. her yana kayup debelenmek. — Weisslich. rothe Schminke. ağu : zehir. aklı. | Ağac kazğan : ağac kakan. musafe. faul. ağırlamak : tevkir ve tâzim etmek. Argun han Bin kira hanı oğlu ismi dir. damlatmak. biraderlik. — Aus H olz und Splitter verfertigtes Lager. setzt sich auf den Rücken seines Kameraden und wird von demselben bis zu einer bezeichneten Stelle getragen. renc. kura. — Weisslich. | Ağrığu : derdnak. ikram. Ein Beinstück wird weit geschleudert. aklı. — Viehhof. derd-u renc çekmek. Kummer. dihan. Moschus. | Ağac kavunu : turunc. ağırmen : ağir. giran. schwer. theuer. — Gift. aklı. zehirlemek. — In der Cagatajsprache wird bei gewissen weiblichen Titeln ein m angefügt. Bir kemik parçasını uzak atiyorlar. In Kaşgir ist es sehr gebräuchlich. Mondhof. — Mondscheibe. ağrımak : acımak. — vergiften. meyl. azarlı. gefleckt. giliden. ausser sich gerathen. halelenmek. hurmet. — Leiden. Sonst wird auch ein ça angefügt. ağac (yığac) : şecr. Entfernung. henuz doğuran hayvanın ilk verdiyi südü ve pelesi. — Leidend. senkin. welches eine vornehme Frau bedeutet. — Sich zu Tode lachen. in agaça. kostbar. die erste Milch des Thieres nach dem Wurfe. vekarlu. ağalığ : büyüklük. hatire. cevale. bewegt sein. würdevoll. ağuz : nehir. veca'. Bruderschaft. gaze. diriht. Mund. nahme Argun han's des Sohnes Bin kira han's. B. girye ve nale etmek. Uebel. gamnak. quälen. | Ağriken : elem. ağçıl : beyaza mail. — Weisslich. Monat. ağri. muztarib olmak. ağzımak : akıtmak. hakik (?). ağılanmak : kurs-i kamer. batiy. weinen. fersah. fem. ağavurka : ağac ve çöpden mâmul bir nevi alaçuk. Mondscheibe. galiye-i sefid. derd. — Schmerz. wer es zuerst findet. — Schwer. — Flohkraut. telbet etmek. Maul. — Vergiftet werden. zehirlenmek. — Schwer. langsam. | Ağulamak : tesmim etmek. Kinderspiel. — Bäume. — Verkäufer von theueren Sachen. sem. betrübt. birini igraz ve ikram etmek. — schmerzen. — Jemanden achten. Rothschimmel. weissartig. — Fliegen. Ol mahale dahi pele derler. ehren. ağtimol : aka mail. ausgiessen. | Ağırlamış : igraz. kurs-i kamer. ahvet. ağnamak : gülmekden bayılmak. — Weisse. mah. kamer. um eine Schafheerde gezogene Mauer. ağıl (ayıl) : mandıra. şehir-i Sinbirinskde büyük bir rütbe dir. ay : şehr. | ağrıtmak : icâ ve ilam etmek. sich ärgern. ağır : sakil. semin. — Mond. yaş dökmek. elemli. çehiz vermiş. ağrığlı : derd. havlu. Station. debelenmek. ağarmak : beyaz ve sefid olmak. kendinden geçmek. arkadaşının arkasına binüp bir mahal-i muayeneye kadar getiriliyor. yaş ağzimak. ağsunkak : mahitab geceleri. benlikli. tavar ve koyun sürüsü toplanup yuvarlak durduğu halda etrafına çekilen muhavvita. — Weiss werden. | Ağunanmak : mesmum olmak. ağırko : geyik. — Citrone. harkya. wie z. bir nevi düzgün. . Diese Stelle heist pele. eine art Schminke. çehiz vermek. So werden vornehme Frauen bikim und hanım genannt. ağımtol : aka mail. ağmak : tayran ve uruc ve suud etmek. seufzen. renc 'veca'. beschenken. ağlığ : beyazlik.ziyade mustâmel dir. — Fluss. gam. çekiden. emporsteigen. | Ağır satkucı : pahalı nesneler satıcı. in der Stadt Simbirsk eine hohe Rangstufe. — Ehre. çocukların oynadıkları bir oyun. tenbel. — Schmerz. Achtung. Meile. dökmek. Mast.

zevce. ayağ : kadem. Glied. etwas vertragen. ayaka : reza-i ana. aya : el içi. kıymamak. muennes. malik. Hengst. sahib ve malik olmak. tebeddül ve tehavvül etmek. denbe. Schenker. kyase. — Hüftenbeine. Gattin. bikyane olmak. cevari. sich verändern. sich beherrschen. ayalamak (ayaklamak) : tesahüb etmek. aytım : surud. — Trennen. apuşka. amuca. — Tritt. — Barhäuptig. aylı gecenin soğuğu. remz. ölenk. Mannbarkeit. mevla sahib. ayurmak : tefrik. muhafaza etmek. Ende. çapkın. . temellük etmek. temyiz etmek. Nacht. — Sprechen. Gemahl. — Stelzen. unnütz. herumgehen. — Dachfenster. bifayde. ruculiyet. ortasında-ki düzlük. mezik. Fusssohle. bahşi. versinken. junge Selavin. ayaku : pehlu kemikleri. hatun. Gestirnuntergang. ayaz (ayas) : saf. misir darısı. Fuss. banu. Besitzer. rabb. nagme. aytmak : söylemek. tanrı. herzekerd. musattah şeylere itlak olunur. çobbaz. dug. bibi. leuchtend. cambaz nalini. kızıl ayak. zav-i asli. — Eselsfüllen. durchsichtig. ak baş : berhene ser. bemitleiden. nihayet. ikam. hükümdarların mâyetinde bulunan sahib-i rütbe memurların elde tutdukları bir nevi balta dir. ayrışmak : ayrılışmak. batmak. anaka. Werkzeug. Hirse. aya (ayga) : asl. aheng. revzen. — Klar. Verliebter. | ayağçı : saki. Ton. — Licht. şarki. Schwätzer. ayğak : nemam. Onkel. welche von den hohen Würdentragern im Gefolge der Herrschers in den Händen getragen wird. Melodie. — Ursprung. aygır at. ayıl. Milchmutter. kaburga. Schale. — Sich drehen. bibek. Gott. Sultan Mahmud Sebektekinin mahbubu ve veziri ismi dir. ziadar. — Scheidepunkt der Gewässer und Strassen. aydın : nur. pencere. ayamak : dirig etmek. piyale. Name des Sohnes und Vezire Sultan Mahmud Sebekteki's. kötüadam. edle Frau. mahitab. wandern. esirgemek. kyam. ruşen. Lied. mit etwas geizen. dolaşmak. ayr (ir) : erkek. Lichtloch. eine Art Beil. — Eine art Fluss.ay baltu (ay balta) : teberzin. mubarek baher. irkişi. ayım : hanim. serud. pa. recl. süt ana. Mondhelle. sagen. schlechter Mensch. ayrılmış : suların ve yolların mahal-i inşabi. avret. aydınlık : dam bacası. merd. tümlük. aygır : hergele süren hayvan. glänzend. teber. gerdgeşten. weiblich. demek. — Säugemutter. fremd werden. — Frau. — Handfläche. — Gesang. kadeh. âşik. biyim. dönmek. ak kuyruk : çayın bir nevi. — Sich trennen. Schritt. ve ayak tabanı. — Sattedbeil. | Zadekyan kızı ve haremi. Fläche. bir birinden vaz geçmek. ay ve tün yâni aylı gece dir. — Sonne-. beyhude söz söyleyici. Hebamme. aynalmak : çevrilmek. Weib. — Tochter oder Frau eines Vornehmen. türkü. mah. Holzpantoffel. Gebieter. Mondschein. nota. Glas. — Mann. — Dehnungszeichen in der bei den Gesängen gebräuchlichen Notenschrift. — Etwas besitzen. şeffaf. Rippe. lahn. ayl : kolan. zeker. inşad etmek. ayalğu : nagamat tahririnde kullandıkları medd. Noten. — Thier in einem Gestüt. ika. beschützen. işaret. scheiden. alet. ayakmak : aftab. Helle. Grad. Beil. Kühle einer Mondnacht. — Weinschenk. tütü. nisa. — Verweigern. paye. Zeichen. nücum-i gurub etmek. Mond-. ayağlığ : ayaklık. Herr. — Verleumder. Fenster. — Sauere Milch. Wink. nutk irad etmek. ayran : çalab. Held.

Ort. öldürücü. — Fliessen. aksum : ahsum. ergrautes Haar. atsa vurmak. akın : kalabalık. alak-bulak : mühmülatdan dir. aksın : şuh ve cilf at. alçı : alıc. — Gemeines Pferd. glänzender Stein. Plünderer. Enthüllung. — Name einer Stadt in Kaşgar. — Die Augen verdüstern sich vor Zorn und Wuth. akızmak : akıtmak. — Raspel. Bösewicht. ceryan yeri. Henker. keşf. alartmak : hiddet ve gayzdan gözü tirelemnek. munter. ak tepe : Türkistanda bir mahal ismi dir. akak : dörpü. insan. aklımak : cereyan ve seylan ve seyl etmek. — Weisser Gerfalke. akuşak : yüreyin ortası. yaş akızmak. alçık : casus. adam. Name eines hohen Gebäudes in Sebz. Der Sieger. mıhlac. gemischt. galib. grosser Seraj. yaramaz. suhan. Seite. akukmak : bayılacak derecede kahkaha ile gülmek. can alici. — Talkstein. çamur. akış : ağızdan tereşşüh ve seylan eden su. — Niessen. senk-i dirahşan. Mensch. alaça : pek karışık nakşlar. unreiner Mensch. bulaşık. bir kuş ismi dir. Soldatenschaar. — Reue. hayasız. unverschämt. aku : şahs. Reiter. dağin çıkması. nezd. beyaz olmuş saç. üstün. alaçı : katil. — Leichter Mantel aus Kameelhaar. aga. arac. bi pak adam. başı bozuk. — Dunkelrothe Farbe. ak su (ağ su) : Kaşgarda bir şehir ismi dir. Feile. karib. görmek. sipa. Stoss. aklau : oklağu. überfluthen. — Mitte des Herzens. — Eine zu Taşkend gehörige Stadt in Turkestan. ak rahat : pamukdan mâmul bir nevi kumaş. beyaz ağa. asker bölüyü. cari etmek. ablak. aksankar : beyaz senkar. Landwehr. ebrak. aksırmak : eksırmak. âşik oyunu. Name eines Anführers Sultan Mahmud's. isale-i demu etmek. haşarı. scheckig. aksah : aksak. ake (eke) : büyük birader. türk padişahlarının damgaları. istilager. celad. ayar. hafiye. Soldaten. yer. — Sehr bunte Stickereien. Gegenwart. Täuschung. Erde. — Person. miskal. — Mispel. hada. toprak. bir nevi iplik kumaş. ak saray : Emir-i Timurun paytahtı ve mahal-i veladeti olan şehr. — Menge. karışık. akar (ağar) : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. huzur. ege. aksaç : Buhara muzafasinde bir kariye. — Älterer Bruder. Koth. al : koyu pembe rengi. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. — Mit einer Mitteilung beauftragt. Knöchelspiel. büyük kardaş. — In krampfhaftes lautes Gelächter ausbrechen. Das Obere. — Spion. — Fiessen lassen. şuride. . eine Art Seidenstoff. asker. Siegel des türkischen Padischah's. akıncı : keşfe memur. Herr. — Name eines türkischen Stammes. istilahında bey gelirse alçı olur. alçı taşı : kevkeb elarz. Sebzde yapdığı refi bir binanın ismi dir. kleine Gerste (?) Weisser Sclave. das Fliesen. akarı (aharı) : deve yününden mâmul bir nevi ince aba.ak mescid : Türkistanda Taşkendde tâbi bir şehir dir. das Nahe. — Ein zu Bochara gehöriges Dorf. thränen. topal. — Eine aus Baumwolle verfertigte Stoffart. hamla. lenk. Polirstahl. ind. Vogelname. hoca saray. pirincin ufantısı. hinkend. — Walze. — Haupt und Geburtstadt des Timur. — Lahm. Sultan Mahmud selcukinin umerasinden birisinin ismi dir. — Verwirrt. — Ortsname in Turkestan. garetger. — Mörder.

alla : çocuğu uydurmak ve nini içtin söylenen türkü. Freundschaft schliessen. buracıkda demek dir. munahebe etmek. alın : pişani. das fürstliche Handzeichen des türkischen Padischah's. ahz-u ita. dua-u sena etmek. Knoten. Schmeichelei. um das Wasserrad und die Mühle zu treiben. Name des Vortrabes eines Heeres. Stirn. altun : tila. Fessel. — Jemanden betrügen. anayı : avanak. dibayi tila. cabulusluk. şeci. şest. Sieger. ana : valide. am : deva. belisten. Ziel. beyni oynamış. — List. wahnsinnig. zeheb. — Gold. aluc : erik. — Eine Baumart. mahayele ve muhadâ etmek. — Betrügen. ferman. — Siegel und Unterschrift der türkischen Herrscher. — Goldgewebe. amac : hedef. Faden. Heilmittel. alp-arslan : bir padişah ismi dir. bend. aldaramak : bihad sevinmek. Miethe. algun : tepe. ilac. — Gelenk. altau (altaula) : altışer. tapfer. wilde würzige Frucht. Verrückter. aus Eisen verfertigtes Ackerbaugeräth. altun muğ : zerbeft. vagina. Trug. — Zange. huda. behadur. boğum. am otu : bir nevi giyah ve deva. da. lebend. alguncuk : maşa. münis olmak. — Begrüssen. alığ satığ : alış veriş. — Eine Art Gras und Heilmittel. — Arznei. demirden mâmul şiyar aletı. — List. an and : mufasil. Türkistanda tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Name einer würzigen Frucht in Indien. mekyar. aluk : budala. aman kara : bir nevi ağac dir. Betrüger. — Mutter. — Schlummerlied. — Eine Fruchtart. hier. dostluk etmek. iztirab etmek. aldanmış. aldağ : firib. — Held. hilekyar. alp : pehlivan. cebhe. meczub. — Ersetzen. hile. cebin. kleiner Berg. sütlü meme. — Betrügerei. austauschen. nişane. nirnek. alduken : huda. altabi : tilki büyüklüyünde bir hayvan dir. mecnun. dest pünah. zer. — Thier von der Grösse eines Fuchses. amidun : zinde. ahmak. — Lügner. am ağac : su dolabını ve deyirmeni çevirmek üzre hayvanin başına bağladikları ağac. anregen zu etwas. loben. Brust voll Milch. ferc. — Dumm. aldaşmak : yekdiyerine firib vermek. sich behaglich fühlen. hilaf söylemek. altmış : sittin. — Betrügend. — Zielpunkt. — Leber. al. diri. — Betrüger. — Dumm. anandayor ana göründü gibi. . Name eines türkischen Stammes. yarlıg-i padişah-i Türkiye. mader. yabani muattar bir meyve dir. altılık : ciyer. — Holzstück. teşvik etmek. aldamak : an-u firib etmek. — Je sechs. muthig. hile. Lunge. alışmak : muavaze ve bedel etmek. Diplom. mubadele. | aldamcı : firibci. şüş. işte. — Hügel. kahraman. Handel. — Lebhaft. Betrug. paça. — Sechzig. altun damğa : Türk hükmdarlarının mühür ve tuğrasi. Hindistanda bir nevi leziz meyvenin ismi dir. mahzub olmak. goldgestickter Seidenstoff. | Aldağcı : firibger. ve altısıda birden. hudakyar. Schwindler. alkışlamak : alkış etmek.aldab soldab : yâni aldadarak yalvararak. ängstigen. tel. derisinden kürk yaparlar. altun bilğa : menşur. sözü rabitesiz ve sebatsız adam. — Hingezogen sein. alya : bir nevi meyve dir. — Stirnhaar. derman. taliye askerlerine unvan dir. welches auf das Haupt des Thieres gebunden wird. hay. küçük dağ. ein Mensch mit undeutlicher Redensart. meker. flehend. — Kauf und Verkauf. | aldağuc : firibcilik. — Pflaume. Widersprechen. Name eines Padischah's. kira. aus dessen Fell ein Pelz verfertigt wird.

bir memleket ismi. ap : ansızın. — Einsehen. ein Bündniss schliessen. . — Wie er. fehm etmek. | araliğ : aralı. vasita. andağ : orada-ki. ara mânâsında dahi mustâmel dir. — Mitte. parlak. ahd-i peyman. — So viel. — Plötzlich. — Zweites Gebet nach Mittag. Acker. tezekkür ve yad etmek. Zwischenraum. alup varmak. ança : olkadar. asr-i evvel. — Der dortige. tecdid-i munasibet. Eid. anık : derk. eköprine dahi mustâmel dir. auf gleiche Art. Säugemutter. o derece. — Erklären. aralanmış. — Allzu weiss. girizan etdirmek. | ant içmak : ahd-i peyman etmek. Erzieherin. so sehr. meyan. daya. Eintracht. muahede etmek. apakine : çokçe ve güzelce beyaz. enger Weg. ara : orta. verstehen. yadlamak. deutlich machen. mudrike. üvey mader. — So. auf einmal. andız (atız) : çalılık. | angaça : ona kadar. hükmdarın valideliği. zwischen. anglak (inglak) : zevk. anga : ona. anbur : kerpiden. durchgeben. — Name einer süssen wohlriechenden Frucht in Indien. beurtheilen. fehm. — Fortbringen. kalevvel. — Verdoppelungszeichen. apkin : sisam yağının siyah tortusu. tefhim. teferrrüs. Bund. ol vakita kadar. — Ein Pferd bändigen. anamak : hayvanı ihsa etmek. erwähnen. — Unvernünftig. | anglatmak : tefhim. Scharfsinn. in solchem Maasse. — Begreifen. tarla. — (?). Vertrag. Stiefmutter. andak (andağ) : öyle. fasla. abla. Vermittelung. anba : Hindustanda bir nevi tatlı kokulu meyve ismi dir. — Name einer berühmten Stadt im Bezirke Firgana. Verstand. ancınan. — Ins Gedächtniss rufen. birden bire. — Schwur. — Dornhecke. — Altere Schwester. hatira getirmek. zikr. Ortsname. anglamak : idrak. andhuy : Afganistan kitâsında Herata karib bir şehir ismi dir. fliehen lassen. müdrikesiz. angsızın : tesavvurde yoğiken bagteten zuhur etmek. — Ihm. aşırmak. bis zu jener Zeit. anlidur : öylenin ikincisi olan namaz. — Plötzlich erscheinen. sehr weiss. firaset. o mertebe. bis zu ihm. akil. musafe. esna. aparmak : götürü vermek. angsız : akilsiz. — Einen Bund schliessen. Auffassung. bagteten. — Name einer Stadt in der Nahe von Herat (Afganistan). mürebbiye. — Schwarze Hefe des Susamöls. yemin ve sükende etmek. Frau. apa (epe) : büyük hemşire. anuk : vuhuş yaurusu ve tanası. nam-i kadimesi adak dir. hengyam. Verständniss. Erklärung. schwören. kasem. — Zwischenzeit. Amme. bagteten gibi. barışık. ap : edat-i têkid-u mebalige dir. antlaşmak : ahdlaşmak. kaysac. Entfernung. schön weiss. zekyavet. apak : ziyadesile ak ve beyaz. orütbe. ançılayın : anın gibi. Mutter des Herrschers. — Genuss. Zeitalter. | apağ : büsbütün beyaz. Zeitraum. meyane. — Pfeilspitze. idrak. ant : and. Ganz weiss. apak-çapak : sulh-u salah. tâlim. — Friede. dar yol. süt ana ve dayasi. sükende. şarh-u beyan etmek. ankara : okun ucu. — Sich verschwören. mabeyn. früher adak genannt. anatmak : ikdiş ahte etmek. ataka gibi isede hatun olmak şart dir. — Ein Pferd einüben. angmak : zihine getirmek.anaka : valide makamında. andcan : Firgana kitâsında meşhur bir belede ismi dir. — Mutter. so sehr. ve berçe yer. — Junges oder Kalb eines wilden Thieres. plötzlich. zihn.

Aral denizi. arbağ : yılanı kovuğundan çıkarmak içün ve yahod ısırdığı yere zehirin sirayetini men etmek üzere okudukları afsune denilir. tirnek. scheiden. kuş ve şikyar hayvanlarının rehgüzarlarında konulan ve çakılan sih ve kazıklar. | arınmak : yıkanmak. — Schwach oder krank sein. Abschnitt des Korans. — Carnevalsterne. — Reinheit. arpa. — Unterstützung finden. Andenken. — Rein machen. Havası mutedil yer. — Der suchende. zaif. — Nahe an einander liegende Inseln. reinigen. zahr. pakize olmak. tefrik ve cida etmek. barik. nuzhet. araol : hengyam-i seferde ordu pişdari. Gerste. muberra. arkalanmak : zahir. — Schwach. fein. bir kabile ismi dir. pakize. — Geschenk. mahlut. arbağcı : efsunker. aral : araları yakın adalar. sumetre dahi derler. sich auf etwas stützen. von einer Krankheit genesen. hizbe etmek. aralaşmak : karışmak. | aralaş : karmakarış. kendisini ortaya atmak. — Wachholderstrauch. — Umhüllen. hastalıkdan kalkmak. beli. | arayıcı yılduz : farkadan yıldızları. arayıcı : cuyende. — Nachgeben. nasihat ve pend vermek. — Name einer gerstenähnlichen Pflanze. schwach. Arpa han bin Menku han. ak at' ve 'boz at' dahi denilir. puşt. argaclamak. aran : ağıl. arduc : ars 'ar'ar. ilm. tenzif etmek. şair. peşkeş. rein. Schwäche.arabek : nisa tayfesinin burunlarına geçirdikleri halka dir. sahir. saf. . | arığlığ su : bir cedvellik su. — Ernte. Vorposten. — Sich mischen. hastalıkdan şifayab olmak. tekye etmek. — Stall. ahor. Aralsee. | arıtmak : temizletmek. armak : zaif. ada. piç der piç. efsun. — Zauberspruch um die Schlange aus ihrer Höhle zu locken und die Verbreitung des Giftes an der gebissenen Stelle zu verhindern. deb asgerin iki parlak yıldızları dir. saf. das Unten. ata binmek. — Zauberspruch sagen. Beschwörer. Stütze. hizbe. taliye. arı : zenbur. putzen. arda. ja. himaye bulmak. tathir. aralamak : ara edüp ayırmak. — Biene. kılağuz. girişmek. — Schwach und mager werden. arığmak : zebun. töhfe. seyr gelişmek. | ardlaşmak : ard. arpa : ince. dazwischen treten. natuvan. | arığlıg : teharet. — Vorhut eines Heeres während des Marsches. düşkün. arımak : temizlenmek. arğamak : sarmak. sipah. einschiessen. taht. Wohlthat. pak. — Genesen. yol gitmek. Ort mit milder Luft. — Mischmasch. tahir. — Sich waschen. Spalte. temiz. bergüzar. arbamak : efsun okumak. — Reinigen. klar. arığ (arık) : cedvel. verflochten. arık : orak. efsa. zebun. zwei glänzende Sterne des kleinen Bären. — Ein durch die Nase der Frauen geführter Ring. ard (art) : sırt. ein als Zufluchtsort für Vögel und Jagdthiere aufgestellter Spiess. befreit. ardıc. turpan. verschwindende. hasta olmak. yadigyar. | arığlamak : zaif ve lager olmak. argın olmak. hark. | arılmak : şifayab olmak. — Linie. — Ein grosser See an der Mündung des Dsihun und Sihun bei Harezm. guten Rath geben. rein. aral tingizi : cihun ile sihunin munsab olduğu Harezm kitâsında-ki cesim göl. reiten. zaifiyet. Reiter. — Zauberer. zebunlaşmak. hami bulmak. Zauberer. Name eines Stammes. temizlenmek. nezafet. — Sich auf den Rücken eines Thieres oder Pferdes setzen. armağan : hediye. arka. auch 'ak at' und 'boz at' genannt. mutellaşi. — Rücken. arparğan : arpaya şebih bir nebat ismi dir. kaldırmak. aralık etmek. — Zertheilen. ki bunlara bâzen. tebriye etmek.

Gleichgewicht. süfla. — Zerreiben. efzun ve zaid olmak. — Schwermuth. faydeli. astın : peşin. aşam (aşame) : tabaka. | aşlatmak : etâm etmek. — Das Untere. ascim : tayfe-i üzbekiye içinde bir kabile ismi dir. — Geröstetes Lamm. — Nutzen. malihulya. aş : tâm. aşarı : pek çok. dar yol. tücaret. alt. benek. Hintertheil. übrig bleiben. taht. levazim. tücaret etmek. raz. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Glanz. gida. — Lebensmittel. nekhet. arturmak : tezyid ve tevfir ve teksir etmek. Sprenkel. ordu vekilharcı. der Vocal Kesre. Verwalter des Heeres. unternehmender Mensch. temettü. Schmuck. peyvend. — Lebensmittel-Pächter. fazlası. treiben. übertreten. ekl-u şarab. Vortheil. kat-i munazil. âla. | aşlığçi : erzak mültezimi. yükletmek. etâm etmek. — Last. ein störriges Pferd. Bedürfnis. ast : alt. Ortsname in Sibirien. — Sehr viel. das Unten. asa koymak : sallandırmak. sahk etmek.art : geçid. — Ordnung. aşpiman : Türkistan'da bir kariye ismidir. Nahrung. ard. asığ : nefi. pek ziyade. aşatmak : yedirmek. artmak : yük. — Schön. ardına sırtına koymak. auf den Rücken legen. — Geruch. zahire müteahidi. kadınların saçlarına takdıkları ziynet. asau : mütevahiş. ziyadesi. artamak (artanmak) : aşmak. aza-yi bedende ziyade bir uzv bulunmak. vermehren. auch in der Bedeutung 'Muhle' gebräuchlich. as : kara sevda illeti. | artuksı : artığı. — Ein zum tränken der Thiere am Brunnen befindlicher Stein. ziehen . artmak : tahmil etmek. artukmac : kendi nevi ve cinsinde kiymetde bir az ziade takdir olunan şey. hareket-i kesre. pest. âsir : hareket-i kesre. Grad. as demek dir. — Nützlich. aşukmak (aşaumak) : acele ve şitab etmek. . okulmak. havaic. asrar : eyi. âs lafzı emr dir. vati mekyan etmek. kulak küpesi. artık. — Speise. — Vermehren. şilkin. — Kniescheibe. — Übernatürlicher. niedrig. — Ernähren. sendelemek. — Der Vocal Kesre. aşaş : müciz. rayha. fazla gelmek. auch für Pilaf gebräuchlich. tahtani. hängen lassen. — Uebergangsort. — Arbeiten. aşukluğ : diz kapağı. | aşukturmak : tacil etmek. zahire. Sibirye tarafında bir vilayet ismi dir. — Zu essen geben. | asığlanmak : kyar. verbunden. ağac aşılmak. aşıtmak : okulmak. sürmek. — Sich beeilen. baki kalmak. — Beladen. asabkur : kuzu kızartması. Essen und Trinken. intifa. ve pilava dahi denilir. bar. wohlriechende Essenz. Vortheil haben. — Wüthend. aşlar : hayvanlara su vermek üzere koyuların yanı başına konulan taş. menfâtlı. aşamak iza. aufstehen. vortheilhaft. asılı brakmak. aşlamak : etâm etmek. Ohrgehänge. niedrig. artuk : fazla. — Herabhängender Zierrath. pirinc halimi. — Ueberrest. mertebe. — Ein in seiner Art überschätztes Ding. güzel. zirin. kalkmak. aşlıg : mekulat. as : koku. as : kakum. schmaler Weg. aş ve tâm yedirmek. — Name eines Uzbegstammes. ve mütesaddi adam. ovuk. hinaufsteigen. | asığlığ : kyarlı. — Besteigen. ram olmayan at. — Der Rest. — Ernähren. diz ağırsakı. yemek vermek. jemanden speisen. utr. tecavuz etmek. das Überbleibsel. fayde. zu viel. — Schwenken. deyirmen mânâsına dahi gelir. des Uebrige. denk. Handel. — Letzt. artılmak : öteye beriye koşmak. — Eilen. vergrössern. astiğ : askı. — Hin-und herlaufen.

— Kampf. semiy. — Büchsenschütze. Gelübde. debdebe. atkulaş : harb. — Sich verloben. vâd. atkamak : kirât ve telavet etmek. cidal. remi. atala : bulamac aşı. peder makamında. hohes Amt. benam. top edvatindan bir alet ismi dir. — Lesen. musinn. atke (etake) : atalık. atalınlığ : adaklı. versprechen. bir ok atımı gibi yer. — Glückwünschen. ubuvet. bezeichnen. — Vaterschaft. ataş : adaş. ad. nam. von Padischah als Vater betrachteter Mann. maku. — Verlobt. — Vaterschaft. redd-u bedel. — Eselsfüllen. ata : peder. Braut. atağ : namzed. geweiht werden. yavuklu. talkib-u vaz-i ism etmek. — Name einer in Volksliedern vorkommenden Melodie. Herkommen. nişanlamak. meşhur. Lärm. — Name eines marulartigen Grases. sich einen Ruf erwerben. Name. ein geehrter Mann. | atğulanmak : mudahele ve tearruz etmek. atım : menzil. | at boğzu : at yemi. atkımak : alkışlanmak. — Jemanden benennen. naziri devlet. Ruf. Schicksal. | at kulağı : marul manend bir nevi gyah ismi dir. riyaset. — Herrschaft. eine hohe Wurde in Mittelasien. Schlägerei. hemnam. valid. Standartenträger. menzur olmak. alt. auswendig hersagen. an Vaters Stelle. Rangstufe in Mittelasien. — Volga . — Erzieher des Padischahs. — Sich einmischen. murebbi. — Berühmt. segnen. — Begrüssen. atil : rusiyede vaki Volga nehri. nezr. ağıl. şöhret. — Futter. arma etmek. | atağlanmak : ittisam olmak. | atıkmak : hayr-u dua ve alkış etmek. geweiht. gir-u dar. Staatsminister. — Breisuppe. babalık. murebbi. zorbalık. Versprechen. Aufruhr. — Berühmt werden. Unkraut. atğı (atkı) : kolan. — Gefäss. atamak : ad komak. Theil. angreifen. nam ve şöhret kazanmak. atış-tutuş : atar dutar. atğunca : sacadik. asiya-i vastada bir rütbe dir. namzed olmuş kız. yavuklu. atığ : sütü ve yoğurdu içine atarak çalkadıkları küçük yayık ve köpü. . | atkelik : hükumet. atağlamak : peyman-u nezr ve vâd etmek. (?) atğucı : tüfenk ve sabkan ve sapan ve keman ve felahan endaz ve nişancı. Atalig ehalinin ve dadını istimâ ederek padişaha teblig ve arz etmeye ve babalık sıfatile muşfikane hal-u keyfiyetlerinden agyah ve haberdar olmağa memur dur. nişanlanmak. mezrâ. muhterem adam. geweiht. ahd olunan şey. mekik. Streit. tenzir edilmiş şey. esb. atılmak. bir şeyi ezberden okumak. — Theil eines Ackerfeldes. kismet. gölçe. atız : tarla kitâsı. mûtad. derebegi. | atığlığ : adaklı.Fluss in Russland. namzed. asiya-i vastada büyük bir rütbe dir. atabek : padişah lalasi. hiddet. ateklu : adlı. baba. — Heftigkeit. — Vater. muzarebe. tasihir (?). — Im Pfeilschiessen geübt. menzur. Eine Rangstufe in Turkestan. — Handgemenge. padişahın tuttuğu ve peder gibi îtimad etdiyi adam.aşule : türkü ve şarki gibi bir savt ve nagmenin ismi dir. atğulamak : tir endazlık etmek. atışlig : tir endazlıkda mahir. Wortstreit. heiss. at : feres. — Absteigeort. redd-u bedel. menzur. harire. — Pferd. seyid ata ve peder ata gibi. — Verlobte. — Mit Pfeilen schiessen. ein Ort auf Pfeilschussweite. im welchen die Milch oder Jogurt gerüttelt wird. Türkistanda bir rütbe dir. Schleuderer. Vertrag. verloben. Name eines kanonenähnlichen Schiesszeuges. — Einen Vertrag schliessen. atar tutar : şiddet. ihtiar. Namen geben. atalık (atalığ) : babalık. — Verlobt. nişanlamak. atıkmak : kesb-u iştihar etmek. — Gleichnamig. Erzieher. hisse.

Vorzeichen. widerspänstig. Dorf. asitane. kapu. azalmak : taklil ve tenakis etmek. azğurmak : azdırmak. B Bab : yümn. kendi bildiyine gitmek. Leopard. peder. meşhur. Glück. übel. Reiter. — Verlocken. heftig. welches unterwegs im Sattel getrun ken wird. — Heil. saydgyah. — Sich verirren. — Duft eines Grases (Anis). — Ein falkenähnlicher Jagdvogel. vergi. sehr gross. die berühmte Stadt Peking. azikmak : azmak. aul : Ilatın cemiyetle mesken eyledikleri mahal. verringern. bir nefer. fâl. — Verkleinern. avlak : şikyargyah. — Berühmt. — Den Weg verfehlen. atlığ : adlı. şefak sökmek. igva etmek. — Locke. — Name eines Nachkommens des Jafis und des Sohnes des Tatarchans. sich verirren. azğıç : azlık. dämmern. ukda. azmak. serkeş. şer. piçide. — Sünder. bir nevi sarmaşık nebat. zülf-ü pürçin. betitelt. haddan geçirmek. | atlanmak : ata binmek. münasib-u niku. Thor. kesilmek. verführen. yolu kayb etmek. Eine Pflanzenart. birisi. ad-u nam kazanmak. tagen. şekavet. übergehen. sâdet. ebu. — Jagd. babay : zülf. — Ein klein wenig. azcık. ad komak. babir : deniz kaplanı gibi bir siba dir. Steuer. Wenigkeit. — Ausschreiten. Namenlos. hadid. hayr. sich vermindern. — Hauptstadt des chinesischen Reiches. atik ve azim. tugyan. celecan. namdar. av : sayd. irre führen. sich verirren. — Ein dem See-Tieger ähnliches Thier. — Ein Pferd besteigen. gümrah. Schwelle. — Zoll. seinen eigenen Weg gehn. cihet. Taxen. Ahn. Ausgelassenheit. tenkis. azğaşmak : yoldan şaşmak.atlamak : sıçramak. mürad. atlanır ayağı : sefere giderken at üzerinde içilen şarab ve gayr nesne. köhnemiş. bi nam-u nişan. az görmek. — Gottlosigkeit. ausschreiten. gümrah olmak. — Ausarten. başa. — Seltenheit. atmak : arma ve endaht etmek. sefere çıkmak. das Abweichen vom rechten Wege. tesmiye etmek. — Jagdort. kariye. — Sich verkleinern. — Vater. deve. tabdar. lockenfaltig. — Schleudern. şikyar. cüzü. Knoten. — Bosheit. verwickelt. eine Art Ballspiel. | azğunlığ : gümrahlık. — Ein Getränk. | bacban : gömrükçi. baba : ata. mersum olmak. yerinden birden bire kalkmak. — Ein Wohnort des Ilatstammes. azağlak : dere otun kokusu. Seite. başdan çıkarmak. — Geringschatzen. bir şahs. azğun : âsi. atmaca : doğana muşabih bir nevi şikyar kuşu. azlık. taklil etmek. tahit ve lager olmak. atlı. | azmaşmak : azışmak. zekyatçi. pek büyük. Koriandersamen. — Zolleinnehmer. | azğunlaşmak : azgınlık etmek. bir nevi top oyunu. irre gehen. sehr alt. rusumat naziri. zekyat. yolu kayb edüp serseri gezüp dolaşmak. cid. haşerilik. bac : gömrük. einen Namen geben. suvari. Einer. dervaze ve işik. beber. nevsum. meşhur Pekin şehri. isyan-i şekavet etmek. azarğanmak : az saymak. düşmen üzerine asker sevk etmek. şöhret peyda etmek. azgine (azkine) : cüzüce. hakir tutmak. yoldan şaşmak. Kameel. tang atmak. bir av. azlığ : nidret. verirrt. killet. yaramazlık. ubur etmek. . pek eski. baçın : çin hükumetinin paytahtı. — Springen. — Ausarten. Eine Person. atsız : Yafis hafidlerinden ve tatar hanın büyük oğlu ve harezmin bir hükümdarı ismi dir. | azaltmak : tenzil. azmak : başdan çıkmak. dem Feinde entgegen ziehen. glänzend. tarik-i sevabdan udul etmeklik. verachten. rusum. berühmt werden. adsız.

delil. bağdaş. metanet. destek. camsız tepe penceresi. tevaif-i etrakdan bir kabile isme dir. muganni. erwachsenes Thier. Grund. Bande. . bagıltak : bir nevi kaftan. — Ein auf das Kleid oder die Kopfbedeckung der Mogulen geheftetes Goldgefäss und Abzeichen. bend. çekmen. singil. mâkud. kebid. Auch der Name eines turkmenischen Dorfes nahe von Aşkabad. Oberkleid. Rauchfang. musalaha etmek. — Führer. çember. ran. bağlama : üç kirişli bir nevi saz dir. Landhaus. — Eine röthliche Gänseart. direk. bir nevi kuş ismi dir. bere. Rusiye ve Irande karaküli tesmiye ederler. — Thürchen. Hülle. tosbağa. — Dreisaitiges Instrument. sargı. — Reich. kurre. Sturz. uht. bagancak : atın dızlerinin alt tarafı. hâher. — Friede. mevkuf. Iranlarının başlarına geydikleri kalpak budur. makid. bagırtlak : Senkhar kuşu. mesdud. langhaariger Hund. — Untere Hälfte des Knies beim Pferde. badkan : büyük kaşık. sargı. bahşi : sazende. meyelan. Sänger. — Ein um das in der Wiege liegende Kind gewickeltes Band. büyük apa. mürebba. merbut. seng-puşt. — Traurig. Leber. backır : becermek ve bitirmek. — Gurke. pe pe gibi kelime-i tahsin ve aferin dir ki bi bi dahi istimal olunur. haymanın hilatları. badgiz. bagday : iniş. Name einer Vogelgattung. bağlan kaz : kırmızırak kazın bir nevi dir. satvet. — Musiker. maldar. dizlerin büklemesi. uzun tüylü köpek. badrink.baca : derice. Knoten. hadde irmemiş yauru. kuşukcı. aufschreien. kemer-u kemerçe. — Schildkröte. bağam : tekye ağacı. Ein von Persern getragener Hut. — Ein Wort zum Ausdrucke des Beifalls. badak : muteaffin bir hayvan ismi dir. lifafe. temel. — Lammfell. bağ (bağu) : bağ. ve kemale irişmemiş bere ve toklu. — Name einer Stadt in Turkestan nahe von Balh. — Garten. mutâlik. dost olmak. — Löffel. mükedder. Verbindung. meyus. — Kamm. meyan-i bend. geknüpft. bağanak : mogulların külahlarına ve libaslarına tikdikleri bir nevi dan tila ve nişan dir. bend olunmuş. elbise. bacı : baca. wohlhabend. tuvanger. çar-bağ. bağlan : Türkistanda Balha karib bir şehir ismi dir. Name eines türkischen Stammes. san. Kraft. milaka. — Sitzen mit gekreuzten Beinen. Quaste. çağırmak ve seda etmek. Bündniss. bagış : bağdaş. hubut. — Angebunden. bağıldak. auch in der Form bi bi gebraucht. Frieden oder Freundschaft schliessen. büyük hemşire. bağırdak : beşikde-ki sabilerin sardıkları bend. bay : zengin. Lamm. — Eine Art Kaftan. bağ bayrak : kılağuz. akd. dinlek (?). pübek. — Gebunden. In Iran und Persien karakul genannt. schreien. betrübt. âşik. gedreht. Erzieher. şane. bağan : kuzu. gani. ve kabail-i türkmeniyede Aşk-abada karib bir köy ismi dir. bagır : ciyer. bağındaş : dizlerin yokarısı. — Etwas durchführen. aba. sahib-i servet. gülistan. ağrın : tarak. kaba. das Absteigen. mekful. — Lunge. bağana (bağna) : kuzu derisi. rehber. bildimcek (?). savlet. — Schwester. piçide. nuzul pesti. — Neigen. — Lamm. bağlağuluk : bağlanılmış. — Name eines stinkenden Thieres. bend ve rabt etme. mesdud. bay bay : hay hay. — Oberschenkel:Ansehen. peyvend. Umschlag. | baglıg : merbut. | bagrı kara : dil siyah. muterrib. bagınmak : barış. badrın : hiyar. — Stutze. Gefährtin. Säule.

tirsek. baldur : peçe. — Polster. baldak : kılıc kulağının halkası. koy. velimet ve sünnet cemiyeti. bir tarafı baltalı. gesegnet. zafda. kaviden. bäuerlich. seng-puşt. hediv. — Koth. baka : kurbağa. vergi. deva. Kissen. Üzbekler kadınlara bay beçe dahi derler. Türkistan'da kabail-i Türkmeniye sahralarında iki dağ ismi dir. fehim. baldırak. ufak çeküç. kadimi. sutun. — Säule. Hirse. veled. — Frosch. bay hatun : bay kuş. — Ländlich. baygızı : yabanı. baysun : Türkistan'da Belh ile Samarkand beyninde bir belede ismi dir. zevce hemşiresi ve kız kardaşı. balgamak : kazmak. taşbağa. Schlamm. Schenkel. bi sermaye kalmak. kenden. ayağı çıplak. çocuk doğurmak. — Vogel einer Gattung der Kraniche. bir kuş ismidir. bay oğlu. uşak. kil. balin. Schmaus. bay dad. zenginleşmek. çud. ilac. balıgçın : turna envainden bir tair dir. efsun ile aldatmak. kleiner Balkan. — Glücklich. — Wachs. tirek. | balaçka (beleçke) : çoluk-çocuk. baldırgan : bir nevi nebat ismi dir. Beyssohn. Name einer Gemeinde in der Umgebung von Chorasan. baymak. — Verschlungen werden. tufl. — Schleier. — Ein Pflanzenname. toy. işmek. tebr. Kind gebähren. küçük balkan. sak. sak. balduz : baldız. salgu. bay birdi : yutuldu. — Eine Art Ammoniak. derman. koku kuşu. — Kind. yauru doğurmak. cesim. butimar dahi derler. büzürk. Kind und Rind. hergele. hüfer etmek. oğlan. mittelst Zauber verführen. grosser Balkan. sâdetlü. tevangir olmak. kiriş. dinar olup gümüş balışı 200 dinar dir. bakuri : bir nevi nişadir. sur. reme. beçesi. tin. — Ein zusammenhängendes Gebirge. — Schildkröte. — Wade. kuhi. bayetdir : oğurlu. balkan : sarb-i müselsel dağ. hafi. mogul lisanında meblag. bay zade. Horasan tarafında bir mahalın ismi dir. altun halısı 2000. Herz. amud. in der Mogulsprache bedeutet es Betrag. cenah. bay oglı : kura. — Graben. hoch. kurbaka. kalb. köhne. reich werden. balalamak : yaurulamak. balta. — Name eines Baumes. Beil. Ellnbogen. Junges. aus welchem Farbe bereitet wird. mimenetli. — Gross. bayırmak : teganni etmek. san. Arznei. — Eine Art Hammer.bay beçe : bay oğlu. sabi. balga (balka) : bir nevi tebr. — Kleines Kind. âtik. engübin. — Säbelgriff. — Hochzeit. ohne Kapital bleiben. efendizade. bal : asel. — Der Uhuvogel. kademli. çocuk. Berühmtheit. — Steuer. rustayi. Stiel. . büyük balkan. ein alter Diener. eski hizmetçi. beçe. — Bejssohn. ran. bakaçnak : kaplımba. die eine Seite beilförmig. bakuy : büyük. daru. kulp. Loos. — Arbeitsam. Honig. nakd. balak : içdünin aşağısı. ausgraben. bereketli. Bein. — Hacke. — Singen. fes. alt. — Junge werfen. Baarfüssler. baydağ : sürgü. bala (bele) : yauru. Name eines Vogels. baldır. Name zweier Berge in der Turkmenischen Wüste. Stuterei. balış : yastık. balta : balta. bayka : düyün. Bauer. Stütze. âzim. yürek. sahrayi. gele. lay. balçıg (balcık) : camur. — Heerde. die Benennung der Frauen bei den Özbegen. balar : direk. teberzin. — Schwagerin. şehd. bayrı : emekdar. sap. bakam ağacı : tirhun denilen bir nevi ağac dir ki ondan boya yaparlar. — Eine Stadt in Turkestan zwischen Belh und Samarkand. Flügel.

baskıc : merdüven. die Gesammtheit. sokmak. Gegensatz. hodrey. — Gehen. çömlek. ihtida etmek. Ruhe. — Bewässern. Friede. cüdalik. umum. icbar. varlık. gazanfer. başak : sünbüle. — Schwer. huşe. — Das Gehen. — Mittag. bari : tanrı tâla. Halsstarrigkeit. Rechner. basğun : basmak. . eigensinnig. einen schweren Traum haben. krumm. — Aus dem Schlafe auffahren. tinc. gayrı. delil. welcher als Scheune gebraucht wird. idare etmek. vorübergehn. — Beute. cenab-i hakk. Anführer. giran. sengin. şir. — Wasserkrug mit Henkel. barant : yağma. rüzgyar ve hararetden atları muhafaza içün üzerine basdıkları keçe ve çul. başğa : ayrı. barlamak : cesticu etmek. Hab und Gut. gitmek. baş etmek. kamu. menmenlik. muhafaza etmek. rehnuma. sich zur Erkenntniss leiten lassen. muhafaza. reftar. barış giliş. — Sich beeilen. baş etmek. inad. mit welchem man die Pferde gegen Wind und Schweiss schützend bedeckt. sich erkundigen. — Der allmächtige Gott. tesviye-i ifa etmek. azimet-u avdet. indinde. nigun. bardak : kulblu su kyasesi. | barış : gidiş. Verlauf. terazi. bardan : büyük zenbil ki anbar makamında mustâmel dir. esed. beginnen. Gewalt. heme. — Der Löwe. — Eigenliebe. öne döşmek. — Uneinigkeit. — Kornähre. bud. — das Ganze. tunca. mevcud. durchnässen. sparen. bastuk : bir nevi meyve şurubu. Führer. Pfeil. Name des Sternbildes der Wage. ayağ. agır. başkaru : kulağuzla beraber gitmek. unterwerfen. Thongefäss. muvafik. barca (barıça) : cümle. — Ein anderer. serdar. toprak bardak. | başakçı : huşeçin. kyafe. ibitmek (?). Beweis. musalaha. suluk etmek. — Untersuchen. bar : var. — Bei ihm. baş minlik : enaniyet. zirpa etmek. das Sein. nezdinde. welche auf Kameele geladen wird. getrennt. garet. — Eine Art Fruchtsaft. sal-i türkanin üçüncü yili dir. mizan yıldızlarının burc-u işareti. basruk : basturk. serpayan. — Wegzeiger. ekin başı. mevcudluk. serzir. iba. — Das Sein. talan. baş ölgü : nisf-ün nehar. cüda. diger. hep. Treppe. galib. barmak : varmak. in seiner Gegenwart. barida : huzurında. hest. alta almaklık. | bars ili : sal-i türkanin üçüncüsü dir. tarac. basırğanmak : uykuda hâb-i perişandan korkup kalkmak. ağırlık basup muztarib olmak. gina. pişrev. — Geräthschaften im Zelte. başarmak : mubaderet etmek. hart. existirend. süllem paye. maldarlık. — Grosser Korb.banmak : ıslatmak. sulu şeye basmak. | başğalığ : ayrılık. — Sieg. ein Filz. mugayeret. başkiyan : deve üzere yüklenen top aleti dir. teblil-i terib etmek. zahib. muzaffer olmak. — Reichthum. — Leiter. baskak : nazaret. ok. bars : arslan. azim olmak. | barlıg : varlık. — Mit dem Wegweiser zusammen gehn. tefrik. başkarmak : başarmak. serkeşlik. rehber. Erfolg haben. başçı : yol gösterici. yoluna koymak. baştaban : başı aşağı. yol göstermek. alacukun etrafına çekilen nemed. — Verkehrt. birlikde yol almak. Drittes Jahr in der türkischen Zeitrechnung. Plünderung. tefahhüs ve tefakküd etmek. reft-u amed. baslayış : galebe. kılağuz. masad. ok ucu imal eden usta. — Aufsicht. muhtesib. — Vollenden. Gehen und Kommen. delil ve rehberle bir sari ve bir tarafa gitmek. saman. ucuna varmak. — Ährensammler. servet. ihtilaf. — Eine art Kanone. yolbars. ağır uyku görmek. hucum-i nagehani.

Färberröthe. kostbar. — Sehr schnell. — Haupt der Tapfern. — Koch. kefş. Sohle. beyan : devayi telh ve şirin boya ve beyn. flink. Aufputz. | batur başı : bahadurların başı ve seramedi. ayak kabı. | başmakçı : kavvaf. bebertün : kürk. bilayi behle. um die Hand des Falkoniers zu schützen'. mustahkim. eine alte und berühmte Stadt in Turkestan. delil. azim eş-şan. şirin boyan dahi derler. — Falke. serkerde. behlem : doğan. bayat. Sumpf. — Bezeichnung einer kleinen Fischart. kürkde kaplanmış esvab. veraltet. belbeli : ikamet. cüll. Führer. Befehlshaber. kahraman. yol gösterici. sakil. beyrak : bir nevi kalın bez ve sair bafte. | batkaklık : çamur teraküm etmiş yer. köhnelenmiş. pembe. cengi. berühmter Jagdvogel. meşhur şikyar kuşlardan bir nevi dir. rehber. bald. argamçı. Held. dişi beytal. — Schwer. — Name einer Hyänengattung. terbiyeli. tehemten. koşunun ön tarafı. tabbahlık. . başmak : nâlin. horos. eifrig. batuk : ağır. zor. sich beeilen. naz ile perverde olmuş. mâdum ve telef ve berbad etmek. çepek. behte : pamuk mamuk. amir. bekaul : destur. baulı : tâlımlı. — Ein sumpfiger Teich. vernichten. ip. serdar. madian. Bat : çabuk. — Ein Stück Leder oder eine Art Handschuh. kühn. acele. seri el-hareket. — Mit Koth bedeckt. bedabalğa : kilağuz. batacak çamurlu göl. Feldherr. kumandar. bekter : bir nevi silah ve bektürme. beya (beyat) : âdi. gats etmek. caygir olmak. — Eine Art dicker Leinwand oder sonstiger Gewebe. gayur. seri'. — Schuhmacher. asıl süs. saht. pabuşçu. behradun : meymene. behli : doğan. übrig geblieben. kräftig. — Decke. çarh ve ötlegü tesmiye ederler. | baurcılık : aşpezlik. Schnur. bahadur. — Sich in etwas vertiefen. batur : şeci. bayağı. amir. muharib. Krieger. Verwalter. | baurci : aşçı. — Gewöhnlich. sich festsetzen. aşçılık. Zen. bekre : bir nevi küçük balık dir. zud. risman. | bat bat : çabuk çabuk. baur : hilat. pehlivan. schnell entschlossen. eski. divan beyi. sade. farbiges Tuch auf Grabsäulen oder Fahnen in Mittelasien. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. — Befehlshaber. Name einer Rangstufe in Turkestan. pustun. hart. riyaset. belban : bir nevi aheng ve surud. — Schuh. muhtedi. vekil harc. eldiven. mahi. başlı. — Aufenthalt. kunduracı. sich hineinstürzen. sancaklara konulan parça ve alamet ve kumaş. bek : büyük. kösele. ale-l acele. — Küchenhandwerk. acele acele. rechter Flügel des Heeres. — Muthig. kadim.başlıg : reys. | batrağ : çabukrak. — Wohlerzogen. bednos : sırtlan envaindan bir hayvan ismi dir. aşpez. zeber-dest. berühmt. tabbah. beytak (beytal) : kısrak at. asiya-i vustada türbelerin direyine tuğ ve baydaklara ve bayraklara alamet içün konulan elvan parça. salar. Vorkoster. baturmak : mustagrik etmek. — Eine Art Instrument. — Pelz. — Vorsteher. çaşnegir. batak yer. tez tez. kati. Vordertheil des Gespannes. Batkak : çamurluk. — Bittere Arznei. Segeltuch. alt. Türkistan'da kadim ve meşhur bir şehir ismi dir. ein mit Pelz umhülltes Kleid. — Schnell. beytutet etmek. cesur. — Stark. şebmande. tepeli. — Eilig. übernachten. — Glück. tapfer. batur. giran. Musik. — Stute. ordunun sağ cenahi. tez. çokdan kalma. der Stärkere. — Oberer. batu : kavi. safder. tesri ve tâcil etmek. der dem Falken über die Kralle gezogen wird. — Wegweiser. — Eine Waffengattung. yelken bezi. eilig. Zeichen oder Stoff auf Fahnen. streng. Schlinge. — Baumwolle.

gulami. esrar. Herrin. cengaver. sert. yeksan. ruh. metin. sabi. Oberhaupt. kebk. manend. | bengzayış : muşabehet.belen : keklik. kölelik. kostbar. kaml. bellur tağı : Türkistan'da Firgana ile Kaşgirin arasında bir dağ ismi dir. hepsi. bir nevi rayheli pirinc ki benairi tâbir ederler. beşir : Amuderya ve Rasende karşı cihetinde irsarı Türkmeni kabilesinin meskeni. — Schönheitsmal. gesund. berket : heykel. — Junges Kameel. birinci. adil olmak. — Satteldecke. salar. Wanze. nachahmen. — Name einer Stadt in Hindustan. beşik : güneş. avokat ve danişmend. bezenk : sülyünün dişisi. kehle. berağu : sağir. bengzamak : muşabehet. beri : cümlesi. bet : çehre. — Knochen. faulig. tilakçe. stark. — Insgesammt. azm. piş dadi. benair : Afganistan'da Suad civarında bir mevki ismi dir. patka. Opium-esser. berlas : Samarkandda karib bir memleket. — Lehrerin. benaris : Hindistan'da bir şehir ismi dir. taklid. mezar. — Gleichheit. tevaif-i Üzbekden bir aşiret ismi dir. kleines Kind. mutabakat. yüzde olan leke. beug : hal. Knabenschänder. âriz. nefis. Götzentempel. bibi : nine. beşiri kelimi meşhur dir. — Ortsname in Afganistan. âla. benayi : güzel. — Flinte. Hanfpflanze. beniz. amir. — Sonne. serbest. Lehrersgattin. kyafesi. mihr. mekteb hocasının haremi. Laus. ein Stoff aus Seide von überwiegend weisser Farbe. — Name eines zwischen Firgana und Kaschgir gelegenen Gebirges. ecza. | bibi atun : mualime hatun. araiş. sipehdar. zibaiş. — Fest. — Müssig. Gelehrter. bibak : bebek. Name eines mittelasiatischen Stammes. validesinin anasına ve pederinin validesine dahi itlak olunur. büyük valide. kati. bir nevi measir-gezende. Knechtschaft. bendegi. muteaffin. berk : kavi. bi : büyük. mumasele etmek. şebik. — Fasanhenne. — Vergleichen. Name einer Rangstufe in Mittelasien. nişamend. eine Stoffart in Buchara. çapkur. hemesi. benduk : tüfenk. beşarık : Ferganaya karib bir mevki ismi dir. sağlam. ähnlich sein. hart. hurşid. — Grab. — Rebhuhn. — Klein. berendek : eyerin örtüsü. — Name eines zu Fergana nahe liegenden Ortes. koyaş. — Schmuck. küçlak. — Gross. belka : deve yaurusu. hane nişin. — Wohnort der gegenüber von Amudarja u. Wildhuhn. . Abzeichen. rasin. yüz. Buharada bir nevi kumaş dir. şeraret. — Wohnen. mustahkim. tifl. bertik : kemik. merdümek. kargaul. beranğar : ordunun meymenesi. lahad. abdiyet. eine art duftender Reis. nişan ve alamet. zinpuş. das Ähnliche. Heerführer. bezek : ziynet. Bosheit. Bein. ruy. hem reng. böcek. das Äussere. şems. beltute : mükim olmak. harirden beyazi galib bir kumaş. yaban tavuğu. miltik. tiryaki. ulu. afitab. bestan : kapsul. büt-hane. — Stumpfnäsig. — Gesicht. nazir. berküt kuşu. — Sklaverei. — Rechter Heeresflügel. besağa : merkad. bertas : memlukiyet. dikkatli. beş ırmak. köpçok. Befehlshaber. — Eine Provinz in der Nähe von Samarkand. Asiya-i vustada büyük bir rütbe ismi dir. esrarkeş. asiya-i vustada bir kabile ismi dir. — Bild. hanım efendi. zarif. bengi : serseri. tezyinat. kabr. renk. turfan. yahşi. Zierde. haşiş. küçük. Antlitz. Rasende ansässigen Turkmenen. häufig. — Schön. Name einer Art des üzbekischen Volkstammes. sağ cenahi. Theilchen. esaret. — Augenbrauen. vech. — Grosmutter.

— Herrin. sieben. böklümsüz. — Futter. uluğ. bağlı. basturma. Nasenloser. bikik : bend. — Glanz. mit einander. — Gebunden. — Seite. misl. — Nadel. tıpk. encam. misam. — Getrocknetes Fleisch. âmirler. kemerbend. entsprechend. kırak. henuz têhül etmeyen kız. suzen. bilegi taş. yurunca. hanım. Klee. hisar. bikarnat : masruf. kak. viereckiger. — Pferd von Zucht. bilau : ba ve beraber. misam. bıçuğ : yarım. bican. meyan. bilakce : mücrimlerin ellerine vurulan zencir ve bend. gemähtes Gras. kapu. bihadd. biçilmiş ve dolunmuş ot. Hindistanda hanımlara bikim sahib derler. — Bindezeichen. bil : kemer. gedik. — Hälfte. — Kette am Peitschenstock. Burg. kasd. Rauchfleisch. burunda. — Stute. hemrah. ba'. burnunda sakat ve illeti olan ve burunsuz ve beynisiz. gefüllter Kuchen. keheylan. bigin : manend. eine Kameelart. ile. — Handsäge. araiş. kırak. ile. mubarek. dest-i bend. — Stelle des Pulsschlages am Unterarme. bilau : bilegi. dudu. bi-ukde. — Eine auf die Hände von Verbrechern befestigte Kette. nisf. — Ausgabe. biğu : doğana benzer bir nevi şikyar kuşu-dur. bilbağ : kuşak. bile (bila) : bilen. Rippe. bihti : kurutlamış ve soyunu çekmiş et. 'mâ. — Falkenähnlicher Jagdvogel. Gelehrte. Jungfrau. biyik : büyük. Badeschürze. bildurga : kamçının desteyine vurulan halka. glücklich. bibi. kefş-duz ve itekci ve konduracıların alet-i katileri. faltenlos. hanım. arre. emel. içerisi kabaklı ve köfteli hamurdan dört köşeli bir nevi çörek. azm. cesim. bir nevi şutur ve deve. bıçkı : destere. Licht. biçin : baçin yâni çin paytahtı. Abschluss. Pulsschlag. Messerart der Schuhmach er. revnak. bike (bika) : mühtereme kız. bıhmak : teneffür etmek. — Ähnlich. malumatlı. Weibchen (der Thiere). ein von Sclaverei freies Mädchen. bikat : büyükler. — Ehrenhaftes Mädchen. biye biye : kısrak. fikr. Frau. bilau (bile) : edat-i rabt dir. şevarib. der Schnurbart. musahabetde ve mâyetinde beraber. bıkmak. yurunçka. ekmal. gibi. urgacı. edles Pferd. — Armband. kelal-u melal. Wunsch. Handgelenk. minşar. yanbaş. Wurfstein. ilan gibi. Nasenkranker. bilağ : bilegi taşı. gedürrt. bigim (bikim) : bey hatun. devende at. lediges Mädchen. — Schleifstein. dirahşan. Ermüdung. Bogen. nihayet.biçak : iyne. — Hacke. — Absicht. Spalte. harc. bedevi. | bilaki (bilali) : anın yanında. kaburga. ayım. — Zusammen. Thor. — Gürtel. bikac : mühtereme hatun. merbut. bidau : soy ve cins at. bilak : kolun nabza yeri. — Abscheu haben. kadid. — Zusammen. biğ : bik. danişli. ibre. in der Bedeutung von 'mâ. schnelles Pferd. asıl bey hatun. . kemergah. — Neunter Monat der turkmenischen Zeitrechnung. — Würdenträger. — Der Wissende. biglamış : etmam. Schmuck. — Hauptstadt von Khina. bıkın : pehlu. küçük hanım. befestigt. ayım. elemek. sich ekeln. füte. Adelfräulein. bide : kuru alef. meymun. nur. — Schleifstein. ba' mânâsına. madian. âzâde kız. — Gross. gilbar etmek. — Ende. at otu. sa'id. biçin yılı : sal-i türkanin dokuzuncu meymun yılı-dır. zinet. bilak yüzük : bilezik. bigiz : ışık. — Ehrwürdiges Weib. Handgelenk. bilici.

birkay : versin. îta etsin. sammeln. sal-i güzeşte. manend. şebih. veresi. bezeichnet. bilkat : ihbarat. — Erklären. | bilkülük : belli. bir renkde. — Alt. bilimlik : danişmend. — Kundmachungen. kapatmak. emaret. havadisat. birmak : vermek. Verzeiher. Stotterer. | birküsi : vereceyi ir şey. toplaşdırmak. auf einmal. biriktirmek. Kennzeichen. | bilturğı : geçen sene-ki. bilkü : nişan. binik tat : bir nevi taam ismi dir. bir kimesne. — Ähnlich sein. Zoll. — Vereinigen. zusperren. — Etwas schulden. Fürst. saht. binigiz : çehre. — Einzig. birkamak : bir gelmek. bilişildamak : yave söylemek. zeki. yemek. geschieden. bac. — Geben. îta etmek. | biran : birisi. dana. lal. endek. tecemmü olmak. sammeln. streng. — Jemand. Asiya-i vustada leşkerin muhafazası içün bir nevi amel. îlam-i eşâr etmek. hünermend. | Birin birin : beraber beraber. damga. — Steuereinnehmer. kemter. — Ein wenig. kinayeten ustura ve süpürgeye dahi itlak ederler. bir kişi. Einer. bir adam. ruze. aff edici. at. birkitmak : sedd-u mustahkim etmek. zusammen. bildirmek. saçma ve beyhude söylemek. katılaşmak. . birkü : vergi. bekannt. birar : birer. vergleichweise auch Rasiermesser oder Besen. — Renn. ârif. gung. — Hart. bilinmiş. stumm. die eine Seite. birabar : tangri. — Verschliessen. binigzamak : benzemek. birk : kati. bilküt : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. tek tek. — Untersuchen. sert. cüda cüda. toplaşdırmak. mâlumat. | benigziş : şebahet. biriki : birisi. savm.bilenk : ebsem. tembih. kalil. girdigar. birkine (birğine) : azcık. daniş. alamet. — Das vorige Jahr. mutabakat. binicik : koşucu. Darlehen. beraberce. emekdar. — Ein Gelehrter. — Gott. mühür. | birdik : beraberce. boş boğazlık etmek. Nachrichten. şütür. — Kräftiges Kameel. nişanelı. Verständniss. bilik : ilm. — Gemeinsam. nişan. — Einzeln. Geräth zur Bewachung der Soldaten in Mittelasien. — Falkenähnlicher Vogel. gering. | birküci : verici. birersak : oruc. — Eine Art Speise. — Ruhig. ruh. — Gleichheit. plötzlich. gafur. der Schöpfer. çuvalduz. elken. Warnung. — Gesicht. habs. teblig. — Zusammen kommen. | birarte : bir tane. yegane. verilecek şey. yer yerine vermek. hudavend. bisrik : kuvvetli deve. mâlum. cemal. tâlimat vermek.oder Reitpferd. — Zusammen. — Der Eine. alter Diener. binilecek at ve hayvan. birkişturmak : birleşdirmek. borc. allein. Inhaltsverzeichniss. — Wissenschaft. biru (biri) : kadim. nişan. yekayek. Schönheit. bilkürmek : ifade. — Zeichen. sich verhärten. bilkürme : eser. Stempel. yezdan. bir tarikda. damga. tanılmış. aş. wissen lassen. Weiser. — Bekannt. toplanmak. eser. bir düzüye. memasele etmek. biltur : geçen sene. dirayet. — Leeres Zeug schwatzen. fehm. — Name eines türkischen Stammes. mutabakat. Essen. meharet. — Fasten. alamet. birkişmak : araşdırmak. Packnadel. fihrist. yüzün rengi. biri tarafı ve yanı. biraz. bir tavurda. stark. Zeichen. — Zeichen. yek yek. | birka : birlikde. mühkem. dayma. — Mit. ayrı ayrı. — Er gebe. bili bağlı : doğana manend bir kuş ismi dir. — Steuer. eski. — Vorjährig. harac. übereinstimmen.

— Alle fünf auf einmal.ki çocukların içine kemik ve taş parçaları koyarak oynarlar. — Fünf. Baumrinde. — Schreiben. — Trockener und hohler Kürbis. Band. hatas. . bitmek : yazmak. — Stier. yapılmak. — Schreiber. titretme. | boğma : boğundu. | bizakçı : ziynetlendirici. halkum. um damit zu spielen. boğaz. vasl. Name einer kleinen Festung nahe zu Bochara. — Mit einander verbunden. boğnak : yağmursuz şedid furtuna. biştuğ : eyi pişmiş. halka. Dşihun yânı Amuderya ve Rasende. | bişaula (bişalati) : beşide birden. bitimlik : usullu. — Regenloses heftiges Gewitter. muharrerat. zweihöckeriges Kameel. biş arık : Türkistan'da Chakende karib bir mevki ismi dir. | bitik : mektub.biş : beş. biz : yıldırım. ruka ve name.oder Steinstücke geben. — Knoten. bive : dul hatun. sahib-i kalem. bitmek (bitmak) : nabit. bizlavuk : kof ve evcef kabak. muretteb. bişik : kedi. askıcı. | bişbarmak | bişlamak : beş etmek. zieren. kyatib. gedeihen. yazıcı. boğuk ses. — Wittwe. bişkarmak : düşünmek. bizak : araiş. — Blitz. tahrir ve terkim etti. Schlinge. boğuk ses. hayvanların vaktı izdivaci. kernay. kabak oyunu dahi derler. — Wachsen. bitüy : bir birine yapışmış. bitçaka : küçük. iki kühneli deve. kemend. Rachen. — Nebel. numayişli. | bitikci : yazıcı. Lämmchen. muntezim. — Fieber. — Erstickung. mışık. damak. boru. cümleşi. Hitze. Achter Ahne Dşengiz Khans. ufak. iki hürküşlü şütür. bitilmek. zibenbe. bitküci : kyatib. varaka. — Brief. in welchen die Kinder Bein. — Zu fünf. bizevc. halka. — Nachdenken. gönül sıkılmak. divan. bizamak : tecemmül ve tezyin etmek. bi-ayb ve binoksan. terkim. buharat. bitik : yazı. — Gut gekocht. boğdak : ağacların kabarmış olan yeri. ağacların kabuğu. divan. gedämpfte Stimme. — Das Zittern. nüvisende. tertibli. Dşengiz hanın sekizinci ciddi Boğa han. pusula. Schmuck. yakışıklı. bend. bizkak : humma. — Ortsname in der Nahe Chinas. Name einer giftigen Arznei. îmal olmak. ihtinak. kakşatma. Schriftkundiger. ukda. çocuk. bala. schreiben. donatmak. — Schreiber. Gaumen. ordentlich. gırtlak. Buharaya tâbi bir küçük kale ismi dir. bitmiş. Trompete. çakın. — Schlund. sich retten. boğak : hafakan. boğa : sığır aygırı. körbe. — Schmücken. boğuk. neşv-u nema bulmak. mektub. gul. Brunstzeit der Thiere. biş-miş hem derler beşer. teb. halas olmak. horde. Kürbisspiel. — Brief. boğrı : aygır. — Geschwellter Theil der Bäume. kleines Kind. kitabet kerd. — Geregelt. pişkin. zib. hatat. bir ilac ismi dir-ki zehirli ve semli olur. tahrir. boğulmak. boğ : duman. Verbindung. araişci. — Ortsname in der Nähe Chakends. | bizaklik : araişli. hübsch. Wittwer. bişimak : sallamak. — Er hat geschrieben etc. Dampf. — Klein. nay. — Zierde. senedat. | biti : yazdı. Schreiben. biş balıg : Türkistan'da Çine karib bir memleket ismi dir. tükenmek. ziynet. tezekkür ve tefekkür etmek. — Katze. halas oldu. paybend. halas ve nabit olmuş. aşın. bişuher. boğaça : boğuça. sağır evlada itlak olunur. — Schmückende. tuman. Blatt. tuvana. — Stute. Fusskette. mirza. penc. yazmak. — Schaukeln. — Geschmückt. | bişar : beşer. boğmak : boğum yeri.

reng alınmış. — Lang. bordamak : semiz. — Dick und fett sein. borta : yük. bürmek. zivane. bol : bu. bab. asitane. perverde edilen. — Name eines turkmenischen Stammes. yabu. gewachsen. hoch. . | boyağlığ : boyalı. — Knoten. Hinweisungszeichen . nährend. dam. einhüllen. — Wilde Pfeffermünze. — Intrigue schmieden. — Vor die Mitte und die beiden Flanken des Heeres gestellte Soldaten. Haus und Hof. kiracı hayvanı. pivend. — Hinterhalt. ukda. Mundstück. iki kühneli cemel. boy : kadd. boybaş : serapa. — Von Kopf zu Fuss. Kopfbedeckung. geyik. karibe ve hazire. boktu : kemin. mahfi durmak. Saite. — Pelzmütze. boydaş. bolay : olayım. — Schwelle. | boyağçı : boyacı. boğcı : yayın köşelerini tehkim içün bağlanılan ip. | bokturma : düşmenin zuhurına pusuya yattırılan asker. Geschlecht. ferbih ve semin olmak. boy sahibi. — Gefärbt worden. borak : bürg. hile tertib etdirmek. gazal. Dach. Welle. — Am Ende des Bogens befestigtes Seil. büküm. bunun gibi. kalpak. müzeyyen külah. baş ayak. bokçurma : yayın kirişi. | boygir : boyalmış. boğursımak : deve kızmak. çarşaf ve çadırşeb. bosrak : bir nevi helva dir. tüpü. Schlafkleid. Pforte. bülend. boğulmuş. paralamak. Vorhang. borka : nikab. — Sehne des Bogens. müzeyyen ve mükellef örtü. — Eine Art Halva. çeşm-i bend. rengli. Überschwemmung. — Pferd. reng ve boya sürmek. gewohnen. borkamak : başına bir şey örtmek. — Name eines turkmenischen Stammes. yataklik came-hâb. — Gazelle. | boyluğ : uzun. — Wirbelwind. yüz örtüsü. boyaut : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. alıştırmak. kiriş. kesmek. — Ueberzug. levn. zerstückeln. işik. rayhe. — Farbe. şu. hile tertib etmek. Hirsch. çevirmek. boygalmak : boyalmak. — Dromedar. boğarsak : bayram ve mubarek gecelerde lokma yerine geçmişlerin ruhuna pişirmiş oldukları musellis hamurdan bir nevi tâm dir. peştemali telfif etmek. boğum : bend. medid. — Farbe bekommen. şum. — Schleier. Lasttier. bosağa : atabe. kemin kurmak. kapunum alt tarafı. — Zerschneiden. pusmak. kemin kurmak. külak. gleich gross. cenab. silsile. boğur : bohur deve. bağ. Halsschmuck. Name einer Stadt. Hochzeitszelt. — Den Kopf bedecken. Verknüpfung. | boy otu : yabani nana. kemingyah. boyrakçi : ordunun kalbgahi ile iki cenahlarının önüne konulan asker ve karaul. borağan : kasırga. dalga. — Gefärbt. reng verici. taksim etmek. bâlâ. — Vor den Feind gelockter Soldat. glänzende Decke. Gaul. — Dieser. boğcama : boğça. boyağ : boya. koku. perde. sich verloren halten. reng. — Wuchs. şedid furtuna. bir kasaba ismi. beçe. Geruch. saçbaga ilave olunan harir ve gömüşden bir nevi zib-u ziynet. — Dreieckiger Kuchen. bokmak : kati etmek. bosmak : dam. kilade. sich verbergen.boğu : ahu. bokturmak : dam. für das Seelenheil der Verstorbenen an Festabenden bereitet. dişi deveyi boğura talib etdirmek. — In die Falle locken. girih. firar-i muhacerat etmek. — Das weibliche Kameel zum männlichen locken. vezn. harf-i işaret dir. bargir. vertheilen. — Färber. boyrak : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. düyün içün kurulan çadır. gizlenmek.

. Kraft. albern. derhem etmek. sağ böbrek meymene. Korb. binden. bi-kyar. meysere. Turban. Zauberkunst. boş yer. botrak : perişan. — Reimen. yarı ağzı kavuşmak. pehlu. getrocknet. — Niere. peragendo olmak. gebrannt. böbrek gürde. bökrün : tehigah. bökürak : bökürük. yürek çarpınmak. şikenc. — Zerstreut werden. Handtuch. — Schaden. ilm-i ruka. kursak. botmak : nabit. Name eines Stammes. kyase-i çubin. bir kabile ismi dir. bökütlemek : akar suyun yolunu bend-u sedd etmek. Gewicht. bökülüm : kurulmuş. — Eine Art Futter.bostağan : büyük kadeh. Schnur. feryad-u figan etmek. ifrit. — Krümmung. — Junges Kameel. seratime. — Paradepferde. alay ve donanma atları. piçide. başka. yauru. unnütz. pic-u tab. big. bölek : firka. nizam. taraf. ratl. — Seite. — Wachsen. — Zittern. meymene. bota : yauru. boşanık : vahi. hareket. yarayı bağlamak. betrübt sein. bökrülce (bökrülcük) : samir. bögürmek : hayvanatın teferrüd etmesi. Peri Frau. magmum olmak. şecere. Grenze. ziyan. — Eintheilung der Truppen nach rechts und links wahrend des Krieges. peyda olmak. keder vermek. sebük-magz. boşuk : sarık. — Sprössling. Pochen des Herzens. bağlamak. elbesti. pic-u tab etmek. pare. — Zauber. Hexerei. gedeihen lassen. — Grosses Glas. boşukmak : halacan etmek. sihir. cadu. | botraşmak : dağılmak. kenar. bögürtken : bögürtlen. telezzüz etmek. yol yürümek. boşak : numayiş atları. — Fruchtbar. erweichen. — Brüllen der Thiere. bigane. | bökülmüş : tavlanmış ip. boşmak : teskin-i ataş etmek. bote : koyumcu ve zergerin güzar namında istîmal ettikleri yarım yumurta şeklinde kil-i hikmetden bir nevi kalıb. heulen. bökürakçi : moharebe esnasında yemin ve yesare tertib edilen asker. böküldamak : hafakan olmak. boşğanc : ecne. betrübt. top. puc. had. muztarib olmak. imame. bağırmak. — Das Weichen. guruh. hisa. nefesi sıkılup halecan olmak. — Abtheilung. — Brombeere. yan. bögü : büyü. efsun. salus. bökmek : mukavves etmek. drehen. brennen. botkarmak : inbat etmek. mâde. boşar : iztirab. — Unruhe. Ein Bündel Ähren. — Gedrehter. — Sich krümmen. — Angstigen. sele. müstedrik. — Eine bei den Goldschmieden gebräuchliche halb eiförmige Gussform. Magen. tabur. Stück. bestürzt. Trupp. Wunde verbinden. Ausgehen des Athems. tohum ve saire baş çıkarmak. — Krümmen. Nierenfett. maşi. — Betrübt. sich drehen. halecan. bögür : cenb. deste bağlanmış buğday huşesi. gedeihen. rechte Niere Unglück. her tarafa yayılup perişan olmak. Bauch. Zauberei. Fussgänger. tablanmış. başçı hatun. babalu. ham etmek. dolaşık. Unhold. risman. — Zerstreut. derin ses çıkarmak. hölzernes Gefäss. Kind. Hexe. botka (botaka) : bir nevi alef ismi dir. schreien. zerstreut sein. beçe. boşurğanmak : iztirab vermek. bir mühime yaramaz şey. sol böbrek meysere. — Jemanden ängstigen. agrica. piçide olmak. Angst. peri han. eyerin altı. botum : genç deve. — Das fliessende Wasser hemmen. Bewegung. | bökrütmek : eyrilmek. linke Niere Glück. telaş. — Leer. peragende. — Den Durst löschen. parça. kir dökmek. — Kopfbund. bala. gevşemek. destar. botramak : perişan.

celad. buçuk : burnu bir aybı olan adam. Name eines Vogels in der Fabel. nim. bu an. merdümek. bucur : çiçek bozuğu. — Eine Art grosser Jagdvögel. — Kehle. buday : üzbeklere mahsus bir şarki dir. buka (buke) : güreşci. — Erstickung. — Wickelkind. alçak. buğağu : bokağu. schwach. — Kurz. öldürmek. gülü. Fussfessel. buhanhu : boğmak yeri. | buğuzluğu : halkumu. köstek. ukab. büyük küçük kabarcık. bend. börküt : bir nevi cesim şikyar kuşu. — Dieser da. buçkak : kenare çekilmek. — Pfeffer. lifafe. mit dem Kopfe abwärts sein. Ring. — Ringer. Band. halka. Stelle. Umschlag. — Sein Schlund. inziva. — Gelenk. buğin : şu kine bu kine demek dir. — Verwehrt sein. niedrig. Fussfessel. — Zertheilen. dest-bend. bend. buğdayık : huma kuşu. kemend. biber. boğazı. mefsil. fett. ayrı ayrı. gönül sıkılmak. boynundan kesmek. bu vakit. buyruğ : emr. pay pay. buçurga : bocurgad. ufak tefek. boysuz. irade-i padişah. merdekyan ve müzdur ve hamal edavati. Knoten. budurmak : başı aşağı gelmek. ihtinak. menhi olmak. buğak : hafakan. an ein Ufer kommen. — Tödten. geñirdek. budancık. . hamle. Hermelin. bubu : fülfül. kenare. nısf. — Befehl. Männchen. budları kısa. — Mütze. — Der dritte Ahne. — Mann mit fehlerhafter Nase. ferman. o o. zerschneiden. — Eigenthümliches Lied der Özbegen. Schlinge. boğuk.böleklemek : taksim ve taki etmek. — Ecke. — Kehle. ve külah-kiş. Metzger. | buğuzdak : halkum. ser-nigun olmak. imruz. kumarbaz oyunu. stattlicher Mann. geschmückt sein. buğun (buğun kesmek) : bend bend paralamak. kalpak. irgadaltı. köte. enker. köstek. Winkel. börk : külah. eine fadenförmige Speise. Halsband. zertrennen. mevki: ağacları budarken yere düşen sürgünleri. Einsamkeit. töpü. — Fessel. pehlivan. — Fadennudeln. Schwarzadler. — Zergliedern. şu şu. — Ankerwinde auf dem Schiffe. buyunburan : yeşil ve kırmızıye mail taclı bir kuş. — Ort. | buğuzlamak : katl ve ihlak etmek. dieser. köstek. berat. — Würfelspiel mit Beinstückchen. budal : mahal. — Ein ins Grüne und Rothe spielender gekrönter Vogel. — Glücksvogel. nay. Holzsplitter beim schneiden. Kampfer. Mehlspeise. baba. Kette. kolada. bukan : bugün. zincir. kasab. — Kette. — Umgekehrt sein. — Welketheile der Blumen. kurzstämmig. Diplom. Filzkappe. Rohr. umbringen. bacaksız. kyard. budanur : ücüncü cidd. buğuz : boğaz. bubecik : bebek. geçid. ukda. Geräthschaften des Lastträgers und Taglöhners. buhsamak : iztirab ve halecan ile boğuna boğuna ağlamak. — Heute. budur : kısa. buğra : şeriye. anka. kakum. zincir. in dieser Zeit. buhar : bend. yarım. die Hälfte. bucul : aşik. kemik parçaları ile oynanır bir zar oyunu. das Zittern. gul. pare pare eylemek. becil. araste ve peyraste olacak. buyunk : kuşların peri ve tüyleri. zincir. — Gefieder der Vögel. Erlass. buçak(buçağ) : köşe. rişte aşına benzer bir nevi tâm dir. un aşı ve aş ard tesmiye ederler. boğum boğum ceda etmek. selasil. kutur. simurg. — Schluchzend weinen. Dolch.

tarla. schaffen. Walddickicht. | bukatlamak : sedd çekmek. geçid. bend. bir şehir ismi ve ekserisi dahi kostantiniye mulhakatında mesken eylemişler dir. köşe ve kenar. kiyafet. burçak : nohude manend bir habbe dir. — Blutgeld. Bild. burgut. Loch. kemerin balası. — Horn. Kreide. buldurmak : çare görmek. suret. kır at. bukaul : vekilharc. Verwirrung. bayoğli. — Sich versammeln. bulbad : eski. — Gesäuerte Milch. bulğun : esir. — Quell. bozuk. taksim etmek. mischen. bukmak : kati etmek. Juchtenleder. — Wort. Gyps. Rache. suhen. — Körpertheil oberhalb des Gürtels. çengel. | bulğamak : telvis etmek. argamçı. ahek. tesdid etmek. icad. keder. Geier. | bulğatmak. — Das Greifen. vücude getirmek.bukat : sedd ab. Pfingstrose. harab. ab-i cuşide. Werwüstung. bunguz : boynuz. Diener. bulğağ : inkilab. — Trübe machen. telatine dahi itlak olunur. — Die Wachtel. Deich. köle. zusammen kommen. Rede. — Alt. meydana çıkarmak. bulğusi : olucisi. — Nachteule. urgan. Seil. yol. Stadt auf dem zu Stambul gehörigen Gebiete. | buluş : mevcud. — Der Zukünftige. — Das Dasein. bulğancuğluğ : karışıklık. bulağ. — Am Flussstrande gedeihende Pfeffermünze. — Zerstörer. kisas. — Abschneiden. — Grützebrei. — Ans Tageslicht bringen. peyda. bur : çukur yer. — Sclave. — Der zur Versammlung bestimmte Ort. sine. bundur : ahz. ip. | bulum : bulgu. — Verwirren. budane. — Das Ansehen. bukbulduk : yoğurt. kaynalmış su. karışıklık. bungar : bunar. bum : baykuş. buksa : bedenin kuşak yerinden yokarı tarafı. Engpass. tecemmü etmek üzere vad vermek. buldurun : diyet. yabani şakaik. kaynadılup kırılmış ve çatladılınmış buğday. yüksek yere su çıkarmak. kıtık. — Quelle. — Eine Art Speise. tabaşir. işteki. gelingen. Kalk. Gesicht. bulduruk : bıldırcın. bulğur : burgul. bulçar (mulçar) : askerin ve ordunun ictima edecek mahal-i mevudu. bulğan : çay ve ırmak suyu. bun : orman. bulağ : çeşme. bulamak. Weg. — Wilde Tulpe. muvafik ve mazhar olmak. siedendes Wasser. bulğavuc : karışdırıcı. bulğancık : bulaşıklı. auf der Lauer liegen. intikam. trüben. nim köfte. — Wald. Salpeter. — Name eines grossen alttürkischen Stammes. — Oberkoch. delik. mesadüf olunacak yer. theilen. — Fluss. alçi taşı. auf einem hochgelegenen Art Wasser tragen. bulaşdırmak. virane. bir nehir ismi ki bulga ve liğa dahi derler. mevcud. bulte : söz. bulmak : olmak. — Grube. — Umstürzung. Schimmel. burçalık : sahrayi lale. gekochter und zermahlener Weizen. | bulçarlamak : bir araya gelmek. Schlinge. çeşm. ağaclık tepe. — Dem Wasser Grenzen setzen. bulğanuk : muhalif. . — Sammelplatz des Heeres. halbgekocht. erschaffen. Brunnen. bulğar : tevaf-i etrakda büyük kadim kabile ismi dir ki atil ile yabik beyninde mütemekkin dirler. cariye. kabz. bunuk (bunuğ) : heyat. paralamak. bulacak : avcı ıslığı. — Möglich sein. kemin kurmak. — Sein. pusmak. bulamak : karışdırmak. Heu. nutk. su önüne hadd çekmek. Bach. bir nevi tâm. kelam. — Ein der Kichererbse ähnliches Korn. Name eines Flusses. peyaz. Trümmerhaufen. bulğaşmak. şura. — Damm. dişik. bulalmak : mümkün olmak. aş-hane naziri. | bulağ otu : su kenarlarında neşv-u numa bulunan yabani nane. Zwirn. binar. halayık. | bulçaş : mahal. birleşmek içün tâyin olunan cay. bir yere toplanmak. şekl.

bikyane. çalışmak. çin. hatem. Geier. Reihe. Fürst. but-hane. buruncak : ince bez. kyakül. ham ve mukavves olmuş. kyamil. Götzenbild. semin. dick. ibtida. im Winter den Thieren als Futter gegeben wird. — Matte. gedreht. — Ring. san. filfil. zerstreut. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Die Jetztzeit. sege muşabih derisi siyahlı ve beyazlı bir nevi hayvan. Trompete. an. yazda biçüp kurudup kışda hayvanlara yedirilen alef. kavi. | burnaşmak : yekdiyerine takdim etmek. tura. eine Art Sperling. otau. beçe. — Bündel. bâzen bıldırcın ve budane dahi itlak olunur. alacak. — Skorpion. Rolle. eski. — Falte. bila noksan. burun : evvel. burkut. na-hemvar. yauru. — Einander vorstellen. — Ungleich. bükülmüş. ein Stamm. kernay. yörünce. buruk : sancı. ein Stück. burya : hasir. eyri kuyruk. merc. mit schwarzweissem Fell. bir nevi lâb dir. akdem. verwirrt. wohlriechendes Kraut. ufak tuyur. çağan : beyaz. aus welchem Pelz verfertigt wird. çağa (çaka) : körpe. — Ein in die Nase des Kameels oder unbändiger Thiere gezogener Ring. Hütte. bursu : penahlaşmış. — Wolf. kürk. — Fett. burla : yüzük. badene : bıldırcın. — Feine Leinwand. buta (butun) : bütün. köşe. buruş : pic. junges Kind. burna : ibtida. gözlerinin beyaz yeri. ilk. burulğun : burulmuş. Polster. Wald. Wiese. erstere. — Zelt. saç. Schössling. murçil. Kopfbund. savmâ. — Früher. patiska. Thurm. — Gekrümmt. Festtag. burma. — Zeit. halacan. Augenblick. | çağlığ : elan. — Kugel. yekpare. Locke. — Wachtel. bir nevi serçe kuşu. Haar. burğut : baykuş. burkutlık : deyr. — Junges. dolunmuş ot ve giyah. bala. ukde. buğ. — Pfeil zum Fischfang. tertibsiz. evvela. zeman. nebatatin riyahinin ve fidanin dibi. vakit. çiyan. Siegel. auch als Name der Wachtel gebraucht. buri : kurd. rize cenaverler. — Der Schenkel. burdak (burdağ) : semiz. ran. putperest. geçirmek. bik. — Der frühere. mâşuk. sefid. Anfang. schwärzlich. karışık. bursuk : ney gibi bir giyah dir. — Götzentempel. mukaddemki. bürçek : lüle. perişan. Petschaft. — Zelt. tab. vollständig. künküre. kenara atmış olan kamış ve levhe dahi itlak olunur. | burunğu : evvelki. burulday : küçük perende. — Pfeffer. put. Pelz. ferbih. çatılmış ve kurulmuş ötü. but : fahz. temam. galule. — Ein Gras. mühür. orman. oba. küdek. halka. burcğun : siyahrak. zusammengedreht. buta : yauru. ein dem Hunde ähnliches Thier. mahbub. welches im Sommer gemäht und getrocknet. kök. nigin. — Kind. geçenki.burçın : ahunun ve ördeyin dişisi. — Weibchen der Gazelle und der Ente. — Weiss. budem. kırk ayak. — Der Erste. Runzel. bend. kalın. bir kabile. mergule. burc : biber. zeman. Fremder. — Ganz. — Rohrförmiges Gras. Kloster. rişe ve filiz. . burunduruk : devenin ve yaramaz hayvanların burnuna takarak çekdikleri halka. burtağ : bozuk. Liebling. Tausendfuss. Ç çadır : hayma. Sorge. buta : deste. çocuk. dick. bum. Name eines türkmenischen Stammes. — Das Weisse des Auges. ferş. çağan (çayan) : akreb. erst. ki ondan kürk yaparlar. — Nachteule. Feuertempel. çağarak : hayme. — Kleiner Vogel. dülbend. çuğd. stark. Uhu. çağ : vakit. Junge. aziz gün. sıra. eine Art Spiel.

gerdab. kart ve ihtiyare itlak ederler. çakınmak : sakınmak. Vorhang. Schirm. çağlin : endaze. ictinab etmek. ses. istihkam. — Stimme. şemsiye. — Arm. mulahaza eylemek. . çaknaşık : inkilab. yeşil. körfez. araki. düş görmek. siyah. — Scherz. depmek. sezavar. bir biri ile söyleşmek. — Kiesel aus dem Meere. — Blitz. çağır (çakır) : şarab. schimmel. boz. çaykun : hava ve suyun cümbüşü. | çakılda : iki şeyin müsademesinden hasil olan ses. — Sich waschen. bade. — Bewegung der Luft und des Wassers. mey. Meerbusen. — Bedenken. çay : irmağın küçüyü. umstürzen. würdig. dalga. welcher durch das Zusammenstossen zweier Gegenstände entsteht. layik. — Nachtrab des Heeres. schwarz. arığ ve mâruf olan çay çini. zertreten. reiner berühmter chinesischer Thee. çitişmek. ay balta. çağlama : avaz. reinigen. weisslich. Befestigung. şebi. çaylamak : ruya görmek. çakla ve nişan et. nida. Musik. çağla : bis kuş ismi dir. pul ve para. cuş-u huruş. fitne. Geld. Schwätzer. Maas. dönmek. reml. deve yaurusu. karışılmak. — Sich waschen. lakırdı. aheng. ezmek. çakıl : denizden çıkan ufak taş. Sand. — Name eines Vogels. bark. zerschlagen. | çaknamak : çiynemek. — Ein Gespräch führen. münasib gelmek. — Schanze ausserhalb der Festung. — Umstürzung. ihtilal. çağırmak. — Beil. — Kauen. — Wein. — Angesehen. hedefe ok ve nişane tüfenk atmak. freundschaftlichen Verkehr pflegen. çakıldamak : çakıl taşları yuvarlanması gibi ses çıkarmak. Axt. çakaçak : okun dikdiyi yerin aks eylediyi seda. munkelib olmak. — Zu rechter Zeit kommen. Hafen. berhem olmuş. Grütze. Aufwallen. — Als Erkennungszeichen eines Stammes gebrauchte Worte oder Laute. çakar : kalenin harcında yapılan tabiye. akkuyruk. aklı. im Traume Unsinn sprechen. çağmer : hasis. Hellebarde. Branntwein. inkilab etdirmek.çağdavul : ordunun arkasınca giden bölük asker ve salar ve sipah. kol. — Kleiner Fluss. çalgı. Wirbel. deniy. ithar eylemek. — Zerstören. — Geizig. — Umstürzung. çakçak : mulatafa. | çaknaşmak : munkelib olmak. çakan : teber. in die Luft fliegen. junges Kameel. Reis. — Einen Traum haben. sohbet. çatr. Fussgänger. çal : kır. mukyaleme. sayeban. havaya uçmak. çağırma : şadrevan. yumak. şayeste. erwägen. çakın : şimşek. devrilmiş. çarçabuk. liman. verwirrt. çağlamak : vakti intihab etmek. maş ve pirinc. — Trichter der Mühle. karışmak. Gespräch. kırmak. | çakçak kılmak : muhabbet etmek. çakıldak : deyirmen benderi. — Grau. çakanak : arış. temizlemek. balta. Trinker. çaymak : havalanmak. nach einem Zielpunkte mit einem Bogen oder einer Flinte schiessen. — Springbrunnen. | çaknaşturulmak : karışdırmak. sohbet ve muhabbet etmek. Ruf. gemein. saz. çaykamak : yıkamak. gealtert. çayılğan : konkrad tayfesinin tin-i nuzuhunda yekdiyerini bellemek içün söyledikleri kelam ve teganni. — Ein Ton. Störung. burc. — Sandiger Boden. — Sich vor etwas hüten. — Das Echo des aufschlagenden Pfeils. çok söyleyen adam. uykuda hezeyan söylemek. çakışmak : toplu durmak. | çaykanmak : igtisal etmek. nişan ve hedefe eyi dikkat etmek. çaynamak : çiynemek. grün. beyazlı. — Gelüftet werden. çaylan : kumlu toprak. çakçalağay : inkilab. seda. — Einen dem Rollen des Kiesels ähnlichen Ton geben.

| çapğuluş : kılıc muharebesi. çalt : çabuk. akıncı. Schlägerei. — Hin und her rennen. | çapışmak : muzarebe etmek. — Plünderer. Vagabund. . — Laut. ham. yağma. Zügel des Pferdes. Ergebniss. | çapğuramak : kar ve yağmur ile veza'n eden rüzgyar. ela. yağmakyar. — Fisch eines lang gestreckten breiten Sees. üst üstüne çapmak. depelenmek. — Schnell trabendes Pferd. sinek. çapağan : yürük. kyase. çekmen. garet. | çapğulamak : muharebe etmek. eyerin yan tarafları. çalau : neva. mit dem Schwerte verwunden. — Faust. — Plünderung. at takımı. sürücü. koşuşmak. çapğur : boran. — Sich bewegen. çarğ : bir nevi şikyar kuşudur. parlak. Wolke. rasch Gehender. sirâtle geçici. eyri. çamurlu yer. — Schwertkampf. — Krieg führen. milhafe. mücadele. seyirtmek. çalak. Halbes. çap : yağma. an den Sattel gehängt.und Regensturm. — Schnee. Seite des Sattels. | çapğulaşmak : döyüşup vuruşmak. mecruh. çapduk : intiha. akın eylemek. springen lassen. çapkuramak : ziyade yaralamak. Erbeuter. çarak : memnun. çalar : meges. — Trübes Wetter. ablak. — Steigbügel. çalkubin : arkası üzerine yatan. — Gewitter. serseri. çar : kumaş. libas. bark. bulut. Oberkleid. — Schnell. çıkıldak. çapkalamak : çapalamak. kuş. çapçı : halaç. | çapğuncı : yağmakyar. — Sumpfige Stelle. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Blitz. — Endziel. — Sich schlagen. yarım. Griff. — Schwer verwundet werden. çapmak : atı sürmek. Klingel. — In Bewegung gerathen. bunt. — Kampf. — Zufrieden. Fälschung. aheng.çala (çale) : nısf. tedlis. tufan. çankırdı : cıngırdı. encam. boran tufan ile karışık. sich in einer Decke schaukeln. çalgı. — Eine Trinkschale. çapaul : âda üzerine sefer etmek. iztirab etmek. Bettdecke. fröhlich. — Gegen den Feind ziehen. çalkaldı (çaykaldı) : harekete gelmek. mesrur. hücum. çarşaf. çalın : çakmak. — Jagdvogel. — Läufer. yürük. — Auf dem Rücken liegend. ev baş takımı. yügrüşmek. — Glocke. zarf içinde sallanmak. kayış. — Schnell. — Fliege. — Rennen. çankal : pence. avuc. çapak : iri yollu yası göl baliği. çanık : havanın bozukluğu ve tireliyi. telbis. çalpa (çalpuk) : bataklık. flink. — Feuerstahl. Läufer. çapak : yürük. krumm. döyüşmek. sürücü. çıngırdak. — Verwundet werden. — Kleid. Streit. eine Hand voll. — Die Hälfte. aufregen. çapan : don. netice. çanak : üzengi. çalma : eyerin yanı başında su içmek üzere asılı duran kadeh. scheckig. koşucu. atla koşmak. List. — Plünderer. cüppe. Musik. çapğulaş : döyüş. kılıc ile pare eylemek. çalığ : çabuk yürür at. koşdurmak. — Tuch.und Regengewitter. çakın. Schnee. âcil. şadman. saz. Name eines turkmenischen Stammes. tar-u mar eylemek. licam-i esb. çağdavul. — Landstreicher. kabza. Pferdegeschirr. — Stossvogel. muzarebe. zerstückeln. çalay : muş-gir. gouga. Riemen. buçuk. zur Beute machen. çapğun : koşucu. tufan. çabuk. boran. muharebe. | çapılmak : vurulmak. akıncı. Gewitter. çandavul s. çank : ceres. — Das Klingen. mahi. kar ve yağmur furtunası. parçalamak.

çarke (çerke) : fışkırık; küçük hayma; hurmet, riayet; mikdar, mertebe; asker; ilm-i musikiden bir makam, rütbe. — Spritze; kleines Zelt; Ehre; Dauer, Grad; Soldat; musikalisches Lied. çarkeb : baş örtüsü, serpuş, çadır. — Kopfdecke, Haupthülle, Zelt. çarlamak : carlamak, çağırmak. — Rufen, schreien. | çarlatmak : davet ve teklif etmek. — Anerbieten. çarşenbhi : odalık, sevimli hatun, sürriye. — Odaliske, Beischläferin. çaruk : çarık, postal. — Pantoffel. çaş : tude, harman, memlu, küm. — Haufen, Ernte; angefüllt. çaş : izdiham, galebelik; harmen. — Gedräng, Getreidehaufen. çaşlamak : yığmak, birikdirmek, üst üstüne koymak. — Aufhaufen, aufeinander legen. çaşmak : şaşmak, istigrab etmek, azmak, yoldan ayrılmak, galat etmek. — Erstaunen, betroffen sein, sich versprechen, vom richtigen Wege abweichen. çat : çit, kenar, dıvar, çalı, çirpi; çatmak, giriftar olmak. — Seite, Wand, Strauch, Messschnur; Klapp. çatağ : çatı, binanın sakfiyesi, balar; çartag; çatılmış şey. — Gerüst, Bedachung des Hauses. çatala : çetele, çöphat. — Kerbholz. çatan : arabanın yanında-ki seped kanadı ve tarafı. — Am Wagen hängendes Korbgeflecht. çatğal : tepeli, muhaddab yer, yüksek yer, kötel. — Spitzig, hügelig, hoher Ort. çatı : üc ayak, sacayak. — Dreifuss. çatıldu : çatlak, delik, pencere, şikaf. — Gespalten; Öffnung, Fenster. çatlağuc : sakız ağacının semeri. — Frucht des Harzbaumes. çatlan : yaralı, çatlak. — Verwundet, gespalten. çatma : peragende ve perişan şeylerden kurulma libas, yamak hamak. çöpden urma sayyad ağı, çartak. — Geflicktes Kleid, vielfach geflickt; Jagddolch aus Holz, Gerüst. çau : düşmen, yaği, aduv; ses. seda; Türkistan'da bir şehir ismi dir; kayme-i akçe-ki üzerinde padişahın ismi muharrer olup pul yerine tedavül olunur. — Feind; Stimme; Name einer Stadt in Turkestan; Name des Padischahs auf dem Papiergelde, als Stempel gebraucht. çavalatmak : maslahat vermek, beyan-i rey etmek. — Eine Meinung abgeben. çavcı : tellal, kilauz, rehber; ökçe. — Wegweiser, Führer; Ferse. çavdur : sahib-i namus, şanlı; tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berühmt, ehrenhaft; Name eines turkmenischen Stammes. çavdurmak : kişnemek, sinmek, hamyaze. — Wiehern; verschwinden; gähnen. çavli : şahin, doğan yaurusu. — Jagdfalke, junger Falke. çavluk : turun, hafid. — Enkel. çavmak : kesb-i iştihar etmek, meşhur olmak. — Berühmt sein. çavun : nehir, sil, ırmak, çay, yağmur, yağın ve kar fortunası. — Fluss, Regen, Schneesturm. çavurmak : çevirmek, taklib etmek, devirmek, döndürmek. — Drehen, umstürzen. | çavrutmak : etrafı kuşatmak, ihate etmek. — Umfassen, umgeben. | çavruk : gerdab, çevrinti. — Wirbel. | çavurma (çavut) : girdagird, ihate. — Rundherum, Umfassung. çavurtğa : çekirge, cerad. — Heuschrecke. çebir : çöp, saz ve çalıdan urulmuş havlu, çit, kenar, havale. — Holzstück, von Schilfrohr und Stränchern umgebener Hof, Hecke. çeç : balık saydı içün bir nevi şebeke dir, ağ, dam. — Netz zum Fischfang, Schlinge. çeçen : ferzane, zeki; çabuk, tez; bir kabile-i çerakese ismi. — Geschickt, geistreich; schnell; ein Tscherkessenstamm.

çedik : nisvane ve zenneye mahsus ayak kabı ve papuş, terlik. — Frauenstiefel, Pantoffeln. çek : ukde, bend, defter, şehadetname, imza, berat. — Knoten, Band; schriftliches Zeugniss. çekçe : yüze karanlı ve tire gören, mutehayyir, açık göz. — Dem Blicke düster und trüb erscheinend, erstaunt. çekdik : ikde, meyve, çekde. — Brustbeere. çekdıri : bir nevi kaik dir, kadırğa, çekdirme, zevrak. — Kahn, Galeere. çeke : pişanenin iki tarafı, şakike, pek küçük; yoğurte ve katika dahi derler. — Sehr klein, die Hälfte. çekil : tavlanmış, mergule, tura; Türkistan'da bir mevki ismi dir. — Gemästet; gefaltet; Ortsname in Turkestan. çekildam : çabuk gitmek, seri, ildam. — Schnell, geschwind; Bewegung. çekin : omuz başile boyun arası, çimenzar, sebze. — Körpertheil zwischen Schulter und Nacken; grünes Gemüse. çekis (çeke) : kum, remel, kuş üstünde aram eden seh papa, alet. — Sand. çelmen : barani, yağmurluk, aba. — Regenmantel. çeküş (çeküc) : matrak, tokmak, petk. — Schlägel, Keule, Schmiedehammer. çelbiş : mahir, ustad, kyamil, birinci. — Geschickt, Meister, vollkommen. çeleb : tanrı, allah, girdigar. — Gott, der allmächtige. çelek : kova, ağac küp, bal zarfı; Samarkande karib bir memleket dir. — Gefäss, Eimer; eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çelenk : sorğuc, bal mumu, ciğa. — Federbusch, Wachs. çeli (çelpe) : rişte tarbağı, mihnet, meşakket, zünnar. — Trübsal, Mühsal; Gürtel. çelik : pulad, taban, ahen çevherdar, güraş tutanlara bir amel ve hüneri; ilişdirmek. — Stahl, Sohle, beim Ringen gebrauchter Gegenstand; Geschicklichkeit. çelik : eyi, alet-i kinnab. — Gut; Strickwerkzeug. çelim : endam, reftar, suret, kiyafet; nargile, kulyan. — Wuchs, Benehmen, Gesicht; Wasserpfeife. | çelimlik : endamli, suretli. — Gut gewachsen. çeliş : babası ve validesi ayrı ayrı cinsden olup ondan duruyan çocuk. — Kind, dessen Vater und Mutter verschiedenen Stammes sind. çelmek : karma karış, yazı ve saire meşk. — Gemengsel; Schriftmuster. çelpek : yağ içinde pişirilmiş etmek ve yupka, katlama, koyman. — In Fett gekochtes Brod oder Gebäck. çemçe : kefçe, çemçak, susak, büyük ağac kaşuk. — Kochlöffel, Trinkschale, Schöpflöffel. | çemçe balığı : yassi, büyük bir nevi balık dir. — Eine grosse Fischart. çençek : bir nevi ağac ismi dir. — Eine Baumart. çene : kurd, buri, kürk. — Wolf, Pelz. çenkak (çenkal) : çenk, çengel, pence, avuc. — Haken, Kralle. çenke : çengiler arusu karşuladıkları vakit raks ederek, def çalarak, çağırdıkları bir lahn-i mahsus-dur; ekseri 'yar yar' lafzını ahirine redif ederler. — Ein Lied, welches die Tänzerinnen vor der Braut singen und welchem sie gewöhnlich die Worte 'yar yar' anfügen. çenke (çuna) : çene yarışdırmak, lafazanlık, apuk sapuk soylemek. beyhude kelami çok etmek. — Viel schwatzen, mit Worten streiten. çepreşmak : yekdiyerine geçmemek, çapraşmak, çapraz ve arı çıkışmak, beraber koşmak. — Einander nicht erreichen, gleichzeitig laufen. çer : genç, tuvana; bir saz ismi; Şiraze karib bir kariye. — Jung; Name eines Musikinstrumentes; ein dorf nahe zu Siraz. çeranmak : çalışmak, işgüzarlık, sai ve gayret göstermek. — Fleissig sein, Eifer zeigen.

çerci : pilever, sergici, besteci. — Kleinkrämer. | çerçici : ayak tohafcısı, gezdirmeci, tane furuş. — Hausierer, wandernder Krämer. çere : beyaz doğan; hayvanatın yüzü ve kafası, levn ve rengi, çehre; bir nevi şikyar kuşu dir. — Weisser Falke, Eine Art Jagdvogel; Gesicht, Kopf oder Farbe des Thieres. çeren : ciran, komşu; bir nevi kırmızı ve doruya mail at ve peygir; esp-i cerend dahi derler. — Nachbar; eine Art röthliches oder bräunliches Pferd. çerez : kuru, hafif, yeyecek şey, meyve, yemiş, meviz. — Trockene leichte Speise, Früchte, Rosinen. çerge : göçme çadırı, alacak, otau. — Wanderzelt, Hütte. çerh : nisa tayfesinin iplik iyirdiyi bir nevi alet; döndürme dolab, çıkrık. — Ein Gerath, mit welchem die Frauen Seide spinnen; Drehkasten. çerik : diri ve canlı, asker ceiş, koşun, başı bozuk, nuker. — Lebendig, lebend; Soldatentruppe, Leibwächter. çerm : post-i debag, mişin, sahtiyan, kösele. — Fell, Schaafleder, Sohlenleder. çetik otu : yorunca, bir nevi giyah, yorunçka. — Klee, eine Art Gras. çevrik : çevirmiş, füsürde. — Strudel, verwelkt. çıçan : gafil, ferzane, hiredmend. — Leichtsinnig; gelehrt, geistreich. çiçaub : tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines özbekischen Stammes. çiçe : hale, küçük hemşire, içe. — Base, jüngere Schwester. çıçkan : sıçan, fare, sıçkan. — Maus, Ratte. çıçlak : serçe parmağı, küçük parmak. — Der kleine Finger. çiçmak : çözmek, döyme, küşad etmek. — Losbinden, aufknöpfen. çidamak : sabr, sebat, tehammül, katlanmak. — Geduld, das Ertragen; ausdauern. | çidam : sebat, sabr, karar, tehammül. — Ausdauer. çifta : hasir, firaş. — Matte, Kissen. çigit : pamuk çekirdeyi, tohum. — Samenkorn, Baumwollkorn. çığ : dağ, yuvarlanan kar kümesi, kamiş ve çöpden urma yüksek çit; feryad ve figan. — Haufen rollenden Schnees, eine hohe Hecke aus Rohr und Holzstücken; Klage, Jammer. çığamak : çiynemek, paymal etmek. — Kauen, zerstören. çığan : halezade. amzade. — Sohn der Mutterschwester. çığavul : çığıldan, kuş gerdanliyi. — Halsband, Vogelhalsband. çığıldan : kuşların boğazına asılan alaka. — Anhang auf dem Halse des Vogels. çığıldek : büyük girbal, kuş ve tavuk çığıldanı. — Grosses Sieb, Band eines Vogels. çığın : boğça, dört ucu bir yere gelmiş ve dökülmüş ufak boğça. — Mit den vier Ecken zusammengeknüpftes Tuch. çığır : su dolabı, kara içinde açılan yol, iz. — Seitenweg, Wasserstrudel, Spur. çığırğu : ses, avaz, görültü. şamata. — Stimme, Lärm, Geschrei. | çığırmak : seslenmek, çağırmak. — Schreien, schallen. | çığrışmak : birlikde ses, birden feryad etmek. — Gleichzeitig aufschreien. çığıt : çil lekesi, çekirdek kabuklu tohum, pambuk tohumu, ciyit. — Samenkorn, Sommersprossen, Baumwollkorn. çığnak : dirsek, köşe. — Ellbogen, Winkel. çığnamak : ses ve avaz etmek, görüldemek. — Rufen, lärmen, poltern. çiy : çiğ, kamışdan dir perde. — Vorsatzschirm, Vorhang aus Rohr. çiye : alu balu; irik. — Saure Kirsche; stark. çik : ham, napuhte, çi. — Roh, ungekocht. çıkan : üfürleme, kabarcık, dümbel. — Geschwulst, Geschwür. çıkçıb : kulak tozu, yayık ucu. — Grübchen unter dem Ohr.

alacalı. — Brunnenrad. araşdırmaklık. Name eines schaarweise fliegenden Vogels. kuyu dolabı. aussätzig. çipar : kır. sapı. — Schwatzen. eilig. çılpık (şılfık) : bozuk gözlü adam. wahr. çir : made. çıpkalış : izdiham. — Grau. çiliş : esnayi güreşde ayaklarını hasminin ayaklarını dolaşdırup yıkmak. eine Art Musik. — Einbilden. bir nevi ayi. — Erdbeere. çinamak : tesavvür. döyüm. zwischen Abad und Kabil. divane gibi bâzi hareketlerde bulunmak. çikurtkay : çekirge. çeke. benlikli. budalalık etmek. — Irrsinnig werden. — Glocke. çingirik : mısr darısının payesi. | çikdalik : ikdeli mevki. don. Üebertretung. kalyan. kınab altı. çinçanak : serçe parmağı. namusiye. scheckig. çikin : omuz. sich wahnsinnig benehmen. fleckig. — Eilend herbei laufen. — Absetzung. çildam : çapuk. uykusuzluğa mübtela olmak. Verliebter. (?) çılamış : tefahhüs. Vorhang. ablak. kalabalık. mergule. çükürtke. Abad ile Kabil beyninde bir mevki dir. acele. çıkıldık (çakıldak) : yarğucakın ve deyirmenin destesi. Rand. uyuyamamak. — Spinnengewebe oder Netz. tecavüz edici. — Brustbeere. uçuk. çin : cin ebru. — Name einer Stadt nahe zu Samarkand. — Griff der Handmühle. — Schwellen. — Schulter. — Den Fuss stellen. ukde. çilğava : kızıl tilki. — Das Steigen. çılpıldamak : çatır çatır konuşmak. — Heuschrecke. çıkğuk : çıkık. çiprik : paçavra. hırsız. çiparmak : kabarmak. sahih ve rast. kenar. — Teich. — Lappen. çilik : pay ve pic vermek. çıkğur : uruc. çingirağu : çıngırdak. — Gedränge. — Schleier. ikde. önce gitmek. sencide etmek. — Der kleine Finger. ayak dolaşdırmak. çimsalmak : dört ayak koşmak. aufgeritzt. güldar. — An Schlaflosigkeit leiden. çil : örümcek ağı ve toru. çilelik. çinge : böklüm böklüm. çink : göl. aşik. Ausschlag. toğanak. nicht schlafen können. cebinlik. çikdirmak : çıldırmak. — Schnell. tez. — Persische Wasserpfeife. — Weibchen. intifah etmek. öreke. çindavul : geceleyin orduyu la ecel et-teftiş gezen kol. bend. ägyptische Hirse.çikda : unnab. — Eine Art Wildhuhn. Knoten. Locke. vielfarbig. çikramak : uyku kaçmak. çimbay : Samarkand hatasında bir kasaba ismi dir. çilak : çiktik. Gürtel des Pferdes. — Recht. izmek. — Geflecht. cemiyet. — Nächtliche Wache zur Prüfung des Lagers. — Mann mit krankem Auge. çingsank : hediv. cerad. yıldam. — Eis. çimildürük : perde. Abfall. beyaz darı. Stellvertreter des Sultans. — Scorpion. — Hohler Theil des Knöchels. vekil-i saltanat. hal. — Rother Fuchs. Griff der Ringer. fevc ile uçar bir kuş ismi dir. çike : aşıkın çukur tarafı. ebras. çilbur : at reşmesi. celik. cit. çıkrık : küçük dolab. çilim : nargile. — Maulkette. çil : bir nevi yaban tavuğu. çıpkan : çiban. ebreş yüzlü. sakat. Versammlung. Putz. yığınlık. — Untersuchung. — Während des Ringens die Füsse um yene des Gegners schwingen und ihn zu Falle bringen. — Ort wo Brustbeere wächst. — Khediv. — Name einer zu Buhara gehörigen Stadt. Spindel. çil. Auflehnung. zünnar. çim : Buhara muzafatinda bir şehir ismi dir. çiklik : çilek. kursak. bir nevi aheng. huruc. ruba. gewogen sein. — Weisse Hirse. sich aufblähen. . hile-i pehlivan. Kropf. lafzenlik etmek.

işu işret. çırmamak : telfif. Unreinigkeit. — Drehen. çirka : saf. falsch. çırmaş : sarmaşık. çirik : asker. neşter urmak. çirğaulan : ehtiyar at. devirmek. — Vertrocknen. | çıtuk : dargın. bir mahal ismi dir. çirpi : çirpilmiş. çişmak : çıkarmak. çitr : şemsiye. — Putzer. was einem in den Mund kommt. ceriş. Falte. | çirkinmak : bed olmak. çiskin : kırağın incesi. — Mit der Fingerspitze stachelartige Gegenstände herausziehen. tırnağla didiklemek. çirimak : kurumak. çivit : reng. çürümek. perde. Gesicht. dönmek. — Verwickelt. — Wasserschlauch. cirt : su tulumu dolabı. — Missfallen. — Einhüllen. — Farbe. zerkratzen. leşker. — Belustigungen. — Eingehüllt. | çiriklamak : asker ve leşkeri sevk etmek. Musik spielen. Promenade. | çirkalık : hem katar. açmak. spielen. nuker. staunen. | çırğamak : zevk sürmek. Heer. çirkmak : mulahaza. delmek. kir. çivramak : çevirmek. . — Reihe. — Sich schämen. ceviz ve fındık ve badem gibi meyveleri diş ile kırmak. çivilmak : ağzına geldiyini söylemek. ipekci. işretgyah. Zorn. göz dikmek. oynamak. Nüsse. — Gestrüpp. divar. bezm. runzeln. — Honighalwa. çıt : kenar. çis : kudret helvası. boya. tırnak. boruşmak. — Anschlagen. Indigo. çiritmak : hicab etmek. Zelt. koşun. çirkinsimak : beyenmemek. — Belustigungsort. — Schmutz. çircaymak : kahkaha ile gülmek. | çirpici : kasar. Einbildung. çişak : tauşan yaurusu. çivremek : feryad etmek. — Klagen. umwenden. küşad eylemek. def etmek. — Sich krümmen. — Seite. sarmak. | çivürük : çevrinti. ibrişim furuş. eine Jagdart. Mauer. | çırmaşmak : sarmaşmak. Mensch mit bösem Gesichte. baran ve boran. — Junger Haase. — Sich einwickeln. mutalâ. Wirbelwind. kart hayvan. eyreti. — Laut lachen. melfuf olan. çalı ve çirpi. | çişindirmak : birisinin libasini soyup çıkarmak. ihate etmek. mutehayyir. hiddet. saz çalmak. — Dünn regnen. — Zornig. — Wirbel. büküm. — Betrachten. çivdirmak : çıldır çıldır bakmak. sahib-i destgyah. Nagel. hayma. bitten. — Jemandem der Kleider berauben. Springbrunnen. çirim : boruşuk çirk. çırğalanik : Herat taraflarında seyrgyah. Rand. hayal. çirtmak : çarpmak. şadrevan. çıtkalamak : parmakların ucu ile diken gibi nesne çıkarmak. soyundurmak. bed çehre. Truppe. — Wange. rica eylemek. sayıklamak. çırmanğan : sarılan. şekl. terencübin. | çismak : gayet ince yağmur yağmak. faulen. Nachdenken. gazab. Haselnüsse und ähnliche Früchte mit den Zähnen aufbrechen. gayet ince yağmur. | çırğamış : iş-u işret. elde oğuşdurup çıkışdırmak. — Sich erlustigen. Manna. — Aufbinden. çıvlamak : hiraş tahdiş etmek. — Soldat. Zug. | çivürülmek : büklenmek. sahib-i hayma. nil. — Vorhang. — Hässlich sein. Schnitt. taraf. sarmış ve dolaş olmak. gerdab. SoldatenJagd. katar. — Sagen. zevk-u sefa. — Altersschwaches Pferd oder Thier. leşker seydi. — Starr blicken. forttreiben. umfassen. sayeban. çengel. — Dünner Regen. durchlöchern. döndürmek. bir nevi şikyar. çıtmak : türş çehre. — Soldaten gegen den Feind schicken. koşun yola salmak. Haken. Bleicher. Sonnenschirm. rim. ordu. mizab. — Saures Gesicht machen. teraş. ruhsare. tefekkür.çiray : çehre. cemitlemek. dargın bulmak. — Mit Nägeln zerreissen.

çoğa. rah. — Gebückt. — Sich küssen. aksak. — Sich verbinden. çizmak : hat çekmek. ein Stückchen. domuz yaurusu. zaif ve uzun. — Zusammenkommen. kesret. — Schlager. | çopan aldatan : kırlangıçdan büyücek bir kuş dir. çiçek bozuğu. oyulmuş. graben. çök : reng. toplamak. çalı çirpiden mâmul ev. — Kleine Ameise. kutur. balık kılıcı. kürk. yılgın ve kamışdan kefçe. yalınız rengli olan kumaş. çoğurçuk : küçük bir perende ismi dir. şül. — Grille. Henkel. etrafda devran eylemek. best-u bulend. iri başlı çoban köpeyi. — Butterfass. zerschnitten. sich anhängen. — Holzseiher. — Aufhäufen. auch miçkay genannt. | çopan kuşu : serçe manend bir kuş ismi dir. toplanmış şey. — Lahm. tanzen. atık. agnam sürücüsü. çoğa : seba yaurusu. çorğa : yayık. cercerek. bir kuş ismi dir. çolak : topal. Gefäss. çor : ince çöp ve çalı. — Roheisen. schlaff. — Stiel. klein. sich herum drehen. Gedränge. çalılık. lang. tecemmü. çopurmak : teaffun etmek. — Huhn. çokan (çokaç) : matraka. — Striche ziehen. çolpu : pelev edici. çizilga : orak böceyi. çekiç. — Keule. Pelz. küncişk. — Jagdvogel. çanak. takılmak. körpe. fıçı-ayran. cadı kuşu. schwach. çokal : örtü. einfarbiger Stoff. karçuga gibi. bir parça. melbusatın kırını gideren ve beyaz edici bir nevi erk ismi dir. cedvel. — Aus Gesplitter oder Holz verfertigtes Haus. ham demir. Vogelname. kulak. çözülmek. Linie. izdiham. çökük. . çızığı çekilmek. yığmak. çokak : eyilmiş. çoturgay : sap. Schöpflöffel aus Rohr. — Dicht. çopuşmak : öpüşmek. çomadu : küçük karınca. dar yol. çopak : şikyar kuşu. — Sperlingahnhcher Vogel.çizginmak : duru cevelan etmek. çorpa (çörpe) : pilic. kulp. karınçka. hat. hat. topuz. Hirt. — Mager. Linie. Ferkel. çolmak : çömlek. — Grabenförmiger schmaler Weg. — Wächter. — Theil des Fettes am Schwanze. — Sperling. ab-i revan. — Verfault. gömmek. keltek. grossköpfiger Schäferhund. genç. — Mit den Schnäbeln sich schlagen. sığırcık gibi. çokan (çoyan) : döke demir. — Farbe. çöpden mâmul kefgir. Schäfer. çopur : sık. — Topf. derin kazmak. raks eylemek. Hammer. | çopuruşmak : sıkı sıkı yığmak. — Schimmelfüssiges Pferd. lenk. çokmar : çokmak. köpü. çotur : yası. çoprumak : yekdiyerinin izince gitmek. savlecan. — Lederstück am Griffe des Kantschuk genäht. — Eine Art Säure. çalık. çopçorğa : kamçının destesine örenilen çerm parçası. sürme. | çopruşmak : sık sık peyveste. sammeln. blatternarbig. — Name eines kleinen Vogets. çizgi. çopçok : serçe. yüzünden bus eylemek. Knüttel. — Hinter einander gehn. Mischspeise. çokuşmak : kuşlar ğağa ğağaya tutuşmak. bir nevi açar. çokalik : bir nevi turşu dir. tokmak. Junges vom Wilde. — Pelz aus dem Haupte der Eiskatze. çobar : kır donlu at. çızlık : kuyruk yağının kıkırdağı ve yanığı. çopçomak : iddihar etmek. — Pferddecke. Falkähnlich. rahşanen puş. çıznık : ark gibi sapan yolu. — Sich bewegen. arık. kab. — Seifenkraut. çopan : rai. deste. zum reinigen von Kleiderflecken. aufgelöst werden. deste. çokluk : sincab başlarını toplayarak anınla dikilen kürk. gölge. geseiht. çoğan : çöki. miçkay dahi denir. — Breit. Griff. jung. Krummstab.

çuğul : nemmam. — Fahne. | çulğanmak : kaplanmak. çulçu : bir nevi kuş ismi dir. köy. doru. Schwein. örtmek. Spinnengewebe. lezzetlemek. sinesi. Pferdedecke aus Haar. biyaban. efsane. gövdesi. glühende Kohle. Besorgniss. — Halsband der Frauen. çörtke : çekirge. vielfarbig. — Süss. çuçuk : tatlı. — Ferkel. gebrochen werden. tatlı. — Decke. hınzır. sahra. — Höhlung. — Brust. — Ausgelöscht sein. cüce. kab. gerek para pul gerek zehair. muhtelif el-unvan. çukur : cevf. bedecken. susamak. — Ein Staarartiger Vogel. ab-i revan mahalı. ceng-averler ellerine geçen mal. çullamak : çölde kalub suyu talib olmak. çulan : zincir. Pferdedecke. Holz. çulğak : örtü. in die Hände der Krieger gerathene Güter. şekerli. çuçutmak. | çuğullamak : nemmamlik etmek. gevezelik. arka ve duman mahalı. in Verderben bringen. — Morgenstern. — Korallenschmuck auf der Kutschme der Kalmuken. Rechentafel. Türkistanda cihun nehrinin kenarında bir mevki ismi dir. şirin etmek. yavru. çuldu : mukyafat içün verilen enam. budur. çumala : kadınların gelübendi. — S. tuğ. umfassen. hesab tahtası ki birden milyona kadar belinir. — Verläumder. — Heuschrecke. Ebene zwischen zwei Bergen. çuğ : kalmükların külahlarına dikdikleri ziynet ve mercan. Zwerg. — Thal. peşm-i şütür. — Kameelwolle. ateş kesilmiş kömür. çuçak : sac ayak. — Erzählung. çörkak (çörak) : çörek. boğa. — Bunt. Geschwätz. bürünmek.çökçak : sığırcık nevinden bir kuş ismi dir. kızgın od. çulka : dere. çökündi : gemi ve kayık kıçı. | çuçukanmak : tatlıya temayül olmak. çuçğa : domuz yaurusu. Grube. Ortsname in Turkestan. ekmek. lağım kuyusu. çevirmek. birun. — Kette. kaplamak. yorgan. Fessel. — Der eiserne Dreifuss. — Untersinken. toplanmış. inhirab eylemek. beyaz darı. çulğamak : ihate etmek. çökme : bayrak. Brod. deyirmi. | çuçuluk : tatlı. çöt : necar tişesi. — Anhöhe. nan. zarf. — Weisse Hirse. | çuçuklik : lezzetlü. at örtüsü. turgay. şirin. ağac. fesade vermek. çöl : kır. güymek. müdevver. nar. — Das Beil des Schreiners. çudamak : münderis. Grille. — In der Wüste durstig werden. — Beseitigen. kurz. çumalmak : çummak. — Verläumden. bürümek. çokan. çöp : münasib. çörkamak : ateşde alazlanmak. Rumpf des Kameels. | çuçuman : leziz. würdig. Strauch. iki dağın ortasında-ki musattih ova. fikr ve endişeye dahi itlak olunur. batmak. çuçutmak : tatlandırmak. çulpa : lafzenlik. şekerlemek. çuyan s. — Kuchen. — Sich drehen etc. — Eine Art Vogel. sözcü. çuda : deve yönü. Hülle. layik. şikayetçi. tief. — Flussbett. çukari : meke darısı. — Süss. misr darısı. çöker : alacalı. şikest olmak. — Süss sein. çulpan : çoban yıldızı. çuymak : ber taraf etmek. çöke : devenin göysü. — Passend. — Geschenk als Belohnung. yuğ. örümcek ağı. örtülmek. sancak. gerdenlik. çirçir. Einöde. gerek erazi tinab ve dönüm çöt ile zarb-i taktim edilir. çalı. bend. — Süss. Wüste. — Süss machen. suya dalmak. — Süsslich sein. bir şeyin dadını takdir eylemek. kıldan urma at puşidesi. rund. | çulğu. derin. külçe. . — Hintertheil des Schiffes oder Kahnes. — Prahlerei. | çuçamak : tatlı olmak. çörçak : beyhude kelam. çörka : çay yatakı. — Drehen. köstek. — Süss. Rossschweif. — In Feuer verbrennen.

lağaz. çumçak : serçe kuşu. — Männliches Kalb. gayet iri keman. — Magd. | çüşkürmak : atse etmek. | çürten gölü. — Locker. — Aus dem Wasser tauchen. C caba : bahş. Faust. kahil. schrauben. — Ein im väterlichen Hause gebliebenes schwangeres Madchen. — Langer Stab. das Niessen. çapar Z. kasırğa. S. — Mundstück des Kruges. Schlamm. halayik. zornig sprechen. Geflochtenes. çürdük : muattar bir ot dir. — Scharf. atse. das ins Geheime mit ihrem Verlobten verkehrt. kese. — Das Kameel niederknien lassen. çumur : şalgam. küşade. çumri : yalancı. islambol ve rum yâni paytaht-i al-i Osmanda tütün ve duhan çekmek üzere bir alet ve esbab dir. dağarcık. diz bökdürmek. çumranmak : teşmir-i sak-etmek. suya dalup çıkmak. — Überschwemmung. umsonst. çökdürmek. çusurmak : itkin ve keskin ve burran etmek. Odaliske. çuri : cariye.çuman : tenbel. burun. — Den Kopf hängen lassen. müssig. — Schwalbe. çülak : gerdab. çumbak : bilmece. çunçuk : kırlanğıc. secde eder gibi. çur : zukur buzağu. doğru yiğac. muamma. bafte. göl. . çörten balığı. | çumunmak : çömülmek. geeignet. yumruk. çumurğay : su ile oynaşmak. çevre otu. — Aufstreifen der Beinkleider. balçık. çükür : iri saz. çüzük : gevşek. çömmek. Paar. Rohr. boğoz. ebter. çontuk. caban : hafiyen namzedi ile kavuşup pederinin hanesinde hamle kalan kız. küşade. çukur. Grube. — Faul. layik. çupuk : uzun deynek. yıkanır gibi oturmayarak çöküp eyilişmek. çumçuk. çuşmak : sular kınayup taşmak. suya yatup çıkmak. çükürtke : çegirge. — Sperling. kaldırğac. Tasche. | çüzülgüc : çözölmüş. gefçe. Sturm. — Eine sehr grosse Geige. kesik. yayla balığı. çündük : ibriyin emziyi. çure : iş. tobra. — Name eines ösbekischen Stammes. — Grosser Esslötfel. kefgir. coskun söylemek. çuntay : çanta. Kehle. — Sumpfige Stelle. çummak : suya dalmak ve batmak. Eifer. odalık. çüşkür : fışkırık. çift. — Geöffnet. külak. offen. sürgün. bankak. — Gefährte. — Untersinken. cedvel. — Heuschrecke. çürten : lağm. çumça : çümçe. — Lügner. — Schöpflöffel. aufgelöst. büyük kaşık. refik. kasab. çunçurğa : saç örmesi. verstümmelt. Gang. leblebi. schneidend machen. fışkırmak. Maiskörner. — Kleines Sumpfloch. çünkül : ufak bataklık. çanak : kulakları ve boynuzları mâyub olan aibnak. yatırmak. susak. çunkaymak : denk durmak. arkadaş. bei den Osmanen gebrauchtes Rauchgeräth. — Spielend in Wasser baden. — Rübe. — Räthsel. — Thier mit fehlerhaften Ohren und Hörnern. — Geschenk. susak. derin su yataklığı. Flussbett. — Schleuse. — Art Peitsche. çümük : batak yer. başı aşağı. — Aufwallen. münasib. — Niessen. açık. — Die Spritze. Schöpfgefäss. çumuş (çumşuk) : büyük kefçe. gayret ve cesaret. — Futtersack. — Duftiges Gras. bedava. müft. çumluşuk : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. yoldaş. çükarmak (çükürmak) : deveyi oturdurmak.

dağdan bilakis zuhura gelen ses ve avaz. rose. Dirne. padişahin culusını halayka neşr edici. — Gang. cemce : bataklık. cenk. nemed. musluk. ceride : yüksüz. Bild. cavruncı : falcı. — Halsband. — Gefleckter Mantel der Derwische. — Türkmenischer Stamm. cencek : bir nevi ağac dir. beyan-i rey etmek. kaşgar tarafında meşhur dir. nisa taifesinin boynuna asdıyı zer-u ziver. erklären. tellal çağırtmak. zengi. der berühmte Dsengiz khan. — Vogelgras. — Kostbarer Stein. — Heimchen. Goldschmuck am Halse der Frauen. cevahir. gross. Zapfen. kahpe hatun. — Mit Widerwillen sprechen. şura. boran. — Leicht. camlanmak : istikrah ile söylemek. çirpi. — Hure. cerav : zikiymet taş. kepek. ateşde burulmuş kıl ve saire. cebe : yürüş. — Ende. biş buğday. — Kräftig. münadi etmek. Rath. hafif. cankı : iş. — Kleiner Baum. reftar. cavruntı : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. çalı. vom Berge schallende Stimme. lal ve yakut ve inci gibi. Ausruf. kirec-hane. Zauberer. stark. ceridi : tavaif-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. Geschäft. | car çekdirmek : çağırtmak. çi. Erzeugnisse des Bodens. Grenze. Verlauf. cavalatmak : maslahat. meşveret vermek. kühn. çul askeri. münecim. welcher Iran und Turkestan trennt. batkak. cercer : lafzenlik. asiya-i vustada bir rütbe. — Bogenspitze. Amuderya. Kampf. Gras. Schwester. — Hirschkuh. çeyran. maslahat. mit dem man durch eine Art Zauberei Regen hervorbringen zu önnen meint' Z. Finsterniss. Filz. carlamak : ilan etmek. seine Ansicht aussprechen. Feuchtigkeit. cercerek : orak böceyi. cebek : gerdanlik. cehre : mahrem. cengiz : kavi. gül. luli. ceyran geyk : geyk. Pulvermagazin. ceh : şebnem. — Dienerin. ruy. sahir. — Wahrsager. sert. — Geschwätz. cağatay : cengiz hanin üçüncü oğlu ismi dir. münadi. — Wetterumschlag. ceri. — Stimme. cadi. gürültü. meral. bülend avaz ile bağırmak. uluğ. zor ile tekellüm etmek. ilan. cendek : kuşların otu. encam. cedde : inkilab-i hava. carank : aks-i seda. Amuderya. ses. Edelstein. — Sumpfloch. humbar-hane. cecek : küçük ağac. — Anzeigen. bezeichnet auch die Sprache çagatay. had. büyük. mestur cengiz han. Koth. caş : tunc. — Sache. heykel. — Name des dritten Sohnes des Dsengizkhan. lay-hane. Arbeit. ot.cacaça : gayet. Ziel. baçı. nuker. asliha-i nariye. — Ausrufer. Sterndeuter. kyar. — Thau. carucer : seda. Sturm. cedde taşı : yede taşı. deycur. — Schwarze Stückchen im Getreide. — Streit. laut ausrufen. tufan. . — Ausrufen lassen. — 'Nierenstein. Pfeilspitze. Gazelle. nihayet. ahu. cebhane. lisan-i cağatay buna mensub dir. uruspu. — Steigbügel. | carcı : tellal. hohl. hademe. mahsulat-i eraziye. — Der grosse Fluss. Rangstufe in Mittelasien. Feuerwaffen. rutubet. Buhlerin. — eine Baumart. silah enbari. canak : üzengi. cerik. zehre. celeb : fahişe. ceyhun : Iran zeminle Türküstani tefrik eden nehr-i cesim. Strauch. cende : dervişlerin geydikleri yamalı hirka. işini yoluna koymak. yağmur içün üzerine efsus okuyup suya atdıkları bir nevi taş. nida. — Widerhall. — Rath geben. cencal : gouga.

Hallebarde. bozağ. dayanmak. cil : çit. Bewegung. yular. Mauer zur Trennung des Brachfeldes. bunce. silahlanmak. — Eine Art grossen Instrumentes. cilav : ilerü. çiğ. cikiciki : aman aman. mukavemet eylemek. deren Oberfläche durch Hitze verhärtet ist' Z. — Taubenjunge. mıhca. pişrev. iklil. Krone. tamburdan büyük. — Aus Rohr und Matte geflochtene Hecke. — Graben. — Lappen. | cibelamak : kalkan örtmek. — Sohn der Tante. cevaz : at ve ya deve ile dönen yağ mengenesi. Haut. Pulvermagazin. hurtiger. grosser Korb. berühmt in Mittelasien. begehren. — Zügel. asiya-i vuştada meşhur dur. bu menval. fleissiger Mann. — Fliege. Gebiss. feuchtes Wetter. cib : hendek. — Waffen. birisi bir cenha ve müttehim olduğu vakit istintakda refikini beyan etmeye denilir. beyaz darı. — Schnell. cibin : sivri sinek. düzgün. pare. | cilayın : bunum gibi. Schild. işgüzar. kilade gibi. mukerrer yalvarmak. taleb. cevane : güyercin yaurusu. weisse Hirse. ciciğ : koyunun kuyruğunun yağı. cile : tefakküd. — Wünschen. tarlaları taksim ve tefrik eden dıvar. cibehane. kem. nemnak. erster. Kalb. mikdar gibi. wie er. sorğuc-i şahi. hintergehen. sinek girmemek üzre kamış ve hasırdan kapu perdesi. cilay : edat-i nisbet dir. cil çekti. Schanze. deni. sinan. widerstehen. efser. çalak ve titik insan. cibay : çivi. — Das Fett des Schafschwanzes. — Krone der Chakanen. cevari : misir darısı. Bitte. Beispiel. sich stützen. mesel. — Obertheil des Armes. — Oh weh. — Halskette der Vögel. cilğu : kuşların boğazlarına takılan gerdanlık. siper. cet : alçak adam. tabiye. çingyane. — Hirse. cidamak : sabr-u tehammül etmek. — Mann von niedrigem Wuchs. aldatmak. — Sich mit einem Schild bewaffnen. cirahet mismar. — Ertragen. ein mit einem Verbrechen Verdächtigter verräth seinen Mitschuldner beim Verhöhr. figan. pis. cilikyar : yular. — Hecke. — Feucht. Wunde. . cığılduz : girbal. wiederholt flehen. evvel. Zigeuner. — Kinder beruhigen. ciğciği : kamış ve hasırdan örme çit. ciğa : hakanlara mahsus tac. rica. omuz. Stechmücke. Armer. barudhane. cibe : esliha. cibar : rutubetli hava. tez. ateşe tutularak hararetden bürüşmüş olan deri. Stallknecht. yayın orta yerine konulan ipek parça. — Sieb. — Beziehungswort. feryad. seyis. namus. alte und zerfallene Leinenstücke. Lanze. grösser als das Tambur. Nagel. Schulter. mizrak. temennah eylemek. cilcik : kolun yokarısı. — wie. acele.ceşte (ceşne Z. Speer. cığır : üzerine rüzgyar eserek katlanmış kar. gemein. Federbusch. cida : nize. — Wurfspiess. cibrik : paçavra. — Durch ein Pferd oder Kameel getriebene Oelmaschine. kalkan. ciber : dağ keçisi. — Bergziege . harba. cilamak : arzu. cildam : ıldam. ciğan : halezade. bu miktar. çabuk. — Vorwärts. mücerred. — Seidenstückchen in der Mitte des Pfeilbogens.) : bir nevi büyük dutar dir ve saz. cevatmak : sabileri teskin etmek. siper. Fliegenvorhang aus Rohr und Matte. zenbil ki gayet büyük. köhne ve fersude bez ve basma parçaları. geym. — 'Schnee. der nach dem Thauwinde eine harte Oberfläche erhalten. Rüstung. — Keil. Halfter. einsam. Schild. müflis.

meysere. kuşlar leş üzerinde bağrışmak. bökülmek. tam. cöki : çingyane.cilim (çilim) : nargile. — Kleiderreiniger. — Kanarienvogel. sirke. — Fluss. — Trennen. yük. çevrilmek. — Umhegung. — Ziegen. ileri gelen ağa. kneifen. reys. — Kokusnuss. Art Zwiebel. berbad etmek. — Gefährte. heme. yol. hânende. budala. — Klageruf der Vögel. Schachtel. cürke : bir nevi ördek dir. çay. Schiff.oder Schafwolle. cuya : büyük ve uzun kayık küreyi. List. — Vogelfeder. came şuy. halac. buri derisi. bez. Pelz. kıl. bilmece. beseitigen. — Schnabel. civrunti : çavruntu. kamis. Krieger. bahadur. gemi. cerad. cuvanğar (cuvankal) : leşker sol cenahi. hokka. Zauberer. genç. dumm. Gesang. Unterkleid. | cimcimak : gamz etmek. cudurk : avuc. asker. yabanı keçi. — Linker Heeresflügel. cilli : cida. caymak : ber taraf etmek. kabza. Bach. — Unerwarteter Gast. — Flache Hand. wahrlich. tumşuk. kanat. — Sich krümmen. cirici : elbiselerini temizleyici. cüm : kyamil. deli. sefine: mecmua. cümle. cubur : kıl. cündük : ğağa. soğan. ganz. Geschrei der Vögel über Leichname. Lippe. — Wunde. kanarya. cuvun : nehir. Junge. Essig. rical. Wahrsager. cumbak : türkü. mit glänzendem Kopfhaar. peyazdeşti. falbin. cimçik : serçe. — Gefährte. langen Kahnes. burun. leşker. wilde Ziege. cüci : bağteten gelen müsafir. — Verrückt. Genosse. keçi ve koyunun yünü. gebogen sein. ırmak. sahir. — Heuschrecke. erig. pamuku tanesinden ayıran alet. taze. Wäscher. kalyan. — Sechzig Quadatellen. circir : çerçer. — Vernichten. bütün. — Verrathen. cudri : umera. — Häuptling. cinli : divane. şikenc. dönüm. — Eine Entenart. cök : kuşların şiveni. Räthsel. bey. Soldat. Wolfseder. cirayım : Özbek'lerin bir nevi şarki ve türküsü dir. Gedränge. cink : arkadaş. cura : yabanı soğan. — Wasserpfeife. — Wilde Zwiebel. cuzbuba : hindistan cevizi. — Zigeuner. vollkommen. — Krummholz. nağma. cirilmak : böküm bökum olmak. çift. cimdiğan : kuşların tüyleri. — alles. cunk : büyük barkeş deve. cumci : gömlek. cilkava : başı parlak tüylü bir nevi kızıl kurd. remal. Freund. liebliches Kind. — Sperling. Joch. sevimli çocuk. cunumak : atf-ı inan etmek. — Ruder eines grossen. — Sich beeilen. kürk. divane. muamma. ciurtka : çekirge. hakikaten. Sammlung. — Eine art Lied der Özbeken. bey. bir semte mütevechen hareket eylemek. — Ziegenbock. cur : atmaca kuşu. cöğ : boyunduruk ağacı. cimdiklemek. dost. — Eine rothe Wolfsart. cirik : cesur. Flügel. cirib : altmış arşın mürebba. zevle. leb. verrückt. Anführer. Krämpler. cimdiklemek. pirahen. — Lied. — Lastkameel. cüre : arkadaş. — Muthig. schreiten. kibar. izdiham ve halabalık. ahmak. dilber cüce. civir : teke. — Werkzeug zum Reinigen der Baumwolle. kühn. cimdik : karha. koşun. — Hemd. refik. Griff. şarki. gitmek. D . cirmak : dolanup seyirtmek. — Sich drehen.

— Verkehrt. — Truppe. yazuk. tış. daşırğanmak : yürürken ayağını taşa dokundurmak. — Bringen lassen. çöl. dabku : serzeniş. yakmak. — Tadel. dayma. cariye.) : öz. bir rütbe ismi dir. Gemenge. cins. darhan : tarhan. Gattung. kır. uşr ve harac istifa edici. sırt. Steuereintreiber. Verbindung. daldağay : bir nevi kuş ismi dir. — Diese Gattung. — Dreifuss. yu. Mädchen. daban : dağ. Rücken. Ortsname nahe zu Samarkand. zarf ifade eyler. diese Stufe. hilekyar. — Immer. bir giyah ismi. — Brandmarken. haric. validesinin pederi. dadunklu : bu miktar. eiserner Helm. dal : arka. bringen. — Betrüger. bölük. büyük göl. dalay : deniz. aff-i umumi. şahi. omuzu. arkası. — Salz. dalğa : dalga. cebel. — Gift. — Berg. rakib. muglak. daldırma : ters. dabusun : tuz. dada : dede. — Während des Gehens mit dem Beine an die Steine streifen. das Huf der Thiere beschlagen. ausserhalb. çekmek. Grundstoff jedes Dinges. dağser : serçe kuşu. rezm. çuri. takdim etmek. isabet etmek. dalda : her şeyin sırtı. — Schulter. bu kadar. darayı : canfes. dara : hemişe. darımak : duçar ve giriftar olmak. omuz. Schulter. duş. halayk. — Kern. aks. bu cins. — Sperling. — Grossvater. melamet. dağ : yanık nişan. rüzgyar-i şedid. gemici. damnalamak : itekle gitmek. — Ein der Pferdedecke ähnliches Ding auf den Rücken nehmen. Hügel. dala : biyaban. — Rückseite oder Schulter. hayvani nal-i bend etmek. derya. dağar : harb. Woge. . dayın : düşmen. zehir. dabulğa s. pederinin pederi. kabarcık. — Krieg. — Welle. dabkur : deste. — Einöde. mevc. Rangstufe. validenin büyük biraderi.dabğuli : bir nevi isperme. baid. — Sturm. dalu : tak. — 'Titel eines Würdenträgers. etrafdan yürüşmek. — Feind. | daldalamak : turğay gibi bir şeyin arkasına girüp saklanmak. heftiger Wind. — Meer. dadek (dedek) : keniz. harirden mensuc kumaş. behördlicher Aufseher der Saat. Name eines Grases. Heer. — Weit. zakum. Seidenstoff. tepe. omuz. kötel. büyük baba. damuzluk. | dağlamak : ateş ile nişan yapmak. ova. dağ vurup yakmak. davda : edat dir. — Am Rande gehen. daruğa : Türkistan'da bir rütbe ismi dir. um sich zu verbergen. damarluk (damadluk Z. — Partikel. fortwährend. — Rangstufe in Turkestan. | darıtmak : getirtmek. sahra. getirmek. Widerschein. — Wölbung. — Magd. dalav : ağı. — Taffet. çok kimesne. der besondere Privilegien genoss' Z. dana burunu. vergi ve teklif-i miriden müstesna olan sahib-i ferman. Geschwulst. bu rütbe. Samarkanda karib bir mevki ismi dir. — Name einer Vogelgattung. See. dağıl : haramzade. Anhöhe. dağan : üç ayak. Wüste. damğa. — Blase. her şeyin mayesi. — Insect. nemek. Gauner. begegnen. davul : boran ve furtuna. — Brandmal. üfürleme. yaka ve kenar ile yol yürümek. başa geydikleri demir külah. daş : uzak. Rival. usfur. — Treffen. seitwärts gehen. Vorwurf. taraf-i hukumetden harman ve zahair muhafizi. cemiyet. dan burnu : böcek. davulğa. sac ayak.

hayme. alt. | dirim ayun : alaçuk. iki tarafdan ayak vurmak. dubulğa. dibi : dolu yağmuru. dınkı : durak. — Sitz des Kindes in der Wiege. Mörter von Holz oder Stein' Z. nimten. — Zeuge. farig olmak. dirim : alaçukın etraf ve devresinde-ki çöplere denilir. Mulde. diman : demek. Sitz. am Ende. demel : tembagu yaprağı. stossen. yençtırmek. — Dolmetsch. Tafel. encümen. Trommel. — Feind. deyerek. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. şita. örmek. sukunet. rikab. erzählen. — Ruhig bleiben. . mit dem Fusse stampfen. — Eine Art Sperber.davulğa : zirihli külah. kıpırdatmak. — Verderben. def. dibsamak : ayak depretmek. ruhen. — Winter. hargah. — Verändern. — Gepanzerter Helm. — Hagel. — Starr blicken. bir yerde aram eylemek. tekellüm etmek. dinamak : imtihan. dayre. dibek : beşikde çocukların altına konulan oturak. dikilay : mintan kısa elman çapanı. Gefass. Stammname in Turkestan. gibi. kus. | debelatmak : idam ettirmek. dibilik : bir şeyin nihayeti ve altına dizilmiş husus şey. hevdec. dinlenecek mahal. serma. | desturhancı : sofracı. payende. delberçin : taht. — Entartet. Bediensteter im Serail. okumak. beisammen sein. — Zelt. dastan söylemek. tanuk. mukaddem. | diñlentürmek : teskin eylemek. — Wahlen. tepengü. validenin büyük hemşiresi. deme. debelamak : kahr-u helak etmek. desterhan : sofra. sprechen. desturhan. Gesellschaft. — Sich ausruhen. dir : subh. | dekiştirmek : bir seyi alup digerini vermek. beraber olmak. — Sich beruhigen. ifade. — Verderben lassen. sandal. auch tikin gesagt. Topf. muayene etmek. tikin dahi denir. beyan. yaygı. — Steigbügel. dermak : tirmak. Pauke. tecrübe. vorlesen. — Thron. yau. früher. Mütze aus Eisen. dilçik : zebanhord. — Mantel. buğda içinde olan fazla. dubulğay. aram bulmak. nihayet. çömlek. otağa dahi denilir. deluçe : azgın. um auf die Saat Wasser zu ziehen. | dabulğa : davulğa. dikir : kavanos. demirden bürg. demet. esas. meclis. cale. Sattelriemen. dekle (tekle) : mintan. dib : deyüp. Kälte. diklaşmak : dik dik bakmak. ayakile yeri ve hayvani depmek. Sänfte. der untere Theil. — Umwechseln. tilçik. Rubestelle. — Tisch. destesi. dengel : cemiyet. simat. ayakda durmak. intihat etmek. — Splitter um das Zelt herum. töbek. dolab ve cikre rabt ederek zurâta su çekmek içün yapılmış saksı. dinku (?) : üzengi. çay. deslab : evvel. dikin : tâ. — Sagend. 'Trog. dekşirmek : deyişmek. zertreten. Überfluss an Waizen. an einem Kasten gebunden. irgendwo ausruhen. — Unterlage. dergaş : düşmeu. Thau. Grundlage. dikalay aba ve kaba dahi derler. Gesellschaft. dibsa : kazanı ocağindan alırken üzerine vaz edecek ağacdan mâmul bir alet dir. — Tabakblatt. Muttersschwester. cemiyet. beste. | dinkmek : sakin. piş. istirahat etmek. — Bis. | dib yakusi : Alınca han bin Türkün oğlu ismi dir. lesen. ayak altına almak. — Sagen. tebdil etmek. süt alatı. — Versammlung. mabeynci. sanamak. Bündel. büyük zil. Lied. bağ. — Milchgefäss. kapak. | deluçe doğan : muymul kuşu. Beruhigtsein. encümen. — Krug. prüfen. çinemek. — Kurzer Rock. kurzes Kleidungstück. di : kış. istirahat. — Den Fuss bewegen. — Erst. Anfang. — Deckel des Feuerherdes. Schneegestöber. taht. beaufsichtigen. — Morgenroth. — Versuchen. auch Zelt. — Tischler. diñlenmek : istirahat etmek. ibtida.

keçel. — Gefülltes. Dunst. Miethe. Wirbel. Schmaus. dulhatun. Krüppel. dur batmak : inhizam etmek. — Panzerhelm. türk kavunu. duman : hava pusi. — Nebel. — Wurzel. goldhaltiges Erz. aksak. divan : vezir. Ordnung. dolana ağacı meşhur dir. dutu : tutuk. durpi : turpi. düküldamak : dil çarpmak. donan : dört yaşar at. duhan buğ. kelepuş. ukde. dutur : rehin. kapu kethudası. dolana : aluca nevinden bir türlü erik ismi dir. Rangstufe in Turkestan. — Geheimschreiber. — Häuptling der Mogulen. durban : mogullar ruesasi. dülcel : yaurulayan kısrak. . ağır kulaklı. amme. maglub edüp kaçırmak. mâruf bir nevi tâm dir. Lager. zirhli külah. yafrağ dolması. çulak. erbab. kasırga. — Als Ausrufungszeichen gebraucht. Kupfer. vezir. top. | divan beyi : sirkyatib. gefüllte Blätter (g. — Werfende Stute. dudpuli : hükumetin hain-i mezaikede salığ tarzında her haneden aldığı iyane. wo Reitthiere bestiegen werden. Kraut). katar. toy. — Messing. ateş dudi. sıra. dolamac : girdab. rund. | durpilamak : turpi ile işlemek. dumbak : tepe. asiya-i vustada bir rütbe dir. Führer. — Stück. kasaba. dul : irk. — Perlenhalsband. diz bediz. parça. cay-i aram ve tevekküf. dolama (dolma) : içi dolmuş şey. dolayı : etraf. tirit. Wittwe. dulbulga : tubulga. Türkistan'da bir rütbe dir. Schlägel. Stelle. — Mörser. dögec : dibek ve büyük havun tokmağı. Rauch. Dichtung. — In Fett getunktes warmes Brod. — Unreife Melone. — Dorf. külçe. — Hilfssteuer zur Zeit der Noth. — Herzklopfen. | dizin dizin : sıra besıra. Mütze. — Braut. — Nach der Reihe. — Noch nicht ausgebildete Korner. dökün : döyüm. reys. bölük. — In Verlust kommen. — Pfand. vekilharc. durak : binek yeri. durutur : edat-i haber içün mustâmel dir. anasının karındaşı. rund. püşte. Finanzminister. — Vezier. — Haltestelle. tombulak. dubdurun : ayak takırdısı. defterdar. dumsaymak : tumşuk ve burun sallamak. — Reihe. Linie. | dükük : yürek çarpıntısı. nuhas. katar. — Stotterer. dizi : köy. — Den Schnabel bewegen. pepe. dolanbac. dökülük : nares karpuzu. — Siebenter Ahn. Bund. hat. Tante. altın karışık tuc. nim puhte. — Hügel. dize : gelin. — Eine Pflaumengattung. — Feile. ziyafet.dirtuk : kitâ. manzum. — Bett. görefçe. zahlreich. elken. döki : pirinc. serpuş. zürnen. dutakun : yedinci ced. — Viel. — Knoten. dirsun : çok. — Beamter. icare gir. durluk : inciden mâmul gerdanlık. eşâr kitabı. divan efendi. maye. tekerlik. tel. — Lahm. taub. Rangstufe in Mittelasien. Stoff. — Vierjähriges Pferd. Verwalter. kılkuyruk dahi denir. Fleischbrühe. saf. donbay : yatak. — Raspeln. dökülmüş. şilte. Gastmal. bisyar. darılmak. ziyar. — Strudel. Reihe. eyge. donbul : hububat ve meyve catın tenuz olmuşu. bend. — Geräusch der Füsse. — Seite. diz (tizi) : nizam. dökünmek. | memur. yuvarlak. duğulan : topal. Stadt. — Pochen (des Herzens). berühmte Speise. dökmac : yağa batırup yedikleri sıcak ekmek. Theil.

edir (adr) : tepe. efak : vahşi. dürmen : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. sarhoş olmak. düzanlık : arayış vermek. edik s. dürme : hacilardan tarh olunur bir nevi harac dir. uslu.dülek : ram. — Verzierung. edven : ılkı. durchstossen. — Kleine Pauke. ankebute şebih bir hayvan dir. — Schweigsam. — Schuttenhaufen. reftar. . ahek. etik. — Beschädigt werden. ve yüzü. — Angreifen. sahibsiz. berauscht. çaylak. Mutter. edra : ova yerde toplanmış toprak. mest. — Kleiner Nagel. | ebre-astar : pamuksuz olarak sade kumaş ve astardan mâmul cüppe ve entari. Hügel. — Die Thiere durchstossen. Ahn. dumburek. — Nudelwalze. yabanı. — Auf flachem Lande zusammengetragene Erde. Schaden. — Eine von den Pilgern behobene Steuer. — Faden. edres : harirden mensuc bir nevi kumaş dir. bescheiden. — Hügel. Vorhang. efsem : sakit. auch Ortsname. verwaist. benlikli at. ve bir mevki. — Wild. flacher Hügel. zart. örümcek. sarhoş. ebre : came ve libasın kumaşı. tepe. — Ein der giftigen Spinne ähnliches Thier. auch Kizil-Avrat und Gök-tepe genannt. dürsülmak : dürtülmek. — Vater. ehel : etrak ve kürkan taraflarında kabail-i türkmeniyeden teke türkmenlerin oturduğu yer dir. valid. Kleidstoff. ılkıyı mereye getiren rai. | ecne vurmak : ziyanzede olmak. — Angriff. edir : boş ve namezru tarla. ağac ve saireden mâmul. ki kızıl avret ve gök tepe ve aşkabad tâbir olunur. dülgenc : zağan. — Heerde. Stuterei. Name eines Vogels. ehsum : hamle. — Schimmel. yüz örtüsü. serseran. absik. — Aus Seide gewebter Stoff. mader. — Kleid. reviş. | edvenci : ılkıcı. — Name eines özbekischen Stammes. hergele. valide. dümbek : küçük nakara. ebsik l. ohne Baumwolle. tuzmak. yası tepe. düvac : nikab. ekser Buharada nesc olunur. zib ve ziynet. Teufel. ecne : cin. Zierde. — Sanft. — Gyps. ebu : peder. tahrik. | ehsumlamak : hamle ve sovlet etmek. — Eine Thorart. — Brachliegendes Feld. E eberkine : bir nevi âdi kapu. iki yüz bin aded ismi. — Name eines Ortes in Afganistan. — Kleid aus reinem Stoffe. betrunken sein. — Schleier. — Dämon. auch für Münze gebräuchlich. toprak yığındısı. — Freundlos. Kehrichthaufen. oklak. bir kuş ismi. ebil sebil : bikes. nerm. dürtüşdürmak : hayvanatı tan etmek. lofçe. cedd. şeytan. pulus ve paraya dahi itlak olunur. halas olmak. Spinne. dültü : keftare şebih bir hayvan ismi dir. püşte. Trommel. — Weihe (Vogel). — Erregt werden. ebreş : alaca. ehçe (akçe) : afganistan kıtasında bir memleket ismi dir. — Wohnsitze der Teketurkomanen. — Name eines hyänenartigen Thieres. tek nakara. dülmek : roteyla. ziyan. — Hirt. haşak süprüntüsü. eçe : alçı. perde. ruhiger Gang. ehlat : mezbele. yüksek yer. egirmi : ufakçivi. ehlav : oklağı. edirğan : tel. tabel.

ekal : çelik ve çomak oyunu. elakarak : nimres pamuk guzesi. yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmaklara geçirilen halka. bihanuman. . bücü eder şey. (ehta) : ikdiş at. — Name eines türkischen Stammes. — Name der hohen Festung der Stadt Herat. | ehtatmak : ikdiş etmek. — Eine Art Ente. ucu. — Verschneiden. | ehtacı : baytar. | eklanmak : çerh vurmak. taraf taraf aktarmak. | eklaşmak : oturup ârâm etmek. yağmakyar. endaze. Schulter. gayri muntazam. tac. menkuş. işsiz. gewölbt. furchterregende Fee. elanğarat : büyük fare. eklamak : tevkif etmek. — 'Name eines Spieles der Kinder' Z. gemalt. elabula : muhtelif elvan. elapeke) : ördeyin envai dir. elakelenk : sin nevinden küçük bedbuy bir canver dir. — Zelte und Hütten der türkischen Stamme in Turkestan und Anadolien. — Ohrgehänge. — Rücken. scheckiges Pferd. seyis. karısık. scheiden. ekitmak : getirmek. — Getupft. ohne Familie. ekçi (ekeçe) : abla. — Zweifärbig gekleideter Reiter (?). — Räuber. bulaşık. çift. — Irreguläre Miliz. — Buntfarbig. — Abholen. Verschnittener. elbutu : ziynet. kalkışmak. mukavves. — Ohne Beschäftigung. — Grosse Maus. Schnee. bâğırtlak. Plünderer. Maass. alup varmak. halka. bora. — Eine Rabenart. — Wirbelsturm. enetmek. ehtarmak : aktarmak. etwas bringen. ağaca. — Verschnittenes Pferd. — Sich ausruhen. ekrem : burun. — Sich empören. ummacı. seçmek. büyük hemşire. — Ausschütten. arka. karga. mahuf ve mühib nevi peri. — Anhalten. elayüntli : elbisesinde iki reng olan at sahibi: asp-i ablak. elaşmak : intihab etmek. — Waise. elatoğanak : garabın bir nevi dir. saman sapı. elamak : yersiz. — Als Zierde an den Saum des Kleides genähtes Stückchen. elburğa : kulak küpesi. ein Bing zum Schutze der Finger gegen die Sehne des Pfeils. ekiz : yetim. elbastı (albastı) : umma. untersuchen. | ehtarışmak : teharri edinmek. — Altere Schwester. isyan etmek. benlikli. köşe. bir nevi şahin gibi şikyar kuşu. — Krähe. elçin : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir.ehte. Stallknecht. elaçapğun : döne döne esen boran. isyan etmek. — Zauberer. ayırmak. | elamancı : şaki. — Schmuck. gemischt. — Sich gegen einem erheben. Zwillinge. irişdirmek. — Untersucht werden. elaşa : sırt.und Regengestöber. elaman : başı bozuk asker. sıçan. elbak : ziynet içün damine haşiye tarzında dikilen parça. | ehtamak : enemek. elakşamak : yekdiyerine karışup kalkışmak. Falkenartiger Jagdvogel. — Thierarzt. öktüz. — Stoppeln auf dem Felde. hadim. Krone. | elakmak : karışmak. — Wählen. — Verschneiden. Ring. elaçok : Türkistanda ve Anadolda kabailin mesken-i ittihaz ettikleri kebtekeler ve obalar. Ratte. ekremci : ekiz. çevrilmek. elabaş (elabuğa. — Nase. Bergesrand. — Im Kreise herumgehen. kar ve yağmur furtunası. ela (ele) : nimrenk. arayup taramak. — Eine Art rothe Turteltaube. elakarğa : zağ. elafahte : kızıl kumrunun bir nevi. Winkel. elakurğan : Herat şehrinin bala hisarına denir. — Ein kleines übelriechendes Raubthier. taleb-i tecessüs ve tefekküd etmek. dağ eteyi. — Hülle der Baumwolle.

ellik (elli) : elli. Schminke. elik : el. endib : beladet. orada. eldiven. eltut : inkilab. schweigend. Grossvater. avcı olan kuş. elğucı : alıcı. gesammelt. emkak : emek. — (?) endine : oradan. Leder. emcak : emcik. kudret. elkab : koç. Handschuh. elmaliğ : Türkistan'ın şemal cihetinde uyğur kabilesi ve moğullarının şehri dir. endik : kurdu keftardan durayan hayvan. idraksizlik. elmel : eyerin esbabi. beim Melken neben die Kuh gestellt. elenk : arkaların iki kenarına ve sair mahallarda tepeler gibi toplanılan toprak. — Stadt der Mogulen und Uyguren im Norden Turkestans. — Satteldecke. Fähigkeit. — Zustand. şugl. — Durch den Vorstand eingesammelte Ernte und Steuer. Brust. — Hand. ebsem. — Versammlung. Hitze des Feuers. — Eine Art Jagdpfeil. entfernt. Jagdvogel. Kunde. dest. — Geschmückt. Schaf. elus : hal. — Schaukel. elenke : ateşin pertevi. — Umgeben. o yerden. elunk : okun sapı. — Eine Gattung des Wachholderbaumes. baid. — Weit. | emkaklamak : emkelemek. — Mit gekreuzten Beinen sitzen. koyun. Bruderschaft. etrafi çevirtmek. — Der untere. elvanc : salincak. — Vertheilen. Mörder. lal. Hengst. elğur : çabuk. — Hügelförmig zusammengetragene Erde an den beiden Rändern des Grabens. Mühe. aygır. — Käufer. zahmet. sefide. Macht. elğet : düzgün. harareti. engak : çene. — Dritter Ahne. — Kleines Korn.elemcik : iki rengli. meme. — Name eines türkmenischen Stammes. — Stumm. — Rasch kaufend. aslı moğul lisanından mêhuz dir. Ungeschicklichkeit. — Schafbock. — Zwei farbig. engizmek : ihate etmek. elken : günk. Beschäftigung. toplanmış. — Mit Stroh ausgestopfte Kalbshaut. elis : uzak. — Stiel des Pfeils. — Umstürzung. in Charezm. emenk : küçük habbe. — Dummheit. emrali : tayfe-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. umfassen. tez alıcı. uhuvvet . belahet. — Vertheilt werden. iki rengli. eltan : kirimde padişah olupda han-balıkda oturana bu unvan verilir idi. elmaşkurmak : bağdaş kurmak. elğin : cemiyet. dafür. emluk : sıyırı sağmak içün ölmüş danenin derisini saman ile doldurup yanına koydukları şey ve suret. katil. | engdanmak . cedd. — Titel der im Chan-Balik residierenden krimischen Padischah. — Feuerschein. enduz : 'rasen' denilen ağac. dağ koçu. iş. enen : anın içün. tahtani. engiş : düzgün. — Brustwarze. — Kinn. hârezmde meskun dirler. alınmağa şayeste. gaze. elğut : ehalidan hükumet tarafından toplanılan zahire ve galle ve harac. müşteri. karışıklık. enda : bir kabilenin diyer kabileden kız alması. baba. . — Arbeit. elencık : üçüncü peder. — Arbeiten. | elğulığ : alınacak şey. — Darum. engdamak : paylamak. zweifarbig. — Fünfzig. — Von dort. behle. enğal : avda mustâmel bir nevi büyük ok. yâni ardıc nevinden çalı. elini : aşağı. stammt aus der Mogulsprache. — Kaufwürdige Waare. — Heirat eines Mädchens aus fremdem Stamme. — Geschmückt. iktidar.

deve. auch 'erkak' genannt. enmaçı : dellal. kethuda. eine Art Gebäck in glühendem Sande oder in Feuer gebacken. erğmak : yürüyücü. nesacın destgyahi üstüne atılan arğac dir. Wagendeichsel. bir nevi mâni. risman-i büzürk. — Buckel des Kameels. çay. azade. erkaş : dalga. erğun (erğenun) : bir nevi rebah ve tanbura nevinden saz ismi dir. murdar. erendak : şarki. — Schloss. mevc. ergeç : üç. dere. schmal. unrein. erce : cam ağacı gibi bir nevi kokulu ağac. — Drei-vierjährige Ziege. erkene : dağ beli. — Fluss. ehtiyar. Ziegenbock. Ausrufer. — Boshaftigkeit. ki kemik ipliyi ve erkak dahi derler. kuvvetli at. — Lied. — Makler. Woge. grösser als eine Gans. Gesang. Dolch. bezin üstüne atılan atkı. hisar. . Faden oberhalb des Webstuhls. in der Bedeutung von 'kaza' und 'liva'. entuvati : tatlı. bir karış. erğamcı : yükü deveye tahmil eder iken kullanılan halt. carçı. kyard. istigna ile terbiye olmuş. — Name eines Berges in Turkestan. — Süss. — Ausdauerndes. — Schreiner. kemeri. erkağlıca : bir nevi kızıl geyik. erğuştek : musiki fenninde bir usul dir. — Haupt der Aeltesten in der Gemeinde. Kılıc-arslan nam padişahın oğlu ile Helaku hanın oğlu ismi dir. münderis. erğac (arğac) : pud. eriğiz : pis. — Sammetpappel. — Betrügen. erğit : tayfe-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Schussfaden des Gewebes. kasr. epem kümeci : ebe gümeci. — Zartheit. — Alt. şirin. in Genügsamkeit erzogen. — Ein Vogel. gerçek. erğa (erğav) : akar su. eine Art Spiel. enikmak : büyümek. — Seil. erğedal : huysuz adam. eprik : eski. | erğedallık : huysuzluk. — Geschmückt. dar. — Ein Özbegenstamm. an vielen Orten auch 'tuman' genannt. — Bergsattel. yakın. Hinterhalt. — Wachsen. Mukhtar. Sohn eines Padischahs. eriş (arış) : araba oku.oder Tischlerladen. Schlinge.enicak : bıçak. kol. | ergene kun : Türkistan'da bir dağ ismi dir. ercin : inkisam-i mülk ve vilayet. — Name eines Musikinstrumentes. geçid. Nomadenhäuptling. Faden. — Spanne. bâzi yerlerde tuman dahi denilir. sefide. erğdamak : mekr-u firib etmek. wirklich. ulus reysi. kızğın kumda ve kor ateşde pişmiş hamursiz dir ki gümec öyme dahi derler. aldatmak. gül poğacası. — Wahrhaft. geçidi. erenduk : örgüç. — Welle. erkan : organ. — Schmutzig. türkü. — Sattel des Lastträgers. Bach. erkaluc : hamal semeri. — Eine musikalische Regel. — Eine Art rothe Eidechse. dört yaşında-ki keçi. starkes Pferd. Burg. kalâ. kesb-u iktidar ve tecessüm etmek. — Eine Schlinge zum Beladen des Kameels. enkeğit : düzgün. — Eine Art duftender Fichte. — Vertheilung des Besitzes oder des Landes. — Messer. tücareti. erek : seray. enkut : kazdan büyük bir kuş. bir nevi oyun ve saz. tuzak. kazâ ve liva mânâsında dir. — Ledig. erke : naz. teke. erkin : bekyar. erbab : mahale ve kariye ehtiyarlarının başı. dağ beli. ergiş : gale muamelesi. eriş : necar ve marangoz dükyanı. sich ausbilden. muhtar. Kameel. enik : muhakkak. — Unfreundlicher Mensch. rein.

— Wunsch. hârezmde bir dağ ismi dir. gesund. erzimak : deyeri ve kadr-u kiymeti olmak. etik (edik) : çizme. esrağamaki : gizli. erna : cedvel. etrek : Iranın şemalında kabail-i türkmeniye içinde vaki bir nehirin ismi dir. — Hervorstehender grosser Zahn. | esrağuliğ : hifz olunmağa ve saklanılmağa sezavar. kazan. — Einen Wert haben. — Wahrhaft. himari bağrıtmak içün kullanılır. beschützen. — Fingerspitze. bewahren. — Des Schutzes würdig. eske : Türkistanda bir rütbe. eine Art Pflaume. | esrumak : sarhoş olmak. — Zwilling. ertoğrul : selcuk padişahlarından bir padişah ismi dir. eserğa : küpe. — Heimlich. nehirden ayrılan bir kol su. saf. — Viel. — Kleiner Bach. Kessel. — Rangstufe in Turkestan. korumak. muze. derya. würdig sein. esramak : beslemek. çekme. — Heil. sağ. eşkü : toprak tencere. taleb. çift. mahfuz olmak. | esralmak : korulmak. — Nutzlos. ersun : kazganın dibini kazacak alet. eşki : çıkmış büyük diş. eşkek : kayıkçı küreyi. esrağuci : hami. — Ort. ernak : parmakların ucu. esc : tencere. esen : sahih. dicke Leinwand. wo Militär lagert. eşar : deve sürüsü. — Name eines Padischahs der Seldschuken. — Ruf. ermek : kaba.erkiş (arkış) : kyarban. um den Esel zum Schreien zu bewegen. Sehnsucht. | ermanlığ : arzumendlik. — Bewahrung. erün : eyi. auch 'Chırgıc' genannt. — Beschützt. — Ohrgehänge. çare. himaye etmek. — Beschützer. erman (ermane) : hasret. hayr dua. — Werkzeug zum Reinigen des Kesselbodens. atse. — Ernähren. pakize. sağlam. bir nevi erik. — Pfanne. eslenmek : vedâ etmek. wo der 'yumut' Stamm wohnt. — Kameelheerde. Paar. — Betrunken. — Ruder. rein. Zweigarm des Flusses. Name eines Berges in Charezm. ki 'yumut' kabilesi orada sakin dir. erkudak : ikiz. Segen. — Abschied nehmen. — Sattelzeug. ve bir kariyenin ismi dir. — Irdener Topf. eruksun : asker ve ordunun konduğu mahal. guşvare. espre : Türkistanda bir kariyenin ismi dir. — Karawanne. — betrunken sein. beschützen. Wunsch. esru : çok. eşkeş : alkış. hafiz. esğer : faydesiz. erzuk : eyerin üzerine konulan haşa. eruk : esvatdan dir. ersari : tayfe-i türkmeniye içinde bir kabile ismi dir. — Gesundheit. — Rauhe. ziyade. kırgıc dahi derler. arzu. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Schmerz. behasi olmak. esruk : sarhoş. kafile. tahsil-i ruhsat etmek. bewahrt werden. temenna. 'yu ha' makamında dahi istimal olunur. — Stiefel. eştergerdez : derin (?). — Stammname in Turkestan. Name eines Dorfes. unnütz. saklanılmak. esğuruk : aksırık. | esramiş : himaye. layik ve şayeste olmak. kalın bez. Mittel. — Name eines Flusses im Norden Irans. — Gut. . erücan : Türkistanda bir kabile ismi dir. muhafaza etmek. afiyet. — Das Niesen. | esenlik : sihat. mest. zabt. — Ein türkmenischer Stamm.

acele mânâlarına mustâmel dir. halecan. schmaler Weg. kavun telesi. — Ortsname in Afganistan. fişenk destek. düzgün. fere : bıldırcın ve kebk gibi bâzi kuşların yauruları. — Mispel. — Windbeutel. auf deren eine Seite Gewichte gelegt werden. ezen : dudak. tanzim. Speise. Küchlein. fare. | ezuklığ : mutâm. ezğurdunk : ezderdenk (?). ferci : hayme. telaş. | ezuklanmak : geçinmek. Seidenfaden. fele : koza. ferğana : Türkistanda meşhur ve âzim bir şehir ismi dir. ferenci. — Schwach. — Ton eines in die Luft geschleuderten Gegenstandes. — Eine Art Wage. ezuk (azuke) : tâm. ferh : Afganistanda vaki bir memleket ismi dir. | ezuklamak : tâm yedirmek. faliz. auf einem Holzstück. muhbir. ferfer adam. — Nahrung. çerh-i felek. niedrig. — Lippe. hizmetçi. ferise : yeşil ve mavi bir kumaş ismi dir. işbu ağacın üzerinde mezkur yükü yuvarlayarak bir mahaldan diyer nahale nakl olunması. — Name einer grossen und berühmten Stadt in Turkestan. — Eine Mauer aus Lehm oder Koth. träge. Sringer einer Nachricht. ferferek : ferfere. — Geduld. ferfer : tatar. Seite. Herata karib dir. postacı. kyâddan yapılma. müzdeci. — Name eines Dorfes in Turkestan. ferik : kelabe dolabı. keleb. gida vermek. fahse : paksa. — Unruhe. çadır. gida. firist : esvatdan dir. ferik : bir ufak şey mânâsına. gaze galiye mustagrak. ezuka almak. kadınların yapdıkları ve kurdukları çadırşeb. — Nach und nach. fırıldak. — Einfältig. fele fele : derece derece. — Zelt. tertib etmek. fiku : cal (?). — Speise. Ratte. mizan ve teraziyi adl ve denk etmek üzere bir tarafına konulan dara ve seng beraberi. fahişe. fir : şiddet. ezetmak : kese. — Wächter. Nahrung. Schwungrad. âciz. — Essen geben. mertebe mertebe. Hure. boş. . ezva : sabr-u tehammul. farsenk : fersenk. fişen : ağır yükün aşağısına yuvarlak bir ağac koyarak. — Durchgang. — Sich nähren. aus Papier verfertigtes Windrad. ibrişim. felfes : zaif. — Abfälle im Garten. — Heftigkeit. ezna : geçid. — Eilbote. junges Rebhuhn. Diener. hamal. faryab : Türkistanda bir kariye ismi dir. — Das Junge der Wachtel oder rebhuhnartigen Vogels. fere. fekir : kırmızı. Ausrufer. allmählig. Träger. — Haspelchrank. zahire. ezkil : muşmula. — Schmücken. yan. F fahhek : hopa. falku : bekçi.ezboy : halecan. nahe zu Herat. çapar. çarh-i müdevver. kenar. — Das Rollen einer Last von einer Stelle zur andern. taraf. — Röthlich. pek ufak pilic. Unruhe. havaya atılan bir şeyin ettiyi sedası. rüzgyardan dönen şey. böcek kozası. yoldan şaşırmak. gil ve sade çamur ve laydan mâmul olan dıvar. serseri. — Beutel. dar yol. ezitmak : tezyin. ordnen: vom Wege abbringen. — Samenhülse. ipek tohumu. falış : bostan döküntüsü. tenbel. Sorge. von Frauen verfertigte Bettdecke. — Name eines grünen oder blauen Stoffes. dem rothen Moschus ähnlich. fırlayış. — Bezeichnung eines kleinen Gegenstandes. tellal.

boş. hind yağı bundan çıkarılır. — Glauben. gengiz : burunun içi. örtü. itikad-u itimad etmek. gevsem : koyun sürülerinin önünde giden keçiler. — Name eines Türkenstammes. einen harten Gegenstand erweichen. — Eine Art Jagdvogel. mülayim. müşek. gizlemek. kaçırmak. Ortsname in Hindostan. kemerbend. ibrişim. çöl ve sahra lalesi. — Nasenknorpel. — Stütze. keçe. çinemek. Zügel. — Im Munde zerkauen. in Mittel-Asien ein Ungeziefer-Haus. koşam. von beyahrten Altern geborenes Kind. von rückwärts stossen. Seidenpuppe. Filz. Ungeziefer. sanft. — Sich scheiden. fişenk. came. vertrauen. — Aufseherin. münhal olmak. kauen. — Stahl. erweitern. Wiederkäuen des Kameels. leises Reden. illet-i zahm. — Schatz. Decke. — -mal. — Kleines schädliches Thier. -fach. genc : define. — Tulpenrose. fıcr fıcr. geymur : libas. geyvani : kethuda hatun. hazine. gelincek : sansar guruhından gayet küçük ince nevi. wohin die Verbrecher geworfen werden. gene (kene) : ufak muziyat. — Kraut. fulad : pulad. mertebe. gez : kerre. gerenğurğ : çangırdak. fişek : destek. geyiş : geyim. lüzum görünmek. çankungurak. gence : ihtiyarlıkda tevellüd edüp pek söyleyen çocuk. leer. — Anzug. Käferei. gey : bir nevi şikyar kuşu dir. — Ausbreiten. gelincek çiçeyi : kızalak gülü. lazim. beşik. — Geräth beim Kanonengeschütz. — Ziegen vor der Schaafheerde. belbağ. gavşamak : boşamak. — Kleidung. — Wunsch der schwangern Frau nach einer Speise. . — Gürtel. yular. — Geflüster. — Eine kleine zarte Wieselart. Schelle. cesim hayvan. böcek. — Anzug. gaz : yatak. Vorhang. — Ein nahe zum Ohre geflüstertes heimliches Wort. geyber : okun ucuna vaz olunan büyük peykan. gerekmak : iktiza. gavşamak : çene oynadup ağızda şeyi öyütmek. gevşemek. hâlâ asiya-i vustada genehane vardır. hane halifesi. perde. gedayiş : hatunların hamle oldukları esnada yeyecek nesneye talib olmakları. cevahirdar. 'gence' Hindistanda bir memleket ismi dir. devenin dış gevişmesi. gizli kelam. arkadan dörtmek. — Rüstung. dört karış. arzu eylemek. gedek : bir kuş dir. — Klingel. — Farbe. aufgelöst werden. tekye. Wüstentulpe. gene otu (kene-otu) : hab el-muluk. — Weich. geysi : esvab. — Nothwendig sein. germek : genişlenmek. arşın. defa. goza. libas. boğazın hayşum tarafı. aus welchem das indische Oel verfertigt wird. ip. böcek tohumu. — Pfeilspitze. geymürmek : ihfa etmek. füte : kuşak. nothwendig. sert şeyi yumuşak etmek. fişr fişr : insanin kulağına yakından söylenilen gizli kelam. Eisen.fısıldu : fısıldı. — Verbergen. geyve : reng. konğurak. nemed. — Bett. başlık. Schmuckkastchen. Kleid. Elle. vacib. ki mücrimleri azab içün ona atarlar. boya. Patrone. endaze. Wunde. yorgan. — Ein grosser Vogel. sakız gibi çınamak. fummak : inanmak. ahen. — Gesprächiges. tahta biti. vier Spannen. vertreiben. geym : kantarma. tevsi etmek. Grund. gerayet : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi. fis fis. frengi : bir nevi topçı aleti dir. G gavşak : yumuşak. Wiege.

— Kleid. kalemtraş. Hinterlist. beyaz darı çorbası. — Bringen. libas. nemed. giyirmek : geyirmek. — Kleines Messer. Anzug. girmak : helak olup vefat etmek. hayvan gibi çatlamak. — Mitte. girişmal : çingyane. — Zusammenkommen. das Innere. esvablandırmak. — Kehle. mit welchem dem Stoff Glanz verliehen wird. merkeb. gil : efal-i muaveneden olup bâzi fillerin ahirine ilave olunur. | gömgök : büsbütün mavi. temizlemek. reftar. palas. kam. giçmak : ubur. — Ein stets wandernder Mensch. grösser als die Katze. gime : gemi. Hof. Graukopf. merkez. Kraft. giryal : kayman denilen hayvan. bab. göçer : arabanın düzdünlüyü. keçe. siyahat. | gitülük : izale ve defi lazim olan. gezlik : küçük pıçak. gizak : geziş. boyunduruk takımı. yahşi. asman. — Ein Thier. — Abendzeit. yol ve tarik. derisinden kürk yapılır. erscheinen lassen. giç : şeb. nakilci. sığışmak. bertaraf eylemek. Nabel. boğaz. schlechter Geruch aus dem Munde. — Wagentheil. girnaşmak : girişmek. caylaşmak. ref etmek. Hinterhalt. messen. bir şeyi ölçmek ve arşınlamak. giryas : kapu.gezlemek : yayın girişine takup kurmak. Gurgel. girak : lazim. — Forttreiben. giyik : kemlik. bedevi. — Grüner Wolf. — Das Gehen. — Krokodil. gerek. it megesi. Bauch. Fahrzeug. — Schiff. | gök buru : yeşil kurd. Hundsfliege. — Etwas verlassen. gezmek. Federmesser. reinigen. giyirtak : hırtlak. libas. — Thor. Mittelpunkt. — Blau. göçe aşı. Erzähler. — Braut. hulkum. gilin : gelin. giyiz : giz. birleşmek. zoru ve kuvveti. nemed. Nomade. ak baş. aus dessen Fell Pelz verfertigt wird. göçe ve maşaba asları asiya-i vustada meşhur dir. bir nevi hurd perende. berühmte Speise der Nomaden. göçen. . Hirschkuh. göçmen : konar göçer bedevi mesellu olan halk. aruk vermek. — Aufstossen. | giyirlik : esvab. — Schmetterling. göçi : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. göbek sarığ : kediden büyük bir nevi hayvan dir. gitarmak : gidermek. Himmel. — Kleid. zusammen Platz finden. tecavuz. göbek : orta. Filz. luli. — Filz. — Den Pfeil auflegen. palas. überschreiten. mâdesi bozuk olanların ağzından rih gelmek. weisse Breisuppe. göçe : beyaz misr darısından matbuh bir nevi tâm. — Weisses Linsengericht. — Sich ankleiden. eine Art Käfer. — Dessen Entfernung nothwendig ist. gök : mavi. göndük ger. — Endsilbe des Imperativs bei manchen Zeitwörtern. giç kurun : ahşam üstü. gece. — Eine Art Nomadenvolk. — Türkischer Stammname. göbelek : kelebek. giyirmak : geyirmek. giltürmek : getirmek. esvab. — Ein Gerat. — Verrecken. terk etmek. iç. kindik. göçe aşı : beyaz mercemek tâmı. sevk-u ikame etmek. schön. irad-u peyda. — Nacht. — Eine Speise aus weissem Brei. ahu. Fahren. gödünk : kumaşlara mengene ile cila verici alet. — Ganz blau. gazel. pak etmek. göçman : her zeman göçer olan. — Nothwendig. dar. — Zigeuner. Weg. Reiten. umkommen.

ibraz etmek. yeşillenmek. — Sich versammeln. meclis. | götlük : eyerin ve palanın arkasına dikilen meşin. hoş. — Versuch. Muster. Buharaya karib bir mevki ismi dir. arzu ve rica. yürek. ağaclar yapraklanmak. görüksemek : can-u gönülden taleb etmek. — Name einer Melonenart. âdet. manovra. — Schauen. Truppenbewegung. sohbet. mükedder kalmak. göngü : gönül. gökarmak : mavilaşmak. göngle : gönul. — Himmelstein in der Festung von Samarkand aus der Begierungszeit Timurs. Untersuchung der Soldaten. — Ein dem Flechten ähnliches Nähen. nişane. hayvan nakşı. — Hintere. göt : dib. mohabbet eylemek. görküz : alamet. hoş. Jacke. eyi. numayiş eylemek. numune. gösteriş. ufak çocukların altına konulan eski paçavra. tâdad-i asker-u nuker. görgan : gören. say. sehenswerth. intikal etmek. muşahade olunmuş. Rücken. — Der schöne. yahşi suretli. darlegen. gökçek : güzel. yığılmak. kale-i tâlim. bir nevi it sineyi. — Schön. — Vertrauenswürdige Sache. — Bläulich. görtek : görünüş. asker yoklama edüp nazardan geçirmek. kamis. gözenk : gözüm. anschauen. görülük : görüp itimad olunacak şey. — Spiegel. — Schönheit. | görküzmek : işaret etmek. zorbalık. Belauben der Bäume. — Grünen. görsetmek : göstermek. Timurun lakabı dir. görbezlük : cerbezelik. — Thierbild. gösteriş. gut. ibret. sehenswerth. ein rundes Geräth auf dem Nacken des vor ein Ochsenpaar gespannten Pferdes. — Übersiedeln. görümlük : sahib-i hüsn. ein alter Fetzen unter kleine Kinder gelegt. . kürte. — Ein Gespräch führen. güçen : kergese benzer bir nevi kuş dir. gökümtal : göke mail. numune. — Zeichen machen. Abzahlung der Soldaten und Diener. — Zeigen. Betrügerei.gök taş : Samarkandın kalesinde emir Timur Kurganın taht-i kadimesi olup gökden bir taş dir. darılmak. erklären. gurutleşmek : toplanmak. — Der sehende. Eine Art Hundsfliege. gözkarğa : bir nevi kertenkelaz. — Pfiffigkeit. görüşlük : debdebeli. görenek : bezm. — Verdruss empfinden. — Lederstück hinter Sattel und Degen. — Schön. mostra. görbek : bir nevi kavun ismi dir. Freundschaft pflegen. gösteriş. Beispiel. von gefälligem Äussern. sipah askeri tâdad etmek. görük : hüsn. — Schein. gösterişli. sanlı. — Ein Geierähnliches Thier. görüşmek : göstermek. boyunduruk. Ortsname nahe zu Buchara. cemiyet. Wunsch. Aussehen. gözgü : ayne. hübsch. — Von ganzem Herzen wünschen. — Prächtig. gözatmak : nigyah ve intizar etmek. — Zeigen. dübr. görmeye şayan. eser. — Zeichen. görak : görmek. görünklaşmak : sohbet ve mukyaleme etmek. izhar etmek. Muster. Gewohnheit. — Lagerplatz. göstermek. yep yeşil gibi. güçkanmak : gücenmek. guran : asker halkası. gözemek : örü örür gibi dikmek. — Eine Art Eidechse. — Betrachten. görünk : tecrübe. çift öküz araba atının boynuna konulan girdiş gibi alet-i müdevver. — Herz. yürek. Versammlung. göşmak : göçmek. gökçak : güzel. — Gesellschaft. — Herz. zeigen. gönglak : gömlek. zornig sein. mekkarlik. görmeye şayan. dil. Timurs Beiname. — Hemd.

şaşkın. kahkaha. | güynakcı : ufak gömlek. amuhte olmak. karatmak. gümül : defn olmak. eine Art Blume. — Brot aus ägyptischem Mehl. kahkahazen. defn etmek. gün batar mukabili. — Anzünden. damad. fenalık. yüzü güneşe mail dir. razilaşmak. merkeb. — Brennen. . güyav : güveyi. topalak. güçün : güc ile. gümüş tepe : yumut türkmenlerinin meskeni bir mevki dir.güçlanmak : güç ve kuvvete gelmek. Schwiegersohn. gubar. Jacke. yük hayvanı. — Ein der Eiche ähnlicher starker Baum. güdaş : kötülükden bir şey. gülümsamak : dudaklar tebessüm etmek. — Eine Art Blume. — Aufenthaltsort der Jumut-Turkomanen. Eifersucht. — Begraben sein. gülgü : gülüş. — Wie die Sonne glänzen. günküs : mutehayir. at. — Das Lächeln. Krug. hamal. | güyavlamak : birisini damad edinmek. — Der Lachende. güymek : yanmak. einem runden Schilde ähnlich. | güncilik : bir günlük. günanmak : gün görmek. versammeln. güynak : gömlek. Entstehen einer Freundschaff. gündelmek : adet. gün gibi mücella olmak. — Kanne. gülgac : gülücü. tiral ağacı. kumğan. günglük : ateşe yakılan güzel kokulu samg. — Erhitzen. gün döndü. | günlük : yevmiye. kamis. — Sonne. gülüm : tebessüm. güneş. — Sonnenuntergang. — Zünder. Pferd. kavilanmak. Tagelohn. günbatar : gurub. — Sonnenaufgang. körte. — Tagesarbeit. iki hatun bir adamın nikyahında bir hanede bulunması. küm. — Lastthier. verrückt. — Lachen. gündaş : kadın ortakı. Sonnenblume. — Kupferkrug. tebessüm. — Mit Gewalt. krumm. — Hemd. — Jemanden zu seinem Schwiegersohne machen. gülac : misir unundan yapılmış ekmek. yere batmak. güneş. Kameel. gün çıkış tarafı. — Bräutigam. müdevver kalkan gibi. koyaş. gülme. zwei Frauen in einer Ehe. divane. güralmac : eskimiş ve karımış çam ağacı. yakmak. günka : toz. — Der Lachende. gündelik. günay : meşrik. güni : hased. Pferdedecke. Weihrauch der Feueranbeter bei Sonnenaufgang. bir nevi çiçek dir. — Zu Last fallen. gündelik. | güyük : yanmış olan şeyler. gülük : bargir. zor olmak. güng : dilsiz. gün : afıtab. güçüm : güyüm ve meşe gibi bir nevi sert ağacdir. — Sehr heisser Tag. | güygücü : yanıcı. — Eine Art Weihrauch. — Der Osten. gün kulağı : bir nevi çiçek. gündüz. tecemmü etmek. — Erde. — Kleines Hemd. | güydürmek : yandırmak. — Verbrannte Dinge. belästigen. — Zur Gewohnheit werden. gülücü. Taglöhner. — Eine böse Sache. | güylanmak : hararetlamak. çenk. — Alte Fichte. — Lächeln. Staub. günaş : pek sıcak gün. — Mondblume. — Neid. deve. Tageszeit. güküm : bakır desti. güneş doğarken putperestlerin buhur ettikleri lüban. güneşin batıcık tarafı. gülkan : gülen. das Lächeln. — Erstaunt. Gegensatz zum Sonnenuntergange. — Tagewerk. üstünü örtmek. gün doğar. | gün toğar : şark. at üstüne konulan çul. serseri. in die Erde sinken. desti. zorbaz. zudecken. günmak : gömmek. gündük : ibrik. edebsİzlik emareti. gün çiçeyi : ay çiçeyi. ülfet peyda etmek. Sonne. — Begraben. giyav. — Gattinpaar. Zeichen der Schamlosigkeit. kıskanc. — Der Stumme.

— Herbst. sikmek. görültü. güreş tutucu. Name eines Flusses zwischen Iran und der turkmenisehen Wüste. Nogayenland. — Tribus des Schah von Iran. gelin. gürkanmak : sahib-i cemal olmak. güvenmek. kemane. — Maulthier. ziyade güzel olan. — Ein Holzschloss. hizan vakti. Monarch. ğadbarmak : girbal etmek. ğacğar : koşğar. büyük tencere. güzak : güz mevsimi. netice-i meram. — Weidende Thiere treiben. tâkib etmek. ğazan : kazan. — Eine auffallende Schönheit. — Lärm. — Sich freuen. — Schönheit. — Herbstzeit. ğalaba : izdiham. iftihar etmek. güz : yaz ile kış beyni. gürküldamak : gürültü etmek. kaçar. zornig sein. — Greifen. noğay memleketi. elemek. — Rohr. şamata. — Ringen. azarlamak. — Schön sein. Hauptort einer russischen Provinz. ester. ğalke : çöpden mâmul kilid. kulurlamak. — Eine Art Musikinstrument. | güraşcı : pehlivan. überwachen. gürkay : hüsn. Rusiyada eyalet merkezi şehir dir. Arm in Arm ringen. pehlivanların birbirile yaka yaka kucak bekucak savaşmaları. güzen : örü örür gibi dikiş. ğaşave : ıklamak. — Inhalt der Rede. talh. el ile bir şeyi ezmek. — Zwergenhaft. — Eine Art Krähe. — Das Thier auf seiner Spur verfolgen. görücü. ğerk : bir nevi saz ve çalgı. ergreifen. çok. kamış. bakmak. gürkabay : sahib-i hüsn-u cemal. viel. gören mânâsına dahi gelir. — Lärmen. dolab. hiddetlenmek. — Maulthiertreiber. tadeln. güraşmak : güreş tutmak. kab. gütmak : rai sıra yürüyerek mevaşiyi sürmek. kırkmak. — Zermalmen. Geschrei. der Sehende. zweisaitige Geige. ğaru : nay. — Schön. Schilfrohr. ğazar : çuval. — Ringkämpfer. grosser Teller. ğacır : katır. — Berühmte Stadt in der Nähe Bucharas. bari. huda. ğake : karga. — Kessel. güvanc : kıvanmak. Auch in der Bedeutung von 'gören'. — Ringkampf. gürkan : cemil. Lanze. Iran ile türkmen badiyeleri arasında-ki neharin ismi dir. ğaltek : el arabası. in der Höhlung der Mauer. gouga. schön werden. kavramak. Gefäss. ein türkischer Stamm. — Karren. Gott. tangri. — Das Ganze. Ğ ğacdevan : Buhara muzafasında meşhur bir şehir ismi dir. durchsieben. güzellik. ğalça : budur. gurab.güraş : güreş. hakan. kurz. Braut. Held. — Dem Flechten ähnliches Nähen. sich rühmen. kemance. Iran şahinin kabilesi. ğalğalak : galagula. Absicht. ki kapunun ittisalında-ki divarın cevfine konulur. . — Gedränge. gütmak : ardı sıra yürüyerek hayvanı sürmek. | ğacırcı : katırcı. bitter. bahadur. güzel. tavaif-i etrakdan bir kabile dir. ğacımak : ufalamak. güzelleşmek. — Essig. darılmak. cüzü parça etmek. mit der Hand zermalmen. vafir. — ? ğaşun : eşki. kısa olan. der Schöpfer. — Sieben. ğan : evğan. zerstückeln. neben dem Thor. ğatiş : hulasa-i kelam. ve nazaret etmek. tutuşmak. Rad. mizrak. — Sack. ğıcılamak : avuclamak.

emr-i hazirlerin ahırına mulhak olur. — Hochzeitslieder. ğunçaçı : ğuman. bütün. Zermalmen. — Den Verstand verlieren. pele. giltige Spinne. saf. Säbel. furchterregendem Gesicht. — Geschwätziger Mensch. Mädchen. — Magd. ğıncı : yem torbası. ğuma : kuma. pipak meshi. sakın içün dir.ğıcım : kavurum. gürültü. Freudengeschrei. Sclavin. tefrik etmek. şamata. ğunan : dört yaşında-ki hayvan ve at. — Auf Raub ausgehen. Bellen des laufenden Hundes. das Nächste. | hak kuşu : hak uran bir nevi kumru. — Im Ringkampfe Widerstand leisten. halka. bir nevi çalı ve çirpiden inşa olunmuş tabiye. ğiriv : dehşetlü feryad-u figan. Hürde. rein. — Land in der Wüste der Kiptschaken. Frauengeschwatz. ğuz : uğuz. ğilcaymak : kendisinden gitmek. hak hulasa : gümrük. — Ganz. çuri. klar. seray kavs. Gelse. — Futtersack. hay huy etmek. örümcek-i deşti. | hay ölenk (hay hay ölenk) : kazak. bac. haydamak : sürüp akın etmek. isar. — Das Greifen. — Geschrei. Einöde. — Versammlung. — Beischläferin. — Grosse Stiefeln. deste. hay huy : bağrışma. ing. — Name eines schädlichen Raubthieres. sakil ve çirkin ve mahuf çehreli olan. ğırpıcı : tirkeş. ğuşun : büyük çizme. schwarze Krähe. Halskette der Hunde. — Mahnungszeichen. köpek havlaya havlaya kaçmak. ğutğule : görültü. ğunek : büyük siyah kelag. alles. — Grosse. kipçak. — Eine Art Taube. — Art Milch. ezmek. ğidğid : dırdır çok kelam söyleyüp melal getirmek. ğu : çit. ribat. 'hay huy' rufen. die auf 'yar. ğınkşımak : keskin bir şeyi istişmam ederek aksırmak. odalık. tiryağı. ğirvaş : nessac tarakı. — Lautes Schreien. sivri sinek. delme. kotan. beyhudane söylemek. — Name einer grossen Stadt in Afganistan. şadman. köpekleri kaçırmamak içün boğazlarına takdıkları kolada. hayıklamak : temyiz. toy ve düyünlerinde türkü ve şarki yerine okulmakda olan 'yar yar' kafiyeli ölenk ve kuşuk dir. avuc. — Zoll. — Köcher. hay tülkün (hay tülüm) : düyünlerde okunulan şarkılara terdif olunur. — Name einer Stadt nahe zu Kaşgar in Turkestan. cariye. ğidan : kıpçak sahralarında vaki bir memleket dir. — Von einem stark riechenden Gegenstand niesen. ğurubek : devre. | ğıcımlemek : sikmek. şemşir. ayırtlamak. meclis. — Lärm. zertheilen. dedek. Magd. — Beischläferin. Steuer. ğişe : su yataklarında bulunan kamışlık. ğiram : çiğal. — Rohr im Flussbette. zan. ğuzen : Afganistanda bir büyük şehir ismi dir. ğın : edat dir. Mann von hasslichem. — Fremder. ğunacı. — Schanze aus eine Art Strauch. harac. — Bogen. pak. çekme. hatun mırmırı. hay hey : edat dir. Gepolter. küreş oyunda muhalifat eden. ğunda : bir nevi güzende canver ismi dir. ğulçe : Türkistan da Kaşgare karib bir şehir ismi dir. kyafe. kirgiz. — Drücken. H hab (heb) : heme. tembih. kara kalkak. yar' reimen. cariye. Sclavin. — Weberkamm. ğul : yabanı adam. — Vierjähriges Thier oder Pferd. — Auswählen. — Partikel zur Imperativsbildung. — Begleitung der Hochzeitslieder. Einsiedelei. ğitircan : keman. ğırnak : keniz. . halayık. ğul-i biyaban.

— Gut und schlecht. ifa ettirmek. hergele ve hayvan ile harman dökmek. beli. hok u çok : yâni pest-u bulend. Pflug. schön. auf einmal verschlingen. verbannt. büyük çapasa dur. Mogulenstamm. harmenk : yorulmenk. krumm. yorğun olan. hezare : Afganistan mulhakatinde. güzel. sürgün. haramak (harmak) : yorulmak. — Berühmter Name. hurtig. Wegweiser. hopuş : bir nevi büyük kertekela dur. auch Lerche genannt. Gebell. — Entfernen. ok. — Weit. untersinken und emportauchen. baid. in tiefes Wasser gehn. hürkücü çıkan adam. hürmek. levend. sich fürchten. cemiyet. heray : feryad. Erschrecken des Hundes. hariş : gayb. eyi. eine Krankheit. — Ermüdet. bir nevi illet. auch 'haltek peltek' benützt. frei. gark olmak. — Ernten. haltan (paltan) : acele. — Pfeil aus Holz. — Gedräng. doğru. peki. istical. — Eine Art Vogel. — Eigentlich 'kulahu'. Hagel. — Müde werden. cem etmek. — Schnell. hürkmek. verhasst. sergüzeşt. zebun. cale. harken : yorgun. — hopuşek : bir nevi kuş dur. — Alljährlich zum Graben der Flüsse versammelte Arbeiter. Taugenichts. harman dökmek. namaz günü. Helaku han : Ben tuli han ben Dşengiz han ki meşhur dir. — Sammeln. — Buckelig. — Ja. — Müde. — Abwesend. hemol : heman hem. — Scherz. | hakalatmak : ödetmek. — Gelehrt. derin suya gitmek. heraval : mukaddim. müde. masal. Märchen. — Zahlen. aid. entfernt. — Schuld eintreiben. — Bellen der Hunde. — Müde. mashara. rasch. çar-çapuk. helaku : aslı kulahu. Eile. hurmak : hulama. haşar : nehir ve ırmak kazmak içün her sene toplanılan amele-i mükellife. hupukmak : batmak. 'haltek peltek' dahi derler. yorulmuş kişi.hakalamak : ödemek. — Widerspenstiges Pferd. harun : azgın at. heklavuk : aklağub. su yolğan. bu. serbest. — Jammer. ackern. mit dem Thiere ackern. hakri : ferzane. Versammlung. — Eifer. Witz. schwach. hob : harman sürmek. klug. huratmak : tebid etmek. birden yutmak. eyü ve fena. — Furchtsames Thier. batup batup çıkmak. haşari. herel : tarla sürmeklik. eine Schuld begleichen. cöb ve tir oklu. den Waizen vom Stroh reinigen. hana : eyerin yüksek mahalı. tenperver. ifa etmek. herbaten : galabalık. Gebetstag. tiraş. borcu ida eylemek. — Derselbe. — Untersinken. hid u hit : bayram. vertreiben. hau (havav. hural : uzak. gut. — Bayramfest. hert pert : gayret. — Neujahrstag. tard eylemek. firasetlu adam. — Erzählung. — Thau. — In der Provinz Afganistans. herkak : hulayan hayvan. buğdayi samandan temiz etmek. figan. köplük. richtig. moğul tayfesi dir. haşarcı. köpekler sayha etmek. — Erhöhter Theil des Sattels. Festtag. henk : şaka. Klage. höcek : hikyaye. mekruh. tengir. yorgun düşmek. träge. böyrü. harun : yorgun olan. o hem. köpek hürmesi. ermüdeter Mensch. düşe kalka. hoplamak : lop lop yutmak. huka : kambur. ermüden. Achse. havuh) : evet. | hakalaşmak : ödeşmek. hulasa : nevruz günü. . turgay dahi derler. hed hed kuşu. — Vorangehend. — Faul. hertaman : şebnem. kılağuz. hurun : tenbel. — Ackern des Stoppelfeldes. nabud. | hakalaştırmak : ödeşdirmek. braunes Pferd. azade. derjenige. kesret. murdar. öşük. latife. kula at.

dünnes Holz. — Sack. — Klebrige Speisen. korkutmak. — Alter Name Pekings. fakat çin hükmdarlarına mahsus ve munhasir dir. Maulesel. — Beleidigen. Holzstück. — Padischah. sehr viel. kleine Tasche. kara hatay. şariya hamur aşı. — Von einem Thier getriebene Mühle. kurum. halma : kuzu. mühlik cirahet. haşa : gaşiye. zum Schusse bereit sein. — Feuerstahl. han balığ : Peking kadimi ismi dir. Lärm. hürük : ziyafet. bitirmek. gross werden. sövüşmek. köpçok. harhaşa : dırdır. — Stange. kulaç. halac : Raz-u Tus şehirlerinde ve Afganistan taraflarında Iranda muteferrik ve perişan ve hüsni melahetle meşhur ve benam ve büyük ulus ismi dir. — Eine Art Spiel. hanc : zahm. hürkünc : örkünc. — Nördlicher Theil von China. löschen. çinde bir şehir ismi dir. — Hirsch. atmaya hazir olmak. — Erschrecken. Türkistanda Kaşgar ve Jarkende yakın bir belede ismi dir. şiddetini teskin eylemek. höl. — Lamm. beruhigen. Frauenschmuck. Pferdegeräth. hül : ıslak. bülend söyleşmek. Gazelle. H haçır : aster. küçük ceb. — Feuerschwamm. dal. hülanmak : mertub olmak. Decke. sövmek. | harhaşalamak : azarlamak. Hochzeit. insbesondere dem Herrscher von China gegebener Titel. hatan : şehir-i azim ve kale-i büzürk demek dir. tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Wunde. hürkatmak : ihafe etmek. ak hatay. hav : kav. ahu. at takımı. eine Stadt in China. mertub. haşal : çirişli bir nevi un aşı dir. tobra. Name eines ÖzbekenStammes. auch 'bacin' genannt. yoluna komak. darılmak. an die rechte Stelle setzen. schimpfen. ince deynek. — Dünner Zweig. çop. duri. — Athmen. hata (hatay) : çinin şemal kitâsı. büyük kaldırmak. — Mahlzeit. Zierde. — Feucht werden. toklu. Russ. — Beendigen. düyün. — Nass. — Sich einen Stamm wählen. hak pelek : bir nevi oyun-dur. hüne : geyik. halta : kise. — Den Pfeil auf den Bogen legen. hürmak : dem ve nefes eylemek. gazal. | harhaşalaşmak : dövüşmek. toy. hada : sırık. sündürmek. — Schmuck. hanlamak : bir ulusu ve ya bir kavmı kendisine intihab etmek. bacin dahi derler. tüflük bazi. işbu unvan umumen her padişaha itlak oluna bilir ise-de. — Streit. ince ağac. hatayı : bir nevi kavun hatayi. — In der Bedeutung einer grossen Stadt oder eines hohen Thurmes. aslı huhan dir. katar. tekdir etmek. Herrscher. zürnen. şahinşah. tayfe-i nisa ziveri. itmam eylemek. Beutel. Nudel. hakan : padişah. — Name eines durch seine Schönheit und Eigenartigkeit berühmten Stammes. hance (hamçe) : nazik şahce. — Furcht. — Baumwollstoff. bagl. feucht. — Mit einander streiten. — Hülle.hükünmak : reha etmek. hünilamak : yayın girişine ok nasb etmek. havabla : çakmak. haşıl : ziynet. haras : büyük deyirmen at ve hayvan ile döner. tödtliche Wunde. görnek. — Eine Art Melone. karkaşa. Schmaus. . Name einer Stadt in Turkestan.

— Kalk. içkuyluk : musahib. horlamak : tevbih. zart. — Stamm. akd. rude. mit Süssigkeiten vermengte Speise. idgu : firasetlu. nihayet. uyurken boğazdan kalın ses etmek. malik. — Verbranntes duftiges Holz zur Herstellung des Weihrauchs. ahşa. Trinker. hişt : kirec. idağacı : buhur içün yakdıkları kokulu ağac. çizik. Hülle. sünbül. hadem ağası. arzu. — Wünschen. — 'Den Todten aus dem Grabe nehmen' Z. mâcun. — Unterer Theil des Zeltes. hudek : eşek yaurusu. hurnak : Behram gör içün Yemende Numanın yapdığı bir kasr dir. serhoş.hazan : il. — Getränke. idi : sahib. zekyavetlu. içke : peder. fehimlu. — Das Innere. — Magen. — Ein Schloss in Jemen. hurul hurul hurlayup uyumak. hir : bend. idi kut : sahib-i sâdet. köfte. Horde. — Glänzend. kendi kendine hoşhal olmak. schnarchend schlafen. — Eselsfüllen. istişmam etmek. ika. icak : am'a. mutehayir olmak. — Grosser Sack. — Mutter. — Ziege. buy. — Gefäss. mader. havablamak : istemek. wenn die Blätter abfallen. mahsulatın yaprak dökecek Zeman. ikmuk : hal. hoşlaşmak : veda etmek. büz. Gestütsbeamter. kürk. rabt. horoz çiçeyi. — Krone. ata. horoz tacı. — Name eines Landes in Harezm. hoça ili : harezm kitâsında bir memleket ismi dir. — Schnarchen. überrasch t werden. iden : haymanın taraf-i tahtanisi. Obstzeit. içmak : pustin. bir hane halkı. zarf. büyük hemşire. sirke. | içkuluk : meşrub içilmeye salih. id : koku. kurzer Wurfspiess. mimari dahi Senimar dir. kaval. Fessel. Zeit. glückselig. tâzir etmek. — Aus Fell gemacht. Wohlgeruch. — Riechen. malik. mevsim-i meyve. ica : valide. . kalıb. — Fein. kısa el nizesi. — Geruch. min. lami. içka (inçka) : nazik. için : içli. hergele memuru. — Truppenintendant. abla. kab. barik. aralık. Darm. Muttermal. devletlu. — Fresser. Ziegenbock. — Besitzer. içkin. horan : çok yeyici. Eunuchenchef. ince. Tante. Vertrag. hubulmak : mezardan umacı çıkmak. valide. Eigenthümer. hurtlamak. — Scharfsinnig. bağırsak. — Inwendig. unterer Flügel des Zeltes. ana. içkinmak : muteacib. — Berauscht. — Aus geschmortem Weizen. içku : meşrubat. das Innere. Eigenthümer. oğlak. — Gesellschafter des Sultan. — Vater. Essig. verlangen. Kamm des Hahnes. — Verachten. Ende. dünn. çadırın aşağı kanadı. taleb. içici. — Band. içan : buğdayı buryan ederek döyüp tatlı ile karışdırarak yedikleri bir nevi tâm. horos püpüyü : tac. rayhe. vasatında-ki. sabib. Pelz. huruldamak : hırıldamak. Eingeweide. Tuberose. kabile. muharrem. idaci : ordu vekilharcı. idlamak : kokumak. idiş : evani. haval : büyük çuval. — Erstaunt. Herr. muskirat. içki : keçi. Hirtenflöte. — Beglückt. gehacktes Fleisch. Fleisch. — Abschied nehmen. deruninde-ki. — Schönheitsmal. verständig. lahm. nine. deruni. içkaraki : içeride-ki. ben. Hausgesinde. I ibin : parlak.

abla. ikalamak : sahib ve malik olmak. aram. çift. Versammlung. beraber. Wirbel. yapışan. yığılış. ikac : 'iken' mânâsına. — Zusammenhängend. ikamak : ukde. sahib. — In der Bedeutung 'iken' derivat. — Wilde Myrthe. hast. — Tante. iyiğ : deb. temellük etmek. — Zusammen. Gemenge. şiddet. Sattelkissen. bağlamak. igne : suzen. iğmak (yığmak) : toplamak. cemiyet. leiden. ikav. Schöpfer. beobachten. iğirmak : huruc etmek. — Eigenthümer. des fehlenden Zeitwortes 'imek'. cila vermek. — Heftigkeit. çelik. bani. igir : yaban mersini. polieren. igri : eyri. spät. — Mensch. — Herauskommen. feilen. Besitzer. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. bend etmek. eine Art weisse bittere Arznei. ausputzen. — Decke. Lungenkrankheit. — Eine Art Fliege. | ikaulik : ikilik. — Ursprung. harir. Schlinge binden. zuhur etmek. koşun. Rauhheit. bir adama rafet ve atifetde bulunmak. — Alle Beide zusammen. ham. igrim : berc-u baru. eyer esbabi. Wachsamkeit. — Walze. Mücke. ausruhen. besitzen. eine Art böse Krankheit. renc. dörpü. egelemek. huşuna ve kendine gelmek. eylindirilmek. mit offenem Blick. ikagu (ikau) : ikisi.de beraber. büküm. ika (ikem) : sahib. perdaz eylemek. — Eine Art Pflanze und Arzneimittel. Feile. huşyar. von etwas Besitz ergreifen. — Alle Beide. iğirlamak : ağırlamak. bir nevi beyaz acı ilac dir. | ikaulan : ikiside birlikde. igranmak : nale ve feryad etmek. harmen. igriçe : bir nevi meges. çıkmak. id. bir nevi saz. istirahat etmek. tanrı. — Seidenfaden. konak. Name eines türkischen Stammes. ika : asl. Seide. cem etmek. tevakküf etmek. jemandem Milde erweisen. müzmin hastalık. gut. eine Art Schilfrohr. Trübsal.icğirmak : gegirtmek. derd-u elem çekmek. elem. ikaklamak : düzelemek. mihmannuvazlik icra etmek. rical ve kübera musahibi. Leiden. bir nevi fena hastalık. kendine gelmiş. mürebbilenmek. igirlik : derd. açık göz. çespende. — Sich bemächtigen. Titel der Vornehmen. verem sel. iğir : gün begün kesb-i şiddet eden maraz. — Doppelheit. teyakküz. tabnak. iğnak : insan. saykal etmek. mihnet. malik. dauernde Krankheit. iyilmak : teyakküz etmek. ikalanmak : meks. . Gründer. — Eine täglich zunehmende Krankheit. — Art Trommel. gerdabce. ah-u anin etmek. — Fessel. — Etwas in Besitz nehmen. — Sammeln. iyilinmak : çevirindirmek. — Sich einer Sache bemächtigen. iğur : mulsak. — Seufzen und klagen. gewendet werden. murebbi. — Sich aufhalten. Alle Beide. — Klug. ifak : ibrişim. 'imek' fil-i nakşın muzarii dir. iyiğ otu : bir nevi nebat ve ilac ismi dir. — Krumm. malik olmak. sinek. — Gastfreundschaft üben. Getreidehaufen. toplanmış guruh. | ikala : ikisi-de. — Wachsam sein. ik : hiddet. döndürünmek. vakif olmak. erscheinen. ikalamak : tesahib. icirku : gişa. Geruch. komşuk. gec. eylenmek. malik. su çevrintisi. ikisi-de birlikde. tegelti. beni adam. — Schmerz. — Nadel. — Gebogen. ikam. | ikalanmak : sahiblanmak. — Klugheit. ikak : zenc. yet. — Mit den Zähnen knirschen. esnini. peyvend. — Ausbessern. koku. eyi. ikacı : büyük hemşire. bağ etmek. rabb. | iyiğlik : huşyarlık.

Werkzeug zum Mahlen. ilay : edat-i atf dir 'ile' mânâsına. ikirme : yirmi. — Saat. mezruat. tohum. in Erstaunen versetzen. guruh. cesim. kişt ve zeraet. ike : büyük. ata takım vurdurmak. egirmek. sal-i türkan dayresinin altıncısı. zu zweien. moğulce çiker. nezd. Wirbel. — Anhalten lassen. — In Zusammensetzungen gebräuchlich. ikarlamak : eyerlemek. ikni : ekni. | ikarcı : eyerci. illet. — Säen. ikürmak : ferman. | iki da : iki kerre. — Leidend. ikin : aceba. ikde (cikde) : iyde. asitin. iki abusun : iki hemşire. azim. sarac. meşgul ve sergerdan etmek. ikdiş : aygırı başka. Herr. — Eine Art Gras. bei welcher Hengst und Stute verschieden sind. gekrümmt. — Gross. ikişer kerre. kabail. Iklığ : bir nevi saz ismi dir. auch auf Menschen angewendet. dessen man sich zum Schutz gegen den Schlag der Bogensehne bedient' Z. Ursache. auf dem Wege lassen und sich flüchten. ikrimci : yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmağa takılan halka. fellah. döndürücü. çevirdirici. olduğu kadar. ilak : elek. Stamm. tâkib etmek. anspannen. verfolgen. mukavves. — Spinnen. ikme. krumm. iki kızkardaş. kemançe. betrübt. — Satteln lassen. — Der Dreher. fermanlik etmek. biegsamer Theil des Rückens. | ikilay : iki defâ. — Schwesternpaar. — Jahr. — Zweien. ikanmak : bir şeye temil etmek. il tur (bil tur) : geçen sene. — Teich. tane. ikirmak : igzal etmek. Ortsname in Turkestan. — Sieb. sahib. dest. — Der Zweite. Saatfelder. gamnak. hükmi nafiz olmak. — Spinnen. halk. sal-i güzeşte. iklik : derdnak. — ikar : eyer. il : yıl. — Name eines Instrumentes. hayl etdirmek. yemanden beschäftigen.ikan : revabetde mustahdim olup haber içün mustâmel dir. ikrik : su çevrintisi. Volk. dihkan. sich drehen. — Krumm. — In der Bedeutung 'mâ'. Besitzer. — Zwanzig. — Sieben. ein Urtheil erzwingen. sebeb. | ikarlatmak : eyerletmek. — Der Ärmel. — Verbindungszeichen. çarpık. ikinc : ikinci. Zwirn spinnen. | ilamak : elekden geçirmek. biegen. Stück. — Saat. ind. — 'Ring. Türkistanda Samarkand ile Dşezağin ortasında bir mevki. Hand. zin. — Höher. Saat. ilan : mâ mânâsında dir. Ackerbau. — Möglichst. — Satteln. Bauer. Mensch. iken : ekin. ikmak : serpmek. ikarmak : igzal etmek. Türkische Zeitrechnung. — Zweimal. el. ikargücü : çevirici. cemiyet. — Das vergangene Jahr. streuen. für zwei. gerdab. hayvanı hazırlamak. ilak : göl. — Rothe Brustbeere. Versammlung. kısrakı dahi başka cinsinden olan atdan durayan at. zweisaitige Geige. Krankheit. yenk. — Sattel. suznak. iplik rişte etmek. | iki vara : ikiye. ikleçmek : tevakküf etdirmek. ata eyer vurmak. | ikance : oldukça. — Ein Pferdeart. — Zweimal. yolda brakup savuşmak. insan içün dahi mustâmel dir. ilan otu : bir nevi gyah ismi dir. iknurak : daha yüksek. ahta burma at. sal. il. sene. dönmek. insan. ikma : eymiş. büzürk. mümkin mertebe. arkanın ekilir tarafı. — Sattler. — Etwas krümmen. iki nufusa. — Wasserstrudel. unu elleyeyecek alet. — Befehle ertheilen. . alem. | ikmak : eymek. bir şeyi mukavves çarpık etmek. bulendter.

— Knopf. — Plündern. ilinmiş. bat. Plünderung. — Harz. ilik : eldüven. kulp. suyu ateş üzerinde koyup burudetini biraz izale etmek. kethuda. ılçak : nim germ. . çapaulcı. ilhan : moğulların hükmdarlarına verdikleri unvan dir. resul. — Siebmacher. matt werden. — Pflanzenwurzel. sıcak. — Blitz. Diener. — Reservetruppe vor dem Kriege auf die eine Seite ausgesendet. ilğar : moharebeden evvel bir tarafa sevk olunan muhafaza ve ihtiat askeri. tarac. | ilçilik : resalet. — Raubzug. ilen : edat-i atf dir. ilanir : hamal. — Esel. — Sieb. ilik : el. moğul hanlarından birisinin ismi dir. — Verbunden sein. ılıca. dönme. saldırmak. ihate etmek. bir nevi sazın ismi dir. ılk (ılak) : sakız. — Drehen. suyun hararetinden kabarcık peyda etmek. | ilğarcı : yağmaker. sıcak ve hararetlenmek. alem. Name eines Instrumentes. — Botschafter. — Schnell. Name eines Mogulenchans. kızğın. ağır ağac. kızılcık ağacına muşabih. — Mensch. iliklamak : el ile kaldırmak. — Kochen. ilitmak : tagyir etmek. Jürüken. der rothen Kornelkirsche gleich. bağlanmak. yıldırım. ilanmak : dönmek. Gesandter. — Plünderer. aldamak. — Zum ersten mal heiratende Frau. kabail. — Ente. ilat : illerin oturduğu mahal. scherzen. mulatafa etmek. Donner. ıldırım : şimşek. — Das Drehen. yakılmak. yardım etmek. keskin. schweres Holz. — Bringen. — Fünfzig. ilkak : tükme. iliğ : nim germ. brennen. devr etmek. peyvend olmak. in Schweiss gerathen. — Verändern. — Handschuhe. çevrilme. inalmak. kalburcı. kaldırup abarmak. ilğamişi : akın. — Lastträger. — Titel der Mogulenherrscher. aksakal. akıncı. plötzlich angreifen. sürmek. yanmak. ıldız : nabatat ve eşcar kökü. il. ilğamak : akın etmek. nakl etmek. mülayim sıcak. in Feindesland einbrechen. behle. kerakeş. ılğın : kez. Menschenkind. bağteten hücum etmek. — Eine Art starken und mächtigen Knüttels. Griff. — Lau. sıcak etmek. ilik (illik) : elli. düşmen memleketine sarmak. | ilanma : dönme. Greis. müzdur. — Glatt. muavenet etmek. eldiven. beni adem. warm. ilişil : ehtiyar adam. nuker. — Zaudern. ileri. — Mit der Hand aufheben. girbal. ilğarmak : dörtülme gider gibi koşmak. — Von Stämmen bewohnter Ort. tarac-u talan edici. ilenmek : eylenmek. çevrilmek. — Hand. umgeben. ilçikyan : himar. zincir. das Wasser ans Feuer stellen um die Kälte zu mässigen. bewegen. sefaret. ilbarsun : bir nevi ördek. Drehung. kevkeb. — Die Kälte brechen. vorwärts. | ilçilaşmak : yekdiyerine ilçi gönderüp muhabereye girişmek. forttragen. ilğau : metin ve müstakim bir nevi deynek. ilka : insan. 'maa' gibi. Ring. — Kreis. tez. Taglöhner. Blasen im siedenden Wasser. ilanc : ilk defâ tezvic edilen hatun. ilçi : sefir. helfen. dest. ilbarmak : pişmek. eşek. — Verbindungszeichen. — Halbwarm. treiben. — Schnell gehen. yed. ildam : çabuk. lau. Kette. umwenden. eilen. ilişmek : bend. yürükler. yelim. yolgun. Zeichen. girdiş. barberader. scharf. yağma. — Einander Boten senden. — Alter Mann. halka. Handschuhe. koca adam. kullanmak. benützen. Sterne. | ilikci : elek yapan. Verwalter. betrügen.ilana : çevre. ilinmak : soğuğu kırılmak. fatir olmak. aşair. barkeş. — Botschaft. ilik : kalbur. iletmek : getirmek. Streifzügler.

— Dunst. | imkekdaş : emekdaş. leuchten. derd-u elem çekmek. iltuzer : ilat ve kabail işini yoluna koyucu. Frau die dadurch heilt. Dampf. hempa. layik. meşakket. mâyetinde. ilküy : izzet. — Kette. in seiner Gesellschaft. ini. sich hüten. — Mühe. reme. weichlich. — Gebirgsenge. — Er nimmt nicht. kabz etmek. imeçi : şecaetlü koca karı. Aufenthalt und Nest der Vögel. başa korşun dikici ve bu gibi mudava eden acuzelere denilir. Name eines Herrschers in Chiva. arkadaş. Kukuk. Schmerz erdulden. es passt ihm nicht. ilkarmak : zabt. çare. imizik : meme ucu tükmesi. imizmek : emdirmek. ibtida. List. Schaar. kyardide kadın. leiden. — Das Kriechen der Kinder. kavramak. Gestütsheerde. — Gesäugt werden. guruh. — Glänzen. destinde. strahlend. hemrah-i muvafik. Thal. | imelemek : mudavat. ilmas : almaz. — Bis yetzt. beyennez. imeldaş : hempa. Eifer : das Kriechen der Kinden auf allen Vieren. früher. bend. — Muthige alte Frau. türkische Zeitrechnung. imiğ : pek karanlı zulmet. Fleiss. Schlinge. süt verdirmek. sütkardaş. — Brustwarze. kuvuk. Weib. halayk. imuşak : depne depne meme. imiz : sis. ime : ilac. — Sattel. gayret. mualece etmek. — Vorwärts. gevşek. pistan. bağ. zen. iltirarğuci : parlayıcı. makbul. cemiyet. anfangs. sal-i türkan dayresinin yedinci senesi dir. Welt. — Sich schämen. ziyadar. in : hayvanların hane ve mağarası. evvel. elan. mit Milde erzogener Mensch. — Gemeinschaftliche Gattin zweier Brüder. ilkida : elinde. — Leiter der Angelegenheiten eines Volksstammes. das Gehen der Kinder auf allen Vieren. Gefahrte. erst.ilkari : ileri. — Ermüdung. insan. | imdikaçe : şimdiye kadar. Pass. — Grosse Finsterniss. imel : eyer. nehmen. imkek : tâb. Geschöpfe. mergub. hicab etmek. hergele sürüyü. Genosse. bu vakta dek. la. — Treuer Freund. imdi : şimdi. imak : zahmet. — Mensch. bu ane kadar. Ausdauer. — Heilen. faul. geçid. derbend. ilmek : dükme. imçak : meme. — Arznei. Beschwerde. kleine Grotte. biperva. dass sie dem Kranken Bleistückchen auf den Kopf legt. — Glänzender. Heerde. pesendide. imkenmek : zahmet ve meşakket. münevver. — In seiner Hand. | imizirmek : emizdirmek. tutmak. buhar. ilkün : il. dere. köhne sal cadı ve hatun. nein. imukdaş : meme daş. âlem. ilti : iki biraderin zevcesi ve haremi. inağ : yar sadik. duman. deva. tembel. pertev endaz. Nebel. nefes ile terbiye olmuş adam. — Ermüdung. yak. imğa : dağ geçidi. würdig. mukaddem. çocuklar el ile yürümek. — Arznei für alte Frauen. — Ergreifen. — Milchbruder. imkan : kadın. beyahrte Frau oder Hexe. — Frau. saymaz. — Nicht. im : koca karı imi ve devasi. zincir. . derman. emcik. Kive hükmdarlarından birisinin ismi dir. — Begehrt. — Beschützer. buğ. ilmek. | imkeklemek : çocuklar el ile yürümek. — Weibliche Brust. erwischen. imas : deyil. — Jetzt. avret. erleuchtet. nekide. kab burunu ve lülesi. ılkı (yılkı) : başı boş gezen at. iltirmak : parladamak. şaşadar. — Säugen lassen. bistan. eyerdaş. imrağ : matlub. gegenwärtig. çocukların el-ile yürümesi. ihtiraz ve ictinab etmek. beliebt. — Weibliche Brust. imanmak : utanmak. küçük gar ve kuş ve tuyurın mekyan-u yuvası. cidd. — Thierhöhle. — Begleiter. ikdam. Gefässschnabel. — Würde. — Freilaufendes Pferd. Mittel. zin.

sisame benzer bir nevi dane dir. Scharfsinn. musteşar. mütemed. inan : devenin dişisi. muşavir. uyuz illetine mübtela olan develere anın yağını sürerler. — Knechtschaft. inçirmek : ayıklayup saklar gibi nefes almak. Fehler. muldurdamak. dolab. asiya-i vustada bir rütbe dir. derebeyi. incmak : terkik. mütemen. Feinheit. — Kinn. — Seufzen. zevzek. Genauigkeit. empfangen durch Verneigung. Rose. Günstling des Padischah. — Castrieren. inatmak : ikdiş ahte etmek. Günstling. mukarreb-i padişah. initmek : keskin etmek. hediv. Vertrauter. — Fein. nedim. musahib. seufzend weinen. kurena. barik. emin-i mühürdar-i padişah. Klage. — Eine Art Pferdekrankheit. — List. Staatsrath. mütemed. — Feinheit. inamak : hayvanı ema etmek. sich herablassen. beschleunigen. şikeste-i hatir. Würde in Mittel-Asien. — Griff. ah-u enin. Vertrauen. — Sohn des Schah. — Verwandter. gebrochenes. musteşar. teke türkmenlerin içinde bir mevki ismi dir. kabul içün boyun eymek. inkan : devenin dişisi.inak : rakik. firaset. — Schmerzlich weinen. inak : mukarreb. ham olup bir şeyi almak. çene. Gesellschafter. inkildu : nale. yanak. — Der jüngere Bruder. inculuk : esaret. — Herabgehen. inkek : zanahdan. ziyadesile israr ve ikdam etmek. eine dem Sesam ähnliche Samenart. ince etmek. das Beschmieren mit dem Fette eines räudigen Kameeles. feryad. ini : küçük kardaş. — Grubenfalle zur Thierjagd. öge. süt ninesi. Schwätzer. dilmande. memluk. abschwächen. Schminke. daye. Prinz. Sclave. geistreich. inkildamak : ön çekmek. husul-i maksad içün başından dönmek. tez-u tünd etmek. Diener. düzgün. ubudiyet. Wange. naziklik. — Leise weinen. inçi : hanım. inçke : ince. inak. inckirmek : aheste aheste girye ve nale etmek. mervarid. inaşlamak : inişlemek. bey. serdar. Siegelbewahrer des Padischah. Türkistande büyük bir rütbe dir. şeyh kabile. — Vertrauter Freund. durch Neigen etwas aufheben. — Schmeichelei. bende. — Perle. eine grosse Würde in Turkestan. kırık. incu : durr. şehzade. inalmak : temellük. — Frau. sich überaus anstrengen. inal : mahrem-i has. inçik : kabza. inanc : itikad. — Sich krümmen. Kuh. indamak : hanesine çağırmak. muhtal kadın. gelehrt. ınçkırmak : derd ile fıklayup ağlamak. kölelik. inav : bir nevi at hastaliyi. inavlı : avda hayvanları tutmak üzere yerde kazılan hendek. — Betrübt sein. mene. — Der jüngere Bruder. — Schärfen. Schrank. irfanlı. tevhin etmek. incmek : gönlü kalmak. dikkat. mukavves olmak. ah-u enin. inaka : küçük birader. — Hoden ausschneiden. schlaues Weib. — Jemanden einladen. initlemek : bükülmek. — Überzeugung. köle. davet-i celb etmek. inckelik : hile. ahte. Grossvezier. zarafet. inişe temaül etmek. zekyavet. — Kameelweibchen. itimad. — Gewölbt sein . verlasslich. — Verfeinern. — Jammer. inkimek : munhani olmak. Name eines türkmenischen Ortes. müciz. inek : bakar. sığırın dişisi. — Durch Zeichen rufen. gül. Bey. inamlı : sahib-i ehtiyar. inalcık : şehzade. narin. — Vertrauter. pembe. — Das Kameelweibchen. dünn. indav : işaret ile davet etmek. zarif. figan. Amme. hafif hafif ah-u anin ile ağlamak. zart. — Kind. sakat. — Schluchzend athmen. enemek.

— Spaten. ırmak. kalın. schütteln. — Name eines Dorfes nahe zu Samarkand. nale etmek. Name einer Burg oder eines Ortes in Turkestan. inmek : nuzul. — Eine Art Weide. — Sonderbar. Geschicklichkeit. tahrik etmek. irğamak : sıçramak. | ipitlemek : ıslanmak. — Auswahl. Löwenjunge. Lippe. gayetsiz. kudret. . — Absteigen. iraiş : aşağı mahal. tenezzül etmek. grob. — Grenzenlos. — Gerath. — Zornig sein. — Springen. — Entsprechend arbeiten. ivelik : kavi. Ambra. — Entfernt. şecât. inukse : sansız. ipik : dağ. — Trauernd weinen. Freiheit. — Im Geheimen schmerzlich weinen. — Wasser. — 'Vortrab des leeres' Z. alçak mevki. tepe. ihtiyar. ir (ayr) : erkek. kalenin ortasında-ki yüksek yer. bala hisar. — Wünschen. Männlichkeit. erfinden. sibanin yaurusu. irağ : uzak. kulab. iplamak : münasib iş görmek.inkin : nafe. tebessüm. unendlich. inukti : acaib. — Befeuchtet werden. — Wehklagen. Land der Perser. ipitmek : su dokundurmak. dudak. | irlik : merdlik. stark. seltsam. Hügel. inklemek : in çekmek. — Eine Art Droguerie. Männlichkeit. — Geschüttelt werden. irğak : karmık. atlamak. inkremek : hazin hazin ağlamak. — Stiel. — Befeuchten. ud. iras : himarın ankırması. bir işi yoluna komak. wohlriechende Dinge. şayeste. etwas anordnen. ircaytmak : gülerken dişlerini göstermek. derpinmek. hadsız. — Freundschaft schliessen. irkişi. passend. ıslatmak. apuşka. ruculiyet. ipar kuruğu : Samarkand tarafında bir kariye ismi dir. — Zungenleiden. — Eine schwarze Tuchart. ipar : müşk. siyah iplik. baid. Organ des menschlichen Körpers. amber. iraul : mukaddimet el ceyis. münasib. gehorchen. ipkin : bir nevi siyah kumaş. eşek bağırması. inu : lisan ve dil ve zeban hastalığı. misli görülmemiş bir şey. Wunsch. azadlık. hoşbuy. iren : alet. — Nabel. ruculiyet. ülfet etmek. zürnen. ip : sab. gebunden sein. geeignet. — Mann. Held. Gebirgsweg. Zungenkrankheit bei Pferden. | irğanmak : kımıldanmak. tac-i horos. iplicek : irk madeni. garib. Fluss. âlet. acem memleketi. tepelik. tertib etmek. — Der unter Theil eines Ortes. — Sich bewegen. — Schreien des Esels. inşad-i ihdas etmek. Haken. tal. Mannbarkeit. itât etmek. beispiellos. iren : su. — Reissend. inük : enişli. inmak : mutegayyir elhal olmak. dörütmek. iran : hurr adam. Macht. göbek. — Moschus. inkişmek : nevha etmek. hazin hazin ağlayarak teganni etmek. iranlık. yogan. hareketlenmek. | irğatmak : kımıldatmak. sich rühren. irik : intihab. arzu. inkmak : adet etmek. — Berg. pişcenk. Hahnenkamm. geçid. — Ein freier Mann. Eselsgeschrei. dağ geçidi. irği : bir nevi süyüt. hükmdarin serayı. kabail-i türkmeniye içinde bir kala ve mevkin ismi. derende. inkişmek : temenna etmek. ruculiyet. atın lisanına çıkacak bir nevi maraz. — Grinsend lächeln. — Tapferkeit. — Schluchzen. reşte illeti. eine erhöhte Stelle in der Mitte einer Festung. Fürstenpalast. meharet. merd. — Dick. — Bewegt sein. merbut olmak. nihayet. Klagelied anstimmen. leb. muattar olan şeyler. ipimak : hareket ve cünbüş etmek. herumspringen. inkrenmek : derdle gizlice ağlamak.

Bangabstufung. Eiter der Wunde. dilaver. arka sıra gitmek. — Tiefe. sich langweilen. irik dolub birikmek. irmut : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. iriş : bezin boydan boya giden cüzgü telleri. schwer. şeci'. — Satteldecke. toplanmak. — Rein. istima' etmek. bedhuylik. irincek : tembel. terazi ve yükünün ağır tarafı. frühzeitig. kahil. Suffix der Zeitwörter in der Bedeutung 'henuz'. Befehlshaber. irnek : hevale. ol ruz. buy. irkencek : bir tarafa ağmak. fark. erken. cesim. in Demuth erzogen. — Jung. — Die gleichmässigen Fäden der Leinwand. rayhe. irmas. schwären der Wunde. anhören. hakkından gelinmemiş. tayb. cem' olup durmak. Verstand. einem Dattelkern ähnlich. — Sich nach einer Seite neigen. irkac : keçi aygırı. oğur. irin : eyerin keçesi. Gans. ledig. — Klugheit. eine Art Filzstiefel. Kreis. — Gute Nachricht. destan.' Toben des Meeres. merd. Überschwemmung. Fabel. — Flüsschen. Trennung. Glück. halka. Geruch. — Ausfliesswasser der reifen Wunde. das Geschrei wilder Thiere. irkin : istifham içün fi'llerin ahirine gelir. irzir : imtina. ol vakit. ümid. der folgende Tag. 'kilmas irkac' henuz gelmez demek. — Enthaltung. temail etmek. — Name eines Türkenstammes. gross. — Rosenkranzkügelchen. — Unterhose. irkişink : tesbih tanesi. erken. irtun : içdon. mertebe. Rost. Erzählung. Rand. Junggesell. koku. irum : gerdab. gayri mütêhil adam. irken : erkişi. — Mann. — Mann. irkenk. iştan. | irtank : ol sabah. Ente. — Zeltpflock an der Stirnseite. Morgen. sabah. kühn. — An demselben Tage in der Früh. mücerred. erken kalkmak. Scheiden. Farbe. yırtıcı hayvanın avaz ve sedası. muvafakiyetsizlik. — Entschieden sein. — Sich an einer Stelle versammeln. farz ve ihtimali ifade eyler fi'lile harf terkibi dir. irkek : erkek. — Sich versammeln. irim : beşaret. irkaşmak : bir mahale birikmek. irmacuk : küçük ırmak. — Aufpassen. hikyaye. irklik : dostluk. — Bedingungszeichen bei ZeitWörtern. istigna ile terbiye olmuş. becerilmemek. yarın. büyük. — Fragezeichen nach Zeitwörtern. cerahetden çıkan fesad ve çirk. imiş. irtğu : temiz. iselemek : kulak vermek. fal hayr. rütbe. bıkmak. kısa. irkine : alaçukun kebteke baş tarafında olan çöp. ferda. irkulağcı : ud-el salib kökü. — Das Brüllen des Löwen. tefrik. . hurma çekirdeyi gibi ba'z şeylerin danesi. efsane. irildamaki : arslanın bağırması. külak. hinter einander gehen. akl. — Früher. keusch. schlechtes Naturell. irke : genc. istikrah etmek. ağır. war. irinklamak : munfesih olmak. — Ziegenbock. irsanın nefii dir. Rinne. pakize. mahnte.irik : yoğan. das Frühe. irsa : harf-i şart. — Grob. çit. usanmak. irikmek : kati olmak. irvam (irum) : fenn-i askeride meharet ve kumandan-i leşker. — Wurzel der harten Aloe. — Aufgelöst sein. bat. tereng. re. çirk teraküm etmek. das nicht Entsprechende. irink : olgun yarelerin suyu. 'henuz' mânâsına fillerin ahirine ilhak olunur. irtaki : kadimi söz. — Faul. Hoffnung. früh aufstehen. — Freundschaft. yığılmak. naz. — Bewandert sein in der Militärwissenschaft. mukaddem. irkmek : birikmek. ördek. — Das Schwingen. zeng. temevvüc. — Märchen. die schwerere Seite der Wage. bir nevi çizme. irta : önce. is : huş. çay.

tevdi. ismek : esmek. kadim. iş : çevre. işamak : gevşeyüp yayılmak. şarki. Gefährte. asa getirilmek. siyah biber. merbut olmak. seyis. — Geleugnet. bir nevi şikyar kuşudur. iski : köhne. kapu ağası. Bedrückung. işik : dergyah. annehmen. ruya. isirkamak : bir adama atifet etmek. itikad. isti ot : fülfül. Traum. zir. Heil. — Schreinerwerkzeug. hicab etmek. Hitzbläschen. Schwelle. kokulatmak. itikad. trauen. Volkslied. — Pflanzenname. baytar. işanmağur : münker. isiz : uyku. iskarmak : hayaline getirmek. pissen. — Feucht. — Bosheit. — Glaubet es nicht. muharebe yeri. istilaği : bir nevi destar ve imame. wahrhaft. vertheilen. Friede. — Gesundheit. blasen. — Esel. — Warm. — Ohrgehänge. teşrifatcı. dügane. isirğan otu : 'gezne' denilen bir nevi nebat ismi dir. istima' etmek. . sağlam. refik. — Versmaass. humma olmak. isiğ : sıcak. — Fieberhitze bekommen. — Gähnen. — Jemanden an etwas erinnern. — Fesseln. nemnak kılmak. şebih. işanmak : inanmak. ıslatmak : asa getirmek. isirğa : küpe. — Auf dieser Seite. — Wehen. hararetlu. muadil. sülh. iş kur : mahal-i harb. fersude. kabul ve tasdik etmeyin. hâb. | iskirmek : köhne ve fersude olmak. hamyaze çekmek. | işanılmak : mü'temed ve mü'teber tutmak. isirğanmak : kızarmak. — Schönheitsmal. akl ve hoşuna getirmek. halka. | isenlik : sihhat. — Sich schämen. nemnak olmak. — Kampfplatz. — Vertrauen. meydan-i rezm. — Ermatten . utanmak. inanmaz. Turban. isiğ göl : Türkistanda vaki bir göl ismi dir. atik. — Handtuch. erröthen. tebhale. Versicherung. hubub etmek. isri : bir nevi vezn dir. — Zerfetzen. iskuci : casusi. fi'l. ergrauen. — Übergeben. Kampf. isre : bu tarafda. — Thorwächter. bu yanda. düş. kulak salmak. isnemek : esnemek. tesehhün etmek. ayari. abgenutzt. siyanet etmek. — Arbeit. jemandem etwas verweigern. çift. etrafında iliceler ve hamam kudret pek çokdur. riechen lassen. afiyet. iskene : necar aleti. islamak : kokulamak. | işik ağası : kapucı başı. Kampfort. — Paar ähnlich. — Gesund. guşvare. — Verlässlich. selamet. sahih. — Alt. bavur eylemekin. bir şeyi kurmak. nehmt es nicht an. ungläubig. taht. işek : eşek. ben. şaşe etmek. hararetli olmak. — Jemanden begnadigen. yakın ve baver etmek. 'sisk göl' dahi derler. taksim etmek. horchen. salim. merbut etmek. Betrügerei. ganz. girişmek. ısıtmak : isitme tutmak. befeuchten. tasdik. — Falke. türkü. rezm. merkeb. itimad etmek. — Schlaf. in dessen Nähe viele Warmquellen sind. — Name eines Sees in Turkestan. — Pfeffer. işanmakin : inanmagin. harb. isik : hal. afsus. kabul etmek. işanc : itimad. islarmak : teslim. afiyet. — Glauben. Reitknecht. Zerimonienmeister. menk. eine Jagdvogel-Art. iş : amel. hayf. kapunun taşra tarafı. | iskilmek : paçavra olmak. hafiye. — Thor. — Alt werden. nass werden. islanmak : aslanmak. ispir : baz. kyar.isen : sağ. hareket-i kesre. bir nesne birisinden dirig etmek. etwas schützen. fiebern. — Riechen.

'edelim' mânâsına. işnar : parlak. kakmak. — Saum. — Graben. italik : damenin haşiyesi. bohren. iştan (iştun) : iç don. . — Wogen. in der Bedeutung von 'edelim'. it hiyarı : hanzal. trompeten. işilkan : şugl. ihate eylemek. — Der Samen der Hainrose. der Schöpfer. itak : zeyl. zai. — Das Lüften des Gewandsaumes. — Sich um etwas drehen. acele. tecrübeli. çok söyler adam. panayir yeri. konduracı. sich beeilen. Lippe. it dirseyi : arpacık gibi bir çıban. itmek : kaib. etek. parlak. wenden. ivirmek : çevirmek. çakmak. — Volkserzähler. ivmek : çabuk. — Die Coloquinte. — Das Gedrehte. — Eine Melonenart. gerü kakmak. | itaklamak : eteye bir şeyi doldurmak. umgeben. it balığı : kefelçir baliği. — Glänzen. italğu : çarh. nefkud etmek. işmek : kazmak. her kökünde kırk elli dane peyda olup cevizden ziyade büyümez. Gewitter. — Eilen. devre kazmak. Sänger. huda. itka : pazar kurulan mahal. işlenmiş. rehvan. itelemek. muze.işikay : gece. — Blitz. itük : edik. devirmek. red. — Verloren gehn. — Vor sich hertreiben. Leuchten des Blitzes. leb. bark. işkırmak : safir vurmak. — Schnell. nemed. işlek : seri'. — Pfeifen. sazende. işkin : akar su. schlagen. izi : allak. gayb. Schwätzer. çizme. Rand. pug çalmak. ziyadar. an jeder Ranke sind vierzig Stück. işırık : yağmurla rüzgyar ile çakan yıldırım. leuchtend. işterek : mevc. itmek : ilerü sürmek. işlenmiş. it burnu : nesrin tohumu. — Stossen. — Zerstückeln. itkuci (aytğucı) : muhbir. — Verlieren. yürütmek. şimşek. tez. kayb ve zai etmek. — Blitz mit Wind und Regen. zai olmak. eine Jagdvogel-Art. halik. itkü : kayb olan şey. taşkin. eteklemek. sich beeilen. leuchten. bir nevi şikyar kuşu dir. — Stossen. damen. Traber. meddah. — Glänzend. yürür at. etek sallayup yellemek. işki : bir nevi kamış ve ney. etek. — Kreis. döndürmek. yorga. — Drehen. forttreiben. | itürmek : itkürmek. sirât etmek. Leuchtwurm. itik : ötkin. iti bölük : eyi çihel kavunu. — Unterhose. scharf. it üzümi : inab. tacil etmek. pare pare. blitzen. — Stiefelverfertiger. Wellen. — Beschäftigung. — Saum. itasalmak : dörtmek. gestohlene Kleider. ıslık çalmak. — Gott. in Nussgrösse. ivirkaç : çevricek. münevver. çevrilmek. serval. imtihan olunmuş şugl. yıldırım çakmak. işkirink : kara soğuk. sert. furtuna. it brak : Oğuz hana tegallüb eden hükümdarin ismi dir. def etmek. — Stark. âşik. burudet-i şedide. itiklamak : dörtmek. yıldız böceyi. — Art Weintraube. burmak. — Nacht. def etmek. — Name eines bezwingenden Fürsten. Wetterleuchten. işin : yıldırım. çalınmış esbab ve emval. festbinden işnamak : parıldamak. bewahrt. — Eine Fischart. Filz. rabt etmek. | ivirilmek : bir şeyin etrafında gezindirilmek. — Gerstenkorn (am Auge). | itükci : edikçi. keskin. gerdanide. tırmıklamak. tufan. — Verlorenes Gut. itirtmek : parça parça. — Den Dieb seiner Spur nachgebend auffinden. — Schneidend kalt. ağız kenar. Überschuh. dertmek. — Marktplatz. — Fliessendes Wasser. çakın. Rand. — Eine Art Röhricht. ayak nakşını tanıcı. verloren. bölük bölük etmek. — Stiefel. erprobt. izci : izle giderek sariki bulucu. | ivirişmek : bir şeyin etrafında dönmek ve dolaşmak.

tarak. schön machen. yağı : düşmen. yabanlaşmak : göndermek. Haar. devam. yağış : yağmur. Gebäck. hemişe.izlemek : piy düşmek. Wunde durch Reibung des Sattels entstanden. çekit tanesi. Sommer. eta'ma yağ komak. yağduluk : şane. yaralı yağır yeri. Glanz. Fusstruppe. Helligkeit. — Ungewissheit. ufak irmak. beyhudegyu. enva'i vardır. breiartig. yağçamur : yağımçur. Glanz. | yağız kara : kara yağız. Helligkeit. gut. — Bei den Mogulen die Befettung eines. kır. izmek : ezmek. — Zerreiben. — Name einer Vogelart. yay oğlak : keçi boynuzu. nachspüren. baran. taşra. yazın kemali. — Feind. — Stilles. destemal. yağır : atın omuzları arasında yağlı yeri. verschiedener Gattung. yaya (yayak) : piyade. — Nachsuchen. rahmet. sessiz divi eden su. ruhiges Wasser. yağmak : nazl olmak. immer. hamun. tiftik. salben. nik. aydınlık. irsal etmek. — Schwarz. tecessüs etmek. tabistan. kıl. yat adam. tüy. yağlağumak : tila aleti. derbe Speise. yogan aş. berühmt bei den Turkomanen. hageln. Arm. braunes Pferd. yağmur. yaban : biyaban. omuzlarını eyer vurup peyda olan yare. yağak : yön. — Zu Fuss. sahra. mit Butter bereitete Bauern-Speise. dolu dökülmek. kabail-i türkmeniyede meşhur. muy. yabak : yapak. meydan-i harbda dahi alemin ayakina ilkönce başına getirildiyi halda. yaslatmak. Beharrlichkeit. yayank. yağilbay kuşu : bir nevi kuş ismi dir. yadak : yorulmak. — Saite des Pfeilhogens. ruymal. — Feindlich gesinnt sein. at yağrı. yağın : yağış. | yahşilamak : eyi etmek. — Ermüden. Korn. wird auch auf dem Schlachtfelde neben die Fahnenstange gestellt. yabu : yük atı. erschöpft sein. fahl. siyah. — Fallen. yağıkmak : düşmen olmak. — Brod. mendil. yabancı. nur-u ziya. — Schön. yağız : tiyah. kılağı. lafzen. — Leinwandlappen. — Wunde an der Schulter des Thieres. isra etmek. yadağ : tereddüd ve mesellü dayimi. kräftiges Thier. Ebene. ziya. kar. — Blatt. — Salbe. tedhin etmek. cevre. baran. zaif. yahşi : güzel. aydınlık. regnen. Schwätzer. Y yab(yeb) : aheste. yağlık : bez parçası dir. — Verschönern. fakir. — Tiefschwarz. — Wüste. dinc at. salaye eylemek. natuvan olmak. bunda dahi alemi yağlamış tâbir ederler. — Wunde auf dem Pferderücken. — Senden. moğullarda ilk evvel bir deli kanlının şikyare gitdiyi vakit büyük parmağını yağ ile sürerler ve buna sağlamış tâbir ederler. varak. yağdu (yahdu) : nur. — Kamm. arka tarafı. zum ersten Male theilnehmenden Jünglinges. — Wolle. — Regen. bikyane. — Eine Art Speise. yokarıdan düşmek. yağlamışı : yağlamak fi'li. çörek. — Nierenstein. wie etc. ince yön. — Ziegenhorn. — Lastpferd. ruşenlik. yu olmak. — Licht. asaker-i piyade. çuyce. yağrın : yağır atın omuzları arasında yağlı yeri. izme : bir nevi tâm dir. tonlu at. sahk etmek. . yağ ile yapılır rencber tâmı. — Regen. feine Wolle. eyi. Fett in die Speise geben. kuvvetli hayvan. Fremder. Einöde. eriğce. yadavide : yede taşı. rahmet. harc. yabarmak. — Wolle. yafrağ : yaprak. absenden. schneien. ekmek. kleiner Fluss. Feder. yay : okun kemani. lape gibi.

yakın. sich nähern. — Eine grosse Mäuseart. rusul. yaktu : nur. göçemen yeri. tez. yaktaşmak : yanaşmak. entblösst. geordnet. yay yapan esnaf. her şey yayını yapan ustad. — Glänzend. gürültü. — Nahen. flehen. yaymacı. yaykalamak : yayıla yayıla haram etmek. berühren. Seite. tasdik. — Steintrog zum Tränken der Thiere. igtisal etmek. bayrak. alaca. düz. yoluna konulmuş. musattih. bağırış. ilhah etmek. yalankaçlamak : uryan. yaylamak : yaylaya çıkmak. şamata. yaylamışı : mevsim-i yay. leşker irsal etmek. sallana sallana reftar eylemek. yalanğirat : bir nevi büyük fare. yaykın : serab. çıplak hayvan. yalanlaşdurmak : uryan etdirmek. — Kragen. hazir etmek. — Luftspiegelung. sayesinde geçinmek. kinaye. — Sommerwohnung. tekarrüb etmek. yalau (yalavuz) : külahın etrafına tutulan kırmızı ipek parçası. yapışdırmak. arkasına. sich wiegend gehen. — Sich mühsam bewegen. aydınlık. Seite. yalanğac : çıplak. glatt. bitten. — Soldaten eiligst irgendwohin senden. Schreien. yak : semt. rica etmek. rabt etmek. — Auf Sommeraufenthalt gehen. schwach. çöl-i biyabanda su misali görünen serab. — Plünderer. kabul etmek. Botschafter. rahat etmek.yayaklamak : maşiye hareket eylemek. yaldamak : atın yalından tutmak. karib. — Nackt. yaylaka çıkmak. vekil. sıçkan. yöngil. — Entblossen lassen. çıplak kılmak. — Sich zum Sommeraufenthalt begeben. yaynı : hafif. — Fluss in Turkestan. yayık : Türkistanda büyük bir nehir. — Das Pferd an der Mähne ergreifen. den Pfeil bereit halten. yalçuk : elçi. yalaymak : iltima'. — Anzünden. yakayka : kiriban. — Kreis. rica eylemek. yayçi : bir kasaba ismi. temizlenmiş. dikilmemiş kumaş. yalçımak : behre bulmak. piyade gitmek. sefir. uryan. yalvarmak. . yalanun : bir yere sirâtle asker sevk etmek. yalank : berhene. — Rothes Seidenstück um die Mutze. — Zu Fuss gehen reisen. yakturmak : tutuşdurmak. berhene etmek. yayla. yaykıra : şiddet. yaylanmak. çıplak kıldırmak. — Heftigkeit. yahtı. — Gesandter. — Sich waschen. Fahne. yaykanmak : yıkanmak. gerdene el komak. yalankacğucı : uryan edici. — Entblossen. — Glänzen. verbinden. — Gereinigt. Glanz. canib. alem. — Glück finden. yaylak : yayla mahalı. ungenähtes Tuch. — Glänzen. anmuthig schreiten. nackt entkleiden. yaydak : sade. yalağ : hayvanların suladığı bir taş tekne. yaylamak : oku yayıu üzerine komak. — Stadtname. — Licht. am Nacken ergreifen. yayma : satıcıların ufak sergisi. yalanlamak : parlamak. Beiname. uryan. berhene. taraf. — Den Pfeil auf den Boden legen. dirahşan olmak. yakarmak : aciz. rahil olmak. yataşmak. bunt. yalçı : düzlenmiş. nahe. — Verlangen. yal : parlak. yalanksamak : bir şeyine peyine düşüp aramak. annehmen. Lärm. — Die Spur aufsuchen. kenar. — Leicht. Ratte. naz ile yol yürümek. inksesine düşerek cu etmek. çevşensiz at. etwas wegnehmen. — Nackt. Wasserspiegelung auf den Seen. taraf. — Ungeschirrtes Pferd. ruhen. bestätigen. Nomadensitz. çıplak ve soygucı. Bogenmacher. — Kramermarkt. direhşan olmak.

breit. pertev. yanbaş : yanı başında. bitten. — Schmeicheln. tek. nezd. — Verbunden. — Geschärft. başka. — Kleiner. rica etmek. — Glänzen. gevşenmek. geschliffen. Sack. çınalmış. — Zerstückeltes Kleid. imdad eylemek. yalpuk. çıplak. seitwärts gehendes Thier. sich an den Berg lehnender Ort. ohşamak. scharf machen. kenar. yalkamak : muavenet etmek. yakın etmek.yaldıramak : parlamak. — Heuchler. | yamağlığ : parça konulmuş libas ve came. çapar. yanakan : kerkedan. baran etmek. — Seite. vedâci. tezlik. kedik. entblösst. — Zerschlagen. yanayı : içinden bir başkası. — Bitten. zerkleinern. yanaşa : yakın. | yandaşmak : hemduş olmak. ibram eylemek. alev. drängen. mücerred. tekarrüb etdirmek. — Bekannter. sitayiş etmek. flehen. dost. — Belästigen. Hungriger. keskin. einsam. drehen. — Schlecht. bilibas. yamac : dağa yamanmış gibi parça yer. Freund. yüze gülücü. | yaldırayış : parlayış. vasi. Glanz. anheften. baran. falsch. yine. yalvarmak. — Glänzend. | yalkıtmak : tâciz etmek. ufalatmak. yalınk : yalıncak. karib. yan. yaltrak : yaldırak. duruğ. yalınmak : yalınık. muavin. — Nackt. nukra. heucheln. | yaltaklığ : mudahene. berhene. yandaş : aşina. yancak : yangeç. glänzen. bir memleket dir. ilaveli mevk-i cebel. pare komak. — Daneben. Saum. — Ein Anderer. Helfer. — Wieder. — Nur. Land. — Regen. — Das Nasehorn. nezd. yaltak : mudaheneci. ruşenlik. yaman : kötü. gayri. yalparmak : yalvarmak. bir tek. yanbu : çin akçesi ve gümüşü. yamu. flach. Glanz. yalkımak : dişi hayvan kızmak. — Tatar. şikayetlenmek. Pferdegeschirr. behilflich sein. — Gekäuet werden. — Böses reden. — Heuchelei. ersuchen. digeri. bed. yanamak : büyülenmek. ceb. — Umwenden. zerstückeln. rahmet. pici kovan. Einschnitt. parlak. yanağan : bülülenmiş. — Das Glänzen. — Helfen. postacı. — Unersättlicher. yardım vermek. ein Anderer. . yançmak : dövmek. yancğay : bir şeyi rize rize edecek alet. in der Nähe. yalınlamak : efruhte olmak. rize etmek. — Allein. yançuk : kese. — Angezündet sein. yalınkat : yalınız. at takımı. Postbote. dayim ac. kurbinde. kleiner Krug. allein. bir mil. yanpuri giden hayvan. glänzend. — Chinesisches Silber oder Geld. yandaştamak : yandaş. — Zerstückelungssgeräth. uzakdan şâşâli görünmek. Bote. yam : menzil peygiri. sich beklagen. sade. Schnelligkeit. yamağ : munzam. — Lüge. digerbar. yaltakatmak : mudahene etmek. — Sich befreunden. ahbab. biran rahşende. — Nahe bringen. medh etmek. parlamak. iltimas etmek. ruşen. — Postpferd. — Sich jemanden zum Freunde machen. | yamanlamak : fena söylemek. von der Ferne glänzend erscheinen. fena. oynar. parça deymek. müzdeci. yamcı : tatar. haberci. iltaf etmek. das Thierweibchen reizen. — Luftspiegelung. pertev. — Schief. yana (yene) : edat dir. yalpak : geniş. annähern. — Schnell. — Flamme. yalman : tez. Schmeichler. yalvarmak. yamğur : yağmur. kıyacak essbab. — Gross. yalğuz (yalınkuz) : yalıniz. iki yüzlü. rica. yalğın : serab. nochmals. — Tasche. çanta. direhşan etmek. yanğı : taraf. yalmağuz : yeyüp doymaz. yalğan : yalan.

Säbel. esbablı. schwatzen. Bergwand. şemşir. gibi. — Schaufeln. yapı : yapuk. fayde etmek. — Unausgegerbtes Leder. sed etmek. tâmir. sich irren. Gefährte. münasib. yankşamak : ziyade söylemek. — Erneuern. yağmurluk. versperren. uzun kebe. — Falsch sprechen. yankarak : bu tarafrak. aks. yapa : ucu parmak. Schaufel. yankmak : galat söylemek. mâmul yapmak. ähnlich. — Räthsel. — Weissliche DisteI. — Verbunden sein. yapurğan : lale yaprağı mesabesinde olan bir ot varak. — Jemandem nachahmen. kapanmak. basturuk. Moschusbeutel. yankaçığ : iki taraf. alet-i lazime. Kampfgeräth. yarağ : silah. seda. yapar : meşk. | yanklığ : denli. ruhsar. manend. dağ sedası. . — Wange. Stimme. yarağlanmak : teşmir etmek. atkı. hançer. yaratmak. Blatt. Freund. — Geschmacklos. bu canibrak. ein aus Leder genähtes Kleid oder Pelz der Mogulen. — Erneuert werden. — Bewaffnet. geçid. — Nusse. — Irre werden. tekerleme. galat etdirmek. ağzı yayvan. Gesichtschmuck der Braut. yaprag. verfertigt werden. gevezelik etmek. yarıklı kürek. büyük aba. Abgrund. meselli. gelinlerin yüzüne yapışdırdıkları ziynet. Scherzmärchen. koz. yankla : denli. frisch. yorulanmak. nafe. şimşir ve saire. yapmak : kapamak. geveze. dost. melhuk olmak. — aufschürfen. Gebäude. yanksilamak : birisini taklid etmek. cedid. yapıncak. — Pferdegeschirr. — Ahnlich. aletli. | yanklatmak : şaşırtmak. Stachel. yapuşğan : yapışmak. — Waffen. — Ein langhaariger Pelz. — Bild. mulsak olmak. yapalak : yaba ile harman savurmak. çarmağz. liyaket göstermek. wiederholen. çul. haviye. harmanları savurdıkları direnk. yantak : yandık. Regenmantel. bekleidet. hazirlanmak. yanğulamak : dağlar seda etmek. verwirrt. kampfgeräth. — Feuersbrunst. refik. yapıncı (yapıncak) : uzun kıllı kebe. — Neu. har. mahlut. yağmurluk. wie. varta. geschwätzig. — Schaufel. yanılmak. | yarağlığ : silahlı. behilflich sein. ermüdet sein. lange Decke. yeni. teceddüd etmek. — Doppelseite. ruy. taze. yarağ : esliha. binâ. salu vermek. yaramak : yarlık etmek. beyazce diken. yankağ : yanak. wiederhallen. termim. alat-i harb. yankilamak : tecdid. du canib. yanklamak : tazelenmek.yanğu : yangın. 'teke' dahi denilir. — Waffe. yankşak : tatsız. — Zusammenfassen. alet-i harb. verbessern. yer. Maass. Regenmantel. — Von dieser Seite. binâ. yankağ : ceviz. harik. dağ eteyi. bereit sein. tekrar etmek. — Wiederhall zwischen den Bergen. — Plauschen. Schwert und dergleichen. çene yarışdırmak. yarğağ : dabbağı olmamış deri. mashara. — Einschliessen. Wiederhall. yar : yarılmış. mesellü. aks ettirmek. Gesicht. | yapuşmak : mutabik. yapuğ : at cevşeni. uçurum. moğulların deriden dikdikleri kürk ve libas. kürek. amade olmak. Ort. yapılmak. auch 'teke' genannt. Flinte. ceri. — Gebäude. yapu : heykel. — Gespaltet. — Ein dem Tulpenblatt ähnliches Gras. bilmece. imaret. — Moschus. Dienstbereit sein. yank (yanki) : nev. tüfenk. dessgleichen. Stange zum Auseinanderstreuen der Triste. Pass. berk. — Art. — Helfen. yanklıtmac : yanıltma. avaz. tapfer.

— Sich versöhnen. ruşenlik. yaraşık : sülh. riş. yarmaca : kabil-i inşikak. ferman. yasank : geniş. yarumak : mücella olmak. siyaset kanun namesi. melul. — Beruhigen. yarpu : çocuk. — OrdnungReihe. Friede schliessen. — Fledermaus. çatlak. Versuch. Andenken. yarlı : fakir. yarmak : sikke. aydın. tüzünk. Polster. inşa. beyaz para. leuchten. aydın. — Schimmernd. nicht angenommen. name-i humayun. — RechteForderung. geschmückt. — Klettern. in Reih und Glied stehn. bahşiş. beyhude. gayr-i makbul. barışık. elend. Helle. koşmak. tertib. yarış : sebak. — Machen. yalkanmak. — Verziehen. bauen. fasl edici. yarpi : yarısı. yadigyar. — Angekleidet. — Verzeihen. libas ve camezib adam. yasal : saf çekmek. barış. balış. spalten. yasdanğac. gründen. yarma : kabil. yarılğaş : hediye. teşkik eylemek. teraşe. yaraş : musalaka. tecrübe. tertib etmek. Wunde. alay çekmek. ruşen. Gold. — Die Hälfte. bir düzü durmak. Erbarmen. — Glänzen. yasal : saf. araste. — Emir des Raths. — Handmühle. şeplek. yarlığa : rahmet. halb. Regel. — Versöhnung. Unnütz. mansib. kaide. yarım. ferman. den Streit beenden. friedlich. — Anordnung. kaiserlicher Erlass. inşad etmek. ışıklandırmak. Kraut. yare. yapmış. küdek. yasanmış : geyinmiş. musabakat. yas : matem. devlet-i tatar ve mogul nizamet esasiyesi. yasamak : yapmak. Prüfung. — Glanzlos. — Arm. in Beschlag legen. Verfassung des tatarischen und mogulischen Reiches. yaraşıklı. — Entzweien. yasamışı : nizam. Befehl. — Ehrenpreis. | yaruğlığ : aydınlık. biçme olmayan odun. Grundverfassung. Richter. Helle. yarlık. nısf. | yaruşmak : yaruşlamak. sülh-ü musaliha etmek. geschmückt. il dost olmak. — Verwundung. bir mansüb dir. — Glanz. yarlığ : menşur. imtihan. — Kind. glänzend. yarkanat : huffas. Reihe. — Scheit (Holz). Z. yarğılamak : teskin etmek. meskin. yarğucak : el deyirmeni. yarmak : az ayırmak. müvafakat ederek güzel olmak. Ehrgeiz. Pfirsich. yarutmak. libas geymiş. tembih. — Kissen. — Gross. — Versöhnung. — In Ordnung sein. bergüzar. — Geld. yarğu : musadere. hakem. — Minze. bir ot dur. ışık. irte. yaraşmak : barışmak. Grundsätze. yarpuz : geyik gibi. — Diplom. yarğucı : emir-i divan. Schnitt. tiraşhiraş. dâvâ kesmek. Freundschaft. inşikak. . münasib. — Trauer. — Morgen. | yarlığamak : rahmet etmek. eine Würde. | yarlığan : rahmet edilmiş. usul. schicklich. Befehl. aff. — Glanz. Silbergeld. yasancak : yasdık. — Ordnung. ziynetlenmiş. yaruğ : ruşen. der morgige Tag. yasak : nizam. yarındası : yarınkı gün. breit. ziya. — Erbarmen. dizi. yarumağur : revnaksiz. yaramaz. ziyadar eylemek. übereinkommen. Kummer. keder. yarmanmak : tırmalanmak. — Geschenk. yarav (yara) : cerh. Junge. icad eylemiş. — Zerspaltung. aydın olmak. visade. şeftalu. — Fledermaus. altun. buçuk. esvablanmış. yamu.yarasık : huffas. zabt-i emval ve emlak etmek. gegründet.

Thränen. — Feuchtigkeit. yatğın. bedbaht. santur çalan. istikrah etmek. frisch. — Spieler eines Instrumentes. korhane. yatık : yatğun. örtmek. yatkun : çok yatmış. yasau : saf. asker alati. — Jung. Pulvermagazin. die in Mittel-Asien mit Ruthen ihre dienstlichen Rundgänge halten. yasun : ustuhan. Thränen vergiessen. — Vermieter. garib. — Anordnung. yaşimtol : yeşile çalar renk. yaşunmak : örtünmek. — Eine ins grünliche pielende Farbe. jung. yapdırmak. — Versteckt. yat (yad) : yad. | yatuğancı : sazende. tertib. yastancak : arka verüp rahatlanmak. — Knochen. yaşar : üç yaşar. yaş : çocuk. yatalak : mariz. körpe. — Sich ausruhen. bir yana eymek. bir nevi ördek ismi dir. yaskamak : yatsamak. düz. yasmak : yatsamak. ihtifa etmek. — Vielschläfer. — Feicht sein. thränen. yaşımak : yaşmak. yaşarmak : örtmek. | yaşil baş : yeşil baş. yat yarağ : mühimmat-i harbiye. hasta. yatış : hükmdarın yatdığı odayı karağol bekleyene denir. nisa örtüsü. — Drei. — Ein Fremder. weit. muhalif. feucht. | yaşlığ : rutubet. — Heimlich. — Liegend. — Gross. — Sich stützen. yung. tekye edinmek. sich ekeln. yat adam. yeşil. — Wassergefäss. düzeltmek dayanmak. yaşık (ışık) : yağız at. Kind. yasaul : yasakçı. rutubetli. yatlığ : mechul. — Sich verstecken. yatuğan : sazlık. yaşil : taze. surahi. sich verdecken. — Wird auf den Wächter des königlichen Schlafgemaches angewendet. Donner. Siebenschläfer. — Sich ausruhen. yasmuk : mercemek. köpü. natuvan. köhnesal olmak. sich bedecken. yatuk : su kabı. muhafaza. verborgen. — Jemanden für Fremd halten. yabancı ad etmek. — Braunes Pferd. sich ausschmücken. çakmak. ein Fremder. verdecken. — Feind. yasak mêmuru. dizi. sebzevari. hükmdar etrafında yatan kesane yatışcı denilir. Reihe. — Fremd. — Schleier. alt werden. yası : ariz. yatlamak : yadırğamak. — Musikinstrument. ihtifa etmek. gizli. kiçik beçe. dumu. — Bedecken sich verbergen. Frauenschleier. ıslak. tutunmak. gök. tezyin etdirmek. yatıcı. Fett. Wächter. örtünmek. Unglücksvogel. yıldırım. yav : düşmen. Wächter. yatğurmak : yatırmak. — Ausruhen. geschmückt werden. beş yaşar gibi büyür. yaşarmak : nemnak olmak. — Linse. cebhane. ateşhane. niedergelegt. . kanun. pi. araste etmek. sereşk dökmek. asiya-i vustada yasaullar dayak ve deynek ile hidmet miride gezerler. santur. yabancı. blau. kemik. — Blitz. bikyane. yan yatırmak.oder fünfjährig. yaşurun : gizli. — Name einer Entenart. taze. — Anfertigen lassen. yabancı. Flasche. elbise geyüp ziynetlenmek. kraftlos. yaşurukluğ : muhtefi. — Niederlegen. wachsen. yaşın : bark. musiki-dan. yatışmış.yasar : yasatmak. yastamak (yastanmak) : baliş etmek. mahfi. — Kind. saf saf dizmek. schmücken. göz yaşı akıtmak. — Kriegsangelegenheit. 'yatişcı' werden die um den Fürsten herumschlafenden Personen genannt. — Krank. verbessern. etwas nach einer Seite biegen.

yavşan : dikenli batar şeyler. acib. Taglöhner. nişan. — VerFertigen. — Zerbröckeln. hizmetkyar. garib. — Gast. galib gelmek. — Verändern. yavmak : parça parça. yakın gelmek. yetim : öksüz. yavlamak : muharebe etmek. ohne Geschmack. delalet etmek. — Mild. — Stachelige Dinge. yanına götürmek. birlik. bir nevi ot dur odun nevinden. yelim : yapışkanlık. — Der zur Hochzeit Ladende. tâmdan bezmek. alem. etwas niederschreiben. bimeze. — Schicksal. yava : gaib. tahvil etmek. surur. verloben. . sonderbar. piselemek. Gastmahl. vorzüglich. döndürmek. halbundhalb. yavaşa : azgın atların kulaklarına vurulan alet dir. — Speisenüberreste. yemdan : bir nevi darı unundan pişirilmiş tâm dir. den Weg zeigen. yavan : lezzeti garib. ziehen. — Nahe. — Unnütze Rede. — Sich nähern. — Gerath welches in das Ohr der wiederspänstigen Pferde gestossen wird. — Geschmacklos. lezzetsiz. zai'. yeke yarım : birer. ürkük. — Geschriebenes. — Sich verloben. — Verloren. çekmek. Fehler. — Verlobung. schreiben. — Harz. yelu : rekz. zerstückeln. yedmek : yapışup çeküp götürmek. den Feind besiegen. tednis etmek. — Widerwillen haben. eine Grasart. schön. — Waise. uşak. — Ein viel angefeindeter. yavutmak : takrib etmek. — Jemanden zum Sünder machen. mergub. den Feind niederwerfen. düşmen kırmak. yavuşkarı : yakın. rabt etmek. fremd. karib. Auskehricht. yestehlemek : telvis. müstesna. sahib-i temkin. — Annähern. — Rossschweif. yavuklanmak. Diener. güzel. suç. düşmeni yenmek. — Keusch. erschreckt. Fremder. best etmek. yavcı : ziyafete ve duyüne dâvet edici. hususen at yedeyi. yazığlığ : yazılı. yavuz : pakize. yelenk : biperva ferrah mahal. yavaşmak : halim. mâyetde giden redif şeyler. | yavuklaşmak : namzed etmek. — Entleerung haben. Geschwätz. düşmen. sieger sein. sich vor eine Speise ekeln. — Einzelweis. yavlak : düşmeni çok olan mahl. — Ausgetrocknet. yazı : sebze ve nebatatdan hali deşt. Feind. işaret. toy. yazım : sernivişt. — Sichere Gegend. tahrir. ücretle tutulan rencber. bitmek. tuğ. saçma kelam. breiähnlich. — Wüste ohne Gras und Pflanze. yavçın : müsafir. ağacdan binalı bir mekyan. tutkal. yavuk. beliebt. rize rize etmek. yelkun (yelkin) : kurutmuş. — Mitnehmen.yava : beyhude söz. tekarrüb etmek. — Eine Art Mehlspeise. sakin olmak. yavmak (yavuşmak) : tekarrüb etmek. ein aus Holz errichteter Aufenthaltsort. sich umwenden. yavru. imla. yavruk : hayvan beçesi. Bestimmung. karib olmak. ruhig sein. — Handpferd. paralatmak. yavğan aşı : aş geceden kalma. ruzi mukedder. pissen. yabancı. yazmak : yapmak. mihman. — Sünde. yavunkmak : tebdil. konuk. yerkmek : nefret etmek. yazlık yer. silenk gibi. kabahatlu etmek. — Krieg führen. yavuk eylemek. yavuk : namzedlik. Zeichen. — Das Junge eines Thieres. haşak. yedek : yedekdaş. yazğurmak : suçlu. kabahat. yetik. yazuk : günah. yarımşer. yolgun.

Schnur. çagatajisch auch 'çin'. Weinen. — Verschwunden. yikti (yetti) : temam oldu. yıkılmış. — Schön. junges Kameel. yığın : cemiyet. at. Fussgänger. — Strick. Verachtung. redif etmek. fertig. — Sieben. telef olsun. istikrah eylemek. Faden winden. — An der Leine führen. — Versammlung. yığac : ağac. fena. yikin : hob. buka. yib : ip. — Essbar. — Grundbesitz. gördüyünk bu osun demek. hemşire. giryan edici. yığıkiz : cem ediniz. — Zwanzig. deve yaurusu. eyirmek. yığ : hazir. harab. ayağı çıplak. yiken : karındaş evladı. hergele. hat auch die Bedeutungvon nackt sein. schnell. yılkı : ılkı. yidamak : yedmek. çağatayce 'çin' dahi denilir. yidanik busun : dua-i bed makamında dir. — Einzelweise. risman keşide etmek. senksare muşabih tavil konduz gibi. alevlendirmek. — Öde. yılanğac : şemame. leuchten. nimten. Nichte. yığnet : fil. temiz. erazi. — Hufeisen. pakize. yikirmek : giyrenmek. yılcılık : bir senelik. yikuluk : yemeklik. taş çakırım. viran. Nordwind. — Neffe. nach und nach. — Bereit. esb-i numayiş. Gesammtheit. amuca. geniessbar. zerstört. — Weiner. ruzgyar. yik : bed. at nâli. salyaneci. — Jahreslohn. nihayet buldu. yığnak : cemiyet. piyade. yaş. Onkel. çıplak ve uryan mânâsına dahi gelir. dayı. Paradepferde. Holz. — Erobert. yeyilmeye salih şey. hakaret. katar-saltanat atları. aruk vermek. — Weinen. davar asb. ein jährliches Gehalt Beziehender. mülk. yılamak : parlamak. yilke : çadır. yetul : yer. — Leicht. yetim hizmetkyar. — Sich vor etwas ekeln. amade. auch langes biberähnliches Thier. terakim ediniz. külliyetlu. buka eylemek. yelek. angelangt. — Ein schlangenähnliches Thier. yikiranmak : iyrenmek. yezne (yizne) : enişte. verwaister Diener. çatr. angekommen. yığac. — Glänzen. Abscheu haben. — Sammelt. harabe. öde. bir tarafa mail olan. spinnen. | yığlab : buka eyleyüp. yığınlu. yilak : multan. teyze. vasil oldu. Stuterei. çöp. — Zelt. Holz. yilkin : nâl. tofrag. yidanik : yedek. yığın. hemşire zade. yetişdi. Vorhang. — Haufen. Erde. — Wohlriechendes Pflänzchen. Jacke. — Weinend. — Baum. — Jährlich. çabuk. çekmek. bir kargiş dir. şemal. yıkıntı : munderisat.yetti (yiti) : yedi. Schwester. sade. ein Barfüssiger. — Vollendet. — Elephant. virani. şecr. rein. yavuz. tayak. — Gähnen. risman. Tante. verwüstet. dinsenmek. Hauspferd. . yikirmi : ikarma. yıkılmaz. kalabalık. unzerstörbar. yığağ : direht. verwüstet. yıku : harab. yil : bad. gezdirmek. hafif. yilenk : yöngil. — Kaiserliche Pferde. Meile. yığı : yığın. yirmi. — Schwager. — Baum. fersenk. bir senelik nuker. yavaş yavaş. yıkılmağur : metin. — Versammlung. yıkılğur : uftade. yılar yılar : birer birer. iki on. — Wind. — Ausdruck für einen Fluch. | yığlamak : ağlamak. yığlağur : ağlayıcı. gut. — Fest. versammelt. gängeln. yılana ağvurin : yılana benzer bir hayvan dir. — Art Weste. çöp. — Schlecht.

nağma-kyar. Futter. yiti ata. Musterthier. Kleid. | yinkirtmek : yeniltmek. — Spalten. — Futter.yilku : ustura. yitak : yedek. yimrulku : harab. küşad eylemek. — Riss. yimlik : at boğazı ve yemi. Nahrungsmittel. Ankunft. yitik at. — Schwägerin. schicken. taze. yılkuran : bir nevi ta'un dir. — Besiegen. Lump. yim : yem. — Eine leichte Grasart. yitkarmak : yetişdirmek. verandern. yirağramak : iraklamak.) : yelpaze. etwas vollenden. yimrumek : tahrib. el verir. hafif. yitim : öksüz çocuk. azuka. verschwunden. sich erleichtert fühlen. muzaffer olmak. beraber tâm eden. munderis. at. schamlos. | yişilmek : açılmak. davar boğazı. — Genügen. — Senden. huf etmek. in der Reihe nach einander gehn. — Etwas zu Stande bringen. — Entfernen. yedi felek. numayiş hayvanı. — Pferd. at yemi. schicken. — Geöffnet werden. — Essbar. libas. yirlemek : yerleşdirmek. tegannüm etmek. — Faden. — Umwechseln. yimdaş : bir yerde yem yeyen. yilu : ehali. koşmak. göndermek. yırtmak : yertmek. bir nevi hafit ot ve giyah dir. — Zerrissenes Kleid. yığin. — Sanger. Schnur. — Eine Art Krankheit. — Senden. yırmak : şak etmek. kadın. — Sieben. yitik : yeti. Essen. . Furcht einjagen. yerine komak. yimtuk : yeyindi. yilmek : isti'cal etmek. Brautführerin. — Nahrung. die sieben Brüder. tum'a. — Neu. genug sein. L. — Erneuern. yişmek : açmak. — Singen. yırınmak : yeyilecek nesne. galib olmak. sich ekeln. die sieben Himmel. görünüş. — Verwüsten. yemek. — Irgendwohin gelangen lassen. yink : asitin. — Esswaare. — Ein sich vor Speisen Ekelender. Futtermaas für eine Nacht. çapkın. Vorrath. yitar : kyafi. yirav : hanende. âdet-i kadim üzre şarki ve beyt okup piale almak. yirik : tamdan nefret edici. vasil etmek. teb'id. zahire. irak. — Verwaistes Kind. Spalte. Liederdichter. yiplik : iplik. Sieger bleiben. — Rasiermesser. — Sieben. şikafte. yipar : misk. yalpağuc. halk. öde machen. vücude getirmek. bir gecelik tâm. yırtlas : çak. hafiflanmak. tahvil eylemek. risman. Lieder nach alter Weise singen. — Verwüstet. tecdid etdirmek. — Speise. yinke : sağdıç. yinki : cedid. vasil. — Jemanden erschrecken. yiputmak : tebdil. korkutmak. yılmak : kaçınmak. çak etmek. yilpeguc (yelpe-kuh Z. — Moschusbeutel. — Auf den Platz stellen. — Weit. daye hatun. alet-i tiraş. — Offnen. küşade olmak. nev. tirkeşmek. taze eylemek. yedi kardaş. isal etmek. — Speisegenosse. | yırak : uzak. yinkmek : yütmek. dinsenmek. resid. entfernt. yimişan : yavşan. ârsız. nafe. yinkil : yöngil. — Leicht. bişerm. — Fächer. kemale irişdirmek. yitikan : nebat el-n'aş yıldızları. viran. irsal etmek. auffrischen. yinürtmek : tecdid etdirmek. yırlamak : ırlamak. Gemenge. yapar. Thierrachen. yırtmac : rahne libas. yiparmak : irsal eylemek. yiti (yidi) : yedi. yitkurmak : arkadan göndermek. hafiz. — Volk. — Der Ärmel. çak came. viran eylemek. die sieben Väter. — Sternbild des Bären. koşukçu. — Eilen. yenemek. yirazuk : yeyecek. reissen. — Erneuern. aşik. laufen.

— Jemanden zusammen bringen. yokanı : bir şeyi yere atarak beyhude vakit gayb etmek. — Traber. vasil olmak. — Reinigen. kalemle ve tarakla alup sılüp temizlemek. meşgul eylemek. rehnuma. sich verbreiten. yormak : fal haber eylemek. yortğa : mezaristan. | yuyan yalğan : yalan. yuyan : yalan. — Kneten. mezarlik. — Zeitvergeudung durch herumschlendern. yalğan. yolunmuş. rusul. Friedhof. rende ve keserle taşı kırmak. — Weg machen. yuh : cu'el kelb. yuka (yufka) : nazik. güzel tâbir eylemek. görüştürmek. yoldarım : yıldırım. — Hoch. oben. Doppelttraber. çifte koşmak. yoskli : sabikde padişahların geydikleri kırmızı tepeli otağa. — Blitz. mit einem Federwisch abputzen. katik ve yoğurt tâbir etmek. hart machen. — Schnelligkeit. tahir etmek. yokarı. — Löwe. — Schlaf. yonmak : tiraş etmek. den Weg verlängern. yuyan : aldatmak. — Begegnen. — Weich. — Eine rothe spitze Krone der alten Padischah's. dick. yorğa : eşkin. yufka. Führer. yulak : sikle. — Den Weg zeigen. yorga taz. nik söylemek. yulavuc : peygamber. numayiş atı yedemek.yitmak : yedek at. görücü. yeyüp içüp dolmaz. yolbars : arslan. — Lüge. uyku. yokarğı : bala. yulduz : yıldız. hamur eylemek. yoğurmak : tahmir etmek. — Stern. dünn. — Prophet. yoğan (yoğun) : azim. erklären. un ve saire yoğurmak. yu dahi denilir. — Genügen. führen. yortmak : dur atı gezmek. yoğruş : tahmir etmeklik. yol bulucu. yoldamak : rehnumalık etmek. — Betrügen. yolaşmak : irsal. yol göstermek. Mehl und anderes kneten. kilavuz. wegschicken. — Begräbnissplatz. yukum : yumuşak. | yulukturmak : isabet etdirmek. — Ausgerissen. jemanden beschäftigen. Vorführen eines Muster' pferdes. — Schwere. çakmak. kaplan. | yulduz kurti. gut auslegen. — Entlaufen des Wolfes. yoluk : yolgun. çapma. gürüş. kaba eşkin yürümek. yüzü tüyleri yolunmuş. — Schlaf. yortma : sirât. das Laufen. ılgay. auch 'yu' gesagt. çeküp götürmek. yürümal. bulaşmak. eine Art Krone. — Heisshunger. yuymak : yuykamak. Teig anmachen. yol birmek : sebil etmek. — Fein. — Gross. ince. vilayete dahi itlak olunur. yortak. karışdırmak. kalın. yulğun : yoluk. ankommen. — Traum deuten. rasch des Weges gehen. — Eine Festung. — Dessen Federn ausgerupft sind. yuki (yuka) : yuhi. — Rasieren. eylendirmek. uyku. hareketle yol yürümek. seyyare. salı vermek. kabristan. waschen. störriges Pferd einüben. das Sehen. elvermek. — Anstecken. yuhu : hâb. Regenbogen Z. yorgalamak : kurt gidişi koşmak. zart. mit einem Beil Steine klopfen. yakmak : sirayet etmek. yol atan : bir kale dir. aff edilmek. Tiger. . — Traben. auch ein Suffix zum Worte 'vilayet'. uzatmak. Seher. koşma. cesim. tesyir etmek. — Lüge. Wegweiser. gerupft. — Senden. yulukmak : uğramak. yılgın. kyafi olmak. pelenk. yâni bir nevi ciğa ve tac. Planet. — Gähren lassen. mülayim. Bote. mischen.

— Drehen. açılmış hamur yaprağı. — Einen harten Gegenstand durch einweichen' oder aufsieden weich machen. yâni sal-i turkaninin yedincısı dir. yuvundu : ab-i gisale. vor etwas die Augen schliessen. verschlingen. : gougacı. öksürmek. rakik. yummak : sıkup kapamak. Aussucher eines Lagerplatzes für die Karawane. şamatacı. — Starker Schneefall. Zuchtstute. begegnen. yutğun : gerdab-i bad. — Splitter. Verschlinger. yumurtğa : yumurtka. Land. yumuk : kapalı. yurtcı : kalauz gibi. — Ei. yutğunmak : boğazda yutar gibi yapmak. yaykamak. yupka : hafif.yulukuşmak : tesadüf etdirmek.. — Husten. yol bakıcı ordu. göz kapamak. abrunden. kapanmış. — Rund. Faust ballen. — Ordnung. — Rolle. — Knochenmark. . yuş. zaif. — Waschwasser. temizlemek. | yutalmak : sürfe etmek. müdevver. — Drehen. Flammflecken. yumurta. Regel. devacı. bölük. yumurmak : yuvarlak olmak. yumşağ : mülayim. yurun : parça. — Verstärkungspartikel. isabet etdirmek. Z. Faustschlag. Polterer. schmutziges Waschwasser Z. vatan. | yusunluğ : bu tarzda. yurtak : kaba eşkin. yumru top. Heimat. tabak yaykama. yutmak : sükyut etmek. — Leicht. yutamamak. reinigen. — Decke. — Wirbelwind. yunt yılı : ılk ılı. — Weich. basturuk. yus-yuvarlak gibi. — Waschen. lüle pamuk igirmek içün hazirlanmış sarılmış pembe. Walze. so gross. ot. — Zugedeckt. yurt : mesken. nach dieser Regel. — Rund sein. munce. kaide. — Schlimmes Vorzeichen. yuvarlamak. — Haufen Z. memalik. — So viel. topalak. — Flicklappen. yurtaul : önde ilgar ile giden suari. yutal : öksürmek. fein. gevşek. hergele ile gezen madian. — Rund. bu uslubde. wälzen. yuvlamak : yuvarlamak. — Schlucken. yulum : mi'ber ab. örtü. — Der an der Spitze galoppierende Reiter. yumru tokat. tarik. yuyuntu. — Auf dieser Art. yum : göz yum. mulaki olmak. — Gemeines Pferd. elin yumulmışı. — Knäul aus Papier oder Leinwand. yavaş. yufka. yumak. yutalmak. — Ein Jahr nach türkischer Zeitrechnung. vilayet. yumalatmak : yuvarlatmak. uslub. yumak : gusl etmek. schwach. die Augen schliessen. yusun : kendi kendine hasil olan tarz. — Vortrab. bu kaidede. toparlak. yutmak. yunce : bunce. müdevver etmek. yamak. Weg. Tellerwaschen. luk. yus-yumru gibi. yumak : pamukdan bükülmüş. yus : edat dir. yumalak : top. yulun : kemiyin iliyi. dünnes Gebäck. kyarvanın mahal-i nuzulunu tâ'yin eden memur. yunka : yonıntı. yurunçğa : alet. yumalamak. yut : kar izdihami. — Rollen. bir şeyden göz kapmak. kugelig. — Wilde Stute. yumşamak : sert şeyi tesir-i hararetle ve suda kesb etmek. wenden. — Sich treffen. kyâddan ve bezden yumru top. yumuş : yumuk. — Zusammendrücken. yumruk : müşt. Kleh. yuvalak : yuvarlak. lahm. yunt : yabani kısrakı. — Wohnung. devirmek. — Futter. — Streitsüchtiger. — Fahre. Art und Weise. gevşemek. — Faust. yuvurkan : yorgan. — Schweigen. Knäul. kapadılmış. — Husten. yumru : muhaddab. zart. | yuvalamak : yuvarlamak. kasabe. yauş Z.

vakt-i çay. . stellt sich auf die Hinterbeine auf. ziyade. salı vermek. yürken : yürüken. arastegi. ayağda dik durur. yürü. büyük çastgyah. — Die Coloquinte. — Abwaschen des Todten. göz kapağı. yuvuş : kalem. ahenk. tüfek-endazlık etmek. | kabarcuğlanmak : kabarmak. — Sattelunterlage. kaba kuşluk : zuhra karib olan vakit. Geschwulst. hind koyunu. — Schreibrohr. Kürbiss-Spiel. yıkığ. kabarcuk : abile. — Aus Achtung das Knie beugen. anschwellen. gross. — Schnell. treiben. ateş almak. yükürüş : kasd. viran. yümrüklü : harab. bir hükmdar ismi. lauf'. kulp. ziver. zu etwas sich erheben. kaba kulağ : kulak tarzında olan bir nevi şiş. tereddüd etmek. yüsek : çul. yümrek kazığ : bir nevi büyük fare dir. yürküzmek : tesyir. aus feinem schwarzen Mousselin. yüküş : çok. yüksük : parmak ucuna takılan engüşterin. — Ein Vogel. yükürük : seri. hükmdar. sebükbar. alevlenmek. yürük : aslı yükrük dir. saltanat. bekannt bei Schmausen und Festessen. flink. kör çıban. — Zweck. yokarı. zahlreich. — Last. yürüşmek : savlet etmek. huzur. von schnellem Gange. keş. — Herrscher. kabak : ilerü. yüze iblag etmek. toy-ve düyünde meşhur-dur. bir nevi büyük sıçan. — Gesicht. çergi. padişah. koşucu. zaudern. | yümrenci : muşgir olan bir kuş. fare. K kaan : hakan. seri'. — Pferdedecke. yükürci : zevcenin küçük biraderi. geh'. — Maus. das erste. — Ein ohrenförmiger Bratspiess. kaanmak : telehhüb etmek. sevk etmek. yüzleşmek : bir şeye yüz tutmak. git. unschlüssig sein. — Jüngerer Bruder des Gatten. Scheibenschiessen. — Nadelöhre. abilelenmek. leşker azimeti. Putz. kilk. kumda çölde bulunur. welcher Mäuse fangt Z. sefere gitmek. — Verwüstet. yürüyücü. Schild. yümren : sıçkan. yüküşmek : tâzim içun diz çökmek. das Laufen. — Angreifen. — Fingerhut. in den Feldzug ziehen. bulend. — Schreiten. yürdi : iyne deliyi. serpoş. uçuk. Name eines Fürsten. — Das vordere. dick. eyer esbabı. yüne : keçe. — Schwären. kalin. ölü yaykayıcı. çalışmak. piş. berauscht sein. yüz : asiya-i vustada bir kabile ismi dir. yün : çehre. Harmonie. — Gegenüber stellen. Vormittagsessen. sich beeilen. — Name eines Stammes in Mittelasien. Filz. verurtheilt werden. kuşluk. — Gut zu Fuss sein. kapak. mesti hareket etmek. kabak oyunu. — Laufen. ziynet. verheert. Mütze. Ratte. yıkılmış. yür : hareket et. waschen. kaba : hanzal. gassal-i cenaze. Hitzbläschen. — Um die Mittagszeit. Todtenwäscher. yükürmek : yürümek. Aufbrechen des Soldaten. Feuer fangen. yürütmek. yürküşmek : koşmak. hareketlenmek. uftade. koşunmak. Griff. — Viel. — In Brand gerathen.yuvusğa : gusl-i mevt. Fürst. — Eine grosse Mäuseart. Schmuck. — Bläschen. sirâtlaşmak. — Schnell. yükrüşmek. cesim. — Absenden. tez reftar. — Zu etwas sich wenden. vafir. yükki : âli. — Rühr' dich. | yüzleştirmek : ru beru gelmek. muhakeme olmak. kara ve şebnem şaldur. findet sich in Wüstensand vor. ön. yünk : yük ve yaykamak. — Hoch. oben.

— Strömung. kaydeki. kaçanğça : ne vakita kadar. kaçir : katır. — Flucht. das Umzingeln der Soldaten. — Name eines afganischen Bergstammes. dağ ve dereden akan su. şur. yüz çevirmek. kadagan Z. arkada bulunan küçük kemikler. flüchtender Soldat. abloka. firar edici. wo ? kaya : acı. Blokade. imla etmek. kadana : mücrimlerin ayağından vurulan paybend. kaçan : ne vakit. — Flüchtling. yan taraf. kadak : mıh. sabah kahve altısı. neredeki. — Muthig. Flucht. canib. firar. Zehent. fliessendes Gebirgs. — Flüchtling. Kabul : asli zabul. heftig. kadğan. men. Finte. Hufeisen. inhizam. mihlemek. . Gegend. — Belagerung. Name eines Türkenstammes. — Flüchtling. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. der Reisende. kaçın : su yollarının şikaflarından gelen su süprüntüsü. kaç (kança) : edat dir. şedid. kaçaşlığ : kaçmaklık. adaletsiz. kaçak. paydos. mismar. firar eden. heftig. leşkeri ortaya almak. giriz leşker. kağçur : vergi. peyvendci. kay : huruf-i istifham. kaçğun : firari. kafri : Afganistanda dağ içinde büyük bir kabile ismi dir. durchgehen. tumruk. sämmtliche Brustknochen. harac. Schlinge. Keil. Frühstück. — Ritter. — Hauptort in Afganistan. sechs Rippenknochen. men. — Der Fliehende. — Wann. yan. çivi. geflickt. — Wie lange. kaçtek : kaçıcı. Flüchtling. Feierabend. gürizende. meker. -es. Mittagessen. kaçar : kaçan. firari. uşr. — Nagel. — Schmutz. muharebeden dönmek. bagl. List. kadamak : çivilemek. Felsen. -e. — Rippe. emlak. semt. — Das Entkommen. istifham dir. cebel. grausam. sahra. welcher. kiracı. nalbend.und Thalwasser. kablı pilav : özbeg pilavi. kaçğak : keçık. | kadaklığ : muhalla. ein vornehmer Stamm. haçir. — Fragezeichen. — Entläufer. Gegend. | kaçirci : katirci. kuşluk. kadakcı. S. — Maulthier. azimet edici. kaburğa : göys yan kemiklerinin heyet-i mecmuasi. — Befehl. Maulesel. cenk. kabkarmak : iglak. bozğun. — Miether. bir yane çarpılmak. kaçu : firar. kaçağ : firari. zincir. — Seite. muteber bir kabile. der sich in den Spalten der Wasserleitung ablagert. hoher Stein. bir bir firar. kayan : taraf. entfliehen. — Ein fester. Eigenthümer desselben. — Kandiszucker. — Der Fliehende. kac : firib. zuhr tâmi. azimet. Pause. Afganistanın paytahtı ve dağlık kitâsı. anheften. kadağan : car. kleine Knochen am Rücken. — Täuschung. kangı. tâtil. kadağ edici. cihet. — Geschmückt. ne zemane deyin. Niederlage. mismarlamak. altı kemük. Verbotenes. itbak. ne kadar gibi. kaçıkmak : kaçup savuşmak. işkil. kadğan (kadkan. — Fragezeichen. — Annageln. cidal. gebunden. Seite. zalim. hiddetli. kayan : seyl. — Steuer. Flicker. kağnak : ağza. hangı. kayısı. katağan. — Sich flüchten. — Pilav der Ösbegen. anfüllen. kaçğuycı : kaçıcı. kaya : sert iri olan taş. Entläufer. ne zeman. taraf. Rückkehr aus dem Kriege. Kampf. hile. bac. — Ein den Verbrechern an den Füssen angeschnalltes Brett. mazbut. yasak. kaçkın. tez. gürizende.) : yasak. — Verbunden. Fessel. kaçak. Flickschneider.kabil : muhasara. Zoll. — Verschliessen. ester. kayağ : cesur. yamaklı.

fevare edici şey. etwas thun. zur Belagerung schreiten. işsiz olan. mahzun. ne tarz. muhasaraya gitmek. kısm ve akraba. trauern. Trauer. gamnak. Messer. tembel. — Grob. kaydağ : nasl. — Wie. — Gram. fikr-u endişe. — Arbeitslos. Rücken. kavun kakı. — Ausgleiten. hangı. kayrılamak : kayup taban ve dizleri üzerine düşmek. abermals. ne tarafda-ki. semaver. auf welcher Seite. mit einer bezahlten Sache betraut sein. — Ersatz. kaymak : taymak. döndürmek. kayğu : gam. pelas. hervor quellend. pıçak ve makası taş ile keskin edici. kuyu : kangı. Verwandter. kaysı : kangı. — Aufs neue. — Teppich. welcher. kasavet. faul. döndürmek. kayuk : kuyu. kayrıcı : bileyici. gam yemek.oder Scheerenschleifer. — Diakritischer Punkt. musaykal. şûbe. müberra. bir işi yapmak. Wollzeng. Brunnen. | kayramak : bir şeyi bilemek. siedendes Gefäss. taban. | kaytarın : yeniden. kaytmak. sich bedecken. — Von Sonne und Feuer getrocknet. kabile. kaynak : kaynamış su. su toplanacak mahal ve mevki. dolu. kayğurmak : tervic. wo sich Wasser ansammelt. halvet. ne yolda. aus der Erde sprudelndes Wasser. hangı. dönmek. — Welcher. kayn ata ve kayn ana gibi. kayn : bedel. in diesen Wörtern: Schwiegervater. — Welcher. beschützen. arka. noch einmal. — Ausrutschen. — Bedenken. yine. kak : güneş ve ateşden kurumuş olan. — Traurig. kayğalduruk : musaffa. schielendes Auge. hangısı. zal etmek. Milchobers. geri gitmek. ganz trocken. kayğanak : yumurta ile sebzevatdan pişirilen tâm. kaynamış zarf. inkyar olmak. ausgleiten. Rasse. kayrı : geri. mesdud olmak. | kuyğuluk : mükedder. arkaya gitmek. kangı. bir daha. | kayğusiz : fikrsiz. — Zurück. ne cins. ein Platz. befreit. Sohle. avz. — Zu wiederholten malen. betrübt. — Sich zurückziehen. kaytım : kilim. . — Eine aus Eiern und Gemüse gekochte Speise. kayaş : mühmilatdan dir. anın içün kayn ağa ve kayn peder demişler. Sorge. uruk ve kayaş denir. verfertigen. keder. — Wetzstein. schärfen. — Sich nach einer Seite hinziehen. — Mongolenstamm in alten Zeiten. — Schleifen. was für ein. auf welcher Art. kayta : mukarreren. kalın. yağmur yeri. galiz. — Aufbrausender. auch in der Bedeutung: voll. geri çevrilmek. himayet etmek. memlu mânâsına dahi gelir. Samovar. süt üstünde olan kaymak.kayan : kadimde bir moğul aşireti dir. şaşı göz. kaypanmak : ihticab. sözünden rucü eylemek. — Siedende Stelle. sich umwenden. sich umwenden. kaytmak : rucû ve avdet etmek. kayğanmak : bir tarafa çekilmek. başka defâ. -es. dönmek. polirt. — Sich wiederumdrehen. — Aufgekochtes Wasser. | kaytarmak : geriye döndürmek. -e. — Gereinigt. galeyan eden tencere. dick. cuş-u huruş. kayrılmak : taymak ve kaymak. punar. bilek taşı. kaymak. umgekehrt. kaynar. yeniden. kaynavuk : kaynak yer. yerden kaynayup çıkan su. kalı. muvazzaf bir işe memur olmak. — Zurückkehren. keskin ve ötkür etmek. kayrak : cizlam. — Schleifer. kayralmak. yazyazı. kup-kuru. tesettür etmek. — Ausgleitend auf die Knie fallen. mulahaza. Schwiegermutter. kaynaşlık : kaynayıcı. zurückgehen.

bend-u best etmek. kıkırdamak. kakılcım : şerare. haykırma. ağac dalları kadid olmak. kalay : nasıl. kalmuk dahi denir. ziyadesile ağlamak. — Eine kleine Vogelart. zürnen. Name eines dem Zobel ähnlichen Thieres mit schwarzem Schwanze. kalmaki : bir nevi tabia ve siper dir. — Eine Schanzenart. — Schöne Rede. mütehevvir. dörtmek. yığmak. kühn. müdevver dir. gelinin hanesine cehiz ve mal göndermek. eine Holzart. tadeln. kuru şeylerin ses ve avazi. kakşal odunu : kendi kendine kuruyup parçalanan odun. Angel. — Das Gackern der Henne. kakım : sanksar. şehirlerde bulunan yarık yer. kakırmak : kakırdamak. ilmi mâş çok bilen. wählen. ok geçmez. ateş yakmak ve telhib etmek. mıhlamak. hile ile kandırmak. samura muşabih kara kuyruklu bir hayvan ismi dir. tepmek. iltifat. — Name eines chinesischen oder mongolischen Stammes. — Der Marder. — Funke. kelepuş. kakırma : kuru ve kadid şeylerin avaz ve sedası. kalış : azar. — Eine Pelzart. — Mit Hellebarde durchstechen. bir nevi odun. kalbağ : kalpak. — Wie. ne tarz. das Fettstück. siper. annageln. pfeilfest. bürg. das beim Ausschmelzen des Schwanzfettes zurückbleibt. binden. kakmak : zarb ile geri gitmek. kalkızmak : kaldırmak. kalmaş : beyhude söyleyici. dörtmek. kara kulak. älterer Bruder. kakalamak : tavuk yumurtlarken ses etmek. Erdspalte. Schwalbe. — Liebgewinnen. azarlamak. Krieger. kaldurğac : bir nevi ufak kuş. ve bir kabile dir. kaze. — Verloben. aufstellen. Kopfbedeckung. anbrennen. betrügen. bir taraf eylemek. külah. holta. serzeniş. hakaret. kakımak : darılmak. kakma : Türkistanda bir nevi cübe ve aba. Feuer anfachen. — Kriegsanzug. kaliye : bir nevi yağla kavrulmuş sebzevat. türkmenisches Oberkleid. kakalağan : ziyade bağırıcı tavuk ve sayir. in das Haus der Braut Aussteuer schicken. kakırdağ : cize. kalmak : çin ve moğul cinsinden bir ulus ismi dir. kiyam etdirmek. das Trocknen der Baumblatter. kaksere : kamışdan mâmul bir barak. laut schreien. sil yolları. — Vater. derisinden kürk yaparlar. ekser kürk derisinden mâmul. peder. — Eine mit Fett bereitete Gemüseart. Grossvater. türkmen çekmeni. Fischbraten. — Sorge. toplamak. Verachtung. dede. sammeln. rund. ziyade haykırmak. ekser çarpmak. kakşalamak : kurumak. — Seite. das Schreien. — Vertrocknen. kakmac : kuru balık. kalamak (halamak) : beyenmek. sich wehrend zurück weichen. gücenmek. kalkan : esbab-i cenk. büyük kardaş. . aldatmak. Baracke. kakışlamak : harbe ile sancmak. — Austrocknendes und zerfallendes Holz. für die Gesundheit zuträglich. aus seinem Felle werden Pelze gemacht. — Mütze. lala. — Getrockneter Fisch. — Aufheben. kal : hoş kelam. kakşak : türkistanın tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. aus Pelzfell bereitet. — Stossen. wasfürein. el çarpmak. mizacına muvafik bulmak. ebabil. — Ein türkischer Stamm in Turkestan. — Rohrhütte. kak-u kadid olmak. kakığanlığ : dargın. cenkci. kebab mahi. anhäufen. intihab etmek. — Lautschreiende Henne oder anderes Thier. — Zürnen. ağabey. — Ton trockener Gegenstände.kaka : baba. Erzieher. kuyruk yağını eridirken ahirinde kalan yanmış şahm parçaları. — Geschwätzig. Tadel. Panzer. — Klang eines trockenen Gegenstandes. — Zornig. kalinlığ yıbarmak : namzed etmek. heftig weinen.

Karren. abdeste. — Zucker. Harfe. nerede. vefasiz. nazikyane hiram ve reftar. mükemmel. ein um das Siegel des Emir von Buchara gravierter Spruch. Philosophie betreiben. Höhle. taziane. umschliessen. das Ganze. kamğan : Buhara taraflarında istimal etdikleri bir nevi uzun ibrik. kame : gece. kanık : kanlı. vekil harc. kyâya. ikna olmak. — Voll. zengule. Buhara emirinin mühürünün etrafında şu ibare mehkuk-dur. — Wo. kançurğa. doppelzüngig. — Wo. Hinterlist. kandğan : büyük. belästigen. Mörder. tün. kanıkmak : ziyade doyup kanmak. istimal. Verwalter. akşam. kancuğa : tirkeş bendi. kamçın : kamçı. — Sattel.kaltaban : kurumsak. — Belagerung. — Weib. ârlanmaz. umzingeln. — Nadelbehalter. gezierter Gang. kam : tabib. — Viel. eyerin ağacı. danişmend. ne yandan. türkischer Stamm. kayı yerde. kamlamak : tibabet. ne tarafda. galtek. risman. kamalamak : ihate. kaltarık : şali. — Peitsche. kanık : mey-nuş. kamil : muhasara. Geissel. vor Kälte zittern. — Glocke. Klingel. — Hahnrei. tekerlek. kancık : dişi. müdevver şey. — Jagdkreis. runder Gegenstand. tavaif-i üzbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. . kamğa : iynedan. — Weintrinker. Räuber. sarik. magak. harami. tasdik etmek. Gelehrter. — Falsch. ein langer zweiräderiger Wagen. buğday ve arpanın pustunda bulunan tüyler. — Ziegenhaar. kırbac. Weizenund Gerstengrannen. kankazin : bir nevi araba ismi dir. — Köcherband. çenk. — Zucker. — Zittern. utanmaz. ekşi şeylerin tesirinden dişler harş etmek. kandur : şeker dir. — Heilkunst ausüben. mahal-i seyad. fitrak. kand : şeker. bir nevi ayran dir. muhasara etmek. hekimlik senâti icra eylemek. hekim. ehrlos. Schnur. eine Art Buttermilch. — Befriedigt sein. — Eine Panzerart. — Grube. Abend. filosof. iki tekerlikli uzun araba. dağal. hırsız. — Eine in der Gegend von Buchara gebräuchliche lange Kanne. divan beyi. ibre yeri. suzdan. bade-nuş adam. oğrı. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. kyafe. ihate. kaltağay : kalb. cahil. kan : çok. kank : dolu. ein özbekischer Stamm. kamu (kamuk) : hep. iki yüzlü olan. kanda : nerede. — Vom Glanz geblendet werden. umfassen. kamılmak. woher. kaltramak : titremek. kamaşmak : göz nurun tesirinden ihtikaf olmak. — Oberkoch. schamlos. büyük ip. kaltak : edebsiz. kancurğa : ufak halka. namussuz. Sattelholz. Hündin. filosof olmak. soğukdan üşemek. ziyade. gar. Weibchen. — All. — Einer der Arznei betreibt. Honigseim. — Riemen. hain. böse. Dieb. heme. | kamlamış : tibabet ve hekimlik etmiş olan. kamtu : beraber. kleiner Reifen. kanklı : araba. etrafi çevirmek. araba. kaltak : eyer. kamurğa : şikyar gyah. — Eine Wagenart. Stumpfwerden der Zähne von sauern Speisen. cümle. — Umgeben. kamamak. — Arzt. kanamak : kan akmak. — Unverschämt. katil. — Blut fliessen. memlu. köpek urgacısı. çifteli. treulos. — Wagen. şehd. nebat. sämmtliche. kanğal : bir nevi zirih dir. kanı : hanı. bütün. kancak : bukavul. — Nacht. kankar : büyük canğırak. — Zusammen. — Blutig. vafir.

. Falle. dam. hatun. duzak. kapak : gataye. sayyad. — Hülle. Band. bölük. kapanık. örtü. ceb desti. bir mevzi ismi dir. gilaf. — Thiergattung. — Kaftan. umfassen. Insel. kapık : mestur. yer. Scheide. etrafi kapatmak. kapuzağ : kabuk. kapamak : örtmek. muhasara etmek. cihet. mirza. abloka eylemek. kapran : kahil. şehir ve kaleyi askerle istila etmek. kapturğay : çanta. vezn ile bakmak. ihate ve muhasara etmek. kaplamak. Gegend. karşu be karşu. çanta. Waage. — Betrachte es. — Decke. çuçka. schwach. — Name einer Entenart. schwarz. — Faul. — Schreibersold. Beutel. belagern. enthalten. — Schildkröte. kantar. — Seite. kapa : kafa. Haupthülle. vazife-i ketebe. adak. kapaklamak : kab ve kapak ile bir şeyi örtmek. etrafini çevirmek. kara batak : bir nevi murg-i ab ismi dir. tuzak. kapçuk : kese. kapan : gayet büyük çeki. eine Stadt oder Burg militärisch einschliessen. alet-i sayd. serpoş. siyah. — Schale. Schwert und Handschar zu verfertigen. muhasaraya girmek. Tasche. — Sich bedecken. von Angesicht zu Angesicht. kara : bak. Milchbruder. Geldbeutel. kapağan : kapıcı. kapan : hınzır. kantarmak : kana kana su içmek. — Anschwellen. Ortsname. Vorhang. kaftan. Rinde. — Eisen mit Stahl zusammenschmelzend. dudukuşu. semek. alıcı. — Fischschuppe. — Umgeben. Raubtier. kaplubağa : taş bağa. kafhan.kankşar : hayvanat. taraf. kaptal : yan. — Schwein. — Decke. — Etwas mit einem Deckel zudecken. baka. plötzlich angreifen. Leder. kara boğaz : bir nevi kuş. schlaff. divan. — Kopf. zugedeckt. çevirmek. katil. — Bedecken. örtü. üfürlenmek. Schwarzkopf. kara baş : cariye. mesdud olmak. Jagdgeräth. kanlığ : kandar. nazar et. — Kalbsleder von glänzender Farbe. baş. aufgeblasen werden. köke. istigrak eylemek. — Blutdürstig. yırtıcı hayvanat. belagern. kapsamak : şamil ve havi olmak. umgeben. kapçur : kyatiblar içün verilen mâş. um daraus Messer. post. para kesesi. at kulağı. — Beutel. eingesperrt sein. das Abschälen. Meeresufer. muhasare. kapurçak : balığın pulları. grausam. — Umfassen. perde. şişmek. ihate. tus bağa. kara basmak : uyku içinde hücum etmek. büyük kese. Papagei. — Wegreissend. — Jäger. | kapalmak : tesettür etmek. Falle. messen. — Sklavin. belagern. deniz kenari. kulan. kuru. kapçı : alıcı. tembel. — Sich satt trinken: prüfend betrachten. kapkacak : zarf. kaşr. domuz. — Tasche. kapçurta : pulad ile demiri karışdırup eriderek anınla kılıc ve pıçak ve hançer gibi alet imal etmek. mizan mahalı. yapılmış. atı suya doydurmak . kapu. umgeben. kapış : mücella gün ve gusale cild ve deri. kantarlamak. zuraver. — Umfassen. hundar. Sattelgurt. kapğamak : ihate. muhasare etmek. kenar. süst. Ferkel. kaplamak : ihate ve iştimal etmek. siyah ser. — Eine Vogelart. trocken. deri. — Grosse Wage. — Im Traume angreifen. canib. sahil. gevşek. biperva. kaptan : haftan. kaparmak : kabarmak. iştimal. dağarcık. Rath. ser. bağteten hamle eylemek. Schlinge. zen. yanbaş.

emluk denilen bir nevi meyve. Arm. ummacı. beobachten. bir nevi siyah dane. bunt. Treue. Dieb. — Land in Turkestan. Teufel. garet. akd-u bend. karartı. kara düzen : tambur. oğru. bir nevi kurt. — Ortsname in Turkestan. — Schauen. başı bozuk. esmer. — Trockenheit. | karacılık : sadaket. Paradiesvogel. Anka (Name eines fabelhaften Vogels). — Mogulenstamm. — Speise aus pfeffergrossen Beeren. karaymış : karamış ve siyahlanmış. elan kılkuyruk dahi derler. . — Dämmerung. kayğac bakmak. siyah. karahan : tevaif-i muluk. kara kalpak : Moğul cinsine mensub bir ulus dir. — Schwärzliche Farbe. tiraş. schwarze Augenbrauen. div. — Schwarz geworden. kara tayak : büyük sopa. Masern. haydud. kara kaş : Türkistanda bir mahal ismi dir. karağlığ : kaht gile. | karacalık : karaca illetine mübtela. kara günlük : matem. — Trauer. bakış. eine Wolfsart. — Kornradesamen zwischen dem Weizen. karaca : bir nevi saç hastalik dir. karağu : bir nevi şikyar kuşu dur. hal. Verfinsterung. kara geyik : yabani domuz. Anblick. sim-siyah. doğruluk. kızamuk. devlet kuşu. yês.kara çerik : seyyare askeri. Narbe. nazar etmek. bazu. karamtol : rengi karaya mail olan. başı bozukların ve evbaşların muharebe dayakları. ein indischer Padischah. karağ : göz karartmak. — Ein grosser Stock. karamak : bakmak. — Name einer Hirseart. karacı : doğru söyleyici. — Eine Art Haarkrankheit. yoğurt kurusu. cesaret ile bakmak. karağrıkı : bir nevi hastalik dir. kara kan. — Eine Käseart. kenar. gözetmek. Wahnsinn. nazar. Trauertag. Reiter. — Melancholie. nazar ve nigyah eden. — Rauben. karasu : Türkistanda bir irmak ismi dir. Gesang. kara kulağ : gul. kara tauk : mâruf ve meşhur kumruya benzer bir nevi kuş ismi dir. kara kurut : bir nevi peynir dir. karakat : zirişk tâmından fülfül büyüklüyünde dir. karakır : kipçakda vaki bir mahalın ismi dir. kara kırım : Türkistanda bir vilayet ismi dir. Raubzug. — Schwarzkümmel. kara kuş : ukab. karakçı : harami. kap-kara. — Ortsname bei den Kiptschaken. gam günü. kara çürük : şuniz. — Wildschwein. kara sac dahi denilir. siyah ebru. karamuk. — Karavanensoldat. Popanz. Kinder des Mogulchans. delilik. — Schwarz. — Tambour. Mogul hanın evladları. karakmak : garet etmek. Iskender muasiri bulunan Hind padişahlarının biri. kara tarığ : bir nevi darı ismi dir. anka. schwarzes Blut. kara sevda : malihulya. pechschwarz. karamuğ : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. — Name eines turteltaubenähnlichen Vogels. muavene askeri. — Eine Art Krankheit. — Dämon. görüş. karaltğu : karaltı. göz. karakül : Türkistanda bir memleket. saz. cununiyet. — Provinzname in Turkestan. huma. — Sperber Z. nağma. — Muthig anschauen. hırsız. erzen. it üzümü. yağma. schwarz. bir nevi çopur. karağay : siyah. Kriegsstock der Landstreicher. — Offenheit. starr anblicken. alacalı. — Offen redend. şiddetle karamak. — Räuber. karındı. simurg. — Name eines Flusses in Turkestan. braun. adam-i huşyar. — Königstamm. — Der schwarze Adler. Eine Art Jagdvogel. sipah. eine Fruchtart. Zeitgenosse Alexanders.

bisermaye. kotan. morca. verwünschen. bed dua. karıkmak : pir olmak. greisenhaft werden. karışık. — Kleine Ameise. asker kolu. karkaşuk : devenin topağı. kararak : siyahrak. hafiz-i kelam ullah. cebe. devenin tırnağı. — Streit. karkunak : ağıl. Wache. yıllığ. kararaşmak : görünmek. kartlanmak. tıraşlamak. kuşların tüyden yapdıkları bir nevi alet dir. kırğı. karışlamak : karış ile ölçmek. karınca : mor. karçın : sarık. gözü aç olan. acuze. — Graben. kocamış. pete ağacı. Leid anthun. pir. — Wald. karatğu : kuşcular. kırak. — Name eines türkischen Stammes. — Schwalbe. doğan. | karılığ : ehtiyarlik. aç göz. mücadele. miskin. karımak : ehtiyar ve pirlenmek. — Ferman des türkischen Padischah. kararamak : sonradan kara olmak. Ameise. — Geizig. kıldırğac. karılamak : ehtiyarlık. karaul : meşe. karılanmak. Schafstall. tukay yığacı. çevre. — Später schwarz werden. kurağ.karanğu : zulmet. karça : bir nevi küçük mülevven kuş ismi dir. karğaş : gouga. kartal. — Thau. Weiss-Pappel. tavile. çepek. — Fluch. âcuz olmak. karçanak : hasis. karçığay : baz. — Vogelfanger. dunkelblau. silah yeri. tehi dest. Geräth aus Federn. karav : çi. karı : ehtiyar. karağol. kocalanmak. — Vogelname. — Krätze Z. — Dunkelblau. — Giftige Hirseart. deni. — Mit der Spanne messen. karluğac. dolaşıcı. Greis. nevya eyami. karınçka : küçük karınca. — Blick. düşmen uzakdan görünmek. karğanmak : bed dua. — Verarmt. — Alter. lanet. Wächter. türkmenlerin kullandıkları tek hurc. — Dunkelheit. Gewehrscheide. karçımak : kazmak. — Der Falke. orman. trocken. — Kameelklaue. Turban. karaşenye : matem günü. Greisenthum. müflüs. tamâlik etmek. nigyah. incitmek. — Pechschwarz. şehbaz. gemein. numayiş. pir. Tuch. Zwist. Krankheit. karğa büken : mesmumatdan bir nevi darı ismi dir. merdüm âvam. Hürde. koca. — Stall. verarmt. — Scheinen. yevm-i Ilyas. morca. imame. koca. Volk. — Alt werden. gerici. ehtiyarlanmak. altes Weib. — Alt. — Fluchen. 'kaluk' dahi denilir. karğış : hakaret. karlığ : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Geizig sein. sele. Kampf. von Ferne schwarz scheinen. tamâ. destar. Adler. şebnem. | karçanmak (karçınmak) : hasis olmak. mestur. karınçka. bakış. — Alt werden. das Sichtbarwerden des fernen Feindes. Wurfstein. pirlik. — Trauertag. Sperber. karamak. — Eine Art grossbefiederter Kraniche mit Schopf. karlanğuc : kırlangıc. karbıl çıbanı : bir nevi çıban dir. karık : ehtiyar. lânet etmek. seyyadlar. karça : bir nevi kuş ismi dir. Korankenner. — Name eines kleinen bunten Vogels. karkara : bir nevi büyük tüylü ve sorguçlu turna. kratzen. — Das Alter. Tage der Wehklage. karatmağa : Türkistan padişahlarının fermani. verhüllt. kaşımak. karçankğı : bir nevi illet dir. karlaş : müflis. uzakdan karamak. bikudret. — Korb. Quersack der Turkomanen. bekçi. karğamak. — Eine Geschwürart: Harnisch. . karaş : nazar. unbeholfen. — Alt. bir kulac. kap-kara.

karsmak : alta vurmak. sıkıştırmak. ve müdevver tahtası ve emsali gibi. yolda karda kaldıkları içün bunlar böyle karlık tevsim olmuşlar dir. kartal : bir cins kuş dur. kaşkamak : telehhüb etmek. sokmak. ilac. — Lodern. timar aleti. işemek. dokuma. kasnak : çenber. kartmak : keçel ve cirahetden düşen kartılmış şey. drücken. — Abendstern. zaif. alevlenmek. ein auf das Pferd gelegtes Kriegsgeräth. kılmak. kaşanmak : har-u mal etmek. — Ortsname in Turkestan. immer an der Spitze schreitend. ebru. das Schröpfen. hasmar. pirlik. — Name eines rothbauchigen Thieres grösser als das Eichkätzchen. ördek. balık iynesi. kalburun etrafındaki olan halka. kaşak : fakir. Spanne. has-u haşak. — Striegel. | kasnakçı : kasnak yapan usta. zusammen. Friedhof. etsiz olan. — Schwarz. Kesselboden. iskambil. kaşan. — Arm. — Zweig. kernay. zulmet. kasmak : kazındı. karışmak. bel bağ futa. karnay : asker düdüyü. oyun kyâdı. yatırmak. — Das Ausgegrabene. kartuk : şah. kart kazı. Pissen der Thiere. kars : şal kuşak. — Gürtel. Arznei. kocalık. eine Speiseart. kazğan dibi. böcek. — Gestrüpp. mezaristan. — Arm. cevre otu tanesi. kaşka : alnda beyaz nişan olan çarpay. karmamak : kavramak. Spielkarte. kahraman. niederlegen. Fischerhaken. birden kutulmak. zierlich. kaşağı. girdiş. iç yağı. turna. afsus etmek. hicamet. Kehricht. kısmak. — Alter. Augenbraue. — Eine Giftart. şakır şakır kaynamak. ohne Geld. karçığay dahi denir. karuça : bazu. her dayim ön-sırada giden. kaşağu : kaşu. parlamak. murğab. — Weisser Stirnfleck (Blass). sich einmischen. pişirmek. — Siebeinfassung. kene. sıkmak. — Sich kratzen. gegenüber. — Spaten. kaşkaldağ : bir nevi çayır kuşu. — Pferdefett. — Eine Vogelart. karış. — Handschlag. kars : safkat. kaserkand : bir nevi çalı-dır. kasaz : bir nevi kehle. — Wiesenvogel. karşı : öte taraf. — Kratzen. tevaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. çalgısı. beraber. yakışıklı. Name eines auf dem Wege verschneiten Volksstammes. karnı yaruk : Türkistanda bir mevki ismi dir. bedhuy at. tekerlik gibi âletler. Held. bahadur. parasız.karlığ : ehtiyarlik. — Brandbildung am Kesselboden. karvan kıran : ahşam yıldızı. eli ele çarpmak. aralaşmak. — Garkochen. störrisches Pferd. sürnay mâruf dir. zühre. — Durch einander mischen. karsak : sincabdan büyük karnı çil bir nevi hayvan ismi dir. çeküp darıltmak. tilki. Greisenthum. . — Eine Art Krankheit. Ente. hayvan ağnayarak tebevvül etmek. karmaşmak : alt üst olmak. kaş : nezd. karmak : karmuk. karanku. kasmar : bir nevi illet dir. kazğan dibi yanmak. — Schön. berhene. kart kart kaşınmak. verhöhnen. bir nevi yemek dir. — Neben. — Militärmusik. seray-i humayun. — Böttcher. — Eine Lausart. kolun üstü. Fuchs. huzur. Kaiserpalast. karta : atın rugeni. kaşenk : güzel. glänzen. schwach. muharebe esnasında atın cebhesine takılan alet. kasnak : ilk. bir şehr-i kadim ismi. Käfer. kaşank : siyah. kurcaklamak. kasnı : bir nevi zam dir. kasmak : kazındı tutmak. sieden. ve burn. müflik. — Zur Erde schleudern. — Der Reifen. Gerbergeräth. Gewebe. — Das Jenseits. çiynemek. ön. kına. karşu.

çabık çabık. katuluk : galeyan. hart. — Name eines Özbegischen Stammes. sirâtle yürümek. — Stark. — Wirth. fest. katramak : tâcil ve şitab etmek. türkistanda bir kabile ismi dir. musafir. — Ungezogener Mensch. suchen. şad mani. tugyan. sich stärken. kavak : ecvef. yakışıksız. memzuc. kavi. bed şekl. — Ein zusammengedrehter hohler Gegenstand. yasak. def-u tard. katarmak : nize.) : karışdırmak. sich beeilen. seda. — Zukost. gürültü. — Gemischt. Finsterniss. Zurückkehren der Soldaten. kat : harezmde bir kasaba ismi dir. kerre. katlama : devşirmek. verboten. katığ : katı. karanğu gece. — Gemischt. katılış : karışık. Zusammenfalten des Stoffes. harba ile sançmak. ekseriye yerde çizi çekerek oynarlar. hässlich. kak. — Klang durch Aneinanderschlagen harter Gegenstände. içi boş olan. Molke. — Sich abhärten. verschwenderischer Liebhaber. — Spiess. def-u tard. sert. avdet. katanğur : biçimsiz olan adam. koşmak. müterris. büzürk. katırdamak : sertçe olan şeyler bir birine dokanarak ses çıkarmak. metin. istihkam. katğan : katup kalmış olan şey. — Freude. ungestaltig. nöbet. mahlut. gömmek ve derin kazmak. doğ. — Aufbrausen. tabl. ein zum Feuerschlagen gebrauchtes hartes Holz. koşulma. kumaşı kat kat kırup bükmek. — Durchgang. — Laufen. ulu. — Zusammennehmen. kebir. düyün harcı içün damad tarafından kayn-pedere gönderilen harc. kılıksız. — Grosse Trommel. katıh : katık. tâşük ederek pul ve para sarf edene dahi kate derler. kavğu : teaküb. — Wiederholt gehen. gewässert. gidiş geliş. güldürücü. sich vermengen. — Vermischen. aşik. şakacı. Empörung. kat kat. eine Art fettes Brot. sertleşmek. kaurga : büyük davul. katlav : bir nevi surur. mihman. bir gözlü hurc. gewöhnlich auf der Erde gespielt. kavcı. katıklaşmak : pekişmek. gelen giden. mizzak vurmak. zulmet. — Schanze. . katla : defâ. — Finster werden. Schirm. katış : karışık. Gast. fest. bir nevi yağlı ekmek. katağ : tabiye. tiefgraben. araraşmak. beraberi. — Verfolgen. kav : kuruyup çevirüp ecvef ve kovuk olan şey. teharri etmek. bir birine karışmak. katav (kate) : büyük. çakmak içün kullanmış kuru ağac tuzu.oder Lanzenstechen. das Gehen und Kommen. iki tarafdan varma gelme. leşker gerü gelmesi. — Spiel en deux. Vertreibung. Reihe. — Leer. men'. kavlamak : kavmak. hohl. katnamak : bid-defât gidüp gelmek. Spassmacher. kommen. hemrah olmak. Quersack. — Gross. katım. — Stadtname in Charezm. cuş. Pause. treiben. Stammname. Stück. — mal. sert. Aufwallen. stark. — Folgen. Vergütung der Hochzeitspesen von Seite des Schwiegersohns. süngi ile sokmak. katnaşık : murur-u ubur. Befestigung. katağan : konduz kıtasından tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. kanlamak (keölemek Z. Pauke.kaşkır almak : gece ortayı karanlı basmak. — Maskerade. tâtil. amed-u reft. Geräusch. siper. | kavğucı : def-u tard edici olan. kavuk. — Hart. börek. katark : iki adam beyninde oynanılan bil lâb dir. yoğurt. sürmek. gemengt. kavcun : kavçın. âvâz. kaşmar : mashara. katık. — Vertreiber. ecnebiden bir firka ismi dir.

— Eine Spielart. — Filz. sarık. rauben. ayak kabı. çapa. Kinderspiel. palas. kazgan dibi. — Hohl. — Gürtel. kazındu : telaş. kaznaklık : mehkuk. kemerbend. Fussbekleidung. Zustand der Soldaten in Kriegszeiten. Özbekenstamm. kavursun : henuz çıkmış kuş kanatı. kavusi : yön. iktisab etmek. — Schwanz. keçe : nemed. ankommen. kazğanmak : kazanmak. harami. kavuş : otlamaklık. — Unruhe. vierte Nachkommenschaft. den Weg verstellen. tüy. keçabe : tahta ve ağacdan mâmul dört köşeli sandıka muşabih açık zarf. — SchaufelWahrsager. einfältig. kazkanali : fenn-i harb istilahi dir. oğru. Räuber. haramilik etmek. seferde asker ve leşker hali. kazuk : ucu sivri deynek ve ağac. saf saf dizilmek. kavuk : içi boş olan. karagöz resimleri gibi resm. Verräther. sich in Reih und Glied stellen. bir saz ismi. — Weideplatz. Puppenbilder. ahmak. | kebzeci : küreye bakup kihanet eden budala. esassız. — Wolle. kızartma. kavuş : kuşak. — Grundlos. bir taife üzbeg. — Grosse Schüssel. kazan. remmal. yol kesmek. Weizen und Erbsen. — Die Hülse der zerstossenen Hirse. futa. budala. keçe (geçe) : pepe. Feder. — Geröstete Gerste. — Gürtel anlegen. kavşak : otlayıcı. kavşamak : kuşanmak. — Verläumder. kazalak : mağak. — Der Weidende. sehr dünne Holzsplitter. gevşilmek. — Siegelring. nemmam. — Schulterblatt. — Stock mit spitzem Ende. gebratenes Fleisch. kavurmac : kavrulmuş buğday. kazğan : büyük tencere. Z. kazaklık : cenk eyyami. bübek oyunu. Spielbilder. kavrulmuş olan arpa ve buğday ve bakla. pabuç. Kopftracht. Ring. dördüncü nesl. teper. hafidzade. at etinin sucuğu. kavudak : kavurma. cevf. — Dieb. vasil olmak. kavucı : çuğulcı. — Neugewachsene Feder. çocuk oyuncağı. oyun suretleri. kemerbend. yetişmek. verweichlichen. kazma : kazacak alet. Kessel.oder Flügelfedern der Ente. kondura. hayal. çerende. gayet ince yonka. yapıncık. kebze : omuz küreyi. — Geröstetes. Hobel. keçek : ördeyin kuyruğunda kanadında bulunan tüyler. avanık. süst olmak. kavucak : karagöz resimleri. kavurma. halka. mıh. kuşak bağlamak. kazakçı : hırsız. — Gedörrter Waizen. kavur : asılsız. Wollenstoff. kavut : leblebi. oyma. kıl. basturma. kazı : kızı. . — Puppenbilder. — Gewinnen. — Stehlen. Name eines Musikinstrumentes. bübek. Haar.kavluk : dorunun oğlu. keçe oyunu : bir nevi oyun. bebek. — Gürtel. yağda kızarup pişmiş et. — Kriegszeit. çadır. kazılmış olan hatem ve islimi. kavşak : kuşak. kazakmak : hırsızlık. rende. — Strategischer Ausdruck. Zelt. Höhlung. — Tölpel. belbağ. serseri. saç. Nagel. — Grube. geveze dahi denilir. Beil. — Geräth zum Graben. gevşek. Binde. Geröstetes. bir şey tofrak ya yumrukda gezilmek. — Wurst aus Pferdefleisch. nohut. — Eine aus Brettern oder Holz gezimmerte Sänfte. kavuz : darıyı döverken tanesinden ayrılan pustu. etwas auf der Erde oder Handfläche gehen lassend. Gravierung. baş kesvesi. — Enkelsohn.

arka. — Oberkleid des Hirten und Viehtreibers. aba. — Zucker. kerke : bir nevi cüppe dir. deyeri. kuyruk sokumu. — Hervorstehende Zähne. şarab. — Schlecht. Hass. — Muthig. keremet : büyük ağaca denir. altında kandil yakup dallarına hastalık içün bağlanılan bez parçaları yağmurun muhafazası içün icad edilmiş olan bir nevi tüle. Rede. — Rundes kleines Brod. keng : geniş. — Platz zum Hanfbau. puşt. kende : kötü. keles : kerten kelez. adavet. aşkı diş. kelki : pepe. hässlich. — Gegenstand worunter ein Lämpchen angezündet wird. keng. Rücken. kuyruksuz. dumm. | kendirlik : keten ve kendir ekilen yer. kelçe : bir nevi müdevver. — Einfältig. — Werth. Wein. azlık. arkasınca. — Kurz. kulube. hased. deli. kerim : cömerd. kedi : kabak. Herde. keskur. orta. kemlik : şekavet. — Sich berathen. kand. — Stotterer. kerekke : zirih. kegey : araba tekerliklerinin ayakları. | keynice : ardınca. ekmek. kelbar : dağarcık. schwanzlos. fena. — Berathen. — Volk. deltek. keyn : halk. . kene 1. bir nevi kuş ismidir. çartak. — Tasche. v. bade. kepenek : çoban ve katırcı cüppesi. kölçe. | kenkeşmek : meşveret etmek. Versammlung. Vogelname. — Wort. Allah's Name. budala. — Panzer. kep : söz. Ritze. — Nabel. encümen. Regenmantel. kelte : kıssa. bedkyarlık. rahne. niedrig. kepşik : vezin bilmek içün kullanılan ölçü. kemal : kiymet. sürü. Nachtgesellschaft. kengaş : meşveret. yağmurluk. kendir : kinab. — Name eines bitteren Krautes. — Nashorn. kenkeş : maslahat. — Stinken. Stück. kemirdek : dişleri fevk el-hadd usup hazasından çıkan. kemirte : olmamış zerdali. ham erik. kökbaşın bir nevi. — Sich ausdehnen. iç. kenarseke : şeker. parça. Angelegenheit. avanak. Zwetschke. kens : şaşkın. — Getreidemass. ufak nan. kemişek : kuyruğun kemikli yeri. Flachs. kekre : bir nevi acı ot ismi dir. — Befehlshaber. kepe : kamışdan ve hasırdan mâmul alaçuk. — Schnitt. Geschirr. keler : kertenkeler. gedehnt. çirkin. allah ismi dir. — Eidechse. | kengelmek : genişlenmek. saksı. kerek : kerkeden. Neid. — Hinterher. kelte keles. reme. — Weit. kedu. gene. keten. — Spalte. — Elend. — Bindfaden. Versammlung. — Schwanzbein. und auf welchem Leinwandfetzchen gegen den Regen gehängt werden. faulen. encümen. alçak. sohbet. Mitte. muşaverelenmek. Geplauder. elbise. benc. — Angelegenheit. — Kürbis. — Vierfüssler. kele (gele) : mevaşi. kenderemek : kokumak. — Aus Rohr oder Stroh geflochtene Hütte. — Rädersprossen. kengelmek : kengeşlenmek. tete. saçma sapan söz.keçikur : amir. kelam. yığın. kedük : gedik. maslahat. — Oberkleid. soyolğan. — Unreife Pfirsiche. çürümek. Schale. savut. bol. — Eidechse. kendik : göbek. — Berathung. kerç : dilim. encümen. verrückt. gece muhabbeti.

Junges. ketun : keten. mağara. kertik : çetele. Schrift. zarf. kığaş : eyri. klein. Grünzeug. kesmelek : ağac kilid. — Klein. Kerbstäbchen. dilber. Pflanze. kerlemek : şiddetle terledeyerek basmak.kerkev : armud ağacına şebih yabanı bir ağac ismi dir. — Grosse Axt. — Geschrei. havalanmak. faydesiz. wird auch auf die um das Zelt gesteckten Hölzer angewendet. küçük. — Krankheit. — Sich schütteln. | kıçığlamak : tahrik etmek. — Klein. — Etwas abschneiden. . — Klein. — Medizin und Farbe. kerpic : çi tuğla. kiçiş : kıçık. etwas stark drücken. — Rohziegel. ket : mastaba. keçe. kezlik 1. âzim. kiremit. Gerüst. çetele. | kıçış : kaşınmaka gelmek. | kıçğırış : çağırış. Höhle. Name eines Landes in der Nähe des Amuderja's. kersen : ağacdan mâmul büyük tabak. grosse Stadt. Lärm. bağırmak. kesel : hastalık. çul. akşam vakti. doğ. ova. — Krumm. kethindi : bir nevi ilac ve boya dir. — Abendzeit. bestürzt. sebzi. — Rübe. kıçmak : kaşımak. nebat dir. Hohlziegel. — Lein. yauru. patırdı. lieblich. Zeichen machen. bir nevi hastalık. kezek : meze. — Arznei. âdi tezkere. kerkinmek. ot. Ebene. keşir : havuc. kete kurğan : büyük bir memleket. kiçitken : bir nevi ilac. — Eine grosse Holzschüssel. Festung. — Augenlied. kıbçak : gözü acele yumup açmak. bir kabile. Gezanke. — Kerbholz der Handwerker. Hilferuf. nişan eylemek. Amu-derya kenarında bir memleket ismi dir. kiçikine. kiç kurun : ahşam üzeri. cirahet. kiçi : kıçık. şamata. illet. kığız (kiyiz) : nemed. def ve tabile diri germek. kıçığ : kaşınmak. kerki : büyük balta. kab. — Pferdepanzer. kiç : denk. — Name eines dem Birnbaum ähnlichen wilden Baumes. Kerbholz schnitzen. bir parça yonulmuş olan ağac. ein aus Wolle verfertigter Teppich. bir parça koparmak. — Eine Krankheit. Rock von Baumwollenzeug Z. ulu. ense. — Filz. jucken. alaçukun etrafında-ki çöplere denilir. ufak. — Kratzen. Geschirr. spannen. — Gross. kıçğır : çağırmak. bir kalâdir. kerti : kasiblerin hisab bilmek içün yontup kesüp istimal etdikleri ağac. kiçim : ata geydirilen zirih. vergebens. yünden mâmul kalın ferş. ketek : tavuk oyası. çetele etmek. kifte : zarar dide. gezlik. — Pflanzenname. — Sich kratzen. büyük şehir. taş ocağı. kıçışmak. — Scheere. kiçke : kafanın ve gerdenin arka tarafı. ses. Wollenstoff. — Sitz. kıçı : makas. zerdek. — Saure Milch. — Beengt. Wunde. — Augenblinzeln. — Aufregen. kertmek : azcık kesmek. serir. ein Stamm. — Hühnerhof. — Sich kratzen. kıbık : ayran. kıçı : bir nevi nebat ismi dir. Nacken. kıçırdamak : dişler ile ses etmek. kete : büyük. kerpi : kirpik. feryad. | kıçışmak : haraş. mebhut. kiçik : ğıcık. kendir. ses görültüsü. — Kerbstab. — Zähneknirschen. — Hinterhaupt. — Schreien. — Das Kratzen. — Holzschloss. — Grosses Land. kec. — Umsonst.

kılavlamak : perdaz vermek. şekil. ardınca kovalamak. — Eine Art Ledersack. spitzig. — Jemand. — Quälen. maktu. . verfolgen. — Sich rühren. Obstart. kab. — Stückweise. — Verspottung. kip : gayet peyveste. — Schieläugig. çengel. müdevver sarılmış demir. kımşanmak : yavaşce ve usul ile kımıldanmak. — Bemühung. kıpçımak : çember. kenarlı. sahil. — Eine Rohrart. | kıngıraymak : inad etmek. — Sich langsam bewegen. — Faden. Qual. kasanak. glänzend. kın : zarf. yakın olup söz söylemek. kimse. kile : ölçü. — Qual verschuldet. darılmak. Nasenknorpel. burun. sivri. merbut. kinet : tel. — Eine Münzenart. — Reisegefährte. yapıcı. scharf. zahmet. göz. — Tapfer. kıpamak : tâkib etmek. Scheere. — Behaart. rundes Eisen. kındıra : bir nevi kamış dir. — Stückweise. kıymak : hareket etmek. kıltık : kılcık. — Sehr klein. kınak : parmakların mefasili. kınlamak : kılıca kın yapmak. zarf. — Holzsplitter. kılsık : yön makası. kışık. kımık : ahşabdan fırlayan pare ve parçalar. hücum. — Thun. anzünden. tasgiriyet içün mustâmel dir. — Reifen. tahrik etmek. sallanmak. — Zugestutzt. azab. makas. lisan-i m oğulda aziz demek dir. kim. kım kım : parça parça. | kipleşmek : merbut olmak. Gestalt. nachlaufen. arkadaş. Schärfen der Schwertspitze. voll. — Abgeschnitten. — Gebunden sein. parlak. — Behälter. — Maass. Truppenweise. — Zwei berühmte Tschagatajstämme. etmek. yeşil. Ring. — Rand. saç ve tüylü. şeftali ve sair meyvelerde bulunan tüyler. kımıldamak. bir nevi meyve dir. — Muthig. kılğuli : âmil. — Säbelscheide machen. Stadt. teayüb eylemek. çaşi. kık : kırkılmış olan. kimircek : kemirtlik. in der Mogulensprache: Heiliger. — Scheermesser. kıldaş : yoldaş. kılınc (kılış) : efâl. mişin. tane tane. — Verbunden. kımırlanmak : kımıldanmak. kırbık dahi denir. tekdir etmek. kımac : kec nigyah. — Sich bewegen. uferig. kını : kenar. — Knorpel. halka. Seite. — Blau. — Pferde oder Kameelmilch. Ohr. kasaba. memlu. çit. kıkın : gayet ufak. balıkda bulunan ufak tükanlar. meşakket. keskin. — Neigung. — Ausputzen. kınak : renc ve elem vermek. kılbaş : bir nevi pare dir. kılar : bahadur. — Der Igel. kınçır : sakat. koşmak. pul. Geld. Form. Behälter. von der Nähe sprechen. kıne : edat dir. akçe. krumm. huy. kimerse : kimesne. kınğır : cesur. kındırmak : istihza. kıyın : meşakket. — Folgen. kılığ : kıllı.kığrat (kığat) : tavaif-i cağatayeden iki meşhur kabile ismi dir. Dorf. — Falscher Blick. kışlak. zürnen. kulak kıkırdağı. kab. bölük bölük. kınc : meyl. kimsen : bir nevi çerm dir. sallanmak. timur. çeşmi ahval. kipri : kirpi. kılıcın ağzını ziyade keskin etmek. her dayim işleyici. kıyık : ucu kesik. kınalğudik : azaba mustahakk. — Arbeiter. — Verkleinerungszeichen. kınker : gök. tinc yerine dahi mustâmel dir. kımız : at ve deve südü. das Haar auf Pfirsichen und auf anderen Fruchten. — Fingergelenke. suret. kıya kıya : parça parça. Schuppen. Genosse. . — Häärchen. Eisen. köy. — Trotzen.

kısımlamak : avuclamak. rende hordesi.kırağ : kenar. halayık. kıran : beş guruş makamında Iran parası dir. — Unterdrückte Stimme. — Unfruchtbare Stute. kirtmek : bıçak ile çizüp çeteleye nişan etmek. ak baş. kirmek : ukde. Schmuck aus Perlen. kırcıldatmak : dişlerini kıcırdamak. Sclavin. cariye. kelpeten. kıskıc. — Sperber. — Name einer Burg in Turkestan. reng. kırkır : Türkistanda bir kale ismi dir. kısık : sık. Wildhuhn. demircilerin büyük kelpeden gibi âletleri. — Iranisches Geld im Werthe 5 Piastern. — Krächzen Z. — Holzscheit. hastalık. — Lederstuck an der Mütze. — Augenlied. makas. — Knoten. kırpındı : kırıntı. kırımak : ince şeyin kenarından makasla kırkmak. — Backstein. kırbık : külahın kenarına dikilen post. niedrig. kırmaça : haşak. kırbıktiken : kirpi. — Mit dem Messer Kerbzeichen machen. Eisenflügel. — Kesselstein. Binde. kleines Messer. kırkıl : tüy ve saçları kır olan. şebnem. konduz. — Thau. boğuz. kisek : yapışmış katı toprak parçası. kırnağ : cariye. — Sich zurückziehen. kırklığ : yük. kırğıc : kazanın dibinde kalan yanık. — Last Scheere. — Kurz. şikestelik. kiremit. kirtek : esvatdan dir. kısık ses. — Grauhaarig. . kırmac : kırğıc. kırkılmış nesne. yorgan. kırlamak : kırda kalmak. — Hineinstecken. dökündü. Graukopf. kırğın : inkisar. — Brandreste auf dem Schüsselgrund. kırğıc. gözü açup kapamak. kıska : kısa. sokmak. — Neidisch. kırığlamak : kenara çekilmek. dögüm. kırğı. — In der Wüste bleiben. kiçi kaz. biç doğurmaz olan. kırıntı. kirközmek : girdirmek. — Abfalle. — Miethe. işaret etmek. timur kanad. — Rand. — Zähne knirschen. — Decke. Gebrochenheit. — Packen. kirpitiken. — Zerrüttung. kırtış : bir şeyin üzerine henuz çıkmış tüy. Biber. Kehle. cüce. — Geräth zum Zusammenpressen. istidlal. kısak : kısıcı alet. — Fasan. sahrada ve yabanda girmek. kırlağan : ta'un illeti. zobelartiges Fell. — Mit der Scheere abschneiden. — Backstein. Odaliske. — Käfer aus denen rothe Farbe bereitet wird. — Interjection. çiğ. parça şeyler. — Selavin. — Schwarze Araberin. — Eilen. Gurgel. boya. hırtlak. bela. Mörder. kısır : kısır kısrak. kirpiç : tuğla. tutamlamak. Werkzeug ähnlich der Schmiedezange. alçak. kırğu : atmaca kuşu. beyaz saç. yan. tencere dibinde kalan yanmış şeyler. Zange. örtü. kırkın : habeşi. inciden mâmul tezyinat. acele etmek. sülyün. bağ. kırağu (kırau) : kırağ. Hobelspäne. semur gibi şeyler. mengene. Igel. kirpik : kerpik. kısac : kıskanc. kirpe : körpe. kırğaul : yabani tavuk. kirav : abone. baz. kattal. mit den Augen zwinkernd Zeichen geben. odalık. kırçılmak : yavaş kımıldanmak. — Frisch gewachsene Feder. — Pestkrankheit. siyah arab. kırmız : al ve lal yapdıkları böcekler. — Stachelschwein. Krankheit. kunfez. kıskarmak : kıstamak.

budamak. sözleşmek. Held. kısrac : kısrak. Gold. — Zorn. kof. — Krumm. kızamuk : humma ile karışık bir cild hastaliyi dir. ufak kız çocuğu. kızce. — Zusammendrücken. — Filz. serseri gezen. koyun aygırı. derviş. — Stute. parçalanmış. kitmen : büyük inli kazma. Blut. çöki. — Zerstückelt. güvenmek. — Kampfgeräth. — Eine Fischart. — Rother Bolus. eyri olmak. gürzün şeklinde olur. — Brandrest am Grunde der Schüssel. Stammfürsten. kızıkmak : kızlaşmak. — Ein unter einander heiratender Stamm. Strasse. kısmak : sıkışdırmak. | kızıl ala : bir nevi balık dir. — Dorf. aufbrausen. kiş (kişt Z. — Aus Filz verfertigtes Zelt. kıvanmak : inanmak. — Fettloser Käse. — Schneiden. dane dane çıkar. itikad etmek. — Zürnen. yağsız peynir. sıkup tutmak. aşiretin ululari ve büyükleri. altun. konduz. redd etmek.. mecnun. sokak. — Plauscher. warmen. — Flussenge Z. | kisişmek : karar vermek. — Sich krümmen. kişimek : eyilmek. — Hermelin. bükülmek. kisten : piaz denilen bir nevi harb aleti dir. koçak. biçmek. tesmin etmek. kismek : kesmek. — Glauben. koğlama : ateşde kurudulmuş şey. — Schaaf schlachten. içeriye sokmak. — Roth. — Am Feuer getrocknetes. kiz : keçe. cabukrak. kısnak : kısık. Widder. Fessel. — Wild. gedreht. — Übereinkommen. | kızıl deli : azğın. hirslenmek. Biber. boğa. — Grosse Hacke. Feuer. — Kette. spaltend. kızık : hararetlu. | kızıl balçığ : kil ermeni. koba : semirmek. bükünmek. — Weisser Vogel. | kışık : eyri. — Sich krümmen. — Hohl. — Widder. dar yol. pazarlık yapmak. pul. kişik : burmalı. — Fieberisch. nahiye. keulenförmig. — Krumm. köy. — Fett machen.) : kuru yoğurt. — Hineinführen. kodalak : ecdad. kıstak : acele. azmak. — Klatschrose. gayret. — Mädchen. kışmak : eyilmek. kodoş : hunud. ateş. hali boş. koç. kızıtmak : kızdırmak. dişi at. kiş : kakum. şeci. koda : yekdiyerine kız verüp alan kabile. vertrauen. kızmık : tencere dibinde kalan şey. hiddet etmek. Eifersucht. | kızıl ayak : bir nevi beyaz kuş. kec. Decke. koçkar : koç. treiben. kızalak : gelincik çiçeyi. kleines Mädchen. einlassen. — Eile.kıskınc : gazab. — Ahnen. verfolgen. kızımtol : rengi kırmızıye mail. — Kühn. kızğanmak : kıskanmak. kan. Schwager. — Hautkrankheit mit Fiebererscheinungen. feilschen. kişen : zincir. bacanak. — Rothfarbig. nemed. kız bala : kızçocuk. kızıl : kırmızı. Heftigkeit. kıskanc. | kisük : maktu'. koğ : şikaf. — Eilen. kışlak : kariye aşairin avlı olan evi. stückweise ausbrechend. aufbrausen. — Sich erhitzen. — Erzürnen. verrückt. — Dervisch. kiskülemek : koyun ve kurban kesmek. . kahraman. sıcaklandırmak. cenk etmek. Held. çatallu. otak. arkasından kovulmak. şiddet. — Mädchen. koçalak : besaletlu. kivürmek : idhal etmek. kıstamak : şitab ve acele etmek. kırmızırak. krumm sein. kıtılmak : beyhude söz söylemek. | kizturluk : nemed ve keçeden inşa olunmuş kara evi. kızğıne : kızcağız.

Jüngling. konaş : kurre-i kamer ile pervin yıldızlarının hisab mukarenesine denir. — Jagdpferd. kolbağ : bilek yüzük. — Çagataischer Stammname. unter. kolmak : iltimas. Z. — Teller. kolıncak : tavaif-i çağataydan bir kabile ismi dir. ubudiyet. iki çayın bir birine koyulduğu yer. — Geruch. | koyçi : çoban. konğurak : çıngırdak. kolamağlığ : teleb. — koncak : tabak ve kyase. — Schwarzer Käfer. hurmet etmek. peykan. kolturmac : esvab ve kaftanın çakı. — Diener. — Gäste bewirthen. bülük. helfen. koyanğu : koyanc. yüz üzerine aşağı düşen. Schale. tapfer. — Verleumder. küsfend. istemek. Berührungsstelle zweier Flüsse. Brautschau.koğurcak : karagöz resimleri. — Pfeilspitze. | koy kuş : bir nevi kuş ismi dir. kollukluk : beyan-i teşekkür. kon : mesken. bir şeye muavenet etmek. — Im Dienste stehen. — Armband. menazil. konğur at : gök ve tarlan at. yardımcı. — Kleideinschnitt. — Eine Art giftige Spinne. koldamak : iyane. — Zweijähriges Füllen oder Kalb. — Schattenbilder. — Bitten. insanın vücudında ve at ve katırların ayaklarında zuhura gelir. konan (ğonan) : iki üç yaşar at. bendelik edici. etek. donan dahi derler. — Fäulniss zwischen den Fingern. — Das Schaf. — Eine Krankheit. — Danksagung. — Zweibis dreijähriges Füllen. Kuhkalb. — Kothähnlich. kolamak : bir şeyi önüne sürüp gitmek. têhül etmek içün bir kız aramak. taht. — Sonne. sarıca ve karıca derler. . Z. kolav : ok. koy : koyun. koyturuk : musafire bakmak. koyaş : güneş. — Kriegsgeräth. koldaguc : muavin. kolmaş : beyhude kelam süyleyici. böbek. konğuz : bir nevi siyah böcek dir. — Gehilfe. Truppe. konde (ğonde) : bir nevi zehirli örümcek. Junge. | koy-yılı : sal-i türkan dayresinin sekizinci yılı. — Helfen. konğar : çamur gibi. — Klingel. genç. kollukmak : hizmetde bulunmak. koyan : gerdab. Schelle. zir. — Haltestelle. Helfer. Puppen. deli kanlı. yardum etmek. — Etwas vor sich hertreibend gehen. beehren. irk un-nesa illeti. koyak : cenkde mustâmel bir nevi silah dir. aff teleb etmek. konalğa : mesken. bilezik. Versammlung. kolansa : parmaklar aralarında zuhura gelen teaffünat. kolçır : suhen-çin. Saum. — Das 8-te im Cyclus der alten Türken. fırka. kolkana : bir nevi cirahet dir. yığın. — Wünschen. konacın : iki yaşar kısrak ve inek. oturak. — Wirbel. mit dem Gesichte zur Erde fallend. — Plauscher. koyar : multeka. kınğır. — Haufen. zil. Schafjahr. — Vogelname. eylenceli resmler. kombul : deste. konk : karğanın bir nevi. üzbekischer Stamm. tavaif-i özbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. — Krähe. — Hirt. yiyit. — Aufenthaltsort. — Epilepsie. — Wunde am menschlichen Körper und am Fusse des Pferdes und Maulesels vorkommend. kohu : koku. konam : bir nevi illet. — Verbindung. urgacı inek. kollukcı : hizmetkyar.

— Gefährte. devr. Reisegenosse. yasak. — Kopfschuppen. — Doppelflinte. koşantı : arusun hanesinden damadın hanesıne gönderilen hediye. koş beyi : Türkistanda vezir makamında bir rütbe ismi dir. yakışıksız. konkuş : kibir. Ursprung. — Gross. — Stolz. koşulğucı : ilave olucı. — Eine Art Sängerspiel. kak. — Gürtel. kımıldanmak. rundes Ding. şad. — Strasse. içi boş olan. koşti : hemrah. orbak. kopğa : koba. kakmak. saz. biyaban sahra. — Kleines schwaches Ding. — Furcht. koruk : kabarmış. farih. — Gemeinschaftlichkeit. — Volk. cemiyet. — Gross. koranmak : tuzak kurmak. — Trinkgefäss. Falle. mahala. köçe : sokak. — Bienenkorb. cesim. korun : vakit. — In Bewegung gerathen. kop : kalkak. Nomadenartig umherziehen. hile etmek. koşa şey. Wächter. kozak : nesaclık. karaul. — Paar. kuşak. koptı aldı : bir nevi aşik oyunu. kovala : sevahil-i derya kenarında yapılan âdi mesakin. sadr-âzâm. koldaş. konkaş : saçlarda bulunan kepek. şamataya başlamak. kozğalamak : harekete gelmek. torgay. yoldaş. düyün ve dâvetde halka oturmak. kopu : iri. — Blau. abgebrochenes. koran : arı teknesi. — Sand. pek büyümek. gekocht. inşad etmek. — Eimer. — Eine Würde in Turkestan. karışıklık. çağ. hatun. karpuz. Weg. Zeitalter. Himmel. — Name eines turkestanischen Beamten im Range eines Vezirs. Zeit. bir nevi serçe dir. Geige. Sperlingart. — Falle legen. saye. . kızmış. — Aufenthaltsort am Meeresufer. Wüste. bewegen. kor biyi : Türkistanda bir rütbe dir. koşun : halk. cebhane memuru. bostan. Weib. korkuzmak : korkutmak. — Was zugefügt ist. korkulday : korkuluk. — Schatten. | kozğalan : şamata. Schlauheit begehen. Heer. kouş : kovuk. uluğ. trocken. silahlık. eşar söylemek. Lerche. — Freude. kum. Mitgift. — Lärm. Belustigung. kopatluk : büyük çaştkyah. çehiz. zusammen. — Geschenk der Braut an den Bräutigam. — Weberei. koşa (koş) : çift. mutlaka yuvarlak şey. — Hohl. kozğun : inkilab. Gefährte. vortragen. tuzak. unreif. Palast. kiyam etmek. yol. — Wachsen. refik. — Erschrecken. kemale irişmemiş. koz : ğoz.konk : büyük. — Melone. Ziyadelenmek. | kovancılık : sevinc. tertib. kök : mavi. biçimsiz. kopmuş olan. kuşluk vaktı. — Geschwollen. asıl. asker. ordu. konak. stossen. kabarcık. reman. Sauerteig. sich vermehren. | koşa miltuk : çifte tüfenk. zenburun meskeni. formlos. Rand. — Anfügen. kor (kur) : kemerbend. Kürbiss. unschön. beraber. kopal : kaba. ibtida. Anfang. — Zeit. kova. Ministerpräsident. asman. arkadaş. Unruhe. futa. kozalak : âdetden ufak olan zaif şey. — Lärm anheben. çive ham üzüm. gölge. koşarta : ortalık. kozğanmak : hareketlenmek. kopa (kupa) : kova. aufstehen. kopuz : kavun. ağ. delv. haşiye. koşmak (kuşmak) : ilave. şadmanlık. | kozğalaşmak : gonga edişmek. Gedicht aufsagen. fröhlich. Eimer. — Mittagszeit. in der Runde sitzen. — Umstürzung. Versammlung. kopuk. Becher. korçalmak : kocamak. — Grob. — Zanken. konar ve göçer bedevi gibi olanlar. kemane.

etwas liebgewinnen. bir şeyi bir şeye dikiş ile bend etmek. kuçin : hanım ve banu demek dir. bend. — Ein Alter. çok yaşlı. etwas durch annähen verbinden. Greis. — Anschwellen. aus dessen Federn Polster bereitet werden. sebük. an einander binden. bir birine çenber ederek bağlamak. koca. — Verkrümmung. — Menge. | köterimlik : kaldırmaklık. pinhan olmak. köpmek : şişmek. — Panzerartiger Anzug. köstek. kadın. — Ursprung. — Umarmen. köpe : cevşen mesellu bir nevi libas. beyahrt. kökel : imdirici. — Hintertheil der Thür. Reiter. — Kleine Satteldecke. — Gelähmt. köpser : tulum. köredemek : perakende ve perişan olmak. köşek : bir senelik deve yaurusu. — Viel. kökenk : mahal aslı. kartal gibi. — Bettdecke. musicieren. cümlesi. beyenmek. köpü : yoğurtu ayran etmek içün kullanılan yayık. deveye ve ata yapışır. yiyinti. köndeletmek : yuvarlatmak. — Frau. kökene : zincir. — Leicht. köprük : köprü. kalabalık. ins Gefängniss bringen. Elend. — Abrunden. baumwollener Mantel. — Eine Art Jagdvogel. — Flicken. Wagenrad. budala. — Etwas gekochtes. kömle : yığıntı. — Fleisch vom Knochen abnagend essen. — Klein. köktaş : südkarındaş. gizli. oğul. geheim. — Berg. kömüklük : gömülü. hatun. . araba çarhi. terennüm etmek. — Dumm. geheimes Wort ins Ohr flüstern. eyri. — Milchbruder. kökenel : bir nevi şikyar kuşu dir. köktemek : saz çalmak. — Sich zerstreuen. suvari. kötürüm : mefluc. — Begraben. kömemek : kapunun ard tarafı. — Erhebung. medfun. kulağa pinhan kelam söylemek. — Einjähriges junges Kameel. vafir. — Zumeist. köstebek : kör sıçan. Herz. — Verborgen sein. köklemek : yamak ve parça dikmek. — Musik spielen. geçid. — Eine Art schädlicher Thiere. sich an Kameele und Pferde anheftend. Adlerähnlich. kötermek : kaldırmak. — Grosser Wasservogel. körpek : hafif. köpçi : ekseriya. Fessel. şaşkın. | köplük : çokluk. köp : çok. kökrek : sine. ihate etmek. Sitz. kötec : bır nevi matbuh dir. — Brücke. kötel : dağ. krumm. — Mehr. düşkün. kırba. — Maulwurf. közel : yanmış ve yakılmış alefden kalan parça. köndelenk : ivac. — Haufen. yürek. köpün : çocuk. köpçik : eyerin üzerine konulan küçük şilte. kömürmek : eti kemikden diş ile koparup yemek. tekerlik. göyüs. — Sich erheben. dağılmak. — Brust. — Sängerin. — Schlauch. bend etmek. — Kind.kökeyin : muziyat-i hayvanatın bir nevi dir. ku : büyük beyaz bir nevi murg abı dir ki tüylerinden yastık yaparlar. | köprek : ziyaderek. Knabe. yer kabarığı. umgeben. — Überrest verbrannten Futters. oturak. pamuklu hırka. — Kette. köksün : ihtiyar. ufak. köl : ahmak. köşeki : ihtifa. gönül. — Butterfass zum Gebrauche für Buttermilch. kötelmek : kalkmak. kuçmak : kucaklamak. körpe : yatak yorgan. Übergang. — Aufheben. süd verici. köpçük : küçük. sämmtliche. einfältig.

kucak (koçak) : ağoş; koç adam, cesur, koca. — Umarmung; Held, gross. kucaşlamak : ağoşlaşmak, musafaha. — Handschlag, sich umarmen, kuduk : kuyu; bulak; kulan yaurusunun pek ufağı. — Brunnen; gemischt; kleines Eselfüllen. kudukmak : zalimane hareket etmek. — Grausam handeln. kudusak : sarık, kovuk; kursak. — Kopftuch; Eingeweide. kudusan : dargın, zalim. — Zornig, grausam. kuydurgu : ateş çıbanı, suhteni kuydurcı. — Krebsgeschwür. kuyğun : denizden karaya konulmuş parça. — Meeresbucht. kuylamak : derin, çukur kazmak. — Tief, Grube graben. kuyman : bir nevi yağlı çörek, kat kat yağlı ekmek. — Fetter Strudel, fettes schichtenartiges Brod. kuyuk : kuyu, kalın, sıkı. — Dick, fest. kuyum : altun ve saireden ziynet içün yapılan eşya, koyumcu, dökmeci. — Goldzierrat, Goldarbeiter, kuyuşkan : atın ard tarafı. — Hintertheil des Pferdes. kulan : yabanı at. — Wildes Pferd. | kulan kuyruğu : bir nevi gyah ismi dir. — Eine Grasart. kulet : bir yutum, bir lokma. — Ein Bissen, Schluck. kuluk : sarık, kavuk. — Turban, Kopftuch. kuma : kul, cariye, halayk, bende. — Sklave, Diener. kumakcı : beyhude söyleyici, şakacı, güldürücü. — Schwätzer, Spassmacher. kumal : müdevver, yuvarlak. — Rund, kugelig. kumalağ : koyun, keçi ve devenin tezek ve gübresi. — Schaf-, Ziegen- und Kameelkoth. kumarmak : ihate, muhasara etmek, kapalamak. — Umgeben, belagern. | kumarğal : muhasara, kale. — Belagerung, Festung. kumğan : ibrik, kumkuma. — Krug. kumka : kumaş, basma. — Stoff. Kattun. kumlağ : kumsal, kumlu yer. — Sandige Gegend. kumsal : kum karışık olan erazi, kumluk. — Sandige Erde, Sandebene. kumsi : haber verici, mücdeci. — Bote. kumşum : tumşuk. — Schnabel. kumurkmak : tevcih, hareket etmek, kımıldamak. — Sich. wenden, bewegen. kumursğa : karınca. — Ameise. kund : açık, kavi, kuvvetli. — Offen, stark, kräftig. kundağ : top şey, tüfenk çıkmağının yeri ve sapı, sarılmış etfal melbusatı. — Rundes Ding, Gewehrschaft; Kleidung der Wickelkinder. kunğarmak : yerinden kımıldatmak, hareket etmek, koparmak. — Sich von der Stelle rühren, reissen. kunuk : mükedder. — Betrübt. | kunukmak : mükedder olmak. — Betrübt sein. kupan : büyük, kocaman; sened, pusula, bitik. — Gross; Schriftstück, Buchstabe. kupur : oyuk mahal, kyase, kab, çanak gibi şeyler. — Ausgehöhltes, Schalenähnliches. | kupurcuk : küçük kutu. — Kleine Schublade. kuran : silah, yarak, cebhane. — Waffen, Pulverbehalter. kurb : kenar kırığı. — kurban : keman muhafazası ve zarfı, kab, kın. — Köcher, Scheide. kurçak : resm, heyet, kılık, kıyafet. — Bild, Gestalt. kurçuk : dervişlerin külahlarına sardıkları parça. — Um die Derwischmütze gewundener Stoff.

kurcı : silahşor, cebeci. — Stallmeister. kurdaş : amuca zade, birader, kardaş. — Fetter, Bruder. kurdaşank : atlarda olan kan çıbanı. — Blutgeschwür am Pferde. kurduğlamak : koyunu kurda kapdırmak. — Schafe vom Wolfe wegrauben lassen, kurğal : iki nesnenin mahal-i irtibati. — Verbindungsstelle zweier Gegenstände. kurğamak : hifz etmek. gözetmek. — Bewahren, beobachten. kurğan : hisar, kale. — Festung. kurğaşun : kurşun, ok. — Blei, Pfeil, kurğatmak : şamata, gürültü etmek. — Lärmen. kurğavmak : ihate. muhasere etmek, etrafını kuşamak. — Umgeben, belagern. kurin : futa, kuşak. — Gürtel, Schürze. kurişi : tatar içi dışı bir olan külah, kalpak. — Tatarenmütze von innen und aussen gleich. kurya : bakasız, baraka; harabe-hâne, virane. — Ohne Ausdauer; Hütte. kurma : ağac kaşık. — Holzlöffel. kurmac : kavurma misr buğday. — Gerösteter Mais. kurşak : kuşak, futa. — Gürtel. | kurşamak : ihate etmek, ortaya almak. — Umgeben, in die Mitte nehmen. kurtğa : koca karı. — Alte Frau. kurtğarmak : halas eylemek. — Retten. kurtun : kurd. — Wurm. kuruğ : halvet, yasak olan mahal; kuru; bağ. — Verbotene Stelle; trocken; Garten. kuruk : kuru; sahil, kenar-i derya. — Trocken; Meeresufer. | kuruklığ : kuruluk. — Trockenheit. kuruksay : suyu kurumuş ve çekilmiş cay, dere içi, iki dağ arası. — Ausgetrockneter Fluss; Thal, Bergspalte. kurultay : muşavere içün ictimâ eden meclis. — Rathsitzung. kuruman : ordunun arkasını gözetmeye memur olan asker bölüyü. — Truppe zur Beaufsichtigung der Nachhut. kurumsak : kaltaban, pezevenk, delil. — Hahnrei, Führer, Verführer. | kurumsamak : yol göstermek, rehber ve delil, pezevenk. — Wegwerfen, verführen. kurut : süt kurusu, bir nevi peynir. — Käseart. kuskac : kaskac, demircilerin büyük kelpeten gibi âleti. — Zange, Schmiedwerkzeug. kuskun : atın kuyruğuna geçirüp eyerin arkasına merbut olan ip ve kayış. — Schwanzriemen am Sattel. Z. kuş-hane : menzil, mesafe, kyarvan seray. — Station, Entfernung, Karawan seray. kuşlağ : şikyargyah, kuşu çok mekyan. — Jagdplatz, Vogelreiche Stelle. kuşlamak : şikyar etmek, avlamak. — Jagen. kuşmar : bir nevi kuş tuzağı. — Vogelfalle. kuşnac : bilici, falcı. — Wahrsager. kuşuk : koşma, raks, bir nevi teganni dir. — Tanz, eine Gesangart. kuşukluğ : karışık. — Gemischt. kut : sâdet, baht, tecelli. — Glückseligkeit, Vorzeichen. | kutluğ : mesud, mubarek. — Glücklich, gesegnet. kutak : ricliyet, zikriyet, çok, âlet. — Mannbarkeit, Glied. kutalmak : geyinmek, bezinmek, yasanmak, libas ile ziynetlenmek. — Sich schmücken, sich mit Kleidern schmücken. kutan : saka kuşu; ayıl, mandıra, ayın halesi, etrafı ihateli koyun yatan yer. — Stieglitz; Mondhof; Weideplatz. | kutanlamak : halelenmek, hale tutmak. — Von einem Hofe umgeben sein.

kutanmak : mesud, memnun olmak, sevinmek. — Glücklich, zufrieden sein. kutas : bir nevi dağ öküzü dir, kuyruğundan tuğ yaparlar; bir nevi işaret dir, at gerdenine asılan alamet, bayrak, sancak. — Eine Art Gebirgsochse, aus dessen Schwanz eine Art Fahne gemacht wird; Zeichen, am Pferdehals angebrachtes Zeichen, Fahne. kutkarmak : tahlis, ibram eylemek. — Befreien, belästigen. kutmak : kalmak, iskyan etmek. — Bleiben, sich aufhalten. kutuk : müsafir. konuk. — Gast. kutulmak : halas olmak, kaçmak. — Befreit werden, sich flüchten. kutur : uyuz, çiçek yüzlü. — Krätze, Blatternarbig. | kuturmak : kudurmak; azmak, kutur illetine mübtela olmak. — Toll werden; krätzig werden. kutuz : kuduz, azmış köpek. — Wüthend, toller Hund. kuvadamak : mutegayir el elvan olmak, rengini atmak. — Verschiedenfärbig sein, Farben spielen. kurak : dağ beli ve ortası, geçid. — Gebirgsrücken, Übergang. kuvank : saçlardan dökülen kepek; konak. — Haarschuppe; Gasthaus. kuvanmak : itimad etmek, sevinmek. — Vertrauen, sich freuen. kuzay : asla güneş uğramayan yer, gölge. — Ein nie von der Sonne beschienener Platz, Schatten. kuzğun tingizi : Amu derya. kuzudük : eşek yaurusu. — Eselfüllen. küygenek : bir nevi kartal cinsinden şikyar kuşu dur. — Adlerartiger Jagdvogel. küymenmek : sebeb-i vesile bulmak. — Grund zu einem Vorwand finden. küküm : serd bir şecer dir. — Starker Baum. kükür : kaşgar lisanınca çanak ve kyase demek. — Gefäss oder Schale in der Kaschgar-Sprache. küküz : makbul, hediyeye layik olan. — Kostbar, als Geschenk würdig. külbar : dervişlerin arkalarına takdıkları tolumdan torba. — Schlauchartiger Sack am Rücken der Derwische. külçe : tarla taksımı, parça parça zurât yeri. — Stoppelfeld. küleğçe : her turlü kümeli top şey, yığıntı, küme. — Jedes rundartige Ding, Haufen. külek : emvac, rüzgyar. — Wogen, Wind. kümbür : tantana, avaz-i bülend ile çıkan ses. — Getöseartiger Ton. | kümbürlemek : zemzeme, tantana, arslan ve deve mesellu hayvanat kümbürtüsü. — Getöse, Brüllen des Löwen und kameelartigen Thieres. kümek : yardım, imdad. — Hülfe, Stütze. kümüldürdük : at ve devenin gerdanına asdıkları mercan halkası. — Perlenschnur um den Hals des Pferdes oder Kameels.. künci : susam, semsem. — Sesam. künde : kötük, mücrimlerin el ve ayaklarına urdukları bend. — Fesseln an der Hand oder am Fusse des Verbrechers. küngec : herze, mashara. — Geschwätz, Maskerade. küngremek : kendi kendine esnayi hiddetde darılmak. — Auf sich selbst böse sein. küpe : sarac ve konduracıların bir şey düz etmek içün istimal etdikleri bir nevi çekiç. — Sattler- oder Schusterwerkzeug zum Glätten. küplemek : çoklaşmak, çok olmak, ziyadeletmek. — Sich vermehren. kürçek : kürek. — Schaufel. küremek : ateşe hava vermek. — Feuer anfachen. küremek : körüklenmek, toprağı sürüp ber taraf etmek. — Kehren, schaufeln. kürke : bir nevi buru ismi dir; nemed, keçe. — Eine Art Pfeife; Filz. kürkü : su tolumu, kırba. — Wasserschlauch.

kürtük : bir nevi matbuh dir. — Etwas Gekochtes. kürtün : eyer, semer. — Sattel. kürük : el körüyü, dem. — Handblasebalg, Athemzug. kürüklenmek : üfürülerek yanmak. — Durch Blasen brennen. küsav : mahruk hatib parçası, ateş karıştırıcı çöp. — Verbranntes Holzstück, Holzstück zum Feuerschüren. küskü : yanup söyünmüş kütük. — Abgebrannter Holzstumpf. küteül : muhafiz, bekçi. — Wächter. kütük : kesilmiş umça parçası, ana defteri. — Abgehauener Baumstamm. kimbek : mesellu, tıpkı. — Ähnlich, Ebenbild.

L
la : edat dir, ah, eyvah, efsus makamında mustamel dir. — Partikel, in der Bedeutung: oh, weh. laçin : beyazlı şahin; kadim bir türk aşireti dir; şedid; tazı. — Weisser Falke; alter Türkenstamm; heftig; Jagdhund. laçlamak : munâzâ, kouga etmek. — Streiten, zanken. lafadan : yarım oyudulmuş tohum, yumurta. — Halb geröstete Körner Z., Ei. lay : kil, çamur. — Thon, Koth. layın (layı) : edat, kelime ahirine teşbih mânâsi içün, ve kadar yerine dahil olur. — Bildungssylbe, am Ende des Wortes, zur Vergleichung. laylamak : çamurlamak, sıvamak. — Beschmieren, einkothen. lak (lek) : içi bozuk yumurta. — Faules Ei. lak (lağ) : ismi mekyan edati. — Zeichen für Ortsnamen. lak (lağ) : bazi, hezl, zarafet. — Scherz, Anmuth. lap : edat dir, bütün bütün, birden bire mânâsına. — Ganz und gar, auf einmal. lapa : suluca pişmiş tâm, kuyuca şeylere denir. — Wässerig gekochte Speise, wird auf dichte Dinge angewendet. laşmak : başa çıkmak, ağraşmak. — Lagern Z. lavlav : alevli, şiddetli. — Auflodernd, heftig, lavaşi : umumen yası şeyler. bir nevi yası ve uzun ekmek. — Im Allgemeinen: breite Dinge, Art langes und breites Brod. leba : ehtifar, nazir. — Alt, Aufseher. lebaşak : kayde, usul, irtibat. — Regel, Band. leçek : harir mendil, baş örtüsü, yaşmak. — Seidentuch, Kopfbedeckung, Schleier. lenk (lünk) : futa, peştemal, peşgir. — Schürze, Handtuch. lenker : yayvan, toprak, büyük çanak, müdevver tekne, sahan. — Geräumig, grosses Gefäss, runder Trog, Schüssel. lete : kumaş, paçavra, bafte. — Stoff, Lappen, Gewebe. liara : afgan lisanınca yol, tarik. — Afganisch: Weg. licak : kişmiş ile mahlut bir nevi tâm dir, macun. — Mit Trauben gekochte Speise, Opiumteig. lik lik : yavaş yavaş. — Nach und nach. lök : içi bozulmuş kavun ve yumurta; iri, kavi, ağır, tembel. — Faule Melone, faules Ei; gross, stark, faul. lökçe : gevşek, boş, bi-perva adam. — Locker, leer, ungeduldiger Mensch. löke löke : parça parça, top top. — Stückweise. löklök : yortak at. — Trabendes Pferd. lu : ham, sest; levend. — Krumm, schwach; Held. lu : sarkık, asılgan, gevşek. — Hängsel, locker.

luç : çıplak, uryan. — Nackt. luçe : bağçe eriyi; göz, mahal, takçe. — Gartenpflaume; Ort, luhçek : tüysiz, cilalı, parlak; bir nevi şeftali. — Federnlos, glänzend; Pfirsichart. luy : pelenk, arslan; sal-i türkan dayresinin üçüncüsü dir. — Löwe; im alten türkischen Cyclus der dritte. luli (lululi) : çingene, köcek, fahişe. — Zigeuner, Tänzer, Luder. lurs : kabar, badiye nişin. — Geschwulst. lük : iri, büyük parça, toplanmış. — Gross, grosses Stück. lümlüm : yumuşak, mülayim; yalancı. — Weich, sanft; Lügner. lünki : lenk, çolak, topal, aksak. — Krumm, lahm.

M
maç (muçi) : puse, öpüş. — Kuss. mağ : baş, kanat ve kuyrukların ucu hep bir reng olan güvercin. — Am Kopf, am Flügel und Schwanze gleichfarbige Taube. mah : öpüş. — Kuss. S. maç. mahtamak : sena, sitayiş etmek. — Loben, preisen. mahu : pis, uyuz; kaş ve kirpiyi dökülen adam. — Schmutzig, krätzig; Augenbraun und Wimpern verlierender Mensch. may : yağ. — Fett. | maylamak : yağlamak, semirmek. — Schmalzen, einfetten. mayda : ince, ufaklamak, ince doğramak. — Dünn zerstückelt. | maydalamak : ufalatmak, kıymak. — Zerstückeln. mayen (maynen) : beyni, damag; mebni. — Gehirn; begründet sein auf ... mayren : sakat, ayıblı. — Gelähmt, fehlerhaft, mayruk : zaif, hamide, yanbaş. — Schwach, gebogen, krumm. mayuk : açılmamış çiçek, konce. — Noch nicht entfaltete Blume, Knospe. makar (maker) : deli kanlı, civan, genç, yiyit. — Jünglingjung. maktamak (mahtamak) : medh, sena etmek, târif, sitayiş etmek, öymek. — Loben, beschreiben, lobpreisen. | makta : sitayiş, vasf, medh. — Lob, Eigenschaft. mala : dıvarcı, sıvacı sürgüsü. — Ackerwalze Z. malay : hizmetkyar, uşak, yetim. — Diener, Waise. mamuğ : pamuk, pembe, keten. — Baumwolle, Watte. mamur : damar, irk, kök, özlük. — Ader, Wurzel. man (mank) : iri, koca başlı, şaşkın, hayran adam, ahmak. — Gross, grossköpfig, einfältig. mana : yol başına dikilen nişan taşı. — Grenzstein Z. manab : asilzade, beyzadelik. — Adelig, Adel. mang : üç senelik kuzu ve bere. — Dreijähriges Lamm. mangdurmak : yürürken vücudunu sallamak. — Schwingend gehen. | mangmak : sallanarak yürümek. — Schwingend gehen. mangış : reftar, naz ile hareket, yürüş. — Gang, zimperlicher Gang. manglay (mınglay) : alın, ilerüye giden asker, mukaddeme. — Stirn, an der Spitze gehender Soldat. mangramak : hayvanatın teferrüd etmesi, seslenmek. — Blöcken Z. Absonderung der Thiere. maniknit : tavaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines Türkenstammes. mankışlak : aslı mink kışlak, mahal ismi dir. — Eigentlich 'mink kışlak', Ortsname. mantuy : kıymalı yufka tâmı, hamur işi, kaşgar canibinde mustâmel dir. — Geschnittene Mehlspeise, Mehlspeise.

mevlen : kumaş. — Stoff. — Der neunte Monat nach türkischer Zeitrechnung. — Hauptstadt eines turkomanischen Stammes. çene yarışdırmak. . Streit. Stolz. Obstsamen. — Heerd in der Mitte des Zimmers. meş meşe : gouga. mıncağ : boncuk. Taffet. halka. — Eine Fruchtart. mardaç : bağdaş oturuşu. glänzend. miçin : mubarek miçin yılı. dunkelfarbige Blume. — Bellen. filinte. — Schütze. Flügel und Schwanz. serce. koyun. dane. sal-i türkan dairesinin dokuzuncusu dir. mikçin : dağ domuzu yaurusu. — Ich. Leder. mıçan : bir nevi meyve dir. — Sich beklagen. mickay. — Selbstsucht. — Klein. indem er während der Schlacht die Hände ausstreckt. — Krieg. merğinen : bir şehir ismi dir. maral (meral) : ahu. — Mit. erkek. menta : benefşe. Stückchen. mindav : eyerden atın arka sırtında-ki yare. celali. Glas. mavlamak : kediye mav etmek. Zwillingschaf. — Veilchen. baş kanat ve kuyruklarının ucu hep bir reng olan güyercin. mental : başı toparlak. çifte kuzuluk. meşin. — Vom Sattel aufgeriebene Wunde. ben demek. Frucht. beraber. merğaul : bahadur. geyik. cenk. sahtian. meşil : yüzü düz. marımak : havlamak. milen : ilen. — Rundköpfig. — Das Sitzen mit untergeschlagenen Beinen. — Hirschkuh. — Klage. meken : ahunun büyük cinsi. çerm. mehanik : odanın ortasında yakılan ocak. deynek. mucadele etmek. mene urmak : çok söylemek. — Stadtname. — Üzbegisch: Frauenschmuck. yağır. menmi (min) : min. bağdaş kurmak. Eis. matyar : şikayet. af af etmek. mide : ufak. — Üzbegisch: Ohrgehänge. Ring. meded : üzbeg lisanında zer-u ziver demek. Saffian. — Held. Mann. kahraman. minceşmek : harf-endazlik etmek. mit einfarbigem Kopf. schön. mekeki : üzbeg lisanında küpe demek dir. men. dicker Shawl. bir meyve. metiz : çabuk. — Schnell. mencane meyve çekirdeyi. parça. nişaneci. — Der Monat Schaban. plauschen. — Grober. — Grössere Hirschenart. Suppe bereiten. — Vom glatten Gesicht. mıltık : tüfenk. — Streiten. — Glasperle. mor rengli çiçek. meleş : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. maşmil : bir nevi tiri. — Taube. sesletmek. zusammen. buz. pehlivan. tez. Stock. mered : şaban ayına denir.manmak : suya ekmeyi batırmak. — Schwätzen. — Name eines türkischen Stammes. — Samenhülse. — Siegesruf des Siegers. kebuter. birlen. — Kriegsgeräth zum Kugelwerfen. — Brod in Wasser einweichen. çokmak. menmenlık : enaniyet. gurur. — Schönheitsmal. tirid etmek. gürültü. güzel. kar. maşab : bir nevi kaba ve kalın şal dir. — Miauen Z. kelle endahti içün kullanılır. mığ : bıyık. mez : guze. marı : kabail-i türkmeniyenin paytahtı dir. — Schnurbart. miknik : hal. — Flinte. — Gebirgs-Spanferkl. meriv : galibin hin-i harbda ellerini uzadarak irad eylediyi kelime-i zaferiye dir. canfes parçası. mendağan : bir alet-i harb dir. beng. mergen : tüfenkçi. | matyarmak : teşekki etmek. dayak. tapfer.

sivri sinek. köşe. vasi. moloz (molas) : karışık şey. munkan : akçe. — Ein spiessartiges Geräth neben die Grubenfalle gelegt. — Eine Spiessart. — Traurig sein. Neugeborener. manglay. — Die Zügel nachlassen. | mingizemek : benzemek. — Mit einander trauern Z. morçıl : kule. mevcud olan şey. tavaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. sened. gülmek. munglaymak : mükedder olmak. munday : böyle şöyle. safderun. muymul : bir nevi terbiye kabul etmez doğan. — Betrübt sein. hocamış. muli : hırsız. — Thau. — Zange. — Alter Mann. mungaymak : meyus kalmak. yeşillik. gekochte Zwetschke. — Baustein Z. mucudluk : hazir. — Von hier. Weideplatz. burc. — Vorhandene Sache. — Winkel. minmek : binmek. bunun gibi. muna (mune) : iste. — Zahlreich. tevellüd eden insan. munduği : bir nevi sih dir. sebze. ak. | munda : burada. möçek : küçük canver. — Unbezähmbarer Falke. ağlamak. betrübt sein. Nebel. çehre. soviel. mungraman : nale. — Viel. minglay s. mükedder olmak. mundak : şundak. munğal : Kalmak ulusuna mensub bir kabile dir. miten : kerpeden. — Weiss. aksakal. — Ähnlich sein. şöylece. mıskarmak : latife etmek. mışmış : olmuş zerdali. so so. gizlenmiş. düşünmek. süprüntü. Aktenstück. arpa ve darı karışık buğday. Name eines üzbekischen Stammes. mög : gizli. — Verblüfft und weinend etwas ansehen.ming : bing. — Kalmükenstamm. Taugenichts. pişmiş erik. mol : bol.. munğan : pir. bulut. — Versteckt. ah-u derd. gealtert. — Katze. hırsız. — Gesicht. figan etmek. Schmerz. altun. şikayet eylemek. mungalak : gam yemek. — Hals. mungurğamak : mahzunlanmak. — Mongole. şurada. Gold. Kuss. | mundin : buradan. suar olmak. Mist. — Aufsteigen. kızıl. bunca. mise : çimen. — Dampf. muğ : buğ. lächeln. yaramaz. — Kleine Schrift. — Auf diese Weise. Dieb. moldur : şebnem. boş brakmak. mingiz : benz. — Hier. — Schmerz. munkuşi : bucak. — Vom Alter gebeugt. tebessüm eylemek. — Kleines Thier. rein. — Tausend. munglaşmak (mungraşmak) : söyleşmek. da. muçul : muçu. hemraz olmak. mayun : boyun. klagen. . roth. gayet sert demir. molduramak : hayret ile bakup yaş dökmek. minimek : atın cilavını brakı-vermek. saf. Waizen mit Gerste und Gries vermengt. öpüş. küçük varak-pare. Burgthurm. çiy. — Nachdenken. Ecke. — Reife Aprikose. otlak. mucumak : ihtiyarlıkdan hamide olmak. ihtiyar adam. sehr hartes Eisen. — Gras. safdil. mung : derd. munçe : bukadar. Gelse. Rasenplatz. feryad. offenherzig. moğul : mogul. — Scherzen. — Jammern. moğulçın : beyaz. kale künküresi. — Dieb. — Traurig sein. gerdan. mışık : kedi. — Thurm. Kummer. böcek. — Wie dies. hezar. keder. — Geld. — Hier. mundu : mızrak şeklinde hendeyin etrafına konulan alet.

at burnunu keserek illeti def ederler. — Zapfen. Lehrbrief. müngür : boynuz. ki aslı tatar aşiretlerine mensub-dur. busağa. die andere Seite. muzuk : korkak. müşek : kedi. — Schwelle. — Luftloch. — Pauke.. nağaçı : cidd. -es. dağdin narisi. nitekim. iç hisar. welche durch das Abschneiden der Pferdenase geheilt wird. sened. — Eis. herne ki. netenk : ne güzel. — Sechste Urahne. — Welcher. çolak. — Schillernder Vogel. kurudulmuş erazi. boş yer. Name eines Sees in Turkestan. Flinte. boru. — Katze. — Warum. nağu (neğu) : niçün. — In der Bedeutung von nicht. — Faust. — Was es auch sei Z. Tafel. — Feige. wer immer. nevar. neme dir. — Umschliessen. kangı. ne deklü : ne. ocak. devre etmek. ne dir. -e. — Keulenartige Hacke. Rohr. fişek. ne yangaligce. — Kurzer Spiess. meşveret kılmak. — Horn eines Thieres. — Wie schön. nahna : bir nevi at hastalığı. — Verstümmelt. — Sich berathschlagen. ney : şikyar kuşlarının gerdenine asdıkları çığavul. fare. niçükleşmek : istişare etmek. Zelt. — Name eines unter die Üzbegen vermengten Volkstammes. murı : baca. narin : kale. nemim : ne şeyim. dayı. muş : korşunlu fişenk. narke : çerge ve halka kurmak. Rauchfang. davul. . ne mülküm. Taubenmilch. murkı : altıncı arka. cedvel. narirak: ol tarafrak. — Flinte. — Festung. tokat. ein krüppelhafter Mensch. nakçı : kadi naibi. müsün : buz. mizrak. kaymak ağacı. — Seidenband am Halse der Jagdvögel. bir âzâsı eksik adam. — Nichts. Ohrfeige. — Jenseits. nein. kangı sebeb içün. nakara : nar. — Ohm. — Was mir gehört. kar. müşük : fişenk. güyercin südü. niçağ : ne vakit. dağın ol tarafı.muntuk : sakat. — Nicht bearbeitete Wiese. nayman : özbeklere karışmış bir tayfe ismi dir. Ahn. çekirdek. N nacan : tokmaklı büyük balta. was immer. narvan : nerduvan. — Eis. — Samen von mandelund zwetschkenartigen Früchten. | nevce kuşu : bir nevi bukalmun kuş dir. mücene : badem ve erik gibi bâz meyvelerin danesi. ausgetrocknete Erde. — Blättchen. — Zu welcher Zeit. ne yahşı. ursprünglich Tatarenrasse. niyirsün : deyil mânâsına. fişek. Brachfeld. — Flinte. Trommel. nari (narin) : öte geç. ateşdan. — Grosser Vogel. ne zeman. neyarsa : aslı ne irse. türkistanda bir vilayet ismi dir. muz : buz. müçelge : varak. Türkistanda bir derya ismi dir. nesheb (nehşeb) : kadim bir memleket ismi dir. — Stellvertreter des Richters. tabel. umgeben. natas : sürülenmiş tarla otu. — Art Pferdekrankheit. muşt : yumruk. Provinzname in Turkestan. nevce : iri büyük bir kuş. sıçan. musluk : dayim akar boru. Maus. Ratte. nime : hiç bir şey. bitik. weshalb. nayza : nize. — Name eines alten Landes.

— Gott. Buhara muzafatında bir ziaretgyah mevkin ismi dir. Nomadenvolk. Fehler. eine Kameelart. — Ähnlich. ne yolda. — Diebisch. şebih. — Wie. nitas : istirahat. Seite. orada. — Ähneln. Besorgniss. oğur (uğur) : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Heer-fuhrer. — Name einer Grasart. haşiş. nitedür : aslı ne eytedir. oy (oyi) : hane. — Fischeier. niten : ne gyune. memasil olmak. — Enkel. serdar. — Ähnlich sein. ohlamak : uyumak. oğun 1. oğulduruk : balık yumurtası. obusun : alef. noyan (noyin) : sipah salar. welcher Art. Weizenabfälle während der Ernte. Gott. — Wie. Name eines Ausflugsortes in der Nähe Bucharas. oğulcamak : riayet etmek. tarlanın inini biçirilüp alındıkdan sonra kalan buğday döküntüsünün toplanması. oçağlak : bir nevi giyah ismi dir. oğan. oğluk : hendek ve kalenin tarafında olan or. — Wird auf die Afganen angewendet. — Burggraben. ne yapar. Gepäck. endişe.nimte : biraz. ne yolda. tenevvüm etmek. — Kleines Zelt. sirkat etmek. perişan. Scham. — Stammname. nutukçı : çalağane şebih bir şikyar kuşu dir. çadır halkı. auf welche Art. — Name der Kalmükenfürsten. eşya. nukat : başak. Aufseher. oğrınce : gizlice. | oyatlık : utanışlı. noyat : kalmüklar hükmdarlarını bu unvan ile yad ederler. oğurlamak : çalmak. şahzade. Heu. ev. Allah. zerstreut. — Wieviel. OÖ oba : küçük hayma. — Stehlen. — Einjähriges Kameel. noğay : bir kabile ismi dir. kızkardaş. nekadar. oyat : haya. rast gelmek. cihet. — Obere Zeltstange. . oğurlayın : hirsizce. nazir. kabahat. — Hie und da. — Augenpupille. Prinz. nasıl. — Heimlich. — Haus. | oyatmak (oyalmak) : utanmak. — Schlummern. oğan (oğun) : sahib. ayb. taraf. fikr. oğuş : hafid. — Was macht er. perverdegyar. | ohşamak : benzemek. Klee. — Aehre. Gegend. oğurmak : isabet etmek. bir parça. — Türkischer Stammname. oğ : alaçukun fevkani çöpleri. dinc olmak. nitüri : nasıl. oyan : atın cilavı. serasker. — Wie. muvafik olmak. oban : aygır deve. oya : küçük hemşire. ohrağ : esvab. — Ruhe. geheim. nitük : nasıl. ohşatmak : benzetmek. — Achten. der Ernährer. obay cobay : burada. oğan şal : afganlara denilir. — Futter. — Jüngere Schwester. gleichen. — Bescheidenheit. begünstigt werden. rabb. ayblı. — Jagdvogel. | ohşaş : manend. — Herr. — Ein wenig. begegnen. — Kleider. nişe : nice. — Etwas antreffen. yorunca. ohşuş : bir yaşında-ki deve yaurusu. oğan : tanrı. — Schamhaft. — Kameelmännchen. devenin bir nevi. wasfürein. — Sich schämen. — Pferdehalfter. ninek : göz bebeyi. rahatlık.

olcay : sadet. oynaş : aşik. — Ausgehöhlter Ort. Halsband. okra : bade. oysak : bir şeyin mahiyetini anlamaksızın bit-tasvir onu tasdik eden adam. taşınmak. — Das Existieren. peyder pay. olta : kulab. çok atmak. — Wird auf grasige und buschige Stellen angewendet. olanmak : bulaşmak. — Schreien. okınmak : nefes vurmak. die in den Dörfern das Fasten lehren. — Berathung. okun : başka. — Roth. — Gross. müsavi. — Türkischer Stammname. mutabik. — Das Wihern der Pferde nach Futter oder Trank. yağma eylemek. — Lehren. | olcaytu : sahib-i mimenet. — Walze. düzgün lal. çok. olılık : mevcudiyet. Krankheit der Vierfüssler. — Schnell. olkan : büyük. bir dizini yere vaz ile bir elini dahi başına koyarak hurmet edeceyi adamın dizini pus etmekden ibaret dir. dildade. mizan etmek. — Glückseligkeit. — Verwelkt. oyrak-moyrak : yekdiyerinin izince. — Plündern. tel. oydak : etrafı çalılı çimen ve çayırlı yere denir. — Stammname. olça (ölçe) : olkadar. | oylaşmak : düşünüp taşınışmak. — Spielzeug. derde giriftar olmak. Pfeil. yavşan. — Nachdenken. das Küssen des Knies des zu Ehrenden. şikaf. — Decke. olçak (ölçek) : vezn. derya. — Becher. kanca. — Türkischer Stammname. varlık. umwenden. — Von Schmerz ergriffen. viel. okar : gülenk. olcaş : moğullarda cari bir usul-i tâzim dir. okramak : atlar su ve yem içün kişnemek. olkuş : pecmürde. ok : çabuk. tevsim olmak. — Zermalmen. Grasart. — Einer der eine Sache oberflächlich nur in seiner Einbildung bestätigt. okumak : yumşatmak. — Sich befreunden. şuray-i meclis. — Erbeuten. Soldaten sammeln. tez.oydaçı : edeb-i savm tâlim içün kariyelerde gezen telebe-i ulum. | olcalamak : tarac etmek. Rath. — Nach und nach. — Erweichen. diyer. — Ehrenbezeugung bei den Mogulen. — Kranich. — Ein Beglückter. — Studenten. okurmak : döndürmek. çok. çevirmek. uluk. — Ausführung dieser Begrüssung. küçük dağ. oylac : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. boğum. ikbal. grübeln. Spalte. Gras. — Umkehren. messen. oyrat : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. kleiner Berg. See. bir giyah ismi dir. — Pfeil mit Fett einschmieren. asker yığmak. okotmak : tahn etmek. Pfeil abschiessen. nach einer Richtung enteilen. | olcamak (olcaşmak) : olcaş usulunu icra etmek. bir tarafa fırlamak. olt : kırmızı. — Hügel. — Haken. | oylanmak : tefekkür etmek. olcar : haber. . — Teich. okartmak : öyretmek. gewöhnliches Pferd. olcamak : yağma etmek. — Ein anderer. ola : tepe. olcum : örtü. cilf at. indem man sich auf ein Knie niederlässt und eine Hand zum Kopfe führt. oyuk : oyulmuş mahal. — Verliebter. | oynaşmak : dostluk etmek. oylama : meşveret. — Soviel. gleichmässig. — Sich berathen. oklav : oklağı. ganimet almak. — Abwägen. oklamak : ok yağdırmak. çığrılmak. hayme çatısı. turna. oynak : oynar şey. oysun : bir kabile ismi. versammelt sein. ol : göl. solmuş. Zeltöffnung. kadeh: bir nevi çarpayı illeti. — Nachricht. düşünmek.

mahzen ve ambar zemini. — Ich kann es nicht annehmen. — Sense. feryad etmek. Rangstufe in Turkestan. Verkünder der Tronbesteigung des Padischah. Dorn. zehir. ähnlich. | ortanmak : yakılup kavrılmak. or : hendek. Türkistanda bir rütbe. yokuş. — Haken. — Spinne. | opatmak : kapatmak. mahruk. — Geldanleihe machen. Gradheit. billig. — Beschwichtigen. osun : şu. — Strick. oram : sokak. öyle. — Wahrheit. orsa : cahil. veresi. Linie. — Erkennungsruf der Soldaten. orkasun : çengel. kapamak. on on olmak. — Glückseligkeit. — Auf dieser Art. ort : nar. oraz : sâdet. — Mit Gartenmesser schneiden. — Siebengestirn. opmak : setr etmek. Darlehen. ol canib. hiddetlenmek. steile Stelle. ora : uzakda kalan kol. — Zustimmen. mahale. orakla biçmek. orkamcı : örümcek. tınab. orda : selam harem hanesi. die andere Seite. oran : sıfat. — Kammerboden. ork : rişe. — Grille. — Sinnlos schwätzen. — Herold. — Etwas in Ordnung bringen. ucuz. — Irgendwo ansässig sein. — Verbrannt. — Gleich. padişahın culusını halka ilan edici. olturğuzmak : oturmak. ondak : o minval. ölçü. — Anzünden. onlamak : işret adedini ikmal etmek. Ort. brennen. — Leicht. ağu. — Wohnen. ondamak : seda çıkarmak. — Schuld. — Nachbar. ontuc : ödünc. onğatı : ehven. | orda bebeyi : harem ağası. hässlich. — Gift. o rütbe. — Hoch. | olturmak : bir yerde sakin olmak. oramak : toplamak. ondur : yüksek. etwas liebgewinnen. — Das Befiedern. mukayese. | onamam : razi olamam. das Gedeihen der Pflanzen. çirkin. — Lüge. Maass. omac(oğmac) : tarhanaya müşabih bir nevi aş dir. — Frauenabtheilung. beyenmek. onamak : bir işe razi olmak. — Schreien. iskyan etmek. — Schreien. gut machen. — Unwissend. — Aufbrausen. — Eigenschaft. ortacağlığ : muadil.oltaş : komşu. — Strasse. damit die Mehlspeise nicht anklebe. Vergleichung. kabul edemem. — Haremswächter. — Graben. — Bedeckt sein. şehir ve kale viranesi. ortamak : yakmak. oratlamak : layâni söz söylemek. eyiye döndürmek. — Festungsgraben. — Mehl womit man das Gefäss bestreut. tabiya. onzel : yalan. — Bedecken. orkarim : kale hendeyi. | ontucmak : ödünc para almak. teskin etmek. doğruluk. diken. . | orak kuşu : cırtlak. — Dies. borc. Brandstelle der Stadt oder Festung. onduçı : dellal. — Eine Art geriebener Mehlspeise. orbağ : hamur sulu düşdüyü vakit kabına yapışmamak üzre serpilen un. tecelli. kavurmak. orak : tırpan. orkav : ölker. ondurmak : dindirmek. so. nebatat nümüvv etmek. | ortak : yanık. onan : sadaket. oratlaşmak : askerlerin kondukları mahalde yekdiyerlerini tanımak üzre bağrışmaları. onkarmak : işi doğruya çevirmek. orbarmak : tüy çıkmak.

— Übergehen. yan. otlaş : taraf. yenmek. — Grasname. zaif olmak. — Seit lange. | ovuc oyunu : tek-mi çift oyunu. çergyah. | otayka. otlukani : giah ismi dir. — Sich schämen. öc : sêr. ism-i işaret. — Stadtname in Turkestan. otaridin beri : öteden berü. muharebe esnasında başa konulan tüy ve çığa. — Thürpflöcke des Zeltes. — Mit Federkronen versehene Vögel. otluğ : ateşli. öbük : başlarında tac olan kuşlar. — Krank. ödem (evdem) : hane. ausgerüstetes Zelt. otarcı : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Hof. tutuşdurmak. | oturku : aramgyah. otrak : oturacak yer. şu. — Beschämt. beli. Nomade. derart. ovunmak : müteselli olmak. otuzmak : geçi vermek. o gibi. Strafe. öbücin (öpücin) : hastalık. zehir. bedeviy. otğatmak : utanmak. dıvar. — Flache Hand. gewiss. Zeichen. otayan : öte taraf. in der Bedeutung von geç. — Dort. — Özbegischer Stammname.oş : Türkistanda bir şehir ismi. otmak : tuz koparmak. öfke (öbke) : hişm. ovad : arkasını çeviren hayvan. ot : sal-i türkanın ikinci senesi dir. — Weiden lassen. — Zorn. ümid ile vakit geçirmek. — So sehr. otğarmak (otlamak) : çera etdirmek. ota : öte taraf. salı vermek. yüreksiz. asma. gegenüber. kıllarını gidermek üzere bir deriyi ateşe tutmak. olkadar. ovuk : haymenin giriş ağacları. yorunca. — Zimmer. hazirlanmış hayme. öblek : hasta. loslassen. mukyafat. — Dieser da. | oşanca : olkadar. geç mânâsına dahi gelir. — Zornig. oyan. die Haut behufs Haarentfernung über dem Feuer halten. — Schwach werden. illet. ovanmak : bi hiss ve hareket olmak. bimar. ova (hova) : evet. Klee. — Schadenersatz. Zelt. — Haus. während des Krieges auf dem Kopfe getragen. | oşmunca : bukadar. — Jener. Gift. | oşandak : öylece. — Sengen. -es. oşal : o. Heeresverwalter. Stufe. . mertebe. ot : ateş. Mauer. — Das Jenseitige. ödlik : mahcub. — Seite. — Feuer. Belohnung. | oşandakaca : oraya deyin. şolkadar. gönül aldatmak. ceza. — Ja. nar. -e. otağa : tac. herzlos. haya etmek. — Familienhaupt. — Jenseits. ordu vekil harcı. ev. | öfkelik : hişmli. otur : hayme. — Das auf die Seite allen des Thieres. ovuc : avuc. ol. — Rache. — Gefühllos und unbeweglich bleiben. — Das Herz beruhigen. ağu. — Feuerig. galib olmak. — Bis dahin. ovul : avul. karşı. oşal : oşal. ot ağası : asli otak ağası. — Beruhigt sein. alevlenmiş. nihayet. Ende. — Feuer anmachen. çadır. — Flöte. — Federbusch. — Ein Rücken bindendes Thier. ney. | oşanda : orada. otlamak : ateş yakmak. hane başı. ödek : tazmin. — Das zweite Jahr der türkischen Zeitrechnung. — Zelt. ovadiv : hayvanın yan tarafına düşmesi. — Krankheit. oşbulik : düdük. anın gibi. ödeyiş. otağ (otav) : oda. — So. entzündet. alay emini. | ovutmak : gönülü müteselli etmek. — Ruheplatz. oşatmak : his-u hareketden kalmak. — Soviel. — Grad oder UngradSpiel. — Sitzplatz.

— Sohn des Dschingiz khan. önekü : gadar. — Geschenk. öllük : ıslak. — Hausherr. öylüşmek : kahül olmak. | ön tartmak : ah çekmek. — Befeuchten. alışık hayvan. — Verräther. — Faulheit. ausschlagen. ökirtmek : beşiyi sallamak. çimen. topuk. ölçe 1. öfkürdemek. iktidar. ölmüş. — Land. — Rechts und links. — Nachlässig. — Haar auf dem menschlichen Körper. ölke. yer. Nachlässigkeit. ölkü : mizan. doğru. öylenmek : evlenmek. öküz : nasihat. — Wiese. — Viel. — Stiefvater. Betrüger. ökündüre : öküzü zarb içün istimal olunan iyneli deynek. ökür : dört yaşlı kısrak. Grade. faul sein. verheirathet. — Wage. | ölküçiyan : berc-imizan. bahadur. öyil (avil Z. Kraft. öklen : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. muşteri. ökürmek : ciyerden ağlamak. kuvvetli. Garten. ölenk : çayır. öykünmek : taklid etmek. muthig. | ölütmek : ıslatmak. yemin. — Rechte Seite. ögüş : çok. — Stossen. sal-i türkanin ikincisi. bahadur. — Nass. önkey : kolay. ölke : memleket. anhäufen.) : sahib-i hane. ögü : cöhd. — Türkischer Stammname. vilayet. — Land. . — Zürnen. şiş. — Langsamer Gang. ökey ata : üvey baba. tapfer. ökürfe : bel kemiyi. tedenni etmek. Schlauheit. — Hoch. Gewicht. furchtsam: Huf. — Heftig weinen. önkkol : sağ el. olça | ölçemek : ölçmek. diyar. ziyade. — Geräth zum Entfernen der Baumwolle von der Staude. Provinz. yaş etmek. ökünc : peşimanlık. Käufer. kuvvet. başka kiyafete girmek. — Geschrei. | öküzmek : nasihat vermek. — Nudel (Mehlspeise) öksek : yüksek. ökündürük : pamuğu danesinden ayırmak içün kullanılan alet. eine Art Lied. — Leicht. Eid. sağ taraf. | ögülmek : yıgılmak. gaflet etmek. | ökünmek : peşiman olmak. hanedar olmak. Bezirk. — Berühmt. — Heirathen. önksol : sağ sol. gice külahi. — Todt. esrar. figan. — Zürner. hile. merbut. sich verwandeln. zweiter Monat des türkischen Jahres. öktey : Dşingiz han oğlu. — Spitziger Stock den Ochs anzutreiben. — Lunge. — Das sich Ansammelnde. terazi. — Wirbelknochen. ökte : katil. | öktelik : lüzumsuzluk. — Sich versammeln. — Rath geben. | önekülük : inad. — Uhu. — Gesund. ökre aşı : rişte aşı. — Reue. — Rath. — Etwas bereuen. | öykelemek : darılmak. korkak. bir nevi şarki. ah. stark. öykü : gaflet. | ögülgen : toplanan. | ökçelemek : tepelemek. öylük (oyluk Z. öyke (öyken) : öfke.) : memleket. Nachtmütze. ökçe : sağlam. öket : yavaş gidiş. — Seufzen. ölken : ölü. yığmak.ögmek : toplamak. — Nachahmen. öksümek : azalmak. ök : insanın bedenindeki kıllar. ırmağan. — Eigensinn. öktem : meşhur. — Unnöthigkeit. — Wiegen. — Vierjähriges Füllen. — Rechte Hand. — Sammeln. ön : feryad. zahmes Thier. evlenmiş. ökelge : hediye. su almak içün suyu deldikleri yer. — Zodiak. — Messen. — Herablassen. sancak. muhil. tembellik. — Mörder. öktek : dargın. önk : ön.

Ihr (Fron. | öpçinlik : savet. — Singen. bir kabile ismi. ötküzmek : geçirmek. teganni. — Lunge. muvafik olmak. öprümek : kuyu çökmek. istirham eylemek. — Kragen. — Hinabsenken. — Vorübergehn lassen. aşırmak. Mitte. — Feige. örtük : kapak. | özlük : kendilik. — Lernen. otuzmak. — Gesund werden.önkelmek : sihat bulmak. falsches Gerücht. — Kuss. meyan. — Ambos. atın yalı. etek. auffahren. önkür : yaka. savmak. — Zum Guten wenden. muessir. — Türkischer Stammname. — Passenge. selvi ağacı. önkülmek : eyiye çevirmek. — Befehlshaber. örs : sindan. önkmek : büyümek. — Reisender. batmak. ötrer : geçid. Kern. akraba. — Bitten. — Vorübergehn. sich fügen. Widerhall des Sees. öz : iç. çekirdek. ayık. — Zu nichte werden. entgegengesetzt. öpçin : esliha. örküc : burunda olan yumru. Nabel. Kopfdecke. hikyaye kitabi. — Unterrichten. ötke : ayı. ötkün : amir. öpe. yıkup basmak. önmek (onmak) : izdiad etmek. önküt : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Stammname. öprenmek : silinmek. öpkelenmek : darılmak. vorwärts schreiten. — Lämmergeier Z. | ötküncü : yol geçen. öp : puse. — Überschwemmung. aff etmek. | örkenmek : öyrenmek. — Fremder. — Bär. nüchtern. göbek. -es. — Zelt. ecnebi. — Er. Cypresse. — Schuster. vahşi. Stammname. denizin sedası. sich aufrichten. ötrü : beraber. örkek : korkak. — Das Innere. özek : bir şeyin içi. mukabil. . orta. Ortsname in Turkestan. cuher. alışdırmak. in Feuer gekocht. Schild. wild. — Das Innere. ötünmek : rica ve niyaz etmek. hiddet etmek. Eisenspitze des Pfeiles. ötük : çizme. Herz. uşak kapan. abir. — Pfeil. flehen. terekki etmek. — Hinabsinken. öteki. doğrulanmak. ötemek : ödemek. | özidikke : kendi gibiye. Wesen. okun demir yeri. ötrük : yalan. Erdhaufen. — Stiefel. Jener. önkürtmek : yıkmak. — Stoff aus Kameelhaar gewoben. — Höcker des. taze buğday sapları ki ateşde pişirirler. — Niederreissen. — Lüge. -e. irsal etmek. Türkistanda bir mevkidir. Erzählungsbuch. — Türkischer Stammname. serpoş. verzeihen. uyuk. örketmek : tâlim etmek. çökülmek. abtragen. eracif. örmek : deve yününden mensuc bir nevi aba. ötek : yabancı. cevab vermek. — Ähnlich. — Eigentümlich. örke : çadır. Jagdvogel. Pferdemähne. | öprülmek : uyulmak. çekme. — Höhlung.). Weizenstengel. ötlekü : bir nevi şikyar kuşu. kalb. V. öprük : cevf. hayme. mahv olmak.. ötmek : aşınmak. antworten. ötme : ötüş. — Decke. — Wachsen. öpke : öfke. geçmek. — Bezahlen. — Wachsen. beriki. zafer bulmak. singen. zat-i hususi. — Waffen. — Zusammen. Kameels Z. Saum. bir kabile ismi dir. — Zornig sein. önkemet : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. özgün : suların feyezzani. siper. absenden. Verwandter. özgü : kendisine mahsus. | ötükçi : konduracı. teganni etmek. çökük.

Höhle. — Schaukel. uçan : sefine. — Ein anderer. — Streiten. uçman : salıncak. | uyğanmak : uyanmak. — Einfältig. Pflanzenfrucht. büyük. — Decke. — Hitzbläschen Z. Sack. uyağ : uyanış. batmak. — Markt. — Verschlafen.özke : başka. gafil. — Sanft behandeln. ucur : felek rast gelmesi. | uyğanmağur : uyanmamış. — Drei Personen. — Besonders. eine Holzart. uyaku : pehlu kemikleri. — Loch. uyğur : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. | uçalası : üçüsüde. uçkalatmak : mülayimane muamele etmek. hatem. pak. | uyğağ : bidar. diese Welt. özük : haymeyi örten keçe. uyalmak : hicab etmek. hart anfahren. — Rücken. Windrad. | uçkunluk : şirare-paş. jenseits. uclamak : muhaseme etmek. verlangen.). — Wach. uclib : cüll. uçurma. — Funken. nebatat özi. uymak : yüksük. bidar etmek. uçkulık : bir nevi üç dilli ok dur. — Bauch und Kehlfell des Eichhörnchens. — Milchsahne bereiten. bir nevi hatab. Kinderkrankheit. — Hochgelegener Ort. V. — Wünschen. uyğuşmak : kahil olmak. üç nefer. UÜ uç yılduz : mizan yıldızları. — Paradies. — Glied. — Nachlässig sein. Stammname. uyğatmak : uyatmak. ucarku : eyer üzerine konulan yastık. uçğurmak : peran etmek. Siegelring. arzu eylemek. çuval. ucarak : yüksek mahal. wilde Raute. — Sich zanken. ucaşmak : bahsa tutuşmak. — Der dritte. kaburğa. Vogelflug. anfeinden. — Begegnen. Gerstenkorn. — Lederne Zeltdecke. ucuğ : subyan hastaliyi. dolab. budünya. özlemek : kendisine taleb etmek. — Sattelpolster. özlik : bir nevi nebat ismi dir. Kasten. kuş uçmak. mağara. — Tag. gross. — Alle drei. Stammname. san. — Erwachen. | özkece : başkaca. Segen udur : gün. — Aufwecken. — Ein dreispitziger Pfeil. sefine. bir birisine sert söylemek. — Schiff. nehar. — Türkischer Stammname. bereket. bir kabile ismi. — Der Flug. ucar : pazar. uyluk : ran. sipend. uyuk (üyük) : delik. mühlet. — Eine Pflanzenart. — Untergeben (Sonne). . altı ayı. uçraşmak (uçramak) : tesadüf etmek. rast gelmek. uçkun : kığılcım. — Fliegen. uçun : içün. | ucaş : adavet. gözde olan hal ve nişane. uyuğmak : sütü uyutup yoğurt yapmak. schicklich. uça : arka. oyat. | uçav : üçüde. Bein. uçkusi : Uçup gitmeli. uygun şey. isabet. — Funkenverbreitend. kalın iplik kinab. uyaz : sivri sinek. — Schicksalsschlag. uyak : sincab karnının ve boğazının altında-ki deri. adavet etmek. — Rippe. — Wage (astr. treffen. — Sich schämen. bir kabile ismi. uyakmak : gurub etmek. — Fingerhut. — Erwachen. ayrıca. — Feindschaft. uçargu : üçüncü. Frist: Schiff. grober Hanfzwirn. çarh-i felek. gemi. — Gelse. uçmak : cennet. diyer. uğuz : saf. — Um. o taraf.

Lied. ehtiarlanmâk. alt werden. Rasse. umanc : tama. ulakmak : şaşmak. — Theil. cins.uyundı : davet olunmayarak ziyafete giden sümsük. unkan : at ve eşek yaurusu. — Baumstamm. wird von runden Gegenständen gesagt. yerleşdirmek. — Krankheit. umca : odun parçası. Hoffnung. borc. | uluğluğ : büyüklük. müdevver şeylere denir. uncu : incu. kabile. — Eine Sache schnell beginnen. urma : ısıcak sudan çıkub-da soğuk suya girerken bedenin üzerine çıkan kabarcıklar. — Irre werden. umuduk : şikyar ve seferde ve ciridde geyilen şalvar. halbtodt. ulğamak (ulğuymak) : pir olmak. ummak. umaklanmak : cesaretlenmek. uyuş : gougacı. umalmak : muallak aşmak. urçin : sancak. — Ungeladen als Gast erscheinen. — Gross. uluş : parça. — Melodie. — Gegenseitiges Anbellen der Hunde. şarki. — Türkischer Stammname. | ulğatmak : yaşlanmak. intizar. — Muthig werden. al. boğaz. — Säule. ura (öre) : sutun. vom Wege abweichen. uymak dahi derler. umku : halkum. — Den Weg verlieren. in die Erde gegrabene Scheune. — Grube zum aufbewahren der Körnerfrüchte. — Jagd-. bölüşmek. tabib. Schuld. ulus : aşiretin büyüyü. ulaşmak : vusul olmak. Ehehälfte. ulaşmak : kelblerin yekdiyerine ürmesi. — Niedersetzen. uluğ : büyük. kismet. ulalmak (ulğaymak) : azim olmak. urnaşdırmak. ârsız. wachsen. — Gross machen. ümid. muallak durmak. ulaş (uluş) : bülük. — Verlangen. — Stamm fürst. ulat : hastalık. hisse. — Zänkisch. kolera. adaşmak. — Gross. — Ursprung. urnamak : yer etmek. pir olmak. v. umunmak : tama etmek. — Rachen. çok yaşamak. ulustuk : bismil. Stamm. — Fahne. — Alt werden. — Alt werden. — Angehängt sein. lange leben. hekim. | ulğaytmak : büyütmek. — Gliedbein. ursprünglich in der Bedeutung von Bein. nimcan. ödünc. büyümek. unverschämt. — Wundarzt. uma (umaca) : uma kemiyi. anlangen. unçi : cerah. | ulaşmak : taksim etmek. urğuşrek : fenn-i musikide bir surud dir. — Ankommen. zevce. aslı kemik mânâsına dir. kötük. kebir. — Erwürgt. uri : kuyruğu kalkık hayvan. beklemek. umak : etrakdan bir kabile ismidir. wenn man aus dem warmen Wasser ins kalte geht. Platz machen. yetişmek.und Eselfüllen. urnukmak : bagteten bir işe tutulmak. — Habsucht. — Sitzen. — Wachsen lassen. — Grösse. ulalmak. — Thier mit aufrecht stehenden Schwanze. yerden kazma enbar. — Nachkommenschaft. uruğ : tohum. — Zertheilen. uncud : taleb. — Gierig sein. — Theil.und Ringkampfhose. ustuhan. su mecrası. | uluğlanmak : tâzüm etmek. | urnatmak : oturtmak. — Pferd. — Weibchen. urğacı (arğucı) : dişi. Kriegs. umağ : nesl. bölük. | ulaklamak : yolu şaşırmak. — Perle. yoldan çıkmak. — Flussbett. ulağ (ulak) : bargir. oturmak. uru : zurât içün saklanmakda olan tohumun muhafazası içün kazılan yer. — Bläschen welche am Körper entstehen. türkü. hoffen. .

— Fluss. tez. — Soldatenmahl von den Heerführern gegeben. uzak ağrı : verem hastaliyi. akraba. oğlak. mekyan intihab etmek. kusur. hifz etmek. geçici. — Heftig. yığılmak. seçmek. zevc. sahib-i rütbe. uşmak : tecemmü etmek. — Krieg. ifsad. — Verlöschen. scharf. urunk : parlak. urut : yurt. Würdenträger. zulm. — Tugend und Geschicklichkeit in Militäreigenschaften.uruk (ürük) : köstek. . zann. usluk : ihtilal. uşuluk : farz. urundalamak : intihab etmek. Bettler. — Lager. — Fangen. ustan : ırmak. Versammlung. Dachöffnung des Zeltes. gizlenmek. üçki : keçi. dayr. verlieren. ecel. — Sich hinter den Vorhang verbergen. uşundı : ansızın. ringen. — Halbverlöschtes Licht. — Ziege. Streit. Platz. soymak. Pflaume. zerdalu. — Gemahl. auswählen. Zelt. utkarmak : geçirmek. | uşaklamak : ufatmak. — Das Überschrittene. apışka. Bedrückung. uzağu gun : geçen gün. utkari : sebeb ve illet içün bir şeye mutâlik. sebeb. utkanmak : imrar-i eyam etmek. uruş : muharebe. ustalamak : terekki. uşukmak : acele etmek. uşalmak : ufalmak. — Ueberragen. Scharfsinn. — Satteldecke. | utkarışmak : geçişdirmek. — Verwandter. uzğanmak : uzlaşmak. cenk. | uruşmak : dövüşmek. nachahmen. mahal. urunduk : eyer esbabı. mekyan. — Sich eilen. birden bire hücum. — Sich hin und her werfen. silinmiş yazı. — Meinung. ücük : yarım sönmüş mum ve ateş. Stelle. — Letzthin. üçrü : son vakitlar. jüngst. utkur : şedid. — Fallen lassen. ücür dahi derler. — Unrecht. uşlan : umera tarafından sipah ve ehaliye verilen tâm ve ziyafet. geda. taklid etmek. hile. — Kämpfen. | uşatmak : ufatmak. ezberden okumak. utğuzmak : elinden düşürmek. fitne. uşlamak : tutmak. musaleme etmek. — Zerstückeln. Ehrenplatz eines Würdentragers. List. uştulum : sitem. — Wahlen. dövüş. usmaklamak : perde arkasında kendisini ihfa etmek. — Frieden schliessen. uruk kayış : kism. haymenin ortasında-ki delik. kötü. fortkommen. urunmak : öteye beriye kendini atmak. yaşamak. Platz aussuchen. Verderben. schnell. urunlı : hafid. — Plötzlicher Angriff. — Hinüberbringen. usmak : eti kemikden koparmak. usal : fena. kaysı. verwischte Schrift. — Zusammenkommen. — Neulich. menzil. — Zerkleinern. | urutmak : nuzul etmek. bewahren. urun : cay. cemaet. — Zu einer Sache gehörend. — Ort. kayb etmek. — Auslöschen. uşka : er. muharebe etmek. çabalamak. — Enkel. tefevvük etmek. uruncı : fakir. — Glänzend. — Klein machen. keskin. — Fussfessel. — Unordnung. nehir. auswendig lesen. | üçürmek : söndürmek. Ursache. üçmek : sönmek. — Arm. | uşaltmak : parça parça etmek. rütbe sahibine mahsus olan makam-i teşrifat. — Das Fleisch vom Knochen reissen. Mangel. firaset. us (es) : akil. — Schlecht. Feuer. — Verstand. urum : fenn-i askeride meleke ve meharet. — Lungenkrankheit. — Absteigen. — Zeit verleben. — Verkleinern.

ülkür : ülger yıldızları. çıkmak. deve yükünden mâmul bir nevi kumaş. — Leichnam. peyazi : nevg. düşmen ve zabitden ihfa olunacak yer. üzgi : merdüven. — Lehmwand. pat pat : esvatdan dir. pahsa : çamurdan mâmul divar. — Sich verbergen. ülüm : ecel. pene : köşe ve gizli yer. çoban. pade : sürgü. — An einer Seite gebrochenes Ei. — Stotterer. ürkülmek : dönmek. — Baumwolle. çocukların dahi kil ve çamur ile oynadıkları bir lab dir. — Pferdeschwemme in einem Flusse. mızrak. Lehmgebäude. Stück. def ve çalgı ve görültü ile ziyanzedeyi okuyıcı. azmak. schnell. kil ve çamurdan yapılmış bina. — Rübe. paru : kürk. pancar. pas : zenk. Musik und Lärmbegleitung. Blumensamen. sipah. ruy. — Scheermesser. Pferderennen. — Schleuder. Leibeigenschaft. Hirte. ülütek : okun çöpü ve destesi. bicevher. — Kamerad. Spalte. | üsrümek : mest oimak. ambar zemini. — Spitze. Kinderspiel mit Koth und Lehm. — Besoffen sein. — Stadtname. Waffengattung. Versteck vor dem Feinde. — Rost. P paçı : piade askeri. hergele. mamuk. deve sütünün köpüyü. — Knospe Z. cenaze. Schaum der Kameelmilch. Zauberei unter Trommel. — Hellebarde. — Siebengestirn. | üsüb : büyümüş. — Viehtreiber. çabuk çabuk. cirit. perihvan : cender okuyıcı. pelpüş : donun ve destenin altına konulan ağac. — Geisterbeschwörer Z. cüzü. ürkümek : suud etmek. üsrük : sarhos. — Aufbewahrungsort für Getreide. padaş : ayakdaş. parhi : harbe. tortuna. pendük : çiçek mağı ve mağçesi ve fındıkı ve budağ yeri. payeke : musafirlerin kondura çıkardıkları mahal. tez. üzdürme : nehirin derin yeri-ki atları üzdürerek geçerler. munkalib olmak. paze : sapan. — Tödtlich. | penelemek : gizlenmek. | padeci : sürücü. öküz ve inek sürüsü.. uzakdan at koşturmak. pelal : zahire gömecek mahal. — Überschwemmung. paslanmış. — Gekrümmt sein. pehte : pamuk. peltek : basık söyler. — Leiter. — Wachsen. üsmek : büyümek. ürkün : tufan. — Verborgener Platz. — Pfeilartiger Flug. | ülümlük : ölümlü. Gewitter. üst : yüz. — Betrunken. penbe. peran : ok gibi uçucu. bir nevi silah. Lanze. ürküt : Samarkand civarında bir şehir ismi dir. paku : ustura. — Sich verwandeln. — Gewachsen. — Infanterie. — Tod. — Platz wo die Gäste die Fussbekleidung ablegen. bil. — Besteigen. fuluk. — Überausschnell. pepe. Stoff aus Kameelhaar. parça. ülük : ölü. hinausgehen. peravlik : isaret. — Holz unter dem Krug. . pelekte : bir yanı kırılmış yumurta. ketman. — Pfeilgriff. payendaz. — Sclaverei. pencer : selak bostanı. çabuk. — Heerde. — Pelz. — Gesicht. rostig. ürkürmek : ham olmak. Gestüt. uzamış. memlukiyet.

stark athmend blasen. rece : misahe. piç : her şeyin ufak yaramazı. çocukların gizlenme oyununun yeri. rude. suarisiz yürümek.und Feuerrost. ufak tefek. — Fertig gekochte Speise. — Wasserschöpfer. puç : yaramaz. — Wiedehopf. — Nichtkrieger. — Trödelwerk. mabeyuci. — Unnützes Zeug. messen. antimon taşı. — Eine Bohnenart. gemein. — Augenschminke. List. R rabe : matbare. Wasserschlauch. esnaf. boş sey. envai lokma. Seidenwurm. piralamak : kendisini göstermek. — Das Diminutiv einer yeden Sache. — An den Bachesufern aufgeworfene Erde. — Regenzeit. çocukların hane harcında oyun mahalı. | rabeci : abkeş. | puçlığ : boşluk. Ausfallen der Augenwimper und Augenbrauen. — Pistazie. petek : arı kovanı. bir defâlık. kuduret. — Melodienart. imame sevincinden sarığını göke atmak ve havaya fırlamak. pişmiş. — Sich erinnern. yol yol. ipek böceyi. rak : bir nevi nağma dir. peşkel : yağmur mevsimi. — Schlangenstein. göbelik. pepelemek. bewolktes Wetter. . — Stottern. rayet : ehl-i seyf ve sipahi olmayan. Spielplatz der Kinder vor dem Hause. Heerd. firib. pişme (pişi) : yağda pişmiş ufak gölçe etmek. Stellvertreter des Grossveziers. Gewerbsmann. rasık : rastık. aşağ. Schlauheit. pupuş : hüdhüd kuşu. — Niedrig. pülemek (püflemek) : nefes etmek. peşe : sivri sinek. bulutlu hava. pest : alçak. — Kopfbund. petike : kursak. — Athmen. pupamak : pelteklemek. — Nutzlosigkeit. pis : uyuz illeti. — Frisches Ei. meydana çıkarmak. Maass. petke : sarık. piyadelemek : yayan gitmek. pertel : pirti. | recelamak : bir mahalın planını almak. pille : koza. — Strichweise. başvekil ve sadrazam kaymakamı. — In Fett gekochtes Brodkügelchen. — Krätze. pişkarmak : tezekkür ve tefekkür etmek. pervaneci : ferman ber. das freudige in die Höhe werfen des Turbans von Seite des Imams. — Ortsplan aufnehmen. şiddetli nefes ile küreklemek. peste : fıstık.perpi : yılan taşı. yaramazlık. — Auf einmal. — Gelse. Hülle des Käfereis. zum Vorschein bringen. soba ve baca ve ateşdan moru. Trübung. harita. — Art Steuer. Darm. pöçek : kalb pul ve sikke. — Honigkorb. ipek kozası. pişük : hazir tâm. tolum. rafdan : taze yumurta. reh reh : hat hat. mehrere derartige Speisen. misahe kılmak. — Zu Fusse gehen. — Nebel. — Messung. perzem : tür nevi fasulya ve bakla. — Magen. — Becken. raş : bir cedvelin iki kenarında tümüslüp kalan toprak. — Falsches Geld. böcek tohumunun dışarısı. | rayetcilik : zira ve kesbe ehline tarh olunan vergi. hile. pişim : bir kerrede beşecek nesne miktari. mukeddir. kaşı ve kirpiyi dökülmüş. eşya ve elbise. — Seidenkokon. at kırbası. endaze. — Sich zeigen. Versteckspielplatz der Kinder. pus : duman. — Palastbeamter. Ofen-.

nişale. türkü ve şarki. — Der Weinende. sıçramak. — Eine Art Pilav bei den Iranern. Trauerschmerz vergrössern. — Zerstreubare Sache. | sağu sağmak : nalan etmek. — Zerstreut. reşale (neşale) : köpük helvası. sayamak : saymak. görmeyi murad etdi. rust : kavi. — Zählen. Lied. Gruss . selamet. sağramak : sağır olmak. sağrı : sırt ve arka. saf. rusta : kudret helvasile tehiye edilmiş şarab. fest. Pfeil. sağdak : tirkeş. kalın. — Name einer Traubenart. temenna. — Wunsch. — Stark. göz taşı. die Gesundheit wieder erlangen. in Nachtlagern vorhanden. — Fluss. sağındı : yad etti. — Rücken. hesab etmek. perişan. flehen. rezaki dahi denilir. parlak. . saçuk : dağınık. hatire getirmek. Gesetz. av tüfenkine mahsus korşun taneleri. sağış hesab : koyun tâdadı. — Weg. — Singend weinen. — Pfeil. Heil. saçramak : yerinden kalkmak. teayyüş. pençe şeklinde olup anınla balık tutarlar. wünschte zu sehen. — Ein Strauch von dunkelrother Farbe. — Wünschte. — Name eines flohartigen Thieres. — Zählen. sağırtka : çekirge. — Fluss. Augenstein. Art. endişe. rud : ırmak. sıkup çıkarmak. ruzan : bir nevi koyu kırmızı rengi verir çalı ismi dir. akar su. — Mit den Fingern melken. sadulamak (sadalamak) : ah-u figan ve matem eylemek. fırlamak. sacbağ : nisaların saçına bağıldığı ziynet. — Schaafzählung. sayağ : yol. — Taub sein. kesb-i afiyet etmek. — Klagen. Wehklagen. — Besoffen sein. matem-hanelerde numayiş etmek.rencimek : ziyade sarhoş olmak. — Haar. tarz. sağmak : el ile parmaklarla çeküp sığmak. dick. Stromwasser. sağınmak : saymak. — Lebensunterhalt. Melken. — Erkältung. — Gesund werden. Schnupfen. gece otağlarda bulunur. — Heuschrecke. — Wehklagen. nevha ile hane sahibinin yêsini efzun ettirmek. S sabğun : tir. im Trauerhause erscheinen. ok. ricandalık : nezle. usul. sadu : teganni ile buka etmek. | sağucı : ağlayıcı. — Helva aus Schaum. amanlık. Morgengabe. kanun. sert. rust : imlak. ruşen : üç taraflı peykan. — Vom Platze aufspringen. — Klage. sağu : sadu. — Milchschaaf. Staar. yalvarmak. — Rein. rube peran : şeb-i pireye manend bir hayvan ismi dir. saçma : saçılır olan şey. safi pilav : iranilerin pişirdikleri bir nevi pilav dir. sağılmak : sihhat bulmak. sağınc : arzu. Lanze zum Fischfangen. işitmemek. — Jammern. Bleistückchen zum Jagdgeräth. çay. auch 'rezaki' genannt. kurban. sadak. harba. sağın : sütlü koyun. sac : baş tüyleri. — Köcher. — Haarschmuck der Frauen. — Dreiseitige Lanzenspitze. süt sağması. sahbi : bir nevi üzüm ismi dir. drückend ziehen. weinend die Verdienste des Todten aufzählen. Wunsch. arzu eyledi. saydam : temiz. feryad ve figan. Nachdenken. | sağun : feryad ve figan. nicht hören. destur. soğuk geçirme. say : ırmak. — Mannawein. arzu. ölü fezailini sayup ağlamak. sığırcık kuşu. büyük akar su. rechnen.

sayre : bülbül gibi elhan eder bir kuşun ismi dir. — Im kranken oder verschlafenen Zustande irre reden. Stotterer. — Eine Art Floss. — Holz. saklar : mabeyn odası. — Name eines nachtigallenartig singenden Vogels. — Pfand. büyük sularda merbuten taşınılan direk. tenşir. Spur. Wiege. sakar : atların alnında 'sabah el-hayr denilen' nişaneye denilir. hafif soğuk. yemin. Unverschämtheit. üzüm salkımı. Abschrift. — Zeichen an der Stirnseite des Pferdes. vergi müdiri. zeman. Steueraufseher. — Doppelkinn. hesab. sayı : vakit. — Weintraube. | salğum küpe : bir nevi küpe dir. — Unrichtig sprechend. — Eine Art Floss. beşik. eser. salıncak. sakağ : gabgab. saytalcılamak : durak üzer olan. yıkamak içün istimal olunan tahta. kühl. sepemek. intihab etmek. gemein. saksaul : kömürü mâruf ve bidud bir ağac dir. Morgenstern. — Zählen. üzgün. . — Marsstern. ehrwürdig. rechnen. Eidechse. sayğun : saygın. — Seite. nişan. — Schaukel. saklav : rehin. sakar : gözü aç adam. saylamak : seçmek. salıncak (salğıncak) : tumar. — Gut. salaca : salacak. Ehre. Zeichen. — Name eines Halsschmuckes. — Auswählen. sayın : eyü. saldav : bir nevi sal. — Ausbreitung. zanah. sakızğan : papağan kuşu. — Abreiben. hasid. | sayığlamak : hastalık ve uyku halinde hezeyan kelam söylemek. — Zählung. riayetlu. Schaukel. — Krank. nusha. sağ. | salık birmek : haber vermek. — Schicken. — Kühles Wetter. pepe. Eid. salğıncak : sallancak. saklanılacak mahal.sayğamak : saymak. Rechnung. lagv. salğut : salyane. geziemend. gesund. hurmet. hurmetlu. layik. — Eine Gefässart. hesab etmek. — Spur zurücklassen. alçak. riayet. sakal durluk : bir nevi gerdanlık ismi dir. fuhş. hesab. — Jahrgehalt. sakık : zühre. salğum : huşe. Versteckplatz. haber etmek. salık : vergi. Waschbrett. sak : taraf. rast. — Rechnung. sayin : sayı. salikalığ : sılakalı. asiya-i vustada hükümdarlarının hizmet içün hazir bulundukları bir mevki dir. — Gute Nachricht geben. — Palastvorzimmer. salğamak : irsal. sayğur : beyaz harir kumaş. — Zählung. passend. beşaret etmek. — Papageivogel. şayeste. sabah yıldızı. maliş eylemek. sayğan : bir nevi hayvan ismi dir. — Steuer. — Thiername. — Mann mit offenen Augen. — Leeres Gerede. saypamak : silemek. in Mittelasien ein für die Bedienungsmannschaft des Fürsten bestimmer Platz. — Gewohnheit. neidisch. sayru : hasta. Mast im grossen Wasser. Ehre. — Zeit. — Planet Venus. sakıt : mirih sitaresi. — Zählen lassen. sal : bir nevi kelek dir. sayrusav : geçüp tesir etmek. dessen Kohle berühmt und rauchlos ist. — Weisser Seidenstoff. sayrun : serin hava. yan. — Rolle. an. soyulğan ve keltekeles. sakav : doğru teleffüz etmeyen. sayığ : hezeyan. | saylanmak : hesablanmak. — sayu : hesab. benachrichtigen. hurmet ve riayet.

sanac : çuval. Zahl. saltak : izdiham. sarğuk : asilmiş. sapa : kenar yer. urucı kavm. sarılcı. sapağ : kol. mide ağrısı. Schnur. — Eisenhaken. — Seitenplatz. — Klingel. — Faden. Menge. Griff. Seite. herabhängend. sokmak. kırba. — Durchstechen. bauen. sarğımak : sarkmak. — Legen. Zählung. — Arm. werfen. Steigerungszeichen. ausserhalb der Stadt. aşağı gitmiş. deste. Pflug. Stadtviertel. — Dir. iplik. Griff. — Hirn. albern. — Betäubt. kulak. size. sersem. sankı : sanğı. sarc : serkeş. aseslerde bulunur sancı. muayene. parça. samar : semer. kalabalık. Kern. sap. yüksekden aşağı uzatmak. — Ein nachtigallenartiger Vogel. sanağ : hesab. | sapan oku : sapanın kulpu ve ağacı. Stück. Pferdedecke. Euch. — Betäubt sein. nebat içindeki levze denilir. muhasebe edici. | sanağcı : hesabçi. sançığ : küçük harbe. — Sattel. rişte. yığın. — Prüfung. sarğarmak : sararmak. — Das Horn über der Kuhklaue. sar : çaylak. sarkık. — Sich nach allen Seiten verneigen. salma : ağ. kemend. Dummheiten reden. şehirden haric. müssig. — Mit Pfeil oder Spiess auf einander loshauen. — Vogeldreck. — Maschine. kulp. abweichen. hasta olmak gibi. harbe ile yekdiyerini urmak. — Rechner. Schlauch. — Aufgehängt. itibar. . von oben herabreichen. salar : tevaf-i türkmeniyeden bir kabile dir. — Sack. sarı : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. semt. cihet. budala ve sersem olmak. — Gelb werden. tukum. şaşkın. sayğı. — Kleine Hellebarde. — Pfluggriff. — Türkischer Stammname. Heerschau. | san görmek : askeri yoklama etmek. bina etmek. sersem olmak. deste. — Widerspenstig. sancığı : demirden ucu saplanır bir nevi çengel. sank : kuşların tersi. kränklich sein. urucu. Stiel. saluğ : salmak almak. sankulatmak : sandıraklamak. sankrak : öküzün ayağında-ki olan boynuz. iç. sersem olan baş. şişe. taraf. sapmak. sandulac : bülbüle şebih bir kuş ismi dir. hesab. sançış : sancı. sandırak : sangı. serseri. çekirdek. Gegend. Magengrimmen. sançmak : saplamak. wird auf den Mandelkern des Obstes angewendet. — Glas. Samen. Stadtname in Turkestan. — Wirrer Kopf. edat dir: sap sarı gibi. sap : tar. fedan. — Storch. tulum. — Sich auf dem Wasser bildende Eiskrusten. Türkistanda bir belede ismi dir. badem içi. salkan : ısıcak günlerde hubub eyleyen serin ruzgyarlı yer. — Schlinge. — Herabhängen. Stiel. sanğrak : çınğırak. dağarcık. san : yoklama. | sandıraklamak : şaşkınlık söylemek. — Soldaten untersuchen. sapan : mencenik.salınmak : her yana temayül olmak. sanğarak : mağz. sanga : sana. — Kaufen und verkaufen. — Luftiger kühler Platz an heissen Tagen. atmak. — Gedränge. Pfeil der Wachsoldaten. — Einfältig sein. salmak : koymak. — Rechnung. aluğ satık. sap. sarça : cam. sank : suların yüzünde incimad eden buz parçaları. yan. — Türkmenischer Stamm.

Danksagung. sitayiş. sich einmengen. sarrak : tarafrak. — Kalt. savaşı : cenk. oyuk. ran. sebektegin : sultan Mahmud lakabı dir. tekmil bud. — Ochs. — Übelriechen. Versammlung. cenk-u cidal. — Jemandem ein Geschenk überreichen. — Krieg. şikyar kuşları. — Vollständige Gesundheit. furuht. sebzi : havuc. — Die Ernte mit den Füssen auseinander werfend dem Winde überlassen. moğul lisanınca sübük oğurlu demek dir. savçı : mersul. Reifen.sarı çığnak : Türkistanda Aral denizde bir körfez ismi dir. das ganze Bein. — Gelb. Höhlung. satan : bacak. mudahele etmek. sıra. | satığcı : dellal. scherzen. rahat. — Kampf. saurman : paye ile harmani alt üst edup rüzgyara aldırmak. — Rübe. savğun : atı yükden halas edüp dinlendirmek tebrid etmek. sarımtol : sarıya mail. ırmağan. sarice : başı bozuk asker. — Kämpfen. — Rad. devab hastaliyi. sarık ağrık : sarılik. mabeynci. hareket olmak. sich bewegen. — Mahmud's Beiname. şaka ve latife eylemek. Kampf. satu : furuht. savuğ : soğuk. zirihpuş. satıc : sınf. — Vermittler. savut : zirih. sebircek : serçe kuşu. — Verkauft. öküz. satğun : satun. gelblich. sarığ boğa : sarı manda. sataşmak : çataşmak. türkischer Stammname. savas : sipaş. birine sığırcık ve birine çaylak derler. Krieg. — Spalte. ol tarafce. tat dahi derler. muharebe. sazkab : makara. — Baschi bozuk. | savumak : üşümek. — Ein in Turkestan ansässiger Stamm. duçar ve tesadüf olmak. — Frieren. Jagdvogel. arar. sarığ kuş : çuğdun bir nevi dir. — Sperling. sararmak. mogulisch 'sübük': glücklich. — Nach einer Seite geneigt. — Geschenk. — Panzer. muharebe. satığ : satı. usfur. savğat : hediye. görücü. nach dorthin. — Abtheilung. Dach. Reihe. — Das Pferd von der Last befreiend durch ausruhen lassen abkühlen. halka. saz : sağ selamet. dizi. — Zusammengeknäult. — Schenkel. savaşmak : sai ve cehd etmek. — Name einer Bucht am Aralsee. sich abmühen. | sasığmak : kokumak. saun : dâvet. — Stinkendes. — Sich anstrengen. . sarığ : sarı. — Ein schmalspitziger Pfeil. sart : türkistanda mütevattin olan aşaire denilir-ki aslı tacik ve farsi dir. — Lob. savu : şikat. | savut bozan : bir nevi ucu dar ve sivri ok ismi dir. — Uhuart. streiten. savsamak : sarkmak. baykuş. sarkan : sarmaşık. sarı kovan : dağ sürüsü. verdorbenes Wasser. — Verkauft. türkmen kabilesinin bir sınfı dir. simsar. — Eine Vogelart. — Ins gelbliche spielend. Verkäufer. — Gelbsucht. satım. savurğamak : birisine bir hediye takdim etmek. sarsac : bir nevi kuş dir. Bergcypresse. uğraşmak. — Scheuer. — Herabhängen. sasığ : kokumuş. — Gesandter. sarpun : kiter odası. tirek. mağara. sakf. — Verkauf. Ruhe. dam. cemiyet. tegayyür eden su. — Einladung. — Gebirgsheerde. delik. Lastthier-Krankheit. satıcı. bir yana temayül etmiş. savaşmak : mukabele. ilaf-hane. sarırak.

bir kuş dir. sendelenk : sende.) : geyik. sevakil : bir nevi meyve dir. sih : amik olmayan. seliğ : rüzgyarlı. tabya. siyağlamak : sayıklamak. serseri. — Geflochtene Peitsche (Korbatsch). baş ayağ libas. sancmak. hürkmek. im Traume irre reden. serçek : hikaye. — Landstreicher. — Betäubt sein. — Einfaltig. vücud. Burg. beşinci yıldız. Vogelname. — Ehrenkleid. şaşkınlık. elendlich. kala. — Köcher. — Handzeichen des Fürsten Z. destan. semsek : sümsük. sendulac : bir ilac ismi. turna. gözgü. serav (seray) : büyük hane ve havali. durchstechen. — Glas. sencer sokmak. — Turban. sidem : musaykal. sekit : mirrih sitaresi. bişaret. miskin. Skorpion. sıçğan : sıçan. fare. — Maus. siğğu : sığacak şey. şeffaf. sersan : serasime. uykuda saçma sapan söylemek. — Lanze. bidar. geçid veren kumlu su. dülbend. siyak : gezgin. sandiges Wasser. sele : sarık. — Reisend. Name eines Helden. — Körper. dünn. çanak. serkek : uyanık. — Dutzen. senker : sencer. sekandur : zühl. gute Nachricht. kab. siçek : sıçan ve serçenin adları. sarsılmak. sıkık (sıkak Z. beyhude. — Mästen. — Spiegel. Karavanenseray. harba. — Einfältigkeit. siğince : küçük hisar. ahu. atlamak. senenik : çıyan. bir pehlivan adı dir. — Erschreckend aufwachen. bit hanesi. serkut : geceden kalmış tâm. senin : mızrak. | sıçğan yılı : sal-i türkan dairesinin birincisi dir. semizmek : semirmek. serağuc : sorguç. bir kuş ismi. kavuk. sencer : istihkyam. — Versammlung. — Feine Schrift. serupa : hilât. fürchtend. kyase. siper. — Nisse. tersnak. tirkeş. — Windig. Schale. Berathung. ırmağan. seyar. yol. akreb. Brautkleid. — Planet Saturn. der fünfte Stern. | senkerlemek : bir mahalı mustahkim etmek. kyarvansaray. — Behalter. masal. fortunalı. siğel : garet. rother Siegellack. Andenken. Ratte. Kranich. — Erzählung. — Wach. siğin : geyikden büyük bir nevi. — Einen Ort befestigen. yadigyar. serke : kehle yumurtası. sernak : kamçı başı. sıçancil : ayne. meşveret. görümlük. — Faseln.. Märchen. — Etwas grössere Eidechsenart. Plünderung. senne : beden. Schild. sendelemek : sersem olmak. stürmisch.sehne : sersem. — Federbusch. — Seichtes. sevğat : ihsan. serseri. serak : okdan. — Eidechse. zusammengepresst. — Festigung. — Festigung. — Einfall. — Gazelle. — Erster Tag des türkischen Jahres. — Planet Mars. — Arzneiname. kırbac. siğnaki : ince yazı. sıkışmış. mücde. kadeh. tesmin etmek. tabya kılmak. sekmek : sıçramak. herumwandernd. seskenmek : uykudan sıçrayup uyanmak. Weg. zarf. yağma. — Sperlingname. — Grosse Umgebung. — Geschenk. — Geglättet. kırmızı mum. serde : meclis. siğrak : piyale. serağ (surağ) : surağ. — Springen. — Kleine Festung. — Eine Fruchtart. ördek gibi papağan. . — Gestrige Speise.

Gebirg: enger Platz. sikrimek : uykudan sıçrayup kalkmak. derd. siksan : seksen. Eindringen des Regens in die Erde. darlık. Prinz. — Geld mit verwischter Schrift. silkü : saf. atlamak. vücudu kuvvetlenmek. bozuk. boyun askısı. — Gleiten. | sikiz : sekiz. ohne Eile. damar. temiz. — Zerbrochen. — Verdorben sein. den Körper stärken. müterris. — Vernichtet. sıktamak : sıkınmak. Königssohn. sindi : makas. sinkek : böcek. sin ağlık : tecrübeli. | siliğ akça : yazısı mahv olmuş para. — Holzasche. sikin : yavaş. bozulmak. — Jüngere Schwester. — Hohler Weg. yağmur toprağa geçmek. hell. arkasına düşmek. sipa : memur-i tabia. basık. — Langsam. — Erprobt. teharet ve abdest olmak. — Masten. — Verdorben. sıkılçım : sıkındı. sinuk : kırık. sinkramak : elem ile aheste ağlamak. — Achtzig. — Halsband. — Sammeln. sipalmak : kaymak. — Du. sinkil : küçük hemşire. treiben. sipau : mulayemet. tecrübe etmek. — Fett. aydın. — Prüfung. sınmak : kırılmak. — Weichheit. — Bewegen. Liebkosung. das Verstecken des Vogelkopfes unter die Flügel. su kenarlarında nabit olur. — Aus dem Schlafe aufspringen. — Ein grosser Karabiner. beyzade. mezar. — Springen. . mücerreb. sinek. — Pferde rennen lassen. sinkmak : kırılmak. — Gletscherort. — Am Bachesrande wachsendes Gras. Schmerz. mihrebanlik göstermek. sığamaklık. — Acht. — Bitterlich weinen. mahv. — Verwirrung. — Verdorben werden. yağlı. verfolgen. sipalamak : mihrebanlık etmek. silti : karabarak nam ağacın külü. iztirab. silmin : bir nevi giyah ismi dir. — Von reiner Abstammung. asker-i sipahi. sinkir : sinir. sinkirlamak : cenkde atların bacağını kesüp telef etmek. şehzade. — Ader. sıkırmak : atı koşdurmak. sıklık : orman. sürçmek. schmeicheln. balkan. Büchse. usul ile. düzlenmiş. acelesiz. — In den Graben gehen. — Wald. sipaşkan : bir nevi büyük karabine tüfengi dir. kırmak. — Rein. sincamak : toplamak. ohşayış. silamak : izzet ve riayet etmek. versuchen. Fliege. — Zerstückeln. — Vor Schmerz leiseweinen. siliğ : silik. sanamak. parçalamak. Kavallerist. siksenmek : sıçramak. sikirtme : geçid gibi dar mahal. sinkmek : çukura gitmek. simiz : şişman. bozulmak. Grab. elem ile ağlamak. verderben. kuşlar başlarını kanadları altına gizlemek. erfahren. siltemek : hareket etmek. ohşamak. — Liebkosen. straucheln. rein werden. | simizmek : semirmek. — Schanzenaufseher. kımıldatmak. — Käfer.sikil : soy nesli pak olan. sürmek. sinamak : imtihan. — Scheere. — Ehre bezeigen. sinukturmak : bozulmak. sipancak : muz mevki. banuzade. sin : sen. siniğ : kırık. silincek (silkincek) : gerdanlık. — Im Kriege den Pferden die Füsse abhauend vernichten. kubur.

— Heftig aus dem Schlafe erwachen. sert. sirğan : minare. muhabbet. — Eine Art Oberkleid. — Gleiten. sipmek : perişan etmek. dost. — Benachrichtiger. — Leder. — Schnell. — Schmerz. intişar. ima etmek. teber. Brunnen. sirku : hastalık. Kummer. duhan ve afiun gibi şeyler içmek. sirkek : uykusuzluk. — Liebe. sird : çabuk. sivinci : mücdeci. — Rutschbahn. sipkel : serpinti. sivük : sevilmiş. yavaşce sürtünür gibi savuşmak. keder. — Kühl. fanos. dağıtmak. kapmak. — Spitzen. schmal. — Augenlied. — Leuchtthurm. bir işden kurtulup çıkmak. ıslık. kuyu. — In der mogulischen Sprache in der Bedeutung von Eile. — Schlüpfrige Stelle. gravieren. fener. — Schlürfend trinken. stark. sirmek : almak. sizildamak : teşekki etmek. sızmak : nakş ve hak etmek. siramak : ötmek. Axt. rutschig. — Tropfend fliessendes Wasser. nağma etmek. Liebe. langsam sich fortstehlen. — Geliebter Freund. boy uzamak. sipkarmak : süzerek içmek. — Brustwarze. Kummer. — Glas. — Krankheit. traş etmek. sivgüm : sevdiyim. sipurğa : düdük. — Liebhaber. sirik : sık. derd. — sırıkmak : kaçmak. Zeichen. sirek : arkadaş. açık. sıpkın : balık şeydi içün mustâmel bir nevi pence dir. abkine. Pfiff. sümdürük içmek. — Gleiten. siriğ : bir nevi dikiş dir. yoldaş. — Schlaflosigkeit. ausdehnen. sizgi : elem. keder. — Verbreitung. dilim dilim deri. Schichtenartiges Leder. fest. gravieren. muhbir. — Zerstreut werden. | sirmelmek : kapılmak. sirmak : kaymak. sirim : çerm. kayır yer. dar. sivgelük : sevgili. sivgüci : sevici. alamet. singen. siskenmek : dehşet ile uykudan sıçrayup kalkmak. | sipilmek : dökülüp saçılmak. — Eine Sache leswerden. . aşk. — Wegnehmen. — Eine Nähart.sipka : çıbuk. saçmak. zerstreuen. sirak : moğul lisanınca musarât ve tacik demek dir. teganni etmek. — Zeichnen. — Tabak und opiumähnliches Zeug rauchen. sirimak : uyulğamak. sırık : sırılmış ince ağac. — Sich beklagen. katı. derd. bulağ. buzlu yer. — Laufen. — Nähen. sizkek : göz perdesi. sirçe : şişe. sirtak : bir nevi palto dir. — Malen. — Singen. balta. sim : pınar. — Gefährte. sirilmak : kaymak. entfliehen. sivürmek : silüp sivri etmek. sivük : memenin ucu. sirincak : kayır yer. sirin : salkın. — Quelle. yar. — Verwirren. sirğak : sirincan. sipki : ifşa. muhibb. — Pfeife. — Geliebt. sizindu : katra katra akan su. âşik. — Splitter. hafif soğuk. — Eng. sizğurmak : nakş etmek. Geliebte. muhabbet. savuşmak. offen. irtişaş. — Zum Fischfang gebräuchliches Hakengeräth.

suari. soğalamak : harba ucu ile birisini sançmak. solunğan : sadr illeti. kızartma. — Jemanden mit der Lanzenspitze stechen. — Filtrirapparat. sokman : büyük yol çizmesi. überreichen. dörtmek. | sonkgı : sonu. schwach. soğ : dam. solumak : solmak. hakaret. — Krank. derisi alınmış. — Grosse Reisestiefel. — Brustkrankheit. — Ausruhend athmen. katık. ezilmiş. — Linke Hand. das Thier zum Opfer mästen. Kummer. külbastı. su başı : Türkistanda bir rütbe dir. sudak : Sihun nehrinde bulunur bir nevi balık dir. — Jemandem widmen. sögdemiş : istirahat içün teneffüs etmek. sokmak (sokmağ) : büyük yollarda münşaib olan dar yol. Kälte. sakat. sözen : sözülen nesne. Stock. tamakyar. soğak dahi derler. | sonkra : sonra. serma. zaif. — Enthülste Hirse. derd. — Knochen. sop : süpürge. — Bis zu Ende. sokranmak : mırıldanmak. kefgir. deynek. galize. — Zerkaut. — Besen. — Ein im Sihun Flusse lebender Fisch. ev örtüsü. tekellüm etmek. — Ende. sözlemek : söylemek. sokar barçuğu : suyun yüzüne bir taş atdıkda hasil olan müdevver dalga. sözci : söz ehli. kelten keles soyulğan. bir nevi un helvası.sizmek : teferrüs etmek. bir ilac ismi dir. — Böser Blick. — Leicht. linkisch. . Reiter. harba. — Wellenringe im Wasser. — Rangstufe in Turkestan. Dolmetsch. sonkol : sol dest. — Ein vom Hauptwege abzweigender schmaler Nebenweg. geizig. — Lanze. sok : bed nazar. — Perle. — Dach. — Murren. — Opferlamm. dayak. sık sık nefes almak. söyüş : at kemiklerden kaynayup soyulmuş. sobay : hafif. gam. — Durchseiht. sözgüç : sözücü alet. | soruğ günü : ruz-i sual. Schmähung. zwischen den Lippen sprechen. eine süsse Mehl-helva. tercuman. Rostbraten. rasch athmen. — Ein mit dem Rücktransport der Flüchtlinge betrauter Mann. — Derbheit. soğun : bir nevi dağ öküzü. — FleischFricassée. tılmac. söngü : mızrak. soğulcan : solcan. kış. sökel : hasta. zebh içün hayvanatı semirtmek. — Frage. söyünc : zecr. — Nach. dudak altından yavaş yavaş söylenmek. — Sprechen. sözaul : firarileri taburuna ve fırkasına irca etmek üzere memur olan şahs. — Übersetzer. solakay : ağızdan akan su. sokum : zebh olunan kurban. — Verblühen. riza olmak. — Seine Enden. sokun : ciylenilmiş. hiss etmek. — Meinen. sonmak : arz-i takdim etmek. sögdenis : kahve altı. soğlı : şiş kebabi. söngek : kemik. Winter. sobsun : inci. Z. wahrnehmen. | sözük : süzülmüş. sopa. — Ein durchseihtes Ding. — Ein Arzneiname. — Speichel. Stab. Schmuck. soruğ : sorak. — Spiessbraten. gevher. — Damhirsch. Ruhe. — Von hoher Gestalt. gözü aç. | sonkuca : sonuna kadar. — Frühstück. kuşluk. soba : yüksek boylu. sok : postu alınmış erzen. solak. sonk : son. — Das Jüngste-Gericht. asayiş. durch Steinwürfe verursacht. sual. miknese. takdir.

Dienervolk. auseinandernehmen. surkut : curanın dibinde kalan şey. def etmek. — Eimer. südremek : sürmek. | suyurğal : ihsan. sukızı : suluk. nem olmak. dünn. suyğun : geyik. suye : kapu sürgüsü. rugen. haber. — Im Wasser gekochtes Fleisch. Suppe kochen. Schöpflöffel. — Fett. suvat : suyun mehazi. — Thorriegel. tatlı. — Sehr kurz sein. nişane. — Trocken. ince. | suyamak : yan üzere dayamak. surağ : sual. — Scheiden. suğarmakdan gelme. — Fleisch im Wasser kochen. sukayar : iki ırmakın çatalı. suğur : kova. süklün : sülyün. — Wasser trinken. suramak : sual ve tahkik etmek. — Ausfragen. hediye. suğurmak : cida etmek. revnaklı. erstaunt. — Bodensatz. sübük : iz. gözü patlamış. — Begleitung. suyu çekilmiş olan yer. Fuss. — Eine grosse Gazellenart. süss. suyanmak : yasdanmak. su içmek. sürme. — Stark säugen. — Ermüden. — Treiben verlängern. kör. sürme. — Frage Nachricht. eraziye su vermek. kınından çıkarmak. glänzend. — Schmackhaft. | sübülemek : iz ve nişane brakmak. blind. susun : ayran. Schweigen. . — Feucht sein. — Geschenk. hatir sormak. Saure Milch. suyurğamak : ihsan. süçük : leziz. turna. Kenntniss. Brühe. suyal : bir nevi kilid. untersuchen. sutari : kaburga. yahnı. — Schenken. soygun. yaban tavuğu. suyuk : dar. suvurmak : kuvvetle emmek. vertreiben. sukkur : büyük dibek. süklemek : eti suya kaynamak. suvarmak : su içirmek. — Spur. — Sich auf die Seite stützen. sukur : kuru. bewässern. suran : cemiyet ve kalabalık içinde leşker teferrüdü. sulamak. sustaymak : yorgun olmak. — Eine Entenart. aus der Scheide ziehen. temdid etmek. | sükleme : suya pişmiş olan et. sura : ırmağan. susunmak : sulanmak. — Eine Art Schloss. — Fasan. suvuk : revnaklı. yan üzere dayanmak. susak (süsak) : tişne. teskin olmak. — Sich stützen. pınar. sukağ : bir nevi büyük geyik. mutehaffir. fliessend. Riegel. muayene. bahşiş. Spassmacher. — Begiessen. — Schön. pehlu kemikleri. — Zusammenfluss zweier Flüsse. süyağı : siyah yağ. — Wasserquelle. suğarmak : suvarmak. — Gazelle. — Spur oder Zeichen lassen. | suğaşmak : su yere batup topraklar doymak. — Molken. — Tränken. — Rippen. suhremiş : pek kısa olmak. bir şeyi diger bir şeyin içinden çıkartmak. mashara. sebeb bulmak. Untersuchung. alamet. — Das nass Werden der Erde durch Einsickern des Wassers. sulu : güzel. uşak takımı. — Schmal. süder : mâyet halkı. malumat. akar. Zeichen. şuluk. sözücü alet. çemçe. — Durstig. Trunk. beruhigt werden. — Grosser Mörser.suğalmak : yaslı kesb etmek. çorba pişirmek. Vorwand suchen. susim : mutehayyir. bahane aramaklık. sükyut. — Erstaunt. yutum. bahşiş vermek. ab-i doğ. sukur : bir nevi ördek ismi dir. — Glänzend. — Ausmusterung zum Soldatenstande. — Geschenk. — Vorgehen. entwässerte Stelle. şakacı. ayak. havun.

nemmamlık. — Eine mit der Beobachtung der Heeresbewegung betraute Abtheilung. şrak şrak vurmak. samur. şayak : çoha ve sair nesnelerin mensucu. — Besen. Bedenken. Ş şafşul : yaraşıksız elbise. — Geier. şak şak : esvatdan dir. şay : gina sahibi. mızrak. ağac oklava. şaldır şaldır : su bâlâdan nuzul ederken hasil olan ses. Speichelauswurf. şağla : ıslık. sieden. Spott. içi boş ve kavuk olmayan. buri. tükürük. şağıldak : koyunun dunbesinde-ki kuyruk. ağızdan çıkan ses. Nachtigallgesang. — Aufschieben. postu alımamış erz. — Fuchs. imhal etmek. eyi havadis. hükümdar. sün : erkek ördek. — Erdcultur. yerlerde yatmak. | süküçek : avda kullanmak üzere ucları sivri ve uzun doğru okları. — Verläumden. vekalet. — Milchgebend. şalğurt : hem suda ve hem karada yaşayan hayvanat. — Rotz.süksük : bir nevi odun. sürçe : tecessüs. müzdeci. süpürgü : süpürge. — Eine Holzart. solmuş. süpü : tilki. — Regnen. — Gute Nachricht. — Ein walzenartiger dünn spitziger Pfeil als Jagdgeräth. — Enterich. Stuterei. ziyade. Wolf. — Auf der Erde liegen. sünğar : sunkur. kavi. Eichkätzchen. kaymak. Kampfgeschrei. — Ausgleiten. şaldırma. mükemmel. toğan. — Jagdfalke. sülpük : füsürde. — Ausrufung. muharebe esnasında çekilen feryad. sürçmek : zele etmek. verrückt. sükü : küçük harba. Fürst. kelami ve aklı saçma ve perişan olan adam. hohl. Zobel. — Schlüpferige Stelle. Feuchtigkeit. şakırdamak : yağmur yağmak. sürük : sürü. sürkeül : leşkerin ukbunu gözetmeye memur olan bölük. — Statthalterei. bülbül hoş elhan etmek. sürgün ilacı. — Unnützes Kleidungsstück. — Die im Wasser. vergebens. tereddüd. sual. sülkün : yabani tavuk. — Türkischer Stamm. Frage. — Heerde. şali : kabuklu pirinc. mukaşşer olmayan pirinc. 'şakir şakir' klingen. sürmişi : hars etmeklik. bütün. şarıldı. hayırlı iş. — Austreibung. şağıçımak : bir kimesneyi zem-i kadh etmek. — Aus einem Stück. — Unnütz. verwelkt. sincab. sürtürme : ihrac. — Schafsschweif. — Überaus. hediv. semaver. şağdarlık : kaymakamlık. — Besitzer des Vermögens. sürkemek : sürüklemek. . — Untersuchung. sümkürük : sümük. mashara. — Stoffgewebe. wie auf dem Trockenen lebenden Thiere. — Ungehülster Reis. sümü : faydesiz. süpçin : hoş haber. rutub. şakir şakir ses etmek. | sürkenmek : sürüklenmek. sulu kazan. divane. der vom Munde kommende Laut. şaka : aşuri. şağırdak : su sesine benzer gürültü. — Welk. hergele. ibrik kaynamak. | sürçek : kayılacak mahal. nafile. güçüken. — Kleine Lanze. susar : sansar. — Pfiff. sütkelegen : sütleyen. süldüz : tevaif-i etrakdan bir aşiret ismi dir. — Wassergetöse. — Fasan. vollkommen. schwachsinniger Mensch. — Der Schall des von oben kommenden Wassers. süm : yek pare. süt veren.

şapat : tokat. şavkele : kırgız kadınlarının baş örtüsü. ehrlos. hergele. çatırdı. şamyan : hayme. — Aus dem Munde sickerndes Wasser. — Mit List von Jemandem etwas herauslocken. şebik : leke. Vorhang. dilik dilik. şeran : tez. şemal : rüzgyar. — Ahle. bir nevi siyah üzüm. Art schwarzer Trauben. şapir-şupur : mühmilatdan dir. mındarlık. Schleiertuch. — Kampf. — Fleck. şatun Z. şikyar etmek. şibak : ufak tefek. unverschämt. hava. çabuk. — Wolle. yağlı. muharebe. — Zwitterwort. şiğaul : teşrifatci. şelel : desise ve edebsizlik ile birisinden bir şeyi koparmak. şete : urmak. — Zänkisch. şartlamak : su akarken çağlamak. şilan : selatin ve umera sofrası. bir birile öpüşmek. ârsız kimesne. geschwätzig. çadır. Luft. şanğur : zil ve nâra avazı. su çok seslenmek. Blatt. — Verzierung. çarşab. — Stossen. şilirğamak : avlamak. eilig. — Ohrfeige. kaldırmak. namussuz. — Harz. bir nevi kumaş.şaltmak : tezyin. şeberğan : meşhur bir belede ismi dir. ziyafet vermek. entsenden. şekancin : kadınların baş örtüsü. sille. — Tisch des Grosshern. . usandırıcı. kırlı. herzegu. hatab yanarken çıkan avaz ve şakırdı. şib : yapağı. düdük.) : nerdüban. Zweig. göndermek. — Oberhaupt der Fleischhauer. şapırdamak : acele tâm ekl ederken ağız ve dudakdan şab şab çıkan ses. — Kopfbedeckung der Frauen. şilim : samağ. şellaki : lafzen. gougacı. dal. Vorbereitungen zum Winter. Zelt. Geräusch. şılkın : aklı az. | şapırdı : acele yerken ve ezerken dudaklardan sadr olan âvâz. hayvanın arka ayağile urması. mit Gefühl küssen. pencere. ebniyeyi örtmek içün mustâmel dir. şidurğu : bir nevi ney dir. şelayin : mashara. göz. — Jagen. schmutzig. şankurak : doyak. görültü. — Wind. — Zelt. Pfeife. den Soldaten Gastmahl geben. çadır. — Schnell. Wirth: Würde in Turkestan. — Das Knistern des brennenden Holzes. Schmutz. kendir. şavhum : gulgule. Fenster. — Von kurzem Verstande. şibke : dirfeş. — Geschwätzig. şatur (şatı. şarke : esvatdan dir. tertib. asakere tâm. şil : usul. — Wahrend des schnellen Essens hörbarer lauter Klang. tepmek. zum Bedecken der Gebäude gebräuchlich. mihmandar: türkistanda bir rütbe ismi dir. — Flötenart. — Art und Weise. perde. — Kleinigkeit. Klang. irsal. Stoffart. Ordnung. ağac sürkünü. şilamak : sevk etmek. — Die Kopfbedeckung der kirgisischen Frauen. Hanf. doynak sesi. ein aus den Bäumen fliessender Harz. pislik. — Name einer berühmten Stadt. — Lärm. ağacdan çıkan tutkal. — Das laute Kauen. bürüncük. şilki : ağızdan tereşşüh eden su. çatı. yaprak. kış tedarikini görmek. hareket. Dach.. — Huf Z. — Zeremonienmeister. Hütte. — Hoboëklang. das Stampfen mit dem hinteren Fusse. sürna sesi. ziyadesile ve vecd ile öpmek. şilapcı : kasablar kethudası. fışkırmak. — Senden. sich küssen. Krieg. fleckig. — Leiter. şebahum : leşker şeb-elman vuruşu. seda. Stimme. — Das Rauschen oder Plätschern des fliessenden Wassers.

hafife ses. Vergnügen. şivran : bir nevi şeftali ismi dir. rugen. — Salpeter.şıltık : çamurlu olan mahal. anschwellen. Sumpfplatz. ika yaşında kuzu. saz kullayıcı. şulay : edat dir. — Jagd. cünbüş. mimenet. Helle. eine grosse Schaafart. sapanla sürülmüş tarla. şuri : şur. bir işi cid eylemek. şişek : şişkin. — Soso. şişüğ : şişkinlik. — Stück. kahraman. — Bis nun. kolları sığamak. — Umsturz. bu zemana kadar. aufgeackertes Feld. bugün dahi demek. | şırlağancı : usar. bohren. batak. — Dünne Stimme. derartig. mundak. . moğullar hakimlere bu unvani itlak ederler. Öhl. Grasname. auf salzigem Boden wachsender Baum und Gehölz. der Wasserstimme ähnlich. şükün : fal hayr. şirğa : av. — Eine Pfirsichart. — Grosser Eisennagel. — Munter. kouga. — Salziger Platz.und Beuteantheil. | şulay bulay : öte beri. — Eine Art Jagdfalke. şumur : çırağ. şunğaca : şol vakta deyin. Glück. sich über etwas ereifern. weisser Kaftan. örmek. avda tutulan hayvanat. — Ledermütze. Stammname. bus. — Muthig. Reif. şuran : karışıklık. Sperber. şamata. zweijähriges Lamm. kabarcık. — Grade. suğurmak. spalten. şiriş : çiriş. — So. — Jagd. şundak : söylece. kırav. kalpak. şukun : ses. şudurğu : bir nevi düdük ismi dir. — Dicke. — Dies und das. şulakay : ağızdan akan su. — Stimme. — Graben. şit : yayın bir esbabi dir. sefa. Kuss. — Kochen. Kalpak. Jagdbeute. şırtıldamak : şırıldamak. öyle böyle. Geschwulst. soso. insan ve hayvanatın belinden yokurı tarafı. Aufruhr. laçin. yalan iddia. ışık. şük : doğru. şıralğa : sayd ve mal ganimetden isabet eden hisse. Lärm. yelim. fasl. heute. — Salziger Boden. bir gyah ismi dir. durchspiessen. Vaterland. | şurtak : tuzlu mahal. telaş. verem. şimalmak : çemrenmek. bu gibi. şüdkar : peri kazmak. Streit. — Säugen. — Name einer Pfeifenart. balaban. sancmak. bir nevi büyük koyun. Aufenthalt. — Dick sein. lamba. böylece. den Ärmel aufschürzen. şırlağan : susam yağı. şinik : kitâ. Obertheil des Menschen und des Thieres. beyaz kaftan. şişe saplayup dizmek. tapfer. — Ort. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. falscher Anspruch. — Öhlverkäufer. semiz olmak. tevaifi türkmeniyeden bir kabile namı dır. şışmek : şişman olmak. die Mogulen geben ihren Richtern diesen Titel. şişman. — Kleisterart. — Licht. | şinlik : şadmanlık. su sesi gibi. zevk. şışlamak : şişe saplamak. kabarmak. aufrichtig. gürültü. Theil. yarmak. şiş : büyük demirden iyne mıh. Unterhaltung. Harz. çiy. şırdağ : bir nevi libas. şunkar : şungar. sadik olan. şipal : bahadur. şimizmak : kaynamak. — Sesamöhl. — Bogenzugehör. inkilab. şiram : makam. — Fröhlichkeit. Lampe. bir nevi şura zarde husula gelen ağac ve odun. şima : emmek. şudrun : şebnem. dick. — Kothiger Platz. — Sich aufschürzen. aydın. şöyle böyle. — Kleiderart. — Durchstechen. — Angeschwollen. şipürme : koz derisinden dikilmiş külah. — Thau. vatan. andak mundak. meskyen. zevk. güherçile. kandil. şur : tuzlu yer. şin : şadi. dick. — Gutes Vorzeichen.

— Schlagen. — Rutschplatz. — Stützen. tağar (tığar) : tekne. — Behälter. — Schirmhälter. — Sauer. Behälter. Umschlag. teyze. validenin biraderi. kese. tağayza : teyze. yılgın. — Soldatentruppe. wässeriger und eisbedeckter Platz. Muttersbruder. kab. taka : kullab. tak : bir nevi ağac ismi dir. unreines Thier. perestiş. tağay : dayı. Grösse. validenin biraderi. und die türkisch sprechenden 'tat' genannt. — Haken. tabin : bir bölük asker. uluglug. tahil : mezruat. türş. tacik : yabancı. — Ausgleitender. çamurdan büyük zarf. — Gleiten. stolz sein. Beutel. at nalı. Spazierplatz. — Name eines der Anführer des Helaku Khan. tackin : kibir. T tab : perestiş. eisbedeckter Platz. türkistanda bir rütbe ismi dir. Stock ergreifen. | takovcı : nalbend. ekmeye kabul erazi. — Onkel. — Jemanden befriedigen. — Stolz. — Deckel. Stallmeister. çatr. ve türki tekellüm edenlere 'tat' tâbir edenler. Tabak. Pilgerfahrt. seyis. vurmak. tekebbür etmek. prügeln. — Trog. — Meister. kräftigen. — Anbetung. — Anbetung. mirahor. | takarmak : kokmayarak ekşimek. zarf. kızak ile kayıcı. seyrilecek yer. tağaca : Helaku han umerasinden birisinin ismi dir. — Hufeisen. Tante. tayğan : hun-rize köpek. — Bluthund. tacanmak : kendini beyenmek. — Schlittschuhläufer. asiya-i vustada farsi tekellüm edenlere tacik. tayğur : çok kayıcı. azimet. — Zweijähriges Kameel. in Mittelasien werden die persisch sprechend 'tacik'. taycak : kayacak yer. — Ohne Geruch säuern. Götzenanbetung. tayığ : kayar mahal. taktuk : gilaf. zahire. zarf. yükü denk denk etmek. eine Last in Gleichgewicht erhalten. tayış : hoca. kın. zum Ackerbau geeigneter Boden. — Fremd. Zelt. Tamariskenbaum. Würdenamen in Turkestan. taylak : iki yaşında-ki deve. Oberer Theil grosser Gebäude. zarf. hem. — Sonnenschirm. taygak yer. mirza. necis hayvan. tayamak : yasdamak. asa tutmak. takel : birisine iltifat ederek kani etmek. dubulğa ağacı. kuvvet vermek. Muttersbruder. wieder. — Onkel. tağayı. tayancak : arka vermek. takav (taka) : nal. — Hufschmied. — Sich stützen. validenin kızkardaşı. tabulğa : tabulğa. Schreiber. trocken. — Ackerfeld. — Scheide. sıvışık yer. kyatib. yine. wässeriger Platz.şükür : şemsiye. tayağlamak : dayak atmak. solu yer. | şükürci : şemsiyedar. çengel. tahtuk : gilaf. tabuğ : ibadet. . takar : ekşi. tağar : kab. — Baumname. tayımğur : kaymayıcı. bozlu mevki. kuru. tağa.und TömbekiBehälter. taymak : kaymak. — Tamariske. tütün ve tömbeki tavlası. — Tante. — Sich gerne haben. takı : dahi. tapu. — Rutschplatz. tağa : dayı. büyük binâların balası. ziyaret. — Auch. sargı. — Rutschiger. tayğac : kayacak sulu ve buzlu mahal.

şafak. talğak (talğa) : mevc. Freund. — Boden. çapmak. — Morgens. damla. — Viel. — Erkannt. der kommende Tag. Gegentheil. tamcı taşı : katra. auf dem gehend man klappert. — Krank sein. gelecek gün. tal : çıplak. talkıç (talıcı. Zweig. erte. düz. endaze. tankıldu : inkyar etdi. talaz : koyan. dost. ot bitmez ve taşsız bir mevki. — Kehle. vergi akçesi. tamahsa : bir nevi çivi. tulu. tamşımak : damla damla su içmek. talak : tihal. bina örtüsü. talabımak : istek etmek. Kehle. — Morgen. — Kleiner Strick. grüner Platz. . — Etwas wünschen. tammak : tamlamak. talıkmak : hasta olmak. su içün çobanların muracât edecek mekyan. bilinmiş. linde. — Gaumen. tala : yağma. tala : talaş. — Wirbelwind. verlangen. — Plündern. — Tropfen. — Er leugnete. erkannt. — Eine Jagdvogelart. tamuğ : cehennem. — Tropfenweise trinken. kıbırdanmak. gekannt. uzak. angreifen. kamış ve başka bunun gibi şeylerden kırılup ayrılan parça. şah.und rohrähnlicher Splitter. tan (tank) : şübhe. tamak (tamağ) : boğaz. — Taucher. er verdrehte. — Beute. iztirab. tanğu : münker. trocken. tam : dam. tamışmak : damlamak. nachdenken. mechul ve bilmedik kimesne. kuru. — Weich machen. tank : sahar. talka : bir nevi şikyar kuşu-dur. damla. boğaz. talğan : yumuşak. talğum : girdab. Elle. | talğan etmek : yumuşak etmek.und Holzader. — Der morgige Tag. talğamak : tefrik etmek. mismar. talay : çok. — Stein. Dachdecke. Unbekannter. Gesehener. entfernt.und grasloser Platz. — Eile. — Tropfen. — Dämmern. — Milz. kalpak. — Unterscheiden. tanımış. talamak : talan etmek. damlatmak. yeşillik. | tanklağı gün : yarınki gün. düşünmek. hayretde kalmak. — In Verwunderung bleiben. Menge. tamızmak : katra katra sizdirmek. glatt. külah. | tank kalmak : dona kalmak. tanış : bildik.takır : kati. ahretlik kardaş. — Hölle. çevirdi. mıkdar. tamağ : damağ. aşna. steiniger Platz. tankla : yarın. — Splitter. goltacı. — Zweifel. Fussweg. Verwunderung. damar. — Irre werden. Steuergeld. tanaban : ufak ip. Unruhe. zerkauen. teleb etmek. — Nackt. verbannt. taliğa : şitab. — Gaumen. — Weich. — Bekannt. — Welle. — Plünderung. sürgün. talğıcı) : dalıcı. Tropfen. — Tropfen. vurmak. hulkum. | tank atmak : sabah olmak. Wasserplatz der Hirten. tamur : taşın ve ağacın yol yol ayrısı. hilaf. çiynetmek. gezerken takırdı eden mahl. — Tropfenweise fliessen lassen. Rohr. tanımal : tanımış. stier blicken. katra katra nuzul etmek. talbıtmak : telaşlanmak. mülayim. tröpfeln. — Staunend betrachten. katra. sırt yer. Mütze. — Dämmerung. gam. Abendroth. — Stark. tanklay : ağzın yokarısı. tankırtmak : hayretle bakmak. çarpınmak. tâcüb. — Wirbel. talan : yağma. görülmüş. — Verkannt. mahv olup baka kalmak. stein. köp. Jenseits-Genosse. — Eine Art Nagel. | tanklayın : sabahlayın.

— Auswanderertruppe. — Sehr enge. tarhan : aff-i umumi. tek tek. elem ve kederlik. güç hal ile kale ve divare sûd etmek. tapmak : bulmak. — Vertheilen. tulua kadar beklemek. — Bankert. — Tadel. doğru söylemek. Pappel. kendi memleketinden diyer bir memlekete geçmiş olan kabile. — Tamariske. inlemek. hediye. kavak. — Cypresse. Auftrag geben. Zeichen. taram : pare. kımıldamak. Rattenloch. teng. — Finden. tarığ : darı. — Spur. tapşurmak : teslim etmek. — Hinaufklettern. starr werden. bis zum Morgenaufgang warten. Sorge. Schandbube. — Sich zerstreuen. taplamak : çiynemek. kavak. — Hirse. peristiş etmek. kımıldanmak. — Begegnen. — Mäusenest. — Verwirrt sein. sedaket etmek. tankmak : yol bağlamak. namussuz çocuk. ein Privilegierter. tâcüb etmek. anbeten. — Auswählen. tarcık : behar alefinden devabbin tokluğu. perişan olmak. çift sürücü. | tar tar : dar dar. dem erlaubt ist. Pappel. tapkur : arabalar birbirine zincirle kuşadılup kale şekline girmiş istihkam.tanklamak : şaşmak. — Weggezogen. — Stück. tarhan olan adamdan bir şey alınmaz. ein aus seinem Lande in ein anderes Land ziehender Stamm. tapicimek : hareket etmek. tarımak : paş etmek. — Seufzen. tarankğu : terek ağacı. tap : eser. — Irre werden. ayırmak. ah çekmek. tabur. dona kalmak. sich auf die Festung oder Mauer hinaufwinden. sipariş etmek. taratmak : bilmemek. imtiazlı. dağılmış. emanet vermek. ırmağan. — Sämann. anvertrauen. — Übergabe. tarmatmak : tırmaşmak. — Zerkauen. tarance : piç. bölük. zerstreut. tarayıcı : ekinci. — Sich bewegen. Ackersmann. — Zorn. Verachtung. nale eylemek. tarıkmak : can sıkılmak. nicht kennen. nişan. — Allgemeine Verzeihung. — Götzen anbeten. bölüklemek. muharebede eline düşürdüyü ignami zabt eder ve bila ruhsat huzura gelir. — Binden. tanuklamak : ikrar etmek. hakaret. — Verbreiten. tarğacı : muhacirin guruhu. — Sich ärgern. ezmek. zermalmen. parça. alamet. Geschenk. . tapu : sened. | tarkalmak. tanlamak : tefrik etmek. zerstreuen. tarağay : servi ağacı. Gehorsam. tarğamış : hücret görmüş. darğınlık. Gutes thun. — Urkunde. erzen. tarkamak : dağılmak. verwirrt sein. tarkaşmak : perişan olmak. | tapınmak : puta tapmak. fare deliyi. | tanklatmak : istigrab etmek. — Nicht wissen. tankuklanmak : istigrab etmek. — Eng. tarbak : sıçan yuvası. — In Verlegenheit bringen. — Sich bewegen. sitzend sich verbeugen. denk yapmak. tansuğ : acib. Waarenballen machen. schreien. | tarkatmak : taksim etmek. Sperber. — Wunderbar. — An FrühjahrsFutter sattgegessenes Thier. das Zürnen. tapmak : hareket etmek. taravlik : dargınlık. | tapışmak : buluşmak. sich verwundern. tarlan : büyük bir şikyar kuşu. tar : sık. — Leugnen. — Bestätigen. sich rühren. seced edüp baş eymek. Kriegsbeute zu behalten und ohne Erlaubniss vor dem Herrscher zu erscheinen. tapku : azar. — Eine aus zusammengebundenen Wagen errichtete Wagenburg: Lager. Theil. — Grosser Jagdvogel. kitâ. fahta kuşu. tarçın tartmak : dar içün tartmak. saçmak. tanımamak. — Erstaunen. itât. tanmak : inkyar etmek.

taşıkmak : pek ziyade mecruh olmak. Umgebung. taslak : çıplak. bahadurların başına giydikleri pulatdan sövüt üzre edevati. — Nackt. — Stimme. tasarlanmış. aşkına kadeh tevavül etmek. — Zerstreut. kulan kayışı. kapunun içeri tarafı. Schrittgeräusch. sich innerlich schämen. Wallung. tavuşkan : tauşan. — Äussere Seite. — Krank. . tart-u birt : dağınık. Plandurchdacht. ihrac etmek. etwas zuckern. — Eine Art schlaffer Bogen. tavr : kab ve zarfın etrafi. çarçı. taşmak : tugyan olmak. taski : sille. Berg. tav : hengyam. — Ohrfeige. tavaçı : tellal. tosbağa. — Suchen. tatlamak : aramak. taşkun : tugyan. taşırmak. tartışık : çekişme. haric. çağ. — Überschwemmen. — Weinglas. tatı. cuş-u huruş. tavulka (tavulğan) : toğulğa. tartığ : hediye. tartağin : tarmar. Art Hazardspiel. tertib etmek. — In Gedanken vertieft sein. geräuschvoll gehen. tat : türk hükmine girmiş olan kavmlara denir. kyase. tağ. Aufwallung. springen. tasamak : armak. taçık gibi. tatuğ : tatmak. içerisi yanmak. — Wildhuhn-Art. draussen. ses. — Kröte. innere Thürseite. — Den Überschuss zurückgeben. arık. — Streit. tavuş : seda. — Zeuge. Beweis. | tavuşkan yılı : saliturkan dayresinin dördüncüsü. tokat. çevirmek. taşırğanmak : hayvan tırnağı eşindürüp kenarından sürtmek. taslamak : fuzulu idia etmek. ırmağan. pat pat yürümek. — Stark verwundet sein. muhbir. kumar nevinden bir oyun-ki tasma oyunu derler. — Werfen. hinausführen. şamata. Furche. tausmak : mesrur ve şadman olmak. | tavuşkan uykusu : endişe ve tefekküre dalmak. — Die unter türkische Herrschaft sich begebenden Völker. — Gemischt. — Zeitraum. ans Ende gelangen. ausgiessen. — Platz für Schuhablegen. aus Stahl verfertigter von Helden getragener Helm. auf die Gesundheit das Glas leeren. taşık : taşkın. bir şeye şeker ilave etmek. — Stahl. — Überschwemmt. perişan. — Das vierte Jahr der türkischen Zeitrechnung. tatuk : şahid. Geschmack. ispat. Geräusch. | tavuşkan kurdu : bir nevi vahşi yabani tauk. cuşan. satmak. karışık. — Bach. çevre. dağınık. — Abfallen des Pferdehufes. taştak : bir nevi boş yay ve keman. — Ordnen. taş baka : kaplu bağa.tarnav : cedvel. — Hengst. tatu : sığır at. taşlamak : atmak. Speise. — Geschenk. — Vervollständigen. taş-kurğan : Türkistanda bir şehirin ismi dir. — Rohes Riemen-Leder. — Stadtname in Turkestan. bir şeyin lezzeti. Pferde oder Thiere heilen. taşkarı : taşra tarafı. taşnu : ayak kabları çıkarılacak mahal. Schale. tavşalmak : hasta. — Kosten. tasğirak : şarab kadehi. zaif olmak. taşmak. delil. aktarmak. tavuşmak : etmam ve ekmal. tavlamak : tav getirmek. — Hase. — Sich schämen. Vertheidigung. at ve hayvanata baytarlık eylemek. cesaret ile kiyam etmek. sich abwetzen. sıçramak. schwach sein. dayre. — Überschwemmung. — Heiter sein. tasma : çiy kayış. nihayetine irişmek. — Ausrufer. mudafâ. tay. — Seite des Behälters. tâm. ayak sesi. verkaufen.

tekak : asma ve hiyar ve kabak emsalinin sürdüyü uzun kollar. teke : keçi. — Schamloses Weib. tecen : dağ keçisi. kızıl. — Zum Erschrecken oder zum Bösemachen der Hunde gebräuchlich. laufen. — Sattelseite. | tehaku yılı : sali türkan dayresinin onuncu yılı. dass das eine Ende nach einer Seite herunterhängt. bayır. tekrük : yuvarlak. şitab. — Gürtel. çevirmek. libas. telpek : külah. aufbrausender Mensch. — Getreidespeicher. — Zehntes Jahr der türkischen Zeitrechnung. — Verlegenheit. ada. recht. Schaf. — Ziege. doğru. — Grade. telac : ahu gözlü. Gewebe. çabuk. tamuğ. koşmak. Schneeflocken fall. Türkmenenstamm. Luder. — Rund. dilim. uzunce yapılan kab. telim : kitâ. unter. tekrümek : döndürmek. parça. — Ein um den Frauenkopf gewundener weisser Turban. teb teb : korkutmak içün ve köpekleri kızdırmak içün mustâmel dir. telhak : iztirab etmek. v. Anzug. çocukların çamurdan ettikleri bir nevi lâb dir. telken : çöpden mâmul bir nevi galtek. Wiese. verheeren. türkmen aşireti. deyirmi. Gurkenund Kürbissranken. tebengü : eyerin etrafı ve kenarı. telaş. — Pfeilspitze. tektil : kuşak. roth. tebsirmek : hararetden kurumak. dokundurma.tavuşmış : emanet. kutb yıldızı. taht. ambar zemini. — Vor Hitze trocken sein. — Gebirgsziege. tekşimiş : selatin huzuruna hediye takdim eylemek. — Eisenpflock. garet etmek. — Eile. Anschwellen der Lippen. — Unten. telamak : gasb. tekav : dere suyu. Insel. — Rehäugig. oğlak. — Hügel. — Mütze. — Auftrag. schnell. telgak : bir nevi uruba. Ziegenbock. — Den Sultanen Geschenke überreichen. — Gold. — Theil. temren : ok ucu. tazkel : ebsem. fahişe. iri taneli sık kar. | tecen-cayı : bir memleket ismi. in Hitze kommen. hoch. ateşlenmek. kleiner Berg. — Aus Holz verfertigtes Rad. tekamiş : tacil. arka vermek. tehaku (takuğ) : tavuk. Stück. tebi : tipi. taz : hayasız kadın. ufak dağ. grasiger Wiesenplatz. teme : kilid makamında kapunun arkasına konulan ağac. dikizme. feuchter. Polarstern. deyirmi. Stotterer. kızgın ve şiddetli adam. or. — Zerstörung. yüksek. tekiz : düz.oder Lammfellmütze. — Holzriegel am Stelle des Thürschlosses. Graben. Übergabe. — Zerstören. çayır ve çimenli sulu mahal. den Gürtel so eigenartig binden. tekne : kadınların başlarına sardıkları beyaz sarık. — Rund. tel : tepe. — Drehen. muvakkat brakmak. — Plündern. tez. zeitweilig lassen. teslim. pepe. dudakları kabarmak. längliches Gefäss. — Eine Kleiderart. telak : zahire gömecek mahal. temir kazuk : demir kazık. — Huhn. halecan. . — Trauben-. — Thalwasser. Schnitt. temacamış : iztirab. — Stumm. — Schneesturm. temuğ : cehennem. koyun ve kuzu derisinden kavuk. tekin : alt. tekürme : müdevver. — Hölle. aus Lehm verfertigtes Kinderspiel. telkase : iztirab. kuşakı bir tarz-i zarifanede bağlayup bir ucu bir tarafa sallandırmak. tela (tala) : altun. — Landname.

yaşmaksız. — Ohne Vorhang. kımıldatmak. — Sich hüten. Grund. tentik : deli. — Räthselart. | tenbelamak : kapunun arkasına tenbe vurmak. tenbük : büyük çadırın ortasına kurulan küçük hayma. ternek : bir nevi hiyar ve tere. zerdali. tengiz : deniz. terkilmek : mani olmak. terme : dağlarda toplanup kalarak güçen ve teraküm etmiş berf. Wurzel. çay. — Im Gebirge angesammelter Schnee. tib : esfel. kräftigen. — Sehr niedrig. tibengü : eyerin yan tarafı. amik. — Verlegenheit. — Rückentheil des Sattels. Stütze. wird zur Steigerung (gr. kayış. kuvvet vermek. sıkınmak. — Sattelgurt. terçek : perdesiz. . verbieten. | terki bağı : kançuğa bağı. — Verhindern. divane. bir nevi keçinin yünü. — Eine Gurkenart. Gestalt. terzik : koyun kuyruğu. teskeri : eyri. doğru olmayan. — Erweitern. tibrişlik : halacan. — Kresse. resmi-selamlik ve görünüş tâtil günü. — Eine Art Ziegenwolle.ten : sesle akar su. — Einladung. — Geziemend. nackt. Ruhetage. — Sich bewegen. çadırcı iynesi. keke. Trommelton. şiddetle kızmak. ohne Schleier. tenkal : celb. — Fett. — Tief. tenike : asiya-i vustada ipek destkyahi dir. pişmemiş karpuz. — Schafschwanz. — Rohe Melone. Riemen. termucak : tere otu. tete : pepe. terenk : derin. — Im Zorn auf die Erde Schlagen. terki : eyerin arkası. | tibretmek : yerinden oynatmak. karakuş. — Grosse Nadel. — Verrückt. iztirab. — Cypresse. tiben : büyük iyne. voll. — Trommelartiges Geräth. terğun : semiz. terkemek : ictinab etmek. püşt. nefret etmek. weit machen. çıplak. — Sattelseite.) gebraucht. terenk : taze solmamış meyve. temel. halka. tersan : baltanın sapı. HaremWächter. terk : ham kavun. kişniş. tibit : yumuşak tiftik. tenbe : at takımı. erregen. — Eine Spielart. ırmak. närrisch. derya. — Adler. yasak etmek. tenbül : çöp. ağavat iç ağası. tibrek : dümbek gibi bir alet dir. davet. fliehen. Nadel zum Zeltnähen. nicht vertrocknetes Obst. Ring. Koriander. — Pferdegeschirr. tesme : bir nevi lâb. mübaliga içün mustamel dir. — Stotterer. Festtage. — Ein in der Mitte eines grossen Zeltes angebrachter Teppich. tentekel : bir nevi erik. Fluss. alet. terek (tirek) : servi. tibremek : muhtarik olmak. kök. — An der Thüre ein Schloss anbringen. halka ve ağac. telaş. kumar. beden. heftig zürnen. tetal (tatal) : lağazın bir nevi. kançuğa. — Eine Zwetschkenart. çuvaldız. — Krumm. — Geräuschvoll fliessendes Wasser. dolgun. terneve : küçük derya. — Die See. — Frisches. budala. kirişlemiş def sesi. harem ağası. tibraçlamak : hiddetten yere vurmak. kavak. tahrik etmek. ungrade. 'tütle' dahi derler. terkenmek : genişlenmek. tevakün : kartal. tutulup yarım-yarım söylemek. — Aga der Diener. — Seidenwerkstatte in Mittelasien. tevaşi : hadem ağası. halb und halb sprechen. — Von der Stelle bewegen. bol olmak. unreife Wassermelone. Pappel. — Beilstiel. — Meer. 'tik-tik' gibi.

enge. Strich. — Stille. durchschnitten. uc. muharebe. Weg. tikir : müdevver. lisan. tikürmek : çevirmek. — Ein Schnittchen. — Bis. itik. — Grade. Durchgang. | tilberemek : divaneleşmek. — Rund. yol. tigşilmek : toplamak. verlangen. | tilev : taleb. keçi erkeyi. herumirren. Faden. Geräth zum Stopfen. yerleşdirmek. tikü : vasil olmak. — Junges Kameel. — Durchlöchert.und Schnittweise. tikirmen : deyirmen. tikmek : dikmek. dilim dilim. iz. devr ettirmek. nihayet. arzu. Lammoder Widderfell verfertigt. Krieg. boydaş. casus. | tikrenmek : etrafını çevirmek. — Berichterstatter. tikişmek : deyişmek. — Rad. geçid. nişane. derya. Held. See. iplik. | tilci : haberci. tilak : devenin yaurusu. doğru. sevda. taht. — Wunsch. | tilbelik : divanelik. Ende. | tiküci : dikici. hatunların ziynet içün düyünlerde yüzlerine yapışdırdıkları pul. tilbe : deli. tikdi : keçe ve bulgardan mâmul çizme. tikiş : dib. tilig : koyun ve kuzu. Leidenschaft. — Rebe. manend. | tilemek : arzu etmek. — Drehen. üzüm ağacı. scharfes Geräth. etraf. | tıkılış : sokuluş. erreichen. yetişmek. tikrü : kadar. vertauschen. — Rad. nihayet. — Umsonst. den Frauen bei Hochzeiten als Schmuck an die Stirne geklebtes Geldstuck. ähnlich. — Drehen. — Ansässig sein. rast. tikis : düz. — Klein. muhit. — Näher. — Stück. Kreis. — Verändern. — Wahnsinn. tekerlik. grade. Verlangen. Umgebung. | tikirlemek : yuvarlamak. — Rollen. dolaşmak. tıkacak alet. wie.tige : parça. düz. tığrık : küçük. tebdil etmek. budala. — Wunsch. paydar olmak. tilimğac : bir dilimcik. tik : doğru. dauernd wohnen. divane. til : dil. tikeleşmek : rast olmak. yetişdirmek. Schnitt. rica. — Mit Gewalt hineinstopfen. devre. tikerçek : tekerlik. — Das Hineinstecken. tikizmek : dokunmak. tel. — Spur. Pferdespur. tikek : asma budakları. dar. Weinstock. Kamerad. — Glatt. — Nähen. soviel. isabet etmek. tiklemek : dikmek. halka. — Aus Leder geschnittene dünne Peitsche. top. — Stück. harman etmek. Pass. — Ähnlich. kugelig. Rad. Sprache. — Zerstreuen. tikin : bedava. kesilmiş. — Berühren. | tikirlek : tekerlik. cenk. cem etmek. — Schanze. toklu derisinden külah. Spion. zir. kalfak. unterbringen. tilkürmek : bir yerde kaim. tahvil eylemek. kahraman. — Rund. Kampf. — Aus Juchtenleder verfertigte Stiefel. — Grund. tik (dik) : edat-i şebih dir. mesel. tikre : devre. — Anlangen. — Kreis. schmal. tesadüf. gouga. dilim. häufen. pflanzen. tikirim : deyirmi. tigiz : deniz. in sol cher Menge. — Einstecken. | tige tige : parça parça. olkadar. arzu. boğaz. tiler (tilek) : taleb. tilik : eser. Zeichen. temenna. cemiyet. tilin : delinmiş. tiknid : deriden kesilmiş ince kırbaç. çevirmek. tike : teke. wälzen. çukur. alet-i katie. närrisch. tık. | tik turmak : rahat ve sakit durmak. tiyit : perakende etmek. biraz. ein wenig. istemek. gleich. tığa : tabya. — Wahnsinnig. erreichen. — Grade sein. — Wünschen. — Sammeln. mesavi. tıkmak : zor ile sokmak. tigiş : dövüş. Versammlung. grade. Graben. . — Irrsinnig werden. rekz etmek. Ende. atın izi. — Kalpak aus Schaf-. — Meer. perişan eylemek. ruhig bleiben. — Ziegenbock. yuvarlak. — Zunge. — Mühle. — Schlägerei. dar. gibi. olmiktar.

kabile. müsavi. — Beiname der Seldschuken-Ahnen. öyle deyil-mi. ölçü. Paar. tınık : sakin. — Tod durch Pferdestoss. zusammen. sakin olmak. der mit demselben zusammen verkauft wird. tinglamak : dinlemek. | tingrilik : ilahiyet. tinmağur : bikararlık. — Sich bewegen. Unbeständigkeit. çift. betrunken. Stamm. rikab. ähnlich. in Schnitte zerlegen. Fenster. istirahat etmek. hayvan ard ayak ile urmak. kımıldanmak. katra katra. — Abtheilung. tirbenmek : tibretmek. — Sich stark stützen. çift ve beraber eylemek. Sprachkundiger. tinc : dinc. — Gleich machen. — Ruhig. | tipük : tepme. tingri : tanrı. timsi tib : öyle-mi. roth. sarhoş. sorgenlos. | tındurmak : teskin etmek. hudayi. yezdan. — Loch. — Mastbaum. — Beruhigen. gamsız. Platz zum Aufsteigen. — Hoffnungsvoll schauen. beraber. tinktaşmak : beraber taksim. kerngesund. müsavi olmak. timarğu : sahib-i merhamet. — Sacknähnadel. — Zerstückeln. — Mitleidig. rahatlandırmak. — Steigbügel. tınmak : denmek. para etmek. düz ağac. dilim dilim etmek. | tinktaşturmak : yoksan. tilmağ : dilmek. ältere Schwester. kaim. — Stossen. tinterkelemek : ayağı kayup yere paldır-küldür düşmek. refik. — Stoss. | tipmek : tepmek. bilay olmak. bir nevi gemi. — Herrin. — Kanal. dunkel. tilük : delik. — Unruhig. — Messen. mackellos sein. karib etmek. tinglemek : denk etmek. timur baş : bir yere merbut eşya dir ki hane ve erazi ile beraber satılır. binek yeri. | tingtaş : arkadaş.) : kavi dayamak. — Übersetzer. — Zusammen. abla. Gebieterin. gleich machen. — Fleckenlos. tinkalmak : denk. al. gehorchen. mukavemet etmek. — Ruhen. . sich hin und her wiegen. — Gottheit. — Hören. kulak vermek. — Sich herumschlagen. — Verändern. — Ausgleitend zur Erde fallen.Ähnlich. saf. büyük hatun. beraber. — Nasenspitze. — Eine Schiffart. bir düzü olmasına çalışmak. — Gott. — Ziehen. — Ruhen. tingü : üzengi. tinğu : aram. messen. — Gesellschafter. — Rein. denk etmek. tinglayı : burnun ucu. Stoss mit dem Fusse. grader Baum. aramsız. tipenkelenmek : tepelenmek. kesmek. tiperlik : peygirlerin doynak ile tepelenmiş yer. su yolu. lisan ehli. yatık. tingşamak : muşabih. ruhig. tinkeşturmak : deyiştirmek. | tınıklamak : lekkesiz. tireci : lağm. Schöpfer. iş. theilen. tilmürmek : ümid ve hasretle bakmak. mevla. pencere. — Gleichheit. Tante. tire : şube. — Gleich sein. ayak ile vurma. tir : hemşire. rahat. dövünmek. kızkardaş. zusammenpaaren. — . sallanmak. sakin.tilmac : tercüman. — Ein an den Boden gebundener Gegenstand. Pferdestoss mit dem Hinterfusse. | tirek : direk. Wasserweg. — Tropfenweise. ting : denk. tirem : hanım efendi. — Nicht wahr? timur balık : selcukların cidlerinin lakabı. ölçmek. teyze. timil : mavuna. tiramak (tiremek Z. timen : çuvaldız. tingmek : çekmek. — Schwester. tim tim : damla damla. sağ selam. tire.

— Schnell. toğğan : birader. diriltmek. içine batırmak. kem. harir. — Sammler. — Taffet und Tuchart. beschwichtigen. titenk : mücevher. kavi. çabuk. — Sammeln. — Hineinsenken. | tizlemek : tezlemek. titi : tavukları çağırmak içün mustâmel dir. tirkeşmek : katar katar yekdigerinin akibince gelmek. — Beleben. direyi yerine vaz etmek. etraf. tiş : diş. Schwester. — Fragen. — Brüderlichkeit. toban (toman) : başı aşağı. sofort. . — Zahnfarbe der Frauen in Mittelasien. — Tief. Öffnung. — Heftigkeit. titik : cüst. tiş hali : asiya-i vustada kadınların dişlarıne koydukları boya ve renk. ucu. pamuku tohumundan ayırmak. ısıtma. sich mit den Krallen anhangen. sertlik. kardaş. tirliğ : kazganı bulayacak alet. tive : deve. — Eine Art Krankheit. tirmek : toplamak. — Durcheinander. Edelstein. hemşire. | tizlik : aceleten. Umgebung. şimdi. rah. | tirimci : toplayıcı. Junges. | tiş sürgü : misvak. jetzt. tivürük : deyirmen taşı. şikaf etmek. — Geschwind. — Sattelriemen. kiçik. amik. sert. stark. tarumar. tirkemek : sual etmek. çergi. — Beissen. teskinmek. — Beschleunigen. verkehrt. şikaf. titragüci : arusın başına geydikleri tac mesellü müzeyyen çığa. tirma : bir nevi canfes ve kumaş. tivare : perde. muhit. Hosenart. kuvvetli. yün ve keteni kabartmak. tivramak : dikmek. tizkek : bir saf devenin sıraları. tirkek : eyer keçesi. Zorn. | tişad : dişler. sich hineinstecken. — Zahnbürste. tırık : bir gyah ismi dir. Gesetz. den Mastbaum auf seinen Platz geben. — Aehre. lebendig machen. Stärke. çukur. — Sich ekeln. tizginmek : nefret ve istikrah etmek. — Bruder. stark. kanun. | titiklik : hiddet. — In die Höhe steigen. — Schmuck. ordnen. | toğğanlığ : hakk-i ahvet. sokulmak. | tirikley : hayatlı. — Flink. batmak. — Kameel. beçe. titmek : didik didik etmek. Bewegung. — Grasname. ot biçici. | tişlemek : ısırmak. cemât. — Ein auf das Haupt der Braut aufgesetzter kronenartiger Federbusch. Fieber. — Reihenweis hintereinander gehen. ihate. dargınlık. tişmek : delmek. Zelt. Seiher. hayatlık. serbest. zorba. Graben. | tişük : delik. Grasschneider. — Zügel. resm. tiz : tez. tirmemek (tırmamak Z. tirelecek eşya. tiring : derin. kefgir gibi. — Beseelt. — Mit Haken ziehen. — Lebend. — Kopfspitze. gekocht. tersine. toğız : çocuk. — Loch. — Kasselgeräth zum Umrühren. tişkarı : dışarı. versenken. — Kind. canlı. tirim : başak. bir nevi don.) : çengel takup çekmek. | tivrelmek : burmak. yol. diş ile tutmak. die Baumwolle vom Samen befreien. yavru. | tırmaşmak : yükseye sarılup çıkmak. pişmiş. — Zahn. titrak : başın zürvesi. — Umgekehrt. hareket. — Durchbohren. — Mühlstein: Umgebung. tirküzmek : canlatmak. in Gänsemarsch gehen. tırnakla yapışmak. Seide. zikiymet taş. | tiriklik : dirilik. — Draussen. — Anschwellen der Wolle und des Leines. soykuş. tez endaz adam. — Stechen. birbirinin ardınca gitmek. mit den Zahnen packen. canlı. Versammlung. tit u pit : darma-dağın. karma-karış. stecken. sokmak. — Gebräuchlich zum Ruf der Hühner. tizgin : inan. — Kameelenreihe. cem etmek. tişkeri (tiskeri) : devrilmiş. tirletme : bir nevi hastalık-dır. ahretrik. Gewalt.tirik : diri. istical etmek. — Lebendigkeit. — Umgekehrt. — Vorhang. Weg. — Zähne. dizmek.

müşir. — Umgeben. | tonban : bol ve geniş. Sclave. — Glocke. — Gefäss zum Kaltstellen des Wassers. tonamak : çıplak ve uryan etmek. tongmak : donmak.toğlı : toklu. tonçe : ibrik. — Hochzeit halten. — Sohn. — Bekleidung. — Herumirren. libas. sal-i türkan dairesinin onikincisi. peykansiz. — Voll. ala komak. | tonglamak : donmak. — Widder. tomucı : dalgıç. — Schwein: Stammname. karamtol. — Fusslappen. ziyade üşümek. soğuk. tonk : suyu soğuk edici surahi. keder çekmek. — Erfrieren. ohne Spitze. stark. tolkamak : derd. | tolun ay : dolgun ay. Überschwemmung. toktavul (toksavul) : mustahfiz. türkische Zeitrechnung. tol : muşabehet içün ilhak olunur p. ihate etmek. tolğandurmak : dolaştırmak. domuzgan. toktaş : rahat. — Im Hinterhalt liegender Soldat. taşkınlık. bekletmek. — Taucher. köle. toğmahan : veled. — Hochzeit. tongulmak : mükedder olmak. tokmar : ucu demirden yapılmayan ok. — Plunderhose. — Truppen-Bey. gulam. ton : don. — Sich ausruhen. — Voll sein. — Dreht sich nicht um. toy : düyün. ekşimtol. toykuş : ku. gürz. dessen Ende nicht aus Eisen besteht. — Leiden. uruba. — Ruhe. Kanne. hınzır. — Vom Schmerz gequält werden. Lamm. nesc. ak kaz. çuçka. tolkum : dalğa. — Welle. müsafire konuk vermek. umidsiz olmak. Stoff. Station. sert. buzlanmış. . Yunus balığı. — Delphin. Kleid. Klingel. warten lassen. — Krug. — Stadtrichter. — Erfroren. abdeste. | tonluk : libaslık. kumaş. — Traurig sein. | toylamak : toy ve düyün etmek. Eis. Festmahl veranstalten. Anzug. dönmez. — Pfeil. kumğan. — Weben. — Vergleichungsendung. tolak : tozluk. Füllen. — Aufbewahren. devirme. — Schwan. ibn. toktamak : saklamak. | tonguz balığı : delfin. | tolğanmas : dolaşmaz. — Vollmond. — Drehung. | tolğaşmak : dolaşmak. kısa iç donu. kühl. — Voll. sünnet cemiyeti. tolmak : dolmak. grosse Kälte fühlen. — Kleidungsstücke. tolğama : pusuya yatan asker. tolunmak : istirahat etmek. | tolulmak : dolunmak. tokamak : dokumak. | tolu : dolu. buz. — Frieren. Rangstufe in Mittelasien. toka : eşya. bir aşiret ismi. donuzlan. hakim-i belede. kuzu. toklamak : tokmak. menzil. tola : dolu. Hoffnungslos sein. tolğaş : bükülüm. tonkrağu : çıngırak. toksabay : alay beyi. konguz. — Schlägel. sarımtol. tolğamak : etrafına sarmak. tonglak : donuk. tolun : memlu. | tolğamay : çevirme. ziyafet yedirmek. esbab. — Voll. Beschneidungsfest. memlu. tonguz : domuz. sorgen. — Krümmung. at kolanı. tomuşmak : bir köşede mükedder oturmak. asiya-i vustada bir rütbe. Gäste beherbergen. çevirilmez. Keule. — Traurig in der Ecke sitzen. | tolkanmak : derd ve elemden piçide olmak. — Umdrehen. gavvas. — Weite und breite Unterhose. — Nackt machen. — Gefüllt werden. tomuzğan : tonguzlan. çevirmek. konğrak. — Käfer.

nicht erwachsenes Thier oder Kind.tonlamak : geceyi geçirmek. toparlan : tane. topulmak : düşmenin üzerine hücum etmek. — Warten. hügelig. toşkan : hamamın ateşhanesi. kugelig. — Bund. gedreht werden. — Kurz. | tökel : teftiş. Gebrauch. Sänger. — Fettes Pferd. payan. tönkerılmak : tersine çevrilmek. Sturm. aksak. — Schöner Pferd. top-doğri : dob-doğru. Gesetz. topraklı buran. — Junges Kind. — Das Ganze. — Abhub eines yeden Dinges. Vorsicht. — Auf den Feind losstürmen. kütah. kötel. topuk. tökellemek : tefakküd etmek. sahib-i haslet. torlak : sakalsız. rastlanmak. Sturm. köheylan. — Falle legen. — Schneegestöber. buran. — Binden. kadeh. topalak : toparlak. Ende. döndürülmek. kapamak. — Ende. kırmızıye mail sert bir ağac dir. hitam olmak. tor : şebeke şeyler. beyzade. cümle. widerstehen. Staubwirbel. dolak. — Nachfragen. — Rund. topak : yuvarlak. vornehm. muayene. — Zurückkehren. lenk. ihtiyat. çevirmek. mukavemet emek. — Wolle. Alles. tozmak : eskimek. töker : pişanesinde beyaz bir nişanesi olan at. — Kieselstein. topalank : yağmursuz buran. — Wachsoldat. bitirmek. tosluk : zadekyan. | tökeniş : hitam. esfel ve ednasi. — Netz. Kanne. tonpuz : ince kamış. den Königssohn gebührender Titel. tiftik. karar etmek. danişmend. klein. bis zum Morgen sitzen. Abschaum. dos-doğru. topurlamak : toparlamak. töger taşı : çağıl taşı. tömengi : her şeyin aşağısı ve uzağı. übereinkommen. | tökelili : cümle. — Ganz. tozğak : bir aşiret ismi. topal. yumağ etmek. tonmak : karanlılaşmak. büsbütün. alt werden. zişeref. şahbender. — Adelig. topa (töpe) : müdevver. toskavul : karaul. ergreifen. tönktermek : avdet. bozau ve sığır yaurusu. Gefass. — Bartlos. töpek : yün. tombalak. — Sturm ohne Regen. Kalb. — Holz woraus Knutenstiele gemacht werden. torlamak : tor ve ağ atmak. tosmak : beklemek. — Rollen. Untersuchung. furtuna. iade etmek. — Rath. junger Ochs. hemeki. — Verfinstern. beendigen. toratura : hanzade. | tögülmek : têküd etmek. âdet. — Zurückwenden. ibrik. topurçak : topçak at. tögmek : bağlamak. kamu. fersude olmak. yolunu sed etmek. topçimiş : tedbir. krumm. küçük. töpü : kar furtunası. . — Vollständig sein. ağ. — Verbinden. — Sohn des Chan. tostoğan : kyase. | tökenilmek : bitmek. toşlanmak : tesadüf etmek. — Feuerherd des Bades. jung. Weg versperren. toparlak. — Ganz grade. yuvarlamak. şehzadelere mahsus unvan. — Fertig werden. — Veraltet. sabaha kadar oturmak. — Die Nacht durchwachen. müdevver. topçak : semiz at. — Pferd mit weissem Fleck an der Stirne (Blass). âşik. rollen. delikanlı. röthliches Holz. — Stammname. tökelmek : temam olmak. yuvarlamak. çanak. — Tasse. bahadurların başlarına geydikleri külah. kanun. | top-tolu : dop-dolu. junger Mann. — Ganz voll. — Sich begegnen. topulğa (dobulğa) : kamçı destesi yapılan ağac. Glas. Tugendheld. — Dünnes Bohr. drehen. kemale ermemiş genç hayvan ve bala. — Rund. genç. auf den Kopf der Helden gesetzte Mütze. töle : kısa.

tuka : rabt edecek kavi bağ. kocasız kalmış hatun. zadekyan. pehlivanların ayak doladırması. tuğank : bir nevi şikyar kuşu. — Holz. verachtete Frau. — Schaufel. . — Vogelart. — Gut anessen lassen. topalak. schlechtes Wetter. tuğan : ötlegü denilen bir nevi şikyar kuşu. duyulmak. tulan : odun. etam etmek. Ring. matem. — Wald. — Satt. — Baumname. turğay. kırbacın bağlanmış başı. | törta : dördü. tuğdak : yeşil abi rengde bir nevi kuş-dur. tuğdak. — Rossschweifträger. — Vornehmheit. — Alle vier. temel. — Die beiden Schläfen. sığır ve kuzu yaurusu. tepe. — Zu vieren. — Falkenähnlicher Jagdvogel. Dichtungsart. Hügel. gesegnet. at pelasi. cins. — Bekannt geworden. tuğur : hayme. hayvanı durdurmak. tuğduy : bir nevi kuş-dur. — Grüne Vogelart. — Kleiner als das mittlere. çaylak. — Immer hungrig. Storch. esbab odası. nahun. Berg. — Wittwe. — Knutenspitze. tutkac. tözen : tosun. — Rundes Ding. dört aded. — Schanze. martin kuşu. bir kabile ismi dir. haymenin kubbesi. — Kleiderzimmer. tuyulmak : meydana çıkmak. asiya-i vustada bir rütbe dir. — Weisser Falke. balkan. in der ein Wort zwei. tuğay : orman. tuyğun : tuykar. sancakdar. | tuğacı : tuğdar. — Truppenbev. tuymağur : daymi ac. tözken : çabuk. dilber. topşey. Grund. tufuk : yumru. — Brotart. Ring. soy. deyerli. dolanık. werthvoll. alaçık. vier Stück. — Siegel. — Sattel. — Rund. töşek-hane : sandık odası. — Beute. Verliebte. Zeltkuppel. Fussring des Ringers. — Wolke. tuyğarmak : doyurmak. güzel evlada denir. — Lerche. tukal : ortaklarından küçük. tul : dul. törtav : dörder. çayır kuşu. tuyğar : turağay. — Alle vier. tuğbeyi : alay beyi. adelig. drei Bedeutungen hat. halka. bozuk hava. âşik ve mâşuk. tuğank. tuğdarların büyükleri. çadir. das Thier ruhen lassen. schnell satt werdender Mensch. rahatlandırmak. tuyulga : kamçı ucu. tez. tukaç : bir nevi ekmek. hakir tutulan hatun. sevgili. junger Ochs oder Lamm. tucar : bulut. tuyğur : tok. tözkü : mühür. Liebling. | tört ulus : bir kabile ismi. tuyumluk : ganimet. — Pferdedecke. speisen. — Junger Ochs. necabet. kugelig. Knotenende der Knute. tuğluşluk (tuğuşluk) : kerim. tuğanak : palanka. | tuhtamış : paydar. — Klaue. tuyuk : duyulmuş. Stammname. tukum : semer. tuğalak : toparlak. çenkel. neun Kleider. — Schnell. — Art Jagdvogel. — Zelt. mahbub. tuhtamak : durup dinlenmek. | törtlasi : dördü-de. Fähnrich. tukuztun : bir ağac ismi dir. Geliebte.törtan : kürek. tuluğum : pişanenin iki tarafı. — Beunruhigen. bir nevi eşar dir. herumirrend. — Ruhen. Rangstufe in Mittelasien. dokuz libas. yüzük. — Vortreten. Rasse. — Beständig. bir lafz ile iki üç mânâya delalet eder. ak tuygan. yumalak. mübarek. — Stammname. ledig gebliebenes Frauenzimmer. tuynak : tırnak. tukulğa : peygir örtüsü. — Starke Bande. çabuk doyar adam. tuğarmak : duyurmak.

kale dıvarı. 'turğay' dahi derler. — Sinken. hal. schön. — Seide. Festungsmauer. Iran şahlarının bir nevi altun ve sike ve rütbesi dir. Falle. şehzadelik. — Erstgeborenes Kind. turkan : kıvırık. turlık : işik. Nachtwächter. Thor. pıçak ile pare pare etmek. zahmet. mucadele. çay. Bach. toparlak. Kopfbedeckung der Mädchen. tulum : gouga. nachdenken. — Rund. — Schutz. elem. dudak. — Falke. Kreis. Burg. — Allerlei. turkan hatun gibi. Timurun pederi ismi. turğamak : doğramak. hepsi. bir kabile ismi dir. turği : serçe. — Streit. tumağa : şahin. kızların başlarına giydikleri kalpak. — Voll. şuğl. turğamış : dur etmek. usfur. kuşların başındaki tac. hanım. Kopfhaube der Vögel. — Zehntausend. — Hinauf. Platz. Waffe. tur : yokarı. tumbalak : yuvarlak. ständig Wohnender. Herrin. güç. — Eine sauere Wüsten . iztirab. Untergang des Sternes. turamak : toplanup vücud bulmak. — Unruhe. turğuzmak : ikamet etmek. Goldstück der persischen Schahs. — Allesammt. bâz kuşların yumru eyri ğağası. der laut Betende während der Fürst zu Pferde steigt. Burg. gegenüber. tunktar : seferde hükümdarın otağ ve haymesinin muhafizi. Schlauch. bekçi. forttreiben. — Sperling. kapu. der krumme Schnabel mancher Vögel. tuman : onbin. — Nachtwächter. nucum gurub etmek. kıymak. Ursache. turğak : gice karağulu. turma (törme) : bir nevi zikiymet şal ve kumaş. kugelig. turluk : keder. illet. Ermüdung. sakit. turmucak : bir nevi ekşi sahrayi ot-dur. turka : bir nevi keten dir. güzel. — Zeltwächter der Fürsten im Kriege. tur : eyi. kiyafetli. ibtida meydana gelen. efkyare varmak. — Entfernen. harirden mâmul. silah. Frau. ärger. tam ve bütün. turğun : sakin. Lippe. biçmek.Grasart. tuzak. kostbarer Stoff. Vorhang. Krankheit. karşu. — Ruhig. tumak : ırmak. burun. turkurka : siper. . — Gebirg in Turkestan.tuluk : dolu. durgun. dağlık. hervorkommen. tunğuc : ilk doğan evlad. mevki. Fahne. — Schwelle. — Herrschaft. tummak : dalmak.und Tuchart. amir ata suar olduğu anda avaz bulend ile dua edici. tabya. gece pasbanı. tumşuğ : tomşuk. — Sich aufhalten. schön. zierlich. — Tauchen. tumruk : mahbusların ayaklarına urulan köstek ve bend. bekçi. — Zerschneiden. vollständig. — Flachsart. kırba. — Art Wiesenvogel. Fürstensohn. — Geflochten. sürmek. turğanı birle : cümle. yakışıklı. turğalan : halecan. aus Seide verfertigt. hisar. Thronerbe. turan : türkistan dağlığı. — Sorge. renc. Verwirrung. — Fluss. türlü. — Zustande kommen. turğunk : bir nevi çayır ve çimen kuşu. küçük akar su. zikiymet kumaş. Stammname. Name des Vaters des Timur. halacan. sükyunet. — Schnabel. turğu : harir. sebeb. — Grosser Wiesenvogel. — Eine kostbare Shawl. kaza. turalık : efendilik. dargınlık. bir aşiret ismi. sancak. wohnen. iş. Gezank. meydana gelmek. burc. turluğ (turluk) : her cins. bıyım. Stammname. — Fussschelle der Gefangenen. veli-ahd. tulunmak : batmak. Beschäftigung. dam. perde. güzel. — Gut. turğay : bir nevi büyük çayır kuşu. mit dem Messer zerstückeln.

tügül : deyil. tusun : yağ. — Enkel. rugen. kapıcı hayvan. reissendes Thier. bulut hava. tuvurluğ : haymenin etrafına çekilen nemed. kav. dudu. tutğun : giriftar. tay. bar. — Schlauch zur Kumisbereitung. bitişik. — Das Bedecktwerden der Sonne und des Mondes. tutmac : rişte aşı. tutağlaşmak : tutuşmak. — Noch nicht geworfenes Füllen. Butter. tuşancil : paybend. tüfkürmek : tükürmek. bokau. Tante. Griff. — Erwischt werden. fitil. — Fessel. tutsak : esir. — Fleckenlos. toplanmış. tuzâk. çokluk. — Schleim. — In der Bedeutung 'ist'. dört parmak bir tutam dir. tüyek : yük. — Ausspucken. tuvağ : perde. binden. — Speichel. — Angehäuft. tulum. — Staubiger Platz. — Zum Feuermachen gebräuchlicher Schwamm und Feuerstein. — Verbunden. rast edici. necib. bewölktes Wetter. — Erwischt werden. tuşluk : tuş vakti. | tutaşmak : ateş eşyayi tutup parlatmak. — Grade machender. — Schleier. Mehlspeise. yığın. teyze. — Von Geburtswehen überwältigt werden. tutaş : merbut. — Fett. — Faust. yapışık ot. tuturğan : birinc. arşunlamak. — Bürge. — Bissiges. durur. taylak. valedinin ve pederin anası. kırba. becermek. tuşak : tuzak. boğaz. unaşı. tuşuk : bir nevi türkü. — Mass von vier Fingerbreite. tutamlamak : avuc ile ölçmek. boğa. tuyağ. ausführen. — Schlucht. turuk : bilekke. mavi. tuzank : tozlu mahal. dest. ele geçmek. — Vorhang. turur : 'dir' mânâsına dir.tursuk : deruninde kımız yapdıkları meşk. tutğak : vaz-i haml ederken derde giriftar olmak. taşsız. traurig. — Eine Liederart. steinlos. turun : hafid. 'biye' dahi derler. kibrit. . ele geçirmek. — Nein. söz tutturmak. tutlukmak : tutğun söylemek. mader. tutalamak : yolunu bulmak. — Altere Schwester. 'oğuş' dahi denir. musaffa. Grossmutter. bend-u best etmek. vornehm umgehen. nicht. tutka : avuc. — Feuer machen. — Um das Zelt gezogener Filz. Schlinge. ay ve güneş tutulması. rein. klebendes Kraut. — Sclave. tutağan : ısırıcı. tuti : nine. turum : iki yaşında-ki deve yaurusu. — Durch Wiesenweide fett gewordenes Füllen. tutuşturmak : ateşi yakmak içün istimal olunan haşak. tutkaul : geçid. Fruhstücks-Essen. tübye : çayırlarda otlayarak semirmiş kısrak. — Das Speisen. tutam. Hand. | tutam : tutacak yer. itibar muamele etmek. — Zweijähriges Kameel. Mutter. kabl ez-zahar. dere yol. füllenähnlich. tutak : rehin. muhatereli derbend ve tarik. tuzağac : düz edici. koşuk. Menge. messen. mükedder. — Mit der Handfläche messen. şarki. edel. tuvun : henuz doğmamış kısrak. tutki : yeşil. — Blau. tüfürcük : tüfkürük. — Messing. — Schlinge. gefährlicher Pass oder Weg. | tüfki : tükürük. bendi. — Last. schmaler Weg. — Nudelspeise. ateş almak. — Dahinterkommen. tuturğun : perde. tutkar : cem. emanet.

ungrade. — Dachöffnung des Zeltes. türlük : türlü. semt. vermehren. — Versammlungsplatz. tüke : mezar. Mittagszeit. sine. meclis. kelle puş. akşam. tütak : peltek. — Berg. tüken : dağ. tüyenk : pencere. — Herunterlassen. — Waschzimmer. tüşlenmek : töş vaktında biraz istirahat etmek. gusul teknesi. kuşlar mevsiminde tüy dökmek.tüyemek : yükletmek. gözgü. tütsi : duman. cerime. bezahlt. — Krumm. alude. Dämon (bei Wöchnerinnen). türbe. Zuflucht. tümpek : eyri büyru. — Anfüllen. . Dach. tünbek : dünbelek. çamur. sarmak. Verbrechen. muhbir. yığın. tünlük : galebelik. — Eine Art Messinstrument. — Reiskorn. — Verschieden. Grab. ara-sıra. — Antwort. tümmek : doldurmak. tülek : tüyünü dökmüş ve yeni tüy çıkarmış olan hayvan ve kuş. karşılık. tüli : ayne. kyafe. — Rast während des Speisens. davul. wegen. bar etmek. — Fenster. türtmek : el ve alet ile sancmak. — Sammeln. — Durch Mausern neu befiederter Vogel. tülüküm (hey tülüm) : şarki ve türkülerin ahirinde nakaratın okuduğu makam ve terennüm. tütün. tüşcilik : caştkyah. tülemiş : tazmin. dolay. Koth. — Halbreife Melone. | türtülmek : tahrik olunmak. Kopfbedeckung. hie und da. tülek : tazmin. tülek. tüş vakti. | tüketaş : kabr taşı. — Dann und wann. tavan. tüpi : külah. frühstücken. mausern. fersenk.und Lichtöffnung. duhan. — Zudecken. türti : çökelik. — Vermittler. Brust. tamam. Viertel (Stadt). gul. — Mütze. cemiyet. — Grabstein. — Seite. tüküz (tekiz) : bütün. tün : gece. — Durchstochen werden. tümlük : çadırın başında-ki açıklık. cins. Schmutz. düz ve doğru olmayan. cin. ziyade etmek. belasten. wickeln. — Fuchs. türşe : bir nevi mikyas. göyüs. — Gestern. — Nackt sein. — Friedhof. — Mittagszeit. ödemiş. — Mit der Hand oder Geräth stechen. — Alles. alabucı.) : zengin olmak. verbinden. albastı. tüş : yan. — Nacht. — Aufladen. — Reich werden. türtüb : toplanılacak mahal. damdan açılmış delik ve aydın düşecek mahal. — Bodensatz. Alles. vakti zuhr. — Trommel. tünglük : hayme başı tarafında dumanı harca çekmek üzre açılan delik. türmek : kıvırup devşirmek. Meile. taraf. top. — Ganz. kursak. — Entschädigung. Versammlung. vollständig. — Fee. Rauch. tülkü : tilki. tülmeçi : tellal. tüşşü : gusulhane. Abend. tükremek : kapamak. | tüne gün : geçen gün. Geist. tüki : birinc. kabr. tüngür : peri. tüşkürmek : indirmek. tülük : tazminat. — Menge. Gattung. — Melodie des Refrains. tütüle. — Bauchöffnung des Zeltes. tüşüre tüşüre : bâzi-bâzi. — Einfügung. çökündü. sançılmak. tüynek : nimres kavun ve karpuz. katlamak. — Nebel. Verbrechen. levha. tüley (tolay) : cem. — Spiegel. umacı. — Stotterer. tümenmek (tumanmak Z. tülemek : çıplak olmak.

derd ağrık. wahr. hima illeti. Mädchenpuppen. — Fieber. — Funke. — Aushalten. zur Asche gewordenes Feuer. kadınların alt ricl yerine kullandıkları alet. — Kette. zulan : tatlı. bir nevi kaya başı. — Gerade. türkü. zulum : zencir. oyuncak. | tüzetmek : tâmir.tüz : düz. kaynamak. şahin. yırtıcı kuş. karagöz resimleri. Fussgeräth der Frauen. Windhund. Raubvogel. ordnen. trotzen. kaş boyası. zaife : kadın. Ammoniak. zengü : nerdüban. — Verbessern. doğru etmek. Lied singen. — Gerade. — Leiter. — Sesamartiges fettes Gras. verce : ısıtma. mani. nuşadir. kül olmuş od. güzel. aşiklik ile türkü çağırmak. zelk : ateş paresi. tertib. açık taş. tüzlenmek : tehammül etmek. zireg : cusen. zağbus : bir nevi doğan ismi dir. — Lied. aralarına konulan kısa ağac pareleri. têsüf içün mustâmel dir. avret. varsakı : koşuk. kurz. dulden. ruh. Schmerz. tüzük : tertibli. şehd. karı. Volkslied. şarki. Z zaçe : pupa. — Tatarenstamm. — Bei heitern Anlassen gebräuchlich. bağ. titreme. yolunda. vak vak etmek. sahih. zemruk : bir nevi mantar dir. beyhude ses çıkarmak. — Augenbrauenfarbe. zag : tuza şebih bir maden dir. tazı. Zittern. — Geordnet. — Sieden. kaldırmak. zace : vaz-i haml. — Am Dache angebrachte Säulen oder Holzstücke. rast. — Rosenart. vakir vakir : fakir fakir kanımak caş etmek. — Jagdhund. — Eifriger Mensch. . inad etmek. vese : tavana vaz olunan ufak direkler gibi. — Kriegskleider der Helden. bend. Weib. versaki : bir tatar aşireti dir. 'vak vak' rufen. — Kurzhalsiger Mensch. vergebens ausrufen. — Puppe. bahadurların muharebede geydikleri esbab. vesme : kaş rengi. yumulak. Gedicht lesen. Spiel. — Pilzart. zık : can. Geist. gayur. muntazam. zağar : av köpeyi. ziğir : sesam kabilinden yağlı bir giyah ismi dir. bir yüzü tüylü hali ve kilim. — Seele. — Viel sprechen. Leben. — Salzähnliches Erz. zine : merdüven ayakları. — Schön. zıbıkcı : musahaka eyleyen kadın. süllem. schön V vah veh : vah ve ah mânâsına dir. — Leitersprossen. kısa. sabr eylemek. (?) bir nevü gül ismi. — Frau. zilfet : hengyam-i şadmanide halhala ve gürültüye itlak olunur. vakilamak : çok söylemek. — Geräusch beim Bettmachen. hayat. — Honigseim. | tüzek : doğru. — Geburt. — Haariger Teppich. Karagözpuppen. doğru. zili (zilüce) : ziliçe. zingil : gayur adam. kız bübekleri. zınkıl : güzel çıkan. manzume bir şey okumak. — Falkenart. Bande. — Ausdruck des Bedauerns. zanbuluk : yatak vurulurken çıkan seda. zıbık : gerdeni ve boyu kısa olan insan.