A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Société Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's. Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgäbe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST 1902.

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Societe Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgabe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS. Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST. 1902. FRANKLIN-TÁRSULAT NYOMDÁJÁ.

VORWORT. Zur Bewerkstellung der revidierten Ausgabe des von Şeyh Suleyman angelegten çagatayischen Wörterbuches veranlassten mich mehrere Gründe. Der erste Grund dazu war der, dass das Buch zu den sehr schwer zu beschaffenden Werken gehört. Şeyh Suleyman (geboren zu Khiva), mit dem ich während seiner letzten Lebensjahre in persönlichem Verkehre stand, liess sein Werk ohnehin in einer geringen Anzahl von Exemplaren erscheinen, von denen der grösste Theil nach seinem Tode so sehr verzettelt wurde, dass es sowohl auf dem orientalischen als auch dem occidentalischen Büchermarkte schon zu den grössten Seltenheiten gehört. In zweiter Reihe veranlasste mich dazu der Wunsch, eine solche revidierte Ausgabe davon zu veranstalten, welche vornehmlich und hauptsächlich auf die rein uralaltaischen, respektive türkischen Elemente Rücksicht nimmt. Zu dem Behufe habe ich dieses Werk derart zusammengezogen, dass ich den offenbar fremden, beziehentlich arabischen und persischen Stoff möglichst wegliess und von diesem bloss die eingebürgerten Lehnwörter beibehielt. Ferner liess ich aus dem Wörterbuch auch jene Ausdrücke weg, die mit der Osmanli-Sprache sowohl hinsichtlich der Lautform, als auch der Bedeutung vollkommen identisch sind. Bei der Erklärung der einzelnen Wörter habe ich die Erläuterung durch arabische und persische Wörter ebenfalls auf das Allernöthigste reduziert. Einen ferneren Grund sah ich noch in der Nothwendigkeit, dass den çagatayischen Wörtern eine womöglich zuverlässige phonetische Transcription gegeben werden muss, zu welchem Zwecke ich mich mit Abdullah, dem in Stambul lebenden Stiefsohne des verblichenen Verfassers, in Verbindung setzte, nach dessen lebender Aussprache ich die Stichwörter transcribierte. Abdullah sprach, obwohl er im Sprachkreise Stambuls lebt, im Hause seines Vaters theils mit dem Şeyh selbst theils mit den in der Tekke des Şeyh (Özbegler tekesi) nie fehlenden Özbegen am liebsten und geläufigsten die çagatajische eigentlich özbegische Sprache, weshalb ich seine Aussprache als zuverlässig betrachten muss. Wenn trotzdem im Wortschatze einzelne Inconsequenzen vorkommen, so muss dies dem Einflusse der stambulischen Sprache zugeschrieben werden, welchem Mangel abzuhelfen ich nicht im Stande war. Auch sonst hat Suleyman Effendis Wörterbuch seine Fehler. Es gelangten viele solche Ausdrücke in dasselbe, welche er nicht aus seinem eigenen Sprachschatze schöpfte. Die Art, wie er sein Material sammelte, war, wie ich von ihm selbst hörte, folgende: Die ihn in seiner Tekke aufsuchenden Landsleute versahen ihn, oft gegen materielle Entlohnung, mit einem ihm ganz unbekannten und demnach nicht gehörig controllierbaren Wörtermaterial und zwar nicht bloss aus einem, sondern aus verschiedenen Sprachgebieten. Nur so mag es geschehen sein, dass in sein Wörterbuch viele solche Ausdrücke gelangten, die sich durch das Türkische überhaupt nicht erklären lassen und deren Originalquelle in vieler Hinsicht zweifelhaft ist, und welche die Vermuthung erwecken, dass die özbegischen Derwische der Meinung waren, dem Şeyh damit einen Gefallen zu erweisen, wenn sie hm je mehr unbekannte Wörter und Ausdrücke diktierten. Störend wirkte noch der Umstand ein, dass jene verschiedenen Begriffe, welche durch homonyme Wörter ausgedruckt sind, unter einem Stichworte

keinen Überfluss haben. zumal unter den heutigen Verhältnissen. welcher unter gehöriger Kritik zu wissenschaftlichem Zwecke verwendet werden kann. IGNAZ KÚNOS. Budapest. Diesem Übelstande trachtete ich derart abzuhelfen. 30 November 1902. dass ich die Wörter von verschiedener Bedeutung durch einen Strichpunkt von einander schied. wo wir an Werken.vorkommen. in denen das ostasiatische Türkische lexicalisch aufgearbeitet ist. Trotz alldem ist nicht zu leugnen. dass im Wörterbuch des Şeyh viel werthvoller Sprachstoff zusammengetragen ist. .

Sulejman's Tschagatajsches Wörterbuch .ŞEYH SULEYMAN EFENDI'S ÇAGATAY-OSMANISCHES WÖRTERBUCH VERKÜRZTE UND MIT DEUTSCHER ÜBERSETZUNG VERSEHENE AUSGABE BEARBEITET VON Dr IGNAZ KÚNOS.

cida düşmek.A A : harf-i nida ve tâcüb olup. . hüveyda. açıraşmak : ayrılmak. (?). Schmutz und Rost reinigende Mittel. üfürleme. mader. açar : turşu. Blase. hanak. kenar. Name des älteren Sohnes Helaku's. zahlreich. dede. — Urahn. — Saure Gurke. abadanlığ : mâmuriyet. — Schlüssel. abuken : cidd. mıh. guruh. Menge. — Onkel. der Süden. Busen. zevc. laufen lassen. açak : kucak. Umarmung. elem. abuşka : er. anahtar. cihet. — Name eines Zweiges des Özbegstammes. hişm-u gazab etmek. açuğ : mekşuf. — Seite. tevana. ablağ (ablak) : akı ak ve karası kara olan şey. schwach. kahrlanmak. eyi. fehlerhaft. mâlul. scharf. peragende olmak. das Junge eines Thieres. bu dünya. aşikyar. — Schooss. — Name eines Berges in den Wüsten von Kibçak. gayr-i muntazam. kilid. mür. Kind. Schönheit. ağoş. mâmur. Asiya-i vastada bir kabile ismi dir. klar. çivi. angenehm. gürizan etmek. acı : mama. — Geschwulst. beunruhigt werden. bejahrtes Weib. veci'. abuncan : kıbçak sahralarında vâki bir dağın ismi dir. açır (açar) : hamam otu. auch als hinweisendes Fürwort gebraucht. nicht lassen. kenar. — Interjection. — Mutter. frech. zerstreut sein. meftuh. hauf-u telaş ve halecane düşmek. Helaku hanın büyük oğlunun ismi dir. able : kabarcık. — zurückhalten. | ablağ at : siyah ve beyaz nişanlı at. — Das Diesseits. Ehefrau. — Eine Art Depilatorium. gösterişli. manierlos. abdaramak : korkmak. bewohnt. — Landwehr. hayvan beçesi. — Schecke. telhnak. Onkel. — Enthüllt. — Zürnen. Schmerz. — Ein Junge. acamlı : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. Gatte. müsinne hatun. — Schwarz und weiss gefleckt. deher. absik : körpe. heftiger Zorn. alar yâni anlar gibi. brakmamak. ekşile terbiye olmuş meyve ve sebzevat. kir ve pas açan şeyler. baba. — Schön. keder. Theil. açığ : acı. ser berehne. ay ve ya gibi mustâmel dir. Nagel. mevfur. açar : miftah. stark. Schloss. abamak : men-u dirig etmek. Gemahl. abaku : yan. ism-i işaret yerine istimâl olunur. Kummer. Ewigkeit. — Fürchten. kaçırmak. — Behäbigkeit. Muhaffafinin ahirine alameti cem'olan -lar lafzı getirilerek. Richtung. — Geschieden. — In Essig eingelegte Früchte und Gemüse. çimenzar. — Seife. açığ baş : başı bozuk. Rand. küşade. büyük valide. nikyu hal. — Mann. die irreguläre Miliz. Grossvater. ängstlich sein. yavru. geöffnet. — Wiese. barhäuptig. açamlı : hiyar turşusu. wanken. şevher. ayibnak. aça : valide. am. açun : bu alem. sendelemek. Aue. büyük amuca. taraf. — Grossmutter. — Bitter. Apfelschimmel. açrığ : çayır. deutlich. ispernemek bir nevi. açmalık : sabun. kible. sehr bitter. bi-evzâ. bi haya. aba ( ebe) : cidd. Name eines mittelasiatischen Stammes. auffällig. getrennt sein. sert. böse sein. açığı kelmek : darılmak. abağa (abaka) : amuca. derd. Vater. merc. — Ahn. gut. güzellik. abadan (abdan) : güzel. büyük baba.

serkyar. Name einer Zeltart. acırık. yâni kebteke. Ende. Vorsteher. muthig. wird auch ak gesprochen. cezire. quälen. — Mitleid haben. gazab. — Name eines Zweiges eines türkischen Stammes. Name eines Enkels des Dşingiskhan. — Faden. afer : dua gitirmek. Opfer. mevsim. — Beten (?). Höhe. Vernichtung. misshandeln. Ağaça hanım ve hatun mânâsınadir. nesc. älterer Bruder. afetcan. rehber. baz unvanlara dahi çe harfı ilavesile ağadan ağaça denilmiş dir. şaşırmak. sich verirren. ağ su (ak su) : türkistandta Kaşgara tabi bir şehir ve nehrin ismi dir. tapfer. yaramaz. Anführer. ağ padişah : Türkistanda Rusiye imperatorunu bu unvan ile yad ederler. afşar : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. bir cemâ seramedi. aflic : falic. quälen. elem vermek. feda. cezire. Dorfes oder einer Gilde. ada. Härte. misak. versprochen. küçük. — Wahr. — Lähmung. bir mahal-i mahsus. in Gemeinschaft singen. — Ochsenund büffelähnliches wildes Schaf. Anhöhe. ağ sakal : mahale ve kariye ve esnaf ihtiyarlarının başı. Alter Name der Stadt Endcan in Turkestan. mevud. hitam ve temam mânâsına dir. sehv-u hita etmek. fasl. Theil. hisse. acırganmak : acıyup merhamet ve insaf etmek. Schönheit. bejahrte Frau. Türkistanda vaki Endcan şehrinin ism-i kadimi dir. — Sich durch kratzen erhitzen. Seite. — Erbittern. | ağ bazirgyan : hile ve telbisden hali kyarvan. yüksek yer. verfehlen. — Verlobtes Madchen. Hügel. plagen. Grund. — Strand. çir. bu suretle bey hatunlarına bikim ve han zevcelerine hanım denildiyi gibi. | acığlantırmak : gücendirmek. ağaça : lisan-i çagatayide bâz unvanlara tenisinde mim harfı ilave edilerek. ad : tel. Kaşgir memalikinde . facil. schützen. Das Weben. Dach. Betrübnis. — Name einer Stadt und eines Flusses. ağ : ak. Wegweiser. klein. geweiht. ağa : büyük efendi.acığlanmak : gücenmek. ahd. tağ boğa : öküz ve camışe manend bir nevi yabani büyük koyun. tefcih etmek. tepe. erzürnen jemanden. nişanlı. Opfer. belid. acırğa : yaban turpu. arave. — Titel des russischen Kaisers in Turkestan. ifna. adağlığ : namzed olmuş kız. geflochtene Dinge. Antheil. ein besonderer Ort. acığmak : ağrımak. menzur. dam. kethuda. — Zelt. adağ (adak) : sahil. Aufseher. elkab. verletzt sein. adaşmak : yolu gayb etmek. Insel. betrüben. acığlığ : meraret. telhi. nezr. Zorn. Jahreszeit. — Karawane frei von Betrug. igzab etmek. afed : bir vezin reft. unnütz. ağ boğa. munafil ve rencide olmak. cansuz ve meraretli ve şedid olmak. — Etwas übelnehmen. sich ärgern. muşareketle teganni ve terennüm etmek. delil. ak dahi teleffüz ederler. — Bitterkeit. — Haupt der Altesten eines Bezirkes. kismet. — Vertrag. ağevi (akevi) : alaçuk. cingiz hanın ahfadından birisinin ismi dir. Bündnis. — Insel. albern. sertlik. bulendi. sefid. ağrıtmak. cefa ve eziyet vermek. — Weiss. unter welcher mittelasiatische Horden wohnen. — Schmerzen. acışmak : gidişüp kaşinma ile hararetlanmak. — Alte. vornehme Sammlung. gaiz. Schicksal. — Grosser Herr. ada : ada. — Wilder Rettig. gerçe daha çok mânâsı varsa-da bukadarla iktifa olundu. rehnuma. müşebbek şeyler. adaşcı : kılağuz. himayet ve siyanet etmek. kenar. şebike. — Führer. büyük karındaş. hişan. Netz. afak : doğru. — Munter. asiya-i vustada kabailin iskyan etdikleri bir nevi çadırlar. — Den Weg verlieren. die zu Kaşgar in Turkestan gehören. Ehrentitel. afacan : haşari. atağlığ. acıtmak : talhnak etmek. Vollkommenheit. kuduret. muhtar. Braut. ağ başlığ : ehtiyare ve müsinne hatun.

Monat. — Fliessen lassen. ilkönce kim bulursa. Hof. So werden vornehme Frauen bikim und hanım genannt. nahme Argun han's des Sohnes Bin kira han's. Moschus. çocukların oynadıkları bir oyun. elemli. dihan. henuz doğuran hayvanın ilk verdiyi südü ve pelesi. semin. — Weisse. betrübt. hurmet. | Ağriken : elem. wer es zuerst findet. çehiz vermek. havlu. Bir kemik parçasını uzak atiyorlar. — Aus H olz und Splitter verfertigtes Lager. aklı. aklı. theuer. sich ärgern. Mondhof. damlatmak. sakil. badırnak (?). | Ağac kazğan : ağac kakan. fersah. vekarlu. gamnak. . ağri. — Schmerz. Maul. Zelt. | Ağrığu : derdnak. B. Mund. quälen. bir nevi düzgün. ağac (yığac) : şecr. rothe Schminke. senkin. halelenmek. — Weisslich. Achtung. debelenmek. | Ağac kavunu : turunc. yaş ağzimak. Mast. biraderlik. beschenken. langsam. ağtimol : aka mail. her yana kayup debelenmek. ahvet. In Kaşgir ist es sehr gebräuchlich. ağırmen : ağir. — Weiss werden. — Leiden. harkya. hatire. Diese Stelle heist pele. | Ağırlamış : igraz. ehren. Sonst wird auch ein ça angefügt. — Mond. — Schwer. Aussteuer geben. musafe. — Ehre. sem. azarlı. ağılanmak : kurs-i kamer. in agaça. Argun han Bin kira hanı oğlu ismi dir. Station. giliden. bewegt sein. welches eine vornehme Frau bedeutet. eine art Schminke. ağrığlı : derd. — Sich zu Tode lachen. — vergiften. girye ve nale etmek. Neigung. ağzımak : akıtmak. Rothschimmel. ausgiessen. — Citrone. kendinden geçmek. çekiden. Entfernung. ağırko : geyik. ağmak : tayran ve uruc ve suud etmek. ağalığ : büyüklük. ağnamak : gülmekden bayılmak. würdevoll. renc 'veca'. wie z. kurs-i kamer. ağu : zehir. — Jemanden achten. — Schwer. benlikli. gaze. giran. aklı. dökmek.ziyade mustâmel dir. zehirlemek. renc. çehiz vermiş. schwer. menzil. ikram. ağuz : nehir. ağıl (ayıl) : mandıra. gefleckt. emporsteigen. seufzen. — Weisslich. derd. — Höhe. — Gift. birini igraz ve ikram etmek. — Verkäufer von theueren Sachen. meyl. — In der Cagatajsprache wird bei gewissen weiblichen Titeln ein m angefügt. — Vergiftet werden. — Viehhof. Meile. weinen. ağsunkak : mahitab geceleri. fem. setzt sich auf den Rücken seines Kameraden und wird von demselben bis zu einer bezeichneten Stelle getragen. yaş dökmek. — Fluss. ağımtol : aka mail. kamer. ağırlamak : tevkir ve tâzim etmek. gam. kostbar. Mondscheibe. Bruderschaft. die erste Milch des Thieres nach dem Wurfe. — Schmerz. faul. kura. Kummer. hakik (?). arkadaşının arkasına binüp bir mahal-i muayeneye kadar getiriliyor. diriht. ausser sich gerathen. — Weisslich. şehir-i Sinbirinskde büyük bir rütbe dir. — Flohkraut. — Mondnächte. in der Stadt Simbirsk eine hohe Rangstufe. ağrımak : acımak. Ol mahale dahi pele derler. küran. — Fliegen. | Ağır satkucı : pahalı nesneler satıcı. tavar ve koyun sürüsü toplanup yuvarlak durduğu halda etrafına çekilen muhavvita. batiy. ay : şehr. ağır : sakil. veca'. mah. muztarib olmak. zehirlenmek. derd-u renc çekmek. — Mondscheibe. — Bäume. Kinderspiel. — Leidend. um eine Schafheerde gezogene Mauer. | Ağulamak : tesmim etmek. ağarmak : beyaz ve sefid olmak. telbet etmek. | Ağunanmak : mesmum olmak. tenbel. galiye-i sefid. Uebel. Ein Beinstück wird weit geschleudert. weissartig. | ağrıtmak : icâ ve ilam etmek. ağavurka : ağac ve çöpden mâmul bir nevi alaçuk. ağlığ : beyazlik. — schmerzen. ağçıl : beyaza mail. cevale.

Gebieter. . Gattin. bikyane olmak. kyam. bibek. aya : el içi. Fuss. ayurmak : tefrik. teber. Milchmutter. işaret. — Eine art Fluss. aydın : nur. — Barhäuptig. — Klar. tebeddül ve tehavvül etmek. Grad. esirgemek. herumgehen. weiblich. ruşen. Lichtloch. bibi. aylı gecenin soğuğu. Lied. ayaz (ayas) : saf. Noten. Gemahl. Gott. Mond-. bemitleiden. bahşi. paye. ve ayak tabanı. — Sonne-. ay ve tün yâni aylı gece dir. Sultan Mahmud Sebektekinin mahbubu ve veziri ismi dir. sich beherrschen. Hirse. — Hüftenbeine. aygır at. herzekerd. Hebamme. dug. muennes. Schwätzer. Fusssohle. — Tritt. ziadar. ayağ : kadem. Hengst. aytım : surud. tütü. şeffaf. âşik. — Handfläche. Schale. | Zadekyan kızı ve haremi. — Stelzen. Melodie. ayamak : dirig etmek. Schenker. Mondschein. wandern. ayıl. — Sattedbeil. biyim. schlechter Mensch. nücum-i gurub etmek. cevari. çobbaz. misir darısı. ayr (ir) : erkek. fremd werden. Held. — Licht. mevla sahib. remz. ölenk. ayl : kolan. apuşka. — Sauere Milch. piyale. Gestirnuntergang. aheng. aya (ayga) : asl. hatun. zeker. hükümdarların mâyetinde bulunan sahib-i rütbe memurların elde tutdukları bir nevi balta dir. — Trennen. kıymamak. ayağlığ : ayaklık. demek. Besitzer. Schritt. — Weinschenk. gerdgeşten. malik. ayaku : pehlu kemikleri. zevce. mah. mezik. aynalmak : çevrilmek. alet. musattah şeylere itlak olunur. — Sprechen. nota. aygır : hergele süren hayvan. sich verändern. — Verleumder. — Dehnungszeichen in der bei den Gesängen gebräuchlichen Notenschrift. kyase. Onkel. ruculiyet. Helle. Herr. tümlük. — Frau. recl. sagen. mahitab. Glied. eine Art Beil. glänzend. ayalamak (ayaklamak) : tesahüb etmek. şarki. ayım : hanim. muhafaza etmek. — Thier in einem Gestüt. — Sich drehen. nagme. merd. scheiden. — Ursprung. ayrışmak : ayrılışmak. — Dachfenster. batmak. nisa. Wink. kadeh. temyiz etmek. revzen. anaka. ak baş : berhene ser. ayaka : reza-i ana. bifayde. ortasında-ki düzlük. dolaşmak. aytmak : söylemek. Holzpantoffel. mubarek baher. Nacht. welche von den hohen Würdentragern im Gefolge der Herrschers in den Händen getragen wird. beschützen. Name des Sohnes und Vezire Sultan Mahmud Sebekteki's. ikam. junge Selavin. serud. Ton. — Säugemutter. çapkın. kötüadam. Kühle einer Mondnacht. — Tochter oder Frau eines Vornehmen. leuchtend. — Verweigern. denbe. Ende. beyhude söz söyleyici. sahib ve malik olmak.ay baltu (ay balta) : teberzin. ayalğu : nagamat tahririnde kullandıkları medd. nutk irad etmek. unnütz. Glas. rabb. ayrılmış : suların ve yolların mahal-i inşabi. zav-i asli. ayğak : nemam. amuca. irkişi. — Scheidepunkt der Gewässer und Strassen. Mondhelle. versinken. süt ana. mit etwas geizen. cambaz nalini. pa. Beil. dönmek. avret. kızıl ayak. inşad etmek. Fenster. kaburga. Werkzeug. etwas vertragen. türkü. Verliebter. — Gesang. — Mann. tanrı. aydınlık : dam bacası. edle Frau. temellük etmek. bir birinden vaz geçmek. — Sich trennen. ayran : çalab. ika. — Etwas besitzen. Rippe. | ayağçı : saki. pencere. Zeichen. Fläche. Weib. — Eselsfüllen. durchsichtig. banu. ayakmak : aftab. nihayet. Mannbarkeit. lahn. ak kuyruk : çayın bir nevi.

Enthüllung. yaramaz. can alici. unverschämt. das Nahe. toprak. . karışık. alartmak : hiddet ve gayzdan gözü tirelemnek. — Verwirrt. glänzender Stein. Der Sieger. akuşak : yüreyin ortası. — Person. — Die Augen verdüstern sich vor Zorn und Wuth. al : koyu pembe rengi. ak saray : Emir-i Timurun paytahtı ve mahal-i veladeti olan şehr. — Name einer Stadt in Kaşgar. ak rahat : pamukdan mâmul bir nevi kumaş. Erde. ak su (ağ su) : Kaşgarda bir şehir ismi dir. Mensch. alaça : pek karışık nakşlar. adam. ergrautes Haar. insan. miskal. grosser Seraj. — Eine zu Taşkend gehörige Stadt in Turkestan. — Reue. — Mitte des Herzens. huzur. beyaz olmuş saç. scheckig. — Sehr bunte Stickereien. Sultan Mahmud selcukinin umerasinden birisinin ismi dir. cari etmek. bulaşık. yer. Soldatenschaar. unreiner Mensch. büyük kardaş.ak mescid : Türkistanda Taşkendde tâbi bir şehir dir. Reiter. akın : kalabalık. pirincin ufantısı. lenk. — Weisser Gerfalke. — Ein zu Bochara gehöriges Dorf. celad. görmek. akızmak : akıtmak. dağin çıkması. aksırmak : eksırmak. — Fliessen. sipa. — Spion. aga. garetger. Soldaten. — Älterer Bruder. — Walze. Siegel des türkischen Padischah's. ceryan yeri. Plünderer. arac. — Mispel. senk-i dirahşan. istilager. suhan. ak tepe : Türkistanda bir mahal ismi dir. galib. Das Obere. — Raspel. akıncı : keşfe memur. türk padişahlarının damgaları. öldürücü. — Mörder. atsa vurmak. çamur. asker bölüyü. hoca saray. topal. — In krampfhaftes lautes Gelächter ausbrechen. — Gemeines Pferd. — Niessen. akak : dörpü. alçı : alıc. das Fliesen. hamla. aksın : şuh ve cilf at. âşik oyunu. bir nevi iplik kumaş. başı bozuk. ege. asker. kleine Gerste (?) Weisser Sclave. aku : şahs. eine Art Seidenstoff. Stoss. bi pak adam. istilahında bey gelirse alçı olur. Landwehr. alçık : casus. ayar. akukmak : bayılacak derecede kahkaha ile gülmek. — Leichter Mantel aus Kameelhaar. Sebzde yapdığı refi bir binanın ismi dir. bir kuş ismi dir. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. ind. aksankar : beyaz senkar. gemischt. Herr. aksaç : Buhara muzafasinde bir kariye. — Eine aus Baumwolle verfertigte Stoffart. Henker. aksah : aksak. Polirstahl. — Menge. nezd. Name eines hohen Gebäudes in Sebz. beyaz ağa. ebrak. — Dunkelrothe Farbe. aksum : ahsum. akış : ağızdan tereşşüh ve seylan eden su. akarı (aharı) : deve yününden mâmul bir nevi ince aba. hayasız. — Talkstein. alak-bulak : mühmülatdan dir. isale-i demu etmek. üstün. hafiye. aklımak : cereyan ve seylan ve seyl etmek. thränen. akar (ağar) : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Mit einer Mitteilung beauftragt. alçı taşı : kevkeb elarz. Knöchelspiel. Vogelname. ablak. yaş akızmak. ake (eke) : büyük birader. — Name eines türkischen Stammes. — Ortsname in Turkestan. hada. mıhlac. aklau : oklağu. munter. keşf. Gegenwart. Täuschung. Ort. — Haupt und Geburtstadt des Timur. Koth. Seite. überfluthen. alaçı : katil. haşarı. Name eines Anführers Sultan Mahmud's. Feile. şuride. — Fiessen lassen. hinkend. karib. — Lahm. Bösewicht.

— Dumm. Ziel. lebend. — Eine Baumart. işte. anregen zu etwas. altmış : sittin. ferman. — Eine Fruchtart. — Sechzig. hile. Name des Vortrabes eines Heeres. Name einer würzigen Frucht in Indien. — Leber. cebhe. ängstigen. cebin.aldab soldab : yâni aldadarak yalvararak. iztirab etmek. — Pflaume. kahraman. — Betrügerei. mader. Handel. aman kara : bir nevi ağac dir. mahzub olmak. alın : pişani. an and : mufasil. — Je sechs. sütlü meme. — Gelenk. Diplom. aus Eisen verfertigtes Ackerbaugeräth. loben. — Siegel und Unterschrift der türkischen Herrscher. alığ satığ : alış veriş. paça. — Lebhaft. alp-arslan : bir padişah ismi dir. aus dessen Fell ein Pelz verfertigt wird. mekyar. — Betrügen. demirden mâmul şiyar aletı. wahnsinnig. — Arznei. alguncuk : maşa. Fessel. cabulusluk. kira. vagina. bend. kleiner Berg. huda. Sieger. — Betrügend. am otu : bir nevi giyah ve deva. teşvik etmek. belisten. hilaf söylemek. dibayi tila. — Goldgewebe. Knoten. aldamak : an-u firib etmek. zeheb. | Aldağcı : firibger. Freundschaft schliessen. Hindistanda bir nevi leziz meyvenin ismi dir. mubadele. Lunge. beyni oynamış. derman. flehend. da. — Lügner. altun damğa : Türk hükmdarlarının mühür ve tuğrasi. — Hingezogen sein. amac : hedef. muthig. — Jemanden betrügen. dest pünah. ein Mensch mit undeutlicher Redensart. aldağ : firib. şest. mecnun. altun : tila. — Gold. aldaşmak : yekdiyerine firib vermek. alduken : huda. alla : çocuğu uydurmak ve nini içtin söylenen türkü. meker. alkışlamak : alkış etmek. behadur. hile. — List. austauschen. alp : pehlivan. . Name eines Padischah's. dua-u sena etmek. hudakyar. meczub. hier. am ağac : su dolabını ve deyirmeni çevirmek üzre hayvanin başına bağladikları ağac. yabani muattar bir meyve dir. hay. aldanmış. ana : valide. wilde würzige Frucht. Miethe. — Hügel. — Schlummerlied. aldaramak : bihad sevinmek. ahz-u ita. tapfer. ferc. hilekyar. zer. das fürstliche Handzeichen des türkischen Padischah's. dostluk etmek. alışmak : muavaze ve bedel etmek. sözü rabitesiz ve sebatsız adam. am : deva. Betrug. — Held. — Betrüger. altun bilğa : menşur. — Dumm. goldgestickter Seidenstoff. Schmeichelei. anandayor ana göründü gibi. Widersprechen. diri. welches auf das Haupt des Thieres gebunden wird. mahayele ve muhadâ etmek. nişane. — Ersetzen. munahebe etmek. Schwindler. Trug. nirnek. altılık : ciyer. boğum. münis olmak. altun muğ : zerbeft. — Zange. altau (altaula) : altışer. Brust voll Milch. taliye askerlerine unvan dir. Stirn. şeci. buracıkda demek dir. — List. Betrüger. Heilmittel. tel. aluc : erik. altabi : tilki büyüklüyünde bir hayvan dir. ilac. amidun : zinde. — Eine Art Gras und Heilmittel. aluk : budala. | aldağuc : firibcilik. ve altısıda birden. | aldamcı : firibci. — Thier von der Grösse eines Fuchses. Verrückter. — Kauf und Verkauf. — Stirnhaar. küçük dağ. şüş. — Mutter. sich behaglich fühlen. derisinden kürk yaparlar. yarlıg-i padişah-i Türkiye. anayı : avanak. algun : tepe. ahmak. Faden. Name eines türkischen Stammes. um das Wasserrad und die Mühle zu treiben. al. — Begrüssen. — Zielpunkt. Türkistanda tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. alya : bir nevi meyve dir. — Holzstück.

ataka gibi isede hatun olmak şart dir. Stiefmutter. firaset. hükmdarın valideliği. — Zwischenzeit. bis zu ihm. — Unvernünftig. fehm etmek. — Plötzlich erscheinen. früher adak genannt. fehm. — Name einer Stadt in der Nahe von Herat (Afganistan). birden bire. bis zu jener Zeit. Ganz weiss. — (?). daya. musafe. so sehr. — Ihm. — Name einer süssen wohlriechenden Frucht in Indien. tefhim. Eintracht. beurtheilen. ein Bündniss schliessen. Frau. erwähnen. bagteten. — Dornhecke. o mertebe. Auffassung. ança : olkadar. apkin : sisam yağının siyah tortusu. Mutter des Herrschers. — Allzu weiss. tâlim. so sehr. Vertrag. Acker. yadlamak. zikr. kalevvel. | ant içmak : ahd-i peyman etmek. anuk : vuhuş yaurusu ve tanası. şarh-u beyan etmek. Scharfsinn. kaysac. — Begreifen. — So viel. Bund. aralanmış. Entfernung. o derece. verstehen. | anglatmak : tefhim. — Verdoppelungszeichen. muahede etmek. andcan : Firgana kitâsında meşhur bir belede ismi dir. tarla. akil. sehr weiss. — Ein Pferd bändigen. — Schwur. — Plötzlich. — Pfeilspitze. ançılayın : anın gibi. andhuy : Afganistan kitâsında Herata karib bir şehir ismi dir. teferrrüs. asr-i evvel. . bir memleket ismi. | apağ : büsbütün beyaz. müdrikesiz. süt ana ve dayasi. Zeitalter. meyan. Amme. ve berçe yer. in solchem Maasse. nam-i kadimesi adak dir. — Sich verschwören. auf einmal. meyane. schwören. Ortsname. — Ins Gedächtniss rufen. tecdid-i munasibet. | angaça : ona kadar. Eid. anatmak : ikdiş ahte etmek. ahd-i peyman. anamak : hayvanı ihsa etmek. schön weiss. angsızın : tesavvurde yoğiken bagteten zuhur etmek. üvey mader. — Wie er. mudrike. deutlich machen. fliehen lassen. hengyam. abla. hatira getirmek. aparmak : götürü vermek. vasita. — Mitte. zwischen. anglamak : idrak. yemin ve sükende etmek. Zeitraum. Vermittelung. auf gleiche Art. ara mânâsında dahi mustâmel dir. anlidur : öylenin ikincisi olan namaz. dar yol. anglak (inglak) : zevk. Erzieherin. kasem. — Altere Schwester. enger Weg. — Erklären. mabeyn. ap : ansızın. tezekkür ve yad etmek. orütbe. zekyavet. barışık. parlak. — Einen Bund schliessen. anga : ona. anbur : kerpiden. zihn. — Fortbringen. mürebbiye. idrak. Zwischenraum. Verständniss.anaka : valide makamında. andağ : orada-ki. esna. angsız : akilsiz. — Einsehen. bagteten gibi. ant : and. apak-çapak : sulh-u salah. Säugemutter. — Der dortige. | araliğ : aralı. — So. — Junges oder Kalb eines wilden Thieres. Verstand. fasla. Erklärung. ancınan. anık : derk. girizan etdirmek. aşırmak. — Friede. — Schwarze Hefe des Susamöls. apa (epe) : büyük hemşire. — Name einer berühmten Stadt im Bezirke Firgana. angmak : zihine getirmek. sükende. durchgeben. plötzlich. andak (andağ) : öyle. ap : edat-i têkid-u mebalige dir. alup varmak. — Mutter. — Genuss. apakine : çokçe ve güzelce beyaz. eköprine dahi mustâmel dir. antlaşmak : ahdlaşmak. ara : orta. ol vakita kadar. apak : ziyadesile ak ve beyaz. — Zweites Gebet nach Mittag. andız (atız) : çalılık. anba : Hindustanda bir nevi tatlı kokulu meyve ismi dir. — Ein Pferd einüben. ankara : okun ucu.

klar. arbağcı : efsunker. hark. girişmek. himaye bulmak. Havası mutedil yer. — Zauberspruch sagen. zebunlaşmak. — Zauberspruch um die Schlange aus ihrer Höhle zu locken und die Verbreitung des Giftes an der gebissenen Stelle zu verhindern. muberra. sumetre dahi derler. einschiessen. Wohlthat. Zauberer. sipah. tirnek. das Unten. zebun. arı : zenbur. bir kabile ismi dir. dazwischen treten. kuş ve şikyar hayvanlarının rehgüzarlarında konulan ve çakılan sih ve kazıklar. — Linie. | arığlamak : zaif ve lager olmak. armak : zaif. Spalte. yadigyar. arık : orak. kılağuz. arpa : ince. — Wachholderstrauch. — Geschenk. Aralsee. Aral denizi. deb asgerin iki parlak yıldızları dir. tebriye etmek. scheiden. — Nachgeben. ki bunlara bâzen. töhfe. | arığlıg : teharet. hizbe etmek. zahr. beli. arpa. ata binmek. piç der piç. tathir. arbamak : efsun okumak. — Mischmasch. — Zauberer. saf. Abschnitt des Korans. armağan : hediye. nuzhet. zaifiyet. ein als Zufluchtsort für Vögel und Jagdthiere aufgestellter Spiess. von einer Krankheit genesen. — Sich mischen. peşkeş. — Schwach und mager werden. düşkün. ardıc. pakize olmak. arda. şair. | arılmak : şifayab olmak. natuvan. arduc : ars 'ar'ar. Vorposten. — Ernte. sahir. — Ein durch die Nase der Frauen geführter Ring. reiten. — Vorhut eines Heeres während des Marsches. — Reinheit. — Schwach oder krank sein. — Der suchende. — Reinigen. ak at' ve 'boz at' dahi denilir. arayıcı : cuyende. puşt. hizbe. | ardlaşmak : ard. arkalanmak : zahir. zwei glänzende Sterne des kleinen Bären. efsa. — Rein machen. hasta olmak. sich auf etwas stützen. rein. befreit. — Carnevalsterne. turpan. Schwäche. — Stall. reinigen. hastalıkdan şifayab olmak. — Sich waschen. zaif. temiz. aran : ağıl. Andenken. guten Rath geben. aralık etmek. ard (art) : sırt. taht. schwach. | arığlığ su : bir cedvellik su. verschwindende. saf. — Umhüllen. tahir. auch 'ak at' und 'boz at' genannt. — Unterstützung finden. efsun.arabek : nisa tayfesinin burunlarına geçirdikleri halka dir. temizlenmek. argın olmak. putzen. aral tingizi : cihun ile sihunin munsab olduğu Harezm kitâsında-ki cesim göl. tefrik ve cida etmek. — Sich auf den Rücken eines Thieres oder Pferdes setzen. — Zertheilen. arğamak : sarmak. ahor. arığmak : zebun. aral : araları yakın adalar. fein. Ort mit milder Luft. mahlut. yol gitmek. nasihat ve pend vermek. — Genesen. — Biene. mutellaşi. hami bulmak. aralamak : ara edüp ayırmak. barik. tenzif etmek. arığ (arık) : cedvel. nezafet. — Nahe an einander liegende Inseln. tekye etmek. — Rücken. arbağ : yılanı kovuğundan çıkarmak içün ve yahod ısırdığı yere zehirin sirayetini men etmek üzere okudukları afsune denilir. | arıtmak : temizletmek. pakize. Beschwörer. arımak : temizlenmek. bergüzar. verflochten. taliye. arka. pak. — Name einer gerstenähnlichen Pflanze. ada. | arınmak : yıkanmak. ja. Name eines Stammes. rein. kaldırmak. arparğan : arpaya şebih bir nebat ismi dir. — Schwach. ilm. | aralaş : karmakarış. . Stütze. | arayıcı yılduz : farkadan yıldızları. — Ein grosser See an der Mündung des Dsihun und Sihun bei Harezm. aralaşmak : karışmak. seyr gelişmek. Gerste. hastalıkdan kalkmak. Reiter. araol : hengyam-i seferde ordu pişdari. argaclamak. Arpa han bin Menku han. kendisini ortaya atmak.

artmak : tahmil etmek. aşarı : pek çok. fayde. aza-yi bedende ziyade bir uzv bulunmak. âs lafzı emr dir. | aşlığçi : erzak mültezimi. übrig bleiben. rayha. — Speise. übertreten. — Ein zum tränken der Thiere am Brunnen befindlicher Stein. arturmak : tezyid ve tevfir ve teksir etmek. . aşpiman : Türkistan'da bir kariye ismidir. fazla gelmek. schmaler Weg. — Ueberrest. aufstehen. alt. — Letzt. Vortheil haben. kat-i munazil. — Wüthend. asa koymak : sallandırmak. yemek vermek. okulmak. tecavuz etmek. hinaufsteigen. — Zu essen geben. şilkin. ziehen . aşlar : hayvanlara su vermek üzere koyuların yanı başına konulan taş. bar. artuk : fazla.art : geçid. astiğ : askı. kalkmak. — Das Untere. — Schön. hareket-i kesre. artukmac : kendi nevi ve cinsinde kiymetde bir az ziade takdir olunan şey. | artuksı : artığı. Verwalter des Heeres. dar yol. güzel. Schmuck. benek. pest. aşamak iza. pirinc halimi. pek ziyade. — Name eines Uzbegstammes. — Lebensmittel. — Übernatürlicher. ovuk. ast : alt. zu viel. sürmek. ram olmayan at. — Nutzen. tücaret etmek. vergrössern. diz ağırsakı. wohlriechende Essenz. utr. deyirmen mânâsına dahi gelir. — Zerreiben. asığ : nefi. yükletmek. ascim : tayfe-i üzbekiye içinde bir kabile ismi dir. süfla. — Herabhängender Zierrath. efzun ve zaid olmak. mertebe. sahk etmek. — Lebensmittel-Pächter. Nahrung. aşlamak : etâm etmek. ard. ve pilava dahi denilir. — Ein in seiner Art überschätztes Ding. faydeli. ein störriges Pferd. vati mekyan etmek. intifa. jemanden speisen. sendelemek. aş ve tâm yedirmek. — Ernähren. tücaret. tahtani. | aşlatmak : etâm etmek. der Vocal Kesre. das Überbleibsel. — Glanz. — Schwenken. as : koku. Sprenkel. as demek dir. Ortsname in Sibirien. — Uebergangsort. Sibirye tarafında bir vilayet ismi dir. baki kalmak. gida. — Nützlich. menfâtlı. aş : tâm. zahire. aşatmak : yedirmek. das Unten. artılmak : öteye beriye koşmak. Essen und Trinken. vermehren. temettü. auch für Pilaf gebräuchlich. Grad. aşaş : müciz. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Besteigen. etâm etmek. niedrig. Vortheil. taht. hängen lassen. — Ernähren. — Kniescheibe. fazlası. aşukmak (aşaumak) : acele ve şitab etmek. Ohrgehänge. — Der Vocal Kesre. artık. — Sich beeilen. zahire müteahidi. nekhet. — Beladen. | aşukturmak : tacil etmek. asrar : eyi. — Arbeiten. ekl-u şarab. — Last. kadınların saçlarına takdıkları ziynet. — Sehr viel. âsir : hareket-i kesre. — Der Rest. ordu vekilharcı. asabkur : kuzu kızartması. verbunden. astın : peşin. ziyadesi. Handel. ağac aşılmak. artamak (artanmak) : aşmak. malihulya. artmak : yük. as : kara sevda illeti. treiben. | asığlığ : kyarlı. raz. denk. — Geruch. — Geröstetes Lamm. — Vermehren. zirin. aşam (aşame) : tabaka. des Uebrige. — Hin-und herlaufen. ve mütesaddi adam. — Eilen. âla. levazim. asılı brakmak. peyvend. vortheilhaft. kulak küpesi. aşlıg : mekulat. unternehmender Mensch. niedrig. aşıtmak : okulmak. — Ordnung. asau : mütevahiş. auf den Rücken legen. — Schwermuth. Bedürfnis. ardına sırtına koymak. as : kakum. aşukluğ : diz kapağı. Hintertheil. auch in der Bedeutung 'Muhle' gebräuchlich. Gleichgewicht. | asığlanmak : kyar. havaic.

atğı (atkı) : kolan. | atkelik : hükumet. von Padischah als Vater betrachteter Mann. — Volga . bir şeyi ezberden okumak. — Im Pfeilschiessen geübt. Braut. atar tutar : şiddet. yavuklu. ein geehrter Mann. ataş : adaş. — Vaterschaft. — Eselsfüllen. — Vaterschaft. Unkraut. Atalig ehalinin ve dadını istimâ ederek padişaha teblig ve arz etmeye ve babalık sıfatile muşfikane hal-u keyfiyetlerinden agyah ve haberdar olmağa memur dur. sich einen Ruf erwerben. atğulamak : tir endazlık etmek. atıkmak : kesb-u iştihar etmek. eine hohe Wurde in Mittelasien. — Begrüssen. — Büchsenschütze. seyid ata ve peder ata gibi. — Kampf. Wortstreit. nam. hemnam. — Gefäss. mûtad. angreifen. versprechen. tasihir (?). — Jemanden benennen. şöhret. geweiht werden. Name. Streit. | atıkmak : hayr-u dua ve alkış etmek. — Glückwünschen. alt. hohes Amt. Name eines kanonenähnlichen Schiesszeuges. Ruf. ateklu : adlı. | atığlığ : adaklı. hiddet. — Futter. (?) atğucı : tüfenk ve sabkan ve sapan ve keman ve felahan endaz ve nişancı. murebbi. im welchen die Milch oder Jogurt gerüttelt wird. Erzieher. Standartenträger. Schlägerei. cidal. harire. nezr. segnen. vâd. asiya-i vastada bir rütbe dir. — Absteigeort. — Name einer in Volksliedern vorkommenden Melodie. mekik. nişanlamak. redd-u bedel. tenzir edilmiş şey. remi. derebegi. musinn. atız : tarla kitâsı.Fluss in Russland. Schicksal. — Handgemenge. Schleuderer. atğunca : sacadik. semiy. debdebe. atamak : ad komak. atışlig : tir endazlıkda mahir. atala : bulamac aşı. — Einen Vertrag schliessen. ağıl.aşule : türkü ve şarki gibi bir savt ve nagmenin ismi dir. valid. ahd olunan şey. nam ve şöhret kazanmak. — Mit Pfeilen schiessen. Staatsminister. — Name eines marulartigen Grases. hisse. redd-u bedel. — Verlobt. — Berühmt werden. — Breisuppe. atkamak : kirât ve telavet etmek. ubuvet. Aufruhr. benam. — Gleichnamig. — Verlobt. baba. ad. Türkistanda bir rütbe dir. geweiht. namzed olmuş kız. . murebbi. padişahın tuttuğu ve peder gibi îtimad etdiyi adam. atış-tutuş : atar dutar. | at kulağı : marul manend bir nevi gyah ismi dir. — Vater. muhterem adam. atılmak. at : feres. heiss. esb. peder makamında. Gelübde. atığ : sütü ve yoğurdu içine atarak çalkadıkları küçük yayık ve köpü. riyaset. | atağlanmak : ittisam olmak. menzur olmak. atke (etake) : atalık. Herkommen. | at boğzu : at yemi. Eine Rangstufe in Turkestan. verloben. muzarebe. bezeichnen. asiya-i vastada büyük bir rütbe dir. maku. Rangstufe in Mittelasien. geweiht. gölçe. menzur. — Heftigkeit. — Theil eines Ackerfeldes. ein Ort auf Pfeilschussweite. nişanlamak. nişanlanmak. gir-u dar. Theil. atalınlığ : adaklı. kismet. mezrâ. — Berühmt. atil : rusiyede vaki Volga nehri. auswendig hersagen. ihtiar. zorbalık. atağlamak : peyman-u nezr ve vâd etmek. — Pferd. atağ : namzed. — Verlobte. Namen geben. atkımak : alkışlanmak. babalık. — Sich verloben. Lärm. bir ok atımı gibi yer. atalık (atalığ) : babalık. top edvatindan bir alet ismi dir. atabek : padişah lalasi. arma etmek. — Lesen. atım : menzil. namzed. menzur. yavuklu. Versprechen. | atğulanmak : mudahele ve tearruz etmek. talkib-u vaz-i ism etmek. ata : peder. — Erzieher des Padischahs. — Sich einmischen. — Herrschaft. atkulaş : harb. Vertrag. naziri devlet. an Vaters Stelle. meşhur.

Einer. — Jagdort. atlığ : adlı. bac : gömrük. seinen eigenen Weg gehn. B Bab : yümn. | atlanmak : ata binmek. — Sich verkleinern. | bacban : gömrükçi. fâl. az görmek. berühmt werden. bir nefer. cüzü. haddan geçirmek. dämmern. sich verirren. deve. das Abweichen vom rechten Wege. tesmiye etmek. yolu kayb edüp serseri gezüp dolaşmak. verwickelt. serkeş. — Ein Wohnort des Ilatstammes. pek eski. azgine (azkine) : cüzüce. widerspänstig. Glück. av : sayd. azlık. glänzend. azikmak : azmak. — Seltenheit. atlanır ayağı : sefere giderken at üzerinde içilen şarab ve gayr nesne. yoldan şaşmak. Reiter. eine Art Ballspiel. atlı. yerinden birden bire kalkmak. asitane. azğun : âsi. irre führen. baçın : çin hükumetinin paytahtı. nevsum. düşmen üzerine asker sevk etmek. Vorzeichen. rusum. azağlak : dere otun kokusu. Wenigkeit. — Vater. heftig. azmak. einen Namen geben. — Sünder. — Hauptstadt des chinesischen Reiches. — Ausschreiten. irre gehen. azğıç : azlık. verringern. azğurmak : azdırmak. adsız. azarğanmak : az saymak. ad-u nam kazanmak. kapu. Schwelle. tugyan. — Ausarten. namdar. tabdar. Eine Person. saydgyah. şekavet. azcık. sich vermindern. Namenlos. rusumat naziri. vergi. şöhret peyda etmek. — Ein falkenähnlicher Jagdvogel. cihet. kariye. haşerilik. atsız : Yafis hafidlerinden ve tatar hanın büyük oğlu ve harezmin bir hükümdarı ismi dir. tang atmak. — Gottlosigkeit. sich verirren. Thor. Koriandersamen. meşhur. bir av. yaramazlık. — Geringschatzen. zülf-ü pürçin. Knoten. başdan çıkarmak. celecan. betitelt. killet. — Duft eines Grases (Anis). tarik-i sevabdan udul etmeklik.atlamak : sıçramak. münasib-u niku. tagen. | azaltmak : tenzil. Ausgelassenheit. igva etmek. — Berühmt. şikyar. ukda. ausschreiten. — Ausarten. gümrah olmak. cid. azlığ : nidret. Taxen. sehr alt. hakir tutmak. — Ein Getränk. | azğunlaşmak : azgınlık etmek. — Ein dem See-Tieger ähnliches Thier. lockenfaltig. verachten. Leopard. übergehen. gümrah. tenkis. sehr gross. bir şahs. Seite. zekyatçi. zekyat. sefere çıkmak. hadid. — Zoll. azğaşmak : yoldan şaşmak. köhnemiş. avlak : şikyargyah. verirrt. übel. Ahn. dervaze ve işik. piçide. — Verlocken. Steuer. kesilmek. — Ein Pferd besteigen. aul : Ilatın cemiyetle mesken eyledikleri mahal. — Jagd. peder. pek büyük. bi nam-u nişan. Eine Pflanzenart. şefak sökmek. atik ve azim. — Heil. ad komak. die berühmte Stadt Peking. bir nevi sarmaşık nebat. azmak : başdan çıkmak. sâdet. atmak : arma ve endaht etmek. — Sich verirren. beber. babir : deniz kaplanı gibi bir siba dir. — Locke. meşhur Pekin şehri. dem Feinde entgegen ziehen. yolu kayb etmek. şer. verführen. — Den Weg verfehlen. — Springen. — Bosheit. tahit ve lager olmak. taklil etmek. ubur etmek. — Name eines Nachkommens des Jafis und des Sohnes des Tatarchans. Kameel. | azmaşmak : azışmak. azalmak : taklil ve tenakis etmek. — Verkleinern. baba : ata. başa. — Ein klein wenig. bir nevi top oyunu. birisi. suvari. . Dorf. atmaca : doğana muşabih bir nevi şikyar kuşu. mersum olmak. babay : zülf. ebu. hayr. kendi bildiyine gitmek. — Zolleinnehmer. isyan-i şekavet etmek. mürad. | azğunlığ : gümrahlık. — Schleudern. welches unterwegs im Sattel getrun ken wird.

bagınmak : barış. das Absteigen. uzun tüylü köpek. peyvend. — Name eines stinkenden Thieres. badrın : hiyar. Name einer Vogelgattung. — Ein um das in der Wiege liegende Kind gewickeltes Band. çar-bağ. lifafe. Auch der Name eines turkmenischen Dorfes nahe von Aşkabad. Kraft. Landhaus. Bande. — Lammfell. bağlağuluk : bağlanılmış. — Thürchen. makid. — Ein auf das Kleid oder die Kopfbedeckung der Mogulen geheftetes Goldgefäss und Abzeichen. | bagrı kara : dil siyah. mekful. bagday : iniş. seng-puşt. bağlan : Türkistanda Balha karib bir şehir ismi dir. Iranlarının başlarına geydikleri kalpak budur. — Kamm. pübek. Frieden oder Freundschaft schliessen. kaba. — Löffel. haymanın hilatları. sargı. şane. bagır : ciyer. badkan : büyük kaşık. — Eine röthliche Gänseart. Verbindung. — Stutze. Umschlag. Hülle. bağanak : mogulların külahlarına ve libaslarına tikdikleri bir nevi dan tila ve nişan dir. ve kabail-i türkmeniyede Aşk-abada karib bir köy ismi dir. Säule. — Lamm. aufschreien. bağındaş : dizlerin yokarısı. bağana (bağna) : kuzu derisi. backır : becermek ve bitirmek. bay : zengin. meyus. çember. bere. — Angebunden. Bündniss. gülistan. mevkuf. kurre. badrink. merbut. — Sitzen mit gekreuzten Beinen. bacı : baca. betrübt. sahib-i servet. Grund. — Dreisaitiges Instrument. | baglıg : merbut. dizlerin büklemesi. — Eine Art Kaftan. Gefährtin. — Gebunden. schreien. — Oberschenkel:Ansehen. musalaha etmek. bağan : kuzu. gani.baca : derice. Oberkleid. bağırdak : beşikde-ki sabilerin sardıkları bend. Rauchfang. Rusiye ve Irande karaküli tesmiye ederler. nuzul pesti. — Garten. milaka. tuvanger. akd. âşik. temel. rehber. — Musiker. büyük apa. bend olunmuş. aba. badgiz. muterrib. büyük hemşire. — Untere Hälfte des Knies beim Pferde. destek. mutâlik. badak : muteaffin bir hayvan ismi dir. uht. hadde irmemiş yauru. hubut. tevaif-i etrakdan bir kabile isme dir. bağlan kaz : kırmızırak kazın bir nevi dir. ve kemale irişmemiş bere ve toklu. dost olmak. kebid. — Traurig. camsız tepe penceresi. meyan-i bend. — Führer. kemer-u kemerçe. hâher. Name eines türkischen Stammes. delil. çağırmak ve seda etmek. dinlek (?). mesdud. bir nevi kuş ismi dir. — Gurke. — Schwester. bağlama : üç kirişli bir nevi saz dir. bagırtlak : Senkhar kuşu. — Lunge. mesdud. singil. kuşukcı. mürebba. Sänger. satvet. savlet. bend ve rabt etme. In Iran und Persien karakul genannt. bay bay : hay hay. piçide. — Schildkröte. Sturz. pe pe gibi kelime-i tahsin ve aferin dir ki bi bi dahi istimal olunur. meyelan. metanet. Ein von Persern getragener Hut. muganni. elbise. ran. Lamm. — Reich. bağıldak. gedreht. erwachsenes Thier. ağrın : tarak. — Ein Wort zum Ausdrucke des Beifalls. — Name einer Stadt in Turkestan nahe von Balh. Leber. bagıltak : bir nevi kaftan. mükedder. . bagış : bağdaş. bildimcek (?). geknüpft. wohlhabend. sargı. bagancak : atın dızlerinin alt tarafı. auch in der Form bi bi gebraucht. Erzieher. bend. langhaariger Hund. — Neigen. bağ (bağu) : bağ. çekmen. direk. mâkud. bağdaş. — Etwas durchführen. bağ bayrak : kılağuz. — Friede. bağam : tekye ağacı. Quaste. maldar. bahşi : sazende. tosbağa. san. Knoten.

gesegnet. küçük balkan. grosser Balkan. sur. cenah. baydağ : sürgü. balgamak : kazmak. sak. Kind gebähren. toy. hergele. — Eine Art Ammoniak. kuhi. büyük balkan. daru. balak : içdünin aşağısı. Beil. — Kleines Kind. bay birdi : yutuldu. kurbaka. mogul lisanında meblag. bakuy : büyük. bay zade. bala (bele) : yauru. kiriş. Hirse. Junges. engübin. bayrı : emekdar. — Säbelgriff. — Arbeitsam. çocuk doğurmak. Bein. butimar dahi derler. deva. balçıg (balcık) : camur. tufl. Schenkel. Loos. balalamak : yaurulamak. mimenetli. — Schwagerin. oğlan. mittelst Zauber verführen. Schlamm. — Verschlungen werden. bayırmak : teganni etmek. — Eine Art Hammer. Horasan tarafında bir mahalın ismi dir. teberzin. koku kuşu. bay oglı : kura. ausgraben. sâdetlü. ran. nakd. — Steuer. — Eine Stadt in Turkestan zwischen Belh und Samarkand. — Hacke. ohne Kapital bleiben. — Heerde. — Bejssohn. kadimi. balış : yastık. zenginleşmek. ilac. — Name eines Baumes. sahrayi. fehim. hafi. hoch. Berühmtheit. yürek. dinar olup gümüş balışı 200 dinar dir. baygızı : yabanı. Name einer Gemeinde in der Umgebung von Chorasan. — Gross. in der Mogulsprache bedeutet es Betrag. kaviden. sabi. bereketli. köhne. — Frosch. kenden. kleiner Balkan. baldır.bay beçe : bay oğlu. Stuterei. Stiel. zevce hemşiresi ve kız kardaşı. vergi. zafda. ufak çeküç. Ellnbogen. balga (balka) : bir nevi tebr. tevangir olmak. tirsek. rustayi. die eine Seite beilförmig. Kind und Rind. kulp. bir tarafı baltalı. tirek. bi sermaye kalmak. aus welchem Farbe bereitet wird. fes. baka : kurbağa. velimet ve sünnet cemiyeti. Beyssohn. bay dad. çocuk. — Ein zusammenhängendes Gebirge. bayetdir : oğurlu. — Hochzeit. efendizade. die Benennung der Frauen bei den Özbegen. | balaçka (beleçke) : çoluk-çocuk. Herz. Schmaus. — Der Uhuvogel. bakuri : bir nevi nişadir. bal : asel. taşbağa. sak. bay oğlu. derman. bay hatun : bay kuş. sutun. ayağı çıplak. — Ländlich. uşak. — Singen. beçesi. beçe. — Schleier. salgu. gele. bäuerlich. — Junge werfen. Kissen. — Schildkröte. balduz : baldız. Türkistan'da kabail-i Türkmeniye sahralarında iki dağ ismi dir. yauru doğurmak. Arznei. âtik. hediv. amud. reme. baldur : peçe. bayka : düyün. balıgçın : turna envainden bir tair dir. — Ein Pflanzenname. lay. — Wade. Flügel. çud. — Vogel einer Gattung der Kraniche. tebr. ein alter Diener. büzürk. reich werden. kil. Bauer. hüfer etmek. bakam ağacı : tirhun denilen bir nevi ağac dir ki ondan boya yaparlar. baysun : Türkistan'da Belh ile Samarkand beyninde bir belede ismi dir. — Glücklich. Üzbekler kadınlara bay beçe dahi derler. balkan : sarb-i müselsel dağ. cesim. baymak. işmek. baldırak. — Kind. bakaçnak : kaplımba. — Koth. balar : direk. — Graben. balin. efsun ile aldatmak. balta. eski hizmetçi. . — Wachs. altun halısı 2000. baldak : kılıc kulağının halkası. Baarfüssler. — Polster. balta : balta. Name eines Vogels. alt. koy. kalb. bir kuş ismidir. — Säule. âzim. Stütze. Honig. sap. san. Name zweier Berge in der Turkmenischen Wüste. kademli. veled. baldırgan : bir nevi nebat ismi dir. şehd. seng-puşt. tin.

ekin başı. vorübergehn. bari : tanrı tâla. einen schweren Traum haben. ok ucu imal eden usta. delil. ucuna varmak.banmak : ıslatmak. welche auf Kameele geladen wird. — Bei ihm. umum. sengin. — Kornähre. Beweis. eigensinnig. — Eigenliebe. durchnässen. kamu. Ruhe. alacukun etrafına çekilen nemed. Pfeil. — Sich beeilen. — Vollenden. bardak : kulblu su kyasesi. zahib. — Sieg. mevcudluk. huşe. barlamak : cesticu etmek. kılağuz. existirend. | barış : gidiş. unterwerfen. esed. beginnen. şir. Rechner. süllem paye. welcher als Scheune gebraucht wird. heme. yoluna koymak. ihtida etmek. Führer. mugayeret. Halsstarrigkeit. ağır uyku görmek. — Ein anderer. baslayış : galebe. baskıc : merdüven. tefrik. basırğanmak : uykuda hâb-i perişandan korkup kalkmak. Erfolg haben. bar : var. barant : yağma. Gehen und Kommen. mevcud. idare etmek. baş etmek. Hab und Gut. barış giliş. baştaban : başı aşağı. teblil-i terib etmek. Friede. pişrev. tesviye-i ifa etmek. baş ölgü : nisf-ün nehar. — Leiter. — Der allmächtige Gott. tinc. menmenlik. giran. — Eine art Kanone. indinde. başarmak : mubaderet etmek. nigun. servet. serzir. tarac. hodrey. — Der Löwe. tunca. icbar. — Mittag. mit welchem man die Pferde gegen Wind und Schweiss schützend bedeckt. agır. — Grosser Korb. suluk etmek. reftar. | başğalığ : ayrılık. serpayan. masad. — Das Gehen. bastuk : bir nevi meyve şurubu. alta almaklık. sokmak. başğa : ayrı. saman. nezdinde. hest. — Reichthum. Gewalt. sal-i türkanin üçüncü yili dir. başkarmak : başarmak. Drittes Jahr in der türkischen Zeitrechnung. muhafaza. ayağ. birlikde yol almak. ok. baş minlik : enaniyet. garet. Plünderung. mizan yıldızlarının burc-u işareti. bars : arslan. sich erkundigen. — Uneinigkeit. — Schwer. toprak bardak. Name des Sternbildes der Wage. çömlek. barca (barıça) : cümle. ihtilaf. | başakçı : huşeçin. varlık. diger. delil ve rehberle bir sari ve bir tarafa gitmek. başkaru : kulağuzla beraber gitmek. Treppe. hep. sparen. — Untersuchen. ein Filz. — Gehen. — Bewässern. . Anführer. musalaha. azim olmak. öne döşmek. Gegensatz. gayrı. — Aufsicht. — Geräthschaften im Zelte. serdar. muhtesib. — Mit dem Wegweiser zusammen gehn. basğun : basmak. | bars ili : sal-i türkanin üçüncüsü dir. inad. muhafaza etmek. sulu şeye basmak. tefahhüs ve tefakküd etmek. | barlıg : varlık. basruk : basturk. — Eine Art Fruchtsaft. reft-u amed. — Ährensammler. Thongefäss. muvafik. ağırlık basup muztarib olmak. hucum-i nagehani. galib. baskak : nazaret. rüzgyar ve hararetden atları muhafaza içün üzerine basdıkları keçe ve çul. cüdalik. das Sein. Verlauf. krumm. gazanfer. in seiner Gegenwart. — Das Sein. getrennt. başçı : yol gösterici. baş etmek. — Beute. iba. — Aus dem Schlafe auffahren. serkeşlik. bardan : büyük zenbil ki anbar makamında mustâmel dir. kyafe. sich zur Erkenntniss leiten lassen. — Verkehrt. başkiyan : deve üzere yüklenen top aleti dir. terazi. talan. barmak : varmak. hart. barida : huzurında. cüda. yol göstermek. rehber. die Gesammtheit. — das Ganze. muzaffer olmak. — Wasserkrug mit Henkel. azimet-u avdet. maldarlık. yolbars. gitmek. başak : sünbüle. ibitmek (?). — Wegzeiger. zirpa etmek. rehnuma. gina. cenab-i hakk. bud.

— Befehlshaber. veraltet. — Muthig. eine alte und berühmte Stadt in Turkestan. tez. — Stark. sich beeilen. koşunun ön tarafı. bekre : bir nevi küçük balık dir. batuk : ağır. berühmter Jagdvogel. — Decke. beyan : devayi telh ve şirin boya ve beyn. çepek. seri'. mustahkim. — Stute. — Sich in etwas vertiefen. belbeli : ikamet. kürkde kaplanmış esvab. — Eine Art dicker Leinwand oder sonstiger Gewebe. kati. tabbah. cengi. — Baumwolle. — Aufenthalt. bebertün : kürk. amir. — Oberer. — Schuh. Sohle. kostbar. eilig. divan beyi. batur : şeci. tehemten. — Glück. bald. bek : büyük. — Schuhmacher. pustun. dişi beytal. vekil harc. | batrağ : çabukrak. mâdum ve telef ve berbad etmek. Aufputz. kahraman. mahi. serdar. çaşnegir. streng. asıl süs. ale-l acele. behli : doğan. naz ile perverde olmuş. Schnur. asiya-i vustada türbelerin direyine tuğ ve baydaklara ve bayraklara alamet içün konulan elvan parça. flink. sich festsetzen. — Küchenhandwerk. bekter : bir nevi silah ve bektürme. şirin boyan dahi derler. um die Hand des Falkoniers zu schützen'. übernachten. Vorkoster. baturmak : mustagrik etmek. risman. Befehlshaber. acele. riyaset. kunduracı. Krieger. | başmakçı : kavvaf. kumandar. Held. hart. . belban : bir nevi aheng ve surud. beytutet etmek. horos. tez tez. muharib. kühn. | baurcılık : aşpezlik. behlem : doğan. aşpez. acele acele. schnell entschlossen. muhtedi. | baurci : aşçı. pehlivan. pembe. cüll. beya (beyat) : âdi. argamçı. çokdan kalma. bedabalğa : kilağuz. amir. — Haupt der Tapfern. bayat. — Eine Art Instrument. | bat bat : çabuk çabuk. ayak kabı. Führer. yelken bezi. Name einer Rangstufe in Turkestan. başmak : nâlin. baulı : tâlımlı. baur : hilat. | batkaklık : çamur teraküm etmiş yer. zud. sade. — Wegweiser. — Eine Waffengattung. köhnelenmiş. — Bittere Arznei. tapfer. — Falke. Färberröthe. azim eş-şan. ein mit Pelz umhülltes Kleid. eski. — Pelz. bahadur. çarh ve ötlegü tesmiye ederler. Batkak : çamurluk. kösele. rechter Flügel des Heeres. zor. meşhur şikyar kuşlardan bir nevi dir. batur. beytak (beytal) : kısrak at. übrig geblieben. behradun : meymene. der dem Falken über die Kralle gezogen wird.başlıg : reys. gayur. Bat : çabuk. saht. beyrak : bir nevi kalın bez ve sair bafte. — Sehr schnell. terbiyeli. — Ein Stück Leder oder eine Art Handschuh. gats etmek. batak yer. — Schwer. — Mit Koth bedeckt. — Bezeichnung einer kleinen Fischart. Schlinge. ordunun sağ cenahi. — Eilig. pabuşçu. — Wohlerzogen. berühmt. Türkistan'da kadim ve meşhur bir şehir ismi dir. — Schnell. giran. tabbahlık. cesur. alt. Feldherr. salar. bayağı. batacak çamurlu göl. farbiges Tuch auf Grabsäulen oder Fahnen in Mittelasien. batu : kavi. Sumpf. — Vorsteher. — Ein sumpfiger Teich. Zeichen oder Stoff auf Fahnen. safder. madian. bekaul : destur. vernichten. — Name einer Hyänengattung. Verwalter. ip. aşçılık. zeber-dest. | batur başı : bahadurların başı ve seramedi. tesri ve tâcil etmek. tepeli. kadim. sancaklara konulan parça ve alamet ve kumaş. der Stärkere. Zen. rehber. — Koch. bilayi behle. eifrig. delil. sakil. şebmande. kräftig. kefş. eldiven. yol gösterici. serkerde. Vordertheil des Gespannes. Musik. — Gewöhnlich. Segeltuch. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. caygir olmak. seri el-hareket. bednos : sırtlan envaindan bir hayvan ismi dir. behte : pamuk mamuk. başlı. sich hineinstürzen.

kati. — Bild. — Stumpfnäsig. mezar. küçlak. tifl. bengzamak : muşabehet. belka : deve yaurusu. Befehlshaber. — Rechter Heeresflügel. ähnlich sein. hemesi. sağ cenahi. bi : büyük. Name einer Rangstufe in Mittelasien. rasin. asiya-i vustada bir kabile ismi dir. beş ırmak. — Sonne. haşiş. Laus. das Äussere. renk. şebik. metin. beri : cümlesi. — Vergleichen. adil olmak. kyafesi. kehle. kleines Kind. bendegi. cengaver. esrar. hurşid. büt-hane. — Name eines zwischen Firgana und Kaschgir gelegenen Gebirges. sipehdar. merdümek. Bosheit. bet : çehre. beşarık : Ferganaya karib bir mevki ismi dir. benaris : Hindistan'da bir şehir ismi dir. — Gleichheit. kabr. âriz. Buharada bir nevi kumaş dir. bengi : serseri. — Schön. bir nevi measir-gezende. — Sklaverei. miltik. koyaş. şems. . Knabenschänder. — Name einer Stadt in Hindustan. Theilchen. bezenk : sülyünün dişisi. — Müssig. yahşi. — Schmuck. — Wohnen. — Junges Kameel. lahad. kargaul. Gelehrter. berk : kavi. sabi. berağu : sağir. tiryaki. mutabakat. ruy. Rasende ansässigen Turkmenen. — Gesicht. — Name eines zu Fergana nahe liegenden Ortes. mumasele etmek. şeraret. mustahkim. kölelik. nefis. manend. dikkatli. beltute : mükim olmak. bibak : bebek. — Knochen. — Ortsname in Afganistan. ecza. Knechtschaft. yeksan. tezyinat. böcek. esrarkeş. Zierde. | bengzayış : muşabehet. — Schönheitsmal. bezek : ziynet. Oberhaupt. köpçok. berendek : eyerin örtüsü. beşiri kelimi meşhur dir. — Wohnort der gegenüber von Amudarja u. bertas : memlukiyet. zarif. eine Stoffart in Buchara. Antlitz. Lehrersgattin. taklid. tevaif-i Üzbekden bir aşiret ismi dir. vech. das Ähnliche. — Grosmutter. âla. Name eines mittelasiatischen Stammes. nişamend. Heerführer. beşir : Amuderya ve Rasende karşı cihetinde irsarı Türkmeni kabilesinin meskeni. hanım efendi. bibi : nine. — Augenbrauen. turfan. gesund. bir nevi rayheli pirinc ki benairi tâbir ederler. hepsi. benair : Afganistan'da Suad civarında bir mevki ismi dir. nazir. beşik : güneş. azm. — Grab. benayi : güzel. — Insgesammt. yaban tavuğu. — Lehrerin. abdiyet. yüzde olan leke. tilakçe. patka. hane nişin. kebk. nachahmen. Opium-esser. mihr. piş dadi. — Satteldecke. avokat ve danişmend. zinpuş. nişan ve alamet. büyük valide. berket : heykel. besağa : merkad. berlas : Samarkandda karib bir memleket. küçük. gulami. ein Stoff aus Seide von überwiegend weisser Farbe. serbest. Wanze. birinci. validesinin anasına ve pederinin validesine dahi itlak olunur. — Fasanhenne. ruh. ulu. eine art duftender Reis. bestan : kapsul. Asiya-i vustada büyük bir rütbe ismi dir. — Gross. kostbar. beranğar : ordunun meymenesi. — Rebhuhn. berküt kuşu. muteaffin. amir. kaml. beniz. — Eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çapkur. häufig. sert. hem reng. bellur tağı : Türkistan'da Firgana ile Kaşgirin arasında bir dağ ismi dir. Bein. hart.belen : keklik. salar. araiş. mekteb hocasının haremi. — Fest. yüz. Herrin. sağlam. Wildhuhn. Abzeichen. benduk : tüfenk. — Klein. harirden beyazi galib bir kumaş. Name einer Art des üzbekischen Volkstammes. Hanfpflanze. beug : hal. — Flinte. bertik : kemik. faulig. afitab. stark. Götzentempel. | bibi atun : mualime hatun. zibaiş. esaret.

hanım. Weibchen (der Thiere). âzâde kız. Burg. nisf. kırak. şevarib. Abschluss. Nasenloser. nur. merbut. Frau. — Ausgabe. biglamış : etmam. ayım. bide : kuru alef. gefüllter Kuchen. biğ : bik. bile (bila) : bilen. — Schleifstein. kırak. böklümsüz. ba'. — Hacke. schnelles Pferd. cesim. füte. — Zusammen. in der Bedeutung von 'mâ. — Falkenähnlicher Jagdvogel. dirahşan. Jungfrau. madian. — Zusammen. bilbağ : kuşak. der Schnurbart. — Schleifstein. — Handsäge. — Futter. dudu. Handgelenk. bedevi. gibi. — Ehrwürdiges Weib. bidau : soy ve cins at. biyik : büyük. sich ekeln. bil : kemer. dest-i bend. hemrah. Handgelenk. Badeschürze. glücklich. — Gebunden. — Getrocknetes Fleisch. bıhmak : teneffür etmek. Licht. — Ähnlich. bikat : büyükler. biçin : baçin yâni çin paytahtı. — Gross. küçük hanım. bilak : kolun nabza yeri. misl. 'mâ. bikac : mühtereme hatun. — Ehrenhaftes Mädchen. Gelehrte. Hindistanda hanımlara bikim sahib derler. gedik. bir nevi şutur ve deve. — Nadel. devende at. ilan gibi. misam. fikr. biğu : doğana benzer bir nevi şikyar kuşu-dur. — Würdenträger. meyan. befestigt. — Eine auf die Hände von Verbrechern befestigte Kette. bıkmak. misam. Klee. bıçuğ : yarım. kak. Rippe. sa'id. bihti : kurutlamış ve soyunu çekmiş et. suzen. bilegi taş. Thor. Ermüdung. bican. nihayet. kapu. bikarnat : masruf. sieben. viereckiger. yanbaş. revnak. elemek. biçilmiş ve dolunmuş ot. Rauchfleisch. ba' mânâsına. biye biye : kısrak. burunda. tıpk. — Neunter Monat der turkmenischen Zeitrechnung. bildurga : kamçının desteyine vurulan halka. bilau : ba ve beraber. — Stelle des Pulsschlages am Unterarme. malumatlı. Spalte. kasd. Messerart der Schuhmach er. ile. ibre. uluğ. hanım. Nasenkranker. Schmuck. bigin : manend. danişli. . keheylan. minşar. içerisi kabaklı ve köfteli hamurdan dört köşeli bir nevi çörek. Adelfräulein. arre. eine Kameelart. emel. kadid. mit einander. zinet. — Hälfte. — Gürtel. bigiz : ışık. bilakce : mücrimlerin ellerine vurulan zencir ve bend. bilak yüzük : bilezik. kaburga. bibi. yurunçka. ayım. bike (bika) : mühtereme kız. — Absicht. araiş. kemerbend. — Abscheu haben. Pulsschlag. Wunsch. henuz têhül etmeyen kız. bilici. Wurfstein. edles Pferd. — Armband. bilau (bile) : edat-i rabt dir. bikik : bend. bihadd. Bogen. kefş-duz ve itekci ve konduracıların alet-i katileri. gilbar etmek. entsprechend. — Ende. yurunca. kemergah. bilau : bilegi. ein von Sclaverei freies Mädchen. bıkın : pehlu. — Seite. bigim (bikim) : bey hatun.biçak : iyne. bilağ : bilegi taşı. gemähtes Gras. — Stute. at otu. harc. bıçkı : destere. bi-ukde. ile. lediges Mädchen. urgacı. kelal-u melal. — Pferd von Zucht. mubarek. hisar. burnunda sakat ve illeti olan ve burunsuz ve beynisiz. encam. faltenlos. asıl bey hatun. — Kette am Peitschenstock. azm. âmirler. gedürrt. musahabetde ve mâyetinde beraber. — Bindezeichen. biçin yılı : sal-i türkanin dokuzuncu meymun yılı-dır. meymun. — Herrin. — Der Wissende. — Glanz. | bilaki (bilali) : anın yanında. bağlı. — Hauptstadt von Khina. basturma. ekmal.

— Vereinigen. hudavend. — Bekannt. — Name eines türkischen Stammes. Schönheit. savm. — Er gebe. kapatmak. ruze. gering. yezdan. biriki : birisi. emaret. toplaşdırmak. tanılmış. — Zeichen. cemal. — Verschliessen. | benigziş : şebahet. îta etsin. Stempel. birkamak : bir gelmek. bilkürme : eser. sal-i güzeşte.oder Reitpferd. bir kimesne. Zoll. birersak : oruc. Asiya-i vustada leşkerin muhafazası içün bir nevi amel. kemter. — Zeichen. beraberce. şebih. yemek. | birdik : beraberce. tecemmü olmak. bilküt : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. stumm. mühür. | birka : birlikde. . Kennzeichen. | Birin birin : beraber beraber. tâlimat vermek. yekayek. | biran : birisi. saht. eski. mutabakat. birar : birer. bilkat : ihbarat. — Falkenähnlicher Vogel. bezeichnet. dirayet. Geräth zur Bewachung der Soldaten in Mittelasien. birabar : tangri. tembih. nişanelı. — Gott. birkişturmak : birleşdirmek. — Steuer. bekannt. yek yek. — Ein wenig. Zeichen. mühkem. streng. | birküci : verici. bilkü : nişan. — Ein Gelehrter. hünermend. sert. Packnadel. yüzün rengi. îta etmek. nişan. borc. birkitmak : sedd-u mustahkim etmek. girdigar. — Etwas schulden. Inhaltsverzeichniss. biru (biri) : kadim. yer yerine vermek. gung. Nachrichten. toplanmak. zusperren. emekdar. ayrı ayrı. ruh. elken. fihrist. — Eine Art Speise. plötzlich. — Fasten. îlam-i eşâr etmek. binilecek at ve hayvan. mutabakat. mâlumat. bilişildamak : yave söylemek. stark. — Wissenschaft. bir adam. — Leeres Zeug schwatzen. cüda cüda. | bilkülük : belli. Essen. zusammen. — Das vorige Jahr. bilkürmek : ifade.bilenk : ebsem. sammeln. binicik : koşucu. — Erklären. sammeln. biri tarafı ve yanı. — Jemand. kinayeten ustura ve süpürgeye dahi itlak ederler. şütür. vergleichweise auch Rasiermesser oder Besen. damga. çuvalduz. alamet. bisrik : kuvvetli deve. bildirmek. veresi. — Kräftiges Kameel. bir tarikda. verilecek şey. — Hart. birmak : vermek. — Einzeln. yegane. dayma. | birküsi : vereceyi ir şey. Verständniss. — Untersuchen. | bilturğı : geçen sene-ki. toplaşdırmak. Fürst. geschieden. aş. auf einmal. nişan. — Ähnlich sein. — Gemeinsam. — Vorjährig. — Gleichheit. endek. biraz. memasele etmek. bilimlik : danişmend. — Der Eine. kalil. binigzamak : benzemek. binik tat : bir nevi taam ismi dir. eser. boş boğazlık etmek. übereinstimmen. — Ruhig. lal. birkü : vergi. wissen lassen. Stotterer. birkay : versin. bir düzüye. bir renkde. saçma ve beyhude söylemek. — Geben. damga. — Renn. harac. sich verhärten. havadisat. bilinmiş. der Schöpfer. bili bağlı : doğana manend bir kuş ismi dir. | birarte : bir tane. binigiz : çehre. meharet. Weiser. bir tavurda. ârif. Darlehen. birkişmak : araşdırmak. tek tek. Einer. — Alt. Verzeiher. — Mit. — Zusammen. birkine (birğine) : azcık. fehm. katılaşmak. alamet. alter Diener. bilik : ilm. biriktirmek. dana. allein. birk : kati. — Zusammen kommen. at. bac. aff edici. zeki. Warnung. biltur : geçen sene. — Einzig. daniş. manend. teblig. die eine Seite. — Kundmachungen. habs. mâlum. gafur. — Steuereinnehmer. — Gesicht. bir kişi.

donatmak. boru. Brunstzeit der Thiere. — Schlund. muretteb. Dşengiz hanın sekizinci ciddi Boğa han. — Schaukeln. — Ortsname in der Nähe Chakends. — Trockener und hohler Kürbis. biş arık : Türkistan'da Chakende karib bir mevki ismi dir. — Gut gekocht. neşv-u nema bulmak. horde. ordentlich. bizevc. sahib-i kalem. tahrir. — Schmücken. kemend. mışık. Verbindung. senedat. bitküci : kyatib. tertibli. — Klein. — Geregelt. bir ilac ismi dir-ki zehirli ve semli olur. bitik : yazı. yakışıklı. bitmiş. bişkarmak : düşünmek. tuvana. bala. halkum. teb. halka. Fusskette. — Stier. boğulmak. biz : yıldırım. bizak : araiş. Dampf.biş : beş. nüvisende. Buharaya tâbi bir küçük kale ismi dir. penc. kitabet kerd. tezekkür ve tefekkür etmek. kyatib. hatat. Schlinge. bitüy : bir birine yapışmış. — Schreiber. bizamak : tecemmül ve tezyin etmek. boğ : duman. bitmek (bitmak) : nabit. Wittwer. ağacların kabuğu. yazmak. ruka ve name. boğa : sığır aygırı. boğaça : boğuça. bişuher. Baumrinde. terkim. | bişaula (bişalati) : beşide birden. ukda. Lämmchen. ihtinak. kakşatma. — Fieber. — Das Zittern. vasl. bitçaka : küçük. — Schreiber. buharat. Trompete. Schriftkundiger. Name einer kleinen Festung nahe zu Bochara. bive : dul hatun. divan. Kürbisspiel. Dşihun yânı Amuderya ve Rasende. tahrir ve terkim etti. — Brief. Schreiben. kabak oyunu dahi derler. hübsch. — Zu fünf. — Geschmückt.ki çocukların içine kemik ve taş parçaları koyarak oynarlar. — Brief. varaka. in welchen die Kinder Bein. tuman. hayvanların vaktı izdivaci.oder Steinstücke geben. Achter Ahne Dşengiz Khans. gul. boğuk. | bitik : mektub. iki kühneli deve. yazıcı. boğak : hafakan. biş balıg : Türkistan'da Çine karib bir memleket ismi dir. tükenmek. — Knoten. askıcı. | bizakçı : ziynetlendirici. . bi-ayb ve binoksan. bitimlik : usullu. titretme. halas ve nabit olmuş. | bizaklik : araişli. boğnak : yağmursuz şedid furtuna. çocuk. | biti : yazdı. | bitikci : yazıcı. boğrı : aygır. Band. îmal olmak. halas olmak. — Alle fünf auf einmal. bizkak : humma. zibenbe. — Erstickung. pusula. nay. mirza. — Katze. — Zierde. ufak. gedämpfte Stimme. Name einer giftigen Arznei. — Stute. zib. — Nebel. schreiben. biştuğ : eyi pişmiş. numayişli. damak. boğuk ses. — Schreiben. gönül sıkılmak. — Er hat geschrieben etc. — Blitz. boğmak : boğum yeri. boğaz. araişci. bitmek : yazmak. paybend. boğdak : ağacların kabarmış olan yeri. muharrerat. sich retten. muntezim. gedeihen. iki hürküşlü şütür. — Regenloses heftiges Gewitter. Blatt. bişik : kedi. — Wittwe. biş-miş hem derler beşer. kleines Kind. boğuk ses. gırtlak. bitilmek. Hitze. — Schmückende. bizlavuk : kof ve evcef kabak. ziynet. | boğma : boğundu. — Geschwellter Theil der Bäume. mektub. halas oldu. | bişbarmak | bişlamak : beş etmek. Gaumen. | bişar : beşer. kernay. çakın. — Fünf. yapılmak. halka. zweihöckeriges Kameel. — Mit einander verbunden. zieren. cümleşi. hatas. um damit zu spielen. pişkin. — Nachdenken. bişimak : sallamak. körbe. Rachen. — Wachsen. bend. sağır evlada itlak olunur. — Ortsname in der Nahe Chinas. aşın. divan. Schmuck.

Welle. kemin kurmak. reng alınmış. — Am Ende des Bogens befestigtes Seil. — Knoten. Lasttier. hile tertib etmek. kapunum alt tarafı. — Vor den Feind gelockter Soldat. Verknüpfung. boybaş : serapa. — Name eines turkmenischen Stammes. bürmek. — Gefärbt worden. — Schleier. işik. — Name eines turkmenischen Stammes. Hochzeitszelt. boğcama : boğça. Dach. — Vor die Mitte und die beiden Flanken des Heeres gestellte Soldaten. — Färber. Gaul. şedid furtuna. gewohnen. perverde edilen. bargir. bab. boyrak : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. iki kühneli cemel. medid. — Von Kopf zu Fuss. yabu. büküm. külak. harf-i işaret dir. nährend. — Gefärbt. hoch. kilade. | boyağlığ : boyalı. bokturmak : dam. reng verici. Saite. borkamak : başına bir şey örtmek. — Schwelle. dam. kiracı hayvanı. kesmek.boğu : ahu. gizlenmek. boyrakçi : ordunun kalbgahi ile iki cenahlarının önüne konulan asker ve karaul. boygalmak : boyalmak. paralamak. — Den Kopf bedecken. für das Seelenheil der Verstorbenen an Festabenden bereitet. boydaş. geyik. kemin kurmak. Kopfbedeckung. ukda. | boyağçı : boyacı. — Wirbelwind. boyağ : boya. levn. pusmak. çarşaf ve çadırşeb. bordamak : semiz. vertheilen. reng ve boya sürmek. — Eine Art Halva. zerstückeln. boğarsak : bayram ve mubarek gecelerde lokma yerine geçmişlerin ruhuna pişirmiş oldukları musellis hamurdan bir nevi tâm dir. — Pelzmütze. kemingyah. yüz örtüsü. karibe ve hazire. saçbaga ilave olunan harir ve gömüşden bir nevi zib-u ziynet. — Gazelle. — Intrigue schmieden. müzeyyen külah. boyaut : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. boğum : bend. borağan : kasırga. müzeyyen ve mükellef örtü. boy sahibi. — Ueberzug. bokçurma : yayın kirişi. asitane. ferbih ve semin olmak. — Farbe. vezn. — Dick und fett sein. Haus und Hof. — Dromedar. — Dreieckiger Kuchen. perde. | boy otu : yabani nana. alıştırmak. dişi deveyi boğura talib etdirmek. mahfi durmak. boğulmuş. bosmak : dam. bol : bu. boktu : kemin. bâlâ. . Mundstück. boy : kadd. — Dieser. rengli. boğursımak : deve kızmak. çevirmek. yataklik came-hâb. bağ. pivend. | boygir : boyalmış. | boyluğ : uzun. firar-i muhacerat etmek. bosrak : bir nevi helva dir. borka : nikab. bir kasaba ismi. bosağa : atabe. beçe. — Lang. kalpak. sich verbergen. Hinweisungszeichen . gazal. Halsschmuck. tüpü. çeşm-i bend. — Wilde Pfeffermünze. sich verloren halten. — Wuchs. | bokturma : düşmenin zuhurına pusuya yattırılan asker. einhüllen. borak : bürg. girih. bülend. gewachsen. — Das weibliche Kameel zum männlichen locken. hile tertib etdirmek. Hirsch. zivane. taksim etmek. kiriş. dalga. — Hinterhalt. Geschlecht. boğcı : yayın köşelerini tehkim içün bağlanılan ip. bolay : olayım. şu. Schlafkleid. Vorhang. Pforte. — Zerschneiden. peştemali telfif etmek. borta : yük. Überschwemmung. reng. glänzende Decke. — Farbe bekommen. düyün içün kurulan çadır. gleich gross. boğur : bohur deve. rayhe. silsile. — In die Falle locken. Name einer Stadt. Geruch. baş ayak. — Pferd. — Sehne des Bogens. şum. bokmak : kati etmek. cenab. koku. bunun gibi.

big. — Das Weichen. gevşemek. eyerin altı. — Brombeere. betrübt sein. bökrülce (bökrülcük) : samir. muztarib olmak. boş yer. — Zerstreut werden. bağırmak. bölek : firka. Nierenfett. bala. — Wachsen. — Eintheilung der Truppen nach rechts und links wahrend des Krieges. Fussgänger. botmak : nabit. efsun. bökürak : bökürük. kursak. — Das fliessende Wasser hemmen. — Krümmen. feryad-u figan etmek. ziyan. Grenze. peragende. — Zerstreut. hölzernes Gefäss. boşukmak : halacan etmek. nizam. yürek çarpınmak. Handtuch. — Fruchtbar. boşak : numayiş atları. — Leer. Bauch. | botraşmak : dağılmak. — Sich krümmen. derin ses çıkarmak. elbesti. — Jemanden ängstigen. Zauberkunst. böbrek gürde. Trupp. dolaşık. Korb. tablanmış. ifrit. boşanık : vahi. guruh. bestürzt. getrocknet. — Junges Kameel. bögü : büyü. — Brüllen der Thiere. pare. boşar : iztirab. hareket. tabur. | bökülmüş : tavlanmış ip. — Sprössling. peragendo olmak. — Krümmung. yol yürümek. Magen. alay ve donanma atları. şecere. botkarmak : inbat etmek. — Niere. Gewicht. agrica. başçı hatun. — Den Durst löschen. bögürtken : bögürtlen. imame. babalu. bögürmek : hayvanatın teferrüd etmesi. beçe. destar. Bewegung. salus. başka. bota : yauru. puc. yan. albern. bir mühime yaramaz şey. Ausgehen des Athems. zerstreut sein. — Unruhe. botum : genç deve. Hexerei. boşurğanmak : iztirab vermek. ilm-i ruka. unnütz. bökülüm : kurulmuş. peyda olmak. meysere. brennen. yarayı bağlamak. — Schaden. her tarafa yayılup perişan olmak. binden. sele. telezzüz etmek. — Grosses Glas. pehlu. — Eine Art Futter. — Betrübt. botka (botaka) : bir nevi alef ismi dir. boşmak : teskin-i ataş etmek. — Zauber. erweichen. sağ böbrek meymene. Zauberei. yarı ağzı kavuşmak. gebrannt. sich drehen. deste bağlanmış buğday huşesi. mâde. sihir. nefesi sıkılup halecan olmak. — Seite. Name eines Stammes. botramak : perişan. had. rechte Niere Unglück. botrak : perişan. parça. pic-u tab. gedeihen lassen. schreien. peri han. gedeihen. — Reimen. heulen. Schnur. ratl. Hexe. magmum olmak. drehen. bir kabile ismi dir. pic-u tab etmek. kir dökmek. kyase-i çubin. piçide olmak. tohum ve saire baş çıkarmak. taraf. seratime. piçide. bote : koyumcu ve zergerin güzar namında istîmal ettikleri yarım yumurta şeklinde kil-i hikmetden bir nevi kalıb. Pochen des Herzens. Unhold. telaş. Ein Bündel Ähren. Turban. Kind. — Paradepferde. Angst. bökrün : tehigah. boşğanc : ecne. hisa. böküldamak : hafakan olmak. — Abtheilung. — Angstigen. meymene. Kraft. — Gedrehter. maşi. — Kopfbund. Wunde verbinden. linke Niere Glück. şikenc. cadu. halecan. bökütlemek : akar suyun yolunu bend-u sedd etmek. top. Peri Frau. sol böbrek meysere. Stück. . derhem etmek. bi-kyar. — Eine bei den Goldschmieden gebräuchliche halb eiförmige Gussform. bögür : cenb. kenar. | bökrütmek : eyrilmek. keder vermek. bökürakçi : moharebe esnasında yemin ve yesare tertib edilen asker. ham etmek. — Zittern. risman. yauru. bökmek : mukavves etmek. sebük-magz. müstedrik. boşuk : sarık. bağlamak. betrübt.bostağan : büyük kadeh. bigane.

nim. buhar : bend. — Heute. buğak : hafakan. — Sein Schlund. dieser. mefsil. umbringen. buğra : şeriye. — Schluchzend weinen. ihtinak. Fussfessel. Erlass. — Ringer. | buğuzluğu : halkumu. — Eigenthümliches Lied der Özbegen. — Zertheilen. buhanhu : boğmak yeri. — Gelenk. budları kısa. — Kehle. berat. pehlivan. köstek. börk : külah. gul. köte. boğum boğum ceda etmek. hamle. ukab. araste ve peyraste olacak. Hermelin. mit dem Kopfe abwärts sein. — Tödten. ferman. — Ort. Umschlag. Band. bu vakit. zertrennen. köstek. — Verwehrt sein. mevki: ağacları budarken yere düşen sürgünleri. — Ein ins Grüne und Rothe spielender gekrönter Vogel. bucul : aşik. — Ecke. ve külah-kiş. kurzstämmig. Mehlspeise. biber. Einsamkeit. das Zittern. — Pfeffer. alçak. — Fadennudeln. kalpak. Männchen. Ring. — Kurz. Dolch. buğuz : boğaz. bu an. o o. Schwarzadler. merdümek. buğdayık : huma kuşu. — Wickelkind. börküt : bir nevi cesim şikyar kuşu. gönül sıkılmak. Schlinge. halka. kemend. zincir. geçid. inziva. bend. budal : mahal. fett. ayrı ayrı. die Hälfte. boysuz. Stelle. öldürmek. — Eine Art grosser Jagdvögel. köstek. budancık. — Erstickung. Filzkappe. buğağu : bokağu. | buğuzdak : halkum. — Kehle. — Ankerwinde auf dem Schiffe. Holzsplitter beim schneiden. Geräthschaften des Lastträgers und Taglöhners. nay. pare pare eylemek. kolada. buğin : şu kine bu kine demek dir. irade-i padişah. an ein Ufer kommen. kakum. dest-bend. geñirdek. selasil. — Würfelspiel mit Beinstückchen. anka. buçuk : burnu bir aybı olan adam. budur : kısa. baba. boğuk. simurg. zincir. menhi olmak. bacaksız. Fussfessel. bubecik : bebek. şu şu. bucur : çiçek bozuğu. — Der dritte Ahne. Rohr. buhsamak : iztirab ve halecan ile boğuna boğuna ağlamak. — Glücksvogel. buka (buke) : güreşci. buçak(buçağ) : köşe. enker. büyük küçük kabarcık. zerschneiden. buyunburan : yeşil ve kırmızıye mail taclı bir kuş. buday : üzbeklere mahsus bir şarki dir. pay pay. boğazı. geschmückt sein. — Welketheile der Blumen. buğun (buğun kesmek) : bend bend paralamak. imruz. — Mütze. — Mann mit fehlerhafter Nase. nısf. becil. . yarım. ukda. bend. buyruğ : emr. buyunk : kuşların peri ve tüyleri. zincir. celad. — Dieser da. — Fessel. Halsband. töpü. eine fadenförmige Speise. merdekyan ve müzdur ve hamal edavati. niedrig. kyard. bukan : bugün. ufak tefek. Kette. | buğuzlamak : katl ve ihlak etmek. bubu : fülfül. kutur. budurmak : başı aşağı gelmek. Name eines Vogels in der Fabel. — Zergliedern. irgadaltı. un aşı ve aş ard tesmiye ederler. Kampfer. kenare. budanur : ücüncü cidd. kemik parçaları ile oynanır bir zar oyunu. stattlicher Mann. kasab.böleklemek : taksim ve taki etmek. buçkak : kenare çekilmek. rişte aşına benzer bir nevi tâm dir. — Befehl. Diplom. — Umgekehrt sein. Knoten. lifafe. Metzger. Winkel. — Gefieder der Vögel. gülü. in dieser Zeit. ser-nigun olmak. buçurga : bocurgad. schwach. kumarbaz oyunu. — Kette. boynundan kesmek.

— Der zur Versammlung bestimmte Ort. | buluş : mevcud. bulğan : çay ve ırmak suyu. ahek.bukat : sedd ab. ab-i cuşide. auf der Lauer liegen. — Nachteule. kaynadılup kırılmış ve çatladılınmış buğday. bulğusi : olucisi. harab. ağaclık tepe. — Sclave. kelam. tabaşir. Brunnen. suhen. Schlinge. mevcud. virane. — Name eines grossen alttürkischen Stammes. Rede. | bukatlamak : sedd çekmek. intikam. bulamak : karışdırmak. — Horn. theilen. bungar : bunar. — Das Dasein. bulğavuc : karışdırıcı. Rache. köle. Name eines Flusses. bunguz : boynuz. — Möglich sein. — Das Ansehen. Gesicht. karışıklık. halayık. — Der Zukünftige. bulğaşmak. — Quelle. — Fluss. bend. — Dem Wasser Grenzen setzen. bulte : söz. aş-hane naziri. bur : çukur yer. buksa : bedenin kuşak yerinden yokarı tarafı. — Wald. — Ans Tageslicht bringen. kaynalmış su. — Am Flussstrande gedeihende Pfeffermünze. yol. Pfingstrose. burgut. keder. geçid. Werwüstung. erschaffen. mischen. Engpass. tecemmü etmek üzere vad vermek. Bach. bulğar : tevaf-i etrakda büyük kadim kabile ismi dir ki atil ile yabik beyninde mütemekkin dirler. yabani şakaik. kıtık. şura. | bulum : bulgu. çeşm. yüksek yere su çıkarmak. — Die Wachtel. | bulğatmak. — Verwirren. köşe ve kenar. Weg. bir yere toplanmak. delik. bulalmak : mümkün olmak. suret. nim köfte. Deich. çengel. bunuk (bunuğ) : heyat. taksim etmek. bukmak : kati etmek. — Ein der Kichererbse ähnliches Korn. bulduruk : bıldırcın. bulğancık : bulaşıklı. — Sammelplatz des Heeres. dişik. bulğancuğluğ : karışıklık. burçak : nohude manend bir habbe dir. — Quell. — Gesäuerte Milch. bulğun : esir. | bulçarlamak : bir araya gelmek. buldurmak : çare görmek. Bild. kemerin balası. Gyps. birleşmek içün tâyin olunan cay. — Sein. auf einem hochgelegenen Art Wasser tragen. telatine dahi itlak olunur. paralamak. Kalk. buldurun : diyet. gekochter und zermahlener Weizen. — Wort. Schimmel. muvafik ve mazhar olmak. ip. — Grube. bundur : ahz. — Damm. Seil. Geier. schaffen. Verwirrung. halbgekocht. bulçar (mulçar) : askerin ve ordunun ictima edecek mahal-i mevudu. peyaz. şekl. kemin kurmak. Diener. bulğur : burgul. tarla. bukbulduk : yoğurt. budane. bir nehir ismi ki bulga ve liğa dahi derler. Heu. kabz. Walddickicht. sine. pusmak. bulaşdırmak. | bulağ otu : su kenarlarında neşv-u numa bulunan yabani nane. bun : orman. Loch. — Körpertheil oberhalb des Gürtels. siedendes Wasser. — Zerstörer. — Wilde Tulpe. nutk. trüben. zusammen kommen. — Blutgeld. bukaul : vekilharc. bozuk. icad. bulağ : çeşme. kiyafet. burçalık : sahrayi lale. — Oberkoch. bulmak : olmak. su önüne hadd çekmek. — Grützebrei. — Sich versammeln. | bulğamak : telvis etmek. — Eine Art Speise. mesadüf olunacak yer. Trümmerhaufen. meydana çıkarmak. argamçı. Juchtenleder. bulamak. bulacak : avcı ıslığı. Kreide. bulağ. gelingen. peyda. Salpeter. kır at. — Alt. tesdid etmek. bulğanuk : muhalif. — Trübe machen. bir nevi tâm. bulğağ : inkilab. alçi taşı. — Das Greifen. bayoğli. bir şehir ismi ve ekserisi dahi kostantiniye mulhakatında mesken eylemişler dir. urgan. — Abschneiden. | bulçaş : mahal. . bum : baykuş. — Umstürzung. Stadt auf dem zu Stambul gehörigen Gebiete. kisas. cariye. işteki. Zwirn. binar. vücude getirmek. bulbad : eski.

burkut. kök. san. Kopfbund. eine Art Spiel. zerstreut. — Die Jetztzeit. but : fahz. Reihe. yauru. — Der Erste. tab. murçil. burna : ibtida. — Kind. Liebling. ein Stamm. burla : yüzük. Locke. akdem. — Gekrümmt. rize cenaverler. zeman. beçe. burkutlık : deyr. bâzen bıldırcın ve budane dahi itlak olunur. Sorge. kalın. bir nevi serçe kuşu. — Zelt. orman. — Ganz. yazda biçüp kurudup kışda hayvanlara yedirilen alef. merc. Feuertempel. karışık. burulğun : burulmuş. kırk ayak. sege muşabih derisi siyahlı ve beyazlı bir nevi hayvan. geçirmek. burya : hasir. Name eines türkmenischen Stammes. burma. perişan. ein Stück. çağa (çaka) : körpe. — Ein Gras. buri : kurd. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. putperest. bikyane. dick. ferbih. — Matte. dülbend. alacak. vollständig. bend. bursu : penahlaşmış. Uhu. kürk. gedreht. aus welchem Pelz verfertigt wird. çağan (çayan) : akreb. | burnaşmak : yekdiyerine takdim etmek. — Der frühere. çocuk. Wald. put. — Junges. halka. — Skorpion. kyakül. tura. — Pfeil zum Fischfang. evvela. Junge. mergule. Petschaft. buta : deste. bir nevi lâb dir. zeman. çin. buğ. Thurm. — Kleiner Vogel. bum. Rolle. filfil. auch als Name der Wachtel gebraucht. nigin. halacan. sıra. Kloster. ran. . yekpare. mahbub. semin. burulday : küçük perende. gözlerinin beyaz yeri. — Der Schenkel. köşe. temam. dolunmuş ot ve giyah. burun : evvel. — Ungleich. — Wachtel. Haar. buta : yauru. welches im Sommer gemäht und getrocknet. buruk : sancı. ukde. oba. wohlriechendes Kraut. burğut : baykuş. çağan : beyaz. burunduruk : devenin ve yaramaz hayvanların burnuna takarak çekdikleri halka. — Das Weisse des Auges. burcğun : siyahrak. | burunğu : evvelki. ibtida. çuğd. burtağ : bozuk.burçın : ahunun ve ördeyin dişisi. — Feine Leinwand. Trompete. — Fett. im Winter den Thieren als Futter gegeben wird. — Einander vorstellen. bükülmüş. Ç çadır : hayma. na-hemvar. geçenki. bir kabile. erstere. bik. savmâ. Polster. schwärzlich. — Weiss. — Zeit. junges Kind. ferş. Siegel. burc : biber. | çağlığ : elan. — Ring. tertibsiz. çatılmış ve kurulmuş ötü. — Früher. aziz gün. Götzenbild. çiyan. — Ein in die Nase des Kameels oder unbändiger Thiere gezogener Ring. Anfang. — Zelt. kernay. zusammengedreht. an. Augenblick. buta (butun) : bütün. — Wolf. — Nachteule. bürçek : lüle. eine Art Sperling. Geier. kavi. stark. Wiese. badene : bıldırcın. künküre. but-hane. küdek. — Kugel. bala. Runzel. kenara atmış olan kamış ve levhe dahi itlak olunur. Hütte. çalışmak. — Bündel. hatem. — Falte. — Weibchen der Gazelle und der Ente. galule. — Götzentempel. mâşuk. ein dem Hunde ähnliches Thier. Schössling. Festtag. nebatatin riyahinin ve fidanin dibi. çağ : vakit. budem. saç. patiska. erst. verwirrt. ufak tuyur. — Rohrförmiges Gras. — Pfeffer. mit schwarzweissem Fell. Fürst. ham ve mukavves olmuş. bila noksan. ilk. otau. buruncak : ince bez. mukaddemki. çağarak : hayme. sefid. Fremder. kyamil. buruş : pic. ki ondan kürk yaparlar. eyri kuyruk. Tausendfuss. yörünce. bursuk : ney gibi bir giyah dir. mühür. Pelz. dick. eski. burdak (burdağ) : semiz. vakit. rişe ve filiz.

dönmek. freundschaftlichen Verkehr pflegen. hedefe ok ve nişane tüfenk atmak. seda. nişan ve hedefe eyi dikkat etmek. — Umstürzung. sezavar. — Bewegung der Luft und des Wassers. lakırdı. bark. çakçalağay : inkilab. çal : kır. Grütze. bir biri ile söyleşmek. — Wein. çağmer : hasis. ictinab etmek.çağdavul : ordunun arkasınca giden bölük asker ve salar ve sipah. ithar eylemek. şayeste. deniy. gerdab. çağırmak. çakçak : mulatafa. — Einen Traum haben. çakıl : denizden çıkan ufak taş. cuş-u huruş. | çakılda : iki şeyin müsademesinden hasil olan ses. — Angesehen. beyazlı. weisslich. — Das Echo des aufschlagenden Pfeils. mey. layik. çağlin : endaze. çakanak : arış. Maas. uykuda hezeyan söylemek. yumak. — Grau. Wirbel. şebi. — Sich waschen. çakınmak : sakınmak. — Umstürzung. — Bedenken. — Kauen. im Traume Unsinn sprechen. maş ve pirinc. Schirm. | çaknaşmak : munkelib olmak. gealtert. akkuyruk. in die Luft fliegen. çaymak : havalanmak. mulahaza eylemek. çaynamak : çiynemek. Sand. | çaykanmak : igtisal etmek. Aufwallen. ezmek. dalga. körfez. devrilmiş. fitne. arığ ve mâruf olan çay çini. inkilab etdirmek. — Zerstören. — Blitz. kart ve ihtiyare itlak ederler. Axt. yeşil. — Schanze ausserhalb der Festung. çatr. Geld. çağlama : avaz. aklı. çarçabuk. — Name eines Vogels. liman. Meerbusen. — Einen dem Rollen des Kiesels ähnlichen Ton geben. depmek. — Sich vor etwas hüten. nach einem Zielpunkte mit einem Bogen oder einer Flinte schiessen. deve yaurusu. Trinker. karışmak. çaykun : hava ve suyun cümbüşü. würdig. mukyaleme. — Stimme. welcher durch das Zusammenstossen zweier Gegenstände entsteht. — Geizig. Branntwein. münasib gelmek. çakaçak : okun dikdiyi yerin aks eylediyi seda. çakıldamak : çakıl taşları yuvarlanması gibi ses çıkarmak. junges Kameel. çok söyleyen adam. — Als Erkennungszeichen eines Stammes gebrauchte Worte oder Laute. istihkam. — Kleiner Fluss. çaykamak : yıkamak. schwarz. ay balta. Ruf. Musik. ihtilal. çağır (çakır) : şarab. Fussgänger. havaya uçmak. | çaknamak : çiynemek. Befestigung. — Kiesel aus dem Meere. reinigen. çaylamak : ruya görmek. çaknaşık : inkilab. erwägen. — Nachtrab des Heeres. — Gelüftet werden. çağırma : şadrevan. verwirrt. | çakçak kılmak : muhabbet etmek. — Springbrunnen. çakın : şimşek. reml. — Trichter der Mühle. — Ein Ton. çalgı. — Arm. çakan : teber. çakıldak : deyirmen benderi. munkelib olmak. temizlemek. — Beil. — Scherz. çay : irmağın küçüyü. kol. bade. saz. — Zu rechter Zeit kommen. araki. Hellebarde. şemsiye. balta. — Sandiger Boden. . boz. Gespräch. Störung. schimmel. berhem olmuş. | çaknaşturulmak : karışdırmak. çakışmak : toplu durmak. çitişmek. Reis. çağlamak : vakti intihab etmek. burc. grün. Schwätzer. — Ein Gespräch führen. çakar : kalenin harcında yapılan tabiye. sohbet. çaylan : kumlu toprak. — Sich waschen. Vorhang. pul ve para. çağla : bis kuş ismi dir. çakla ve nişan et. düş görmek. sayeban. Hafen. reiner berühmter chinesischer Thee. sohbet ve muhabbet etmek. nida. kırmak. zerschlagen. aheng. karışılmak. zertreten. umstürzen. gemein. çayılğan : konkrad tayfesinin tin-i nuzuhunda yekdiyerini bellemek içün söyledikleri kelam ve teganni. ses. siyah.

Vagabund. — Schnell trabendes Pferd. koşuşmak. çapak : iri yollu yası göl baliği. çapağan : yürük. — Zufrieden. Wolke. mesrur. kabza. avuc. scheckig. akıncı. çalın : çakmak. — Auf dem Rücken liegend. Gewitter.und Regensturm. tufan. Seite des Sattels. zarf içinde sallanmak. bunt. Zügel des Pferdes. çapkuramak : ziyade yaralamak. Musik. âcil. springen lassen. ham. saz. ev baş takımı. aufregen. — Tuch. Name eines turkmenischen Stammes. — In Bewegung gerathen. çapduk : intiha. Bettdecke. eyri. telbis. muzarebe. Griff. zerstückeln. çapaul : âda üzerine sefer etmek. çapğur : boran. | çapğulamak : muharebe etmek. çalgı. depelenmek. buçuk. | çapğuramak : kar ve yağmur ile veza'n eden rüzgyar. rasch Gehender. çalkaldı (çaykaldı) : harekete gelmek. Schnee. çıkıldak. at takımı. Blitz. mücadele. çalkubin : arkası üzerine yatan. boran tufan ile karışık. boran. yürük. — Trübes Wetter. ela. ablak. çarşaf. kyase. kılıc ile pare eylemek. çapak : yürük. koşdurmak. çankal : pence. — Läufer. bark. sinek. — Schnell.und Regengewitter. — Fisch eines lang gestreckten breiten Sees. tar-u mar eylemek. parlak. licam-i esb. kar ve yağmur furtunası. — Schnell. çank : ceres. garet. çanak : üzengi. netice. tufan. yağma. — Sich bewegen. seyirtmek. — Kleid. — Jagdvogel. fröhlich. — Landstreicher. — Verwundet werden. çankırdı : cıngırdı. — Stossvogel. üst üstüne çapmak. Ergebniss. — Gewitter. yügrüşmek. çapçı : halaç. çanık : havanın bozukluğu ve tireliyi. yarım. çalma : eyerin yanı başında su içmek üzere asılı duran kadeh. — Schnee. zur Beute machen. — Die Hälfte. flink. çapkalamak : çapalamak. sürücü. çalak. çalpa (çalpuk) : bataklık. çarak : memnun. — Hin und her rennen. — Krieg führen. Schlägerei. mahi. — Rennen. çarğ : bir nevi şikyar kuşudur. çabuk. | çapğuncı : yağmakyar. tedlis. atla koşmak. Oberkleid. Klingel. akın eylemek. cüppe. — Glocke.çala (çale) : nısf. an den Sattel gehängt. çalığ : çabuk yürür at. çapğulaş : döyüş. — Schwertkampf. çapğun : koşucu. çalar : meges. çakın. — Das Klingen. Läufer. şadman. Erbeuter. encam. — Laut. çap : yağma. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. sich in einer Decke schaukeln. muharebe. List. — Plünderer. eyerin yan tarafları. — Sumpfige Stelle. bulut. — Schwer verwundet werden. kuş. Streit. çalau : neva. yağmakyar. aheng. çalt : çabuk. | çapılmak : vurulmak. kayış. çapmak : atı sürmek. çar : kumaş. koşucu. — Eine Trinkschale. — Faust. çıngırdak. çapan : don. eine Hand voll. döyüşmek. — Plünderer. iztirab etmek. | çapğulaşmak : döyüşup vuruşmak. — Feuerstahl. akıncı. çandavul s. — Steigbügel. çekmen. — Kampf. Riemen. Pferdegeschirr. — Gegen den Feind ziehen. . mecruh. | çapğuluş : kılıc muharebesi. libas. Fälschung. parçalamak. Halbes. serseri. çamurlu yer. — Endziel. milhafe. sürücü. mit dem Schwerte verwunden. hücum. krumm. | çapışmak : muzarebe etmek. sirâtle geçici. çalay : muş-gir. — Plünderung. — Fliege. — Sich schlagen. gouga. çağdavul.

çarke (çerke) : fışkırık; küçük hayma; hurmet, riayet; mikdar, mertebe; asker; ilm-i musikiden bir makam, rütbe. — Spritze; kleines Zelt; Ehre; Dauer, Grad; Soldat; musikalisches Lied. çarkeb : baş örtüsü, serpuş, çadır. — Kopfdecke, Haupthülle, Zelt. çarlamak : carlamak, çağırmak. — Rufen, schreien. | çarlatmak : davet ve teklif etmek. — Anerbieten. çarşenbhi : odalık, sevimli hatun, sürriye. — Odaliske, Beischläferin. çaruk : çarık, postal. — Pantoffel. çaş : tude, harman, memlu, küm. — Haufen, Ernte; angefüllt. çaş : izdiham, galebelik; harmen. — Gedräng, Getreidehaufen. çaşlamak : yığmak, birikdirmek, üst üstüne koymak. — Aufhaufen, aufeinander legen. çaşmak : şaşmak, istigrab etmek, azmak, yoldan ayrılmak, galat etmek. — Erstaunen, betroffen sein, sich versprechen, vom richtigen Wege abweichen. çat : çit, kenar, dıvar, çalı, çirpi; çatmak, giriftar olmak. — Seite, Wand, Strauch, Messschnur; Klapp. çatağ : çatı, binanın sakfiyesi, balar; çartag; çatılmış şey. — Gerüst, Bedachung des Hauses. çatala : çetele, çöphat. — Kerbholz. çatan : arabanın yanında-ki seped kanadı ve tarafı. — Am Wagen hängendes Korbgeflecht. çatğal : tepeli, muhaddab yer, yüksek yer, kötel. — Spitzig, hügelig, hoher Ort. çatı : üc ayak, sacayak. — Dreifuss. çatıldu : çatlak, delik, pencere, şikaf. — Gespalten; Öffnung, Fenster. çatlağuc : sakız ağacının semeri. — Frucht des Harzbaumes. çatlan : yaralı, çatlak. — Verwundet, gespalten. çatma : peragende ve perişan şeylerden kurulma libas, yamak hamak. çöpden urma sayyad ağı, çartak. — Geflicktes Kleid, vielfach geflickt; Jagddolch aus Holz, Gerüst. çau : düşmen, yaği, aduv; ses. seda; Türkistan'da bir şehir ismi dir; kayme-i akçe-ki üzerinde padişahın ismi muharrer olup pul yerine tedavül olunur. — Feind; Stimme; Name einer Stadt in Turkestan; Name des Padischahs auf dem Papiergelde, als Stempel gebraucht. çavalatmak : maslahat vermek, beyan-i rey etmek. — Eine Meinung abgeben. çavcı : tellal, kilauz, rehber; ökçe. — Wegweiser, Führer; Ferse. çavdur : sahib-i namus, şanlı; tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berühmt, ehrenhaft; Name eines turkmenischen Stammes. çavdurmak : kişnemek, sinmek, hamyaze. — Wiehern; verschwinden; gähnen. çavli : şahin, doğan yaurusu. — Jagdfalke, junger Falke. çavluk : turun, hafid. — Enkel. çavmak : kesb-i iştihar etmek, meşhur olmak. — Berühmt sein. çavun : nehir, sil, ırmak, çay, yağmur, yağın ve kar fortunası. — Fluss, Regen, Schneesturm. çavurmak : çevirmek, taklib etmek, devirmek, döndürmek. — Drehen, umstürzen. | çavrutmak : etrafı kuşatmak, ihate etmek. — Umfassen, umgeben. | çavruk : gerdab, çevrinti. — Wirbel. | çavurma (çavut) : girdagird, ihate. — Rundherum, Umfassung. çavurtğa : çekirge, cerad. — Heuschrecke. çebir : çöp, saz ve çalıdan urulmuş havlu, çit, kenar, havale. — Holzstück, von Schilfrohr und Stränchern umgebener Hof, Hecke. çeç : balık saydı içün bir nevi şebeke dir, ağ, dam. — Netz zum Fischfang, Schlinge. çeçen : ferzane, zeki; çabuk, tez; bir kabile-i çerakese ismi. — Geschickt, geistreich; schnell; ein Tscherkessenstamm.

çedik : nisvane ve zenneye mahsus ayak kabı ve papuş, terlik. — Frauenstiefel, Pantoffeln. çek : ukde, bend, defter, şehadetname, imza, berat. — Knoten, Band; schriftliches Zeugniss. çekçe : yüze karanlı ve tire gören, mutehayyir, açık göz. — Dem Blicke düster und trüb erscheinend, erstaunt. çekdik : ikde, meyve, çekde. — Brustbeere. çekdıri : bir nevi kaik dir, kadırğa, çekdirme, zevrak. — Kahn, Galeere. çeke : pişanenin iki tarafı, şakike, pek küçük; yoğurte ve katika dahi derler. — Sehr klein, die Hälfte. çekil : tavlanmış, mergule, tura; Türkistan'da bir mevki ismi dir. — Gemästet; gefaltet; Ortsname in Turkestan. çekildam : çabuk gitmek, seri, ildam. — Schnell, geschwind; Bewegung. çekin : omuz başile boyun arası, çimenzar, sebze. — Körpertheil zwischen Schulter und Nacken; grünes Gemüse. çekis (çeke) : kum, remel, kuş üstünde aram eden seh papa, alet. — Sand. çelmen : barani, yağmurluk, aba. — Regenmantel. çeküş (çeküc) : matrak, tokmak, petk. — Schlägel, Keule, Schmiedehammer. çelbiş : mahir, ustad, kyamil, birinci. — Geschickt, Meister, vollkommen. çeleb : tanrı, allah, girdigar. — Gott, der allmächtige. çelek : kova, ağac küp, bal zarfı; Samarkande karib bir memleket dir. — Gefäss, Eimer; eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çelenk : sorğuc, bal mumu, ciğa. — Federbusch, Wachs. çeli (çelpe) : rişte tarbağı, mihnet, meşakket, zünnar. — Trübsal, Mühsal; Gürtel. çelik : pulad, taban, ahen çevherdar, güraş tutanlara bir amel ve hüneri; ilişdirmek. — Stahl, Sohle, beim Ringen gebrauchter Gegenstand; Geschicklichkeit. çelik : eyi, alet-i kinnab. — Gut; Strickwerkzeug. çelim : endam, reftar, suret, kiyafet; nargile, kulyan. — Wuchs, Benehmen, Gesicht; Wasserpfeife. | çelimlik : endamli, suretli. — Gut gewachsen. çeliş : babası ve validesi ayrı ayrı cinsden olup ondan duruyan çocuk. — Kind, dessen Vater und Mutter verschiedenen Stammes sind. çelmek : karma karış, yazı ve saire meşk. — Gemengsel; Schriftmuster. çelpek : yağ içinde pişirilmiş etmek ve yupka, katlama, koyman. — In Fett gekochtes Brod oder Gebäck. çemçe : kefçe, çemçak, susak, büyük ağac kaşuk. — Kochlöffel, Trinkschale, Schöpflöffel. | çemçe balığı : yassi, büyük bir nevi balık dir. — Eine grosse Fischart. çençek : bir nevi ağac ismi dir. — Eine Baumart. çene : kurd, buri, kürk. — Wolf, Pelz. çenkak (çenkal) : çenk, çengel, pence, avuc. — Haken, Kralle. çenke : çengiler arusu karşuladıkları vakit raks ederek, def çalarak, çağırdıkları bir lahn-i mahsus-dur; ekseri 'yar yar' lafzını ahirine redif ederler. — Ein Lied, welches die Tänzerinnen vor der Braut singen und welchem sie gewöhnlich die Worte 'yar yar' anfügen. çenke (çuna) : çene yarışdırmak, lafazanlık, apuk sapuk soylemek. beyhude kelami çok etmek. — Viel schwatzen, mit Worten streiten. çepreşmak : yekdiyerine geçmemek, çapraşmak, çapraz ve arı çıkışmak, beraber koşmak. — Einander nicht erreichen, gleichzeitig laufen. çer : genç, tuvana; bir saz ismi; Şiraze karib bir kariye. — Jung; Name eines Musikinstrumentes; ein dorf nahe zu Siraz. çeranmak : çalışmak, işgüzarlık, sai ve gayret göstermek. — Fleissig sein, Eifer zeigen.

çerci : pilever, sergici, besteci. — Kleinkrämer. | çerçici : ayak tohafcısı, gezdirmeci, tane furuş. — Hausierer, wandernder Krämer. çere : beyaz doğan; hayvanatın yüzü ve kafası, levn ve rengi, çehre; bir nevi şikyar kuşu dir. — Weisser Falke, Eine Art Jagdvogel; Gesicht, Kopf oder Farbe des Thieres. çeren : ciran, komşu; bir nevi kırmızı ve doruya mail at ve peygir; esp-i cerend dahi derler. — Nachbar; eine Art röthliches oder bräunliches Pferd. çerez : kuru, hafif, yeyecek şey, meyve, yemiş, meviz. — Trockene leichte Speise, Früchte, Rosinen. çerge : göçme çadırı, alacak, otau. — Wanderzelt, Hütte. çerh : nisa tayfesinin iplik iyirdiyi bir nevi alet; döndürme dolab, çıkrık. — Ein Gerath, mit welchem die Frauen Seide spinnen; Drehkasten. çerik : diri ve canlı, asker ceiş, koşun, başı bozuk, nuker. — Lebendig, lebend; Soldatentruppe, Leibwächter. çerm : post-i debag, mişin, sahtiyan, kösele. — Fell, Schaafleder, Sohlenleder. çetik otu : yorunca, bir nevi giyah, yorunçka. — Klee, eine Art Gras. çevrik : çevirmiş, füsürde. — Strudel, verwelkt. çıçan : gafil, ferzane, hiredmend. — Leichtsinnig; gelehrt, geistreich. çiçaub : tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines özbekischen Stammes. çiçe : hale, küçük hemşire, içe. — Base, jüngere Schwester. çıçkan : sıçan, fare, sıçkan. — Maus, Ratte. çıçlak : serçe parmağı, küçük parmak. — Der kleine Finger. çiçmak : çözmek, döyme, küşad etmek. — Losbinden, aufknöpfen. çidamak : sabr, sebat, tehammül, katlanmak. — Geduld, das Ertragen; ausdauern. | çidam : sebat, sabr, karar, tehammül. — Ausdauer. çifta : hasir, firaş. — Matte, Kissen. çigit : pamuk çekirdeyi, tohum. — Samenkorn, Baumwollkorn. çığ : dağ, yuvarlanan kar kümesi, kamiş ve çöpden urma yüksek çit; feryad ve figan. — Haufen rollenden Schnees, eine hohe Hecke aus Rohr und Holzstücken; Klage, Jammer. çığamak : çiynemek, paymal etmek. — Kauen, zerstören. çığan : halezade. amzade. — Sohn der Mutterschwester. çığavul : çığıldan, kuş gerdanliyi. — Halsband, Vogelhalsband. çığıldan : kuşların boğazına asılan alaka. — Anhang auf dem Halse des Vogels. çığıldek : büyük girbal, kuş ve tavuk çığıldanı. — Grosses Sieb, Band eines Vogels. çığın : boğça, dört ucu bir yere gelmiş ve dökülmüş ufak boğça. — Mit den vier Ecken zusammengeknüpftes Tuch. çığır : su dolabı, kara içinde açılan yol, iz. — Seitenweg, Wasserstrudel, Spur. çığırğu : ses, avaz, görültü. şamata. — Stimme, Lärm, Geschrei. | çığırmak : seslenmek, çağırmak. — Schreien, schallen. | çığrışmak : birlikde ses, birden feryad etmek. — Gleichzeitig aufschreien. çığıt : çil lekesi, çekirdek kabuklu tohum, pambuk tohumu, ciyit. — Samenkorn, Sommersprossen, Baumwollkorn. çığnak : dirsek, köşe. — Ellbogen, Winkel. çığnamak : ses ve avaz etmek, görüldemek. — Rufen, lärmen, poltern. çiy : çiğ, kamışdan dir perde. — Vorsatzschirm, Vorhang aus Rohr. çiye : alu balu; irik. — Saure Kirsche; stark. çik : ham, napuhte, çi. — Roh, ungekocht. çıkan : üfürleme, kabarcık, dümbel. — Geschwulst, Geschwür. çıkçıb : kulak tozu, yayık ucu. — Grübchen unter dem Ohr.

çılpıldamak : çatır çatır konuşmak. ebreş yüzlü. eilig. zwischen Abad und Kabil. ukde. çinçanak : serçe parmağı. — Schwatzen. alacalı. Spindel. — Mann mit krankem Auge. Abfall. çink : göl. — Glocke. çindavul : geceleyin orduyu la ecel et-teftiş gezen kol. uçuk. fleckig. — Maulkette. — Absetzung. — Einbilden. — Schulter. sapı. Stellvertreter des Sultans. aşik. — Der kleine Finger. kenar. ayak dolaşdırmak. (?) çılamış : tefahhüs. çikdirmak : çıldırmak. benlikli. nicht schlafen können. uyuyamamak. çim : Buhara muzafatinda bir şehir ismi dir. — Recht. kalabalık. — Untersuchung. — Lappen. — Schleier. fevc ile uçar bir kuş ismi dir. çilğava : kızıl tilki. Ausschlag. — Name einer Stadt nahe zu Samarkand. zünnar. ikde. çike : aşıkın çukur tarafı. Kropf. — Weibchen. çikurtkay : çekirge. Gürtel des Pferdes. Verliebter. çıkrık : küçük dolab. eine Art Musik. aufgeritzt. yıldam. Knoten. sencide etmek. çiliş : esnayi güreşde ayaklarını hasminin ayaklarını dolaşdırup yıkmak. — Irrsinnig werden. — Name einer zu Buhara gehörigen Stadt. — Eilend herbei laufen. sakat. mergule. çikin : omuz. ägyptische Hirse. uykusuzluğa mübtela olmak. Putz. çil. çiparmak : kabarmak. çildam : çapuk. Griff der Ringer. — An Schlaflosigkeit leiden. toğanak. Üebertretung. — Spinnengewebe oder Netz. çin : cin ebru. vekil-i saltanat. vielfarbig. — Brustbeere. | çikdalik : ikdeli mevki. kuyu dolabı. Versammlung. intifah etmek. öreke. bir nevi ayi. çıkğur : uruc. Rand. — Khediv. çilbur : at reşmesi. aussätzig. çılpık (şılfık) : bozuk gözlü adam. yığınlık. çil : bir nevi yaban tavuğu. sich wahnsinnig benehmen. hal. çinamak : tesavvür. çimildürük : perde. cerad. çükürtke. huruc. cebinlik. çilim : nargile. çimsalmak : dört ayak koşmak. sahih ve rast. çimbay : Samarkand hatasında bir kasaba ismi dir. çiprik : paçavra. önce gitmek. güldar. çıpkalış : izdiham. — Erdbeere. — Gedränge. Abad ile Kabil beyninde bir mevki dir. çikramak : uyku kaçmak. divane gibi bâzi hareketlerde bulunmak. döyüm. sich aufblähen. çil : örümcek ağı ve toru. hırsız. bend. — Rother Fuchs. — Weisse Hirse. tecavüz edici. budalalık etmek. — Schnell. çingsank : hediv. ebras. gewogen sein. kursak. Locke. cemiyet. çingirik : mısr darısının payesi. — Schwellen. ruba. — Nächtliche Wache zur Prüfung des Lagers. çinge : böklüm böklüm. cit. don. lafzenlik etmek. — Den Fuss stellen. çir : made. wahr. — Ort wo Brustbeere wächst. — Teich. — Während des Ringens die Füsse um yene des Gegners schwingen und ihn zu Falle bringen. Vorhang. kınab altı. çıkıldık (çakıldak) : yarğucakın ve deyirmenin destesi. — Grau. — Brunnenrad. — Heuschrecke. izmek. — Eine Art Wildhuhn. — Persische Wasserpfeife. çıpkan : çiban. bir nevi aheng. beyaz darı. çıkğuk : çıkık. — Geflecht. — Eis. Auflehnung. namusiye. çilelik. çeke. — Griff der Handmühle. ablak.çikda : unnab. hile-i pehlivan. çilik : pay ve pic vermek. — Scorpion. çingirağu : çıngırdak. çilak : çiktik. kalyan. araşdırmaklık. Name eines schaarweise fliegenden Vogels. tez. . scheckig. celik. acele. — Hohler Theil des Knöchels. çipar : kır. çiklik : çilek. — Das Steigen.

koşun. — Vertrocknen. leşker. — Jemandem der Kleider berauben. Gesicht. çiskin : kırağın incesi. Bleicher. — Putzer. katar. — Seite. — Eingehüllt. — Reihe. çıvlamak : hiraş tahdiş etmek. — Vorhang. neşter urmak. Sonnenschirm. ceviz ve fındık ve badem gibi meyveleri diş ile kırmak. faulen. mutalâ. SoldatenJagd. hiddet. cirt : su tulumu dolabı. — Soldaten gegen den Feind schicken. çirka : saf. — Schmutz. çiritmak : hicab etmek. Zorn. rica eylemek. Nüsse. çivramak : çevirmek. çirğaulan : ehtiyar at. spielen. — Sich schämen. ruhsare. — Soldat. — Zornig. — Hässlich sein. — Junger Haase. sahib-i destgyah. sayeban. | çişindirmak : birisinin libasini soyup çıkarmak. — Wange. eine Jagdart. | çirpici : kasar. — Saures Gesicht machen. terencübin. ipekci. dönmek. açmak. işu işret. çitr : şemsiye. ihate etmek. çırmaş : sarmaşık. staunen. çircaymak : kahkaha ile gülmek. nil. ceriş.çiray : çehre. — Belustigungsort. Zug. was einem in den Mund kommt. mutehayyir. melfuf olan. — Starr blicken. | çirkinmak : bed olmak. koşun yola salmak. devirmek. bitten. — Belustigungen. soyundurmak. taraf. çivit : reng. gazab. döndürmek. divar. Heer. cemitlemek. — Verwickelt. hayma. çırğalanik : Herat taraflarında seyrgyah. | çiriklamak : asker ve leşkeri sevk etmek. büküm. çivdirmak : çıldır çıldır bakmak. bir mahal ismi dir. — Farbe. Manna. Mauer. | çirkalık : hem katar. tefekkür. gayet ince yağmur. Wirbelwind. umfassen. Indigo. işretgyah. tırnak. Springbrunnen. — Dünn regnen. kir. sarmış ve dolaş olmak. sayıklamak. — Dünner Regen. — Drehen. — Klagen. sahib-i hayma. — Wasserschlauch. boruşmak. Haselnüsse und ähnliche Früchte mit den Zähnen aufbrechen. Einbildung. Rand. — Mit Nägeln zerreissen. çıt : kenar. çirim : boruşuk çirk. . — Mit der Fingerspitze stachelartige Gegenstände herausziehen. çırmamak : telfif. Falte. rim. tırnağla didiklemek. — Anschlagen. — Sich krümmen. Mensch mit bösem Gesichte. saz çalmak. | çıtuk : dargın. Schnitt. def etmek. — Betrachten. hayal. zerkratzen. gerdab. çıtmak : türş çehre. şadrevan. sarmak. ibrişim furuş. küşad eylemek. çirpi : çirpilmiş. çirimak : kurumak. kart hayvan. | çırmaşmak : sarmaşmak. | çırğamak : zevk sürmek. çıtkalamak : parmakların ucu ile diken gibi nesne çıkarmak. Truppe. çengel. | çivürük : çevrinti. çırmanğan : sarılan. Nachdenken. | çivürülmek : büklenmek. — Aufbinden. dargın bulmak. zevk-u sefa. | çırğamış : iş-u işret. göz dikmek. çirkinsimak : beyenmemek. çürümek. boya. runzeln. forttreiben. Musik spielen. şekl. çişmak : çıkarmak. Unreinigkeit. Haken. — Missfallen. — Honighalwa. perde. Zelt. umwenden. bed çehre. çivilmak : ağzına geldiyini söylemek. — Laut lachen. mizab. durchlöchern. delmek. çirtmak : çarpmak. — Altersschwaches Pferd oder Thier. çirik : asker. leşker seydi. teraş. — Gestrüpp. bir nevi şikyar. | çismak : gayet ince yağmur yağmak. bezm. — Sich einwickeln. — Sagen. Nagel. ordu. baran ve boran. eyreti. nuker. falsch. Promenade. çis : kudret helvası. çişak : tauşan yaurusu. çalı ve çirpi. elde oğuşdurup çıkışdırmak. — Sich erlustigen. — Wirbel. — Einhüllen. oynamak. çivremek : feryad etmek. çirkmak : mulahaza.

dar yol. çor : ince çöp ve çalı. kulp. çorğa : yayık. çokak : eyilmiş. Mischspeise. kürk. grossköpfiger Schäferhund. auch miçkay genannt. Schäfer. tecemmü. Linie. fıçı-ayran. geseiht. çokluk : sincab başlarını toplayarak anınla dikilen kürk. — Huhn. şül. — Striche ziehen. toplanmış şey. topuz. sich anhängen. çokan (çoyan) : döke demir. blatternarbig. raks eylemek. atık. derin kazmak. | çopan kuşu : serçe manend bir kuş ismi dir. kab. bir nevi açar. — Jagdvogel. yılgın ve kamışdan kefçe. gömmek. çoğan : çöki. — Name eines kleinen Vogets. einfarbiger Stoff. çoğa : seba yaurusu. Gedränge. zum reinigen von Kleiderflecken. iri başlı çoban köpeyi. çopçorğa : kamçının destesine örenilen çerm parçası. rahşanen puş. cedvel.çizginmak : duru cevelan etmek. çizilga : orak böceyi. yığmak. ham demir. çökük. körpe. aufgelöst werden. çolmak : çömlek. — Mit den Schnäbeln sich schlagen. çanak. yüzünden bus eylemek. çalı çirpiden mâmul ev. çolak : topal. aksak. ab-i revan. — Farbe. kesret. rah. — Lederstück am Griffe des Kantschuk genäht. lang. köpü. etrafda devran eylemek. çözülmek. schwach. çopuşmak : öpüşmek. — Kleine Ameise. Hirt. çopçomak : iddihar etmek. genç. | çopruşmak : sık sık peyveste. — Roheisen. cercerek. — Keule. domuz yaurusu. — Schlager. çekiç. deste. kutur. bir parça. karınçka. çızlık : kuyruk yağının kıkırdağı ve yanığı. melbusatın kırını gideren ve beyaz edici bir nevi erk ismi dir. çöpden mâmul kefgir. lenk. — Butterfass. sich herum drehen. — Sich küssen. — Grille. zerschnitten. sığırcık gibi. çokuşmak : kuşlar ğağa ğağaya tutuşmak. çopçok : serçe. karçuga gibi. keltek. oyulmuş. — Stiel. ein Stückchen. tokmak. çıznık : ark gibi sapan yolu. schlaff. jung. çiçek bozuğu. bir kuş ismi dir. — Seifenkraut. | çopan aldatan : kırlangıçdan büyücek bir kuş dir. Schöpflöffel aus Rohr. Falkähnlich. — Zusammenkommen. Henkel. Junges vom Wilde. — Aus Gesplitter oder Holz verfertigtes Haus. — Topf. — Lahm. çizmak : hat çekmek. Griff. agnam sürücüsü. çokmar : çokmak. — Sich verbinden. — Dicht. — Sperling. Ferkel. çoğurçuk : küçük bir perende ismi dir. . yalınız rengli olan kumaş. hat. — Theil des Fettes am Schwanze. çobar : kır donlu at. — Pelz aus dem Haupte der Eiskatze. toplamak. çoğa. çomadu : küçük karınca. Vogelname. Linie. çök : reng. — Sperlingahnhcher Vogel. izdiham. çızığı çekilmek. çokalik : bir nevi turşu dir. kulak. çotur : yası. çizgi. — Breit. Pelz. arık. — Grabenförmiger schmaler Weg. çoturgay : sap. çorpa (çörpe) : pilic. miçkay dahi denir. Hammer. takılmak. — Gebückt. Knüttel. klein. — Holzseiher. çalılık. küncişk. çoprumak : yekdiyerinin izince gitmek. best-u bulend. Gefäss. — Hinter einander gehn. gölge. — Sich bewegen. Krummstab. savlecan. çokal : örtü. çopak : şikyar kuşu. çokan (çokaç) : matraka. — Wächter. çolpu : pelev edici. çalık. — Verfault. zaif ve uzun. sammeln. | çopuruşmak : sıkı sıkı yığmak. tanzen. — Aufhäufen. cadı kuşu. deste. — Pferddecke. — Mager. çopur : sık. çopan : rai. graben. — Eine Art Säure. çopurmak : teaffun etmek. balık kılıcı. — Schimmelfüssiges Pferd. hat. sürme.

— Süss. gerek erazi tinab ve dönüm çöt ile zarb-i taktim edilir. Grube. çörkak (çörak) : çörek. — Süss. — Halsband der Frauen. — Süss machen. Strauch. çökme : bayrak. — Der eiserne Dreifuss. yavru. susamak. — S. biyaban. Einöde. fesade vermek. çörtke : çekirge. — Bunt. tuğ. çuğ : kalmükların külahlarına dikdikleri ziynet ve mercan. — Verläumden. — Kuchen. | çuçukanmak : tatlıya temayül olmak. in die Hände der Krieger gerathene Güter. çuldu : mukyafat içün verilen enam. külçe. çukur : cevf. çöp : münasib. örtülmek. — Heuschrecke. | çuçuman : leziz. çulçu : bir nevi kuş ismi dir. çörçak : beyhude kelam. zarf. Hülle. at örtüsü. çöl : kır. Fessel. köy. bir şeyin dadını takdir eylemek. — Passend. Geschwätz. fikr ve endişeye dahi itlak olunur. lağım kuyusu. Zwerg. efsane. — Anhöhe. Brod. çöker : alacalı. yuğ. — Drehen. güymek. çevirmek. çökündi : gemi ve kayık kıçı. in Verderben bringen. umfassen. Pferdedecke. çöt : necar tişesi. — Prahlerei. | çuçuklik : lezzetlü. sahra. tief. — Verläumder. çuçğa : domuz yaurusu. batmak. Besorgniss. — Höhlung. — Decke. kızgın od. — Ferkel. çulpan : çoban yıldızı. — Sich drehen etc. ekmek. — Süss sein. sancak. çirçir. arka ve duman mahalı. budur. — Süss. — In der Wüste durstig werden. Grille. layik. Schwein. çuğul : nemmam. peşm-i şütür. inhirab eylemek. kurz. — Korallenschmuck auf der Kutschme der Kalmuken. gevezelik. kıldan urma at puşidesi. lezzetlemek. çuçutmak : tatlandırmak. | çuçuluk : tatlı. nan. würdig. muhtelif el-unvan. çudamak : münderis. — Ausgelöscht sein. ateş kesilmiş kömür. şikest olmak. çörka : çay yatakı. gebrochen werden. derin. — Fahne. Rechentafel. şekerlemek. çokan. Wüste. — Süsslich sein. çulan : zincir. gerdenlik. iki dağın ortasında-ki musattih ova. ab-i revan mahalı. — Kameelwolle. Türkistanda cihun nehrinin kenarında bir mevki ismi dir. — Geschenk als Belohnung. şirin etmek. kaplamak. vielfarbig. | çuçamak : tatlı olmak. Spinnengewebe. — Das Beil des Schreiners. gerek para pul gerek zehair. örümcek ağı. toplanmış. çalı. — Eine Art Vogel. çörkamak : ateşde alazlanmak. çulğamak : ihate etmek. çulpa : lafzenlik. birun. çuymak : ber taraf etmek. Holz. bend. — Kette. — Flussbett. çulğak : örtü. Ebene zwischen zwei Bergen. glühende Kohle. — Ein Staarartiger Vogel. gövdesi. şikayetçi. Rumpf des Kameels. çumala : kadınların gelübendi. Pferdedecke aus Haar. Ortsname in Turkestan. çuçutmak. cüce. — Süss. deyirmi. — Brust. sözcü. bürünmek. şekerli. boğa. örtmek. doru. rund. — Hintertheil des Schiffes oder Kahnes. çulka : dere.çökçak : sığırcık nevinden bir kuş ismi dir. kab. — Thal. | çulğanmak : kaplanmak. . hınzır. beyaz darı. nar. | çuğullamak : nemmamlik etmek. çukari : meke darısı. hesab tahtası ki birden milyona kadar belinir. şirin. — In Feuer verbrennen. suya dalmak. çullamak : çölde kalub suyu talib olmak. çuçak : sac ayak. çuda : deve yönü. | çulğu. yorgan. bürümek. çuyan s. müdevver. ağac. Rossschweif. misr darısı. — Beseitigen. turgay. — Untersinken. çuçuk : tatlı. — Weisse Hirse. köstek. — Erzählung. sinesi. tatlı. çumalmak : çummak. çöke : devenin göysü. — Morgenstern. bedecken. ceng-averler ellerine geçen mal.

arkadaş. tobra. gayret ve cesaret. susak. çumuş (çumşuk) : büyük kefçe. bafte. çükürtke : çegirge. çunçurğa : saç örmesi. offen. Paar. — Art Peitsche. — Langer Stab. schrauben. susak. çüşkür : fışkırık. — Mundstück des Kruges. yıkanır gibi oturmayarak çöküp eyilişmek. müft. suya dalup çıkmak. — Heuschrecke. — Aufwallen. — Faul. çükarmak (çükürmak) : deveyi oturdurmak. münasib. cedvel. — Futtersack. gayet iri keman. bankak. Flussbett. göl. halayik. — Aufstreifen der Beinkleider. Odaliske. | çürten gölü. — Lügner. Sturm. küşade. balçık. — Ein im väterlichen Hause gebliebenes schwangeres Madchen. çumri : yalancı. sürgün. yumruk. diz bökdürmek. — Schöpflöffel. — Kleines Sumpfloch. verstümmelt. çuşmak : sular kınayup taşmak. çupuk : uzun deynek. çüzük : gevşek. burun. çummak : suya dalmak ve batmak. zornig sprechen. gefçe. çumur : şalgam. — Locker. yatırmak. — Rübe. çörten balığı. lağaz. dağarcık. — Räthsel. çürten : lağm. — Sperling. das Niessen. çumçak : serçe kuşu. kasab. — Die Spritze. Geflochtenes. | çumunmak : çömülmek. — Spielend in Wasser baden. çumurğay : su ile oynaşmak. caban : hafiyen namzedi ile kavuşup pederinin hanesinde hamle kalan kız. çunçuk : kırlanğıc. çülak : gerdab. — Den Kopf hängen lassen. Schöpfgefäss. çumbak : bilmece. — Grosser Esslötfel.çuman : tenbel. çumluşuk : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. odalık. çure : iş. refik. kese. külak. schneidend machen. — Das Kameel niederknien lassen. çündük : ibriyin emziyi. büyük kaşık. yayla balığı. — Männliches Kalb. kesik. — Schleuse. geeignet. çürdük : muattar bir ot dir. boğoz. bedava. çumça : çümçe. islambol ve rum yâni paytaht-i al-i Osmanda tütün ve duhan çekmek üzere bir alet ve esbab dir. — Magd. C caba : bahş. — Gefährte. — Scharf. çontuk. küşade. — Geschenk. çükür : iri saz. suya yatup çıkmak. das ins Geheime mit ihrem Verlobten verkehrt. başı aşağı. doğru yiğac. çömmek. çevre otu. Grube. çünkül : ufak bataklık. — Eine sehr grosse Geige. aufgelöst. müssig. Kehle. ebter. — Schwalbe. S. çümük : batak yer. çunkaymak : denk durmak. Eifer. Rohr. çusurmak : itkin ve keskin ve burran etmek. kahil. Tasche. çanak : kulakları ve boynuzları mâyub olan aibnak. umsonst. — Untersinken. muamma. coskun söylemek. — Niessen. kaldırğac. kasırğa. — Duftiges Gras. çur : zukur buzağu. | çüzülgüc : çözölmüş. — Name eines ösbekischen Stammes. Faust. çuri : cariye. — Geöffnet. çukur. yoldaş. — Sumpfige Stelle. atse. çumçuk. | çüşkürmak : atse etmek. kefgir. Maiskörner. secde eder gibi. çumranmak : teşmir-i sak-etmek. — Thier mit fehlerhaften Ohren und Hörnern. — Aus dem Wasser tauchen. çökdürmek. bei den Osmanen gebrauchtes Rauchgeräth. açık. derin su yataklığı. çapar Z. Schlamm. layik. — Überschwemmung. fışkırmak. çift. leblebi. Gang. çuntay : çanta. .

Goldschmuck am Halse der Frauen. münadi. Grenze. caş : tunc. kahpe hatun. lal ve yakut ve inci gibi. hafif. meşveret vermek. carucer : seda. kühn. çeyran. — Wahrsager. ceridi : tavaif-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. cavalatmak : maslahat. erklären. Zauberer. cevahir. Buhlerin. reftar. mahsulat-i eraziye. silah enbari. — Sache. stark. gürültü. biş buğday. — Steigbügel. — Heimchen. padişahin culusını halayka neşr edici. Bild. lay-hane. Gazelle. Gras. — Hure. ceride : yüksüz. cendek : kuşların otu. kyar. Strauch. — Ausrufen lassen. camlanmak : istikrah ile söylemek. carank : aks-i seda. ilan. çalı. cende : dervişlerin geydikleri yamalı hirka. cengiz : kavi. cebek : gerdanlik. luli. batkak. gross. Koth. Filz. — Anzeigen. cercer : lafzenlik. — eine Baumart. Amuderya. — Schwarze Stückchen im Getreide. işini yoluna koymak. Geschäft. — Widerhall. — Kleiner Baum. Arbeit. celeb : fahişe. gül. ahu. Kampf. lisan-i cağatay buna mensub dir. cavruntı : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. — Sumpfloch. Verlauf. çul askeri. Feuerwaffen. uruspu. nihayet. baçı. tufan. Sturm. — Halsband. cecek : küçük ağac. kaşgar tarafında meşhur dir. dağdan bilakis zuhura gelen ses ve avaz. ceyran geyk : geyk. — Wetterumschlag. Pfeilspitze. Amuderya. — Kostbarer Stein. encam. ot. | car çekdirmek : çağırtmak. had. maslahat. — Der grosse Fluss. Dirne. nemed. — Stimme. sahir. rutubet. kirec-hane. — Kräftig. Erzeugnisse des Bodens. — Ende. cankı : iş. — Türkmenischer Stamm. — Leicht. cemce : bataklık. hademe. cebe : yürüş. — Bogenspitze. cencek : bir nevi ağac dir. humbar-hane. bülend avaz ile bağırmak. Rath. uluğ. nida. tellal çağırtmak. ses. cedde taşı : yede taşı. asiya-i vustada bir rütbe. cerav : zikiymet taş. zengi. cenk. meral. zor ile tekellüm etmek. — Vogelgras. Zapfen. Edelstein. cerik. büyük. — Geschwätz. welcher Iran und Turkestan trennt. bezeichnet auch die Sprache çagatay. canak : üzengi. sert. cehre : mahrem. der berühmte Dsengiz khan. | carcı : tellal. laut ausrufen. cağatay : cengiz hanin üçüncü oğlu ismi dir. zehre. ceri. — Gefleckter Mantel der Derwische. kepek. — 'Nierenstein. hohl. mit dem man durch eine Art Zauberei Regen hervorbringen zu önnen meint' Z. — Dienerin. Pulvermagazin. cebhane. Rangstufe in Mittelasien. mestur cengiz han. ruy. münadi etmek. çi. Sterndeuter. deycur. — Rath geben. boran. asliha-i nariye. çirpi. heykel. carlamak : ilan etmek. Feuchtigkeit. cencal : gouga. Finsterniss. — Hirschkuh. vom Berge schallende Stimme. . nisa taifesinin boynuna asdıyı zer-u ziver. rose. — Name des dritten Sohnes des Dsengizkhan. ateşde burulmuş kıl ve saire. şura. — Mit Widerwillen sprechen. ceh : şebnem. beyan-i rey etmek. — Thau. seine Ansicht aussprechen. yağmur içün üzerine efsus okuyup suya atdıkları bir nevi taş. cadi. — Gang. Ausruf. musluk. cavruncı : falcı. — Ausrufer. — Streit.cacaça : gayet. Schwester. cercerek : orak böceyi. münecim. Ziel. cedde : inkilab-i hava. nuker. ceyhun : Iran zeminle Türküstani tefrik eden nehr-i cesim.

grosser Korb. cilcik : kolun yokarısı. pis. taleb. düzgün. pişrev. tez. Krone. cevari : misir darısı. Schulter. cibe : esliha. — wie. cibehane. temennah eylemek. yular. widerstehen. — Beziehungswort. mıhca. — Feucht. aldatmak. cilğu : kuşların boğazlarına takılan gerdanlık. sinek girmemek üzre kamış ve hasırdan kapu perdesi. Stallknecht. ciciğ : koyunun kuyruğunun yağı. berühmt in Mittelasien. sinan. Nagel. Wunde. dayanmak. deni. — Sieb. — Krone der Chakanen. Zigeuner. cilamak : arzu. — Bergziege . — Kinder beruhigen. Rüstung. tarlaları taksim ve tefrik eden dıvar. Schild. — Aus Rohr und Matte geflochtene Hecke. cil : çit. Pulvermagazin. Stechmücke. ciber : dağ keçisi. seyis. nemnak. sorğuc-i şahi. evvel. cevatmak : sabileri teskin etmek. — Graben. hurtiger. müflis. alte und zerfallene Leinenstücke. — Wünschen. — Vorwärts. kilade gibi. — Sohn der Tante. — Hecke. cığır : üzerine rüzgyar eserek katlanmış kar. kalkan. — Durch ein Pferd oder Kameel getriebene Oelmaschine. mukerrer yalvarmak. — Mann von niedrigem Wuchs. çabuk. — Keil. cibin : sivri sinek. Gebiss. birisi bir cenha ve müttehim olduğu vakit istintakda refikini beyan etmeye denilir. rica. Speer. der nach dem Thauwinde eine harte Oberfläche erhalten. çalak ve titik insan. Bitte. Federbusch. cevane : güyercin yaurusu. köhne ve fersude bez ve basma parçaları. Armer. harba. iklil. Halfter. bunce. Haut. mizrak. bu menval. — Zügel. pare. zenbil ki gayet büyük. cirahet mismar. acele. | cibelamak : kalkan örtmek. erster. — Halskette der Vögel. cilav : ilerü. ciğciği : kamış ve hasırdan örme çit. feryad. einsam. silahlanmak. çiğ. wiederholt flehen. cevaz : at ve ya deve ile dönen yağ mengenesi. siper. deren Oberfläche durch Hitze verhärtet ist' Z. — Eine Art grossen Instrumentes. — Fliege. fleissiger Mann. — Wurfspiess. namus. cida : nize. tamburdan büyük. — Ertragen. çingyane. cığılduz : girbal.ceşte (ceşne Z. sich stützen. cidamak : sabr-u tehammül etmek. cibar : rutubetli hava. feuchtes Wetter. asiya-i vuştada meşhur dur. ciğa : hakanlara mahsus tac. cibrik : paçavra. Mauer zur Trennung des Brachfeldes. Schanze. Lanze. figan. Bewegung. — 'Schnee. cile : tefakküd. Kalb. omuz. — Taubenjunge. — Lappen. bozağ. weisse Hirse.) : bir nevi büyük dutar dir ve saz. geym. — Obertheil des Armes. cilay : edat-i nisbet dir. ateşe tutularak hararetden bürüşmüş olan deri. cib : hendek. barudhane. efser. cikiciki : aman aman. Fliegenvorhang aus Rohr und Matte. cilikyar : yular. kem. beyaz darı. — Waffen. cildam : ıldam. ciğan : halezade. — Seidenstückchen in der Mitte des Pfeilbogens. hintergehen. mukavemet eylemek. ein mit einem Verbrechen Verdächtigter verräth seinen Mitschuldner beim Verhöhr. bu miktar. Hallebarde. — Das Fett des Schafschwanzes. begehren. mikdar gibi. cet : alçak adam. mücerred. gemein. — Hirse. . wie er. cibay : çivi. | cilayın : bunum gibi. siper. — Oh weh. — Sich mit einem Schild bewaffnen. Schild. mesel. Beispiel. — Schnell. grösser als das Tambur. cil çekti. yayın orta yerine konulan ipek parça. işgüzar. tabiye.

cirik : cesur. civrunti : çavruntu. cündük : ğağa. burun. Flügel. langen Kahnes. cinli : divane. — Klageruf der Vögel. — alles. erig. Krämpler. cirayım : Özbek'lerin bir nevi şarki ve türküsü dir. pirahen. divane. cirici : elbiselerini temizleyici. caymak : ber taraf etmek. Geschrei der Vögel über Leichname. bütün. — Sperling. cöki : çingyane.cilim (çilim) : nargile. Anführer. circir : çerçer. yabanı keçi. Art Zwiebel. sefine: mecmua. cerad. cur : atmaca kuşu. came şuy. cüm : kyamil. buri derisi. Griff. Freund. Krieger. Unterkleid. leb. — Sich drehen. şarki. Zauberer. meysere. — Wasserpfeife. — Ziegen. remal. — Vogelfeder. — Gefährte. bir semte mütevechen hareket eylemek. Wolfseder. — Flache Hand. falbin. wilde Ziege. leşker. kalyan. reys. cuya : büyük ve uzun kayık küreyi. Joch. kabza. kuşlar leş üzerinde bağrışmak. tam. List. — Krummholz. koşun. — Kleiderreiniger. hakikaten. taze. — Ruder eines grossen. tumşuk. — Schnabel. mit glänzendem Kopfhaar. cunumak : atf-ı inan etmek. çevrilmek. gebogen sein. muamma. Wäscher. pamuku tanesinden ayıran alet. cuvun : nehir. — Zigeuner. cürke : bir nevi ördek dir. — Fluss. cura : yabanı soğan. — Vernichten. Pelz. cilkava : başı parlak tüylü bir nevi kızıl kurd. cumbak : türkü. cök : kuşların şiveni. cüci : bağteten gelen müsafir. genç. beseitigen. Bach.oder Schafwolle. cimçik : serçe. bökülmek. çift. kamis. — Lied. — Verrückt. — Lastkameel. — Ziegenbock. bey. civir : teke. soğan. | cimcimak : gamz etmek. cuzbuba : hindistan cevizi. cirib : altmış arşın mürebba. refik. dost. cümle. deli. izdiham ve halabalık. bahadur. cubur : kıl. kıl. cirmak : dolanup seyirtmek. — Eine art Lied der Özbeken. ahmak. — Häuptling. — Linker Heeresflügel. kanat. Gesang. — Wunde. — Umhegung. hokka. peyazdeşti. — Werkzeug zum Reinigen der Baumwolle. ciurtka : çekirge. halac. sahir. — Trennen. gitmek. — Eine rothe Wolfsart. ırmak. dumm. Junge. bez. cimdiğan : kuşların tüyleri. vollkommen. şikenc. kneifen. — Gefährte. cüre : arkadaş. ganz. verrückt. ileri gelen ağa. — Sich krümmen. yol. sirke. cumci : gömlek. cudurk : avuc. heme. — Hemd. — Kanarienvogel. bey. — Muthig. Schachtel. — Heuschrecke. cirilmak : böküm bökum olmak. cimdiklemek. cöğ : boyunduruk ağacı. Schiff. kibar. — Sich beeilen. — Verrathen. cink : arkadaş. — Wilde Zwiebel. hânende. kürk. kühn. çay. gemi. — Eine Entenart. dönüm. cunk : büyük barkeş deve. cimdiklemek. rical. liebliches Kind. zevle. bilmece. budala. yük. sevimli çocuk. wahrlich. cudri : umera. cuvanğar (cuvankal) : leşker sol cenahi. cilli : cida. Räthsel. — Unerwarteter Gast. Sammlung. cimdik : karha. — Kokusnuss. keçi ve koyunun yünü. D . dilber cüce. Lippe. kanarya. nağma. berbad etmek. Gedränge. Essig. Genosse. schreiten. — Sechzig Quadatellen. Soldat. Wahrsager. asker.

Vorwurf. dabusun : tuz. dal : arka. Ortsname nahe zu Samarkand. Gattung. — Kern. dabulğa s. Anhöhe. çok kimesne. Schulter. tepe. halayk. Verbindung. Geschwulst. rezm. — Partikel. dağıl : haramzade. melamet. Gauner. baid. — Rückseite oder Schulter. dara : hemişe. gemici. — Berg. — Weit. — Brandmarken. — Krieg. dağser : serçe kuşu. validenin büyük biraderi. taraf-i hukumetden harman ve zahair muhafizi. yu. das Huf der Thiere beschlagen. See. Samarkanda karib bir mevki ismi dir. bir rütbe ismi dir. Hügel. Mädchen. — Blase. sahra. diese Stufe. — Sperling. etrafdan yürüşmek. dada : dede. — Diese Gattung. daş : uzak. dalda : her şeyin sırtı. Rangstufe. begegnen. çekmek. um sich zu verbergen. sırt. fortwährend. harirden mensuc kumaş. dalğa : dalga. — Tadel. Steuereintreiber. — Verkehrt. mevc. cariye. — Taffet. — Betrüger. pederinin pederi. rüzgyar-i şedid. çöl. — Bringen lassen. bringen. behördlicher Aufseher der Saat. darayı : canfes. bölük. dan burnu : böcek. omuzu.dabğuli : bir nevi isperme. dayma. — Immer. bir giyah ismi. daldağay : bir nevi kuş ismi dir. Name eines Grases. — Magd. damuzluk. — Grossvater. davda : edat dir. Woge. usfur. — Truppe. — Rangstufe in Turkestan. yakmak. — Treffen. daruğa : Türkistan'da bir rütbe ismi dir. derya. | dağlamak : ateş ile nişan yapmak. dabkur : deste. arkası. yazuk. — Meer. — Wölbung. getirmek. — Insect. dana burunu. damnalamak : itekle gitmek. vergi ve teklif-i miriden müstesna olan sahib-i ferman. zarf ifade eyler. ausserhalb. Widerschein. Gemenge. davul : boran ve furtuna. — Einöde. bu rütbe. — Ein der Pferdedecke ähnliches Ding auf den Rücken nehmen. duş. — Feind. — Schulter. dadunklu : bu miktar. validesinin pederi. dayın : düşmen. sac ayak. dadek (dedek) : keniz. damğa. . bu kadar. zakum. nemek.) : öz. daban : dağ. kötel. haric. Seidenstoff. darhan : tarhan. — Gift. cins. Wüste. dala : biyaban. bu cins. üfürleme. seitwärts gehen. büyük baba. damarluk (damadluk Z. — Sturm. Heer. — 'Titel eines Würdenträgers. zehir. çuri. şahi. kır. | darıtmak : getirtmek. başa geydikleri demir külah. — Welle. cemiyet. dabku : serzeniş. takdim etmek. der besondere Privilegien genoss' Z. tış. omuz. Grundstoff jedes Dinges. dalav : ağı. uşr ve harac istifa edici. muglak. dalu : tak. kabarcık. isabet etmek. — Salz. Rival. — Am Rande gehen. dağ : yanık nişan. — Dreifuss. daldırma : ters. yaka ve kenar ile yol yürümek. aks. darımak : duçar ve giriftar olmak. dağ vurup yakmak. aff-i umumi. — Brandmal. davulğa. heftiger Wind. dalay : deniz. dağan : üç ayak. eiserner Helm. — Name einer Vogelgattung. büyük göl. her şeyin mayesi. dağar : harb. hilekyar. cebel. Rücken. ova. rakib. | daldalamak : turğay gibi bir şeyin arkasına girüp saklanmak. daşırğanmak : yürürken ayağını taşa dokundurmak. omuz. — Während des Gehens mit dem Beine an die Steine streifen. hayvani nal-i bend etmek.

— Tischler. | debelatmak : idam ettirmek. Bündel. dibek : beşikde çocukların altına konulan oturak. demet. zertreten. buğda içinde olan fazla. — Morgenroth. dinlenecek mahal. — Verderben lassen. auch Zelt. kıpırdatmak. dir : subh. dekşirmek : deyişmek. | deluçe doğan : muymul kuşu. aram bulmak. an einem Kasten gebunden. demirden bürg. — Versuchen. — Zeuge. örmek. — Krug. — Sagen. vorlesen. | desturhancı : sofracı. dilçik : zebanhord. encümen. Gefass. | diñlentürmek : teskin eylemek. | dabulğa : davulğa. hayme. istirahat etmek. — Erst. dikin : tâ. demel : tembagu yaprağı. bir yerde aram eylemek. — Starr blicken. dolab ve cikre rabt ederek zurâta su çekmek içün yapılmış saksı. irgendwo ausruhen. | dekiştirmek : bir seyi alup digerini vermek. dibi : dolu yağmuru. büyük zil. nimten. gibi. dengel : cemiyet. stossen. hargah. dikalay aba ve kaba dahi derler. meclis. dınkı : durak.davulğa : zirihli külah. ibtida. Sitz. lesen. dastan söylemek. piş. — Steigbügel. farig olmak. — Zelt. Überfluss an Waizen. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. beraber olmak. dibsa : kazanı ocağindan alırken üzerine vaz edecek ağacdan mâmul bir alet dir. tilçik. esas. — Eine Art Sperber. sanamak. der untere Theil. Topf. delberçin : taht. Gesellschaft. dubulğa. yaygı. — Deckel des Feuerherdes. — Dolmetsch. — Verderben. — Tabakblatt. sandal. tikin dahi denir. — Milchgefäss. dib : deyüp. validenin büyük hemşiresi. beaufsichtigen. Tafel. diklaşmak : dik dik bakmak. kurzes Kleidungstück. Beruhigtsein. | dinkmek : sakin. — Winter. deluçe : azgın. — Versammlung. hevdec. . Sattelriemen. serma. çay. okumak. dermak : tirmak. tekellüm etmek. — Entartet. dikilay : mintan kısa elman çapanı. iki tarafdan ayak vurmak. Grundlage. Mörter von Holz oder Stein' Z. prüfen. Schneegestöber. deyerek. | dirim ayun : alaçuk. — Hagel. ruhen. dinamak : imtihan. — Den Fuss bewegen. kus. früher. Lied. dergaş : düşmeu. — Thron. kapak. um auf die Saat Wasser zu ziehen. — Ruhig bleiben. sukunet. cale. otağa dahi denilir. simat. yau. — Wahlen. süt alatı. desterhan : sofra. — Kurzer Rock. — Splitter um das Zelt herum. yençtırmek. ayakile yeri ve hayvani depmek. beyan. tepengü. diñlenmek : istirahat etmek. Muttersschwester. mit dem Fusse stampfen. bağ. dibsamak : ayak depretmek. Bediensteter im Serail. ayak altına almak. Sänfte. — Umwechseln. 'Trog. rikab. mabeynci. istirahat. Gesellschaft. — Verändern. debelamak : kahr-u helak etmek. mukaddem. çömlek. ayakda durmak. tanuk. ifade. dekle (tekle) : mintan. deslab : evvel. muayene etmek. nihayet. — Sich beruhigen. diman : demek. taht. | dib yakusi : Alınca han bin Türkün oğlu ismi dir. beisammen sein. beste. cemiyet. — Feind. encümen. Rubestelle. auch tikin gesagt. dirim : alaçukın etraf ve devresinde-ki çöplere denilir. alt. — Sich ausruhen. tebdil etmek. dinku (?) : üzengi. çinemek. dubulğay. Mütze aus Eisen. desturhan. — Sitz des Kindes in der Wiege. — Gepanzerter Helm. — Unterlage. tecrübe. — Sagend. dibilik : bir şeyin nihayeti ve altına dizilmiş husus şey. deme. Stammname in Turkestan. erzählen. — Mantel. sprechen. payende. Mulde. şita. def. Thau. am Ende. intihat etmek. Anfang. — Bis. Pauke. Trommel. dikir : kavanos. destesi. dayre. Kälte. — Tisch. di : kış. töbek.

taub. — Als Ausrufungszeichen gebraucht. | memur. kılkuyruk dahi denir. düküldamak : dil çarpmak. Kupfer. — Pochen (des Herzens). görefçe. elken. katar. ukde. kasaba. — Wurzel. — Hilfssteuer zur Zeit der Noth. tel. Führer. — Mörser. — Vezier. durutur : edat-i haber içün mustâmel dir. — Bett. dudpuli : hükumetin hain-i mezaikede salığ tarzında her haneden aldığı iyane. Wittwe. Tante. Bund. Linie. ağır kulaklı. Türkistan'da bir rütbe dir. katar. darılmak. icare gir. dülcel : yaurulayan kısrak. pepe. serpuş. Schmaus. Reihe. — Raspeln. — Werfende Stute. donbul : hububat ve meyve catın tenuz olmuşu. anasının karındaşı. — Knoten. erbab. Ordnung. rund. ziyafet. kasırga. Fleischbrühe. durak : binek yeri. — Nach der Reihe. dul : irk. divan efendi. — In Fett getunktes warmes Brod. kapu kethudası. dumbak : tepe. dumsaymak : tumşuk ve burun sallamak. — Seite. — Siebenter Ahn. bölük. asiya-i vustada bir rütbe dir. yafrağ dolması. donan : dört yaşar at. | durpilamak : turpi ile işlemek. defterdar. — Haltestelle. Verwalter. mâruf bir nevi tâm dir. dolayı : etraf. durpi : turpi. dutur : rehin. reys. — Braut. — Perlenhalsband. külçe. Schlägel. — Herzklopfen. Rauch. diz (tizi) : nizam. nuhas. — Häuptling der Mogulen. dökülük : nares karpuzu. wo Reitthiere bestiegen werden. . Gastmal. — Strudel. aksak. dolana ağacı meşhur dir. — Den Schnabel bewegen. diz bediz. maye. keçel. Rangstufe in Mittelasien. dolana : aluca nevinden bir türlü erik ismi dir. dutu : tutuk. rund. — Geheimschreiber. manzum. şilte. — Messing. Dunst. | dükük : yürek çarpıntısı. dökülmüş. — Viel. nim puhte. — Pfand. dökmac : yağa batırup yedikleri sıcak ekmek. Finanzminister. döki : pirinc. dolama (dolma) : içi dolmuş şey. gefüllte Blätter (g. bend. | divan beyi : sirkyatib. kelepuş. — Nebel. — Vierjähriges Pferd. zahlreich. dur batmak : inhizam etmek. Kraut). — Stück. durluk : inciden mâmul gerdanlık. püşte. zirhli külah. tombulak. — Noch nicht ausgebildete Korner. — Unreife Melone. Theil. Miethe. türk kavunu. yuvarlak. Dichtung. dolanbac. duhan buğ. — In Verlust kommen. parça. dutakun : yedinci ced. divan : vezir. — Dorf. — Lahm. dubdurun : ayak takırdısı. duman : hava pusi. saf. maglub edüp kaçırmak. Lager. cay-i aram ve tevekküf. durban : mogullar ruesasi. eşâr kitabı. — Feile. | dizin dizin : sıra besıra. Stadt. — Beamter. bisyar. vezir. Stoff. amme. dizi : köy. — Hügel. dirsun : çok. tekerlik. altın karışık tuc. dolamac : girdab. vekilharc. çulak. — Gefülltes. Rangstufe in Turkestan. hat. donbay : yatak. zürnen. — Eine Pflaumengattung. dögec : dibek ve büyük havun tokmağı. Krüppel. — Reihe. eyge. toy. dökün : döyüm. Wirbel. — Stotterer. ziyar. dulbulga : tubulga. goldhaltiges Erz. Stelle. — Geräusch der Füsse. tirit. dize : gelin. — Panzerhelm. berühmte Speise.dirtuk : kitâ. dökünmek. ateş dudi. Mütze. sıra. dulhatun. duğulan : topal. top.

tuzmak. dültü : keftare şebih bir hayvan ismi dir. Vorhang. dürsülmak : dürtülmek. püşte. — Kleid. edir : boş ve namezru tarla. perde. absik. Kleidstoff. — Aus Seide gewebter Stoff. düzanlık : arayış vermek. serseran. ebil sebil : bikes. örümcek. edik s. . iki yüz bin aded ismi. bir kuş ismi. — Verzierung. — Angreifen. — Ein der giftigen Spinne ähnliches Thier. | ehsumlamak : hamle ve sovlet etmek. — Die Thiere durchstossen. Teufel. — Vater. cedd. — Sanft. ruhiger Gang. ağac ve saireden mâmul. pulus ve paraya dahi itlak olunur. yası tepe. Zierde. benlikli at. — Auf flachem Lande zusammengetragene Erde. reviş. Hügel. ebsik l. — Weihe (Vogel). | edvenci : ılkıcı. — Hügel. dumburek. — Heerde. dürme : hacilardan tarh olunur bir nevi harac dir. mest. — Wild. — Hirt. dümbek : küçük nakara. ekser Buharada nesc olunur. tahrik. ehçe (akçe) : afganistan kıtasında bir memleket ismi dir. ziyan. — Erregt werden. oklak. ve yüzü. sarhoş olmak. — Schimmel. tepe. efak : vahşi. — Angriff. Spinne. ılkıyı mereye getiren rai. ki kızıl avret ve gök tepe ve aşkabad tâbir olunur. edven : ılkı.dülek : ram. ebu : peder. ehel : etrak ve kürkan taraflarında kabail-i türkmeniyeden teke türkmenlerin oturduğu yer dir. ve bir mevki. betrunken sein. — Faden. — Eine von den Pilgern behobene Steuer. Mutter. — Brachliegendes Feld. durchstossen. dülmek : roteyla. ebre : came ve libasın kumaşı. Schaden. flacher Hügel. E eberkine : bir nevi âdi kapu. düvac : nikab. ebreş : alaca. verwaist. yabanı. auch Ortsname. egirmi : ufakçivi. dürmen : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. Kehrichthaufen. — Schuttenhaufen. şeytan. valide. yüz örtüsü. Name eines Vogels. hergele. haşak süprüntüsü. — Wohnsitze der Teketurkomanen. yüksek yer. ahek. Trommel. — Name eines hyänenartigen Thieres. edres : harirden mensuc bir nevi kumaş dir. — Kleiner Nagel. dürtüşdürmak : hayvanatı tan etmek. — Name eines özbekischen Stammes. — Schleier. Stuterei. valid. dülgenc : zağan. — Name eines Ortes in Afganistan. Ahn. bescheiden. efsem : sakit. — Kleid aus reinem Stoffe. — Dämon. lofçe. nerm. halas olmak. sarhoş. edirğan : tel. ohne Baumwolle. auch für Münze gebräuchlich. zart. edra : ova yerde toplanmış toprak. eçe : alçı. — Freundlos. auch Kizil-Avrat und Gök-tepe genannt. ehlav : oklağı. ankebute şebih bir hayvan dir. ecne : cin. tek nakara. — Schweigsam. — Nudelwalze. mader. toprak yığındısı. | ecne vurmak : ziyanzede olmak. — Kleine Pauke. — Gyps. ehsum : hamle. — Beschädigt werden. tabel. — Eine Thorart. etik. ehlat : mezbele. zib ve ziynet. berauscht. | ebre-astar : pamuksuz olarak sade kumaş ve astardan mâmul cüppe ve entari. sahibsiz. çaylak. reftar. uslu. edir (adr) : tepe.

Ratte. — Wirbelsturm. ekçi (ekeçe) : abla. — Waise. elatoğanak : garabın bir nevi dir. | eklaşmak : oturup ârâm etmek. Stallknecht. bora. ein Bing zum Schutze der Finger gegen die Sehne des Pfeils. elakşamak : yekdiyerine karışup kalkışmak. — Stoppeln auf dem Felde. elbak : ziynet içün damine haşiye tarzında dikilen parça. karısık. | elakmak : karışmak. — Name der hohen Festung der Stadt Herat. — Eine Art rothe Turteltaube. Schnee. — Eine Art Ente. furchterregende Fee. elamak : yersiz. alup varmak. — Untersucht werden. — Zelte und Hütten der türkischen Stamme in Turkestan und Anadolien. elaşmak : intihab etmek. (ehta) : ikdiş at. ekitmak : getirmek. — Krähe. — Buntfarbig. — Abholen. ehtarmak : aktarmak. endaze. öktüz. hadim. — Ausschütten. gemischt. elaçok : Türkistanda ve Anadolda kabailin mesken-i ittihaz ettikleri kebtekeler ve obalar. — Ohne Beschäftigung. eklamak : tevkif etmek. bulaşık. gayri muntazam. elbutu : ziynet. halka. elaçapğun : döne döne esen boran. Plünderer. — Schmuck. elabaş (elabuğa. mahuf ve mühib nevi peri. — Sich gegen einem erheben. untersuchen. bir nevi şahin gibi şikyar kuşu. — Getupft. arka. ucu. elafahte : kızıl kumrunun bir nevi. etwas bringen. elaman : başı bozuk asker. — Räuber. tac. benlikli. — 'Name eines Spieles der Kinder' Z. — Irreguläre Miliz. isyan etmek. ağaca. scheckiges Pferd. — Verschnittenes Pferd. elakelenk : sin nevinden küçük bedbuy bir canver dir. elayüntli : elbisesinde iki reng olan at sahibi: asp-i ablak. irişdirmek. Falkenartiger Jagdvogel. kar ve yağmur furtunası. ummacı. taraf taraf aktarmak. bâğırtlak. — Thierarzt. elbastı (albastı) : umma. — Grosse Maus. — Name eines türkischen Stammes. elburğa : kulak küpesi. | ehtamak : enemek. bihanuman. scheiden. elakarğa : zağ. ekremci : ekiz. Schulter. Krone. — Im Kreise herumgehen. — Zauberer. ohne Familie. kalkışmak. — Verschneiden. | elamancı : şaki. elçin : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Rücken. elakurğan : Herat şehrinin bala hisarına denir. elapeke) : ördeyin envai dir. sıçan.ehte. — Verschneiden. dağ eteyi. yağmakyar. çevrilmek. — Altere Schwester. mukavves. Zwillinge. elaşa : sırt. — Als Zierde an den Saum des Kleides genähtes Stückchen. arayup taramak. Bergesrand. — Eine Rabenart. ekal : çelik ve çomak oyunu. elakarak : nimres pamuk guzesi. isyan etmek. çift. büyük hemşire. — Sich ausruhen. bücü eder şey. — Nase. elanğarat : büyük fare. — Ein kleines übelriechendes Raubthier. ela (ele) : nimrenk. ayırmak. Verschnittener. . karga. menkuş. — Ohrgehänge. gemalt. Maass.und Regengestöber. enetmek. elabula : muhtelif elvan. — Anhalten. Winkel. — Hülle der Baumwolle. taleb-i tecessüs ve tefekküd etmek. seçmek. köşe. yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmaklara geçirilen halka. | ehtacı : baytar. — Wählen. | eklanmak : çerh vurmak. işsiz. saman sapı. | ehtarışmak : teharri edinmek. — Sich empören. Ring. — Zweifärbig gekleideter Reiter (?). gewölbt. | ehtatmak : ikdiş etmek. ekiz : yetim. seyis. ekrem : burun.

Brust. tahtani. avcı olan kuş. — Schaukel. — Mit Stroh ausgestopfte Kalbshaut. elmaliğ : Türkistan'ın şemal cihetinde uyğur kabilesi ve moğullarının şehri dir. ellik (elli) : elli. Handschuh. in Charezm. elunk : okun sapı. aslı moğul lisanından mêhuz dir. — Zustand. Leder. belahet. emluk : sıyırı sağmak içün ölmüş danenin derisini saman ile doldurup yanına koydukları şey ve suret. elenke : ateşin pertevi. — Titel der im Chan-Balik residierenden krimischen Padischah. dafür. elmaşkurmak : bağdaş kurmak. enda : bir kabilenin diyer kabileden kız alması. elus : hal. elğin : cemiyet. engak : çene. enen : anın içün. elik : el. Ungeschicklichkeit. toplanmış. enduz : 'rasen' denilen ağac. gesammelt. elğur : çabuk. elğut : ehalidan hükumet tarafından toplanılan zahire ve galle ve harac. emcak : emcik. behle. — Arbeiten. aygır. Mörder. elencık : üçüncü peder. dest. kudret. şugl. Kunde. — (?) endine : oradan. eltan : kirimde padişah olupda han-balıkda oturana bu unvan verilir idi. engizmek : ihate etmek. elvanc : salincak. beim Melken neben die Kuh gestellt. — Kinn. koyun. elğucı : alıcı. — Stumm. elmel : eyerin esbabi. Hitze des Feuers. o yerden. — Geschmückt. orada. Macht. — Kaufwürdige Waare. — Umgeben. — Darum. — Umstürzung. Bruderschaft. umfassen. — Weit. meme. hârezmde meskun dirler. uhuvvet . — Käufer. ebsem. katil. — Heirat eines Mädchens aus fremdem Stamme. — Arbeit. — Fünfzig. emenk : küçük habbe. — Vertheilt werden. baid. — Kleines Korn. — Durch den Vorstand eingesammelte Ernte und Steuer. iktidar. | engdanmak . gaze.elemcik : iki rengli. | elğulığ : alınacak şey. endik : kurdu keftardan durayan hayvan. iş. lal. enğal : avda mustâmel bir nevi büyük ok. etrafi çevirtmek. — Mit gekreuzten Beinen sitzen. eldiven. engdamak : paylamak. elkab : koç. — Geschmückt. emrali : tayfe-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. — Hand. entfernt. — Hügelförmig zusammengetragene Erde an den beiden Rändern des Grabens. elis : uzak. — Vertheilen. — Dummheit. — Rasch kaufend. elğet : düzgün. dağ koçu. elini : aşağı. karışıklık. harareti. — Eine Gattung des Wachholderbaumes. Beschäftigung. — Dritter Ahne. idraksizlik. eltut : inkilab. iki rengli. emkak : emek. — Schafbock. — Von dort. müşteri. — Brustwarze. — Der untere. — Stiel des Pfeils. | emkaklamak : emkelemek. — Zwei farbig. alınmağa şayeste. . elken : günk. endib : beladet. — Versammlung. Mühe. Jagdvogel. Grossvater. baba. engiş : düzgün. — Feuerschein. stammt aus der Mogulsprache. zweifarbig. Hengst. cedd. — Satteldecke. yâni ardıc nevinden çalı. sefide. zahmet. schweigend. Fähigkeit. Schaf. Schminke. — Stadt der Mogulen und Uyguren im Norden Turkestans. tez alıcı. — Eine Art Jagdpfeil. elenk : arkaların iki kenarına ve sair mahallarda tepeler gibi toplanılan toprak. — Name eines türkmenischen Stammes.

çay. ergiş : gale muamelesi. kyard. eriğiz : pis. erendak : şarki. — Seil. kethuda. — Ein Vogel. sich ausbilden. sefide. eine Art Spiel. — Schloss. Sohn eines Padischahs. kesb-u iktidar ve tecessüm etmek. | erğedallık : huysuzluk. gerçek. türkü. yakın. bâzi yerlerde tuman dahi denilir. wirklich. ki kemik ipliyi ve erkak dahi derler. — Ein Özbegenstamm. bir karış. — Ausdauerndes. eriş (arış) : araba oku. erce : cam ağacı gibi bir nevi kokulu ağac. şirin. Wagendeichsel. — Buckel des Kameels. — Fluss. aldatmak. tuzak. erğuştek : musiki fenninde bir usul dir. erbab : mahale ve kariye ehtiyarlarının başı. dağ beli. erğdamak : mekr-u firib etmek. enik : muhakkak. kasr. ehtiyar. Kameel. kazâ ve liva mânâsında dir. azade. bezin üstüne atılan atkı.oder Tischlerladen. erek : seray. epem kümeci : ebe gümeci. . — Schmutzig. — Eine Art rothe Eidechse. — Name eines Musikinstrumentes. — Lied. unrein. dere. erkaş : dalga. murdar. kızğın kumda ve kor ateşde pişmiş hamursiz dir ki gümec öyme dahi derler. Mukhtar. mevc. ulus reysi. auch 'erkak' genannt. erğa (erğav) : akar su. Schlinge. Woge. an vielen Orten auch 'tuman' genannt. — Spanne. eine Art Gebäck in glühendem Sande oder in Feuer gebacken. Faden oberhalb des Webstuhls. muhtar. erğmak : yürüyücü. eprik : eski. — Sattel des Lastträgers. — Eine musikalische Regel. — Sammetpappel. — Süss. carçı. in Genügsamkeit erzogen. erğedal : huysuz adam. erğit : tayfe-i özbekiyeden bir kabile ismi dir.enicak : bıçak. — Drei-vierjährige Ziege. starkes Pferd. — Makler. hisar. — Name eines Berges in Turkestan. Ziegenbock. grösser als eine Gans. nesacın destgyahi üstüne atılan arğac dir. eriş : necar ve marangoz dükyanı. — Wahrhaft. — Geschmückt. kalâ. ercin : inkisam-i mülk ve vilayet. teke. geçidi. erkaluc : hamal semeri. — Haupt der Aeltesten in der Gemeinde. — Vertheilung des Besitzes oder des Landes. — Betrügen. Ausrufer. kemeri. — Bergsattel. erğun (erğenun) : bir nevi rebah ve tanbura nevinden saz ismi dir. risman-i büzürk. Gesang. enkeğit : düzgün. tücareti. enmaçı : dellal. erkin : bekyar. gül poğacası. erğamcı : yükü deveye tahmil eder iken kullanılan halt. Nomadenhäuptling. — Schreiner. erke : naz. erenduk : örgüç. dar. bir nevi mâni. Hinterhalt. Dolch. ergeç : üç. kuvvetli at. Bach. erğac (arğac) : pud. Faden. rein. bir nevi oyun ve saz. — Messer. — Alt. geçid. — Unfreundlicher Mensch. — Zartheit. deve. erkene : dağ beli. Burg. Kılıc-arslan nam padişahın oğlu ile Helaku hanın oğlu ismi dir. — Welle. erkan : organ. | ergene kun : Türkistan'da bir dağ ismi dir. entuvati : tatlı. — Schussfaden des Gewebes. kol. — Ledig. münderis. — Wachsen. schmal. — Eine Schlinge zum Beladen des Kameels. in der Bedeutung von 'kaza' und 'liva'. istigna ile terbiye olmuş. dört yaşında-ki keçi. enikmak : büyümek. — Boshaftigkeit. enkut : kazdan büyük bir kuş. erkağlıca : bir nevi kızıl geyik. — Eine Art duftender Fichte.

— Des Schutzes würdig. eşkeş : alkış. esen : sahih. rein. Paar. — Wahrhaft. — Hervorstehender grosser Zahn. etik (edik) : çizme. eştergerdez : derin (?). wo Militär lagert. — betrunken sein. ertoğrul : selcuk padişahlarından bir padişah ismi dir. Sehnsucht. esramak : beslemek. taleb. çare. temenna. çekme. — Ruf. Wunsch. esrağuci : hami. würdig sein. Zweigarm des Flusses. — Ernähren. — Ohrgehänge. | esralmak : korulmak. 'yu ha' makamında dahi istimal olunur. — Name eines Padischahs der Seldschuken. erücan : Türkistanda bir kabile ismi dir. zabt. guşvare. pakize. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Sattelzeug. — Das Niesen. | esramiş : himaye. — Fingerspitze. — Werkzeug zum Reinigen des Kesselbodens. erzimak : deyeri ve kadr-u kiymeti olmak. çift. himari bağrıtmak içün kullanılır. layik ve şayeste olmak. nehirden ayrılan bir kol su. eşkek : kayıkçı küreyi. — Viel. beschützen. arzu. erün : eyi. — Pfanne. — Zwilling. behasi olmak. kırgıc dahi derler. esrağamaki : gizli. sağlam. esc : tencere. — Stiefel. bewahrt werden. erkudak : ikiz.erkiş (arkış) : kyarban. atse. gesund. muze. bir nevi erik. esruk : sarhoş. ki 'yumut' kabilesi orada sakin dir. saklanılmak. Segen. tahsil-i ruhsat etmek. hârezmde bir dağ ismi dir. — Gut. — Betrunken. — Irdener Topf. eşar : deve sürüsü. | ermanlığ : arzumendlik. eşki : çıkmış büyük diş. Name eines Berges in Charezm. mahfuz olmak. — Kleiner Bach. afiyet. — Heimlich. Name eines Dorfes. esğuruk : aksırık. eine Art Pflaume. beschützen. — Gesundheit. kafile. dicke Leinwand. hayr dua. eserğa : küpe. — Karawanne. ersun : kazganın dibini kazacak alet. — Nutzlos. saf. — Heil. — Wunsch. espre : Türkistanda bir kariyenin ismi dir. — Bewahrung. — Ruder. — Schmerz. — Rauhe. mest. esru : çok. — Beschützt. — Stammname in Turkestan. kalın bez. erman (ermane) : hasret. esğer : faydesiz. — Name eines Flusses im Norden Irans. eslenmek : vedâ etmek. auch 'Chırgıc' genannt. — Ein türkmenischer Stamm. ve bir kariyenin ismi dir. Mittel. eske : Türkistanda bir rütbe. wo der 'yumut' Stamm wohnt. korumak. kazan. erzuk : eyerin üzerine konulan haşa. eruk : esvatdan dir. hafiz. bewahren. um den Esel zum Schreien zu bewegen. ermek : kaba. unnütz. — Beschützer. eruksun : asker ve ordunun konduğu mahal. sağ. — Kameelheerde. — Ort. derya. ersari : tayfe-i türkmeniye içinde bir kabile ismi dir. himaye etmek. — Abschied nehmen. etrek : Iranın şemalında kabail-i türkmeniye içinde vaki bir nehirin ismi dir. muhafaza etmek. ziyade. | esenlik : sihat. | esrağuliğ : hifz olunmağa ve saklanılmağa sezavar. . ernak : parmakların ucu. | esrumak : sarhoş olmak. — Einen Wert haben. erna : cedvel. eşkü : toprak tencere. Kessel. — Rangstufe in Turkestan.

falış : bostan döküntüsü. ezen : dudak. falku : bekçi. çapar. fare. — Sich nähren. — Ortsname in Afganistan. ezuka almak. halecan. kenar. — Unruhe. — Beutel. — Windbeutel. rüzgyardan dönen şey. — Nahrung. fahişe. Herata karib dir. gil ve sade çamur ve laydan mâmul olan dıvar. junges Rebhuhn. kavun telesi.ezboy : halecan. ezitmak : tezyin. — Nach und nach. kadınların yapdıkları ve kurdukları çadırşeb. Seidenfaden. telaş. ordnen: vom Wege abbringen. — Schmücken. fere : bıldırcın ve kebk gibi bâzi kuşların yauruları. kyâddan yapılma. böcek kozası. . ibrişim. Nahrung. müzdeci. — Name einer grossen und berühmten Stadt in Turkestan. ferci : hayme. çerh-i felek. — Essen geben. niedrig. Küchlein. — Eine Mauer aus Lehm oder Koth. ipek tohumu. — Das Rollen einer Last von einer Stelle zur andern. acele mânâlarına mustâmel dir. Ratte. Ausrufer. — Bezeichnung eines kleinen Gegenstandes. fırıldak. — Zelt. auf einem Holzstück. çadır. — Mispel. hamal. Schwungrad. schmaler Weg. nahe zu Herat. — Samenhülse. Sringer einer Nachricht. âciz. taraf. işbu ağacın üzerinde mezkur yükü yuvarlayarak bir mahaldan diyer nahale nakl olunması. ezuk (azuke) : tâm. ezetmak : kese. çarh-i müdevver. ezva : sabr-u tehammul. — Eilbote. pek ufak pilic. — Wächter. ferferek : ferfere. fişenk destek. gaze galiye mustagrak. farsenk : fersenk. tanzim. zahire. faliz. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Schwach. | ezuklanmak : geçinmek. hizmetçi. mizan ve teraziyi adl ve denk etmek üzere bir tarafına konulan dara ve seng beraberi. tenbel. düzgün. fele fele : derece derece. ferenci. Sorge. boş. fekir : kırmızı. — Lippe. gida. Träger. Hure. muhbir. — Name eines grünen oder blauen Stoffes. havaya atılan bir şeyin ettiyi sedası. Unruhe. ferise : yeşil ve mavi bir kumaş ismi dir. träge. ezkil : muşmula. serseri. gida vermek. — Speise. aus Papier verfertigtes Windrad. yan. — Haspelchrank. fir : şiddet. keleb. — Heftigkeit. fahse : paksa. dem rothen Moschus ähnlich. ezğurdunk : ezderdenk (?). — Einfältig. ferfer adam. F fahhek : hopa. allmählig. — Geduld. mertebe mertebe. von Frauen verfertigte Bettdecke. Seite. fele : koza. ferik : bir ufak şey mânâsına. Diener. postacı. Speise. fere. — Abfälle im Garten. ezna : geçid. dar yol. faryab : Türkistanda bir kariye ismi dir. — Ton eines in die Luft geschleuderten Gegenstandes. ferğana : Türkistanda meşhur ve âzim bir şehir ismi dir. fişen : ağır yükün aşağısına yuvarlak bir ağac koyarak. | ezuklığ : mutâm. fiku : cal (?). | ezuklamak : tâm yedirmek. — Röthlich. ferh : Afganistanda vaki bir memleket ismi dir. felfes : zaif. auf deren eine Seite Gewichte gelegt werden. firist : esvatdan dir. — Eine Art Wage. — Das Junge der Wachtel oder rebhuhnartigen Vogels. ferfer : tatar. tellal. yoldan şaşırmak. — Durchgang. ferik : kelabe dolabı. tertib etmek. fırlayış.

Schelle. arzu eylemek. örtü. 'gence' Hindistanda bir memleket ismi dir. libas. kemerbend. aufgelöst werden. — Geräth beim Kanonengeschütz. Vorhang. Eisen. ki mücrimleri azab içün ona atarlar. geym : kantarma. — Ein nahe zum Ohre geflüstertes heimliches Wort. — Glauben. gengiz : burunun içi. gizlemek. lüzum görünmek. Elle. arşın. gene (kene) : ufak muziyat. Wiederkäuen des Kameels. Patrone. — Ein grosser Vogel. Seidenpuppe. gevsem : koyun sürülerinin önünde giden keçiler. . — Weich. Grund. — -mal. füte : kuşak. Ungeziefer. tekye. boğazın hayşum tarafı. Kleid. arkadan dörtmek. einen harten Gegenstand erweichen. — Ziegen vor der Schaafheerde. — Nasenknorpel. vier Spannen. nothwendig. koşam. fis fis. vertrauen. kaçırmak. — Wunsch der schwangern Frau nach einer Speise. fulad : pulad. — Farbe. mülayim. müşek. gelincek çiçeyi : kızalak gülü. hind yağı bundan çıkarılır. gavşamak : boşamak. keçe. gerekmak : iktiza. — Sich scheiden. devenin dış gevişmesi. — Im Munde zerkauen. G gavşak : yumuşak. gelincek : sansar guruhından gayet küçük ince nevi. in Mittel-Asien ein Ungeziefer-Haus. perde. — Eine kleine zarte Wieselart. geyber : okun ucuna vaz olunan büyük peykan. — Anzug. ibrişim. Filz. Wunde. çöl ve sahra lalesi. gizli kelam. hazine. vacib. boya. erweitern. fişr fişr : insanin kulağına yakından söylenilen gizli kelam. -fach. gevşemek. — Kleines schädliches Thier. gez : kerre. — Nothwendig sein. aus welchem das indische Oel verfertigt wird. fişek : destek. böcek tohumu. sanft. — Stütze. gerenğurğ : çangırdak. — Pfeilspitze. dört karış. cevahirdar. kauen. leer. mertebe. — Tulpenrose. defa. Wiege. — Aufseherin. endaze. Ortsname in Hindostan. — Ausbreiten. beşik. yorgan. ip. başlık. sert şeyi yumuşak etmek. — Bett. nemed. Käferei. gedek : bir kuş dir. sakız gibi çınamak. Zügel. frengi : bir nevi topçı aleti dir. çinemek. ahen. belbağ. gedayiş : hatunların hamle oldukları esnada yeyecek nesneye talib olmakları. gaz : yatak. tahta biti. gerayet : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi. — Stahl. hâlâ asiya-i vustada genehane vardır. Schmuckkastchen.fısıldu : fısıldı. boş. Decke. — Klingel. von rückwärts stossen. — Verbergen. — Rüstung. — Anzug. geyvani : kethuda hatun. — Schatz. fummak : inanmak. lazim. geyiş : geyim. — Gürtel. — Kleidung. geysi : esvab. hane halifesi. wohin die Verbrecher geworfen werden. böcek. — Eine Art Jagdvogel. — Name eines Türkenstammes. genc : define. gene otu (kene-otu) : hab el-muluk. itikad-u itimad etmek. gence : ihtiyarlıkda tevellüd edüp pek söyleyen çocuk. konğurak. fişenk. münhal olmak. — Gesprächiges. yular. çankungurak. gey : bir nevi şikyar kuşu dir. von beyahrten Altern geborenes Kind. tevsi etmek. geyve : reng. geymürmek : ihfa etmek. goza. — Kraut. Wüstentulpe. illet-i zahm. came. gavşamak : çene oynadup ağızda şeyi öyütmek. cesim hayvan. fıcr fıcr. vertreiben. geymur : libas. — Geflüster. leises Reden. germek : genişlenmek.

berühmte Speise der Nomaden. kalemtraş. — Etwas verlassen. göndük ger. aruk vermek. mit welchem dem Stoff Glanz verliehen wird. derisinden kürk yapılır. ak baş. merkeb. göbek sarığ : kediden büyük bir nevi hayvan dir. Hirschkuh. das Innere. — Ein stets wandernder Mensch. Filz. messen. göçmen : konar göçer bedevi mesellu olan halk. gödünk : kumaşlara mengene ile cila verici alet. — Abendzeit. giç : şeb. reftar. gilin : gelin. giryas : kapu. girmak : helak olup vefat etmek. ref etmek. gil : efal-i muaveneden olup bâzi fillerin ahirine ilave olunur. palas. göçen. bab. zusammen Platz finden. überschreiten. gezlik : küçük pıçak. Erzähler. — Blau. zoru ve kuvveti. — Forttreiben. nemed. bedevi. | giyirlik : esvab. — Nothwendig. merkez. Reiten. — Kleid. — Schmetterling. giç kurun : ahşam üstü. grösser als die Katze. — Verrecken. esvablandırmak. — Aufstossen. Anzug. irad-u peyda. gece. weisse Breisuppe. bir nevi hurd perende. — Krokodil. birleşmek. göbelek : kelebek. Graukopf. — Filz. boyunduruk takımı. libas. — Das Gehen. boğaz. | gök buru : yeşil kurd. — Eine Speise aus weissem Brei. ahu. erscheinen lassen. — Grüner Wolf. Weg. — Kleines Messer. göçi : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. giltürmek : getirmek. temizlemek. nemed. göbek : orta. giryal : kayman denilen hayvan. mâdesi bozuk olanların ağzından rih gelmek. giyiz : giz. yahşi. . yol ve tarik. iç. bertaraf eylemek. eine Art Käfer. tecavuz. siyahat. palas. — Ein Thier. — Bringen. asman. giyirmek : geyirmek. nakilci. — Kleid. luli. göçe : beyaz misr darısından matbuh bir nevi tâm. — Schiff. giyirtak : hırtlak. beyaz darı çorbası. göçe aşı : beyaz mercemek tâmı. keçe. caylaşmak. — Kehle. schlechter Geruch aus dem Munde. — Den Pfeil auflegen. esvab. dar. hulkum. gerek. — Eine Art Nomadenvolk. giçmak : ubur. it megesi. Kraft. Fahren. — Weisses Linsengericht. gezmek. Hinterlist. — Nacht. — Zigeuner. Hinterhalt. gizak : geziş. — Thor.gezlemek : yayın girişine takup kurmak. hayvan gibi çatlamak. göçe aşı. Federmesser. göçer : arabanın düzdünlüyü. Nabel. bir şeyi ölçmek ve arşınlamak. Fahrzeug. — Endsilbe des Imperativs bei manchen Zeitwörtern. — Ein Gerat. — Sich ankleiden. girnaşmak : girişmek. girak : lazim. Mittelpunkt. libas. | gitülük : izale ve defi lazim olan. — Braut. — Ganz blau. — Wagentheil. gime : gemi. umkommen. — Dessen Entfernung nothwendig ist. reinigen. sığışmak. kindik. — Mitte. giyirmak : geyirmek. aus dessen Fell Pelz verfertigt wird. kam. sevk-u ikame etmek. göçman : her zeman göçer olan. Himmel. Nomade. Gurgel. pak etmek. Hof. terk etmek. | gömgök : büsbütün mavi. Hundsfliege. Bauch. schön. — Türkischer Stammname. gök : mavi. göçe ve maşaba asları asiya-i vustada meşhur dir. — Zusammenkommen. gazel. girişmal : çingyane. gitarmak : gidermek. giyik : kemlik.

guran : asker halkası. ein rundes Geräth auf dem Nacken des vor ein Ochsenpaar gespannten Pferdes. — Ein Geierähnliches Thier. — Zeichen. görenek : bezm. yeşillenmek. görünklaşmak : sohbet ve mukyaleme etmek. göt : dib. gökarmak : mavilaşmak.gök taş : Samarkandın kalesinde emir Timur Kurganın taht-i kadimesi olup gökden bir taş dir. Muster. sanlı. bir nevi it sineyi. — Zeigen. sehenswerth. — Vertrauenswürdige Sache. mekkarlik. darılmak. gökçak : güzel. gözatmak : nigyah ve intizar etmek. — Ein Gespräch führen. — Grünen. asker yoklama edüp nazardan geçirmek. sohbet. — Herz. — Hemd. Truppenbewegung. yep yeşil gibi. mostra. nişane. Freundschaft pflegen. dübr. ein alter Fetzen unter kleine Kinder gelegt. Wunsch. görmeye şayan. Beispiel. mohabbet eylemek. mükedder kalmak. zorbalık. sipah askeri tâdad etmek. . Rücken. — Thierbild. gösteriş. numayiş eylemek. manovra. numune. boyunduruk. — Schön. Versammlung. görünk : tecrübe. | götlük : eyerin ve palanın arkasına dikilen meşin. gurutleşmek : toplanmak. gösterişli. görbezlük : cerbezelik. — Übersiedeln. — Betrachten. eser. — Eine Art Eidechse. ağaclar yapraklanmak. muşahade olunmuş. zornig sein. zeigen. — Lederstück hinter Sattel und Degen. gökçek : güzel. güçkanmak : gücenmek. güçen : kergese benzer bir nevi kuş dir. — Bläulich. gözenk : gözüm. gözkarğa : bir nevi kertenkelaz. yığılmak. Aussehen. gösteriş. Jacke. görük : hüsn. göşmak : göçmek. gut. meclis. hoş. kale-i tâlim. — Von ganzem Herzen wünschen. | görküzmek : işaret etmek. ufak çocukların altına konulan eski paçavra. gözemek : örü örür gibi dikmek. eyi. görülük : görüp itimad olunacak şey. göngü : gönül. — Versuch. görgan : gören. sehenswerth. görküz : alamet. göngle : gönul. — Der schöne. gönglak : gömlek. Abzahlung der Soldaten und Diener. hayvan nakşı. — Zeichen machen. görümlük : sahib-i hüsn. Gewohnheit. görüşlük : debdebeli. — Pfiffigkeit. — Hintere. görüşmek : göstermek. gözgü : ayne. — Prächtig. von gefälligem Äussern. tâdad-i asker-u nuker. Timurs Beiname. âdet. ibraz etmek. say. — Der sehende. — Himmelstein in der Festung von Samarkand aus der Begierungszeit Timurs. — Sich versammeln. Untersuchung der Soldaten. — Lagerplatz. yürek. yahşi suretli. görak : görmek. yürek. — Schein. görmeye şayan. — Name einer Melonenart. — Herz. görsetmek : göstermek. çift öküz araba atının boynuna konulan girdiş gibi alet-i müdevver. Betrügerei. gökümtal : göke mail. Eine Art Hundsfliege. Timurun lakabı dir. Belauben der Bäume. görüksemek : can-u gönülden taleb etmek. numune. erklären. izhar etmek. — Gesellschaft. görbek : bir nevi kavun ismi dir. anschauen. kürte. arzu ve rica. Buharaya karib bir mevki ismi dir. hübsch. hoş. — Schön. görtek : görünüş. kamis. ibret. dil. intikal etmek. — Schauen. — Ein dem Flechten ähnliches Nähen. — Zeigen. — Verdruss empfinden. gösteriş. — Schönheit. Ortsname nahe zu Buchara. cemiyet. darlegen. Muster. göstermek. — Spiegel.

— Der Stumme. Tageszeit. güyav : güveyi. serseri. | güncilik : bir günlük. — Eine Art Blume. — Gattinpaar. — Erhitzen. gün : afıtab. gümüş tepe : yumut türkmenlerinin meskeni bir mevki dir. Taglöhner. | günlük : yevmiye. hamal. tecemmü etmek. üstünü örtmek. — Mit Gewalt. kamis. yere batmak. gülgac : gülücü. tiral ağacı. divane. Zeichen der Schamlosigkeit. — Sehr heisser Tag. gün çiçeyi : ay çiçeyi. günmak : gömmek. | güydürmek : yandırmak. — Begraben sein. gülük : bargir. deve. amuhte olmak. | güynakcı : ufak gömlek. damad. Eifersucht. Staub. güneş. gülgü : gülüş. at üstüne konulan çul. müdevver kalkan gibi. günay : meşrik. — Brennen. gün döndü. — Tagewerk. Pferdedecke. — Das Lächeln. güynak : gömlek. — Lastthier. krumm. | gün toğar : şark. gün batar mukabili. eine Art Blume. günküs : mutehayir. güdaş : kötülükden bir şey. gün doğar. gümül : defn olmak. kıskanc. at. iki hatun bir adamın nikyahında bir hanede bulunması. — Brot aus ägyptischem Mehl. gündaş : kadın ortakı. — Erde. versammeln. gündelmek : adet. — Kanne. yük hayvanı. gülüm : tebessüm. güneş doğarken putperestlerin buhur ettikleri lüban. kavilanmak. gün çıkış tarafı. güymek : yanmak. güçüm : güyüm ve meşe gibi bir nevi sert ağacdir. günglük : ateşe yakılan güzel kokulu samg. — Kleines Hemd. küm. defn etmek. | güylanmak : hararetlamak. Krug. zudecken. — Wie die Sonne glänzen. gündüz. gün kulağı : bir nevi çiçek. — Erstaunt. gülücü. giyav. gubar. | güyavlamak : birisini damad edinmek. gülümsamak : dudaklar tebessüm etmek. — Lachen. gülme. güçün : güc ile. — Lächeln. in die Erde sinken. — Anzünden. — Sonnenuntergang. Kameel. — Kupferkrug. zorbaz. kahkaha. — Alte Fichte. — Zu Last fallen.güçlanmak : güç ve kuvvete gelmek. günanmak : gün görmek. Tagelohn. gün gibi mücella olmak. zwei Frauen in einer Ehe. gülkan : gülen. das Lächeln. — Hemd. yüzü güneşe mail dir. — Verbrannte Dinge. güng : dilsiz. Jacke. güneşin batıcık tarafı. — Ein der Eiche ähnlicher starker Baum. — Jemanden zu seinem Schwiegersohne machen. — Sonne. — Der Lachende. — Mondblume. koyaş. verrückt. bir nevi çiçek dir. — Begraben. | güyük : yanmış olan şeyler. gündelik. güküm : bakır desti. einem runden Schilde ähnlich. desti. çenk. razilaşmak. . — Bräutigam. — Der Lachende. körte. gündelik. fenalık. Entstehen einer Freundschaff. Weihrauch der Feueranbeter bei Sonnenaufgang. günka : toz. günaş : pek sıcak gün. yakmak. gülac : misir unundan yapılmış ekmek. — Der Osten. günbatar : gurub. Sonne. merkeb. Pferd. edebsİzlik emareti. belästigen. şaşkın. ülfet peyda etmek. Sonnenblume. güneş. kahkahazen. — Zur Gewohnheit werden. Schwiegersohn. kumğan. — Sonnenaufgang. — Neid. gündük : ibrik. — Zünder. — Aufenthaltsort der Jumut-Turkomanen. karatmak. tebessüm. güni : hased. topalak. Gegensatz zum Sonnenuntergange. — Eine Art Weihrauch. | güygücü : yanıcı. — Tagesarbeit. güralmac : eskimiş ve karımış çam ağacı. zor olmak. — Eine böse Sache.

Absicht. ğalğalak : galagula. Hauptort einer russischen Provinz. . — Ringkampf. — Schönheit. ğake : karga. netice-i meram. — Das Thier auf seiner Spur verfolgen. Gefäss. zweisaitige Geige. Nogayenland. — Kessel. Geschrei. ğatiş : hulasa-i kelam. hakan. güvanc : kıvanmak. — Das Ganze. ğerk : bir nevi saz ve çalgı. gürküldamak : gürültü etmek. bari. ğalke : çöpden mâmul kilid. ğalaba : izdiham. — Greifen. gouga. Arm in Arm ringen. — Sieben. durchsieben. zerstückeln. hiddetlenmek. ğacır : katır. güzel. — Eine Art Musikinstrument. — Schön sein. pehlivanların birbirile yaka yaka kucak bekucak savaşmaları. Held. elemek. — Eine Art Krähe. Rad. der Sehende. ğacımak : ufalamak. — Dem Flechten ähnliches Nähen. kırkmak. bitter. Monarch. der Schöpfer. ğalça : budur. ester. Ğ ğacdevan : Buhara muzafasında meşhur bir şehir ismi dir. tutuşmak. Lanze. gurab. — Weidende Thiere treiben. görültü. | güraşcı : pehlivan. — Ringen. darılmak. Schilfrohr. tadeln. — Tribus des Schah von Iran. — Lärm. kurz. — Inhalt der Rede. huda. — Essig. şamata. ergreifen. hizan vakti. — Gedränge. kemance. ziyade güzel olan. büyük tencere. talh. ğaltek : el arabası. gütmak : ardı sıra yürüyerek hayvanı sürmek. kemane. kulurlamak. | ğacırcı : katırcı. Auch in der Bedeutung von 'gören'. çok. — Sack. iftihar etmek. gürkan : cemil. — Rohr. zornig sein. vafir. noğay memleketi. gelin. ğaru : nay. gütmak : rai sıra yürüyerek mevaşiyi sürmek. tavaif-i etrakdan bir kabile dir. Name eines Flusses zwischen Iran und der turkmenisehen Wüste. ğıcılamak : avuclamak. cüzü parça etmek. güzelleşmek. gürkabay : sahib-i hüsn-u cemal. Iran ile türkmen badiyeleri arasında-ki neharin ismi dir. schön werden. güzak : güz mevsimi. — Schön.güraş : güreş. ğan : evğan. ein türkischer Stamm. güzen : örü örür gibi dikiş. — Eine auffallende Schönheit. güreş tutucu. in der Höhlung der Mauer. azarlamak. kab. mizrak. ğazar : çuval. görücü. dolab. Braut. ki kapunun ittisalında-ki divarın cevfine konulur. tangri. kısa olan. — Lärmen. Rusiyada eyalet merkezi şehir dir. — Zermalmen. bahadur. Iran şahinin kabilesi. sich rühmen. güzellik. kaçar. mit der Hand zermalmen. sikmek. tâkib etmek. — Berühmte Stadt in der Nähe Bucharas. — Maulthier. kavramak. ğacğar : koşğar. kamış. grosser Teller. güraşmak : güreş tutmak. — Herbstzeit. gürkanmak : sahib-i cemal olmak. ğaşave : ıklamak. — Ringkämpfer. ve nazaret etmek. — Karren. neben dem Thor. viel. ğazan : kazan. gören mânâsına dahi gelir. güz : yaz ile kış beyni. — Sich freuen. ğadbarmak : girbal etmek. — Ein Holzschloss. — Zwergenhaft. — ? ğaşun : eşki. güvenmek. überwachen. Gott. el ile bir şeyi ezmek. bakmak. gürkay : hüsn. — Maulthiertreiber. — Herbst.

ğunda : bir nevi güzende canver ismi dir. ğın : edat dir. çekme. cariye. — Auf Raub ausgehen. ğırnak : keniz. ing. şamata. . ğişe : su yataklarında bulunan kamışlık. ğul : yabanı adam. ğuzen : Afganistanda bir büyük şehir ismi dir.ğıcım : kavurum. kotan. Gepolter. zan. hay hey : edat dir. harac. — Von einem stark riechenden Gegenstand niesen. ğunçaçı : ğuman. sakın içün dir. Bellen des laufenden Hundes. — Drücken. köpek havlaya havlaya kaçmak. — Geschrei. örümcek-i deşti. — Name einer grossen Stadt in Afganistan. Halskette der Hunde. ayırtlamak. gürültü. | hak kuşu : hak uran bir nevi kumru. tefrik etmek. — Lautes Schreien. kyafe. ğuma : kuma. deste. ezmek. toy ve düyünlerinde türkü ve şarki yerine okulmakda olan 'yar yar' kafiyeli ölenk ve kuşuk dir. ğilcaymak : kendisinden gitmek. — Weberkamm. 'hay huy' rufen. Mädchen. tiryağı. klar. köpekleri kaçırmamak içün boğazlarına takdıkları kolada. ğirvaş : nessac tarakı. — Beischläferin. şadman. — Bogen. — Grosse. ğidğid : dırdır çok kelam söyleyüp melal getirmek. ğitircan : keman. bir nevi çalı ve çirpiden inşa olunmuş tabiye. avuc. pele. Zermalmen. pak. — Geschwätziger Mensch. hay huy etmek. saf. — Fremder. ğidan : kıpçak sahralarında vaki bir memleket dir. schwarze Krähe. hatun mırmırı. ğurubek : devre. ribat. die auf 'yar. hay tülkün (hay tülüm) : düyünlerde okunulan şarkılara terdif olunur. sakil ve çirkin ve mahuf çehreli olan. halayık. — Magd. — Hochzeitslieder. seray kavs. — Grosse Stiefeln. giltige Spinne. — Begleitung der Hochzeitslieder. ğıncı : yem torbası. Hürde. meclis. — Art Milch. — Den Verstand verlieren. — Zoll. beyhudane söylemek. Freudengeschrei. bütün. — Beischläferin. ğutğule : görültü. Einöde. furchterregendem Gesicht. — Köcher. Mann von hasslichem. tembih. haydamak : sürüp akın etmek. ğiriv : dehşetlü feryad-u figan. küreş oyunda muhalifat eden. ğul-i biyaban. emr-i hazirlerin ahırına mulhak olur. ğiram : çiğal. hayıklamak : temyiz. — Lärm. ğunek : büyük siyah kelag. hay huy : bağrışma. — Land in der Wüste der Kiptschaken. — Rohr im Flussbette. — Auswählen. ğuşun : büyük çizme. Säbel. Einsiedelei. çuri. rein. — Eine Art Taube. hak hulasa : gümrük. H hab (heb) : heme. — Vierjähriges Thier oder Pferd. Frauengeschwatz. cariye. — Das Greifen. delme. Magd. zertheilen. — Name einer Stadt nahe zu Kaşgar in Turkestan. Gelse. sivri sinek. — Schanze aus eine Art Strauch. dedek. bac. — Ganz. isar. şemşir. ğuz : uğuz. Sclavin. — Partikel zur Imperativsbildung. Sclavin. | hay ölenk (hay hay ölenk) : kazak. odalık. ğunan : dört yaşında-ki hayvan ve at. yar' reimen. kara kalkak. pipak meshi. — Mahnungszeichen. halka. alles. das Nächste. ğulçe : Türkistan da Kaşgare karib bir şehir ismi dir. ğınkşımak : keskin bir şeyi istişmam ederek aksırmak. ğırpıcı : tirkeş. — Im Ringkampfe Widerstand leisten. kirgiz. Steuer. — Name eines schädlichen Raubthieres. ğunacı. — Versammlung. | ğıcımlemek : sikmek. kipçak. ğu : çit. — Futtersack.

kula at. Taugenichts. büyük çapasa dur. vertreiben. Pflug. eine Schuld begleichen. huka : kambur. hau (havav. eyi. Wegweiser. haşar : nehir ve ırmak kazmak içün her sene toplanılan amele-i mükellife. cöb ve tir oklu. — Jammer. haltan (paltan) : acele. — Widerspenstiges Pferd. harman dökmek. Klage. Festtag. — Entfernen. — Ja. auch Lerche genannt. höcek : hikyaye. träge. auf einmal verschlingen. — Gelehrt. sich fürchten. heraval : mukaddim. ifa etmek. tenperver. Witz. hariş : gayb. — Eigentlich 'kulahu'. — Schnell. krumm. — Bellen der Hunde. köpekler sayha etmek. bu. borcu ida eylemek. havuh) : evet. mit dem Thiere ackern. namaz günü. heklavuk : aklağub. hed hed kuşu. ermüden. hergele ve hayvan ile harman dökmek. hürkmek. herbaten : galabalık. o hem. Gebell. Versammlung. mashara. hurtig. murdar. Eile. yorğun olan. frei. — Alljährlich zum Graben der Flüsse versammelte Arbeiter. hural : uzak. buğdayi samandan temiz etmek. haşari. ok. nabud. | hakalatmak : ödetmek. batup batup çıkmak. henk : şaka. — In der Provinz Afganistans. — Weit. — Müde. helaku : aslı kulahu. eine Krankheit. braunes Pferd. Achse. harun : azgın at. hana : eyerin yüksek mahalı. hupukmak : batmak. figan. öşük. harun : yorgun olan. köplük. auch 'haltek peltek' benützt. sürgün. mekruh. | hakalaşmak : ödeşmek. harmenk : yorulmenk. derin suya gitmek. cale. müde. — Gedräng. 'haltek peltek' dahi derler. istical. verbannt. herkak : hulayan hayvan. — Scherz. — Sammeln. hert pert : gayret. hürmek. kılağuz. sergüzeşt. den Waizen vom Stroh reinigen. hopuş : bir nevi büyük kertekela dur. hurun : tenbel. hok u çok : yâni pest-u bulend. in tiefes Wasser gehn. hakri : ferzane. huratmak : tebid etmek. Helaku han : Ben tuli han ben Dşengiz han ki meşhur dir. — Gut und schlecht. schwach. su yolğan. köpek hürmesi. hurmak : hulama. — Faul. rasch. — Vorangehend. gark olmak. — Erzählung. hob : harman sürmek. — Ernten. — Neujahrstag. derjenige. — Untersinken. çar-çapuk. — Abwesend. — Ermüdet. richtig. cemiyet. harken : yorgun. | hakalaştırmak : ödeşdirmek. gut. aid. hertaman : şebnem. hid u hit : bayram. haramak (harmak) : yorulmak. — Müde. — Müde werden. hoplamak : lop lop yutmak. latife. — Pfeil aus Holz. düşe kalka.hakalamak : ödemek. untersinken und emportauchen. zebun. entfernt. hemol : heman hem. serbest. tard eylemek. firasetlu adam. kesret. — Furchtsames Thier. — Eifer. — Ackern des Stoppelfeldes. masal. Märchen. güzel. haşarcı. ermüdeter Mensch. böyrü. peki. levend. eyü ve fena. turgay dahi derler. herel : tarla sürmeklik. doğru. — Derselbe. schön. yorgun düşmek. — Thau. moğul tayfesi dir. Gebetstag. ifa ettirmek. baid. tengir. Erschrecken des Hundes. Mogulenstamm. — Zahlen. Hagel. bir nevi illet. hürkücü çıkan adam. — Eine Art Vogel. — Buckelig. — hopuşek : bir nevi kuş dur. hezare : Afganistan mulhakatinde. ackern. verhasst. . hulasa : nevruz günü. birden yutmak. klug. — Schuld eintreiben. — Bayramfest. azade. — Erhöhter Theil des Sattels. tiraş. beli. cem etmek. — Berühmter Name. heray : feryad. yorulmuş kişi.

hürkünc : örkünc. hüne : geyik. — Wunde. kulaç. korkutmak. han balığ : Peking kadimi ismi dir. Türkistanda Kaşgar ve Jarkende yakın bir belede ismi dir. eine Stadt in China. Zierde. Holzstück. — Feuerstahl. Frauenschmuck. — Erschrecken. — Nass. tüflük bazi. — Eine Art Spiel. halac : Raz-u Tus şehirlerinde ve Afganistan taraflarında Iranda muteferrik ve perişan ve hüsni melahetle meşhur ve benam ve büyük ulus ismi dir. haşal : çirişli bir nevi un aşı dir. Name eines ÖzbekenStammes. hanc : zahm. kurum. — Sich einen Stamm wählen. hance (hamçe) : nazik şahce. bacin dahi derler. havabla : çakmak. tobra. düyün. hürmak : dem ve nefes eylemek. — Baumwollstoff. tekdir etmek. şiddetini teskin eylemek. haras : büyük deyirmen at ve hayvan ile döner. — Streit. Lärm. küçük ceb.hükünmak : reha etmek. hürük : ziyafet. tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Mit einander streiten. aslı huhan dir. hanlamak : bir ulusu ve ya bir kavmı kendisine intihab etmek. schimpfen. — Klebrige Speisen. gross werden. Nudel. | harhaşalamak : azarlamak. — Stange. çinde bir şehir ismi dir. — Feucht werden. hav : kav. an die rechte Stelle setzen. bagl. itmam eylemek. — Den Pfeil auf den Bogen legen. Schmaus. — In der Bedeutung einer grossen Stadt oder eines hohen Thurmes. halta : kise. bitirmek. zürnen. halma : kuzu. atmaya hazir olmak. Name einer Stadt in Turkestan. — Hülle. hada : sırık. hül : ıslak. mühlik cirahet. . ince deynek. toy. — Nördlicher Theil von China. ince ağac. — Von einem Thier getriebene Mühle. — Mahlzeit. görnek. Gazelle. Decke. kleine Tasche. — Alter Name Pekings. hatan : şehir-i azim ve kale-i büzürk demek dir. ahu. sövmek. işbu unvan umumen her padişaha itlak oluna bilir ise-de. — Padischah. Maulesel. tayfe-i nisa ziveri. löschen. kara hatay. insbesondere dem Herrscher von China gegebener Titel. hünilamak : yayın girişine ok nasb etmek. — Schmuck. ak hatay. sehr viel. — Dünner Zweig. büyük kaldırmak. Russ. Beutel. hak pelek : bir nevi oyun-dur. — Name eines durch seine Schönheit und Eigenartigkeit berühmten Stammes. — Lamm. H haçır : aster. | harhaşalaşmak : dövüşmek. Hochzeit. höl. karkaşa. şariya hamur aşı. toklu. hürkatmak : ihafe etmek. hülanmak : mertub olmak. dünnes Holz. — Furcht. — Feuerschwamm. — Athmen. — Beendigen. hata (hatay) : çinin şemal kitâsı. auch 'bacin' genannt. gazal. — Eine Art Melone. bülend söyleşmek. darılmak. sündürmek. katar. fakat çin hükmdarlarına mahsus ve munhasir dir. zum Schusse bereit sein. — Hirsch. hakan : padişah. harhaşa : dırdır. mertub. tödtliche Wunde. — Sack. haşa : gaşiye. şahinşah. beruhigen. çop. duri. hatayı : bir nevi kavun hatayi. sövüşmek. — Beleidigen. at takımı. feucht. Pferdegeräth. köpçok. yoluna komak. haşıl : ziynet. Herrscher. dal.

Hirtenflöte. muskirat. istişmam etmek. — Grosser Sack. Essig. Horde. hubulmak : mezardan umacı çıkmak. vasatında-ki. ahşa. — Ziege. idi : sahib. için : içli. içku : meşrubat. kabile. sünbül. — Aus geschmortem Weizen. havablamak : istemek. hadem ağası. içmak : pustin. — Geruch. uyurken boğazdan kalın ses etmek. hurtlamak. verlangen. horoz çiçeyi. hergele memuru. buy. horoz tacı. Pelz. hurnak : Behram gör içün Yemende Numanın yapdığı bir kasr dir. — Wünschen. ana. | içkuluk : meşrub içilmeye salih. — Stamm. fehimlu. içka (inçka) : nazik. içke : peder. horlamak : tevbih. malik. tâzir etmek. muharrem. bağırsak. hoşlaşmak : veda etmek. idlamak : kokumak. — Unterer Theil des Zeltes. — Berauscht. nine. ika. hir : bend. lami. zarf. — Verbranntes duftiges Holz zur Herstellung des Weihrauchs. hoça ili : harezm kitâsında bir memleket ismi dir. arzu. haval : büyük çuval. — Besitzer. hurul hurul hurlayup uyumak. — Inwendig. barik. serhoş. — Vater. kalıb. Gestütsbeamter. mit Süssigkeiten vermengte Speise. — 'Den Todten aus dem Grabe nehmen' Z. içkinmak : muteacib. huruldamak : hırıldamak. — Schnarchen. idağacı : buhur içün yakdıkları kokulu ağac. deruni. Tuberose. içkin. kab. ata. kürk. — Erstaunt. mahsulatın yaprak dökecek Zeman. . — Das Innere. Tante. çadırın aşağı kanadı. içan : buğdayı buryan ederek döyüp tatlı ile karışdırarak yedikleri bir nevi tâm. icak : am'a. Hülle. — Abschied nehmen. ikmuk : hal. içkaraki : içeride-ki. taleb. — Gesellschafter des Sultan. malik. bir hane halkı. I ibin : parlak. içkuyluk : musahib. Eigenthümer. iden : haymanın taraf-i tahtanisi. id : koku. wenn die Blätter abfallen. Hausgesinde. deruninde-ki. Eunuchenchef. — Band. — Ein Schloss in Jemen. Zeit. Wohlgeruch. Obstzeit. glückselig. — Mutter. kurzer Wurfspiess. zekyavetlu. zart. idi kut : sahib-i sâdet.hazan : il. içici. — Scharfsinnig. Herr. abla. horan : çok yeyici. — Krone. — Riechen. Eigenthümer. mader. mimari dahi Senimar dir. akd. mâcun. Ziegenbock. büyük hemşire. idiş : evani. rabt. überrasch t werden. schnarchend schlafen. köfte. oğlak. — Getränke. verständig. ince. içki : keçi. Kamm des Hahnes. — Kalk. sirke. sabib. Darm. — Magen. idaci : ordu vekilharcı. — Schönheitsmal. Muttermal. aralık. rude. hişt : kirec. — Beglückt. — Verachten. ben. — Eselsfüllen. lahm. ica : valide. kısa el nizesi. valide. devletlu. Trinker. horos püpüyü : tac. kendi kendine hoşhal olmak. çizik. — Name eines Landes in Harezm. — Gefäss. — Aus Fell gemacht. mevsim-i meyve. kaval. idgu : firasetlu. — Truppenintendant. büz. dünn. Vertrag. — Glänzend. nihayet. — Fein. — Fresser. unterer Flügel des Zeltes. Fleisch. rayhe. das Innere. mutehayir olmak. min. Ende. Eingeweide. hudek : eşek yaurusu. Fessel. gehacktes Fleisch.

— Zusammenhängend. eyer esbabi. Geruch. dörpü. tevakküf etmek. kendine gelmiş. — Schmerz. bağlamak. beobachten. ikisi-de birlikde. sinek. yapışan. bir nevi fena hastalık. — Eigenthümer. Gemenge. hast. Trübsal. Titel der Vornehmen. verem sel. Feile. eine Art weisse bittere Arznei. esnini. — Gastfreundschaft üben. egelemek. ikaklamak : düzelemek. eyi. ham. bir nevi beyaz acı ilac dir. beni adam. tanrı. feilen. Wirbel. çift. ikalamak : tesahib. — Klug. Besitzer. peyvend. gewendet werden. | ikalanmak : sahiblanmak. igirlik : derd. — Krumm. — Eine Art Pflanze und Arzneimittel. — Art Trommel. döndürünmek. istirahat etmek. cemiyet. des fehlenden Zeitwortes 'imek'. vakif olmak. çespende. ikam. aram. Seide. — Wilde Myrthe. zuhur etmek. mürebbilenmek. erscheinen. von etwas Besitz ergreifen. — In der Bedeutung 'iken' derivat. ikac : 'iken' mânâsına. cem etmek. büküm. jemandem Milde erweisen. mihmannuvazlik icra etmek.icğirmak : gegirtmek. harir. gerdabce. dauernde Krankheit. Rauhheit. bağ etmek. koşun. elem. ausruhen. id. — Seidenfaden. Sattelkissen. çıkmak. eylenmek. | iyiğlik : huşyarlık. açık göz. — Etwas in Besitz nehmen. Wachsamkeit. ikalanmak : meks. Gründer. abla. igne : suzen. sahib. — Fessel. renc. yet. huşuna ve kendine gelmek.de beraber. perdaz eylemek. — Sich aufhalten. gec. iyiğ : deb. — Sammeln. — Alle Beide zusammen. igranmak : nale ve feryad etmek. eine Art Schilfrohr. Mücke. iyilinmak : çevirindirmek. gut. icirku : gişa. ah-u anin etmek. — Walze. cila vermek. — Doppelheit. müzmin hastalık. mihnet. murebbi. — Klugheit. Leiden. bani. iğirmak : huruc etmek. — Mensch. yığılış. — Alle Beide. şiddet. ausputzen. bend etmek. iğur : mulsak. ikagu (ikau) : ikisi. eine Art böse Krankheit. iyilmak : teyakküz etmek. Schlinge binden. Lungenkrankheit. bir adama rafet ve atifetde bulunmak. igrim : berc-u baru. ikav. ik : hiddet. Versammlung. teyakküz. eylindirilmek. malik. — Ursprung. harmen. — Tante. — Heftigkeit. ikamak : ukde. Alle Beide. malik olmak. polieren. Schöpfer. iğir : gün begün kesb-i şiddet eden maraz. igir : yaban mersini. Getreidehaufen. . toplanmış guruh. ika : asl. saykal etmek. iğmak (yığmak) : toplamak. tegelti. ika (ikem) : sahib. ikalamak : sahib ve malik olmak. beraber. derd-u elem çekmek. — Wachsam sein. igriçe : bir nevi meges. ikacı : büyük hemşire. malik. igri : eyri. temellük etmek. tabnak. su çevrintisi. Name eines türkischen Stammes. — Eine täglich zunehmende Krankheit. — Herauskommen. — Gebogen. iyiğ otu : bir nevi nebat ve ilac ismi dir. konak. huşyar. | ikaulik : ikilik. besitzen. koku. — Zusammen. bir nevi saz. ifak : ibrişim. iğirlamak : ağırlamak. iğnak : insan. — Sich bemächtigen. — Eine Art Fliege. | ikaulan : ikiside birlikde. ikak : zenc. komşuk. mit offenem Blick. — Decke. çelik. rabb. — Ausbessern. spät. 'imek' fil-i nakşın muzarii dir. leiden. | ikala : ikisi-de. — Mit den Zähnen knirschen. — Seufzen und klagen. rical ve kübera musahibi. — Nadel. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Sich einer Sache bemächtigen.

ikargücü : çevirici. ikin : aceba. kısrakı dahi başka cinsinden olan atdan durayan at. tane. bulendter. | ikmak : eymek. çarpık. — Spinnen. meşgul ve sergerdan etmek. Zwirn spinnen. hükmi nafiz olmak. insan. Türkistanda Samarkand ile Dşezağin ortasında bir mevki. iki nufusa. yolda brakup savuşmak. Versammlung. — Möglichst. — Jahr. — Saat. biegsamer Theil des Rückens. in Erstaunen versetzen. | ilamak : elekden geçirmek. | ikarcı : eyerci. fermanlik etmek. ikarmak : igzal etmek. — Sieb. olduğu kadar. — 'Ring. bei welcher Hengst und Stute verschieden sind. sebeb. ikarlamak : eyerlemek. mümkin mertebe. . el. — Der Zweite. anspannen. mukavves. ikde (cikde) : iyde. Ortsname in Turkestan. çevirdirici. mezruat. kabail. ikleçmek : tevakküf etdirmek. il. — Säen. iknurak : daha yüksek. ikirme : yirmi. sarac. Saat. bir şeyi mukavves çarpık etmek. — Zweien. | ikilay : iki defâ. — Satteln lassen. — In Zusammensetzungen gebräuchlich. biegen. yenk. Herr. ikürmak : ferman. ahta burma at. hayl etdirmek. — Ein Pferdeart. gerdab. ata eyer vurmak. — Teich. auch auf Menschen angewendet. ike : büyük. sahib. ikrimci : yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmağa takılan halka. il tur (bil tur) : geçen sene. ilay : edat-i atf dir 'ile' mânâsına. streuen. — Satteln. Stamm. ind. — Anhalten lassen. unu elleyeyecek alet. sal-i güzeşte. zin. Mensch. Hand. — Krumm. ikişer kerre. — Sattel. — Das vergangene Jahr. moğulce çiker. Besitzer. | iki vara : ikiye. ikma : eymiş. sene. krumm. auf dem Wege lassen und sich flüchten. Iklığ : bir nevi saz ismi dir. gekrümmt. dest. iki kızkardaş. — Eine Art Gras. alem. — Zweimal. — Sieben. insan içün dahi mustâmel dir. halk. — Verbindungszeichen. arkanın ekilir tarafı. Krankheit. — Zwanzig. il : yıl. — Rothe Brustbeere. ein Urtheil erzwingen. | ikarlatmak : eyerletmek. gamnak. sich drehen. iklik : derdnak. egirmek. Ursache. yemanden beschäftigen. Werkzeug zum Mahlen. iken : ekin. ilak : elek. ilak : göl. — Name eines Instrumentes. kişt ve zeraet. tohum. ikrik : su çevrintisi. suznak. Türkische Zeitrechnung. ikanmak : bir şeye temil etmek. Bauer. — Der Dreher. cesim. Stück. tâkib etmek. asitin. Volk. Saatfelder. nezd. — Spinnen. hayvanı hazırlamak. ilan otu : bir nevi gyah ismi dir. ilan : mâ mânâsında dir. — Saat. — Höher. iplik rişte etmek. — ikar : eyer. dihkan. | iki da : iki kerre. — Etwas krümmen. ikmak : serpmek. ikni : ekni. — Befehle ertheilen. | ikance : oldukça. betrübt.ikan : revabetde mustahdim olup haber içün mustâmel dir. ata takım vurdurmak. cemiyet. verfolgen. Wirbel. guruh. ikme. — Leidend. dönmek. dessen man sich zum Schutz gegen den Schlag der Bogensehne bedient' Z. ikdiş : aygırı başka. azim. illet. fellah. iki abusun : iki hemşire. Ackerbau. — Wasserstrudel. sal-i türkan dayresinin altıncısı. — Gross. — Sattler. büzürk. zweisaitige Geige. — Schwesternpaar. kemançe. ikirmak : igzal etmek. für zwei. ikinc : ikinci. — In der Bedeutung 'mâ'. sal. zu zweien. döndürücü. — Der Ärmel. — Zweimal.

ilik : kalbur. dönme. ilişmek : bend. ildam : çabuk. bewegen. ilik : eldüven. plötzlich angreifen. inalmak. — Blitz. — Glatt. zincir. Zeichen. — Fünfzig. Kette. Handschuhe. Name eines Instrumentes. sıcak ve hararetlenmek. mulatafa etmek. sıcak etmek. ilanir : hamal. düşmen memleketine sarmak. girdiş. sıcak. Name eines Mogulenchans. Blasen im siedenden Wasser. yelim. — Zum ersten mal heiratende Frau. scharf. çapaulcı. eldiven. — Das Drehen. suyu ateş üzerinde koyup burudetini biraz izale etmek. mülayim sıcak. resul. — Plündern. | ilikci : elek yapan. ilğarmak : dörtülme gider gibi koşmak. ilğamak : akın etmek. — Kreis. suyun hararetinden kabarcık peyda etmek. der rothen Kornelkirsche gleich. das Wasser ans Feuer stellen um die Kälte zu mässigen. — Die Kälte brechen. — Siebmacher. Streifzügler. ağır ağac. — Sieb. umgeben. ılk (ılak) : sakız. betrügen. Sterne. Diener. — Mit der Hand aufheben. lau. alem. ilik : el. Verwalter. ilik (illik) : elli. matt werden. aksakal. umwenden. kızılcık ağacına muşabih. akıncı. sefaret. aşair. fatir olmak. yağma. — Pflanzenwurzel. — Handschuhe. nuker. beni adem. eilen. — Verbindungszeichen. — Esel. yakılmak. ilişil : ehtiyar adam. Taglöhner. forttragen. kevkeb. yıldırım. — Bringen. | ilanma : dönme. — Zaudern. — Titel der Mogulenherrscher. Plünderung. Menschenkind. bağlanmak. ilkak : tükme. ilçikyan : himar. in Schweiss gerathen. ilen : edat-i atf dir. Drehung. — Alter Mann. — Botschafter. sürmek. — Lastträger. — Halbwarm. bat. girbal.ilana : çevre. treiben. ılıca. muavenet etmek. çevrilme. ilitmak : tagyir etmek. çevrilmek. — Verbunden sein. Jürüken. nakl etmek. ilğau : metin ve müstakim bir nevi deynek. — Hand. ilinmiş. ilanmak : dönmek. peyvend olmak. — Lau. kızğın. tez. devr etmek. dest. ilğar : moharebeden evvel bir tarafa sevk olunan muhafaza ve ihtiat askeri. | ilçilik : resalet. ilbarsun : bir nevi ördek. Griff. yanmak. helfen. bir nevi sazın ismi dir. kalburcı. schweres Holz. ilçi : sefir. ilka : insan. halka. bağteten hücum etmek. ilbarmak : pişmek. in Feindesland einbrechen. — Knopf. eşek. kulp. Greis. Donner. 'maa' gibi. iliğ : nim germ. benützen. Gesandter. — Schnell. il. tarac. | ilğarcı : yağmaker. warm. Ring. ıldız : nabatat ve eşcar kökü. — Botschaft. ilhan : moğulların hükmdarlarına verdikleri unvan dir. — Schnell gehen. — Harz. — Eine Art starken und mächtigen Knüttels. yed. kethuda. yardım etmek. kerakeş. brennen. vorwärts. . kaldırup abarmak. — Verändern. barkeş. ilanc : ilk defâ tezvic edilen hatun. scherzen. ılğın : kez. ılçak : nim germ. ileri. — Plünderer. — Von Stämmen bewohnter Ort. aldamak. ilenmek : eylenmek. — Einander Boten senden. tarac-u talan edici. kullanmak. yolgun. moğul hanlarından birisinin ismi dir. ilğamişi : akın. ilinmak : soğuğu kırılmak. ıldırım : şimşek. yürükler. iliklamak : el ile kaldırmak. müzdur. — Kochen. koca adam. keskin. — Drehen. — Raubzug. behle. iletmek : getirmek. barberader. | ilçilaşmak : yekdiyerine ilçi gönderüp muhabereye girişmek. — Ente. ilat : illerin oturduğu mahal. ihate etmek. saldırmak. — Mensch. kabail. — Reservetruppe vor dem Kriege auf die eine Seite ausgesendet.

— Er nimmt nicht. gevşek. — Arznei. Eifer : das Kriechen der Kinden auf allen Vieren. früher. — Weibliche Brust. — Treuer Freund. halayk. — Kette. . Thal. Genosse. imdi : şimdi. — Begehrt. ihtiraz ve ictinab etmek. münevver. biperva. duman. la. List.ilkari : ileri. — Beschützer. türkische Zeitrechnung. avret. yak. Fleiss. — Grosse Finsterniss. | imdikaçe : şimdiye kadar. ılkı (yılkı) : başı boş gezen at. imanmak : utanmak. imak : zahmet. — Milchbruder. — Ermüdung. kabz etmek. iltirarğuci : parlayıcı. destinde. kyardide kadın. mergub. ime : ilac. inağ : yar sadik. tembel. sich hüten. reme. zen. çocukların el-ile yürümesi. imkenmek : zahmet ve meşakket. imel : eyer. bu ane kadar. küçük gar ve kuş ve tuyurın mekyan-u yuvası. Kive hükmdarlarından birisinin ismi dir. — Arznei für alte Frauen. — Mühe. beyennez. deva. insan. sal-i türkan dayresinin yedinci senesi dir. — Das Kriechen der Kinder. — Gebirgsenge. — Ergreifen. imçak : meme. | imkekdaş : emekdaş. pertev endaz. — Würde. kleine Grotte. Schmerz erdulden. nekide. süt verdirmek. Pass. — Gesäugt werden. imeçi : şecaetlü koca karı. beliebt. ilti : iki biraderin zevcesi ve haremi. weichlich. derd-u elem çekmek. Aufenthalt und Nest der Vögel. erwischen. kab burunu ve lülesi. bu vakta dek. ilmas : almaz. strahlend. mit Milde erzogener Mensch. nefes ile terbiye olmuş adam. Schlinge. im : koca karı imi ve devasi. nein. cemiyet. pistan. hempa. — Gemeinschaftliche Gattin zweier Brüder. — Bis yetzt. şaşadar. buğ. — Brustwarze. — Leiter der Angelegenheiten eines Volksstammes. — Säugen lassen. imkan : kadın. Ausdauer. hicab etmek. ini. imkek : tâb. hergele sürüyü. elan. Schaar. kuvuk. — Ermüdung. — Thierhöhle. dass sie dem Kranken Bleistückchen auf den Kopf legt. würdig. ilmek : dükme. — Dunst. Beschwerde. köhne sal cadı ve hatun. Gestütsheerde. — Weibliche Brust. dere. | imizirmek : emizdirmek. zincir. meşakket. Nebel. başa korşun dikici ve bu gibi mudava eden acuzelere denilir. imrağ : matlub. erst. âlem. Frau die dadurch heilt. — In seiner Hand. imizmek : emdirmek. arkadaş. es passt ihm nicht. — Freilaufendes Pferd. das Gehen der Kinder auf allen Vieren. imiğ : pek karanlı zulmet. gayret. cidd. Name eines Herrschers in Chiva. bistan. imğa : dağ geçidi. mukaddem. ilkarmak : zabt. — Glänzender. Dampf. imeldaş : hempa. | imkeklemek : çocuklar el ile yürümek. nehmen. ilküy : izzet. Kukuk. guruh. — Sattel. tutmak. — Nicht. erleuchtet. pesendide. Welt. kavramak. bağ. zin. çare. anfangs. imas : deyil. ziyadar. leiden. in seiner Gesellschaft. derbend. imuşak : depne depne meme. in : hayvanların hane ve mağarası. ikdam. — Vorwärts. evvel. makbul. hemrah-i muvafik. Heerde. ilkün : il. Gefahrte. imizik : meme ucu tükmesi. iltuzer : ilat ve kabail işini yoluna koyucu. Weib. faul. sütkardaş. ilmek. derman. — Begleiter. — Glänzen. mâyetinde. | imelemek : mudavat. geçid. buhar. beyahrte Frau oder Hexe. çocuklar el ile yürümek. iltirmak : parladamak. imiz : sis. Mittel. Geschöpfe. — Heilen. imukdaş : meme daş. — Muthige alte Frau. leuchten. bend. ilkida : elinde. — Jetzt. — Frau. eyerdaş. — Sich schämen. gegenwärtig. ibtida. layik. emcik. mualece etmek. saymaz. Gefässschnabel. — Mensch.

gebrochenes. inak : mukarreb. davet-i celb etmek. Diener. inckelik : hile. Genauigkeit. şeyh kabile. mütemed. — Kind. — Kameelweibchen. — Verwandter. yanak. inkimek : munhani olmak. ahte. Rose. Schrank. inav : bir nevi at hastaliyi. — Schmerzlich weinen. — Feinheit. mukavves olmak. kölelik. — Jammer. müciz. hediv. inavlı : avda hayvanları tutmak üzere yerde kazılan hendek. mukarreb-i padişah. asiya-i vustada bir rütbe dir.inak : rakik. — Jemanden einladen. dünn. süt ninesi. — Überzeugung. inçi : hanım. nedim. şehzade. inan : devenin dişisi. tevhin etmek. Kuh. initlemek : bükülmek. mütemen. inkildamak : ön çekmek. seufzend weinen. firaset. indav : işaret ile davet etmek. musteşar. Schminke. zart. inaka : küçük birader. Bey. ham olup bir şeyi almak. sakat. dilmande. musteşar. initmek : keskin etmek. muşavir. mütemed. narin. — Schärfen. çene. indamak : hanesine çağırmak. — Das Kameelweibchen. — Gewölbt sein . Vertrauter. ince etmek. Günstling des Padischah. — Der jüngere Bruder. ziyadesile israr ve ikdam etmek. serdar. tez-u tünd etmek. dolab. schlaues Weib. — Grubenfalle zur Thierjagd. das Beschmieren mit dem Fette eines räudigen Kameeles. — Frau. inanc : itikad. incmek : gönlü kalmak. daye. hafif hafif ah-u anin ile ağlamak. eine dem Sesam ähnliche Samenart. Würde in Mittel-Asien. sığırın dişisi. dikkat. — Betrübt sein. köle. Staatsrath. muldurdamak. — Knechtschaft. — Griff. Siegelbewahrer des Padischah. Amme. inamak : hayvanı ema etmek. inalcık : şehzade. naziklik. Feinheit. irfanlı. emin-i mühürdar-i padişah. Scharfsinn. kabul içün boyun eymek. — Durch Zeichen rufen. inak. düzgün. Schwätzer. teke türkmenlerin içinde bir mevki ismi dir. musahib. Günstling. Name eines türkmenischen Ortes. Türkistande büyük bir rütbe dir. Vertrauen. figan. Klage. Wange. kurena. — Fein. — Der jüngere Bruder. zarafet. muhtal kadın. ini : küçük kardaş. — Sohn des Schah. bende. inçirmek : ayıklayup saklar gibi nefes almak. mervarid. inçke : ince. şikeste-i hatir. kırık. — Perle. Grossvezier. bey. — Herabgehen. inkan : devenin dişisi. — Schluchzend athmen. — List. verlasslich. zevzek. incu : durr. derebeyi. inckirmek : aheste aheste girye ve nale etmek. gelehrt. Prinz. inkildu : nale. mene. ınçkırmak : derd ile fıklayup ağlamak. — Leise weinen. inaşlamak : inişlemek. — Castrieren. — Vertrauter. geistreich. incmak : terkik. pembe. — Verfeinern. sich herablassen. barik. beschleunigen. feryad. inatmak : ikdiş ahte etmek. empfangen durch Verneigung. inkek : zanahdan. Sclave. — Eine Art Pferdekrankheit. öge. memluk. — Hoden ausschneiden. inculuk : esaret. ubudiyet. inek : bakar. inamlı : sahib-i ehtiyar. — Seufzen. — Vertrauter Freund. inçik : kabza. enemek. durch Neigen etwas aufheben. zekyavet. gül. ah-u enin. sisame benzer bir nevi dane dir. inişe temaül etmek. husul-i maksad içün başından dönmek. inalmak : temellük. sich überaus anstrengen. uyuz illetine mübtela olan develere anın yağını sürerler. zarif. Fehler. itimad. ah-u enin. inal : mahrem-i has. — Sich krümmen. eine grosse Würde in Turkestan. — Kinn. — Schmeichelei. abschwächen. Gesellschafter.

hükmdarin serayı. erfinden. hadsız. — Berg. âlet. Zungenkrankheit bei Pferden. dağ geçidi. unendlich. | irğanmak : kımıldanmak. inkişmek : temenna etmek. wohlriechende Dinge. tebessüm. itât etmek. Freiheit. tac-i horos. — Stiel. iren : su. herumspringen. sich rühren. tal. pişcenk. acem memleketi. amber. göbek. beispiellos. azadlık. stark. iren : alet. — Name eines Dorfes nahe zu Samarkand. — Eine Art Droguerie. merd. — Schluchzen. nihayet. dörütmek. baid. — Wehklagen. seltsam. — Befeuchten. inkişmek : nevha etmek. Löwenjunge. ipimak : hareket ve cünbüş etmek. gayetsiz. zürnen. — Wasser. — Befeuchtet werden. — Bewegt sein. inu : lisan ve dil ve zeban hastalığı. — Zungenleiden. — Grenzenlos. — Tapferkeit. irağ : uzak. alçak mevki. . inukse : sansız. garib. ivelik : kavi. gebunden sein. dudak. sibanin yaurusu. — Eine Art Weide. şayeste. | irğatmak : kımıldatmak. — Sich bewegen. atın lisanına çıkacak bir nevi maraz. irğamak : sıçramak. ipitmek : su dokundurmak. | irlik : merdlik. — Gerath. tahrik etmek. — Entsprechend arbeiten. münasib. Land der Perser. inşad-i ihdas etmek. tepe. ruculiyet. inkremek : hazin hazin ağlamak. Geschicklichkeit. hoşbuy. — Reissend. etwas anordnen. Hahnenkamm. iplicek : irk madeni. ipik : dağ. — Ein freier Mann. arzu. merbut olmak. — Schreien des Esels. inmek : nuzul. bala hisar. iraul : mukaddimet el ceyis. Eselsgeschrei. gehorchen. ip : sab. Lippe. Klagelied anstimmen. inkmak : adet etmek. derpinmek. — Absteigen. inukti : acaib. Mannbarkeit. ülfet etmek. irkişi. ruculiyet. yogan. — Eine schwarze Tuchart. Ambra. hazin hazin ağlayarak teganni etmek. irğak : karmık. meharet. ud. kabail-i türkmeniye içinde bir kala ve mevkin ismi. kalın. geçid. reşte illeti. inklemek : in çekmek. kulab. — Grinsend lächeln. iras : himarın ankırması. Hügel. ipkin : bir nevi siyah kumaş. siyah iplik. | ipitlemek : ıslanmak. leb. grob. schütteln.inkin : nafe. ırmak. — Freundschaft schliessen. — Wünschen. nale etmek. inük : enişli. — Zornig sein. Männlichkeit. inkrenmek : derdle gizlice ağlamak. Wunsch. Organ des menschlichen Körpers. Haken. Gebirgsweg. — Spaten. inmak : mutegayyir elhal olmak. Männlichkeit. irik : intihab. — Springen. tenezzül etmek. Fluss. ihtiyar. passend. — Moschus. ircaytmak : gülerken dişlerini göstermek. — Im Geheimen schmerzlich weinen. — Entfernt. — Geschüttelt werden. — Sonderbar. kudret. — Auswahl. misli görülmemiş bir şey. iraiş : aşağı mahal. — Trauernd weinen. tepelik. şecât. Macht. eşek bağırması. — Mann. iran : hurr adam. geeignet. bir işi yoluna komak. eine erhöhte Stelle in der Mitte einer Festung. Fürstenpalast. ipar : müşk. iranlık. iplamak : münasib iş görmek. ruculiyet. — 'Vortrab des leeres' Z. — Dick. kalenin ortasında-ki yüksek yer. — Nabel. irği : bir nevi süyüt. atlamak. Name einer Burg oder eines Ortes in Turkestan. ir (ayr) : erkek. apuşka. Held. ipar kuruğu : Samarkand tarafında bir kariye ismi dir. hareketlenmek. derende. ıslatmak. — Der unter Theil eines Ortes. muattar olan şeyler. tertib etmek.

ümid. Geruch. irincek : tembel. fark. akl. hakkından gelinmemiş. erken kalkmak. — Unterhose. — Das Brüllen des Löwen. Ente. irildamaki : arslanın bağırması. büyük. irsanın nefii dir. irkulağcı : ud-el salib kökü. çit. irkek : erkek. irkenk. erken. irtaki : kadimi söz. Kreis. re. temail etmek. irmacuk : küçük ırmak. yırtıcı hayvanın avaz ve sedası. schlechtes Naturell. Rand. schwären der Wunde. tayb. irnek : hevale. ördek. cem' olup durmak. mukaddem.irik : yoğan. Suffix der Zeitwörter in der Bedeutung 'henuz'. kühn. — Rein. irink : olgun yarelerin suyu. — Freundschaft. Glück. becerilmemek. — Ausfliesswasser der reifen Wunde. irta : önce. iştan. hurma çekirdeyi gibi ba'z şeylerin danesi.' Toben des Meeres. irmut : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. das nicht Entsprechende. — Grob. bir nevi çizme. anhören. — Früher. — Das Schwingen. das Geschrei wilder Thiere. — Aufpassen. keusch. kısa. irim : beşaret. irik dolub birikmek. irkin : istifham içün fi'llerin ahirine gelir. — Klugheit. das Frühe. . Scheiden. mertebe. imiş. sich langweilen. — Zeltpflock an der Stirnseite. irum : gerdab. mücerred. irkişink : tesbih tanesi. irken : erkişi. irkaşmak : bir mahale birikmek. yarın. — Rosenkranzkügelchen. Fabel. fal hayr. arka sıra gitmek. çay. şeci'. muvafakiyetsizlik. — Jung. — Märchen. ferda. — Entschieden sein. cesim. bıkmak. — Name eines Türkenstammes. — Flüsschen. mahnte. hinter einander gehen. irkmek : birikmek. — An demselben Tage in der Früh. buy. — Gute Nachricht. iselemek : kulak vermek. terazi ve yükünün ağır tarafı. der folgende Tag. erken. irmas. Rost. 'kilmas irkac' henuz gelmez demek. 'henuz' mânâsına fillerin ahirine ilhak olunur. — Sich an einer Stelle versammeln. cerahetden çıkan fesad ve çirk. Junggesell. is : huş. — Wurzel der harten Aloe. toplanmak. dilaver. kahil. früh aufstehen. ol ruz. gross. bedhuylik. Farbe. Erzählung. — Sich versammeln. irtğu : temiz. irtun : içdon. istigna ile terbiye olmuş. die schwerere Seite der Wage. irklik : dostluk. istikrah etmek. — Bedingungszeichen bei ZeitWörtern. rayhe. bat. efsane. farz ve ihtimali ifade eyler fi'lile harf terkibi dir. Befehlshaber. tefrik. — Faul. naz. schwer. merd. Gans. — Aufgelöst sein. sabah. destan. Bangabstufung. irvam (irum) : fenn-i askeride meharet ve kumandan-i leşker. eine Art Filzstiefel. — Tiefe. — Enthaltung. Rinne. yığılmak. temevvüc. usanmak. | irtank : ol sabah. irzir : imtina. irsa : harf-i şart. rütbe. irkencek : bir tarafa ağmak. Morgen. çirk teraküm etmek. Trennung. — Mann. Eiter der Wunde. frühzeitig. gayri mütêhil adam. hikyaye. irke : genc. tereng. oğur. külak. Verstand. Hoffnung. irikmek : kati olmak. Überschwemmung. — Mann. istima' etmek. ledig. halka. ağır. irinklamak : munfesih olmak. — Die gleichmässigen Fäden der Leinwand. irin : eyerin keçesi. in Demuth erzogen. — Bewandert sein in der Militärwissenschaft. iriş : bezin boydan boya giden cüzgü telleri. — Ziegenbock. war. einem Dattelkern ähnlich. zeng. koku. pakize. — Satteldecke. — Sich nach einer Seite neigen. ol vakit. — Fragezeichen nach Zeitwörtern. irkac : keçi aygırı. irkine : alaçukun kebteke baş tarafında olan çöp.

asa getirilmek. kapunun taşra tarafı. iş kur : mahal-i harb. isirkamak : bir adama atifet etmek. — Zerfetzen. işik : dergyah. nemnak olmak. şarki. | iskilmek : paçavra olmak. in dessen Nähe viele Warmquellen sind. kapu ağası. Betrügerei. ismek : esmek. merbut olmak. itimad etmek. — Paar ähnlich. isiğ : sıcak. işamak : gevşeyüp yayılmak. eine Jagdvogel-Art. — Verlässlich. isri : bir nevi vezn dir. isnemek : esnemek. dügane. utanmak. ganz. trauen. ıslatmak : asa getirmek. iş : çevre. Schwelle. yakın ve baver etmek. hicab etmek. — Falke. ruya. bir nevi şikyar kuşudur. ergrauen. — Feucht. isik : hal. tasdik. | işanılmak : mü'temed ve mü'teber tutmak. — Glaubet es nicht. annehmen. | isenlik : sihhat. etwas schützen. — Fieberhitze bekommen. muharebe yeri. | işik ağası : kapucı başı. 'sisk göl' dahi derler. jemandem etwas verweigern. wahrhaft. ben. pissen. Kampf. refik. — Gesundheit. — Warm. — Ohrgehänge. salim. işanc : itimad. — Pfeffer. isiz : uyku. vertheilen. nass werden. şaşe etmek. — Thor. — Fesseln. iski : köhne. fersude. iskene : necar aleti. Hitzbläschen. islarmak : teslim. akl ve hoşuna getirmek. rezm. — Bosheit. Kampfort. siyanet etmek. istilaği : bir nevi destar ve imame. itikad. girişmek. | iskirmek : köhne ve fersude olmak. isiğ göl : Türkistanda vaki bir göl ismi dir. Gefährte. sağlam. istima' etmek. seyis. bavur eylemekin. kulak salmak. Reitknecht. hâb. — Versmaass. — Gesund. kyar. kabul etmek. isre : bu tarafda. inanmaz. — Alt werden. humma olmak. bu yanda. atik. bir nesne birisinden dirig etmek. sülh. hararetlu. — Glauben. — Esel. teşrifatcı. — Sich schämen. — Gähnen. ispir : baz. fi'l. iskarmak : hayaline getirmek. halka. Turban. guşvare. kabul ve tasdik etmeyin. iskuci : casusi. — Arbeit. menk. nehmt es nicht an. Volkslied. hareket-i kesre. hararetli olmak. etrafında iliceler ve hamam kudret pek çokdur. ısıtmak : isitme tutmak. taksim etmek. — Handtuch. — Auf dieser Seite. harb. meydan-i rezm. işek : eşek. — Alt. horchen. isti ot : fülfül. iş : amel. taht. befeuchten. muadil. selamet. hafiye. afiyet. Bedrückung. Zerimonienmeister. — Vertrauen. — Pflanzenname. isirğan otu : 'gezne' denilen bir nevi nebat ismi dir. tebhale. — Jemanden begnadigen. — Thorwächter. — Geleugnet. — Schönheitsmal. kadim. riechen lassen. afsus. — Schlaf. hayf. baytar. Versicherung. türkü. hubub etmek. . kokulatmak. isirğa : küpe. işanmağur : münker. — Wehen. — Name eines Sees in Turkestan. fiebern. blasen. itikad. islamak : kokulamak. — Ermatten . merbut etmek. hamyaze çekmek. ungläubig. Friede. afiyet. zir. siyah biber. merkeb. tevdi. isirğanmak : kızarmak. islanmak : aslanmak. Heil. Traum. — Übergeben. erröthen. — Jemanden an etwas erinnern. tesehhün etmek. sahih. — Kampfplatz. bir şeyi kurmak. işanmakin : inanmagin. nemnak kılmak. ayari. düş.isen : sağ. işanmak : inanmak. şebih. abgenutzt. — Riechen. çift. — Schreinerwerkzeug.

taşkin. yıldırım çakmak. rabt etmek. it hiyarı : hanzal. — Volkserzähler. — Verlorenes Gut. şimşek. sich beeilen. etek sallayup yellemek. it brak : Oğuz hana tegallüb eden hükümdarin ismi dir. itük : edik. Wellen. ağız kenar. | itürmek : itkürmek. — Name eines bezwingenden Fürsten. — Stossen. devirmek. — Stiefel. işilkan : şugl. — Drehen. | ivirilmek : bir şeyin etrafında gezindirilmek. ivmek : çabuk. — Stossen. çizme. italğu : çarh. erprobt. red. — Verloren gehn. sirât etmek. itirtmek : parça parça. ziyadar. Sänger. — Eine Art Röhricht. leb. tez. festbinden işnamak : parıldamak. — Der Samen der Hainrose. bark. yürütmek. — Eine Melonenart. ıslık çalmak. imtihan olunmuş şugl. kakmak. itiklamak : dörtmek. blitzen. it balığı : kefelçir baliği. itmek : kaib. münevver. sert. halik. Lippe. — Eine Fischart. gerdanide. it dirseyi : arpacık gibi bir çıban. çakmak. itak : zeyl. — Wogen. muze. schlagen. wenden. — Schneidend kalt. ayak nakşını tanıcı. 'edelim' mânâsına. izi : allak. işki : bir nevi kamış ve ney. — Das Lüften des Gewandsaumes. — Glänzend. — Saum. — Stark. pug çalmak. Gewitter. — Saum. pare pare. tecrübeli. işnar : parlak. — Beschäftigung. rehvan. işlenmiş. işmek : kazmak. def etmek. itelemek. bohren. devre kazmak. yürür at. in der Bedeutung von 'edelim'. tufan. itka : pazar kurulan mahal. yıldız böceyi. çalınmış esbab ve emval. der Schöpfer. — Pfeifen. yorga. — Marktplatz. huda. itik : ötkin. burudet-i şedide. | itaklamak : eteye bir şeyi doldurmak. eine Jagdvogel-Art. sich beeilen. etek. | itükci : edikçi. def etmek. iştan (iştun) : iç don. gayb. Traber. — Blitz mit Wind und Regen. — Kreis. Wetterleuchten. Rand. in Nussgrösse. forttreiben. etek. bewahrt. umgeben. Leuchten des Blitzes. an jeder Ranke sind vierzig Stück. ivirkaç : çevricek. — Den Dieb seiner Spur nachgebend auffinden. panayir yeri. italik : damenin haşiyesi. işlenmiş. leuchtend. zai olmak. meddah. — Unterhose. — Sich um etwas drehen. ihate eylemek. . — Gerstenkorn (am Auge). zai. nemed. işkırmak : safir vurmak. — Eilen. — Graben. işkirink : kara soğuk.işikay : gece. döndürmek. tacil etmek. işterek : mevc. çok söyler adam. keskin. Überschuh. — Gott. sazende. it burnu : nesrin tohumu. itmek : ilerü sürmek. işlek : seri'. eteklemek. — Zerstückeln. — Vor sich hertreiben. damen. nefkud etmek. — Art Weintraube. scharf. itkü : kayb olan şey. acele. | ivirişmek : bir şeyin etrafında dönmek ve dolaşmak. bölük bölük etmek. itasalmak : dörtmek. kayb ve zai etmek. Schwätzer. verloren. — Nacht. it üzümi : inab. tırmıklamak. — Stiefelverfertiger. izci : izle giderek sariki bulucu. — Verlieren. — Das Gedrehte. — Glänzen. Leuchtwurm. bir nevi şikyar kuşu dir. gerü kakmak. işırık : yağmurla rüzgyar ile çakan yıldırım. — Die Coloquinte. itkuci (aytğucı) : muhbir. — Schnell. çakın. çevrilmek. serval. konduracı. parlak. furtuna. trompeten. — Blitz. Filz. Rand. iti bölük : eyi çihel kavunu. ivirmek : çevirmek. her kökünde kırk elli dane peyda olup cevizden ziyade büyümez. işkin : akar su. işin : yıldırım. dertmek. leuchten. — Fliessendes Wasser. gestohlene Kleider. burmak. âşik.

Ebene. hageln. Helligkeit. yat adam. tecessüs etmek. — Name einer Vogelart. Arm. kleiner Fluss. yağın : yağış. — Senden. — Leinwandlappen. Helligkeit. yaslatmak. at yağrı. yayank. — Schön. yabu : yük atı. — Feindlich gesinnt sein. | yağız kara : kara yağız. — Wunde an der Schulter des Thieres. yağilbay kuşu : bir nevi kuş ismi dir. Y yab(yeb) : aheste. yağrın : yağır atın omuzları arasında yağlı yeri. Glanz. — Saite des Pfeilhogens. destemal. kabail-i türkmeniyede meşhur. irsal etmek. yogan aş. gut. yadak : yorulmak. absenden. isra etmek. kıl. yadavide : yede taşı. aydınlık. natuvan olmak. sessiz divi eden su. enva'i vardır. dinc at. — Zerreiben. tonlu at. schneien. yağlık : bez parçası dir. yağmur. zaif. meydan-i harbda dahi alemin ayakina ilkönce başına getirildiyi halda. — Regen. yağış : yağmur. eyi. schön machen. nik. Sommer. yaban : biyaban. eriğce. rahmet. — Feind. kır. — Ziegenhorn. tiftik. wird auch auf dem Schlachtfelde neben die Fahnenstange gestellt. yadağ : tereddüd ve mesellü dayimi. yağmak : nazl olmak. yağır : atın omuzları arasında yağlı yeri. derbe Speise. izme : bir nevi tâm dir. Einöde. salaye eylemek. yaya (yayak) : piyade. çuyce. ruhiges Wasser. yağlamışı : yağlamak fi'li. yokarıdan düşmek. yu olmak. Gebäck. zum ersten Male theilnehmenden Jünglinges. sahk etmek. hamun. nur-u ziya. hemişe. yağak : yön. — Wüste. cevre. — Salbe. berühmt bei den Turkomanen. tabistan. tarak. Fett in die Speise geben. — Wolle. yağlağumak : tila aleti. çörek. siyah. — Fallen. kılağı. — Nierenstein. yağız : tiyah. — Ungewissheit. . fahl. ekmek. Wunde durch Reibung des Sattels entstanden. — Zu Fuss. immer. yabanlaşmak : göndermek. breiartig. Fremder. yağ ile yapılır rencber tâmı. izmek : ezmek. mendil. — Nachsuchen. salben. dolu dökülmek. Beharrlichkeit. feine Wolle. yaralı yağır yeri. bikyane. verschiedener Gattung. Korn. tedhin etmek. braunes Pferd. yabarmak. kuvvetli hayvan. Feder. Fusstruppe. bunda dahi alemi yağlamış tâbir ederler. arka tarafı. — Ermüden. yay : okun kemani. — Schwarz. yabancı. asaker-i piyade. erschöpft sein. wie etc. — Verschönern. — Blatt. lafzen. muy. moğullarda ilk evvel bir deli kanlının şikyare gitdiyi vakit büyük parmağını yağ ile sürerler ve buna sağlamış tâbir ederler. mit Butter bereitete Bauern-Speise. — Bei den Mogulen die Befettung eines. beyhudegyu. fakir. yahşi : güzel. ufak irmak. yağdu (yahdu) : nur. ince yön. Schwätzer. yabak : yapak. yafrağ : yaprak. ziya. — Eine Art Speise. tüy. sahra. — Regen. | yahşilamak : eyi etmek. taşra. — Lastpferd. Glanz. kräftiges Thier. lape gibi. devam. aydınlık. — Stilles. — Licht. Haar. baran. ruymal. baran. omuzlarını eyer vurup peyda olan yare. nachspüren. eta'ma yağ komak. varak. yazın kemali. yağduluk : şane. rahmet.izlemek : piy düşmek. — Wunde auf dem Pferderücken. — Kamm. — Brod. yay oğlak : keçi boynuzu. — Tiefschwarz. regnen. ruşenlik. kar. harc. yağıkmak : düşmen olmak. — Wolle. yağı : düşmen. çekit tanesi. yağçamur : yağımçur.

bitten. — Glänzen. sayesinde geçinmek. yalağ : hayvanların suladığı bir taş tekne. annehmen. — Sich zum Sommeraufenthalt begeben. yaykıra : şiddet. — Glänzend. gerdene el komak. Beiname. yayık : Türkistanda büyük bir nehir. bestätigen. yoluna konulmuş. — Glück finden. yalanğac : çıplak. schwach. kenar. tez. verbinden. am Nacken ergreifen. — Gereinigt. direhşan olmak. berhene etmek. yaynı : hafif. yaylamak : oku yayıu üzerine komak. yalankacğucı : uryan edici. yaykın : serab. — Die Spur aufsuchen. yaykalamak : yayıla yayıla haram etmek. gürültü. çıplak hayvan. sich wiegend gehen. — Verlangen. yataşmak. — Ungeschirrtes Pferd. — Sich mühsam bewegen. ungenähtes Tuch. temizlenmiş. göçemen yeri. — Sich waschen. yaylamışı : mevsim-i yay. yalaymak : iltima'. — Glänzen. — Sommerwohnung. yakın. Seite. taraf. kabul etmek. — Eine grosse Mäuseart. den Pfeil bereit halten. düz. etwas wegnehmen. bağırış. sıçkan. yalanun : bir yere sirâtle asker sevk etmek. yaydak : sade. rahil olmak. kinaye. inksesine düşerek cu etmek. anmuthig schreiten. dirahşan olmak. — Plünderer. — Heftigkeit. rica eylemek. tekarrüb etmek. nahe. — Entblossen. yay yapan esnaf. Nomadensitz. yalank : berhene. çöl-i biyabanda su misali görünen serab. geordnet. çıplak kılmak. şamata. — Den Pfeil auf den Boden legen. yöngil. yaylak : yayla mahalı. yalvarmak. yalanğirat : bir nevi büyük fare. yalankaçlamak : uryan. entblösst. leşker irsal etmek. bayrak. nackt entkleiden. ilhah etmek. — Zu Fuss gehen reisen. igtisal etmek. — Nahen. hazir etmek. rusul. canib. yahtı. yaylamak : yaylaya çıkmak. her şey yayını yapan ustad. yalçımak : behre bulmak. yaktaşmak : yanaşmak. yayçi : bir kasaba ismi. yakarmak : aciz. çevşensiz at. dikilmemiş kumaş. uryan. yalanlaşdurmak : uryan etdirmek. sich nähern. — Kramermarkt. musattih. yalanksamak : bir şeyine peyine düşüp aramak. piyade gitmek. rica etmek. — Auf Sommeraufenthalt gehen. yaylanmak. yaylaka çıkmak.yayaklamak : maşiye hareket eylemek. — Stadtname. yakturmak : tutuşdurmak. — Luftspiegelung. Schreien. — Entblossen lassen. — Licht. yayla. yalau (yalavuz) : külahın etrafına tutulan kırmızı ipek parçası. yakayka : kiriban. — Steintrog zum Tränken der Thiere. Seite. — Das Pferd an der Mähne ergreifen. yalçı : düzlenmiş. — Kreis. glatt. yaktu : nur. rabt etmek. uryan. taraf. — Soldaten eiligst irgendwohin senden. — Kragen. alem. arkasına. ruhen. yayma : satıcıların ufak sergisi. aydınlık. — Anzünden. yak : semt. naz ile yol yürümek. berühren. yapışdırmak. — Nackt. Lärm. — Fluss in Turkestan. karib. Ratte. tasdik. rahat etmek. — Gesandter. flehen. sefir. çıplak ve soygucı. sallana sallana reftar eylemek. yalçuk : elçi. çıplak kıldırmak. — Leicht. yaykanmak : yıkanmak. . yaymacı. Bogenmacher. — Rothes Seidenstück um die Mutze. — Nackt. vekil. yaldamak : atın yalından tutmak. Glanz. berhene. Wasserspiegelung auf den Seen. alaca. yalanlamak : parlamak. yal : parlak. Fahne. Botschafter. bunt.

bir memleket dir. entblösst. gayri. digeri. yanamak : büyülenmek. pare komak. yüze gülücü. Saum. yamcı : tatar. yançmak : dövmek. vasi. — Zerstückelungssgeräth. yine. muavin. | yamanlamak : fena söylemek. digerbar. sade. uzakdan şâşâli görünmek. — Gekäuet werden. flach. direhşan etmek. yançuk : kese. iki yüzlü. Bote. yanbaş : yanı başında. ohşamak. yam : menzil peygiri. yalmağuz : yeyüp doymaz. iltaf etmek. baran etmek. Land. yanakan : kerkedan. behilflich sein. rica. | yamağlığ : parça konulmuş libas ve came. postacı. yaltrak : yaldırak. yamağ : munzam. kurbinde. — Postpferd. parlak. tekarrüb etdirmek. — Tasche. yalğan : yalan. berhene. — Helfen. yalkımak : dişi hayvan kızmak. — Gross. karib. Einschnitt. yalvarmak. yalpuk. yalınk : yalıncak. mücerred. — Ein Anderer. scharf machen. nochmals. — Zerschlagen. — Angezündet sein. şikayetlenmek. baran. yakın etmek. sitayiş etmek. — Bekannter. rica etmek. — Heuchelei. pertev. ruşen. dost. yanağan : bülülenmiş. yalvarmak. yanpuri giden hayvan. — Heuchler. vedâci. — Tatar. seitwärts gehendes Thier. ilaveli mevk-i cebel.yaldıramak : parlamak. — Zerstückeltes Kleid. — Glänzen. — Schlecht. — Verbunden. yalman : tez. ibram eylemek. bir tek. nezd. yan. — Chinesisches Silber oder Geld. kıyacak essbab. yaltakatmak : mudahene etmek. yamac : dağa yamanmış gibi parça yer. — Belästigen. glänzen. kedik. yanbu : çin akçesi ve gümüşü. bitten. yalğuz (yalınkuz) : yalıniz. imdad eylemek. dayim ac. Freund. yalpak : geniş. breit. çanta. | yandaşmak : hemduş olmak. — Luftspiegelung. yamğur : yağmur. | yaltaklığ : mudahene. — Bitten. yanaşa : yakın. . Glanz. bed. allein. — Schief. — Glänzend. — Geschärft. zerkleinern. ceb. yandaş : aşina. medh etmek. bilibas. | yaldırayış : parlayış. haberci. sich beklagen. oynar. yanayı : içinden bir başkası. pertev. — Böses reden. yalğın : serab. — Nahe bringen. fena. — Flamme. parlamak. — Regen. yalınmak : yalınık. anheften. annähern. bir mil. das Thierweibchen reizen. yancğay : bir şeyi rize rize edecek alet. yaman : kötü. drängen. keskin. ein Anderer. — Nackt. — Seite. Sack. geschliffen. ruşenlik. — Daneben. Schnelligkeit. — Lüge. — Schnell. — Kleiner. çıplak. yanğı : taraf. — Umwenden. rahmet. rize etmek. kenar. tek. yalkamak : muavenet etmek. nezd. Glanz. — Nur. — Wieder. yaltak : mudaheneci. yalınkat : yalınız. yalparmak : yalvarmak. yardım vermek. nukra. | yalkıtmak : tâciz etmek. falsch. flehen. kleiner Krug. ufalatmak. zerstückeln. yamu. einsam. ahbab. Hungriger. başka. — Das Glänzen. duruğ. parça deymek. tezlik. yalınlamak : efruhte olmak. in der Nähe. — Unersättlicher. Postbote. heucheln. çapar. Pferdegeschirr. çınalmış. glänzend. — Allein. Helfer. ersuchen. — Sich jemanden zum Freunde machen. iltimas etmek. biran rahşende. gevşenmek. yana (yene) : edat dir. — Sich befreunden. drehen. yancak : yangeç. — Das Nasehorn. at takımı. — Schmeicheln. sich an den Berg lehnender Ort. von der Ferne glänzend erscheinen. müzdeci. Schmeichler. pici kovan. alev. yandaştamak : yandaş.

yapuğ : at cevşeni. münasib. yankilamak : tecdid. ruhsar. — Weissliche DisteI. basturuk. tüfenk. — Wange. esbablı. har. yapar : meşk. — Art. Abgrund. Pass. amade olmak. | yanklatmak : şaşırtmak. yaramak : yarlık etmek. haviye. çarmağz. yarağ : esliha. kampfgeräth. liyaket göstermek. salu vermek. bilmece. sed etmek. meselli. bekleidet. Säbel. . ähnlich. büyük aba. — Ein dem Tulpenblatt ähnliches Gras. — Schaufeln. — Ein langhaariger Pelz. mulsak olmak. refik. yankmak : galat söylemek. kürek. cedid. — Wiederhall zwischen den Bergen. — Gebäude. Wiederhall. yarağlanmak : teşmir etmek. | yarağlığ : silahlı. yer. harik. geveze. dağ sedası. yank (yanki) : nev. alat-i harb. yapmak : kapamak. Regenmantel. mashara. bereit sein. Schaufel. — Feuersbrunst. aks. versperren. — Helfen.yanğu : yangın. yapalak : yaba ile harman savurmak. binâ. geschwätzig. — Verbunden sein. — Schaufel. Gefährte. yankla : denli. bu canibrak. tapfer. alet-i harb. — Nusse. — Von dieser Seite. ceri. ruy. teceddüd etmek. — Zusammenfassen. tekerleme. Gesicht. yanklıtmac : yanıltma. | yapuşmak : mutabik. yankaçığ : iki taraf. kapanmak. çene yarışdırmak. — Doppelseite. verwirrt. yankarak : bu tarafrak. yanklamak : tazelenmek. aletli. Regenmantel. Moschusbeutel. yaprag. Scherzmärchen. yantak : yandık. melhuk olmak. — Bild. Stange zum Auseinanderstreuen der Triste. yankağ : yanak. berk. yanğulamak : dağlar seda etmek. wiederhallen. yanksilamak : birisini taklid etmek. wiederholen. hazirlanmak. Ort. yapurğan : lale yaprağı mesabesinde olan bir ot varak. yankşak : tatsız. ermüdet sein. manend. Gesichtschmuck der Braut. termim. fayde etmek. yapa : ucu parmak. wie. auch 'teke' genannt. mesellü. nafe. harmanları savurdıkları direnk. dağ eteyi. Freund. moğulların deriden dikdikleri kürk ve libas. — Gespaltet. yaratmak. galat etdirmek. gevezelik etmek. mâmul yapmak. yapuşğan : yapışmak. — Erneuert werden. şemşir. yapı : yapuk. dessgleichen. aks ettirmek. yapılmak. gibi. — Waffen. taze. sich irren. Gebäude. yanılmak. — Neu. uzun kebe. varta. Kampfgeräth. yarğağ : dabbağı olmamış deri. — Ahnlich. — Pferdegeschirr. yapıncı (yapıncak) : uzun kıllı kebe. gelinlerin yüzüne yapışdırdıkları ziynet. yapıncak. behilflich sein. yapu : heykel. — Geschmacklos. beyazce diken. atkı. lange Decke. — Erneuern. yağmurluk. Blatt. yeni. — Plauschen. — aufschürfen. çul. koz. mahlut. Dienstbereit sein. ein aus Leder genähtes Kleid oder Pelz der Mogulen. binâ. schwatzen. yarıklı kürek. | yanklığ : denli. Flinte. — Räthsel. frisch. geçid. Maass. — Jemandem nachahmen. ağzı yayvan. tekrar etmek. Stimme. verfertigt werden. — Bewaffnet. imaret. — Einschliessen. yankağ : ceviz. avaz. yağmurluk. yarağ : silah. Schwert und dergleichen. — Falsch sprechen. seda. yar : yarılmış. şimşir ve saire. dost. — Waffe. 'teke' dahi denilir. Bergwand. du canib. yankşamak : ziyade söylemek. alet-i lazime. uçurum. — Moschus. hançer. Stachel. verbessern. tâmir. — Irre werden. yorulanmak. — Unausgegerbtes Leder.

— Handmühle. yamu. Grundsätze. bir düzü durmak. aydın olmak. — Kind. bir mansüb dir. . — Fledermaus. barışık. — Machen. — Glanz. keder. geschmückt. | yaruğlığ : aydınlık. yarpi : yarısı. — Erbarmen. yasank : geniş. Regel. yarmak : az ayırmak. yasdanğac. — Trauer.yarasık : huffas. — OrdnungReihe. teraşe. yarmaca : kabil-i inşikak. Versuch. yaraş : musalaka. visade. yasamışı : nizam. inşad etmek. — Minze. tecrübe. Befehl. ışıklandırmak. in Reih und Glied stehn. balış. — In Ordnung sein. übereinkommen. — Schimmernd. — Glanzlos. Andenken. nicht angenommen. aydın. siyaset kanun namesi. Prüfung. Polster. yarğucak : el deyirmeni. — Fledermaus. yarmak : sikke. — Versöhnung. ruşenlik. şeplek. zabt-i emval ve emlak etmek. icad eylemiş. beyhude. küdek. ışık. halb. — Kissen. il dost olmak. geschmückt. yarım. yasancak : yasdık. Richter. dizi. — Glanz. — Verziehen. yarpu : çocuk. Befehl. biçme olmayan odun. yarlığa : rahmet. ruşen. alay çekmek. devlet-i tatar ve mogul nizamet esasiyesi. — Emir des Raths. | yaruşmak : yaruşlamak. aff. yare. ziya. bahşiş. yarumağur : revnaksiz. yarmanmak : tırmalanmak. — Sich versöhnen. — Beruhigen. | yarlığan : rahmet edilmiş. kaiserlicher Erlass. — Geld. yasak : nizam. — Angekleidet. — Geschenk. — Entzweien. gründen. yarkanat : huffas. yasanmış : geyinmiş. bir ot dur. Unnütz. beyaz para. buçuk. tüzünk. den Streit beenden. — Gross. — Verzeihen. kaide. yarumak : mücella olmak. breit. yasal : saf. dâvâ kesmek. yarğucı : emir-i divan. meskin. yalkanmak. ziynetlenmiş. inşikak. yapmış. — Anordnung. libas ve camezib adam. — Ordnung. — Morgen. gegründet. yarlığ : menşur. yadigyar. glänzend. barış. tertib. spalten. — RechteForderung. Erbarmen. mansib. Reihe. Kraut. der morgige Tag. usul. yaraşık : sülh. | yarlığamak : rahmet etmek. — Klettern. Helle. Verfassung des tatarischen und mogulischen Reiches. imtihan. Silbergeld. schicklich. yaraşmak : barışmak. Friede schliessen. — Scheit (Holz). bauen. melul. libas geymiş. yarpuz : geyik gibi. yarılğaş : hediye. eine Würde. yarma : kabil. tertib etmek. Pfirsich. elend. yarav (yara) : cerh. riş. yarğu : musadere. — Die Hälfte. name-i humayun. yarlı : fakir. Wunde. gayr-i makbul. — Versöhnung. inşa. — Verwundung. altun. ferman. Junge. Schnitt. yaruğ : ruşen. leuchten. Grundverfassung. yasal : saf çekmek. yasamak : yapmak. tembih. ziyadar eylemek. Freundschaft. musabakat. fasl edici. Helle. — Arm. in Beschlag legen. yarlık. — Ehrenpreis. araste. yarış : sebak. koşmak. sülh-ü musaliha etmek. — Diplom. şeftalu. hakem. Kummer. — Glänzen. ferman. münasib. çatlak. müvafakat ederek güzel olmak. tiraşhiraş. — Zerspaltung. teşkik eylemek. Gold. yarındası : yarınkı gün. bergüzar. Z. friedlich. irte. yarutmak. Ehrgeiz. yaraşıklı. nısf. esvablanmış. yarğılamak : teskin etmek. yas : matem. yaramaz. aydın.

yasun : ustuhan. yaşunmak : örtünmek. — Blitz. yasak mêmuru. yabancı.yasar : yasatmak. — Anordnung. beş yaşar gibi büyür. geschmückt werden. alt werden. santur çalan. | yaşlığ : rutubet. yeşil. yat yarağ : mühimmat-i harbiye. — Vermieter. Siebenschläfer. Thränen. yaşurun : gizli. istikrah etmek. verbessern. Wächter. sereşk dökmek. bir nevi ördek ismi dir. — Wird auf den Wächter des königlichen Schlafgemaches angewendet. — Eine ins grünliche pielende Farbe. — Kriegsangelegenheit. Thränen vergiessen. asiya-i vustada yasaullar dayak ve deynek ile hidmet miride gezerler. yaşimtol : yeşile çalar renk. natuvan. yatalak : mariz. düzeltmek dayanmak. sich bedecken. yatlığ : mechul. frisch. — Ausruhen. kraftlos. Flasche. mahfi. — Feicht sein. garib. ıslak. — Feuchtigkeit. düz. | yatuğancı : sazende. körpe. — Schleier. bikyane. yaşarmak : örtmek. — Linse. musiki-dan. — Name einer Entenart. yaşımak : yaşmak. surahi. — Spieler eines Instrumentes. — Niederlegen. yatlamak : yadırğamak. yaşık (ışık) : yağız at. saf saf dizmek. yatuğan : sazlık. yıldırım. araste etmek. rutubetli. — Heimlich. — Gross. — Vielschläfer. — Drei. yan yatırmak. kemik. blau. kanun. yasmuk : mercemek. yaşarmak : nemnak olmak. — Anfertigen lassen. tezyin etdirmek. — Sich stützen. köpü. verborgen. yasaul : yasakçı. yav : düşmen. feucht. — Ein Fremder. — Knochen. dizi. elbise geyüp ziynetlenmek. die in Mittel-Asien mit Ruthen ihre dienstlichen Rundgänge halten. Wächter. tutunmak. — Musikinstrument. sebzevari. ein Fremder. | yaşil baş : yeşil baş. nisa örtüsü. yaşar : üç yaşar. — Jemanden für Fremd halten. yatğurmak : yatırmak. — Sich verstecken. gizli. schmücken. taze. wachsen. — Kind. yat (yad) : yad. yatış : hükmdarın yatdığı odayı karağol bekleyene denir. hasta. Kind. yatğın. yatık : yatğun. ihtifa etmek. — Liegend. ihtifa etmek.oder fünfjährig. yası : ariz. Reihe. thränen. yaşil : taze. Donner. yatkun : çok yatmış. çakmak. — Fremd. kiçik beçe. yat adam. asker alati. yaşın : bark. — Braunes Pferd. Pulvermagazin. yatıcı. — Wassergefäss. örtünmek. yasmak : yatsamak. bedbaht. — Versteckt. muhafaza. yatuk : su kabı. cebhane. weit. göz yaşı akıtmak. yaşurukluğ : muhtefi. yabancı. örtmek. Fett. bir yana eymek. yapdırmak. tertib. yung. niedergelegt. muhalif. Frauenschleier. . sich ekeln. ateşhane. — Jung. yastancak : arka verüp rahatlanmak. santur. yatışmış. yasau : saf. hükmdar etrafında yatan kesane yatışcı denilir. yaskamak : yatsamak. sich ausschmücken. korhane. tekye edinmek. gök. yabancı ad etmek. Unglücksvogel. verdecken. 'yatişcı' werden die um den Fürsten herumschlafenden Personen genannt. — Sich ausruhen. — Feind. etwas nach einer Seite biegen. dumu. köhnesal olmak. pi. yastamak (yastanmak) : baliş etmek. — Sich ausruhen. yaş : çocuk. — Bedecken sich verbergen. jung. — Krank. sich verdecken.

zai'. schön. yavan : lezzeti garib. — Mitnehmen. pissen. yakın gelmek. mâyetde giden redif şeyler. hususen at yedeyi. sakin olmak. hizmetkyar. düşmen kırmak. best etmek. yazğurmak : suçlu. yolgun. etwas niederschreiben. tahrir. yavuz : pakize. fremd. — Widerwillen haben. yedmek : yapışup çeküp götürmek. döndürmek. rabt etmek. — Nahe. paralatmak. alem. karib olmak. güzel. yavmak : parça parça. yavmak (yavuşmak) : tekarrüb etmek. sahib-i temkin. yavruk : hayvan beçesi. Taglöhner. bimeze. — Harz. bitmek. — Entleerung haben. Geschwätz. sieger sein. — Rossschweif. düşmeni yenmek. Auskehricht. yavşan : dikenli batar şeyler. lezzetsiz. işaret. yavaşa : azgın atların kulaklarına vurulan alet dir. yavuk. — Schicksal. yanına götürmek. kabahat. kabahatlu etmek. yazım : sernivişt. — Sichere Gegend. — Verloren. yavuklanmak. yazlık yer. yazığlığ : yazılı. — Ein viel angefeindeter. — Einzelweis. yavcı : ziyafete ve duyüne dâvet edici. tednis etmek. — VerFertigen. yelenk : biperva ferrah mahal. yavuşkarı : yakın. çekmek. breiähnlich. toy. tuğ. yestehlemek : telvis. — Sünde. . Bestimmung. yabancı. konuk. zerstückeln. — Speisenüberreste. yetik. sich umwenden. — Gerath welches in das Ohr der wiederspänstigen Pferde gestossen wird. yavru. yedek : yedekdaş. eine Grasart. rize rize etmek. ziehen. tekarrüb etmek. garib. tahvil etmek. halbundhalb. schreiben. bir nevi ot dur odun nevinden. uşak. karib. — Das Junge eines Thieres. yelu : rekz. yerkmek : nefret etmek. yavğan aşı : aş geceden kalma. imla. ohne Geschmack. den Feind niederwerfen. — Geschriebenes. tâmdan bezmek. yelim : yapışkanlık. — Mild. — Eine Art Mehlspeise. yavlamak : muharebe etmek. — Stachelige Dinge. nişan. erschreckt. — Waise. — Unnütze Rede. den Feind besiegen. — Jemanden zum Sünder machen. yazı : sebze ve nebatatdan hali deşt. surur.yava : beyhude söz. piselemek. — Krieg führen. — Wüste ohne Gras und Pflanze. — Der zur Hochzeit Ladende. — Verlobung. mihman. yeke yarım : birer. beliebt. Fehler. — Gast. galib gelmek. yavuk eylemek. — Sich verloben. | yavuklaşmak : namzed etmek. delalet etmek. yavutmak : takrib etmek. yavlak : düşmeni çok olan mahl. tutkal. ruzi mukedder. silenk gibi. Gastmahl. — Ausgetrocknet. den Weg zeigen. haşak. Fremder. vorzüglich. — Zerbröckeln. suç. ruhig sein. yemdan : bir nevi darı unundan pişirilmiş tâm dir. — Handpferd. yavuk : namzedlik. birlik. yelkun (yelkin) : kurutmuş. verloben. yazmak : yapmak. — Annähern. — Verändern. ücretle tutulan rencber. düşmen. yavçın : müsafir. — Sich nähern. ein aus Holz errichteter Aufenthaltsort. müstesna. yavaşmak : halim. sonderbar. yazuk : günah. ürkük. ağacdan binalı bir mekyan. yetim : öksüz. yarımşer. acib. — Geschmacklos. — Keusch. Zeichen. saçma kelam. mergub. Diener. yava : gaib. Feind. yavunkmak : tebdil. sich vor eine Speise ekeln.

at. yılamak : parlamak. eyirmek. çagatajisch auch 'çin'. yığınlu. sade. şemal. at nâli. çöp. yikti (yetti) : temam oldu. fersenk. yib : ip. Weinen. buka. dayı. yelek. risman. Schwester. — Art Weste. — Erobert. yikin : hob. yilenk : yöngil. buka eylemek. hafif. giryan edici. gut. yetim hizmetkyar. — Hufeisen. mülk. harabe. | yığlamak : ağlamak. yilkin : nâl. taş çakırım. Stuterei. yetişdi. istikrah eylemek. hakaret. — Elephant. verwüstet. — Schlecht. esb-i numayiş. amade. davar asb. viran. yıkılmış. aruk vermek. yidanik : yedek. yikuluk : yemeklik. deve yaurusu. ruzgyar. yıkıntı : munderisat. yidanik busun : dua-i bed makamında dir. çağatayce 'çin' dahi denilir. yezne (yizne) : enişte. çatr. yılanğac : şemame. ein jährliches Gehalt Beziehender. çöp. yılkı : ılkı. — Jahreslohn. — Wohlriechendes Pflänzchen. Schnur. tofrag. öde. gezdirmek. Gesammtheit. | yığlab : buka eyleyüp. — Fest. — Weinen. amuca. yaş. gängeln. harab. fena. katar-saltanat atları. tayak. — Ausdruck für einen Fluch. schnell. — Ein schlangenähnliches Thier. yığlağur : ağlayıcı. çekmek. Paradepferde. Jacke. — Sieben. yığ : hazir. yikirmi : ikarma. şecr. — Glänzen. junges Kameel. nach und nach. Nichte. yılcılık : bir senelik. Holz. Vorhang. — Schwager. alevlendirmek. — Jährlich. yikirmek : giyrenmek. yığac. redif etmek. yilak : multan. — Baum. temiz. Abscheu haben. . auch langes biberähnliches Thier. piyade. spinnen. — Bereit. çabuk. — Zelt. unzerstörbar. — Verschwunden. kalabalık. yik : bed. angekommen. — Essbar. — Sich vor etwas ekeln. Fussgänger. yıkılğur : uftade. Onkel. — Grundbesitz. senksare muşabih tavil konduz gibi. angelangt. Faden winden. rein. nihayet buldu. yığnak : cemiyet. Hauspferd. Tante. yeyilmeye salih şey. yığın. yilke : çadır. Verachtung. erazi. — Versammlung. — Zwanzig. risman keşide etmek. — Gähnen. terakim ediniz. nimten. dinsenmek. virani. bir kargiş dir. yavaş yavaş. yığıkiz : cem ediniz. — Neffe. — An der Leine führen. vasil oldu.yetti (yiti) : yedi. yığnet : fil. — Strick. zerstört. — Sammelt. yetul : yer. iki on. Holz. verwaister Diener. çıplak ve uryan mânâsına dahi gelir. — Schön. yavuz. ein Barfüssiger. — Kaiserliche Pferde. yığın : cemiyet. yıkılmağur : metin. yığı : yığın. — Vollendet. hemşire zade. telef olsun. Nordwind. yılana ağvurin : yılana benzer bir hayvan dir. pakize. yığac : ağac. — Einzelweise. verwüstet. Meile. — Haufen. yidamak : yedmek. yikiranmak : iyrenmek. — Weiner. — Öde. yirmi. yılar yılar : birer birer. Erde. yığağ : direht. teyze. — Weinend. geniessbar. — Leicht. bir tarafa mail olan. ayağı çıplak. yıkılmaz. fertig. hergele. yil : bad. yıku : harab. hemşire. — Versammlung. versammelt. külliyetlu. yiken : karındaş evladı. bir senelik nuker. — Baum. — Wind. leuchten. gördüyünk bu osun demek. hat auch die Bedeutungvon nackt sein. salyaneci.

teb'id. — Eine leichte Grasart. taze. yinürtmek : tecdid etdirmek. laufen. korkutmak. Futtermaas für eine Nacht. auffrischen. yirik : tamdan nefret edici. viran eylemek. — Umwechseln. . tegannüm etmek. — Verwüstet. yırtmac : rahne libas. — Schwägerin. schicken. görünüş. Musterthier. küşad eylemek. muzaffer olmak. azuka. tirkeşmek. — Fächer. yerine komak. galib olmak. — Senden. yitkurmak : arkadan göndermek. — Ein sich vor Speisen Ekelender. yemek. yedi kardaş. — Singen. numayiş hayvanı. yitik : yeti. — Sieben. — Volk. yiti (yidi) : yedi. — Weit. — Spalten. die sieben Himmel. yiti ata. Lieder nach alter Weise singen. — Senden. yenemek. Liederdichter. vasil etmek. L. die sieben Väter. yırtlas : çak. entfernt. yitak : yedek. beraber tâm eden. nafe. Gemenge. — Offnen. — Verwüsten. — Genügen. taze eylemek. zahire. — Riss. çak etmek. — Futter. yapar. yitim : öksüz çocuk. vücude getirmek. yimdaş : bir yerde yem yeyen. — Der Ärmel. yink : asitin. — Essbar. yiputmak : tebdil. — Neu. yipar : misk. — Entfernen. — Etwas zu Stande bringen. yirazuk : yeyecek. Essen. yitikan : nebat el-n'aş yıldızları. kadın. — Auf den Platz stellen. aşik. Schnur. yimrulku : harab. isal etmek. viran. yim : yem. şikafte. yilu : ehali. — Sternbild des Bären. — Erneuern. sich ekeln. bir gecelik tâm. yitar : kyafi. yığin. irak. bir nevi hafit ot ve giyah dir. bişerm. | yırak : uzak. Brautführerin. yirağramak : iraklamak. — Speisegenosse. ârsız. davar boğazı. — Rasiermesser. at. — Leicht. âdet-i kadim üzre şarki ve beyt okup piale almak.) : yelpaze. tum'a. nev. | yinkirtmek : yeniltmek. alet-i tiraş. Futter. — Esswaare. Nahrungsmittel. yiparmak : irsal eylemek. — Verwaistes Kind. — Nahrung. yimtuk : yeyindi. nağma-kyar. — Pferd. öde machen. Spalte. yilmek : isti'cal etmek. yedi felek. Furcht einjagen. yilpeguc (yelpe-kuh Z. resid. yırınmak : yeyilecek nesne. daye hatun. Kleid. — Eilen. yinki : cedid. — Geöffnet werden. yiplik : iplik. hafiz. yırlamak : ırlamak. yinke : sağdıç. Thierrachen. — Sieben. kemale irişdirmek. schicken. Vorrath. etwas vollenden. yinkmek : yütmek. munderis. halk. yimrumek : tahrib. el verir. hafiflanmak. yirav : hanende. hafif. yirlemek : yerleşdirmek. yinkil : yöngil. sich erleichtert fühlen. genug sein. verschwunden. reissen. vasil. irsal etmek. çak came. — Speise. — Jemanden erschrecken. koşukçu. Sieger bleiben. — Erneuern. — Zerrissenes Kleid. küşade olmak. huf etmek. dinsenmek. | yişilmek : açılmak. die sieben Brüder. yılmak : kaçınmak. in der Reihe nach einander gehn. — Eine Art Krankheit. — Sanger. yitik at. — Besiegen. çapkın. — Irgendwohin gelangen lassen. yişmek : açmak. libas. Lump. Ankunft. verandern. yalpağuc. — Moschusbeutel. yırmak : şak etmek. tahvil eylemek. koşmak. yimişan : yavşan. göndermek. yimlik : at boğazı ve yemi. at yemi. risman. schamlos.yilku : ustura. yılkuran : bir nevi ta'un dir. yırtmak : yertmek. tecdid etdirmek. yitkarmak : yetişdirmek. — Faden.

Vorführen eines Muster' pferdes. kyafi olmak. wegschicken. gürüş. yakmak : sirayet etmek. — Eine Festung. auch ein Suffix zum Worte 'vilayet'. — Entlaufen des Wolfes. çakmak. — Traum deuten. yorğa : eşkin. — Begräbnissplatz. yâni bir nevi ciğa ve tac. Friedhof. pelenk. waschen. rehnuma. — Ausgerissen. ankommen. yuh : cu'el kelb. auch 'yu' gesagt. eine Art Krone. — Heisshunger. yormak : fal haber eylemek. . — Den Weg zeigen. rasch des Weges gehen. rende ve keserle taşı kırmak. rusul. | yuyan yalğan : yalan. yoluk : yolgun. yulğun : yoluk. Bote. seyyare. yulavuc : peygamber. dick. — Weich. jemanden beschäftigen. Planet. uyku. erklären. kabristan. yolunmuş. — Anstecken. yılgın. — Fein. vasil olmak. mischen. das Laufen. yu dahi denilir. yoğurmak : tahmir etmek. — Senden. yortmak : dur atı gezmek. yukum : yumuşak. nik söylemek. — Stern. — Lüge. yorgalamak : kurt gidişi koşmak. yulukmak : uğramak. gerupft. yuhu : hâb. ılgay. yuka (yufka) : nazik. — Schwere. — Weg machen. yokarğı : bala. görüştürmek. Regenbogen Z. yortma : sirât. tahir etmek. — Lüge. hareketle yol yürümek. yol atan : bir kale dir. yuyan : yalan. uyku. aff edilmek.yitmak : yedek at. yulak : sikle. — Prophet. kilavuz. — Dessen Federn ausgerupft sind. — Traben. hamur eylemek. dünn. — Reinigen. un ve saire yoğurmak. — Kneten. oben. kalemle ve tarakla alup sılüp temizlemek. çifte koşmak. — Löwe. sich verbreiten. — Gross. — Zeitvergeudung durch herumschlendern. — Eine rothe spitze Krone der alten Padischah's. vilayete dahi itlak olunur. çapma. Mehl und anderes kneten. | yulukturmak : isabet etdirmek. eylendirmek. mit einem Beil Steine klopfen. — Blitz. den Weg verlängern. yortğa : mezaristan. — Schlaf. Wegweiser. tesyir etmek. yokarı. koşma. gut auslegen. salı vermek. cesim. yuymak : yuykamak. Doppelttraber. — Rasieren. yoskli : sabikde padişahların geydikleri kırmızı tepeli otağa. — Traber. yol göstermek. zart. — Hoch. yalğan. yol bulucu. — Begegnen. yoğan (yoğun) : azim. meşgul eylemek. yorga taz. yonmak : tiraş etmek. kaba eşkin yürümek. yolaşmak : irsal. elvermek. Seher. yufka. çeküp götürmek. bulaşmak. — Schlaf. yoldamak : rehnumalık etmek. yürümal. kaplan. mezarlik. katik ve yoğurt tâbir etmek. yuki (yuka) : yuhi. | yulduz kurti. yortak. — Betrügen. Tiger. — Schnelligkeit. yoldarım : yıldırım. yolbars : arslan. führen. — Genügen. Führer. das Sehen. yulduz : yıldız. yoğruş : tahmir etmeklik. — Gähren lassen. störriges Pferd einüben. hart machen. mülayim. Teig anmachen. kalın. ince. yokanı : bir şeyi yere atarak beyhude vakit gayb etmek. yuyan : aldatmak. yüzü tüyleri yolunmuş. görücü. yeyüp içüp dolmaz. yol birmek : sebil etmek. — Jemanden zusammen bringen. güzel tâbir eylemek. mit einem Federwisch abputzen. numayiş atı yedemek. uzatmak. karışdırmak.

kasabe. yus : edat dir. yunt yılı : ılk ılı. — Faust. yuvlamak : yuvarlamak. — Leicht. Land. Heimat.. schmutziges Waschwasser Z. yutğunmak : boğazda yutar gibi yapmak. Kleh. yumalamak. : gougacı. — Ein Jahr nach türkischer Zeitrechnung. yumruk : müşt. lüle pamuk igirmek içün hazirlanmış sarılmış pembe. — Fahre. yumurta. kapanmış. — Splitter. kapadılmış. yumru tokat. — Rolle. topalak. yumuk : kapalı. — Ordnung. temizlemek. yavaş. — Drehen. göz kapamak. yunce : bunce. Weg. yutmak. — Waschen. — Rollen. yutamamak. memalik. zart. yol bakıcı ordu. gevşemek. yus-yumru gibi. uslub. yunt : yabani kısrakı. reinigen. yumurmak : yuvarlak olmak. Regel. hergele ile gezen madian. yuvalak : yuvarlak. Flammflecken. verschlingen. — Schweigen. Tellerwaschen. yulun : kemiyin iliyi. yufka. yâni sal-i turkaninin yedincısı dir. devirmek. | yusunluğ : bu tarzda. — Weich. bu kaidede. — Flicklappen. Knäul. yurtcı : kalauz gibi. — Wohnung. yumuş : yumuk. abrunden. so gross. yusun : kendi kendine hasil olan tarz. bir şeyden göz kapmak. örtü. yummak : sıkup kapamak. — Husten. yuvurkan : yorgan. yut : kar izdihami. Walze. yunka : yonıntı. bölük. luk. nach dieser Regel. munce. şamatacı. — Vortrab. — Drehen. gevşek. elin yumulmışı. tarik. yum : göz yum. rakik. yutmak : sükyut etmek. tabak yaykama. kyarvanın mahal-i nuzulunu tâ'yin eden memur. yurun : parça. yumak. Zuchtstute. — So viel. — Ei. açılmış hamur yaprağı. basturuk. yuvarlamak. yurtak : kaba eşkin. Verschlinger. müdevver. — Wilde Stute. — Gemeines Pferd. Faust ballen. yumalatmak : yuvarlatmak. vatan. schwach. müdevver etmek. kaide. yuvundu : ab-i gisale. — Wirbelwind. Art und Weise. yuyuntu. yutal : öksürmek. — Streitsüchtiger. Aussucher eines Lagerplatzes für die Karawane. wenden. Polterer. toparlak. — Knäul aus Papier oder Leinwand. zaif. — Haufen Z. yurtaul : önde ilgar ile giden suari. vilayet. lahm. yumak : pamukdan bükülmüş. — Starker Schneefall. yutğun : gerdab-i bad. — Waschwasser. vor etwas die Augen schliessen. — Rund. die Augen schliessen. mulaki olmak. yumru top. — Auf dieser Art.yulukuşmak : tesadüf etdirmek. — Zugedeckt. — Rund. Faustschlag. yupka : hafif. yumru : muhaddab. öksürmek. — Rund sein. yuş. yumşamak : sert şeyi tesir-i hararetle ve suda kesb etmek. yutalmak. isabet etdirmek. kugelig. — Schlimmes Vorzeichen. yurunçğa : alet. — Knochenmark. Z. yurt : mesken. — Verstärkungspartikel. — Futter. bu uslubde. yumak : gusl etmek. ot. — Einen harten Gegenstand durch einweichen' oder aufsieden weich machen. . yulum : mi'ber ab. yumurtğa : yumurtka. fein. — Decke. wälzen. | yutalmak : sürfe etmek. — Der an der Spitze galoppierende Reiter. yamak. kyâddan ve bezden yumru top. yus-yuvarlak gibi. begegnen. yumşağ : mülayim. yauş Z. yumalak : top. | yuvalamak : yuvarlamak. yaykamak. — Schlucken. devacı. — Husten. — Zusammendrücken. — Sich treffen. dünnes Gebäck.

yürüyücü. — Ein ohrenförmiger Bratspiess. alevlenmek. ziynet. Vormittagsessen. kaba kulağ : kulak tarzında olan bir nevi şiş. yürük : aslı yükrük dir. kulp. — Gesicht. leşker azimeti. das Laufen. büyük çastgyah. vakt-i çay. viran. huzur. flink. Aufbrechen des Soldaten. Mütze. Harmonie. aus feinem schwarzen Mousselin. lauf'. yuvuş : kalem. bekannt bei Schmausen und Festessen. das erste. ölü yaykayıcı. git. — Rühr' dich. uftade. zu etwas sich erheben. — Name eines Stammes in Mittelasien. anschwellen. yüküş : çok. — Maus. kalin. Ratte. kara ve şebnem şaldur. — Ein Vogel. Griff. yüze iblag etmek. zaudern. — Laufen. yükürci : zevcenin küçük biraderi. zahlreich. Fürst. findet sich in Wüstensand vor. geh'. tüfek-endazlık etmek. sirâtlaşmak. ateş almak. | yüzleştirmek : ru beru gelmek. gassal-i cenaze. saltanat. Feuer fangen. stellt sich auf die Hinterbeine auf. yürdi : iyne deliyi. yükürüş : kasd. — Nadelöhre. — Abwaschen des Todten. yıkılmış. vafir. hareketlenmek. yükki : âli. bulend. cesim. koşucu. bir nevi büyük sıçan. çalışmak. Scheibenschiessen. yün : çehre. uçuk. kaanmak : telehhüb etmek. ziver. — Jüngerer Bruder des Gatten. yürü. — Pferdedecke. — Absenden. waschen. keş. — In Brand gerathen.yuvusğa : gusl-i mevt. . — Zu etwas sich wenden. toy-ve düyünde meşhur-dur. yürken : yürüken. kaba : hanzal. eyer esbabı. | yümrenci : muşgir olan bir kuş. piş. yümren : sıçkan. welcher Mäuse fangt Z. Filz. yüne : keçe. kör çıban. in den Feldzug ziehen. Schild. hükmdar. yıkığ. ayağda dik durur. — Last. sebükbar. yümrek kazığ : bir nevi büyük fare dir. Todtenwäscher. göz kapağı. — Zweck. muhakeme olmak. kabarcuk : abile. kapak. çergi. Schmuck. — Bläschen. — Das vordere. — Angreifen. — Gegenüber stellen. yüz : asiya-i vustada bir kabile ismi dir. koşunmak. oben. — Schreibrohr. berauscht sein. yür : hareket et. — Herrscher. yükrüşmek. sevk etmek. yürütmek. Putz. yüksük : parmak ucuna takılan engüşterin. padişah. — Viel. verheert. yüküşmek : tâzim içun diz çökmek. — Schnell. fare. yüsek : çul. ahenk. arastegi. — Schnell. Name eines Fürsten. kumda çölde bulunur. Kürbiss-Spiel. yürküşmek : koşmak. hind koyunu. — Schreiten. | kabarcuğlanmak : kabarmak. yünk : yük ve yaykamak. yükürük : seri. yüzleşmek : bir şeye yüz tutmak. yürüşmek : savlet etmek. verurtheilt werden. ön. Geschwulst. von schnellem Gange. — Die Coloquinte. yükürmek : yürümek. kaba kuşluk : zuhra karib olan vakit. tez reftar. Hitzbläschen. — Um die Mittagszeit. yürküzmek : tesyir. unschlüssig sein. salı vermek. sefere gitmek. mesti hareket etmek. — Schwären. — Eine grosse Mäuseart. kilk. — Verwüstet. — Sattelunterlage. treiben. yokarı. seri'. serpoş. K kaan : hakan. — Fingerhut. dick. ziyade. yümrüklü : harab. sich beeilen. abilelenmek. gross. — Hoch. kabak : ilerü. kabak oyunu. bir hükmdar ismi. kuşluk. tereddüd etmek. — Gut zu Fuss sein. — Aus Achtung das Knie beugen.

zincir. kadağan : car. zalim. adaletsiz. mismar. — Verschliessen. das Umzingeln der Soldaten. — Befehl. Kampf. firar. — Strömung.) : yasak. semt. ein vornehmer Stamm. bagl. sahra. tâtil. Maulesel. Frühstück. kuşluk. Rückkehr aus dem Kriege. kayısı. kayan : taraf. — Muthig. ester. Flickschneider. azimet. kaçağ : firari. inhizam. haçir. welcher. — Hauptort in Afganistan. kac : firib. emlak. — Pilav der Ösbegen. muharebeden dönmek. istifham dir. Zoll.und Thalwasser. — Verbunden. Afganistanın paytahtı ve dağlık kitâsı. kadana : mücrimlerin ayağından vurulan paybend. Keil. leşkeri ortaya almak. durchgehen. — Wie lange. yamaklı. Gegend. yan taraf. — Belagerung. paydos. cidal. imla etmek. — Ritter. gürizende. kayağ : cesur. hangı. — Geschmückt. — Flüchtling. cihet. kafri : Afganistanda dağ içinde büyük bir kabile ismi dir. bozğun. ne zemane deyin. yan. Name eines Türkenstammes. S. abloka. uşr. — Flucht. Eigenthümer desselben. — Fragezeichen. men. şur. Niederlage. kadagan Z. — Rippe. Blokade. fliessendes Gebirgs. kiracı. tez. katağan. kaçıkmak : kaçup savuşmak. bir bir firar. azimet edici. ne kadar gibi. kaçak. Flüchtling. firar eden. kaçar : kaçan. Zehent. heftig. kaçaşlığ : kaçmaklık. | kadaklığ : muhalla. — Annageln. kayan : seyl. taraf. anfüllen. — Das Entkommen. yüz çevirmek. — Flüchtling. cebel. altı kemük. sabah kahve altısı. cenk. flüchtender Soldat. Flucht. wo ? kaya : acı. firari. bir yane çarpılmak. tumruk. kaç (kança) : edat dir. kaçu : firar. kaçir : katır. kaydeki. şedid. Finte. | kaçirci : katirci. muteber bir kabile. canib. kadakcı.kabil : muhasara. dağ ve dereden akan su. — Der Fliehende. kaçtek : kaçıcı. sämmtliche Brustknochen. kaçğak : keçık. Schlinge. — Entläufer. nalbend. kaçak. kaçkın. mismarlamak. kaya : sert iri olan taş. — Sich flüchten. — Seite. Mittagessen. Feierabend. çivi. kaçğun : firari. Seite. — Fragezeichen. kangı. işkil. kaçğuycı : kaçıcı. — Miether. — Steuer. anheften. men. der Reisende. arkada bulunan küçük kemikler. kadğan. — Wann. — Schmutz. sechs Rippenknochen. kaçın : su yollarının şikaflarından gelen su süprüntüsü. kadak : mıh. Kabul : asli zabul. entfliehen. — Ein den Verbrechern an den Füssen angeschnalltes Brett. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. kaçanğça : ne vakita kadar. Entläufer. — Der Fliehende. gebunden. ne zeman. grausam. kabkarmak : iglak. itbak. Fessel. firar edici. kaburğa : göys yan kemiklerinin heyet-i mecmuasi. — Flüchtling. kadamak : çivilemek. — Nagel. mazbut. — Täuschung. List. kadğan (kadkan. kaçan : ne vakit. bac. kağçur : vergi. hoher Stein. -e. — Name eines afganischen Bergstammes. hiddetli. der sich in den Spalten der Wasserleitung ablagert. Gegend. neredeki. kadağ edici. Hufeisen. harac. Pause. — Kandiszucker. gürizende. meker. mihlemek. giriz leşker. . yasak. kablı pilav : özbeg pilavi. zuhr tâmi. geflickt. Felsen. heftig. Flicker. Verbotenes. — Ein fester. kleine Knochen am Rücken. hile. kağnak : ağza. — Maulthier. -es. kay : huruf-i istifham. peyvendci.

| kayramak : bir şeyi bilemek. döndürmek. musaykal. memlu mânâsına dahi gelir. kayğanmak : bir tarafa çekilmek. galeyan eden tencere. Schwiegermutter. kayrak : cizlam. kayn : bedel. befreit. Sohle. schielendes Auge. — Sich nach einer Seite hinziehen. — Welcher. aus der Erde sprudelndes Wasser. Brunnen. kısm ve akraba. kayrıcı : bileyici. polirt. kaynaşlık : kaynayıcı. | kaytarın : yeniden. kaynar. abermals. kayğu : gam. yine. kaypanmak : ihticab. fevare edici şey. kayğanak : yumurta ile sebzevatdan pişirilen tâm. kaymak. kaytmak : rucû ve avdet etmek. mit einer bezahlten Sache betraut sein. schärfen. — Wetzstein. — Sich zurückziehen. su toplanacak mahal ve mevki. kabile. kayralmak. — Schleifen. Rasse. — Arbeitslos. ne tarafda-ki. halvet. fikr-u endişe. geri gitmek. inkyar olmak. trauern. Messer. Samovar. — Aufgekochtes Wasser. verfertigen. tembel. kayrılamak : kayup taban ve dizleri üzerine düşmek. zal etmek. yerden kaynayup çıkan su. was für ein. — Schleifer. kayrılmak : taymak ve kaymak. kayta : mukarreren. ne cins. — Teppich. — Zurückkehren. — Siedende Stelle. -es. dick. hangı. yazyazı.oder Scheerenschleifer. zur Belagerung schreiten. kavun kakı. Milchobers. Rücken. yağmur yeri. semaver. beschützen. — Ausgleiten. mulahaza. kaynavuk : kaynak yer. wo sich Wasser ansammelt. umgekehrt. | kaytarmak : geriye döndürmek. keskin ve ötkür etmek. siedendes Gefäss. kaynak : kaynamış su. hangısı. kayuk : kuyu. kaysı : kangı. taban. — Von Sonne und Feuer getrocknet. dönmek. auch in der Bedeutung: voll. — Welcher. -e. faul. uruk ve kayaş denir. bir işi yapmak. Sorge. pelas. — Aufs neue. süt üstünde olan kaymak. bir daha. müberra. . — Zu wiederholten malen. — Grob. gamnak. auf welcher Art. ne yolda. sich bedecken. başka defâ.kayan : kadimde bir moğul aşireti dir. mesdud olmak. — Zurück. dönmek. kayğalduruk : musaffa. anın içün kayn ağa ve kayn peder demişler. — Ausgleitend auf die Knie fallen. muvazzaf bir işe memur olmak. arkaya gitmek. ganz trocken. döndürmek. sözünden rucü eylemek. — Sich wiederumdrehen. kaynamış zarf. — Mongolenstamm in alten Zeiten. noch einmal. kak : güneş ve ateşden kurumuş olan. şaşı göz. geri çevrilmek. kaytmak. dolu. ein Platz. yeniden. sich umwenden. Wollzeng. etwas thun. kayn ata ve kayn ana gibi. mahzun. — Ausrutschen. — Gereinigt. bilek taşı. punar. şûbe. hervor quellend. arka. — Traurig. kalın. — Bedenken. gam yemek. — Eine aus Eiern und Gemüse gekochte Speise. kaydağ : nasl. in diesen Wörtern: Schwiegervater. tesettür etmek. — Wie. | kuyğuluk : mükedder. sich umwenden. zurückgehen. | kayğusiz : fikrsiz. kaymak : taymak. kuyu : kangı. kayaş : mühmilatdan dir. kangı. kup-kuru. pıçak ve makası taş ile keskin edici. kasavet. Verwandter. betrübt. galiz. muhasaraya gitmek. himayet etmek. avz. — Diakritischer Punkt. işsiz olan. ausgleiten. kayğurmak : tervic. Trauer. kayrı : geri. keder. hangı. — Aufbrausender. auf welcher Seite. welcher. — Gram. — Ersatz. cuş-u huruş. kaytım : kilim. ne tarz. kalı.

für die Gesundheit zuträglich. kaze. — Zornig. Angel. mıhlamak. kakmak : zarb ile geri gitmek. — Lautschreiende Henne oder anderes Thier. — Stossen. ağabey. betrügen. — Mütze. dörtmek. — Rohrhütte. Schwalbe. — Der Marder. kakalamak : tavuk yumurtlarken ses etmek. rund. wählen. kak-u kadid olmak. kalamak (halamak) : beyenmek. mütehevvir. — Austrocknendes und zerfallendes Holz. annageln. eine Holzart. heftig weinen. şehirlerde bulunan yarık yer. külah. kalmuk dahi denir. kalay : nasıl. intihab etmek. — Aufheben. — Liebgewinnen. kıkırdamak. kuyruk yağını eridirken ahirinde kalan yanmış şahm parçaları. derisinden kürk yaparlar. Erzieher. — Eine Schanzenart. — Name eines chinesischen oder mongolischen Stammes. älterer Bruder. ağac dalları kadid olmak. kalbağ : kalpak. ekser kürk derisinden mâmul. kalmaş : beyhude söyleyici. sil yolları. kakırdağ : cize. kebab mahi. gelinin hanesine cehiz ve mal göndermek. sich wehrend zurück weichen. bend-u best etmek. ateş yakmak ve telhib etmek. . kalmaki : bir nevi tabia ve siper dir. — Wie. büyük kardaş. kakırma : kuru ve kadid şeylerin avaz ve sedası. türkmen çekmeni. aldatmak. kara kulak. kaksere : kamışdan mâmul bir barak. das Fettstück. tadeln. laut schreien. toplamak. anhäufen. wasfürein. zürnen. Feuer anfachen. kakımak : darılmak. mizacına muvafik bulmak. gücenmek. — Ton trockener Gegenstände. kiyam etdirmek. ne tarz. — Schöne Rede. dörtmek. tepmek. aus seinem Felle werden Pelze gemacht. pfeilfest. ebabil. azarlamak. kalkan : esbab-i cenk. binden. kaldurğac : bir nevi ufak kuş. Grossvater. kalkızmak : kaldırmak. — Vertrocknen. ilmi mâş çok bilen. Fischbraten. ve bir kabile dir. kelepuş. haykırma. Krieger. samura muşabih kara kuyruklu bir hayvan ismi dir. kakşal odunu : kendi kendine kuruyup parçalanan odun. kakmac : kuru balık. kakşalamak : kurumak. Baracke. — Klang eines trockenen Gegenstandes. serzeniş. — Sorge. kühn. kakma : Türkistanda bir nevi cübe ve aba. Verachtung. kakım : sanksar. Name eines dem Zobel ähnlichen Thieres mit schwarzem Schwanze. — Zürnen. das Trocknen der Baumblatter. — Getrockneter Fisch. kakırmak : kakırdamak. — Eine kleine Vogelart. kal : hoş kelam. kuru şeylerin ses ve avazi. anbrennen. holta. das beim Ausschmelzen des Schwanzfettes zurückbleibt. iltifat. kakşak : türkistanın tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. bir nevi odun. — Das Gackern der Henne. Panzer. das Schreien. cenkci. kaliye : bir nevi yağla kavrulmuş sebzevat. türkmenisches Oberkleid. kalmak : çin ve moğul cinsinden bir ulus ismi dir. ekser çarpmak. in das Haus der Braut Aussteuer schicken. siper. — Geschwätzig. sammeln. ziyade haykırmak. — Eine Pelzart. peder. — Mit Hellebarde durchstechen. yığmak. — Vater. aufstellen. müdevver dir. kalinlığ yıbarmak : namzed etmek. Kopfbedeckung. — Ein türkischer Stamm in Turkestan. — Seite. ok geçmez. kakılcım : şerare. kakışlamak : harbe ile sancmak. — Eine mit Fett bereitete Gemüseart.kaka : baba. lala. — Funke. aus Pelzfell bereitet. hile ile kandırmak. kakığanlığ : dargın. bürg. hakaret. dede. el çarpmak. — Verloben. kakalağan : ziyade bağırıcı tavuk ve sayir. — Kriegsanzug. Erdspalte. bir taraf eylemek. Tadel. kalış : azar. ziyadesile ağlamak.

— Wo. ein langer zweiräderiger Wagen. taziane. kleiner Reifen. istimal. ekşi şeylerin tesirinden dişler harş etmek. ein um das Siegel des Emir von Buchara gravierter Spruch. kyafe. çifteli. nazikyane hiram ve reftar. harami. Klingel. nebat. Hinterlist. kamil : muhasara. . köpek urgacısı. — Wagen. katil. ein özbekischer Stamm. eine Art Buttermilch. kanğal : bir nevi zirih dir. tasdik etmek. — Peitsche. Honigseim. Höhle. kanı : hanı. Harfe. hekimlik senâti icra eylemek. — Nadelbehalter. — Weib. — Belagerung. iki yüzlü olan. buğday ve arpanın pustunda bulunan tüyler. kanıkmak : ziyade doyup kanmak. kamalamak : ihate. kam : tabib. belästigen. kame : gece. Mörder. tün. — Grube. — Eine Wagenart. mahal-i seyad. kancuğa : tirkeş bendi. Verwalter. kankar : büyük canğırak. vor Kälte zittern. — Jagdkreis. kamçın : kamçı. kanamak : kan akmak. sarik. Stumpfwerden der Zähne von sauern Speisen. umschliessen. kamılmak. risman. gezierter Gang. — Glocke.kaltaban : kurumsak. oğrı. woher. Weibchen. ikna olmak. kamğa : iynedan. çenk. kaltarık : şali. — Blut fliessen. büyük ip. tekerlek. namussuz. cümle. ibre yeri. — Umgeben. kankazin : bir nevi araba ismi dir. vefasiz. magak. kamu (kamuk) : hep. etrafi çevirmek. gar. — All. Geissel. | kamlamış : tibabet ve hekimlik etmiş olan. kançurğa. danişmend. — Eine Panzerart. — Einer der Arznei betreibt. memlu. kamaşmak : göz nurun tesirinden ihtikaf olmak. umzingeln. treulos. soğukdan üşemek. kaltak : edebsiz. kandur : şeker dir. dağal. doppelzüngig. kandğan : büyük. kamtu : beraber. araba. runder Gegenstand. filosof. bütün. filosof olmak. umfassen. eyerin ağacı. hekim. vafir. akşam. Buhara emirinin mühürünün etrafında şu ibare mehkuk-dur. — Ziegenhaar. — Riemen. — Vom Glanz geblendet werden. — Zucker. Abend. kancak : bukavul. — Hahnrei. muhasara etmek. — Zucker. müdevver şey. kand : şeker. — Zusammen. ihate. tavaif-i üzbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. — Sattel. Gelehrter. kanda : nerede. kamğan : Buhara taraflarında istimal etdikleri bir nevi uzun ibrik. kancurğa : ufak halka. — Wo. ârlanmaz. kaltağay : kalb. vekil harc. kaltramak : titremek. kanık : kanlı. sämmtliche. — Blutig. utanmaz. — Heilkunst ausüben. kank : dolu. fitrak. — Eine in der Gegend von Buchara gebräuchliche lange Kanne. böse. zengule. — Befriedigt sein. kırbac. Hündin. kanklı : araba. Räuber. kancık : dişi. hırsız. Schnur. Weizenund Gerstengrannen. kanık : mey-nuş. ziyade. şehd. bade-nuş adam. Philosophie betreiben. — Falsch. nerede. cahil. — Weintrinker. — Nacht. Dieb. abdeste. schamlos. ne tarafda. — Viel. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Oberkoch. — Voll. Sattelholz. mükemmel. kamlamak : tibabet. Karren. — Arzt. kamurğa : şikyar gyah. türkischer Stamm. das Ganze. kaltak : eyer. galtek. suzdan. kan : çok. hain. heme. ehrlos. — Köcherband. — Zittern. kayı yerde. divan beyi. bir nevi ayran dir. kyâya. kamamak. ne yandan. iki tekerlikli uzun araba. — Unverschämt.

— Betrachte es. Schwert und Handschar zu verfertigen. şişmek. zugedeckt. divan. serpoş. — Sklavin. tuzak. kara : bak. gevşek. hundar. kapa : kafa. kapu. dudukuşu. Haupthülle. kara basmak : uyku içinde hücum etmek. kaplubağa : taş bağa. para kesesi. — Grosse Wage. — Umgeben. — Hülle. schlaff. kapurçak : balığın pulları. messen. Scheide. canib. belagern. — Schale. kantar. deri. atı suya doydurmak . nazar et. belagern. kaparmak : kabarmak. — Faul. cihet. schwarz. kapsamak : şamil ve havi olmak. kapanık.kankşar : hayvanat. — Etwas mit einem Deckel zudecken. dam. — Umfassen. kaftan. kapan : gayet büyük çeki. hatun. umfassen. Schwarzkopf. muhasaraya girmek. muhasare. Falle. — Sich bedecken. kapuzağ : kabuk. eine Stadt oder Burg militärisch einschliessen. das Abschälen. — Blutdürstig. kapaklamak : kab ve kapak ile bir şeyi örtmek. adak. schwach. — Eisen mit Stahl zusammenschmelzend. — Name einer Entenart. — Decke. Meeresufer. süst. mizan mahalı. kapan : hınzır. Papagei. Waage. Beutel. — Eine Vogelart. Falle. zuraver. siyah. kara baş : cariye. kaplamak. aufgeblasen werden. kapamak : örtmek. örtü. umgeben. mesdud olmak. von Angesicht zu Angesicht. kantarmak : kana kana su içmek. vazife-i ketebe. bağteten hamle eylemek. — Schreibersold. kaplamak : ihate ve iştimal etmek. çanta. Milchbruder. kapçuk : kese. grausam. yer. — Umfassen. semek. — Kopf. Sattelgurt. Raubtier. kapçurta : pulad ile demiri karışdırup eriderek anınla kılıc ve pıçak ve hançer gibi alet imal etmek. yapılmış. — Fischschuppe. Schlinge. kapık : mestur. belagern. — Kaftan. sayyad. enthalten. muhasara etmek. kanlığ : kandar. karşu be karşu. kuru. dağarcık. ser. istigrak eylemek. kapğamak : ihate. — Sich satt trinken: prüfend betrachten. deniz kenari. Geldbeutel. kenar. plötzlich angreifen. kafhan. — Wegreissend. ceb desti. Leder. — Bedecken. Insel. — Seite. trocken. eingesperrt sein. biperva. iştimal. tus bağa. Ferkel. örtü. çevirmek. vezn ile bakmak. bölük. duzak. kaptan : haftan. kapçı : alıcı. kapçur : kyatiblar içün verilen mâş. umgeben. um daraus Messer. — Beutel. çuçka. — Tasche. kapran : kahil. ihate. muhasare etmek. Gegend. kapağan : kapıcı. köke. — Thiergattung. kapturğay : çanta. kaptal : yan. Rath. — Kalbsleder von glänzender Farbe. kara boğaz : bir nevi kuş. kulan. — Anschwellen. kaşr. etrafi kapatmak. — Im Traume angreifen. | kapalmak : tesettür etmek. Tasche. alıcı. kapış : mücella gün ve gusale cild ve deri. kantarlamak. yırtıcı hayvanat. kapak : gataye. — Schwein. yanbaş. bir mevzi ismi dir. baş. at kulağı. kara batak : bir nevi murg-i ab ismi dir. etrafini çevirmek. Ortsname. üfürlenmek. Vorhang. şehir ve kaleyi askerle istila etmek. — Jäger. taraf. — Schildkröte. Rinde. post. alet-i sayd. . abloka eylemek. ihate ve muhasara etmek. — Decke. zen. büyük kese. sahil. Jagdgeräth. katil. baka. domuz. mirza. perde. Band. tembel. siyah ser. gilaf. kapkacak : zarf.

kap-kara. it üzümü.kara çerik : seyyare askeri. adam-i huşyar. eine Fruchtart. sim-siyah. braun. görüş. cununiyet. karakül : Türkistanda bir memleket. cesaret ile bakmak. Popanz. göz. karahan : tevaif-i muluk. Kriegsstock der Landstreicher. bir nevi kurt. hal. karakçı : harami. | karacalık : karaca illetine mübtela. — Trockenheit. kara düzen : tambur. — Schwärzliche Farbe. devlet kuşu. ummacı. — Name einer Hirseart. — Kornradesamen zwischen dem Weizen. haydud. karağ : göz karartmak. gam günü. kara tauk : mâruf ve meşhur kumruya benzer bir nevi kuş ismi dir. — Königstamm. ein indischer Padischah. kara sac dahi denilir. beobachten. siyah ebru. . — Mogulenstamm. gözetmek. — Speise aus pfeffergrossen Beeren. — Karavanensoldat. elan kılkuyruk dahi derler. Treue. huma. eine Wolfsart. — Muthig anschauen. — Provinzname in Turkestan. karağrıkı : bir nevi hastalik dir. — Schwarz geworden. Raubzug. delilik. div. nazar. — Name eines turteltaubenähnlichen Vogels. Eine Art Jagdvogel. kara çürük : şuniz. — Rauben. karacı : doğru söyleyici. nazar ve nigyah eden. saz. — Name eines Flusses in Turkestan. doğruluk. kızamuk. karakmak : garet etmek. Gesang. — Schwarzkümmel. kara kuş : ukab. kara tarığ : bir nevi darı ismi dir. — Schauen. yês. Arm. — Land in Turkestan. akd-u bend. yoğurt kurusu. — Melancholie. — Ortsname in Turkestan. karakat : zirişk tâmından fülfül büyüklüyünde dir. anka. kara geyik : yabani domuz. starr anblicken. kara kaş : Türkistanda bir mahal ismi dir. — Dämmerung. — Räuber. kara tayak : büyük sopa. — Eine Art Haarkrankheit. pechschwarz. karasu : Türkistanda bir irmak ismi dir. Anblick. Kinder des Mogulchans. karamak : bakmak. başı bozuk. oğru. schwarze Augenbrauen. — Eine Käseart. — Ein grosser Stock. schwarz. nağma. Trauertag. karamuk. kayğac bakmak. kara kurut : bir nevi peynir dir. alacalı. — Eine Art Krankheit. — Schwarz. Narbe. emluk denilen bir nevi meyve. karamtol : rengi karaya mail olan. erzen. — Trauer. karakır : kipçakda vaki bir mahalın ismi dir. — Ortsname bei den Kiptschaken. Iskender muasiri bulunan Hind padişahlarının biri. Masern. Wahnsinn. kenar. karağlığ : kaht gile. karaltğu : karaltı. Verfinsterung. karındı. kara kırım : Türkistanda bir vilayet ismi dir. Mogul hanın evladları. — Offenheit. başı bozukların ve evbaşların muharebe dayakları. karağu : bir nevi şikyar kuşu dur. kara kalpak : Moğul cinsine mensub bir ulus dir. yağma. kara sevda : malihulya. karağay : siyah. kara kan. — Tambour. kara günlük : matem. nazar etmek. hırsız. — Dämon. siyah. schwarzes Blut. — Offen redend. Teufel. karartı. | karacılık : sadaket. Dieb. bakış. kara kulağ : gul. garet. bunt. simurg. bir nevi siyah dane. sipah. şiddetle karamak. — Der schwarze Adler. esmer. Zeitgenosse Alexanders. bazu. muavene askeri. — Wildschwein. karaca : bir nevi saç hastalik dir. Reiter. bir nevi çopur. Paradiesvogel. — Sperber Z. karaymış : karamış ve siyahlanmış. karamuğ : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. Anka (Name eines fabelhaften Vogels). tiraş.

— Giftige Hirseart. tıraşlamak. Turban. Leid anthun. âcuz olmak. bikudret. kotan. lânet etmek. — Vogelname.karanğu : zulmet. tehi dest. kararak : siyahrak. kırak. acuze. destar. 'kaluk' dahi denilir. şehbaz. Volk. lanet. tukay yığacı. karça : bir nevi küçük mülevven kuş ismi dir. nigyah. — Alter. verhüllt. bakış. Ameise. karğaş : gouga. — Dunkelblau. uzakdan karamak. karçankğı : bir nevi illet dir. gözü aç olan. — Verarmt. trocken. asker kolu. karlanğuc : kırlangıc. karbıl çıbanı : bir nevi çıban dir. — Schwalbe. karı : ehtiyar. karlaş : müflis. — Wald. dunkelblau. mücadele. das Sichtbarwerden des fernen Feindes. karlığ : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines kleinen bunten Vogels. — Mit der Spanne messen. karkaşuk : devenin topağı. numayiş. karınçka. karkara : bir nevi büyük tüylü ve sorguçlu turna. — Geizig. karğa büken : mesmumatdan bir nevi darı ismi dir. karık : ehtiyar. doğan. dolaşıcı. orman. incitmek. Kampf. morca. gemein. bed dua. — Eine Art grossbefiederter Kraniche mit Schopf. Quersack der Turkomanen. miskin. kırğı. seyyadlar. karaş : nazar. — Scheinen. — Korb. karıkmak : pir olmak. gerici. — Ferman des türkischen Padischah. kratzen. karımak : ehtiyar ve pirlenmek. Tage der Wehklage. karçımak : kazmak. pir. kurağ. — Das Alter. — Name eines türkischen Stammes. koca. — Stall. kartal. tamâ. kaşımak. — Blick. tavile. şebnem. kocamış. devenin tırnağı. altes Weib. Greisenthum. bekçi. sele. — Trauertag. silah yeri. bisermaye. unbeholfen. karaul : meşe. karça : bir nevi kuş ismi dir. — Dunkelheit. verwünschen. — Kameelklaue. — Streit. karınçka : küçük karınca. karav : çi. karışlamak : karış ile ölçmek. merdüm âvam. von Ferne schwarz scheinen. Gewehrscheide. kıldırğac. karamak. karatğu : kuşcular. — Der Falke. karkunak : ağıl. Zwist. — Später schwarz werden. hafiz-i kelam ullah. koca. karışık. ehtiyarlanmak. Wurfstein. aç göz. karaşenye : matem günü. | karçanmak (karçınmak) : hasis olmak. deni. — Pechschwarz. kap-kara. çevre. Wächter. karluğac. karğanmak : bed dua. — Graben. — Thau. Adler. — Alt werden. karçığay : baz. verarmt. Wache. tamâlik etmek. — Kleine Ameise. mestur. . — Fluch. yıllığ. imame. — Vogelfanger. bir kulac. karğamak. türkmenlerin kullandıkları tek hurc. — Geizig sein. kuşların tüyden yapdıkları bir nevi alet dir. | karılığ : ehtiyarlik. Schafstall. pete ağacı. morca. müflüs. karçın : sarık. karğış : hakaret. karatmağa : Türkistan padişahlarının fermani. — Krätze Z. karçanak : hasis. Tuch. karılamak : ehtiyarlık. yevm-i Ilyas. cebe. çepek. Weiss-Pappel. karınca : mor. Greis. pir. pirlik. Korankenner. — Fluchen. — Alt werden. greisenhaft werden. kartlanmak. karağol. Sperber. Krankheit. — Alt. Hürde. Geräth aus Federn. kocalanmak. kararamak : sonradan kara olmak. — Alt. düşmen uzakdan görünmek. nevya eyami. — Eine Geschwürart: Harnisch. karılanmak. kararaşmak : görünmek.

kartmak : keçel ve cirahetden düşen kartılmış şey. eli ele çarpmak. — Zur Erde schleudern. immer an der Spitze schreitend. karçığay dahi denir. — Garkochen. kart kart kaşınmak. ördek. kene. Gewebe. kasmak : kazındı. afsus etmek. Fischerhaken. kasnak : çenber. müflik. sich einmischen. sıkmak. störrisches Pferd. kars : şal kuşak. karış. girdiş. bahadur. sieden. — Spaten. ve müdevver tahtası ve emsali gibi. Kehricht. beraber. kart kazı. şakır şakır kaynamak. kazğan dibi. — Das Jenseits. kaşan. karanku. berhene. ebru. tekerlik gibi âletler. schwach. zierlich. bedhuy at. karuça : bazu.karlığ : ehtiyarlik. — Pferdefett. cevre otu tanesi. Fuchs. — Wiesenvogel. — Arm. — Alter. kaşağı. — Eine Giftart. ilac. hicamet. hayvan ağnayarak tebevvül etmek. kaşak : fakir. sokmak. pirlik. yakışıklı. işemek. zaif. ohne Geld. — Zweig. kartuk : şah. balık iynesi. kars : safkat. — Eine Vogelart. turna. parasız. yolda karda kaldıkları içün bunlar böyle karlık tevsim olmuşlar dir. karmamak : kavramak. — Handschlag. kahraman. gegenüber. kaşkamak : telehhüb etmek. çalgısı. — Böttcher. kolun üstü. Name eines auf dem Wege verschneiten Volksstammes. kasmar : bir nevi illet dir. karsmak : alta vurmak. — Eine Lausart. . aralaşmak. zulmet. Kesselboden. karta : atın rugeni. kasnak : ilk. | kasnakçı : kasnak yapan usta. karnı yaruk : Türkistanda bir mevki ismi dir. birden kutulmak. Arznei. karşu. kocalık. kaşanmak : har-u mal etmek. dokuma. oyun kyâdı. kasnı : bir nevi zam dir. — Durch einander mischen. drücken. karşı : öte taraf. Gerbergeräth. murğab. parlamak. Pissen der Thiere. verhöhnen. alevlenmek. mezaristan. zühre. tilki. — Der Reifen. Friedhof. — Gestrüpp. pişirmek. hasmar. — Neben. muharebe esnasında atın cebhesine takılan alet. Spanne. ein auf das Pferd gelegtes Kriegsgeräth. has-u haşak. kaşank : siyah. glänzen. — Brandbildung am Kesselboden. kılmak. zusammen. kaş : nezd. kaşenk : güzel. kaşka : alnda beyaz nişan olan çarpay. — Schön. bir şehr-i kadim ismi. tevaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. kalburun etrafındaki olan halka. iç yağı. bir nevi yemek dir. — Striegel. huzur. kasmak : kazındı tutmak. — Arm. niederlegen. eine Speiseart. çeküp darıltmak. — Weisser Stirnfleck (Blass). seray-i humayun. — Sich kratzen. Held. kısmak. kazğan dibi yanmak. — Militärmusik. sıkıştırmak. — Schwarz. iskambil. karsak : sincabdan büyük karnı çil bir nevi hayvan ismi dir. kaserkand : bir nevi çalı-dır. timar aleti. karnay : asker düdüyü. kernay. karmak : karmuk. — Name eines rothbauchigen Thieres grösser als das Eichkätzchen. kurcaklamak. ve burn. kartal : bir cins kuş dur. böcek. das Schröpfen. — Ortsname in Turkestan. Käfer. — Das Ausgegrabene. kaşağu : kaşu. — Abendstern. — Gürtel. — Kratzen. etsiz olan. bel bağ futa. karışmak. Augenbraue. ön. sürnay mâruf dir. — Siebeinfassung. — Eine Art Krankheit. kasaz : bir nevi kehle. yatırmak. çiynemek. kaşkaldağ : bir nevi çayır kuşu. karmaşmak : alt üst olmak. Spielkarte. karvan kıran : ahşam yıldızı. — Lodern. her dayim ön-sırada giden. Greisenthum. Kaiserpalast. kına. Ente.

— Wirth. katark : iki adam beyninde oynanılan bil lâb dir. musafir. sürmek. mahlut. kavi.) : karışdırmak. — Aufbrausen. kaşmar : mashara. katım. suchen. sich vermengen. — Finster werden. kavcun : kavçın. sich beeilen. aşik. kak. def-u tard. — Gross. kanlamak (keölemek Z. hemrah olmak. börek. — Vermischen. tiefgraben. süngi ile sokmak. hässlich. gürültü. tâtil. bir gözlü hurc. büzürk. men'. zulmet. — Sich abhärten. Geräusch. — Leer. çakmak içün kullanmış kuru ağac tuzu. güldürücü. gidiş geliş. Finsterniss. karanğu gece. katnamak : bid-defât gidüp gelmek. Quersack. sert. Schirm. sich stärken. koşmak. tabl. gemengt. Spassmacher. yasak. Aufwallen. sert. — Wiederholt gehen. katıh : katık. treiben. hohl. | kavğucı : def-u tard edici olan. bed şekl. gewöhnlich auf der Erde gespielt. katlav : bir nevi surur. tâşük ederek pul ve para sarf edene dahi kate derler. — Folgen. — Name eines Özbegischen Stammes. — Ein zusammengedrehter hohler Gegenstand. gömmek ve derin kazmak. katlama : devşirmek. kerre. siper. beraberi. katış : karışık. Pause. ekseriye yerde çizi çekerek oynarlar. Empörung. — Vertreiber. stark. düyün harcı içün damad tarafından kayn-pedere gönderilen harc. Vertreibung. tugyan. — Schanze. Zurückkehren der Soldaten. — Zukost. — Gemischt. yakışıksız. kat kat. gelen giden. katramak : tâcil ve şitab etmek. Stammname. katav (kate) : büyük. verschwenderischer Liebhaber. kebir. katla : defâ. — Spiel en deux. verboten. kommen. kavğu : teaküb. katağ : tabiye. leşker gerü gelmesi. katıklaşmak : pekişmek. kavlamak : kavmak. katnaşık : murur-u ubur. âvâz. koşulma. katuluk : galeyan. katılış : karışık. cuş. katğan : katup kalmış olan şey. eine Art fettes Brot. — Freude. — Maskerade. şakacı. seda. ulu. gewässert. katarmak : nize. — Stadtname in Charezm. doğ. sirâtle yürümek. katanğur : biçimsiz olan adam. — Stark. — Spiess. ecnebiden bir firka ismi dir. katırdamak : sertçe olan şeyler bir birine dokanarak ses çıkarmak. ein zum Feuerschlagen gebrauchtes hartes Holz. amed-u reft. mizzak vurmak. türkistanda bir kabile ismi dir. kav : kuruyup çevirüp ecvef ve kovuk olan şey. Zusammenfalten des Stoffes. kumaşı kat kat kırup bükmek. iki tarafdan varma gelme. ungestaltig. bir nevi yağlı ekmek. istihkam. yoğurt. . — Gemischt. sertleşmek. — Verfolgen. hart. Stück. — Durchgang. katağan : konduz kıtasından tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. def-u tard. — Ungezogener Mensch. müterris. harba ile sançmak. das Gehen und Kommen. katık. mihman. — Grosse Trommel. — Klang durch Aneinanderschlagen harter Gegenstände. avdet.oder Lanzenstechen. Reihe. kavak : ecvef. kavuk. Pauke. katığ : katı. kavcı. teharri etmek. — Laufen. fest. memzuc. — Zusammennehmen. araraşmak. çabık çabık. Befestigung. nöbet. Molke. — mal. metin. bir birine karışmak. içi boş olan. Gast. şad mani. kılıksız. Vergütung der Hochzeitspesen von Seite des Schwiegersohns. fest.kaşkır almak : gece ortayı karanlı basmak. kat : harezmde bir kasaba ismi dir. — Hart. kaurga : büyük davul.

kavurma. — Grosse Schüssel. Fussbekleidung. bir şey tofrak ya yumrukda gezilmek. — Verläumder. vasil olmak. kazan. basturma. bebek. at etinin sucuğu. bübek. gevşek. belbağ. bir saz ismi.oder Flügelfedern der Ente. kazğanmak : kazanmak. kavut : leblebi. Räuber. nemmam. palas. — Puppenbilder. — Geräth zum Graben. pabuç. etwas auf der Erde oder Handfläche gehen lassend. Name eines Musikinstrumentes. futa. gayet ince yonka. cevf. çapa. Feder. Ring. saf saf dizilmek. keçe (geçe) : pepe. Nagel. kazkanali : fenn-i harb istilahi dir. baş kesvesi. yol kesmek. — Gewinnen. keçabe : tahta ve ağacdan mâmul dört köşeli sandıka muşabih açık zarf. süst olmak. kıl. sich in Reih und Glied stellen. — Gürtel. den Weg verstellen. Binde. Haar. vierte Nachkommenschaft. Spielbilder. kavudak : kavurma. — Die Hülse der zerstossenen Hirse. kazındu : telaş. kavşak : otlayıcı. kavrulmuş olan arpa ve buğday ve bakla. halka. — Schwanz. — Kriegszeit. haramilik etmek. kavuk : içi boş olan. nohut. gevşilmek. — Grube. bir taife üzbeg. Özbekenstamm. hayal. Verräther. — Wolle. kazalak : mağak. — Filz. kavursun : henuz çıkmış kuş kanatı. kazakmak : hırsızlık. einfältig. kazakçı : hırsız. — Unruhe. kavuz : darıyı döverken tanesinden ayrılan pustu. — Enkelsohn. — Neugewachsene Feder. Zustand der Soldaten in Kriegszeiten. kazaklık : cenk eyyami. Gravierung. Höhlung. hafidzade. serseri. — Grundlos. sehr dünne Holzsplitter. Z. — Eine Spielart. kavur : asılsız. Zelt. kebze : omuz küreyi. kavşamak : kuşanmak. kondura. kazgan dibi. kazuk : ucu sivri deynek ve ağac. kavuş : kuşak. yağda kızarup pişmiş et. Hobel. Kopftracht. kazğan : büyük tencere. — Hohl. — Stehlen. Weizen und Erbsen. kemerbend. — Weideplatz. dördüncü nesl. sarık. mıh. avanık. kavuş : otlamaklık. — Geröstete Gerste. keçe : nemed. — Geröstetes. rauben. oyun suretleri. — Gedörrter Waizen. Puppenbilder.kavluk : dorunun oğlu. kavucı : çuğulcı. kazma : kazacak alet. kuşak bağlamak. saç. — Stock mit spitzem Ende. ayak kabı. — Gürtel. Kessel. bübek oyunu. harami. ahmak. çerende. yetişmek. kaznaklık : mehkuk. | kebzeci : küreye bakup kihanet eden budala. geveze dahi denilir. seferde asker ve leşker hali. Kinderspiel. — Gürtel anlegen. yapıncık. kazı : kızı. iktisab etmek. verweichlichen. gebratenes Fleisch. kazılmış olan hatem ve islimi. Wollenstoff. budala. kemerbend. — Wurst aus Pferdefleisch. kavucak : karagöz resimleri. keçek : ördeyin kuyruğunda kanadında bulunan tüyler. — SchaufelWahrsager. — Der Weidende. Beil. — Eine aus Brettern oder Holz gezimmerte Sänfte. çadır. kavusi : yön. kavurmac : kavrulmuş buğday. keçe oyunu : bir nevi oyun. — Strategischer Ausdruck. kavşak : kuşak. remmal. tüy. kızartma. Geröstetes. . teper. — Dieb. çocuk oyuncağı. oğru. rende. — Siegelring. — Schulterblatt. — Tölpel. ankommen. esassız. oyma. karagöz resimleri gibi resm.

soyolğan. — Volk. ekmek. aba. bade. keng. — Werth. kerke : bir nevi cüppe dir. kulube. — Oberkleid des Hirten und Viehtreibers. altında kandil yakup dallarına hastalık içün bağlanılan bez parçaları yağmurun muhafazası içün icad edilmiş olan bir nevi tüle. . sohbet. — Schlecht. kuyruk sokumu. budala. Angelegenheit. — Name eines bitteren Krautes. gece muhabbeti. encümen. — Eidechse. Vogelname. kemişek : kuyruğun kemikli yeri. faulen. — Muthig. keler : kertenkeler. kelbar : dağarcık. orta. kenarseke : şeker. azlık. keng : geniş. — Gegenstand worunter ein Lämpchen angezündet wird. iç. avanak. Stück. keyn : halk. — Elend. sürü. Geschirr. saçma sapan söz. hased. | kenkeşmek : meşveret etmek. allah ismi dir. — Rundes kleines Brod. — Schnitt. kedu. kelki : pepe. kelte : kıssa. Ritze. — Kurz. kerekke : zirih. — Eidechse. elbise. bedkyarlık. çürümek. deyeri. kemal : kiymet.keçikur : amir. schwanzlos. aşkı diş. — Unreife Pfirsiche. maslahat. v. yığın. keskur. Nachtgesellschaft. deli. Flachs. deltek. kenkeş : maslahat. çirkin. und auf welchem Leinwandfetzchen gegen den Regen gehängt werden. Herde. — Stinken. — Angelegenheit. | keynice : ardınca. encümen. kerim : cömerd. adavet. — Oberkleid. — Wort. Wein. Mitte. encümen. — Nashorn. arkasınca. — Aus Rohr oder Stroh geflochtene Hütte. Versammlung. bol. kand. şarab. kep : söz. kemirdek : dişleri fevk el-hadd usup hazasından çıkan. — Hinterher. kölçe. kelçe : bir nevi müdevver. — Befehlshaber. — Vierfüssler. Neid. kele (gele) : mevaşi. — Tasche. kedi : kabak. — Zucker. arka. kemlik : şekavet. kelam. kenderemek : kokumak. kengelmek : kengeşlenmek. kepşik : vezin bilmek içün kullanılan ölçü. — Getreidemass. kene 1. Zwetschke. saksı. gene. kens : şaşkın. bir nevi kuş ismidir. alçak. — Sich berathen. dumm. kerç : dilim. — Nabel. ufak nan. Regenmantel. rahne. keremet : büyük ağaca denir. Hass. — Hervorstehende Zähne. kekre : bir nevi acı ot ismi dir. kepe : kamışdan ve hasırdan mâmul alaçuk. — Weit. — Stotterer. parça. Geplauder. puşt. kende : kötü. — Berathen. kendik : göbek. kelte keles. — Berathung. keles : kerten kelez. Rücken. kedük : gedik. çartak. keten. verrückt. Allah's Name. — Panzer. — Sich ausdehnen. | kengelmek : genişlenmek. kendir : kinab. | kendirlik : keten ve kendir ekilen yer. niedrig. — Bindfaden. kerek : kerkeden. benc. reme. Rede. — Rädersprossen. — Einfältig. — Schwanzbein. kökbaşın bir nevi. yağmurluk. Versammlung. ham erik. Schale. — Kürbis. — Platz zum Hanfbau. savut. muşaverelenmek. fena. kuyruksuz. kemirte : olmamış zerdali. hässlich. kegey : araba tekerliklerinin ayakları. kengaş : meşveret. gedehnt. kepenek : çoban ve katırcı cüppesi. tete. — Spalte.

kıçı : bir nevi nebat ismi dir. kıçırdamak : dişler ile ses etmek. — Krumm. sebzi. kerti : kasiblerin hisab bilmek içün yontup kesüp istimal etdikleri ağac. kığaş : eyri. kiç kurun : ahşam üzeri. Kerbholz schnitzen. kiçiş : kıçık. lieblich. kiremit. feryad. — Pflanzenname. — Zähneknirschen. ot. Festung. — Arznei. patırdı. | kıçığlamak : tahrik etmek. çul. Grünzeug. havalanmak. zarf. kiçim : ata geydirilen zirih. kezlik 1. ein aus Wolle verfertigter Teppich. Gezanke. kerpic : çi tuğla. Schrift. — Kerbholz der Handwerker. — Lein. keşir : havuc. — Filz. Ebene. kiçikine. — Abendzeit. — Rübe. — Sich kratzen. ufak. Nacken. kiçi : kıçık. Junges. ulu. Amu-derya kenarında bir memleket ismi dir. — Holzschloss. ses görültüsü. bir kabile. Name eines Landes in der Nähe des Amuderja's. vergebens. — Sitz. gezlik. Geschirr. büyük şehir. ense. — Medizin und Farbe. etwas stark drücken. — Beengt. — Rohziegel. küçük. kersen : ağacdan mâmul büyük tabak. Lärm. kıçığ : kaşınmak. — Gross. ket : mastaba. kıçı : makas. kıçmak : kaşımak. ketun : keten. Wunde. — Eine Krankheit. doğ. illet. — Etwas abschneiden. klein. — Klein. kertik : çetele. kendir. Kerbstäbchen. çetele. Rock von Baumwollenzeug Z. ein Stamm. şamata. spannen. — Umsonst. kığız (kiyiz) : nemed. akşam vakti. | kıçışmak : haraş. bir parça koparmak. — Name eines dem Birnbaum ähnlichen wilden Baumes. Hilferuf. grosse Stadt. bir nevi hastalık. çetele etmek. — Das Kratzen.kerkev : armud ağacına şebih yabanı bir ağac ismi dir. faydesiz. kifte : zarar dide. Gerüst. kerkinmek. kete kurğan : büyük bir memleket. alaçukun etrafında-ki çöplere denilir. — Scheere. mebhut. kiçitken : bir nevi ilac. Pflanze. cirahet. serir. — Aufregen. âdi tezkere. Höhle. — Kerbstab. bir parça yonulmuş olan ağac. — Augenlied. jucken. — Grosses Land. — Saure Milch. wird auch auf die um das Zelt gesteckten Hölzer angewendet. kerpi : kirpik. ova. — Pferdepanzer. kerki : büyük balta. — Krankheit. dilber. kıbık : ayran. taş ocağı. kezek : meze. — Kratzen. kec. kesel : hastalık. ketek : tavuk oyası. — Schreien. yünden mâmul kalın ferş. — Sich kratzen. mağara. kethindi : bir nevi ilac ve boya dir. kertmek : azcık kesmek. — Grosse Axt. Hohlziegel. Zeichen machen. keçe. kete : büyük. — Klein. kiçik : ğıcık. bağırmak. kiç : denk. — Augenblinzeln. Wollenstoff. bir kalâdir. def ve tabile diri germek. — Geschrei. — Klein. | kıçğırış : çağırış. kıçğır : çağırmak. kerlemek : şiddetle terledeyerek basmak. — Hinterhaupt. kıçışmak. kiçke : kafanın ve gerdenin arka tarafı. | kıçış : kaşınmaka gelmek. kesmelek : ağac kilid. — Hühnerhof. ses. nebat dir. zerdek. kab. yauru. — Eine grosse Holzschüssel. bestürzt. . nişan eylemek. kıbçak : gözü acele yumup açmak. âzim. — Sich schütteln.

— Sich rühren. kındırmak : istihza. kıya kıya : parça parça. çit. — Qual verschuldet. — Stückweise. kılğuli : âmil. timur. şeftali ve sair meyvelerde bulunan tüyler. — Holzsplitter. Truppenweise. — Eine Rohrart. kılar : bahadur. kıpçımak : çember. kışık. yakın olup söz söylemek. . verfolgen. arkadaş. Seite. Form. göz. huy. Genosse. sallanmak. maktu. sivri. kinet : tel. kım kım : parça parça. — Muthig. — Reisegefährte. — Gebunden sein. — Quälen. kıpamak : tâkib etmek. in der Mogulensprache: Heiliger. çaşi. Nasenknorpel. — Jemand. kımşanmak : yavaşce ve usul ile kımıldanmak. kınçır : sakat. kılavlamak : perdaz vermek. kıne : edat dir. kımıldamak. bir nevi meyve dir. meşakket. kın : zarf. — Trotzen. kimerse : kimesne. tekdir etmek. yapıcı. akçe. kınak : parmakların mefasili. kulak kıkırdağı. tinc yerine dahi mustâmel dir. — Knorpel. etmek. kınğır : cesur. kılbaş : bir nevi pare dir. kıymak : hareket etmek. — Verkleinerungszeichen. Eisen. — Reifen. anzünden. Dorf. — Zugestutzt. — Sich bewegen. — Arbeiter. das Haar auf Pfirsichen und auf anderen Fruchten. voll. . hücum. sallanmak. koşmak. — Eine Art Ledersack. kınak : renc ve elem vermek. Gestalt. kımız : at ve deve südü. — Tapfer. kınlamak : kılıca kın yapmak. kim. kile : ölçü. — Sich langsam bewegen. kipri : kirpi. nachlaufen. her dayim işleyici. kınker : gök. köy. Qual. azab. — Schieläugig. kıkın : gayet ufak. ardınca kovalamak. Ohr. kab. — Maass. — Scheermesser. — Blau. tahrik etmek. lisan-i m oğulda aziz demek dir. kılığ : kıllı. Scheere. glänzend. — Sehr klein. zarf. — Thun. tane tane. kını : kenar. — Rand. | kıngıraymak : inad etmek. — Stückweise. Ring. — Faden. pul.kığrat (kığat) : tavaif-i cağatayeden iki meşhur kabile ismi dir. saç ve tüylü. halka. yeşil. müdevver sarılmış demir. kırbık dahi denir. — Abgeschnitten. darılmak. çeşmi ahval. spitzig. rundes Eisen. Schuppen. kışlak. zürnen. — Eine Münzenart. — Folgen. krumm. kasaba. kimse. Stadt. kasanak. zahmet. keskin. merbut. — Behaart. Geld. kıltık : kılcık. memlu. kimsen : bir nevi çerm dir. şekil. kıyın : meşakket. bölük bölük. kımac : kec nigyah. scharf. — Bemühung. kıldaş : yoldaş. — Fingergelenke. kımırlanmak : kımıldanmak. — Häärchen. von der Nähe sprechen. kıyık : ucu kesik. teayüb eylemek. kip : gayet peyveste. kındıra : bir nevi kamış dir. çengel. — Neigung. kılıcın ağzını ziyade keskin etmek. sahil. kimircek : kemirtlik. kılınc (kılış) : efâl. — Säbelscheide machen. — Zwei berühmte Tschagatajstämme. kab. kınc : meyl. balıkda bulunan ufak tükanlar. tasgiriyet içün mustâmel dir. — Behälter. burun. Behälter. parlak. makas. kık : kırkılmış olan. — Pferde oder Kameelmilch. kınalğudik : azaba mustahakk. mişin. kılsık : yön makası. — Falscher Blick. Schärfen der Schwertspitze. kenarlı. suret. uferig. kımık : ahşabdan fırlayan pare ve parçalar. — Verbunden. Obstart. | kipleşmek : merbut olmak. — Der Igel. — Verspottung. — Ausputzen.

— Last Scheere. kirav : abone. — Brandreste auf dem Schüsselgrund. bela. kırımak : ince şeyin kenarından makasla kırkmak. alçak. kırğaul : yabani tavuk. kirpitiken. Schmuck aus Perlen. kleines Messer. hırtlak. kırkın : habeşi. kelpeten. — Neidisch. — Unterdrückte Stimme. boğuz. kıskıc. — Knoten. kırmac : kırğıc. dökündü. sülyün. bağ. kısık ses. kırbık : külahın kenarına dikilen post. odalık. tencere dibinde kalan yanmış şeyler. siyah arab. kısak : kısıcı alet. kırkılmış nesne. — Backstein. makas. Zange. şebnem. Eisenflügel. kırğı. — Stachelschwein. istidlal. — Geräth zum Zusammenpressen. — Selavin. kırmaça : haşak. — Name einer Burg in Turkestan. — Thau. kırkır : Türkistanda bir kale ismi dir. — Mit der Scheere abschneiden. mit den Augen zwinkernd Zeichen geben. — Sich zurückziehen. Werkzeug ähnlich der Schmiedezange. biç doğurmaz olan. niedrig. kırığlamak : kenara çekilmek. kıran : beş guruş makamında Iran parası dir. kısır : kısır kısrak. kırlamak : kırda kalmak. kırıntı. Sclavin. örtü. kıska : kısa. ak baş. timur kanad. kiremit. kirpik : kerpik. kirpiç : tuğla. kırçılmak : yavaş kımıldanmak. baz. kirtmek : bıçak ile çizüp çeteleye nişan etmek. kırlağan : ta'un illeti. Wildhuhn. kısımlamak : avuclamak. yorgan. işaret etmek. — Holzscheit. kırkıl : tüy ve saçları kır olan. gözü açup kapamak. Igel. yan. kırğu : atmaca kuşu. boya. Krankheit. — Zerrüttung. — Augenlied. — Iranisches Geld im Werthe 5 Piastern. kattal. — Unfruchtbare Stute. kırklığ : yük. — Frisch gewachsene Feder. kırbıktiken : kirpi. — Kesselstein. rende hordesi. sahrada ve yabanda girmek. kırtış : bir şeyin üzerine henuz çıkmış tüy. kırcıldatmak : dişlerini kıcırdamak. kirpe : körpe. kırpındı : kırıntı. kırğıc : kazanın dibinde kalan yanık. Mörder. — Zähne knirschen. reng. halayık. Graukopf. — Mit dem Messer Kerbzeichen machen. hastalık. kırğıc. — Eilen. — In der Wüste bleiben. acele etmek. cüce. kirtek : esvatdan dir. kıskarmak : kıstamak. inciden mâmul tezyinat. — Kurz. — Rand. . — Interjection. kısac : kıskanc. — Packen. — Abfalle. kunfez. Gurgel. — Krächzen Z. Biber. kirmek : ukde. beyaz saç. kırğın : inkisar.kırağ : kenar. — Sperber. kırmız : al ve lal yapdıkları böcekler. parça şeyler. kisek : yapışmış katı toprak parçası. tutamlamak. — Lederstuck an der Mütze. cariye. Odaliske. kirközmek : girdirmek. Binde. kısık : sık. Hobelspäne. — Käfer aus denen rothe Farbe bereitet wird. — Hineinstecken. semur gibi şeyler. — Grauhaarig. zobelartiges Fell. kiçi kaz. kırnağ : cariye. mengene. — Backstein. — Fasan. konduz. — Schwarze Araberin. şikestelik. çiğ. demircilerin büyük kelpeden gibi âletleri. — Pestkrankheit. Kehle. — Miethe. kırağu (kırau) : kırağ. sokmak. Gebrochenheit. dögüm. — Decke.

kızmık : tencere dibinde kalan şey. gayret. — Wild.) : kuru yoğurt. — Eilen. kişen : zincir. — Mädchen. kızalak : gelincik çiçeyi. kleines Mädchen. — Schaaf schlachten. — Flussenge Z. Blut. serseri gezen. | kızıl ala : bir nevi balık dir. — Aus Filz verfertigtes Zelt. ufak kız çocuğu. kızıtmak : kızdırmak. — Zürnen. içeriye sokmak. Decke. biçmek. | kisük : maktu'. köy. mecnun. — Rother Bolus. redd etmek. aufbrausen. — Kette. — Ahnen. Held. derviş. nemed.. sıcaklandırmak. boğa. kızğanmak : kıskanmak. arkasından kovulmak. — Sich erhitzen. kıskanc. Strasse. kıtılmak : beyhude söz söylemek. çatallu. otak. sıkup tutmak. | kışık : eyri. hali boş. | kisişmek : karar vermek. — Krumm. koğlama : ateşde kurudulmuş şey. itikad etmek. — Grosse Hacke. kahraman. vertrauen. azmak. treiben. — Mädchen. — Krumm. eyri olmak.kıskınc : gazab. Biber. hirslenmek. kişimek : eyilmek. bükülmek. dane dane çıkar. einlassen. — Hautkrankheit mit Fiebererscheinungen. kışlak : kariye aşairin avlı olan evi. altun. — Klatschrose. kıvanmak : inanmak. — Fieberisch. dar yol. — Schneiden. feilschen. cenk etmek. koçak. parçalanmış. — Ein unter einander heiratender Stamm. aşiretin ululari ve büyükleri. kof. Fessel. kızıkmak : kızlaşmak. stückweise ausbrechend. Gold. . Eifersucht. kivürmek : idhal etmek. kiş (kişt Z. şeci. keulenförmig. Feuer. — Fett machen. sözleşmek. — Dorf. koç. bacanak. Held. bükünmek. kıstamak : şitab ve acele etmek. budamak. Schwager. kızık : hararetlu. Widder. nahiye. gedreht. kıstak : acele. tesmin etmek. kızce. — Kampfgeräth. koçalak : besaletlu. aufbrausen. — Zerstückelt. kısmak : sıkışdırmak. spaltend. kiş : kakum. kızğıne : kızcağız. koçkar : koç. — Widder. kiskülemek : koyun ve kurban kesmek. — Übereinkommen. pazarlık yapmak. — Am Feuer getrocknetes. kısnak : kısık. — Zusammendrücken. | kızıl deli : azğın. — Glauben. kışmak : eyilmek. — Hohl. pul. — Sich krümmen. — Kühn. konduz. kiz : keçe. kısrac : kısrak. koda : yekdiyerine kız verüp alan kabile. kismek : kesmek. kızıl : kırmızı. cabukrak. hiddet etmek. şiddet. güvenmek. çöki. — Dervisch. kisten : piaz denilen bir nevi harb aleti dir. — Brandrest am Grunde der Schüssel. Stammfürsten. kodalak : ecdad. — Fettloser Käse. — Roth. koğ : şikaf. kişik : burmalı. — Filz. — Stute. kec. warmen. — Plauscher. sokak. gürzün şeklinde olur. kodoş : hunud. koba : semirmek. — Rothfarbig. — Eile. | kızıl balçığ : kil ermeni. — Erzürnen. — Weisser Vogel. — Hermelin. — Sich krümmen. dişi at. koyun aygırı. | kızıl ayak : bir nevi beyaz kuş. | kizturluk : nemed ve keçeden inşa olunmuş kara evi. kitmen : büyük inli kazma. — Zorn. — Eine Fischart. verrückt. yağsız peynir. kırmızırak. kızımtol : rengi kırmızıye mail. ateş. kız bala : kızçocuk. kan. Heftigkeit. krumm sein. — Hineinführen. verfolgen. kızamuk : humma ile karışık bir cild hastaliyi dir.

koyanğu : koyanc. — Jagdpferd. — Eine Art giftige Spinne. sarıca ve karıca derler. ubudiyet. konalğa : mesken. — Fäulniss zwischen den Fingern. — Im Dienste stehen. oturak. urgacı inek. — Das 8-te im Cyclus der alten Türken. kolansa : parmaklar aralarında zuhura gelen teaffünat. — Epilepsie. unter. Junge. etek. genç. kombul : deste. Kuhkalb. Saum. koyar : multeka. iki çayın bir birine koyulduğu yer. | koy-yılı : sal-i türkan dayresinin sekizinci yılı. — Plauscher. eylenceli resmler. Berührungsstelle zweier Flüsse. têhül etmek içün bir kız aramak. yığın. yardımcı. Schale. koldamak : iyane. aff teleb etmek. konde (ğonde) : bir nevi zehirli örümcek. koldaguc : muavin. — Wunde am menschlichen Körper und am Fusse des Pferdes und Maulesels vorkommend. beehren. koyturuk : musafire bakmak. konğurak : çıngırdak. — Eine Krankheit. hurmet etmek. irk un-nesa illeti. menazil. konğuz : bir nevi siyah böcek dir. — Diener. donan dahi derler. koy : koyun. koyaş : güneş. — Kriegsgeräth. — Klingel. — Vogelname. konam : bir nevi illet. konğar : çamur gibi. — Çagataischer Stammname. — Kothähnlich. — Geruch. Helfer. kollukmak : hizmetde bulunmak. — Haltestelle. — Das Schaf. peykan. — Helfen. — Kleideinschnitt. Schafjahr. kolav : ok. böbek. kon : mesken. üzbekischer Stamm. — Aufenthaltsort. — Sonne. Versammlung. — Zweijähriges Füllen oder Kalb. — Krähe. Jüngling. zir. — Wünschen. — Schattenbilder. kolçır : suhen-çin. Puppen. tapfer. — Teller. kolturmac : esvab ve kaftanın çakı. — Gehilfe. mit dem Gesichte zur Erde fallend. kolmak : iltimas. helfen. — Schwarzer Käfer. — Pfeilspitze. — Bitten. kınğır. — Gäste bewirthen. — Armband. fırka. Z. kolamak : bir şeyi önüne sürüp gitmek. bendelik edici. Schelle. Truppe. — Hirt. | koyçi : çoban. — Wirbel. Z. koyan : gerdab. bülük. kolıncak : tavaif-i çağataydan bir kabile ismi dir. — Danksagung. kolbağ : bilek yüzük. insanın vücudında ve at ve katırların ayaklarında zuhura gelir. Brautschau. konan (ğonan) : iki üç yaşar at. yiyit. — Verleumder. kolkana : bir nevi cirahet dir.koğurcak : karagöz resimleri. — Haufen. — Zweibis dreijähriges Füllen. . konaş : kurre-i kamer ile pervin yıldızlarının hisab mukarenesine denir. — koncak : tabak ve kyase. | koy kuş : bir nevi kuş ismi dir. istemek. bir şeye muavenet etmek. — Etwas vor sich hertreibend gehen. tavaif-i özbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. kohu : koku. kolmaş : beyhude kelam süyleyici. konk : karğanın bir nevi. bilezik. konğur at : gök ve tarlan at. yardum etmek. koyak : cenkde mustâmel bir nevi silah dir. konacın : iki yaşar kısrak ve inek. deli kanlı. — Verbindung. kolamağlığ : teleb. kollukcı : hizmetkyar. yüz üzerine aşağı düşen. küsfend. kollukluk : beyan-i teşekkür. taht. zil.

— Eine Würde in Turkestan. koşa şey. Ziyadelenmek. Versammlung. mahala. Ministerpräsident. kuşak. trocken. kızmış. reman. kopatluk : büyük çaştkyah. in der Runde sitzen. — Melone. farih. — Stolz. kemale irişmemiş. koşulğucı : ilave olucı. Gedicht aufsagen. kuşluk vaktı. kum. — Name eines turkestanischen Beamten im Range eines Vezirs. yoldaş. ordu. Sauerteig. — In Bewegung gerathen. kımıldanmak. koranmak : tuzak kurmak. Reisegenosse. yol. Anfang. şamataya başlamak. — Wachsen. koşmak (kuşmak) : ilave. kakmak. koşa (koş) : çift. çive ham üzüm. bir nevi serçe dir. kouş : kovuk. Ursprung. — Geschenk der Braut an den Bräutigam. korkulday : korkuluk. gekocht. zusammen. inşad etmek. sich vermehren. biçimsiz. — Sand. içi boş olan. — Zeit. konkaş : saçlarda bulunan kepek. ibtida. sadr-âzâm. — Was zugefügt ist. | kozğalan : şamata. kopuk. — Grob. kak. Lerche. koz : ğoz. kozalak : âdetden ufak olan zaif şey. unschön. bewegen. stossen. Weib. biyaban sahra. Weg. — Trinkgefäss. zenburun meskeni. asman. futa. konak. konar ve göçer bedevi gibi olanlar. Wächter. kova. refik. cemiyet. — Anfügen. koran : arı teknesi. kopa (kupa) : kova. Wüste. tertib. kor (kur) : kemerbend. koşti : hemrah. konkuş : kibir. | kozğalaşmak : gonga edişmek. rundes Ding. aufstehen. şad. | kovancılık : sevinc. — Lärm. Himmel. koş beyi : Türkistanda vezir makamında bir rütbe ismi dir. Nomadenartig umherziehen. — Schatten. — Geschwollen. — Freude. Zeitalter. — Zanken. hatun. — Kleines schwaches Ding. koşantı : arusun hanesinden damadın hanesıne gönderilen hediye. koldaş. koşun : halk. Unruhe. Kürbiss. Eimer. Gefährte. Becher. karpuz. kabarcık. — Bienenkorb. bostan. karışıklık. yasak. — Blau. unreif. — Paar. kopmuş olan. — Gross. çağ. saz. vortragen. ağ. pek büyümek. — Aufenthaltsort am Meeresufer. kemane. korun : vakit. haşiye. hile etmek. koşarta : ortalık. — Gross. korçalmak : kocamak. kök : mavi. gölge. — Eimer. — Falle legen. kop : kalkak. Sperlingart. torgay. kozğun : inkilab. mutlaka yuvarlak şey. şadmanlık. — Mittagszeit. kor biyi : Türkistanda bir rütbe dir. delv. kiyam etmek. Schlauheit begehen. — Umstürzung. — Eine Art Sängerspiel. yakışıksız. asker. abgebrochenes. Belustigung. karaul. — Gefährte. köçe : sokak. kozğalamak : harekete gelmek. Falle. çehiz. tuzak. orbak. kozğanmak : hareketlenmek. silahlık. kovala : sevahil-i derya kenarında yapılan âdi mesakin. eşar söylemek. fröhlich. . — Weberei. cesim. — Hohl. formlos. — Gemeinschaftlichkeit. kozak : nesaclık. cebhane memuru. koruk : kabarmış.konk : büyük. kopal : kaba. — Erschrecken. korkuzmak : korkutmak. Mitgift. devr. Palast. — Furcht. — Kopfschuppen. düyün ve dâvetde halka oturmak. Geige. — Strasse. koptı aldı : bir nevi aşik oyunu. — Gürtel. arkadaş. | koşa miltuk : çifte tüfenk. Zeit. — Volk. — Doppelflinte. Heer. beraber. kopğa : koba. saye. kopu : iri. Rand. asıl. uluğ. — Lärm anheben. kopuz : kavun.

— Frau. köredemek : perakende ve perişan olmak. — Sich erheben. kalabalık. köndeletmek : yuvarlatmak. vafir. — Dumm. — Einjähriges junges Kameel. — Abrunden. gizli. köpçük : küçük. — Leicht. kömürmek : eti kemikden diş ile koparup yemek. Übergang. — Kleine Satteldecke. Knabe. köklemek : yamak ve parça dikmek. bend etmek. geçid. eyri. — Berg. köpü : yoğurtu ayran etmek içün kullanılan yayık. — Sich zerstreuen. köstek. pamuklu hırka. köktaş : südkarındaş. | köterimlik : kaldırmaklık. yer kabarığı. — Verkrümmung. pinhan olmak. kömemek : kapunun ard tarafı. — Kette. bir şeyi bir şeye dikiş ile bend etmek. — Zumeist. koca. köp : çok. yiyinti. sämmtliche. kömle : yığıntı. Wagenrad. — Anschwellen. kulağa pinhan kelam söylemek. oturak. köpçi : ekseriya. ku : büyük beyaz bir nevi murg abı dir ki tüylerinden yastık yaparlar. ihate etmek. Elend. körpek : hafif. gönül. krumm. Reiter. kökenk : mahal aslı. — Brust. kötelmek : kalkmak. — Verborgen sein. körpe : yatak yorgan. hatun. Herz. köktemek : saz çalmak. — Klein. — Bettdecke.kökeyin : muziyat-i hayvanatın bir nevi dir. kırba. kötel : dağ. araba çarhi. etwas durch annähen verbinden. düşkün. einfältig. — Grosser Wasservogel. umgeben. kökel : imdirici. köprük : köprü. köpser : tulum. kötec : bır nevi matbuh dir. musicieren. dağılmak. baumwollener Mantel. — Erhebung. — Ursprung. — Aufheben. — Viel. — Schlauch. kökenel : bir nevi şikyar kuşu dir. süd verici. köstebek : kör sıçan. — Begraben. köpmek : şişmek. kökene : zincir. — Brücke. — Gelähmt. köpçik : eyerin üzerine konulan küçük şilte. göyüs. beyahrt. kötürüm : mefluc. — Etwas gekochtes. şaşkın. — Butterfass zum Gebrauche für Buttermilch. kökrek : sine. — Menge. — Haufen. beyenmek. — Hintertheil der Thür. medfun. — Milchbruder. budala. sebük. közel : yanmış ve yakılmış alefden kalan parça. etwas liebgewinnen. köpün : çocuk. geheimes Wort ins Ohr flüstern. köl : ahmak. — Kind. | köprek : ziyaderek. kartal gibi. oğul. Adlerähnlich. sich an Kameele und Pferde anheftend. yürek. — Flicken. çok yaşlı. kuçin : hanım ve banu demek dir. geheim. köşeki : ihtifa. Greis. — Eine Art Jagdvogel. — Maulwurf. kötermek : kaldırmak. kuçmak : kucaklamak. — Umarmen. deveye ve ata yapışır. aus dessen Federn Polster bereitet werden. — Sängerin. — Panzerartiger Anzug. | köplük : çokluk. bir birine çenber ederek bağlamak. suvari. köndelenk : ivac. kömüklük : gömülü. köşek : bir senelik deve yaurusu. — Eine Art schädlicher Thiere. cümlesi. kadın. terennüm etmek. köksün : ihtiyar. köpe : cevşen mesellu bir nevi libas. . bend. tekerlik. Fessel. ins Gefängniss bringen. — Überrest verbrannten Futters. an einander binden. — Mehr. — Musik spielen. ufak. — Fleisch vom Knochen abnagend essen. Sitz. — Ein Alter.

kucak (koçak) : ağoş; koç adam, cesur, koca. — Umarmung; Held, gross. kucaşlamak : ağoşlaşmak, musafaha. — Handschlag, sich umarmen, kuduk : kuyu; bulak; kulan yaurusunun pek ufağı. — Brunnen; gemischt; kleines Eselfüllen. kudukmak : zalimane hareket etmek. — Grausam handeln. kudusak : sarık, kovuk; kursak. — Kopftuch; Eingeweide. kudusan : dargın, zalim. — Zornig, grausam. kuydurgu : ateş çıbanı, suhteni kuydurcı. — Krebsgeschwür. kuyğun : denizden karaya konulmuş parça. — Meeresbucht. kuylamak : derin, çukur kazmak. — Tief, Grube graben. kuyman : bir nevi yağlı çörek, kat kat yağlı ekmek. — Fetter Strudel, fettes schichtenartiges Brod. kuyuk : kuyu, kalın, sıkı. — Dick, fest. kuyum : altun ve saireden ziynet içün yapılan eşya, koyumcu, dökmeci. — Goldzierrat, Goldarbeiter, kuyuşkan : atın ard tarafı. — Hintertheil des Pferdes. kulan : yabanı at. — Wildes Pferd. | kulan kuyruğu : bir nevi gyah ismi dir. — Eine Grasart. kulet : bir yutum, bir lokma. — Ein Bissen, Schluck. kuluk : sarık, kavuk. — Turban, Kopftuch. kuma : kul, cariye, halayk, bende. — Sklave, Diener. kumakcı : beyhude söyleyici, şakacı, güldürücü. — Schwätzer, Spassmacher. kumal : müdevver, yuvarlak. — Rund, kugelig. kumalağ : koyun, keçi ve devenin tezek ve gübresi. — Schaf-, Ziegen- und Kameelkoth. kumarmak : ihate, muhasara etmek, kapalamak. — Umgeben, belagern. | kumarğal : muhasara, kale. — Belagerung, Festung. kumğan : ibrik, kumkuma. — Krug. kumka : kumaş, basma. — Stoff. Kattun. kumlağ : kumsal, kumlu yer. — Sandige Gegend. kumsal : kum karışık olan erazi, kumluk. — Sandige Erde, Sandebene. kumsi : haber verici, mücdeci. — Bote. kumşum : tumşuk. — Schnabel. kumurkmak : tevcih, hareket etmek, kımıldamak. — Sich. wenden, bewegen. kumursğa : karınca. — Ameise. kund : açık, kavi, kuvvetli. — Offen, stark, kräftig. kundağ : top şey, tüfenk çıkmağının yeri ve sapı, sarılmış etfal melbusatı. — Rundes Ding, Gewehrschaft; Kleidung der Wickelkinder. kunğarmak : yerinden kımıldatmak, hareket etmek, koparmak. — Sich von der Stelle rühren, reissen. kunuk : mükedder. — Betrübt. | kunukmak : mükedder olmak. — Betrübt sein. kupan : büyük, kocaman; sened, pusula, bitik. — Gross; Schriftstück, Buchstabe. kupur : oyuk mahal, kyase, kab, çanak gibi şeyler. — Ausgehöhltes, Schalenähnliches. | kupurcuk : küçük kutu. — Kleine Schublade. kuran : silah, yarak, cebhane. — Waffen, Pulverbehalter. kurb : kenar kırığı. — kurban : keman muhafazası ve zarfı, kab, kın. — Köcher, Scheide. kurçak : resm, heyet, kılık, kıyafet. — Bild, Gestalt. kurçuk : dervişlerin külahlarına sardıkları parça. — Um die Derwischmütze gewundener Stoff.

kurcı : silahşor, cebeci. — Stallmeister. kurdaş : amuca zade, birader, kardaş. — Fetter, Bruder. kurdaşank : atlarda olan kan çıbanı. — Blutgeschwür am Pferde. kurduğlamak : koyunu kurda kapdırmak. — Schafe vom Wolfe wegrauben lassen, kurğal : iki nesnenin mahal-i irtibati. — Verbindungsstelle zweier Gegenstände. kurğamak : hifz etmek. gözetmek. — Bewahren, beobachten. kurğan : hisar, kale. — Festung. kurğaşun : kurşun, ok. — Blei, Pfeil, kurğatmak : şamata, gürültü etmek. — Lärmen. kurğavmak : ihate. muhasere etmek, etrafını kuşamak. — Umgeben, belagern. kurin : futa, kuşak. — Gürtel, Schürze. kurişi : tatar içi dışı bir olan külah, kalpak. — Tatarenmütze von innen und aussen gleich. kurya : bakasız, baraka; harabe-hâne, virane. — Ohne Ausdauer; Hütte. kurma : ağac kaşık. — Holzlöffel. kurmac : kavurma misr buğday. — Gerösteter Mais. kurşak : kuşak, futa. — Gürtel. | kurşamak : ihate etmek, ortaya almak. — Umgeben, in die Mitte nehmen. kurtğa : koca karı. — Alte Frau. kurtğarmak : halas eylemek. — Retten. kurtun : kurd. — Wurm. kuruğ : halvet, yasak olan mahal; kuru; bağ. — Verbotene Stelle; trocken; Garten. kuruk : kuru; sahil, kenar-i derya. — Trocken; Meeresufer. | kuruklığ : kuruluk. — Trockenheit. kuruksay : suyu kurumuş ve çekilmiş cay, dere içi, iki dağ arası. — Ausgetrockneter Fluss; Thal, Bergspalte. kurultay : muşavere içün ictimâ eden meclis. — Rathsitzung. kuruman : ordunun arkasını gözetmeye memur olan asker bölüyü. — Truppe zur Beaufsichtigung der Nachhut. kurumsak : kaltaban, pezevenk, delil. — Hahnrei, Führer, Verführer. | kurumsamak : yol göstermek, rehber ve delil, pezevenk. — Wegwerfen, verführen. kurut : süt kurusu, bir nevi peynir. — Käseart. kuskac : kaskac, demircilerin büyük kelpeten gibi âleti. — Zange, Schmiedwerkzeug. kuskun : atın kuyruğuna geçirüp eyerin arkasına merbut olan ip ve kayış. — Schwanzriemen am Sattel. Z. kuş-hane : menzil, mesafe, kyarvan seray. — Station, Entfernung, Karawan seray. kuşlağ : şikyargyah, kuşu çok mekyan. — Jagdplatz, Vogelreiche Stelle. kuşlamak : şikyar etmek, avlamak. — Jagen. kuşmar : bir nevi kuş tuzağı. — Vogelfalle. kuşnac : bilici, falcı. — Wahrsager. kuşuk : koşma, raks, bir nevi teganni dir. — Tanz, eine Gesangart. kuşukluğ : karışık. — Gemischt. kut : sâdet, baht, tecelli. — Glückseligkeit, Vorzeichen. | kutluğ : mesud, mubarek. — Glücklich, gesegnet. kutak : ricliyet, zikriyet, çok, âlet. — Mannbarkeit, Glied. kutalmak : geyinmek, bezinmek, yasanmak, libas ile ziynetlenmek. — Sich schmücken, sich mit Kleidern schmücken. kutan : saka kuşu; ayıl, mandıra, ayın halesi, etrafı ihateli koyun yatan yer. — Stieglitz; Mondhof; Weideplatz. | kutanlamak : halelenmek, hale tutmak. — Von einem Hofe umgeben sein.

kutanmak : mesud, memnun olmak, sevinmek. — Glücklich, zufrieden sein. kutas : bir nevi dağ öküzü dir, kuyruğundan tuğ yaparlar; bir nevi işaret dir, at gerdenine asılan alamet, bayrak, sancak. — Eine Art Gebirgsochse, aus dessen Schwanz eine Art Fahne gemacht wird; Zeichen, am Pferdehals angebrachtes Zeichen, Fahne. kutkarmak : tahlis, ibram eylemek. — Befreien, belästigen. kutmak : kalmak, iskyan etmek. — Bleiben, sich aufhalten. kutuk : müsafir. konuk. — Gast. kutulmak : halas olmak, kaçmak. — Befreit werden, sich flüchten. kutur : uyuz, çiçek yüzlü. — Krätze, Blatternarbig. | kuturmak : kudurmak; azmak, kutur illetine mübtela olmak. — Toll werden; krätzig werden. kutuz : kuduz, azmış köpek. — Wüthend, toller Hund. kuvadamak : mutegayir el elvan olmak, rengini atmak. — Verschiedenfärbig sein, Farben spielen. kurak : dağ beli ve ortası, geçid. — Gebirgsrücken, Übergang. kuvank : saçlardan dökülen kepek; konak. — Haarschuppe; Gasthaus. kuvanmak : itimad etmek, sevinmek. — Vertrauen, sich freuen. kuzay : asla güneş uğramayan yer, gölge. — Ein nie von der Sonne beschienener Platz, Schatten. kuzğun tingizi : Amu derya. kuzudük : eşek yaurusu. — Eselfüllen. küygenek : bir nevi kartal cinsinden şikyar kuşu dur. — Adlerartiger Jagdvogel. küymenmek : sebeb-i vesile bulmak. — Grund zu einem Vorwand finden. küküm : serd bir şecer dir. — Starker Baum. kükür : kaşgar lisanınca çanak ve kyase demek. — Gefäss oder Schale in der Kaschgar-Sprache. küküz : makbul, hediyeye layik olan. — Kostbar, als Geschenk würdig. külbar : dervişlerin arkalarına takdıkları tolumdan torba. — Schlauchartiger Sack am Rücken der Derwische. külçe : tarla taksımı, parça parça zurât yeri. — Stoppelfeld. küleğçe : her turlü kümeli top şey, yığıntı, küme. — Jedes rundartige Ding, Haufen. külek : emvac, rüzgyar. — Wogen, Wind. kümbür : tantana, avaz-i bülend ile çıkan ses. — Getöseartiger Ton. | kümbürlemek : zemzeme, tantana, arslan ve deve mesellu hayvanat kümbürtüsü. — Getöse, Brüllen des Löwen und kameelartigen Thieres. kümek : yardım, imdad. — Hülfe, Stütze. kümüldürdük : at ve devenin gerdanına asdıkları mercan halkası. — Perlenschnur um den Hals des Pferdes oder Kameels.. künci : susam, semsem. — Sesam. künde : kötük, mücrimlerin el ve ayaklarına urdukları bend. — Fesseln an der Hand oder am Fusse des Verbrechers. küngec : herze, mashara. — Geschwätz, Maskerade. küngremek : kendi kendine esnayi hiddetde darılmak. — Auf sich selbst böse sein. küpe : sarac ve konduracıların bir şey düz etmek içün istimal etdikleri bir nevi çekiç. — Sattler- oder Schusterwerkzeug zum Glätten. küplemek : çoklaşmak, çok olmak, ziyadeletmek. — Sich vermehren. kürçek : kürek. — Schaufel. küremek : ateşe hava vermek. — Feuer anfachen. küremek : körüklenmek, toprağı sürüp ber taraf etmek. — Kehren, schaufeln. kürke : bir nevi buru ismi dir; nemed, keçe. — Eine Art Pfeife; Filz. kürkü : su tolumu, kırba. — Wasserschlauch.

kürtük : bir nevi matbuh dir. — Etwas Gekochtes. kürtün : eyer, semer. — Sattel. kürük : el körüyü, dem. — Handblasebalg, Athemzug. kürüklenmek : üfürülerek yanmak. — Durch Blasen brennen. küsav : mahruk hatib parçası, ateş karıştırıcı çöp. — Verbranntes Holzstück, Holzstück zum Feuerschüren. küskü : yanup söyünmüş kütük. — Abgebrannter Holzstumpf. küteül : muhafiz, bekçi. — Wächter. kütük : kesilmiş umça parçası, ana defteri. — Abgehauener Baumstamm. kimbek : mesellu, tıpkı. — Ähnlich, Ebenbild.

L
la : edat dir, ah, eyvah, efsus makamında mustamel dir. — Partikel, in der Bedeutung: oh, weh. laçin : beyazlı şahin; kadim bir türk aşireti dir; şedid; tazı. — Weisser Falke; alter Türkenstamm; heftig; Jagdhund. laçlamak : munâzâ, kouga etmek. — Streiten, zanken. lafadan : yarım oyudulmuş tohum, yumurta. — Halb geröstete Körner Z., Ei. lay : kil, çamur. — Thon, Koth. layın (layı) : edat, kelime ahirine teşbih mânâsi içün, ve kadar yerine dahil olur. — Bildungssylbe, am Ende des Wortes, zur Vergleichung. laylamak : çamurlamak, sıvamak. — Beschmieren, einkothen. lak (lek) : içi bozuk yumurta. — Faules Ei. lak (lağ) : ismi mekyan edati. — Zeichen für Ortsnamen. lak (lağ) : bazi, hezl, zarafet. — Scherz, Anmuth. lap : edat dir, bütün bütün, birden bire mânâsına. — Ganz und gar, auf einmal. lapa : suluca pişmiş tâm, kuyuca şeylere denir. — Wässerig gekochte Speise, wird auf dichte Dinge angewendet. laşmak : başa çıkmak, ağraşmak. — Lagern Z. lavlav : alevli, şiddetli. — Auflodernd, heftig, lavaşi : umumen yası şeyler. bir nevi yası ve uzun ekmek. — Im Allgemeinen: breite Dinge, Art langes und breites Brod. leba : ehtifar, nazir. — Alt, Aufseher. lebaşak : kayde, usul, irtibat. — Regel, Band. leçek : harir mendil, baş örtüsü, yaşmak. — Seidentuch, Kopfbedeckung, Schleier. lenk (lünk) : futa, peştemal, peşgir. — Schürze, Handtuch. lenker : yayvan, toprak, büyük çanak, müdevver tekne, sahan. — Geräumig, grosses Gefäss, runder Trog, Schüssel. lete : kumaş, paçavra, bafte. — Stoff, Lappen, Gewebe. liara : afgan lisanınca yol, tarik. — Afganisch: Weg. licak : kişmiş ile mahlut bir nevi tâm dir, macun. — Mit Trauben gekochte Speise, Opiumteig. lik lik : yavaş yavaş. — Nach und nach. lök : içi bozulmuş kavun ve yumurta; iri, kavi, ağır, tembel. — Faule Melone, faules Ei; gross, stark, faul. lökçe : gevşek, boş, bi-perva adam. — Locker, leer, ungeduldiger Mensch. löke löke : parça parça, top top. — Stückweise. löklök : yortak at. — Trabendes Pferd. lu : ham, sest; levend. — Krumm, schwach; Held. lu : sarkık, asılgan, gevşek. — Hängsel, locker.

luç : çıplak, uryan. — Nackt. luçe : bağçe eriyi; göz, mahal, takçe. — Gartenpflaume; Ort, luhçek : tüysiz, cilalı, parlak; bir nevi şeftali. — Federnlos, glänzend; Pfirsichart. luy : pelenk, arslan; sal-i türkan dayresinin üçüncüsü dir. — Löwe; im alten türkischen Cyclus der dritte. luli (lululi) : çingene, köcek, fahişe. — Zigeuner, Tänzer, Luder. lurs : kabar, badiye nişin. — Geschwulst. lük : iri, büyük parça, toplanmış. — Gross, grosses Stück. lümlüm : yumuşak, mülayim; yalancı. — Weich, sanft; Lügner. lünki : lenk, çolak, topal, aksak. — Krumm, lahm.

M
maç (muçi) : puse, öpüş. — Kuss. mağ : baş, kanat ve kuyrukların ucu hep bir reng olan güvercin. — Am Kopf, am Flügel und Schwanze gleichfarbige Taube. mah : öpüş. — Kuss. S. maç. mahtamak : sena, sitayiş etmek. — Loben, preisen. mahu : pis, uyuz; kaş ve kirpiyi dökülen adam. — Schmutzig, krätzig; Augenbraun und Wimpern verlierender Mensch. may : yağ. — Fett. | maylamak : yağlamak, semirmek. — Schmalzen, einfetten. mayda : ince, ufaklamak, ince doğramak. — Dünn zerstückelt. | maydalamak : ufalatmak, kıymak. — Zerstückeln. mayen (maynen) : beyni, damag; mebni. — Gehirn; begründet sein auf ... mayren : sakat, ayıblı. — Gelähmt, fehlerhaft, mayruk : zaif, hamide, yanbaş. — Schwach, gebogen, krumm. mayuk : açılmamış çiçek, konce. — Noch nicht entfaltete Blume, Knospe. makar (maker) : deli kanlı, civan, genç, yiyit. — Jünglingjung. maktamak (mahtamak) : medh, sena etmek, târif, sitayiş etmek, öymek. — Loben, beschreiben, lobpreisen. | makta : sitayiş, vasf, medh. — Lob, Eigenschaft. mala : dıvarcı, sıvacı sürgüsü. — Ackerwalze Z. malay : hizmetkyar, uşak, yetim. — Diener, Waise. mamuğ : pamuk, pembe, keten. — Baumwolle, Watte. mamur : damar, irk, kök, özlük. — Ader, Wurzel. man (mank) : iri, koca başlı, şaşkın, hayran adam, ahmak. — Gross, grossköpfig, einfältig. mana : yol başına dikilen nişan taşı. — Grenzstein Z. manab : asilzade, beyzadelik. — Adelig, Adel. mang : üç senelik kuzu ve bere. — Dreijähriges Lamm. mangdurmak : yürürken vücudunu sallamak. — Schwingend gehen. | mangmak : sallanarak yürümek. — Schwingend gehen. mangış : reftar, naz ile hareket, yürüş. — Gang, zimperlicher Gang. manglay (mınglay) : alın, ilerüye giden asker, mukaddeme. — Stirn, an der Spitze gehender Soldat. mangramak : hayvanatın teferrüd etmesi, seslenmek. — Blöcken Z. Absonderung der Thiere. maniknit : tavaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines Türkenstammes. mankışlak : aslı mink kışlak, mahal ismi dir. — Eigentlich 'mink kışlak', Ortsname. mantuy : kıymalı yufka tâmı, hamur işi, kaşgar canibinde mustâmel dir. — Geschnittene Mehlspeise, Mehlspeise.

Stock. — Brod in Wasser einweichen. — Üzbegisch: Frauenschmuck. — Bellen. miknik : hal. mardaç : bağdaş oturuşu. minceşmek : harf-endazlik etmek. — Held. Leder. — Veilchen. tez. — Taube. mığ : bıyık. meşil : yüzü düz. menmi (min) : min. — Vom glatten Gesicht. pehlivan. sahtian. — Eine Fruchtart. mendağan : bir alet-i harb dir. menta : benefşe. mental : başı toparlak. Ring. Stückchen. maşmil : bir nevi tiri. mencane meyve çekirdeyi. serce. — Klein. buz. — Gebirgs-Spanferkl. — Name eines türkischen Stammes. — Flinte. — Der neunte Monat nach türkischer Zeitrechnung. bağdaş kurmak. çifte kuzuluk. filinte. — Schnurbart. — Hirschkuh.manmak : suya ekmeyi batırmak. mindav : eyerden atın arka sırtında-ki yare. — Rundköpfig. — Stoff. — Streiten. çerm. marı : kabail-i türkmeniyenin paytahtı dir. meded : üzbeg lisanında zer-u ziver demek. Eis. men. yağır. metiz : çabuk. Suppe bereiten. Flügel und Schwanz. Mann. mez : guze. bir meyve. çene yarışdırmak. mene urmak : çok söylemek. dayak. — Üzbegisch: Ohrgehänge. mıncağ : boncuk. matyar : şikayet. deynek. . cenk. mıltık : tüfenk. — Glasperle. zusammen. kebuter. Streit. mide : ufak. beraber. mehanik : odanın ortasında yakılan ocak. maşab : bir nevi kaba ve kalın şal dir. gürültü. meleş : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. merğaul : bahadur. — Klage. güzel. — Schnell. celali. — Stadtname. — Vom Sattel aufgeriebene Wunde. — Schütze. — Schönheitsmal. mucadele etmek. nişaneci. baş kanat ve kuyruklarının ucu hep bir reng olan güyercin. maral (meral) : ahu. mered : şaban ayına denir. merğinen : bir şehir ismi dir. — Sich beklagen. kelle endahti içün kullanılır. Stolz. sal-i türkan dairesinin dokuzuncusu dir. | matyarmak : teşekki etmek. gurur. mit einfarbigem Kopf. sesletmek. meriv : galibin hin-i harbda ellerini uzadarak irad eylediyi kelime-i zaferiye dir. mekeki : üzbeg lisanında küpe demek dir. dunkelfarbige Blume. ben demek. — Selbstsucht. miçin : mubarek miçin yılı. — Grössere Hirschenart. menmenlık : enaniyet. meş meşe : gouga. geyik. milen : ilen. çokmak. kahraman. birlen. dane. — Der Monat Schaban. mickay. parça. mergen : tüfenkçi. mevlen : kumaş. mor rengli çiçek. — Miauen Z. canfes parçası. halka. Frucht. — Ich. — Mit. mıçan : bir nevi meyve dir. meken : ahunun büyük cinsi. beng. — Siegesruf des Siegers. — Heerd in der Mitte des Zimmers. schön. meşin. — Grober. plauschen. — Krieg. Saffian. — Kriegsgeräth zum Kugelwerfen. Zwillingschaf. Obstsamen. marımak : havlamak. — Schwätzen. tirid etmek. erkek. — Samenhülse. mavlamak : kediye mav etmek. — Das Sitzen mit untergeschlagenen Beinen. mikçin : dağ domuzu yaurusu. dicker Shawl. Glas. koyun. Taffet. tapfer. af af etmek. indem er während der Schlacht die Hände ausstreckt. kar. glänzend. — Hauptstadt eines turkomanischen Stammes.

Taugenichts. — Versteckt.ming : bing. Waizen mit Gerste und Gries vermengt. muna (mune) : iste. munduği : bir nevi sih dir. mucumak : ihtiyarlıkdan hamide olmak. çiy. munçe : bukadar. Weideplatz. munday : böyle şöyle. gayet sert demir. şurada. munglaymak : mükedder olmak. — Hier. hocamış. mundak : şundak. ihtiyar adam. — Geld. hezar. ah-u derd. — Vorhandene Sache. keder. altun. rein. mungalak : gam yemek. — Reife Aprikose. Name eines üzbekischen Stammes. — Kalmükenstamm. Neugeborener. | munda : burada. gekochte Zwetschke. Aktenstück. arpa ve darı karışık buğday. gerdan. suar olmak. soviel. gülmek. offenherzig. aksakal. morçıl : kule. mevcud olan şey. — Auf diese Weise. — Eine Spiessart. mükedder olmak. mung : derd. — Traurig sein. ak. . — Katze. — Baustein Z. figan etmek. moğul : mogul. munglaşmak (mungraşmak) : söyleşmek. munğal : Kalmak ulusuna mensub bir kabile dir. şöylece. — Scherzen. da. kale künküresi. mingiz : benz. — Thurm. — Traurig sein. mucudluk : hazir. muğ : buğ. bunun gibi. — Hier. mol : bol. — Mit einander trauern Z. Dieb. — Wie dies. — Dieb. Rasenplatz. düşünmek. — Dampf. otlak. hemraz olmak. minmek : binmek. — Tausend. burc. moloz (molas) : karışık şey. sivri sinek. mıskarmak : latife etmek. böcek. muymul : bir nevi terbiye kabul etmez doğan. Gold. — Betrübt sein. lächeln. — Unbezähmbarer Falke. mundu : mızrak şeklinde hendeyin etrafına konulan alet. — Verblüfft und weinend etwas ansehen. molduramak : hayret ile bakup yaş dökmek. — Kleines Thier. — Thau. ağlamak. safdil. minimek : atın cilavını brakı-vermek. — Kleine Schrift. Burgthurm. — Nachdenken. çehre. | mingizemek : benzemek. — Von hier. — Ein spiessartiges Geräth neben die Grubenfalle gelegt. gealtert. roth. so so. kızıl. öpüş. — Weiss. boş brakmak. vasi. sebze. Schmerz. hırsız. şikayet eylemek. — Gesicht. mışmış : olmuş zerdali. — Hals. munkuşi : bucak. saf. mungaymak : meyus kalmak. sened. küçük varak-pare. minglay s. Nebel. bulut. mise : çimen. | mundin : buradan. — Ähnlich sein. — Aufsteigen. moğulçın : beyaz. Kummer. mungurğamak : mahzunlanmak. miten : kerpeden. süprüntü. munğan : pir. tevellüd eden insan. mög : gizli. köşe. tavaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Zahlreich. Ecke. — Winkel. — Mongole. — Gras. Kuss. — Schmerz. feryad. Gelse. — Alter Mann. muçul : muçu. yaramaz. safderun. gizlenmiş. Mist. — Zange. möçek : küçük canver. sehr hartes Eisen. mayun : boyun. — Vom Alter gebeugt. — Jammern. mışık : kedi. munkan : akçe. moldur : şebnem.. — Viel. muli : hırsız. pişmiş erik. tebessüm eylemek. mungraman : nale. manglay. klagen. bunca. — Die Zügel nachlassen. betrübt sein. yeşillik.

— Kurzer Spiess. — Wie schön. — Ohm. ne dir. — Keulenartige Hacke. — Seidenband am Halse der Jagdvögel. muşt : yumruk. nakçı : kadi naibi. Provinzname in Turkestan. natas : sürülenmiş tarla otu. kangı. — Zapfen. Trommel. dağdin narisi. netenk : ne güzel. — Sechste Urahne. ursprünglich Tatarenrasse. nayza : nize. fişek. — Festung. — Nichts. — Flinte. sened. — Warum. — Stellvertreter des Richters.. çekirdek. busağa. ne mülküm. niyirsün : deyil mânâsına. kaymak ağacı. — Horn eines Thieres. | nevce kuşu : bir nevi bukalmun kuş dir. narvan : nerduvan. — Feige. — Art Pferdekrankheit. neyarsa : aslı ne irse. muzuk : korkak. ney : şikyar kuşlarının gerdenine asdıkları çığavul. herne ki. — Name eines unter die Üzbegen vermengten Volkstammes. Flinte. — Grosser Vogel. müngür : boynuz. ne yahşı. türkistanda bir vilayet ismi dir. ausgetrocknete Erde. Brachfeld. güyercin südü. nahna : bir nevi at hastalığı. weshalb. murkı : altıncı arka. was immer. — Name eines alten Landes. — Katze. nime : hiç bir şey. nağu (neğu) : niçün. umgeben. — Samen von mandelund zwetschkenartigen Früchten. Maus. ne deklü : ne. devre etmek. . ocak. ne yangaligce. die andere Seite. nari (narin) : öte geç. — Luftloch. çolak. — Was mir gehört. müşek : kedi. N nacan : tokmaklı büyük balta. müşük : fişenk. Ohrfeige. nayman : özbeklere karışmış bir tayfe ismi dir. murı : baca. kangı sebeb içün. at burnunu keserek illeti def ederler. musluk : dayim akar boru. ein krüppelhafter Mensch. — Blättchen. Taubenmilch. Ahn. — Sich berathschlagen. muz : buz. dayı. — Schwelle. mücene : badem ve erik gibi bâz meyvelerin danesi. fişek. niçağ : ne vakit. narirak: ol tarafrak. bir âzâsı eksik adam. muş : korşunlu fişenk. kurudulmuş erazi. nevce : iri büyük bir kuş. — Umschliessen. -e. iç hisar. nağaçı : cidd. ateşdan. nitekim. nesheb (nehşeb) : kadim bir memleket ismi dir. sıçan. müsün : buz. müçelge : varak. Ratte. Lehrbrief. Zelt. — Schillernder Vogel. dağın ol tarafı.muntuk : sakat. tabel. — In der Bedeutung von nicht. wer immer. tokat. Name eines Sees in Turkestan. davul. — Eis. nevar. — Eis. niçükleşmek : istişare etmek. boş yer. nakara : nar. mizrak. — Jenseits. Rauchfang. Türkistanda bir derya ismi dir. cedvel. welche durch das Abschneiden der Pferdenase geheilt wird. nein. — Verstümmelt. neme dir. -es. boru. ki aslı tatar aşiretlerine mensub-dur. — Nicht bearbeitete Wiese. bitik. ne zeman. — Faust. — Pauke. fare. — Was es auch sei Z. meşveret kılmak. — Zu welcher Zeit. — Flinte. Rohr. Tafel. — Welcher. narke : çerge ve halka kurmak. narin : kale. nemim : ne şeyim. kar.

— Jüngere Schwester. — Bescheidenheit. Gepäck. oğan. oyan : atın cilavı. nitük : nasıl. bir parça. Fehler. nitedür : aslı ne eytedir. eine Kameelart. geheim. — Heimlich. ne yolda. — Heer-fuhrer. — Wie. OÖ oba : küçük hayma. yorunca. memasil olmak. niten : ne gyune. gleichen. — Kleines Zelt. haşiş. — Burggraben. — Herr. muvafik olmak. oçağlak : bir nevi giyah ismi dir. — Kleider. — Pferdehalfter. cihet. begegnen. nitüri : nasıl. ayblı. Gott. nekadar. nukat : başak. — Einjähriges Kameel. oban : aygır deve. — Was macht er. oğuş : hafid. oğurlayın : hirsizce. — Haus. ninek : göz bebeyi. oy (oyi) : hane. nişe : nice. — Stehlen. şebih. oğulcamak : riayet etmek. — Sich schämen. rast gelmek. welcher Art. tenevvüm etmek. oğluk : hendek ve kalenin tarafında olan or. — Wie. — Türkischer Stammname. — Diebisch. — Name einer Grasart. — Wieviel. ohşatmak : benzetmek. — Ein wenig. — Wie. | ohşaş : manend. — Hie und da. oğulduruk : balık yumurtası. oyat : haya. — Kameelmännchen. nitas : istirahat. — Enkel. orada. — Schlummern. — Stammname. noyat : kalmüklar hükmdarlarını bu unvan ile yad ederler. ayb. noğay : bir kabile ismi dir. — Schamhaft. serasker. ohrağ : esvab. Nomadenvolk. oğan şal : afganlara denilir. — Ähnlich. ne yolda. ev. şahzade. Buhara muzafatında bir ziaretgyah mevkin ismi dir. ohlamak : uyumak. — Ähneln. oya : küçük hemşire. serdar. oğan (oğun) : sahib. Weizenabfälle während der Ernte. oğrınce : gizlice. oğurlamak : çalmak. obusun : alef. dinc olmak. — Obere Zeltstange. ne yapar. Klee. Aufseher. noyan (noyin) : sipah salar. kızkardaş. ohşuş : bir yaşında-ki deve yaurusu. taraf. oğurmak : isabet etmek. — Etwas antreffen. | oyatmak (oyalmak) : utanmak. endişe. oğan : tanrı. nazir. çadır halkı. oğun 1. — Achten. obay cobay : burada. auf welche Art. — Name der Kalmükenfürsten. fikr. wasfürein. Scham. Besorgniss. | oyatlık : utanışlı. Heu. kabahat. . der Ernährer. — Ruhe. — Jagdvogel. Seite. oğ : alaçukun fevkani çöpleri. nasıl. perişan. zerstreut. oğur (uğur) : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Wird auf die Afganen angewendet. devenin bir nevi. — Ähnlich sein. rabb. — Futter. perverdegyar. Prinz. — Gott. — Fischeier. — Aehre. Gegend. eşya. | ohşamak : benzemek. nutukçı : çalağane şebih bir şikyar kuşu dir. rahatlık. Name eines Ausflugsortes in der Nähe Bucharas.nimte : biraz. Allah. — Augenpupille. begünstigt werden. tarlanın inini biçirilüp alındıkdan sonra kalan buğday döküntüsünün toplanması. sirkat etmek.

olcum : örtü. Rath. çığrılmak. okumak : yumşatmak. gewöhnliches Pferd. varlık. — Schreien. — Das Wihern der Pferde nach Futter oder Trank. yağma eylemek. asker yığmak. — Ein Beglückter. oynaş : aşik. mutabik. Soldaten sammeln. ola : tepe. oyuk : oyulmuş mahal. oysak : bir şeyin mahiyetini anlamaksızın bit-tasvir onu tasdik eden adam.oydaçı : edeb-i savm tâlim içün kariyelerde gezen telebe-i ulum. — Nach und nach. solmuş. ikbal. — Ausgehöhlter Ort. | olcamak (olcaşmak) : olcaş usulunu icra etmek. ganimet almak. — Kranich. peyder pay. okurmak : döndürmek. Krankheit der Vierfüssler. — Einer der eine Sache oberflächlich nur in seiner Einbildung bestätigt. oklav : oklağı. — Ehrenbezeugung bei den Mogulen. dildade. diyer. olılık : mevcudiyet. — Nachricht. turna. derde giriftar olmak. oynak : oynar şey. bir tarafa fırlamak. oyrak-moyrak : yekdiyerinin izince. — Teich. — Spielzeug. — Türkischer Stammname. olkan : büyük. grübeln. — Studenten. — Pfeil mit Fett einschmieren. — Lehren. — Das Existieren. cilf at. — Stammname. | oylanmak : tefekkür etmek. kadeh: bir nevi çarpayı illeti. küçük dağ. müsavi. okramak : atlar su ve yem içün kişnemek. çok. | oylaşmak : düşünüp taşınışmak. nach einer Richtung enteilen. — Verliebter. oklamak : ok yağdırmak. | olcaytu : sahib-i mimenet. olcaş : moğullarda cari bir usul-i tâzim dir. ol : göl. kanca. — Zermalmen. — Von Schmerz ergriffen. mizan etmek. boğum. messen. die in den Dörfern das Fasten lehren. Pfeil. şikaf. . uluk. olcar : haber. — Soviel. çok. olkuş : pecmürde. okınmak : nefes vurmak. versammelt sein. gleichmässig. oydak : etrafı çalılı çimen ve çayırlı yere denir. Halsband. indem man sich auf ein Knie niederlässt und eine Hand zum Kopfe führt. — Walze. yavşan. bir giyah ismi dir. ok : çabuk. derya. düşünmek. — Becher. — Erweichen. — Ein anderer. — Erbeuten. — Nachdenken. Spalte. oyrat : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Verwelkt. olt : kırmızı. kleiner Berg. olta : kulab. | olcalamak : tarac etmek. çok atmak. | oynaşmak : dostluk etmek. — Decke. okotmak : tahn etmek. okun : başka. bir dizini yere vaz ile bir elini dahi başına koyarak hurmet edeceyi adamın dizini pus etmekden ibaret dir. olcamak : yağma etmek. tevsim olmak. — Gross. Zeltöffnung. viel. — Hügel. tel. olçak (ölçek) : vezn. — Berathung. — Roth. okra : bade. — Wird auf grasige und buschige Stellen angewendet. Grasart. düzgün lal. das Küssen des Knies des zu Ehrenden. — Türkischer Stammname. olanmak : bulaşmak. — Abwägen. çevirmek. taşınmak. tez. şuray-i meclis. — Haken. olcay : sadet. — Schnell. — Plündern. Gras. oysun : bir kabile ismi. oylama : meşveret. oylac : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Glückseligkeit. — Ausführung dieser Begrüssung. olça (ölçe) : olkadar. — Sich befreunden. — Sich berathen. umwenden. See. okar : gülenk. — Umkehren. hayme çatısı. Pfeil abschiessen. okartmak : öyretmek.

die andere Seite. oraz : sâdet. borc. ağu. orkarim : kale hendeyi. — Dies. billig. . — Lüge. kapamak. — Etwas in Ordnung bringen. ondurmak : dindirmek. nebatat nümüvv etmek. onduçı : dellal. orbarmak : tüy çıkmak. Türkistanda bir rütbe. Maass. diken. steile Stelle. — Leicht. — Erkennungsruf der Soldaten. orkamcı : örümcek. | ontucmak : ödünc para almak. — Zustimmen. teskin etmek. or : hendek. onğatı : ehven. oratlamak : layâni söz söylemek. — Auf dieser Art. kabul edemem. — Festungsgraben. zehir. — Schreien. iskyan etmek. tınab. Dorn. oram : sokak. onamak : bir işe razi olmak. orakla biçmek. tecelli. — Bedecken. — Mehl womit man das Gefäss bestreut. — Gift. yokuş. — Schreien. — Nachbar. — Strick. — Kammerboden. — Sinnlos schwätzen. | orda bebeyi : harem ağası. — Siebengestirn. onlamak : işret adedini ikmal etmek. — Strasse. — Haken. — Geldanleihe machen. — Spinne. — Wohnen. kavurmak. o rütbe. mahale. ucuz. padişahın culusını halka ilan edici. Ort. — Mit Gartenmesser schneiden. | opatmak : kapatmak. onzel : yalan. — Eine Art geriebener Mehlspeise. — Anzünden. | olturmak : bir yerde sakin olmak. | ortak : yanık. — Schuld. | orak kuşu : cırtlak. | onamam : razi olamam. brennen. orbağ : hamur sulu düşdüyü vakit kabına yapışmamak üzre serpilen un. hässlich. — Beschwichtigen. ondak : o minval. ondamak : seda çıkarmak. — Eigenschaft. etwas liebgewinnen. Gradheit. — Wahrheit. — Gleich. ortacağlığ : muadil. — Glückseligkeit. — Herold. — Irgendwo ansässig sein. orsa : cahil. gut machen. eyiye döndürmek. çirkin. ora : uzakda kalan kol. — Bedeckt sein. beyenmek. — Grille. on on olmak. doğruluk. Brandstelle der Stadt oder Festung. ol canib. veresi. — Frauenabtheilung. öyle. ölçü. — Hoch. onan : sadaket. Linie. ondur : yüksek. — Das Befiedern. ork : rişe. mahzen ve ambar zemini. mukayese. — Ich kann es nicht annehmen. osun : şu. Darlehen. oramak : toplamak. orda : selam harem hanesi. Verkünder der Tronbesteigung des Padischah. — Verbrannt. oratlaşmak : askerlerin kondukları mahalde yekdiyerlerini tanımak üzre bağrışmaları. | ortanmak : yakılup kavrılmak. damit die Mehlspeise nicht anklebe. olturğuzmak : oturmak. das Gedeihen der Pflanzen. orkav : ölker. orak : tırpan. so. — Sense. — Graben. tabiya. şehir ve kale viranesi. hiddetlenmek. ortamak : yakmak.oltaş : komşu. Vergleichung. opmak : setr etmek. oran : sıfat. ontuc : ödünc. — Aufbrausen. omac(oğmac) : tarhanaya müşabih bir nevi aş dir. feryad etmek. orkasun : çengel. onkarmak : işi doğruya çevirmek. — Haremswächter. — Unwissend. ähnlich. mahruk. ort : nar. Rangstufe in Turkestan.

Heeresverwalter. Nomade. ausgerüstetes Zelt. — Das auf die Seite allen des Thieres. | öfkelik : hişmli. ovul : avul. otğarmak (otlamak) : çera etdirmek. — Jenseits. yan. ism-i işaret. | oşmunca : bukadar. — Rache. ümid ile vakit geçirmek. çergyah. ovuk : haymenin giriş ağacları. in der Bedeutung von geç. oşbulik : düdük. zaif olmak. derart. — Beschämt. ota : öte taraf. — So. oşal : oşal. Ende. entzündet. Belohnung. ovadiv : hayvanın yan tarafına düşmesi. ovad : arkasını çeviren hayvan. otlamak : ateş yakmak. — Feuerig. otlaş : taraf. Zelt. ev. — Gefühllos und unbeweglich bleiben. hazirlanmış hayme. -es. ova (hova) : evet. ot ağası : asli otak ağası. Klee. öfke (öbke) : hişm. | oşanca : olkadar. — Dort. ordu vekil harcı.oş : Türkistanda bir şehir ismi. otğatmak : utanmak. otur : hayme. salı vermek. ovanmak : bi hiss ve hareket olmak. — Hof. — Das zweite Jahr der türkischen Zeitrechnung. — Feuer. — Zelt. — Seite. | otayka. — Federbusch. | oşandak : öylece. | ovuc oyunu : tek-mi çift oyunu. yorunca. ot : ateş. — Zornig. herzlos. yenmek. | oturku : aramgyah. nihayet. Gift. otmak : tuz koparmak. öbücin (öpücin) : hastalık. — Mit Federkronen versehene Vögel. ot : sal-i türkanın ikinci senesi dir. — Stadtname in Turkestan. yüreksiz. gegenüber. — Flache Hand. mukyafat. ol. gewiss. otaridin beri : öteden berü. — Schwach werden. — Schadenersatz. hane başı. — Sengen. — Bis dahin. zehir. — Grad oder UngradSpiel. — Zorn. ödeyiş. | oşanda : orada. — Feuer anmachen. | oşandakaca : oraya deyin. otağa : tac. kıllarını gidermek üzere bir deriyi ateşe tutmak. mertebe. Zeichen. dıvar. öbük : başlarında tac olan kuşlar. — Sitzplatz. ovunmak : müteselli olmak. — Özbegischer Stammname. karşı. otağ (otav) : oda. asma. geç mânâsına dahi gelir. — Das Herz beruhigen. — Ein Rücken bindendes Thier. bedeviy. ödek : tazmin. çadır. muharebe esnasında başa konulan tüy ve çığa. ney. — Ja. . — Zimmer. — Beruhigt sein. o gibi. loslassen. şolkadar. | ovutmak : gönülü müteselli etmek. Mauer. — Dieser da. — Krankheit. oşatmak : his-u hareketden kalmak. — Übergehen. — Flöte. öblek : hasta. — Haus. — Familienhaupt. alevlenmiş. otluğ : ateşli. die Haut behufs Haarentfernung über dem Feuer halten. — So sehr. — Grasname. bimar. — Ruheplatz. otuzmak : geçi vermek. — Thürpflöcke des Zeltes. haya etmek. galib olmak. otarcı : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. oşal : o. oyan. ödem (evdem) : hane. — Jener. — Seit lange. ağu. otlukani : giah ismi dir. — Das Jenseitige. während des Krieges auf dem Kopfe getragen. — Weiden lassen. anın gibi. illet. — Sich schämen. ceza. şu. — Krank. alay emini. ödlik : mahcub. olkadar. otrak : oturacak yer. nar. gönül aldatmak. otayan : öte taraf. Strafe. ovuc : avuc. — Soviel. öc : sêr. Stufe. -e. tutuşdurmak. beli.

su almak içün suyu deldikleri yer. yer. — Berühmt. sich verwandeln. ah. ölmüş.) : sahib-i hane. önekü : gadar. — Faulheit. — Zürner. tedenni etmek. yığmak. — Lunge. başka kiyafete girmek. — Nachlässig. — Befeuchten. öylenmek : evlenmek. öksümek : azalmak. — Rath geben. | ölütmek : ıslatmak. esrar. öllük : ıslak. iktidar. — Stiefvater. bahadur. — Wage. — Geräth zum Entfernen der Baumwolle von der Staude. çimen. ökey ata : üvey baba. öyke (öyken) : öfke. zahmes Thier. — Geschrei. gaflet etmek. — Nachahmen. — Unnöthigkeit. | ökçelemek : tepelemek. Nachtmütze. — Wirbelknochen. ökelge : hediye. ölenk : çayır. evlenmiş. sal-i türkanin ikincisi. öktek : dargın. kuvvet. — Zodiak. ögüş : çok. ök : insanın bedenindeki kıllar. ölke : memleket. — Viel. öktem : meşhur. öykü : gaflet. topuk. | önekülük : inad. öylüşmek : kahül olmak. | ögülmek : yıgılmak. ökirtmek : beşiyi sallamak. — Zürnen. — Seufzen. zweiter Monat des türkischen Jahres. — Reue. — Haar auf dem menschlichen Körper. — Nudel (Mehlspeise) öksek : yüksek. ölke. — Etwas bereuen. ökte : katil. öfkürdemek. faul sein. öküz : nasihat. ökürfe : bel kemiyi. alışık hayvan. terazi.) : memleket. Kraft. ökündürük : pamuğu danesinden ayırmak içün kullanılan alet. | öktelik : lüzumsuzluk. — Rechte Seite. — Messen. önkkol : sağ el. korkak. — Uhu. ögü : cöhd. Käufer. — Wiese. ölçe 1. olça | ölçemek : ölçmek. | ön tartmak : ah çekmek. ökür : dört yaşlı kısrak. — Sohn des Dschingiz khan. şiş. ökündüre : öküzü zarb içün istimal olunan iyneli deynek. ausschlagen. ırmağan. — Vierjähriges Füllen. — Langsamer Gang. öykünmek : taklid etmek. muthig. — Das sich Ansammelnde. diyar. furchtsam: Huf. ölkü : mizan. — Geschenk. ökçe : sağlam. öylük (oyluk Z. öket : yavaş gidiş. — Türkischer Stammname.ögmek : toplamak. yemin. hanedar olmak. | ökünmek : peşiman olmak. Gewicht. — Heftig weinen. verheirathet. Schlauheit. muhil. ön : feryad. figan. — Wiegen. stark. Betrüger. muşteri. ziyade. Nachlässigkeit. — Gesund. tembellik. — Verräther. merbut. öyil (avil Z. — Todt. önksol : sağ sol. gice külahi. Provinz. öklen : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. ökünc : peşimanlık. Grade. — Rechts und links. öktey : Dşingiz han oğlu. — Hausherr. — Stossen. — Heirathen. — Hoch. — Eigensinn. ökre aşı : rişte aşı. önkey : kolay. hile. — Mörder. | öykelemek : darılmak. — Land. — Leicht. — Herablassen. — Sich versammeln. | ögülgen : toplanan. ölken : ölü. Garten. kuvvetli. — Land. — Rechte Hand. | ölküçiyan : berc-imizan. bahadur. | öküzmek : nasihat vermek. Eid. sancak. önk : ön. yaş etmek. eine Art Lied. Bezirk. sağ taraf. — Nass. tapfer. ökürmek : ciyerden ağlamak. . vilayet. doğru. anhäufen. — Spitziger Stock den Ochs anzutreiben. — Sammeln. bir nevi şarki. — Rath.

hiddet etmek.önkelmek : sihat bulmak. meyan. ecnebi. falsches Gerücht. — Türkischer Stammname. teganni. — Türkischer Stammname. Jener. abir. selvi ağacı. — Lunge. ötküzmek : geçirmek. — Stoff aus Kameelhaar gewoben. ötkün : amir. önkür : yaka. ötmek : aşınmak.. singen. öprenmek : silinmek. öteki. uyuk. önkmek : büyümek. ayık. muvafik olmak. flehen. vorwärts schreiten. öpe. verzeihen. Jagdvogel. Wesen. otuzmak. örtük : kapak. Kern. — Höhlung. | özidikke : kendi gibiye. kalb. Stammname. ötlekü : bir nevi şikyar kuşu. çökük. öprük : cevf. sich fügen. — Kuss. ötrük : yalan. Herz. — Fremder. göbek. -e. — Lernen. denizin sedası. öpçin : esliha. — Bezahlen. — Lämmergeier Z. beriki. önkemet : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Ortsname in Turkestan. irsal etmek. abtragen. Erzählungsbuch. siper. uşak kapan. serpoş. örkek : korkak. geçmek. cevab vermek. örketmek : tâlim etmek. örmek : deve yününden mensuc bir nevi aba. — Singen. — Decke. — Hinabsenken. Saum. — Bär. öpkelenmek : darılmak. ötük : çizme. — Pfeil. wild. antworten. öprümek : kuyu çökmek. ötemek : ödemek. Mitte. çekirdek. zafer bulmak. | örkenmek : öyrenmek. özgün : suların feyezzani. Türkistanda bir mevkidir. doğrulanmak. auffahren. — Bitten. ötrü : beraber. okun demir yeri. — Hinabsinken. savmak. istirham eylemek. — Niederreissen. vahşi. bir kabile ismi. sich aufrichten. — Höcker des. — Befehlshaber. entgegengesetzt. — Ambos. . ötrer : geçid. Stammname. — Zu nichte werden. aff etmek. | ötükçi : konduracı. Kopfdecke. — Zusammen. — Vorübergehn. -es. — Das Innere. — Reisender. Pferdemähne. Kameels Z. | öpçinlik : savet. ötek : yabancı. Ihr (Fron. — Zum Guten wenden. alışdırmak. — Er. yıkup basmak. etek. akraba. atın yalı. muessir. terekki etmek. — Wachsen. öp : puse. çekme. Nabel. — Zelt. — Das Innere. Schild. Erdhaufen. eracif. V. — Eigentümlich. — Gesund werden. önküt : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Cypresse. Widerhall des Sees. özek : bir şeyin içi. absenden. ötünmek : rica ve niyaz etmek. teganni etmek. mukabil. önkülmek : eyiye çevirmek. | ötküncü : yol geçen. | özlük : kendilik. Eisenspitze des Pfeiles. — Passenge. — Stiefel. — Zornig sein. hayme. — Lüge. Weizenstengel. — Waffen. mahv olmak. ötme : ötüş. öz : iç. önkürtmek : yıkmak. — Vorübergehn lassen. cuher. bir kabile ismi dir. önmek (onmak) : izdiad etmek. örke : çadır. orta. — Unterrichten. çökülmek. örküc : burunda olan yumru. öpke : öfke. — Feige. örs : sindan. nüchtern. — Kragen. | öprülmek : uyulmak. — Ähnlich. batmak. — Schuster. Verwandter. zat-i hususi. — Wachsen. ötke : ayı. özgü : kendisine mahsus. hikyaye kitabi. taze buğday sapları ki ateşde pişirirler. in Feuer gekocht. — Überschwemmung.). aşırmak.

bir birisine sert söylemek. | uçkunluk : şirare-paş. anfeinden. uyğatmak : uyatmak. Windrad. | uyğanmağur : uyanmamış. isabet. Kasten. — Besonders. bir kabile ismi. V. — Rücken. çuval. — Alle drei. — Der Flug. uçargu : üçüncü. özlik : bir nevi nebat ismi dir. rast gelmek. — Untergeben (Sonne). — Streiten. — Türkischer Stammname. treffen. diese Welt. Gerstenkorn. özlemek : kendisine taleb etmek. — Schaukel. uyğur : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. uğuz : saf. hatem. uyuk (üyük) : delik. ucarak : yüksek mahal. dolab. — Schicksalsschlag. Stammname. | ucaş : adavet. — Fingerhut. özük : haymeyi örten keçe. — Erwachen. kalın iplik kinab. | özkece : başkaca. | uyğağ : bidar. — Decke. — Milchsahne bereiten. — Um. Siegelring.). — Wach. . uymak : yüksük. uçman : salıncak. kuş uçmak. ucaşmak : bahsa tutuşmak. Vogelflug. uçan : sefine. adavet etmek. çarh-i felek. uçun : içün. verlangen. o taraf. uçkalatmak : mülayimane muamele etmek. — Gelse. uyakmak : gurub etmek. sipend. gross. uçkulık : bir nevi üç dilli ok dur. — Erwachen. — Rippe. diyer. uçraşmak (uçramak) : tesadüf etmek. sefine. Kinderkrankheit. mühlet. — Loch. Sack. schicklich. grober Hanfzwirn. arzu eylemek. jenseits. Frist: Schiff. — Verschlafen. — Tag. ucarku : eyer üzerine konulan yastık. — Hitzbläschen Z. uçğurmak : peran etmek. | uçav : üçüde. — Paradies. kaburğa. Höhle. bir kabile ismi. ucur : felek rast gelmesi. — Feindschaft. — Sanft behandeln. altı ayı. uçkun : kığılcım. Stammname. bir nevi hatab. — Aufwecken. uclib : cüll. üç nefer. gözde olan hal ve nişane. — Fliegen. budünya. — Nachlässig sein. uyaz : sivri sinek. — Sattelpolster. ucar : pazar. — Hochgelegener Ort. uyluk : ran. büyük. uyağ : uyanış.özke : başka. — Wage (astr. uygun şey. | uçalası : üçüsüde. uçurma. wilde Raute. Bein. uyğuşmak : kahil olmak. — Der dritte. uçkusi : Uçup gitmeli. — Glied. — Sich zanken. eine Holzart. gafil. uclamak : muhaseme etmek. uyak : sincab karnının ve boğazının altında-ki deri. hart anfahren. UÜ uç yılduz : mizan yıldızları. nebatat özi. | uyğanmak : uyanmak. — Funkenverbreitend. ucuğ : subyan hastaliyi. — Funken. bereket. Pflanzenfrucht. — Begegnen. oyat. — Lederne Zeltdecke. uyaku : pehlu kemikleri. batmak. ayrıca. — Ein dreispitziger Pfeil. — Eine Pflanzenart. — Markt. — Einfältig. — Wünschen. Segen udur : gün. pak. nehar. uça : arka. — Drei Personen. — Sich schämen. uçmak : cennet. — Schiff. bidar etmek. — Ein anderer. uyalmak : hicab etmek. mağara. gemi. san. uyuğmak : sütü uyutup yoğurt yapmak. — Bauch und Kehlfell des Eichhörnchens.

— Erwürgt. vom Wege abweichen. ulustuk : bismil. şarki. kebir. uymak dahi derler.und Eselfüllen. cins. — Gliedbein. tabib. ulalmak (ulğaymak) : azim olmak. — Wundarzt. Lied. — Gegenseitiges Anbellen der Hunde. — Grube zum aufbewahren der Körnerfrüchte. | ulğaytmak : büyütmek. ura (öre) : sutun. hisse. urma : ısıcak sudan çıkub-da soğuk suya girerken bedenin üzerine çıkan kabarcıklar. in die Erde gegrabene Scheune. — Theil. anlangen. wachsen. wird von runden Gegenständen gesagt. — Baumstamm. — Jagd-. — Theil. ehtiarlanmâk. . wenn man aus dem warmen Wasser ins kalte geht. — Nachkommenschaft. umuduk : şikyar ve seferde ve ciridde geyilen şalvar. — Niedersetzen. — Gross. — Irre werden. umak : etrakdan bir kabile ismidir. — Melodie. — Weibchen. ursprünglich in der Bedeutung von Bein. — Den Weg verlieren. ummak. urğuşrek : fenn-i musikide bir surud dir. — Habsucht. umalmak : muallak aşmak. — Pferd. urnaşdırmak. — Ungeladen als Gast erscheinen. urnukmak : bagteten bir işe tutulmak. — Ankommen. — Angehängt sein. — Gross machen. | ulğatmak : yaşlanmak. uncu : incu. Ehehälfte. al. — Zänkisch. — Thier mit aufrecht stehenden Schwanze. ulaşmak : vusul olmak. Hoffnung. umca : odun parçası. | urnatmak : oturtmak. — Alt werden. umağ : nesl. ulus : aşiretin büyüyü. lange leben. ârsız. kötük. | ulaşmak : taksim etmek. boğaz. çok yaşamak. intizar. — Säule. ümid.uyundı : davet olunmayarak ziyafete giden sümsük. — Ursprung. uru : zurât içün saklanmakda olan tohumun muhafazası içün kazılan yer. umunmak : tama etmek.und Ringkampfhose. Schuld. — Wachsen lassen. — Zertheilen. — Gierig sein. v. uyuş : gougacı. ulat : hastalık. hoffen. türkü. Platz machen. uluğ : büyük. umku : halkum. — Flussbett. oturmak. uruğ : tohum. urçin : sancak. uma (umaca) : uma kemiyi. urğacı (arğucı) : dişi. unçi : cerah. — Stamm fürst. ulağ (ulak) : bargir. su mecrası. ulaşmak : kelblerin yekdiyerine ürmesi. — Alt werden. yetişmek. müdevver şeylere denir. — Perle. aslı kemik mânâsına dir. ödünc. urnamak : yer etmek. kismet. ulaş (uluş) : bülük. hekim. — Bläschen welche am Körper entstehen. Stamm. — Grösse. unkan : at ve eşek yaurusu. yerleşdirmek. kolera. ulğamak (ulğuymak) : pir olmak. — Fahne. — Krankheit. unverschämt. umanc : tama. ustuhan. | uluğluğ : büyüklük. ulalmak. kabile. borc. — Sitzen. halbtodt. yerden kazma enbar. — Rachen. muallak durmak. pir olmak. uluş : parça. — Muthig werden. adaşmak. Rasse. bölüşmek. nimcan. alt werden. umaklanmak : cesaretlenmek. — Gross. — Türkischer Stammname. — Eine Sache schnell beginnen. büyümek. — Verlangen. uncud : taleb. | uluğlanmak : tâzüm etmek. beklemek. bölük. zevce. ulakmak : şaşmak. uri : kuyruğu kalkık hayvan. yoldan çıkmak. Kriegs. | ulaklamak : yolu şaşırmak.

usal : fena. uzak ağrı : verem hastaliyi. utkari : sebeb ve illet içün bir şeye mutâlik. dövüş. gizlenmek. — Satteldecke. utkarmak : geçirmek. scharf. Stelle. akraba. urundalamak : intihab etmek. — Meinung. sebeb. auswendig lesen. nachahmen. geda. — Zeit verleben. — Verwandter. birden bire hücum. — Zerkleinern. — Auslöschen. schnell. Ehrenplatz eines Würdentragers. — Sich hinter den Vorhang verbergen. haymenin ortasında-ki delik. usmak : eti kemikden koparmak. ücür dahi derler. | üçürmek : söndürmek. utkanmak : imrar-i eyam etmek. — Fangen. geçici. oğlak. — Sich hin und her werfen. utğuzmak : elinden düşürmek. | uşatmak : ufatmak. urunk : parlak. ezberden okumak. silinmiş yazı. menzil. uruncı : fakir. — Lager. uştulum : sitem. — Ort. . jüngst. | utkarışmak : geçişdirmek. fortkommen. — Das Überschrittene. uşundı : ansızın. uşmak : tecemmü etmek. Platz aussuchen. — Wahlen. dayr. — Plötzlicher Angriff. | uruşmak : dövüşmek. sahib-i rütbe. — Verkleinern. — Frieden schliessen. bewahren. urut : yurt. kaysı. | urutmak : nuzul etmek. Feuer. — Fallen lassen. — Enkel. — Fussfessel. Scharfsinn. — Ueberragen. uruk kayış : kism. uruş : muharebe. çabalamak. Pflaume. — Krieg. us (es) : akil. List. — Glänzend. musaleme etmek. — Verstand. — Schlecht. taklid etmek. soymak. üçki : keçi. yığılmak. | uşaltmak : parça parça etmek. Versammlung. hifz etmek.uruk (ürük) : köstek. — Gemahl. Mangel. uşalmak : ufalmak. hile. — Fluss. Würdenträger. muharebe etmek. Streit. seçmek. — Letzthin. auswählen. — Neulich. Platz. ustan : ırmak. urunduk : eyer esbabı. cemaet. mekyan intihab etmek. — Klein machen. urunmak : öteye beriye kendini atmak. — Unrecht. usluk : ihtilal. — Heftig. keskin. mekyan. urun : cay. uşuluk : farz. kusur. üçmek : sönmek. cenk. — Hinüberbringen. — Sich eilen. — Zerstückeln. — Lungenkrankheit. verwischte Schrift. üçrü : son vakitlar. — Halbverlöschtes Licht. — Arm. mahal. Zelt. ecel. — Absteigen. uzağu gun : geçen gün. — Soldatenmahl von den Heerführern gegeben. Bedrückung. ifsad. rütbe sahibine mahsus olan makam-i teşrifat. yaşamak. — Kämpfen. — Verlöschen. — Das Fleisch vom Knochen reissen. Dachöffnung des Zeltes. apışka. Ursache. usmaklamak : perde arkasında kendisini ihfa etmek. ringen. — Ziege. uşukmak : acele etmek. ustalamak : terekki. utkur : şedid. — Tugend und Geschicklichkeit in Militäreigenschaften. | uşaklamak : ufatmak. zevc. fitne. zulm. tefevvük etmek. Verderben. tez. Bettler. uşlamak : tutmak. verlieren. kayb etmek. urunlı : hafid. kötü. — Zu einer Sache gehörend. uşka : er. ücük : yarım sönmüş mum ve ateş. zann. uzğanmak : uzlaşmak. nehir. urum : fenn-i askeride meleke ve meharet. — Unordnung. zerdalu. — Zusammenkommen. uşlan : umera tarafından sipah ve ehaliye verilen tâm ve ziyafet. firaset.

üzgi : merdüven. — Gekrümmt sein. — Pelz. — Besteigen. deve yükünden mâmul bir nevi kumaş. Lanze. — Pfeilgriff. penbe. — Betrunken. — Siebengestirn. payendaz. — Rübe. bicevher. bir nevi silah. pahsa : çamurdan mâmul divar. Hirte. Zauberei unter Trommel. Spalte. munkalib olmak. pelekte : bir yanı kırılmış yumurta. peyazi : nevg. Waffengattung. azmak. Musik und Lärmbegleitung. ülüm : ecel. pat pat : esvatdan dir. bil. pancar. ürkülmek : dönmek. uzakdan at koşturmak. peravlik : isaret. çabuk çabuk. paku : ustura. üsrük : sarhos. — Wachsen. def ve çalgı ve görültü ile ziyanzedeyi okuyıcı. peltek : basık söyler. — Besoffen sein. üzdürme : nehirin derin yeri-ki atları üzdürerek geçerler. hinausgehen. Gewitter. — Stadtname. padaş : ayakdaş. — Tödtlich. — Sclaverei. uzamış. ürkün : tufan. ülütek : okun çöpü ve destesi. cirit. ketman. payeke : musafirlerin kondura çıkardıkları mahal. parça. — Knospe Z. rostig. peran : ok gibi uçucu. — Lehmwand. — Leiter. çocukların dahi kil ve çamur ile oynadıkları bir lab dir. pene : köşe ve gizli yer. kil ve çamurdan yapılmış bina. Stück. — Verborgener Platz. — Pfeilartiger Flug. memlukiyet. cenaze. Lehmgebäude. — Sich verbergen. Schaum der Kameelmilch.ülkür : ülger yıldızları. pas : zenk. P paçı : piade askeri. ruy. — Stotterer. hergele. pencer : selak bostanı. ürküt : Samarkand civarında bir şehir ismi dir. Gestüt. pepe. | üsrümek : mest oimak. Pferderennen. — Pferdeschwemme in einem Flusse. | penelemek : gizlenmek. — Schleuder. | üsüb : büyümüş. tortuna. pelpüş : donun ve destenin altına konulan ağac. — Sich verwandeln. pehte : pamuk. — Spitze. ambar zemini. düşmen ve zabitden ihfa olunacak yer. çıkmak. pendük : çiçek mağı ve mağçesi ve fındıkı ve budağ yeri. | padeci : sürücü. Versteck vor dem Feinde. — Kamerad. — Baumwolle. sipah. ürkümek : suud etmek. — Rost. cüzü. mamuk. — Gewachsen. — Leichnam. Stoff aus Kameelhaar. — Gesicht. deve sütünün köpüyü. paze : sapan. Leibeigenschaft. — Aufbewahrungsort für Getreide. üsmek : büyümek. — Scheermesser. üst : yüz. perihvan : cender okuyıcı. mızrak. — Überausschnell. çoban. pelal : zahire gömecek mahal. schnell. — Heerde. pade : sürgü. — Tod. ürkürmek : ham olmak. — Überschwemmung. — Hellebarde. fuluk. öküz ve inek sürüsü. — Infanterie. Blumensamen. — Platz wo die Gäste die Fussbekleidung ablegen. — Holz unter dem Krug. — Viehtreiber. ülük : ölü.. | ülümlük : ölümlü. tez. paslanmış. — Geisterbeschwörer Z. Kinderspiel mit Koth und Lehm. paru : kürk. parhi : harbe. . çabuk. — An einer Seite gebrochenes Ei.

— Messung. das freudige in die Höhe werfen des Turbans von Seite des Imams. rayet : ehl-i seyf ve sipahi olmayan. — Frisches Ei. | recelamak : bir mahalın planını almak. pervaneci : ferman ber. pus : duman. — Kopfbund. Schlauheit. göbelik. çocukların gizlenme oyununun yeri. — Wiedehopf. kuduret. gemein. boş sey. aşağ. at kırbası. şiddetli nefes ile küreklemek. — Eine Bohnenart. stark athmend blasen. böcek tohumunun dışarısı. — Regenzeit. bir defâlık. endaze. suarisiz yürümek. — Schlangenstein. eşya ve elbise. bulutlu hava. piralamak : kendisini göstermek. kaşı ve kirpiyi dökülmüş. peşe : sivri sinek. pöçek : kalb pul ve sikke. — Das Diminutiv einer yeden Sache. başvekil ve sadrazam kaymakamı. petke : sarık. pupamak : pelteklemek. . firib. yol yol. pişkarmak : tezekkür ve tefekkür etmek. piyadelemek : yayan gitmek. yaramazlık. zum Vorschein bringen. ufak tefek. pupuş : hüdhüd kuşu. pepelemek. perzem : tür nevi fasulya ve bakla. — An den Bachesufern aufgeworfene Erde. — Strichweise. — Ortsplan aufnehmen. — Augenschminke. Maass. pertel : pirti. tolum. reh reh : hat hat. — Magen. pis : uyuz illeti. Spielplatz der Kinder vor dem Hause. — Trödelwerk. ipek kozası. Seidenwurm. rude. rasık : rastık. — Zu Fusse gehen. mehrere derartige Speisen. çocukların hane harcında oyun mahalı. mabeyuci. envai lokma. — Athmen. Trübung. — Honigkorb. — Krätze. — Wasserschöpfer. Ofen-. misahe kılmak. pille : koza. — Auf einmal. Hülle des Käfereis. — Art Steuer. pişmiş. pest : alçak. petike : kursak. — Niedrig. rece : misahe. bewolktes Wetter. antimon taşı. esnaf. — Nebel.und Feuerrost. List. mukeddir. — Sich erinnern. Versteckspielplatz der Kinder. petek : arı kovanı. — Falsches Geld. — Stottern. — Seidenkokon. — Gelse. messen. meydana çıkarmak. — Nichtkrieger. — Sich zeigen. pişük : hazir tâm. piç : her şeyin ufak yaramazı. | rabeci : abkeş. Gewerbsmann. rafdan : taze yumurta. Heerd.perpi : yılan taşı. ipek böceyi. — In Fett gekochtes Brodkügelchen. pülemek (püflemek) : nefes etmek. peşkel : yağmur mevsimi. | rayetcilik : zira ve kesbe ehline tarh olunan vergi. Wasserschlauch. peste : fıstık. puç : yaramaz. — Melodienart. — Palastbeamter. hile. Darm. imame sevincinden sarığını göke atmak ve havaya fırlamak. | puçlığ : boşluk. pişme (pişi) : yağda pişmiş ufak gölçe etmek. Stellvertreter des Grossveziers. harita. R rabe : matbare. pişim : bir kerrede beşecek nesne miktari. soba ve baca ve ateşdan moru. — Becken. rak : bir nevi nağma dir. raş : bir cedvelin iki kenarında tümüslüp kalan toprak. Ausfallen der Augenwimper und Augenbrauen. — Pistazie. — Unnützes Zeug. — Fertig gekochte Speise. — Nutzlosigkeit.

— Name einer Traubenart. sayamak : saymak. Gruss . kesb-i afiyet etmek. — Vom Platze aufspringen. rust : imlak. — Mit den Fingern melken. sağınmak : saymak. Wunsch. selamet. im Trauerhause erscheinen. — Stark. akar su. weinend die Verdienste des Todten aufzählen. sağramak : sağır olmak. — Pfeil. Heil. ruzan : bir nevi koyu kırmızı rengi verir çalı ismi dir. arzu eyledi. amanlık. av tüfenkine mahsus korşun taneleri. — Rein. — Mannawein. — Lebensunterhalt. — Rücken. — Zählen. — Haarschmuck der Frauen. arzu. S sabğun : tir. Lied. Wehklagen. nişale. hesab etmek. sağın : sütlü koyun. — Wehklagen. sıkup çıkarmak. sayağ : yol. kanun. saçuk : dağınık. Stromwasser. dick. — Singend weinen. ok. ricandalık : nezle. — Erkältung. — Der Weinende. sağdak : tirkeş. in Nachtlagern vorhanden. soğuk geçirme. pençe şeklinde olup anınla balık tutarlar. büyük akar su. tarz. — Jammern. feryad ve figan. sığırcık kuşu. sac : baş tüyleri.rencimek : ziyade sarhoş olmak. flehen. — Heuschrecke. — Eine Art Pilav bei den Iranern. göz taşı. rechnen. — Zerstreut. saf. reşale (neşale) : köpük helvası. — Klagen. | sağu sağmak : nalan etmek. destur. kalın. sağırtka : çekirge. | sağucı : ağlayıcı. saçma : saçılır olan şey. — Weg. — Taub sein. fırlamak. — Wünschte. — Gesund werden. sacbağ : nisaların saçına bağıldığı ziynet. sağılmak : sihhat bulmak. sağmak : el ile parmaklarla çeküp sığmak. usul. türkü ve şarki. saydam : temiz. — Helva aus Schaum. — Fluss. süt sağması. auch 'rezaki' genannt. sadulamak (sadalamak) : ah-u figan ve matem eylemek. — Ein Strauch von dunkelrother Farbe. — Klage. temenna. Bleistückchen zum Jagdgeräth. | sağun : feryad ve figan. — Wunsch. rezaki dahi denilir. Melken. Nachdenken. Augenstein. Art. — Zählen. teayyüş. — Haar. rud : ırmak. gece otağlarda bulunur. sağınc : arzu. nicht hören. matem-hanelerde numayiş etmek. Lanze zum Fischfangen. işitmemek. sert. — Zerstreubare Sache. — Dreiseitige Lanzenspitze. kurban. Staar. die Gesundheit wieder erlangen. hatire getirmek. drückend ziehen. sahbi : bir nevi üzüm ismi dir. Gesetz. — Fluss. . parlak. ölü fezailini sayup ağlamak. rust : kavi. Schnupfen. Pfeil. ruşen : üç taraflı peykan. — Schaafzählung. çay. sağış hesab : koyun tâdadı. sağu : sadu. nevha ile hane sahibinin yêsini efzun ettirmek. rube peran : şeb-i pireye manend bir hayvan ismi dir. — Köcher. — Besoffen sein. sağrı : sırt ve arka. say : ırmak. perişan. safi pilav : iranilerin pişirdikleri bir nevi pilav dir. rusta : kudret helvasile tehiye edilmiş şarab. fest. sıçramak. — Name eines flohartigen Thieres. saçramak : yerinden kalkmak. sadu : teganni ile buka etmek. Trauerschmerz vergrössern. yalvarmak. endişe. Morgengabe. görmeyi murad etdi. harba. — Milchschaaf. sağındı : yad etti. sadak. wünschte zu sehen.

— Rolle. fuhş. sakar : gözü aç adam. zanah. sakal durluk : bir nevi gerdanlık ismi dir. sayğun : saygın. — Marsstern. | sayığlamak : hastalık ve uyku halinde hezeyan kelam söylemek. — Zählung. in Mittelasien ein für die Bedienungsmannschaft des Fürsten bestimmer Platz. Schaukel. — Schaukel. riayetlu. saklar : mabeyn odası. — Zeichen an der Stirnseite des Pferdes. hurmetlu. gesund. riayet. sayrun : serin hava. Ehre. nişan. — Kühles Wetter. Ehre. — Gute Nachricht geben. büyük sularda merbuten taşınılan direk. sepemek. benachrichtigen. — Weisser Seidenstoff. — Krank. rechnen. — Palastvorzimmer. saylamak : seçmek. intihab etmek. Morgenstern. salıncak. neidisch. — Planet Venus. Versteckplatz.sayğamak : saymak. şayeste. passend. — Jahrgehalt. sayğan : bir nevi hayvan ismi dir. — Ausbreitung. salaca : salacak. saklanılacak mahal. Rechnung. hasid. sayı : vakit. — Seite. | saylanmak : hesablanmak. — Name eines nachtigallenartig singenden Vogels. rast. sayın : eyü. Steueraufseher. saksaul : kömürü mâruf ve bidud bir ağac dir. — Eine Art Floss. maliş eylemek. yıkamak içün istimal olunan tahta. hesab etmek. saypamak : silemek. salğamak : irsal. — Leeres Gerede. — Eine Art Floss. Zeichen. nusha. — Doppelkinn. salğut : salyane. haber etmek. — sayu : hesab. alçak. beşaret etmek. sakızğan : papağan kuşu. yan. sal : bir nevi kelek dir. salğum : huşe. — Auswählen. — Weintraube. — Holz. geziemend. | salğum küpe : bir nevi küpe dir. — Schicken. — Zählen. — Zählung. salikalığ : sılakalı. sakar : atların alnında 'sabah el-hayr denilen' nişaneye denilir. — Gut. sak : taraf. beşik. hesab. — Mann mit offenen Augen. ehrwürdig. Abschrift. sakık : zühre. saytalcılamak : durak üzer olan. an. sayğur : beyaz harir kumaş. üzüm salkımı. — Name eines Halsschmuckes. saldav : bir nevi sal. — Eine Gefässart. Mast im grossen Wasser. Stotterer. sakıt : mirih sitaresi. sayığ : hezeyan. — Im kranken oder verschlafenen Zustande irre reden. hurmet ve riayet. sayru : hasta. sayre : bülbül gibi elhan eder bir kuşun ismi dir. sakav : doğru teleffüz etmeyen. — Pfand. sağ. zeman. pepe. sabah yıldızı. Spur. — Zählen lassen. lagv. kühl. | salık birmek : haber vermek. salıncak (salğıncak) : tumar. — Abreiben. Wiege. — Papageivogel. asiya-i vustada hükümdarlarının hizmet içün hazir bulundukları bir mevki dir. hafif soğuk. Unverschämtheit. sayrusav : geçüp tesir etmek. gemein. Waschbrett. — Thiername. üzgün. salık : vergi. soyulğan ve keltekeles. — Unrichtig sprechend. — Gewohnheit. salğıncak : sallancak. . hurmet. dessen Kohle berühmt und rauchlos ist. — Rechnung. vergi müdiri. — Steuer. — Zeit. hesab. — Spur zurücklassen. Eid. Eidechse. eser. tenşir. sayin : sayı. sakağ : gabgab. saklav : rehin. layik. yemin.

sançış : sancı. sank : kuşların tersi. Pferdedecke. budala ve sersem olmak. — Hirn. şişe. sersem. wird auf den Mandelkern des Obstes angewendet. sanağ : hesab. kränklich sein.salınmak : her yana temayül olmak. hesab. urucu. taraf. sanğarak : mağz. Zählung. — Faden. — Türkmenischer Stamm. sokmak. sar : çaylak. sap. sankulatmak : sandıraklamak. — Maschine. — Das Horn über der Kuhklaue. kırba. ausserhalb der Stadt. sancığı : demirden ucu saplanır bir nevi çengel. Stadtname in Turkestan. — Betäubt. Heerschau. semt. Zahl. fedan. sarça : cam. saltak : izdiham. sarkık. tulum. sap : tar. sarğımak : sarkmak. — Einfältig sein. bauen. Stadtviertel. — Luftiger kühler Platz an heissen Tagen. sapağ : kol. abweichen. sapa : kenar yer. aşağı gitmiş. | sandıraklamak : şaşkınlık söylemek. — Schlinge. iplik. itibar. sankrak : öküzün ayağında-ki olan boynuz. şaşkın. tukum. yığın. yan. serseri. | sapan oku : sapanın kulpu ve ağacı. Schnur. — Betäubt sein. Euch. aluğ satık. sandırak : sangı. nebat içindeki levze denilir. — Sich nach allen Seiten verneigen. | san görmek : askeri yoklama etmek. deste. Steigerungszeichen. sapan : mencenik. salmak : koymak. | sanağcı : hesabçi. — Kleine Hellebarde. harbe ile yekdiyerini urmak. cihet. Stiel. — Herabhängen. — Sich auf dem Wasser bildende Eiskrusten. muayene. sank : suların yüzünde incimad eden buz parçaları. san : yoklama. Pflug. — Gedränge. yüksekden aşağı uzatmak. Griff. rişte. sanac : çuval. . — Seitenplatz. Stück. iç. Kern. şehirden haric. — Widerspenstig. kemend. mide ağrısı. — Ein nachtigallenartiger Vogel. Seite. samar : semer. — Eisenhaken. — Sattel. — Durchstechen. salma : ağ. sarılcı. sançmak : saplamak. müssig. sersem olan baş. atmak. sarğuk : asilmiş. sankı : sanğı. — Vogeldreck. Griff. hasta olmak gibi. — Storch. saluğ : salmak almak. Schlauch. Dummheiten reden. deste. çekirdek. — Pfluggriff. Menge. sandulac : bülbüle şebih bir kuş ismi dir. — Arm. albern. bina etmek. sanga : sana. — Mit Pfeil oder Spiess auf einander loshauen. kulak. sap. Samen. salkan : ısıcak günlerde hubub eyleyen serin ruzgyarlı yer. — Wirrer Kopf. — Aufgehängt. sançığ : küçük harbe. — Soldaten untersuchen. sanğrak : çınğırak. Pfeil der Wachsoldaten. sarc : serkeş. muhasebe edici. sayğı. — Rechnung. Türkistanda bir belede ismi dir. von oben herabreichen. sapmak. Gegend. — Dir. — Sack. — Prüfung. sersem olmak. werfen. parça. badem içi. urucı kavm. — Rechner. sarı : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. kulp. — Legen. — Gelb werden. — Klingel. — Türkischer Stammname. herabhängend. sarğarmak : sararmak. Stiel. — Glas. kalabalık. Magengrimmen. salar : tevaf-i türkmeniyeden bir kabile dir. aseslerde bulunur sancı. dağarcık. edat dir: sap sarı gibi. — Kaufen und verkaufen. size.

saun : dâvet. mabeynci. — Rübe. sebektegin : sultan Mahmud lakabı dir. — Scheuer. — Gelbsucht. muharebe. Kampf. furuht. duçar ve tesadüf olmak. — Kämpfen. savurğamak : birisine bir hediye takdim etmek. — Lob. görücü. öküz. — Verkauf. tat dahi derler. satıcı. sataşmak : çataşmak. sarpun : kiter odası. sararmak. das ganze Bein. tirek. — Die Ernte mit den Füssen auseinander werfend dem Winde überlassen. sarık ağrık : sarılik. zirihpuş. — Mahmud's Beiname. — Abtheilung. sich bewegen. türkischer Stammname. tekmil bud. — Gebirgsheerde. savuğ : soğuk. sart : türkistanda mütevattin olan aşaire denilir-ki aslı tacik ve farsi dir. — Ins gelbliche spielend. — Panzer. — Baschi bozuk. — Jemandem ein Geschenk überreichen. — Uhuart. | satığcı : dellal. — Übelriechen. hareket olmak. savas : sipaş. dizi. baykuş. ran. savut : zirih. — Kalt. Reihe. — Ein in Turkestan ansässiger Stamm. cemiyet. ol tarafce. savsamak : sarkmak. devab hastaliyi. — Schenkel.sarı çığnak : Türkistanda Aral denizde bir körfez ismi dir. Versammlung. moğul lisanınca sübük oğurlu demek dir. sarice : başı bozuk asker. saz : sağ selamet. oyuk. streiten. sazkab : makara. — Eine Vogelart. sarırak. sarığ kuş : çuğdun bir nevi dir. sarığ boğa : sarı manda. — Ein schmalspitziger Pfeil. uğraşmak. arar. — Kampf. savğat : hediye. savğun : atı yükden halas edüp dinlendirmek tebrid etmek. — Ochs. sebircek : serçe kuşu. dam. Jagdvogel. türkmen kabilesinin bir sınfı dir. Reifen. | savumak : üşümek. satu : furuht. satğun : satun. saurman : paye ile harmani alt üst edup rüzgyara aldırmak. Höhlung. — Vollständige Gesundheit. — Krieg. ilaf-hane. | sasığmak : kokumak. rahat. — Stinkendes. — Nach einer Seite geneigt. Bergcypresse. sarrak : tarafrak. — Sich anstrengen. Ruhe. şaka ve latife eylemek. sarımtol : sarıya mail. — Gesandter. halka. muharebe. — Gelb. sarığ : sarı. şikyar kuşları. ırmağan. savçı : mersul. usfur. verdorbenes Wasser. — Frieren. — Sperling. sarı kovan : dağ sürüsü. — Das Pferd von der Last befreiend durch ausruhen lassen abkühlen. — Zusammengeknäult. | savut bozan : bir nevi ucu dar ve sivri ok ismi dir. Lastthier-Krankheit. sasığ : kokumuş. Danksagung. — Einladung. sebzi : havuc. birine sığırcık ve birine çaylak derler. bir yana temayül etmiş. mağara. savaşı : cenk. simsar. gelblich. . savaşmak : sai ve cehd etmek. sıra. tegayyür eden su. sarkan : sarmaşık. satan : bacak. — Vermittler. mudahele etmek. satıc : sınf. Dach. satığ : satı. savaşmak : mukabele. mogulisch 'sübük': glücklich. savu : şikat. sitayiş. nach dorthin. Krieg. delik. — Verkauft. sich einmengen. satım. sakf. — Geschenk. sarsac : bir nevi kuş dir. — Spalte. sich abmühen. cenk-u cidal. — Herabhängen. Verkäufer. — Verkauft. — Name einer Bucht am Aralsee. — Rad. scherzen.

kyarvansaray. Andenken. bişaret. serupa : hilât. sıçğan : sıçan. kab. serke : kehle yumurtası. destan. ırmağan. stürmisch. — Feine Schrift. serağuc : sorguç. — Erzählung. — Erster Tag des türkischen Jahres. serçek : hikaye. — Dutzen. sernak : kamçı başı. — Körper. fürchtend. — Etwas grössere Eidechsenart. — Festigung. rother Siegellack. kırmızı mum. Vogelname. durchstechen. bit hanesi. senker : sencer. serkek : uyanık. akreb. Schild. — Nisse. görümlük. sevakil : bir nevi meyve dir. — Behalter. tersnak. şeffaf. sele : sarık. tirkeş. Brautkleid. sekmek : sıçramak. sevğat : ihsan. — Reisend. şaşkınlık. siğel : garet. sih : amik olmayan. gute Nachricht. meşveret. siğnaki : ince yazı. yağma. kadeh. siçek : sıçan ve serçenin adları. — Festigung. — Arzneiname. sencer sokmak.. harba. — Planet Mars. sıçancil : ayne. der fünfte Stern.) : geyik. — Köcher. — Turban. sersan : serasime. yadigyar. yol. sıkık (sıkak Z. çanak. bidar. Ratte. Schale. — Gazelle. tabya. baş ayağ libas. — Ehrenkleid. kavuk. — Betäubt sein. serseri. — Geflochtene Peitsche (Korbatsch). sarsılmak. hürkmek.sehne : sersem. serde : meclis. sekit : mirrih sitaresi. sandiges Wasser. — Geglättet. geçid veren kumlu su. siğin : geyikden büyük bir nevi. — Versammlung. — Mästen. herumwandernd. senenik : çıyan. — Lanze. gözgü. zarf. serak : okdan. siğğu : sığacak şey. — Gestrige Speise. dülbend. — Maus. beyhude. — Erschreckend aufwachen. sendelenk : sende. — Spiegel. serseri. semizmek : semirmek. sidem : musaykal. — Einen Ort befestigen. — Geschenk. bir kuş dir. — Kleine Festung. kala. — Seichtes. seyar. vücud. sencer : istihkyam. — Grosse Umgebung. Kranich. — Eidechse. Skorpion. seliğ : rüzgyarlı. . turna. im Traume irre reden. — Faseln. sekandur : zühl. — Handzeichen des Fürsten Z. ördek gibi papağan. — Windig. Märchen. serav (seray) : büyük hane ve havali. miskin. tabya kılmak. Weg. siper. senin : mızrak. | senkerlemek : bir mahalı mustahkim etmek. kyase. tesmin etmek. fortunalı. — Sperlingname. siğrak : piyale. senne : beden. dünn. mücde. — Federbusch. seskenmek : uykudan sıçrayup uyanmak. sendelemek : sersem olmak. bir kuş ismi. semsek : sümsük. — Wach. sıkışmış. — Einfältigkeit. sendulac : bir ilac ismi. sancmak. uykuda saçma sapan söylemek. — Eine Fruchtart. beşinci yıldız. ahu. serağ (surağ) : surağ. — Springen. — Einfall. atlamak. elendlich. siyağlamak : sayıklamak. — Landstreicher. siyak : gezgin. Name eines Helden. bir pehlivan adı dir. Burg. — Einfaltig. — Glas. Karavanenseray. kırbac. serkut : geceden kalmış tâm. Plünderung. zusammengepresst. masal. fare. | sıçğan yılı : sal-i türkan dairesinin birincisi dir. — Planet Saturn. Berathung. siğince : küçük hisar.

sipalmak : kaymak. simiz : şişman. — Acht. | sikiz : sekiz. sıkılçım : sıkındı. — Geld mit verwischter Schrift. — Verdorben sein. — Rein. — Bitterlich weinen. — Ader. yağmur toprağa geçmek. rein werden. — Ein grosser Karabiner. — Jüngere Schwester. bozulmak. verderben. — Prüfung. — Von reiner Abstammung. derd. arkasına düşmek. hell. — Vernichtet. — Pferde rennen lassen. mücerreb. ohne Eile. siniğ : kırık. das Verstecken des Vogelkopfes unter die Flügel. boyun askısı. banuzade. sikrimek : uykudan sıçrayup kalkmak. darlık. sipalamak : mihrebanlık etmek. mihrebanlik göstermek. — Verwirrung. siliğ : silik. — Hohler Weg. şehzade. basık. sin ağlık : tecrübeli. sipau : mulayemet. — Bewegen. — Am Bachesrande wachsendes Gras. — Springen. Eindringen des Regens in die Erde. — Gletscherort. temiz. — Du. teharet ve abdest olmak. parçalamak. — Wald. sinkil : küçük hemşire. sığamaklık. verfolgen. tecrübe etmek. sıkırmak : atı koşdurmak. sinek. kuşlar başlarını kanadları altına gizlemek. bozulmak. yağlı. — Langsam. sin : sen. kımıldatmak. silkü : saf. sinukturmak : bozulmak.sikil : soy nesli pak olan. Büchse. treiben. — Zerstückeln. sinkmek : çukura gitmek. — Zerbrochen. asker-i sipahi. versuchen. — Vor Schmerz leiseweinen. vücudu kuvvetlenmek. silmin : bir nevi giyah ismi dir. sanamak. sinkirlamak : cenkde atların bacağını kesüp telef etmek. Gebirg: enger Platz. balkan. Liebkosung. sürmek. — Fett. — Schanzenaufseher. — Sammeln. — Im Kriege den Pferden die Füsse abhauend vernichten. sürçmek. erfahren. — Masten. elem ile ağlamak. siksan : seksen. siltemek : hareket etmek. — Scheere. | simizmek : semirmek. Schmerz. mahv. müterris. — Käfer. sıklık : orman. sinkmak : kırılmak. sinkir : sinir. siksenmek : sıçramak. — Aus dem Schlafe aufspringen. — Ehre bezeigen. acelesiz. sıktamak : sıkınmak. — Halsband. sinkek : böcek. Prinz. usul ile. sinamak : imtihan. silincek (silkincek) : gerdanlık. — Erprobt. sinkramak : elem ile aheste ağlamak. düzlenmiş. kubur. straucheln. kırmak. sikirtme : geçid gibi dar mahal. iztirab. sindi : makas. — Verdorben werden. — Achtzig. — In den Graben gehen. beyzade. — Verdorben. sikin : yavaş. | siliğ akça : yazısı mahv olmuş para. Kavallerist. den Körper stärken. bozuk. . schmeicheln. damar. sincamak : toplamak. — Holzasche. mezar. Königssohn. su kenarlarında nabit olur. Fliege. — Gleiten. aydın. Grab. ohşayış. sinuk : kırık. silamak : izzet ve riayet etmek. sipa : memur-i tabia. ohşamak. — Weichheit. atlamak. silti : karabarak nam ağacın külü. — Liebkosen. sınmak : kırılmak. sipancak : muz mevki. sipaşkan : bir nevi büyük karabine tüfengi dir.

sivük : sevilmiş. fest. sivgelük : sevgili. kuyu.sipka : çıbuk. muhibb. sivinci : mücdeci. duhan ve afiun gibi şeyler içmek. — Schnell. sirkek : uykusuzluk. — Eine Nähart. Schichtenartiges Leder. sirku : hastalık. — Schmerz. bir işden kurtulup çıkmak. teganni etmek. derd. Zeichen. — Geliebter Freund. gravieren. | sirmelmek : kapılmak. sird : çabuk. sirim : çerm. boy uzamak. sizildamak : teşekki etmek. dar. — In der mogulischen Sprache in der Bedeutung von Eile. — Eng. — Eine Art Oberkleid. hafif soğuk. stark. sirincak : kayır yer. — Tabak und opiumähnliches Zeug rauchen. sizindu : katra katra akan su. Pfiff. traş etmek. — Pfeife. sirğan : minare. alamet. sızmak : nakş ve hak etmek. Geliebte. kapmak. kayır yer. — Eine Sache leswerden. muhbir. | sipilmek : dökülüp saçılmak. — Augenlied. — Malen. abkine. — Liebhaber. — Benachrichtiger. Brunnen. derd. singen. irtişaş. — Brustwarze. — Spitzen. — Gleiten. dost. — Heftig aus dem Schlafe erwachen. sirin : salkın. — sırıkmak : kaçmak. — Geliebt. savuşmak. — Kühl. — Gefährte. katı. sipurğa : düdük. sipkel : serpinti. sirmak : kaymak. — Leder. intişar. sizkek : göz perdesi. muhabbet. açık. — Splitter. gravieren. — Krankheit. aşk. saçmak. — Zum Fischfang gebräuchliches Hakengeräth. ausdehnen. sivürmek : silüp sivri etmek. balta. — Leuchtthurm. offen. sirilmak : kaymak. bulağ. sirik : sık. Axt. keder. schmal. yar. — Nähen. — Laufen. buzlu yer. Liebe. — Verwirren. ima etmek. siskenmek : dehşet ile uykudan sıçrayup kalkmak. — Gleiten. — Zerstreut werden. siriğ : bir nevi dikiş dir. teber. sırık : sırılmış ince ağac. sizgi : elem. — Sich beklagen. sümdürük içmek. — Zeichnen. yavaşce sürtünür gibi savuşmak. nağma etmek. sirak : moğul lisanınca musarât ve tacik demek dir. — Schlüpfrige Stelle. sipmek : perişan etmek. sirtak : bir nevi palto dir. dilim dilim deri. sivük : memenin ucu. yoldaş. Kummer. Kummer. — Singen. — Quelle. . âşik. sirek : arkadaş. sert. — Rutschbahn. muhabbet. — Schlaflosigkeit. — Tropfend fliessendes Wasser. — Wegnehmen. sipki : ifşa. dağıtmak. — Glas. siramak : ötmek. zerstreuen. sirğak : sirincan. fener. sirimak : uyulğamak. sirçe : şişe. — Schlürfend trinken. keder. sivgüci : sevici. sipkarmak : süzerek içmek. entfliehen. sivgüm : sevdiyim. sıpkın : balık şeydi içün mustâmel bir nevi pence dir. — Liebe. sirmek : almak. ıslık. — Verbreitung. sim : pınar. rutschig. langsam sich fortstehlen. fanos. sizğurmak : nakş etmek.

sonk : son. Winter. soğlı : şiş kebabi. söngek : kemik. tamakyar. kızartma. sokman : büyük yol çizmesi. miknese. söyüş : at kemiklerden kaynayup soyulmuş. sonkol : sol dest. — Ein mit dem Rücktransport der Flüchtlinge betrauter Mann. — Dach. söngü : mızrak. Ruhe. sökel : hasta. — Sprechen. gam. — Ausruhend athmen. sögdemiş : istirahat içün teneffüs etmek. sokar barçuğu : suyun yüzüne bir taş atdıkda hasil olan müdevver dalga. — Ein durchseihtes Ding. — Jemandem widmen. — Von hoher Gestalt. wahrnehmen. Schmuck. — Durchseiht. — Verblühen. sokun : ciylenilmiş. sop : süpürge. sözci : söz ehli. solumak : solmak. — Besen. dörtmek. — Bis zu Ende. — Knochen. sözen : sözülen nesne. | sözük : süzülmüş. — Enthülste Hirse. gözü aç. serma. soğulcan : solcan. bir nevi un helvası. rasch athmen. külbastı. — Krank. Reiter. überreichen. zebh içün hayvanatı semirtmek. su başı : Türkistanda bir rütbe dir. — Linke Hand. söyünc : zecr. — FleischFricassée. — Seine Enden. asayiş. sual. sık sık nefes almak. Kummer. kış. — Filtrirapparat. — Meinen. — Ende. solakay : ağızdan akan su. sok : bed nazar. derd. ev örtüsü. sobsun : inci. hakaret. dayak. sonmak : arz-i takdim etmek. das Thier zum Opfer mästen. — Frage. takdir. — Ein im Sihun Flusse lebender Fisch. sokranmak : mırıldanmak. galize. sobay : hafif. durch Steinwürfe verursacht. sopa.sizmek : teferrüs etmek. — Jemanden mit der Lanzenspitze stechen. sözaul : firarileri taburuna ve fırkasına irca etmek üzere memur olan şahs. kelten keles soyulğan. Dolmetsch. linkisch. tekellüm etmek. hiss etmek. — Leicht. . solunğan : sadr illeti. — Opferlamm. — Grosse Reisestiefel. katık. zaif. eine süsse Mehl-helva. — Ein Arzneiname. soğ : dam. solak. — Frühstück. soba : yüksek boylu. ezilmiş. soğalamak : harba ucu ile birisini sançmak. — Ein vom Hauptwege abzweigender schmaler Nebenweg. suari. kuşluk. derisi alınmış. tercuman. Stab. — Spiessbraten. sokmak (sokmağ) : büyük yollarda münşaib olan dar yol. harba. — Böser Blick. — Übersetzer. Rostbraten. tılmac. | soruğ günü : ruz-i sual. — Wellenringe im Wasser. | sonkgı : sonu. sudak : Sihun nehrinde bulunur bir nevi balık dir. sokum : zebh olunan kurban. geizig. — Zerkaut. sögdenis : kahve altı. soruğ : sorak. Kälte. — Nach. sakat. — Das Jüngste-Gericht. Stock. deynek. — Derbheit. | sonkuca : sonuna kadar. kefgir. | sonkra : sonra. — Rangstufe in Turkestan. — Damhirsch. sözgüç : sözücü alet. Schmähung. — Brustkrankheit. sözlemek : söylemek. gevher. — Perle. — Speichel. dudak altından yavaş yavaş söylenmek. bir ilac ismi dir. soğak dahi derler. zwischen den Lippen sprechen. sok : postu alınmış erzen. — Lanze. soğun : bir nevi dağ öküzü. Z. riza olmak. — Murren. schwach.

Spassmacher. süder : mâyet halkı. auseinandernehmen. sürme. — Spur. — Sich stützen. sözücü alet. hatir sormak. alamet. Zeichen. temdid etmek. yutum. sukayar : iki ırmakın çatalı. — Begiessen. fliessend. — Spur oder Zeichen lassen. — Begleitung. suvarmak : su içirmek. şuluk. — Sich auf die Seite stützen. suğurmak : cida etmek. soygun. Saure Milch. suye : kapu sürgüsü. şakacı. beruhigt werden. mashara. Dienervolk. — Eimer. — Rippen. yahnı. Kenntniss. bir şeyi diger bir şeyin içinden çıkartmak. suyurğamak : ihsan. surkut : curanın dibinde kalan şey. — Scheiden. suğarmak : suvarmak. . — Wasser trinken. — Schmal. — Trocken. su içmek. — Fett. — Das nass Werden der Erde durch Einsickern des Wassers. nişane. Suppe kochen. sukur : bir nevi ördek ismi dir. suyanmak : yasdanmak. mutehaffir. — Vorgehen. kör. çorba pişirmek. sebeb bulmak. — Im Wasser gekochtes Fleisch. suyu çekilmiş olan yer. Fuss. Schöpflöffel. Untersuchung. — Fleisch im Wasser kochen. muayene. — Wasserquelle. sulu : güzel. sürme. — Sehr kurz sein. akar. haber. süçük : leziz. — Stark säugen. suvurmak : kuvvetle emmek. glänzend. | sübülemek : iz ve nişane brakmak. — Grosser Mörser. | suyurğal : ihsan. pehlu kemikleri. ab-i doğ. def etmek. suramak : sual ve tahkik etmek. bahşiş. Riegel. yaban tavuğu. sukkur : büyük dibek. — Frage Nachricht. — Bodensatz. — Ausmusterung zum Soldatenstande. | sükleme : suya pişmiş olan et. çemçe. havun. kınından çıkarmak. bahane aramaklık. nem olmak. suhremiş : pek kısa olmak. sutari : kaburga. Vorwand suchen. aus der Scheide ziehen. bewässern. suran : cemiyet ve kalabalık içinde leşker teferrüdü. sükyut. — Glänzend. — Zusammenfluss zweier Flüsse. vertreiben. sustaymak : yorgun olmak. — Schmackhaft. teskin olmak. tatlı. susak (süsak) : tişne. pınar. — Eine Entenart. ayak. suğarmakdan gelme. sukur : kuru. suyuk : dar. suvuk : revnaklı. Schweigen. Brühe. blind. sübük : iz. — Thorriegel. revnaklı. — Erstaunt. eraziye su vermek. süklün : sülyün. — Ermüden. — Molken. susim : mutehayyir. dünn. susunmak : sulanmak. ince. turna. suyğun : geyik. süss. — Schön. — Tränken. gözü patlamış. yan üzere dayanmak.suğalmak : yaslı kesb etmek. sukağ : bir nevi büyük geyik. suvat : suyun mehazi. südremek : sürmek. — Geschenk. sura : ırmağan. hediye. — Feucht sein. entwässerte Stelle. suyal : bir nevi kilid. Trunk. rugen. — Eine Art Schloss. sulamak. — Durstig. erstaunt. malumat. süyağı : siyah yağ. bahşiş vermek. — Schenken. | suğaşmak : su yere batup topraklar doymak. — Ausfragen. | suyamak : yan üzere dayamak. suğur : kova. — Fasan. surağ : sual. — Treiben verlängern. — Geschenk. uşak takımı. untersuchen. süklemek : eti suya kaynamak. — Gazelle. — Eine grosse Gazellenart. susun : ayran. sukızı : suluk.

şrak şrak vurmak. sürçe : tecessüs. — Heerde. — Wassergetöse. — Verläumden. şağıçımak : bir kimesneyi zem-i kadh etmek. sümü : faydesiz. sütkelegen : sütleyen. — Rotz. — Türkischer Stamm. şakırdamak : yağmur yağmak. — Unnützes Kleidungsstück. sükü : küçük harba. — Fuchs. — Pfiff. hohl. içi boş ve kavuk olmayan. mükemmel. ziyade. şağıldak : koyunun dunbesinde-ki kuyruk. — Überaus. mızrak. kelami ve aklı saçma ve perişan olan adam. şalğurt : hem suda ve hem karada yaşayan hayvanat. nafile. — Ausgleiten. — Schlüpferige Stelle. şay : gina sahibi. — Besen. Frage. solmuş. susar : sansar. sürük : sürü. — Enterich. hergele. şarıldı. hediv. semaver. | sürkenmek : sürüklenmek. samur. verrückt. süm : yek pare. şaldır şaldır : su bâlâdan nuzul ederken hasil olan ses. — Milchgebend. — Die im Wasser. imhal etmek. | sürçek : kayılacak mahal. vollkommen. — Ungehülster Reis. — Austreibung. sürkeül : leşkerin ukbunu gözetmeye memur olan bölük. tükürük. — Besitzer des Vermögens. Wolf. — Welk. Ş şafşul : yaraşıksız elbise. — Statthalterei. — Fasan. — Eine mit der Beobachtung der Heeresbewegung betraute Abtheilung. sün : erkek ördek. 'şakir şakir' klingen. şak şak : esvatdan dir. — Aufschieben. muharebe esnasında çekilen feryad. tereddüd. kaymak. sürmişi : hars etmeklik. divane. sual. sülpük : füsürde.süksük : bir nevi odun. Speichelauswurf. Stuterei. sincab. sürkemek : sürüklemek. vergebens. nemmamlık. — Unnütz. — Jagdfalke. hükümdar. süldüz : tevaif-i etrakdan bir aşiret ismi dir. kavi. — Der Schall des von oben kommenden Wassers. süt veren. eyi havadis. şağdarlık : kaymakamlık. sürgün ilacı. verwelkt. schwachsinniger Mensch. — Ein walzenartiger dünn spitziger Pfeil als Jagdgeräth. bülbül hoş elhan etmek. müzdeci. . — Schafsschweif. — Kleine Lanze. toğan. şağırdak : su sesine benzer gürültü. vekalet. — Auf der Erde liegen. — Ausrufung. sürtürme : ihrac. bütün. Bedenken. şakir şakir ses etmek. — Stoffgewebe. Kampfgeschrei. ibrik kaynamak. Zobel. şağla : ıslık. şali : kabuklu pirinc. — Untersuchung. — Aus einem Stück. süpü : tilki. — Geier. — Erdcultur. şaka : aşuri. ağac oklava. Feuchtigkeit. hayırlı iş. ağızdan çıkan ses. wie auf dem Trockenen lebenden Thiere. süpürgü : süpürge. Nachtigallgesang. Spott. sümkürük : sümük. sürçmek : zele etmek. sülkün : yabani tavuk. mukaşşer olmayan pirinc. sulu kazan. postu alımamış erz. mashara. — Gute Nachricht. şayak : çoha ve sair nesnelerin mensucu. güçüken. süpçin : hoş haber. rutub. Fürst. | süküçek : avda kullanmak üzere ucları sivri ve uzun doğru okları. — Eine Holzart. — Regnen. Eichkätzchen. yerlerde yatmak. der vom Munde kommende Laut. şaldırma. sünğar : sunkur. sieden. buri.

— Ohrfeige. hatab yanarken çıkan avaz ve şakırdı. yaprak. — Art und Weise. seda. Geräusch. Fenster. çatı. şapat : tokat. Vorhang. irsal. sürna sesi. tepmek. hareket. mit Gefühl küssen. çabuk.. şavkele : kırgız kadınlarının baş örtüsü. ziyafet vermek. Art schwarzer Trauben. bir nevi kumaş. ein aus den Bäumen fliessender Harz. — Fleck. şidurğu : bir nevi ney dir. dilik dilik. şilim : samağ. — Die Kopfbedeckung der kirgisischen Frauen. Vorbereitungen zum Winter. şikyar etmek. zum Bedecken der Gebäude gebräuchlich. Hanf. bir birile öpüşmek. şeran : tez. şatun Z. — Schnell. usandırıcı. şankurak : doyak. Zweig. — Zwitterwort. — Ahle. Stimme. Stoffart.şaltmak : tezyin. mihmandar: türkistanda bir rütbe ismi dir. | şapırdı : acele yerken ve ezerken dudaklardan sadr olan âvâz. çatırdı. kış tedarikini görmek. — Zelt. düdük. hergele. muharebe. — Senden. şilirğamak : avlamak. mındarlık. ârsız kimesne. bir nevi siyah üzüm. . çarşab. Dach. Zelt. Pfeife. ebniyeyi örtmek içün mustâmel dir. Blatt. sille. Schleiertuch. das Stampfen mit dem hinteren Fusse. şil : usul. şilan : selatin ve umera sofrası. — Tisch des Grosshern. geschwätzig. — Lärm. kendir. — Wind. asakere tâm. şanğur : zil ve nâra avazı. — Leiter. hava. şarke : esvatdan dir. Schmutz. görültü. dal. şilki : ağızdan tereşşüh eden su. — Das laute Kauen. şellaki : lafzen. fışkırmak. su çok seslenmek. şiğaul : teşrifatci. — Wahrend des schnellen Essens hörbarer lauter Klang. pislik. den Soldaten Gastmahl geben. tertib. namussuz. şeberğan : meşhur bir belede ismi dir. şilapcı : kasablar kethudası. çadır. fleckig. — Kopfbedeckung der Frauen. — Das Knistern des brennenden Holzes. — Geschwätzig. schmutzig. ehrlos. — Kleinigkeit. çadır.) : nerdüban. şatur (şatı. ziyadesile ve vecd ile öpmek. Ordnung. Wirth: Würde in Turkestan. şilamak : sevk etmek. yağlı. şılkın : aklı az. şapırdamak : acele tâm ekl ederken ağız ve dudakdan şab şab çıkan ses. — Verzierung. — Das Rauschen oder Plätschern des fliessenden Wassers. hayvanın arka ayağile urması. — Mit List von Jemandem etwas herauslocken. ağacdan çıkan tutkal. perde. — Oberhaupt der Fleischhauer. şekancin : kadınların baş örtüsü. şib : yapağı. göz. — Wolle. bürüncük. — Zeremonienmeister. — Flötenart. kaldırmak. şartlamak : su akarken çağlamak. — Hoboëklang. unverschämt. şemal : rüzgyar. şibke : dirfeş. şelayin : mashara. — Name einer berühmten Stadt. Klang. — Kampf. — Stossen. şebahum : leşker şeb-elman vuruşu. sich küssen. ağac sürkünü. göndermek. şamyan : hayme. — Zänkisch. — Von kurzem Verstande. Luft. doynak sesi. şapir-şupur : mühmilatdan dir. şavhum : gulgule. şelel : desise ve edebsizlik ile birisinden bir şeyi koparmak. — Aus dem Munde sickerndes Wasser. gougacı. — Jagen. Hütte. Krieg. — Huf Z. herzegu. şibak : ufak tefek. entsenden. şete : urmak. — Harz. pencere. şebik : leke. kırlı. eilig.

şulakay : ağızdan akan su. Kuss. şişman. eine grosse Schaafart. şırdağ : bir nevi libas. Öhl. cünbüş. vatan. tapfer. — Graben. — Bogenzugehör. aufgeackertes Feld. — Kleiderart. Lampe. Harz. auf salzigem Boden wachsender Baum und Gehölz. şiram : makam.şıltık : çamurlu olan mahal. bir nevi büyük koyun. zevk. şuri : şur. dick. bir nevi şura zarde husula gelen ağac ve odun. bus. yarmak. kolları sığamak. Aufenthalt. — Salziger Platz. falscher Anspruch. şişe saplayup dizmek. verem. aydın. güherçile. | şulay bulay : öte beri. şışmek : şişman olmak. şırlağan : susam yağı. lamba. Theil. şükün : fal hayr. şivran : bir nevi şeftali ismi dir. soso. die Mogulen geben ihren Richtern diesen Titel. — Jagd. . şunğaca : şol vakta deyin. Reif.und Beuteantheil. şöyle böyle. zweijähriges Lamm. kandil. — Eine Art Jagdfalke. ika yaşında kuzu. Vaterland. Kalpak. — Dick sein. Obertheil des Menschen und des Thieres. — Kleisterart. insan ve hayvanatın belinden yokurı tarafı. — Muthig. anschwellen. şipal : bahadur. — Fröhlichkeit. şimizmak : kaynamak. Grasname. bugün dahi demek. | şırlağancı : usar. telaş. — Durchstechen. şudurğu : bir nevi düdük ismi dir. şit : yayın bir esbabi dir. şuran : karışıklık. — Stück. aufrichtig. ışık. balaban. — Munter. — Sesamöhl. şük : doğru. örmek. — Gutes Vorzeichen. — Ledermütze. kabarmak. — Thau. — Säugen. sancmak. Stammname. den Ärmel aufschürzen. şur : tuzlu yer. — Sich aufschürzen. sich über etwas ereifern. Vergnügen. — Salziger Boden. suğurmak. sefa. şima : emmek. bir işi cid eylemek. şirğa : av. şışlamak : şişe saplamak. saz kullayıcı. laçin. zevk. — Eine Pfirsichart. bu gibi. dick. weisser Kaftan. şişek : şişkin. kalpak. kouga. çiy. inkilab. semiz olmak. Helle. beyaz kaftan. andak mundak. sadik olan. — Dicke. batak. — Bis nun. şipürme : koz derisinden dikilmiş külah. kahraman. öyle böyle. şırtıldamak : şırıldamak. heute. Streit. şimalmak : çemrenmek. spalten. — Licht. mimenet. Glück. fasl. bohren. bu zemana kadar. — Umsturz. şukun : ses. şinik : kitâ. — Grosser Eisennagel. Aufruhr. bir gyah ismi dir. şin : şadi. şulay : edat dir. — Grade. şiriş : çiriş. hafife ses. | şinlik : şadmanlık. der Wasserstimme ähnlich. şudrun : şebnem. — Salpeter. şamata. — Ort. şişüğ : şişkinlik. kabarcık. rugen. Lärm. — Jagd. Geschwulst. sapanla sürülmüş tarla. Sperber. su sesi gibi. meskyen. şüdkar : peri kazmak. | şurtak : tuzlu mahal. şumur : çırağ. — Stimme. durchspiessen. kırav. — Öhlverkäufer. — Dies und das. derartig. — Name einer Pfeifenart. Unterhaltung. — Kothiger Platz. şunkar : şungar. gürültü. — Kochen. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. moğullar hakimlere bu unvani itlak ederler. avda tutulan hayvanat. — So. şundak : söylece. — Soso. şiş : büyük demirden iyne mıh. şıralğa : sayd ve mal ganimetden isabet eden hisse. tevaifi türkmeniyeden bir kabile namı dır. yalan iddia. Sumpfplatz. — Dünne Stimme. — Angeschwollen. yelim. böylece. mundak. Jagdbeute.

tağa : dayı. taktuk : gilaf. — Tante. tayancak : arka vermek. tayımğur : kaymayıcı. tayğac : kayacak sulu ve buzlu mahal. Muttersbruder. kın. ve türki tekellüm edenlere 'tat' tâbir edenler. tağaca : Helaku han umerasinden birisinin ismi dir. tapu. tahil : mezruat. takı : dahi. tekebbür etmek. tağayza : teyze. bozlu mevki. solu yer. takel : birisine iltifat ederek kani etmek. çengel. tayğan : hun-rize köpek. — Tamariske. stolz sein. seyrilecek yer. — Hufeisen. türş. — Ohne Geruch säuern. türkistanda bir rütbe ismi dir. Tabak. yine. — Jemanden befriedigen. Umschlag. Beutel. sıvışık yer. zarf. zarf. tackin : kibir. tağay : dayı. çatr. hem. — Deckel. tağar (tığar) : tekne. wässeriger und eisbedeckter Platz. Stallmeister. — Ackerfeld. — Rutschplatz. ziyaret. çamurdan büyük zarf. kuru. sargı. zarf. Würdenamen in Turkestan. — Anbetung. tak : bir nevi ağac ismi dir. — Stützen. — Rutschplatz. Grösse. takav (taka) : nal. Götzenanbetung. kab. — Bluthund. yükü denk denk etmek. — Haken. yılgın.şükür : şemsiye. tahtuk : gilaf. — Rutschiger. tağa. taymak : kaymak.und TömbekiBehälter. asa tutmak. tütün ve tömbeki tavlası. dubulğa ağacı. — Auch. Behälter. Zelt. Oberer Theil grosser Gebäude. — Soldatentruppe. uluglug. kuvvet vermek. tacanmak : kendini beyenmek. — Meister. Pilgerfahrt. taka : kullab. mirahor. — Anbetung. — Schlagen. tayış : hoca. — Schlittschuhläufer. kräftigen. tağayı. tabin : bir bölük asker. mirza. tayığ : kayar mahal. Muttersbruder. — Onkel. trocken. prügeln. validenin biraderi. ekmeye kabul erazi. — Baumname. Tamariskenbaum. tayğur : çok kayıcı. perestiş. seyis. — Onkel. tayağlamak : dayak atmak. validenin kızkardaşı. — Gleiten. — Sich stützen. | şükürci : şemsiyedar. Schreiber. tabuğ : ibadet. — Stolz. — Hufschmied. — Scheide. in Mittelasien werden die persisch sprechend 'tacik'. — Trog. taylak : iki yaşında-ki deve. takar : ekşi. — Sonnenschirm. tağar : kab. — Name eines der Anführer des Helaku Khan. eisbedeckter Platz. — Schirmhälter. zum Ackerbau geeigneter Boden. kyatib. asiya-i vustada farsi tekellüm edenlere tacik. T tab : perestiş. kese. Tante. und die türkisch sprechenden 'tat' genannt. | takovcı : nalbend. Stock ergreifen. tayamak : yasdamak. . — Sauer. at nalı. — Fremd. eine Last in Gleichgewicht erhalten. — Zweijähriges Kameel. zahire. — Behälter. | takarmak : kokmayarak ekşimek. taygak yer. kızak ile kayıcı. wieder. unreines Thier. validenin biraderi. — Sich gerne haben. büyük binâların balası. — Ausgleitender. tabulğa : tabulğa. wässeriger Platz. azimet. tacik : yabancı. taycak : kayacak yer. teyze. necis hayvan. vurmak. Spazierplatz.

talğak (talğa) : mevc. — Kleiner Strick. — Boden. talak : tihal. — Wirbelwind. tanış : bildik. — Dämmerung. tankırtmak : hayretle bakmak. tammak : tamlamak. köp. — Zweifel. — Weich machen. vurmak. damla. taliğa : şitab. iztirab. tamışmak : damlamak. tala : yağma. Unbekannter. Verwunderung. Rohr. — Staunend betrachten. — Erkannt. ahretlik kardaş. talğamak : tefrik etmek. talkıç (talıcı. — Tropfenweise fliessen lassen. mahv olup baka kalmak. tamşımak : damla damla su içmek. — Gaumen. Freund. hulkum. teleb etmek. tamağ : damağ. uzak. — Eine Jagdvogelart. — Etwas wünschen. — Irre werden. | tank kalmak : dona kalmak. verlangen. sırt yer. Kehle. — Hölle. — Er leugnete. düşünmek. — Milz. verbannt. tamak (tamağ) : boğaz. — Morgens. — Tropfen. zerkauen. | tank atmak : sabah olmak. kıbırdanmak. tamuğ : cehennem. gelecek gün. — In Verwunderung bleiben. su içün çobanların muracât edecek mekyan. — Tropfen. tamızmak : katra katra sizdirmek. tal : çıplak.und Holzader. tankıldu : inkyar etdi. Elle. steiniger Platz. talğum : girdab. Gegentheil. auf dem gehend man klappert. Abendroth. talıkmak : hasta olmak. tanımış. — Verkannt. goltacı. gekannt. stein. hilaf. — Plündern. kuru. hayretde kalmak. Gesehener. tamahsa : bir nevi çivi.takır : kati. — Wirbel. kalpak. mechul ve bilmedik kimesne. külah. — Nackt. entfernt. tankla : yarın. görülmüş. mülayim. Zweig. trocken. sürgün. tan (tank) : şübhe. — Bekannt. Mütze. çapmak. damla. mıkdar. boğaz. — Der morgige Tag. grüner Platz. nachdenken. Jenseits-Genosse. damar. erte. — Unterscheiden. — Stark. düz.und grasloser Platz. — Welle. gezerken takırdı eden mahl. tanaban : ufak ip. talğıcı) : dalıcı. — Eine Art Nagel. — Gaumen. — Krank sein. tanğu : münker. katra. — Stein. talan : yağma. — Morgen. | tanklayın : sabahlayın. tulu. talaz : koyan. çiynetmek. tâcüb. çevirdi. talğan : yumuşak. gam. endaze.und rohrähnlicher Splitter. aşna. tala : talaş. talamak : talan etmek. tamur : taşın ve ağacın yol yol ayrısı. stier blicken. er verdrehte. ot bitmez ve taşsız bir mevki. — Beute. — Dämmern. Menge. | tanklağı gün : yarınki gün. şah. tanklay : ağzın yokarısı. katra katra nuzul etmek. . — Taucher. talka : bir nevi şikyar kuşu-dur. — Splitter. — Tropfen. Steuergeld. — Eile. tam : dam. erkannt. Unruhe. tanımal : tanımış. şafak. yeşillik. mismar. tamcı taşı : katra. Dachdecke. linde. talabımak : istek etmek. — Weich. | talğan etmek : yumuşak etmek. — Tropfenweise trinken. glatt. der kommende Tag. — Kehle. tröpfeln. çarpınmak. Tropfen. angreifen. bina örtüsü. damlatmak. bilinmiş. vergi akçesi. talbıtmak : telaşlanmak. kamış ve başka bunun gibi şeylerden kırılup ayrılan parça. Wasserplatz der Hirten. talay : çok. dost. — Viel. Fussweg. tank : sahar. — Plünderung.

ayırmak. tarhan olan adamdan bir şey alınmaz. Ackersmann. tarımak : paş etmek. — Zorn. — Auswanderertruppe. dem erlaubt ist. — In Verlegenheit bringen. tanuklamak : ikrar etmek. tek tek. hakaret. tankmak : yol bağlamak. ezmek. tarkamak : dağılmak. zerstreut. | tanklatmak : istigrab etmek. — Übergabe. Sorge. Geschenk. — Irre werden. sich verwundern. tarkaşmak : perişan olmak. dona kalmak. — Tadel. | tar tar : dar dar. bölük. Rattenloch. saçmak. hediye. seced edüp baş eymek. — Wunderbar. | tapışmak : buluşmak. fahta kuşu. — Götzen anbeten. — Tamariske. anbeten. — Binden. schreien. — Allgemeine Verzeihung. tarankğu : terek ağacı. — Stück. — Zerkauen. tarbak : sıçan yuvası. tapkur : arabalar birbirine zincirle kuşadılup kale şekline girmiş istihkam. tarğacı : muhacirin guruhu. Verachtung. — Verwirrt sein. — Nicht wissen. — Erstaunen. tansuğ : acib. tarcık : behar alefinden devabbin tokluğu. sitzend sich verbeugen. tarğamış : hücret görmüş. fare deliyi. sich auf die Festung oder Mauer hinaufwinden. erzen. bis zum Morgenaufgang warten. — Urkunde. — Spur. darğınlık. tarığ : darı. Zeichen. tapmak : hareket etmek. Waarenballen machen. Gutes thun. — Sich bewegen. — Begegnen. — Leugnen. kavak. tanmak : inkyar etmek. tar : sık. namussuz çocuk. taratmak : bilmemek. parça. doğru söylemek. ein aus seinem Lande in ein anderes Land ziehender Stamm. tulua kadar beklemek. — Eng. das Zürnen. tarhan : aff-i umumi. tarçın tartmak : dar içün tartmak. emanet vermek. taravlik : dargınlık.tanklamak : şaşmak. anvertrauen. muharebede eline düşürdüyü ignami zabt eder ve bila ruhsat huzura gelir. tapu : sened. — Weggezogen. tapku : azar. ein Privilegierter. — Hinaufklettern. Gehorsam. — Sich bewegen. taram : pare. tarlan : büyük bir şikyar kuşu. tâcüb etmek. — Sämann. tabur. . Schandbube. tankuklanmak : istigrab etmek. — Finden. — Sich ärgern. kendi memleketinden diyer bir memlekete geçmiş olan kabile. güç hal ile kale ve divare sûd etmek. starr werden. nale eylemek. | tarkalmak. — Bankert. tarıkmak : can sıkılmak. sedaket etmek. — Hirse. tarmatmak : tırmaşmak. Pappel. sipariş etmek. nicht kennen. itât. Sperber. alamet. çift sürücü. perişan olmak. kitâ. inlemek. tarance : piç. — Sich zerstreuen. — Verbreiten. — Eine aus zusammengebundenen Wagen errichtete Wagenburg: Lager. elem ve kederlik. Theil. — An FrühjahrsFutter sattgegessenes Thier. kımıldamak. Auftrag geben. bölüklemek. imtiazlı. — Cypresse. ah çekmek. teng. | tapınmak : puta tapmak. tap : eser. Pappel. ırmağan. denk yapmak. zerstreuen. — Vertheilen. tarağay : servi ağacı. Kriegsbeute zu behalten und ohne Erlaubniss vor dem Herrscher zu erscheinen. tapşurmak : teslim etmek. — Auswählen. tapmak : bulmak. — Seufzen. — Bestätigen. kımıldanmak. sich rühren. dağılmış. verwirrt sein. — Mäusenest. tanlamak : tefrik etmek. — Grosser Jagdvogel. nişan. peristiş etmek. | tarkatmak : taksim etmek. tanımamak. tarayıcı : ekinci. zermalmen. taplamak : çiynemek. tapicimek : hareket etmek. — Sehr enge. kavak.

tasğirak : şarab kadehi. tasma : çiy kayış. — Eine Art schlaffer Bogen. geräuschvoll gehen. haric. sich innerlich schämen. tasamak : armak. ihrac etmek. tatlamak : aramak. taştak : bir nevi boş yay ve keman. ans Ende gelangen. — Abfallen des Pferdehufes. tay. — Stadtname in Turkestan. — Kosten. — Rohes Riemen-Leder. tavuşmak : etmam ve ekmal. — Heiter sein. kapunun içeri tarafı. tertib etmek. tokat. — Das vierte Jahr der türkischen Zeitrechnung. satmak. — Sich schämen. tavuşkan : tauşan. tavaçı : tellal. Umgebung. taşıkmak : pek ziyade mecruh olmak. tâm. sıçramak. auf die Gesundheit das Glas leeren. tatuğ : tatmak. tavlamak : tav getirmek. taşkarı : taşra tarafı. tasarlanmış. Wallung. arık. — Hase. tavr : kab ve zarfın etrafi. — Äussere Seite. aus Stahl verfertigter von Helden getragener Helm. — Vervollständigen. — Stimme. — Ohrfeige. Geschmack. taşırğanmak : hayvan tırnağı eşindürüp kenarından sürtmek. tartığ : hediye. kulan kayışı. | tavuşkan yılı : saliturkan dayresinin dördüncüsü. — In Gedanken vertieft sein. Geräusch. Pferde oder Thiere heilen. çarçı. — Zeuge. Berg. cuş-u huruş. çevre. içerisi yanmak. bir şeyin lezzeti. Art Hazardspiel. — Ausrufer. hinausführen. taslak : çıplak. delil. tavuş : seda. Schrittgeräusch. çağ. at ve hayvanata baytarlık eylemek. — Hengst. — Weinglas. — Stahl. — Stark verwundet sein. muhbir. kyase. taçık gibi. | tavuşkan uykusu : endişe ve tefekküre dalmak. — Die unter türkische Herrschaft sich begebenden Völker. tavulka (tavulğan) : toğulğa. Beweis. taslamak : fuzulu idia etmek. mudafâ. çevirmek. innere Thürseite. şamata. Schale. dayre. taşkun : tugyan. ausgiessen. tartışık : çekişme. — Überschwemmen. — Suchen. — Streit. aşkına kadeh tevavül etmek. bir şeye şeker ilave etmek. taski : sille. aktarmak. dağınık. ispat. tatu : sığır at. tosbağa. bahadurların başına giydikleri pulatdan sövüt üzre edevati. perişan. — Überschwemmung. — Zeitraum. karışık. tağ. . sich abwetzen. — Zerstreut. ses. | tavuşkan kurdu : bir nevi vahşi yabani tauk. taşlamak : atmak. nihayetine irişmek. taşmak : tugyan olmak. — Seite des Behälters. Plandurchdacht. — Platz für Schuhablegen. tausmak : mesrur ve şadman olmak. — Nackt. — Kröte. Speise. schwach sein. tartağin : tarmar. pat pat yürümek. taş baka : kaplu bağa. Vertheidigung. tart-u birt : dağınık. — Wildhuhn-Art. taşık : taşkın. taşmak. tav : hengyam. taş-kurğan : Türkistanda bir şehirin ismi dir. — Werfen. tatı. tat : türk hükmine girmiş olan kavmlara denir. cuşan. taşnu : ayak kabları çıkarılacak mahal. ırmağan. kumar nevinden bir oyun-ki tasma oyunu derler. cesaret ile kiyam etmek. zaif olmak. — Überschwemmt. Aufwallung. ayak sesi. tatuk : şahid. — Ordnen. — Bach. draussen. Furche. taşırmak. springen.tarnav : cedvel. — Gemischt. etwas zuckern. — Geschenk. — Den Überschuss zurückgeben. tavşalmak : hasta. verkaufen. — Krank.

recht. — Stumm. längliches Gefäss.tavuşmış : emanet. koyun ve kuzu derisinden kavuk. tekamiş : tacil. dass das eine Ende nach einer Seite herunterhängt. Anschwellen der Lippen. Gewebe. telaş. arka vermek. aus Lehm verfertigtes Kinderspiel. — Thalwasser. temren : ok ucu. — Ein um den Frauenkopf gewundener weisser Turban. tez. çabuk. taht. — Landname. tehaku (takuğ) : tavuk. Wiese. Polarstern. grasiger Wiesenplatz. — Eine Kleiderart. Insel. Graben. telak : zahire gömecek mahal. — Zehntes Jahr der türkischen Zeitrechnung. — Zerstörung. pepe. kleiner Berg. kutb yıldızı. — Holzriegel am Stelle des Thürschlosses. — Gürtel. Ziegenbock. tel : tepe. Übergabe. — Zerstören. unter. tela (tala) : altun. — Plündern. — Gebirgsziege. — Gold. roth. — Huhn. — Hölle. in Hitze kommen. verheeren. — Mütze. temir kazuk : demir kazık. — Den Sultanen Geschenke überreichen. çocukların çamurdan ettikleri bir nevi lâb dir. dilim. feuchter. Gurkenund Kürbissranken. parça. aufbrausender Mensch. tebi : tipi. — Rund. — Eile. telim : kitâ. çevirmek. or. şitab. — Sattelseite. muvakkat brakmak. | tecen-cayı : bir memleket ismi. bayır. ambar zemini. yüksek. . koşmak. — Vor Hitze trocken sein.oder Lammfellmütze. tekiz : düz. kuşakı bir tarz-i zarifanede bağlayup bir ucu bir tarafa sallandırmak. Stotterer. schnell. teslim. — Drehen. tekne : kadınların başlarına sardıkları beyaz sarık. deyirmi. — Eisenpflock. telac : ahu gözlü. tebsirmek : hararetden kurumak. tekürme : müdevver. dudakları kabarmak. telhak : iztirab etmek. kızgın ve şiddetli adam. teb teb : korkutmak içün ve köpekleri kızdırmak içün mustâmel dir. hoch. — Rehäugig. teke : keçi. dikizme. uzunce yapılan kab. telkase : iztirab. zeitweilig lassen. temuğ : cehennem. Schaf. tekin : alt. Stück. tektil : kuşak. — Schneesturm. fahişe. tekav : dere suyu. tekşimiş : selatin huzuruna hediye takdim eylemek. Anzug. tazkel : ebsem. — Getreidespeicher. telpek : külah. — Pfeilspitze. — Unten. — Hügel. v. ada. — Grade. kızıl. — Theil. doğru. Luder. — Aus Holz verfertigtes Rad. tekrük : yuvarlak. telken : çöpden mâmul bir nevi galtek. den Gürtel so eigenartig binden. deyirmi. garet etmek. — Auftrag. — Schamloses Weib. — Ziege. temacamış : iztirab. Türkmenenstamm. çayır ve çimenli sulu mahal. libas. teme : kilid makamında kapunun arkasına konulan ağac. laufen. iri taneli sık kar. — Rund. — Zum Erschrecken oder zum Bösemachen der Hunde gebräuchlich. türkmen aşireti. oğlak. halecan. tekak : asma ve hiyar ve kabak emsalinin sürdüyü uzun kollar. taz : hayasız kadın. dokundurma. tecen : dağ keçisi. tebengü : eyerin etrafı ve kenarı. ateşlenmek. telamak : gasb. — Trauben-. Schneeflocken fall. — Verlegenheit. tekrümek : döndürmek. Schnitt. tamuğ. | tehaku yılı : sali türkan dayresinin onuncu yılı. telgak : bir nevi uruba. ufak dağ.

terğun : semiz. kräftigen. zerdali. çadırcı iynesi. alet. kançuğa. budala. tenbül : çöp. 'tik-tik' gibi. tenbük : büyük çadırın ortasına kurulan küçük hayma. | terki bağı : kançuğa bağı. kımıldatmak. terkilmek : mani olmak. ungrade. — Seidenwerkstatte in Mittelasien. tenike : asiya-i vustada ipek destkyahi dir. telaş. — Tief. — Ein in der Mitte eines grossen Zeltes angebrachter Teppich. tenbe : at takımı. Riemen. — Die See. Koriander. kök. — An der Thüre ein Schloss anbringen. heftig zürnen. püşt. tetal (tatal) : lağazın bir nevi. kumar. yaşmaksız. — Von der Stelle bewegen. terçek : perdesiz. — Frisches. kayış. Gestalt. tibit : yumuşak tiftik. — Krumm. Ruhetage. kişniş. çuvaldız. tibengü : eyerin yan tarafı. termucak : tere otu. iztirab. kirişlemiş def sesi. tibremek : muhtarik olmak. halka. tibraçlamak : hiddetten yere vurmak. tibrişlik : halacan. şiddetle kızmak. verbieten. resmi-selamlik ve görünüş tâtil günü. Stütze. Ring. tentekel : bir nevi erik. terenk : derin. sıkınmak. — Schafschwanz. terkemek : ictinab etmek. . — Einladung. — Räthselart. — Sehr niedrig. temel. — Verrückt. — Ohne Vorhang. wird zur Steigerung (gr. — Cypresse. — Sattelseite. — Trommelartiges Geräth. beden. yasak etmek. — Kresse. çıplak. — Eine Spielart. terkenmek : genişlenmek. tentik : deli. Wurzel. kavak.) gebraucht. karakuş. Festtage. tesme : bir nevi lâb. davet. tahrik etmek. — Adler. Fluss. Grund. — Eine Art Ziegenwolle. — Sich bewegen. halb und halb sprechen. — Sich hüten. terme : dağlarda toplanup kalarak güçen ve teraküm etmiş berf. voll. — Geräuschvoll fliessendes Wasser. divane. unreife Wassermelone. terki : eyerin arkası. 'tütle' dahi derler. tengiz : deniz. çay. erregen. | tenbelamak : kapunun arkasına tenbe vurmak. ağavat iç ağası.ten : sesle akar su. — Rohe Melone. terenk : taze solmamış meyve. tevaşi : hadem ağası. bir nevi keçinin yünü. tevakün : kartal. terek (tirek) : servi. HaremWächter. ternek : bir nevi hiyar ve tere. Trommelton. bol olmak. tete : pepe. tutulup yarım-yarım söylemek. — Verhindern. — Rückentheil des Sattels. Pappel. terk : ham kavun. keke. närrisch. — Aga der Diener. pişmemiş karpuz. halka ve ağac. — Stotterer. — Geziemend. teskeri : eyri. — Im Zorn auf die Erde Schlagen. doğru olmayan. nackt. ohne Schleier. — Sattelgurt. ırmak. mübaliga içün mustamel dir. tibrek : dümbek gibi bir alet dir. terneve : küçük derya. — Fett. dolgun. — Verlegenheit. tersan : baltanın sapı. — Meer. — Im Gebirge angesammelter Schnee. — Eine Gurkenart. nicht vertrocknetes Obst. nefret etmek. tib : esfel. — Beilstiel. fliehen. — Erweitern. amik. tiben : büyük iyne. terzik : koyun kuyruğu. — Pferdegeschirr. Nadel zum Zeltnähen. — Grosse Nadel. — Eine Zwetschkenart. derya. weit machen. tenkal : celb. harem ağası. | tibretmek : yerinden oynatmak. kuvvet vermek.

tiyit : perakende etmek. tikirmen : deyirmen. närrisch. unterbringen. temenna. kalfak. — Klein. üzüm ağacı. Rad. — Rad. itik. Durchgang. tahvil eylemek. verlangen. Krieg. tiklemek : dikmek. Pass. ein wenig. — Rollen. Verlangen. wälzen. arzu. — Stück. — Kalpak aus Schaf-. etraf. hatunların ziynet içün düyünlerde yüzlerine yapışdırdıkları pul. — Stück. Pferdespur. | tige tige : parça parça. — Durchlöchert. — Zunge. — Umsonst. paydar olmak. ruhig bleiben. — Wünschen. toklu derisinden külah. tigiş : dövüş. yuvarlak. — Glatt. dolaşmak. düz. gibi. tiknid : deriden kesilmiş ince kırbaç. pflanzen. | tiküci : dikici. zir. durchschnitten. tilkürmek : bir yerde kaim. nihayet. lisan. tikdi : keçe ve bulgardan mâmul çizme. perişan eylemek. istemek. Ende. tikiş : dib. dilim. Sprache. tikmek : dikmek. — Anlangen. tikir : müdevver. — Grade sein. Weg. — Einstecken. Leidenschaft. halka. kugelig. erreichen. tığa : tabya. iplik. dar. — Nähen.und Schnittweise. — Berühren. olkadar. tikişmek : deyişmek. erreichen. yol. | tikirlek : tekerlik. keçi erkeyi. — Schanze. — Mühle. häufen. tıkacak alet. — Aus Juchtenleder verfertigte Stiefel. — Rund. — Stille. soviel. tikeleşmek : rast olmak. enge. — Junges Kameel. alet-i katie. Umgebung. wie. boydaş. tike : teke. tebdil etmek. See. schmal. — Wunsch. Faden. — Drehen. dar. gouga. casus. cem etmek. tilik : eser. Held. doğru. | tilev : taleb. biraz. — Ansässig sein. yetişdirmek. rica. tilbe : deli. derya. tikirim : deyirmi. yerleşdirmek. herumirren. tıkmak : zor ile sokmak. | tikrenmek : etrafını çevirmek. tigiz : deniz. nihayet. — Drehen. Kreis. dauernd wohnen. Strich. tilin : delinmiş. tikizmek : dokunmak. Kampf. mesel. manend. tilak : devenin yaurusu. tikis : düz. devr ettirmek. — Ziegenbock. — Wahnsinn. Graben. olmiktar. Geräth zum Stopfen. geçid. tikrü : kadar. | tıkılış : sokuluş. — Berichterstatter. taht. uc. | tilberemek : divaneleşmek. | tilemek : arzu etmek. tikek : asma budakları. nişane. top. boğaz. — Wunsch. tik : doğru. kahraman. divane. Schnitt. — Ein Schnittchen. — Bis. — Näher. tel. til : dil. | tilci : haberci. — Sammeln. atın izi. — Mit Gewalt hineinstopfen. tekerlik. scharfes Geräth. grade. Lammoder Widderfell verfertigt. çevirmek. tikre : devre. Ende. | tik turmak : rahat ve sakit durmak. Weinstock. — Das Hineinstecken. | tikirlemek : yuvarlamak. tikürmek : çevirmek. çukur. tesadüf. — Aus Leder geschnittene dünne Peitsche. yetişmek. Zeichen. sevda. tiler (tilek) : taleb. den Frauen bei Hochzeiten als Schmuck an die Stirne geklebtes Geldstuck. isabet etmek. kesilmiş. gleich. tikü : vasil olmak. | tilbelik : divanelik. in sol cher Menge. harman etmek. tilimğac : bir dilimcik. — Grade. cenk. tik (dik) : edat-i şebih dir. — Spur. tık. . muharebe. — Rad. muhit. cemiyet. tikin : bedava. — Rund. — Wahnsinnig. — Grund.tige : parça. devre. tilig : koyun ve kuzu. arzu. rekz etmek. — Zerstreuen. rast. — Verändern. tığrık : küçük. budala. — Schlägerei. Spion. Versammlung. grade. — Ähnlich. — Meer. mesavi. tigşilmek : toplamak. dilim dilim. tikerçek : tekerlik. iz. Kamerad. vertauschen. — Irrsinnig werden. ähnlich. — Kreis. — Rebe.

öyle deyil-mi. beraber. — Stossen. tinmağur : bikararlık. tinglayı : burnun ucu. — . timsi tib : öyle-mi. — Gleich sein. — Tropfenweise. — Ruhig. tinglemek : denk etmek. tire : şube. zusammen. tinc : dinc. tinkeşturmak : deyiştirmek. sorgenlos. kımıldanmak. su yolu. sakin. kulak vermek. — Gesellschafter. roth. tiramak (tiremek Z. tingri : tanrı. — Fleckenlos. timur baş : bir yere merbut eşya dir ki hane ve erazi ile beraber satılır. — Sacknähnadel. Wasserweg. — Hören. — Nasenspitze. — Sich stark stützen. tınmak : denmek. | tirek : direk. tingmek : çekmek. bir düzü olmasına çalışmak. Fenster. sağ selam. sallanmak. binek yeri. — Steigbügel. tilmürmek : ümid ve hasretle bakmak. dunkel. — Ziehen. betrunken. gehorchen. ruhig. katra katra. ayak ile vurma. müsavi. tingü : üzengi. tipenkelenmek : tepelenmek. sarhoş. — Zusammen. tınık : sakin. müsavi olmak. Stamm. theilen. — Loch. tirbenmek : tibretmek. ähnlich. — Beruhigen. gleich machen. kızkardaş. zusammenpaaren. Schöpfer. karib etmek. iş. mevla. tirem : hanım efendi. | tinktaşturmak : yoksan. çift. — Mitleidig. ting : denk.tilmac : tercüman.) : kavi dayamak. Tante. der mit demselben zusammen verkauft wird. — Gottheit. Pferdestoss mit dem Hinterfusse. tilük : delik. kabile. çift ve beraber eylemek. teyze. tinktaşmak : beraber taksim. — Nicht wahr? timur balık : selcukların cidlerinin lakabı. — Gleichheit. aramsız. — Herrin. | tipük : tepme. — Tod durch Pferdestoss. — Beiname der Seldschuken-Ahnen. hayvan ard ayak ile urmak. — Sich bewegen. tireci : lağm. — Gleich machen. tinterkelemek : ayağı kayup yere paldır-küldür düşmek. — Rein. mukavemet etmek. gamsız. grader Baum.Ähnlich. | tındurmak : teskin etmek. — Abtheilung. | tınıklamak : lekkesiz. — Eine Schiffart. saf. Paar. tingşamak : muşabih. — Messen. . ölçmek. tinglamak : dinlemek. — Hoffnungsvoll schauen. kerngesund. denk etmek. — Kanal. sakin olmak. mackellos sein. tiperlik : peygirlerin doynak ile tepelenmiş yer. tinğu : aram. — Ruhen. refik. düz ağac. — Ruhen. dövünmek. al. bilay olmak. — Verändern. yezdan. — Stoss. | tipmek : tepmek. Stoss mit dem Fusse. | tingrilik : ilahiyet. Platz zum Aufsteigen. — Zerstückeln. hudayi. dilim dilim etmek. tinkalmak : denk. messen. büyük hatun. rahatlandırmak. in Schnitte zerlegen. pencere. — Gott. — Sich herumschlagen. — Übersetzer. ölçü. — Unruhig. yatık. tilmağ : dilmek. Sprachkundiger. istirahat etmek. | tingtaş : arkadaş. timil : mavuna. timen : çuvaldız. lisan ehli. rahat. — Schwester. tim tim : damla damla. — Ausgleitend zur Erde fallen. tire. ältere Schwester. sich hin und her wiegen. abla. kaim. beraber. kesmek. Gebieterin. Unbeständigkeit. rikab. para etmek. timarğu : sahib-i merhamet. — Mastbaum. — Ein an den Boden gebundener Gegenstand. bir nevi gemi. tir : hemşire.

— Zähne. versenken. istical etmek. jetzt. — Zügel. tirkek : eyer keçesi. pişmiş. Gesetz. yol. Junges. Zorn. — Aehre. | tişük : delik. Öffnung. tirmemek (tırmamak Z. direyi yerine vaz etmek. kuvvetli. canlı. die Baumwolle vom Samen befreien. birbirinin ardınca gitmek. tarumar. — Sammler. Gewalt. ihate. | tirikley : hayatlı. kavi. — Kopfspitze. — Beseelt. — Kameel. — Eine Art Krankheit. — Beissen. zikiymet taş. harir. — Lebendigkeit. — Anschwellen der Wolle und des Leines. — Schnell. tivürük : deyirmen taşı. beschwichtigen. çabuk. — Mit Haken ziehen. Graben. amik. — Brüderlichkeit. titik : cüst. Grasschneider. dizmek. tişkeri (tiskeri) : devrilmiş. — Mühlstein: Umgebung. tirliğ : kazganı bulayacak alet. tirkemek : sual etmek. titenk : mücevher. tırık : bir gyah ismi dir. | toğğanlığ : hakk-i ahvet. tizginmek : nefret ve istikrah etmek. tırnakla yapışmak. resm. | tizlik : aceleten. şimdi. hayatlık. — Bruder. muhit. — Tief. Weg. tizkek : bir saf devenin sıraları. Bewegung. karma-karış. | tişad : dişler. pamuku tohumundan ayırmak. ısıtma. — Grasname. Fieber. — Zahnfarbe der Frauen in Mittelasien. | tirimci : toplayıcı. — Flink. — Reihenweis hintereinander gehen. — Kasselgeräth zum Umrühren. — Sammeln. lebendig machen. sert. — Heftigkeit. ot biçici. — Draussen. cemât. tirim : başak. — Kameelenreihe. diş ile tutmak. tirma : bir nevi canfes ve kumaş. stark. tirkeşmek : katar katar yekdigerinin akibince gelmek. — Fragen. | tişlemek : ısırmak. titragüci : arusın başına geydikleri tac mesellü müzeyyen çığa. — Taffet und Tuchart. kardaş. sofort. — Schmuck. — Zahnbürste. — Sich ekeln. — Loch. mit den Zahnen packen. tirmek : toplamak. — Vorhang. kem. serbest. tivare : perde. etraf. — Umgekehrt. beçe. — In die Höhe steigen. sich mit den Krallen anhangen. stark. — Durcheinander. yavru. | tırmaşmak : yükseye sarılup çıkmak. — Geschwind. batmak. tişmek : delmek. Stärke. — Gebräuchlich zum Ruf der Hühner. toğız : çocuk. tirelecek eşya. hemşire. sokmak. den Mastbaum auf seinen Platz geben. | tizlemek : tezlemek. tiş : diş. tişkarı : dışarı. tersine. rah. — Beleben. ucu. tive : deve. sich hineinstecken. Edelstein. tivramak : dikmek. Seiher. Hosenart. şikaf. şikaf etmek. soykuş. çukur. verkehrt. sokulmak. tit u pit : darma-dağın. kiçik. sertlik. — Kind. toban (toman) : başı aşağı. tirletme : bir nevi hastalık-dır. kanun. titi : tavukları çağırmak içün mustâmel dir. canlı. | tiş sürgü : misvak. in Gänsemarsch gehen.tirik : diri. çergi. tizgin : inan.) : çengel takup çekmek. Schwester. | tiriklik : dirilik. zorba. teskinmek. kefgir gibi. tiz : tez. — Ein auf das Haupt der Braut aufgesetzter kronenartiger Federbusch. Zelt. hareket. yün ve keteni kabartmak. bir nevi don. ordnen. tez endaz adam. içine batırmak. tirküzmek : canlatmak. diriltmek. cem etmek. Seide. — Hineinsenken. Versammlung. Umgebung. — Stechen. toğğan : birader. gekocht. dargınlık. — Lebend. | titiklik : hiddet. tiring : derin. stecken. — Umgekehrt. titrak : başın zürvesi. — Sattelriemen. . — Durchbohren. | tivrelmek : burmak. titmek : didik didik etmek. tiş hali : asiya-i vustada kadınların dişlarıne koydukları boya ve renk. — Zahn. — Beschleunigen. ahretrik.

tol : muşabehet içün ilhak olunur p. memlu. — Schwan. . Gäste beherbergen. — Sohn. — Vom Schmerz gequält werden. dönmez. Überschwemmung. — Gefüllt werden. kısa iç donu. toka : eşya. — Erfroren. — Schlägel. devirme. tonk : suyu soğuk edici surahi. konguz. — Taucher. ak kaz. Stoff. — Bekleidung. — Widder. gulam.toğlı : toklu. tolkamak : derd. Kleid. esbab. Keule. — Traurig in der Ecke sitzen. — Voll. — Weben. — Ruhe. — Stadtrichter. menzil. — Sich ausruhen. — Kleidungsstücke. — Welle. Lamm. buzlanmış. — Hochzeit halten. — Voll sein. müşir. Klingel. — Krümmung. çevirmek. peykansiz. — Drehung. ton : don. libas. tolunmak : istirahat etmek. domuzgan. tolğandurmak : dolaştırmak. at kolanı. abdeste. kumaş. tonguz : domuz. sorgen. taşkınlık. — Umgeben. sarımtol. donuzlan. | tolğanmas : dolaşmaz. ala komak. toktaş : rahat. — Umdrehen. toksabay : alay beyi. toğmahan : veled. müsafire konuk vermek. Festmahl veranstalten. nesc. tongulmak : mükedder olmak. soğuk. — Weite und breite Unterhose. konğrak. çevirilmez. — Leiden. tolğamak : etrafına sarmak. toktavul (toksavul) : mustahfiz. toykuş : ku. — Dreht sich nicht um. tolak : tozluk. bir aşiret ismi. türkische Zeitrechnung. tomuzğan : tonguzlan. gürz. | tolğamay : çevirme. köle. kühl. — Truppen-Bey. ibn. — Gefäss zum Kaltstellen des Wassers. tonglak : donuk. toy : düyün. bekletmek. Station. tolğama : pusuya yatan asker. Sclave. ekşimtol. — Schwein: Stammname. ihate etmek. | tonguz balığı : delfin. çuçka. tonamak : çıplak ve uryan etmek. | tolun ay : dolgun ay. — Im Hinterhalt liegender Soldat. — Voll. tongmak : donmak. toklamak : tokmak. — Käfer. — Vollmond. — Voll. buz. tomucı : dalgıç. sal-i türkan dairesinin onikincisi. Füllen. dessen Ende nicht aus Eisen besteht. Kanne. Rangstufe in Mittelasien. — Nackt machen. | tonluk : libaslık. — Glocke. | tolkanmak : derd ve elemden piçide olmak. kumğan. — Traurig sein. | tonban : bol ve geniş. tonçe : ibrik. ziyafet yedirmek. tolğaş : bükülüm. uruba. Eis. sünnet cemiyeti. hakim-i belede. toktamak : saklamak. Beschneidungsfest. | tolğaşmak : dolaşmak. grosse Kälte fühlen. — Delphin. tonkrağu : çıngırak. Yunus balığı. asiya-i vustada bir rütbe. ohne Spitze. gavvas. — Erfrieren. — Plunderhose. hınzır. kuzu. tokamak : dokumak. ziyade üşümek. stark. — Frieren. — Hochzeit. tokmar : ucu demirden yapılmayan ok. | tolu : dolu. | tonglamak : donmak. keder çekmek. karamtol. — Herumirren. | tolulmak : dolunmak. sert. — Aufbewahren. umidsiz olmak. — Vergleichungsendung. tolun : memlu. Anzug. | toylamak : toy ve düyün etmek. tolmak : dolmak. warten lassen. — Pfeil. Hoffnungslos sein. tolkum : dalğa. — Krug. — Fusslappen. tomuşmak : bir köşede mükedder oturmak. tola : dolu.

— Pferd mit weissem Fleck an der Stirne (Blass). | tökeniş : hitam. — Binden. payan. — Stammname. fersude olmak. topa (töpe) : müdevver. — Die Nacht durchwachen. junger Ochs. tosluk : zadekyan. drehen. kapamak. tozğak : bir aşiret ismi. toparlak. Sturm. — Verfinstern. röthliches Holz. | top-tolu : dop-dolu. bahadurların başlarına geydikleri külah. | tökenilmek : bitmek. Gesetz. töpü : kar furtunası. — Wachsoldat. tosmak : beklemek. Staubwirbel. — Rund. tömengi : her şeyin aşağısı ve uzağı. sabaha kadar oturmak. — Feuerherd des Bades. tökelmek : temam olmak. müdevver. toratura : hanzade. — Junges Kind. dolak. — Rath. Weg versperren. — Fettes Pferd. klein. topulmak : düşmenin üzerine hücum etmek. lenk. | tökel : teftiş. tostoğan : kyase. töpek : yün. ibrik. gedreht werden. topçak : semiz at. tonpuz : ince kamış. cümle. jung. topraklı buran. Kalb. topuk. — Rollen. Vorsicht. yolunu sed etmek. buran. — Vollständig sein. delikanlı. danişmend. âdet. Gefass. kırmızıye mail sert bir ağac dir. rastlanmak. hemeki. tor : şebeke şeyler. Untersuchung. mukavemet emek. şehzadelere mahsus unvan. . — Das Ganze. topurçak : topçak at. Ende. tönktermek : avdet. bozau ve sığır yaurusu. toskavul : karaul. — Sohn des Chan. — Nachfragen. tonmak : karanlılaşmak. beyzade. — Schöner Pferd. çanak. bis zum Morgen sitzen. töger taşı : çağıl taşı. bitirmek. — Sich begegnen. — Kieselstein. Abschaum. — Falle legen. — Warten. — Adelig. küçük. rollen. büsbütün. Alles. — Sturm ohne Regen. tökellemek : tefakküd etmek. zişeref. ergreifen. çevirmek. junger Mann. kötel. genç. sahib-i haslet. top-doğri : dob-doğru. dos-doğru. — Bund. vornehm. — Ganz voll. beendigen. tozmak : eskimek. topalank : yağmursuz buran. — Schneegestöber. yumağ etmek. şahbender. aksak. torlak : sakalsız. ağ. kadeh. — Zurückkehren. Sänger. topak : yuvarlak. âşik. | tögülmek : têküd etmek. Glas. iade etmek. kütah. — Ganz. — Rund. toşkan : hamamın ateşhanesi. topulğa (dobulğa) : kamçı destesi yapılan ağac. yuvarlamak. köheylan. tombalak. kemale ermemiş genç hayvan ve bala. furtuna. — Zurückwenden. tiftik. hügelig. tögmek : bağlamak. krumm. kamu. topal. — Tasse. döndürülmek. — Veraltet. topurlamak : toparlamak. Tugendheld. — Ende. — Kurz. — Dünnes Bohr. Gebrauch. — Bartlos. karar etmek. töle : kısa. — Netz. auf den Kopf der Helden gesetzte Mütze. widerstehen. — Auf den Feind losstürmen. nicht erwachsenes Thier oder Kind. topçimiş : tedbir. — Wolle. Kanne. tönkerılmak : tersine çevrilmek. — Fertig werden. — Holz woraus Knutenstiele gemacht werden.tonlamak : geceyi geçirmek. — Ganz grade. toparlan : tane. hitam olmak. — Abhub eines yeden Dinges. | tökelili : cümle. — Verbinden. esfel ve ednasi. muayene. kugelig. übereinkommen. den Königssohn gebührender Titel. alt werden. torlamak : tor ve ağ atmak. topalak : toparlak. toşlanmak : tesadüf etmek. töker : pişanesinde beyaz bir nişanesi olan at. kanun. Sturm. ihtiyat. yuvarlamak.

töşek-hane : sandık odası. dolanık. — Alle vier. törtav : dörder. tul : dul. Liebling. hayvanı durdurmak. tukuztun : bir ağac ismi dir. — Holz. — Schnell. halka. tucar : bulut. necabet. — Beunruhigen. topşey. ak tuygan. kocasız kalmış hatun. Ring. tutkac. — Brotart. — Klaue. tuğay : orman. — Zelt. Dichtungsart. tukulğa : peygir örtüsü. tuyulga : kamçı ucu. — Vogelart. yüzük. — Art Jagdvogel. adelig. — Wittwe. temel. — Junger Ochs. — Weisser Falke. das Thier ruhen lassen. esbab odası. — Falkenähnlicher Jagdvogel. duyulmak. tukal : ortaklarından küçük. | tuhtamış : paydar. tulan : odun. at pelasi. tuluğum : pişanenin iki tarafı. tuğluşluk (tuğuşluk) : kerim. drei Bedeutungen hat. — Alle vier. Rasse. | tört ulus : bir kabile ismi. tuğank : bir nevi şikyar kuşu. sancakdar. — Zu vieren. hakir tutulan hatun. ledig gebliebenes Frauenzimmer. — Pferdedecke. tepe. güzel evlada denir. asiya-i vustada bir rütbe dir. tuyulmak : meydana çıkmak. verachtete Frau. alaçık. tuyğarmak : doyurmak. tuymağur : daymi ac. tufuk : yumru. — Stammname. — Lerche. — Knutenspitze. — Rossschweifträger. tuğur : hayme. — Gut anessen lassen. soy. schlechtes Wetter. — Truppenbev. balkan. dilber. yumalak. bir lafz ile iki üç mânâya delalet eder. — Sattel. — Schanze. sevgili. kırbacın bağlanmış başı. tözen : tosun. — Vornehmheit. tuka : rabt edecek kavi bağ. tözkü : mühür. Verliebte. tuyğur : tok. — Vortreten. Ring. zadekyan. martin kuşu. Berg. nahun. — Baumname. Fussring des Ringers. Grund. kugelig. tuğarmak : duyurmak. âşik ve mâşuk. tuğanak : palanka. tez. dört aded. — Wolke. rahatlandırmak. — Siegel. matem. — Rund. çaylak. . etam etmek. — Immer hungrig. tuyğar : turağay. vier Stück. çenkel. tukaç : bir nevi ekmek. turğay. | tuğacı : tuğdar. tuğduy : bir nevi kuş-dur. mübarek. tukum : semer. tuyumluk : ganimet. — Kleiner als das mittlere. speisen. — Grüne Vogelart. tuhtamak : durup dinlenmek. çabuk doyar adam. tuğdarların büyükleri. sığır ve kuzu yaurusu. bir nevi eşar dir. Hügel. çadir. | törtlasi : dördü-de. — Beute. tuğan : ötlegü denilen bir nevi şikyar kuşu. — Rundes Ding. Knotenende der Knute. tuğbeyi : alay beyi. tuğank. — Beständig. pehlivanların ayak doladırması. çayır kuşu. tuynak : tırnak. schnell satt werdender Mensch. tuğdak : yeşil abi rengde bir nevi kuş-dur. haymenin kubbesi. tuğalak : toparlak. bozuk hava. dokuz libas. tuyğun : tuykar. topalak. Geliebte. — Ruhen. herumirrend. Stammname. Fähnrich. Rangstufe in Mittelasien. | törta : dördü. gesegnet. tözken : çabuk. cins. neun Kleider. tuğdak. — Kleiderzimmer.törtan : kürek. — Wald. tuyuk : duyulmuş. Zeltkuppel. — Satt. — Schaufel. deyerli. in der ein Wort zwei. — Bekannt geworden. — Die beiden Schläfen. mahbub. junger Ochs oder Lamm. — Starke Bande. werthvoll. bir kabile ismi dir. Storch.

sükyunet. turğunk : bir nevi çayır ve çimen kuşu. tumak : ırmak. hal. tumşuğ : tomşuk. Fürstensohn. — Falke. — Streit. turamak : toplanup vücud bulmak. kale dıvarı. halacan. — Zerschneiden. vollständig. hisar. turluk : keder. — Schnabel. — Fluss. Bach. burc. Ermüdung. — Schutz. illet. turğu : harir. mit dem Messer zerstückeln. kırba. bekçi. Gezank. — Rund. karşu. — Eine sauere Wüsten . tumbalak : yuvarlak. wohnen. Thronerbe. schön. 'turğay' dahi derler. iş. turğun : sakin. biçmek. turğak : gice karağulu. usfur. nachdenken. mucadele. Kopfhaube der Vögel. sürmek. aus Seide verfertigt. turan : türkistan dağlığı.Grasart. tuzak. — Gut. turmucak : bir nevi ekşi sahrayi ot-dur. tur : yokarı. Kopfbedeckung der Mädchen. — Eine kostbare Shawl. turğamış : dur etmek. Herrin. Vorhang. tur : eyi. tulum : gouga. bekçi. turluğ (turluk) : her cins. Stammname. — Gebirg in Turkestan. durgun. der krumme Schnabel mancher Vögel. Burg. — Zehntausend. şuğl. tunktar : seferde hükümdarın otağ ve haymesinin muhafizi. Falle. kiyafetli. turğanı birle : cümle. turalık : efendilik. güç. gece pasbanı. turğuzmak : ikamet etmek. Kreis. amir ata suar olduğu anda avaz bulend ile dua edici. — Hinauf. zahmet. — Zustande kommen. tumruk : mahbusların ayaklarına urulan köstek ve bend. turğalan : halecan. — Erstgeborenes Kind. turğamak : doğramak. yakışıklı. mevki. turkurka : siper. tulunmak : batmak. turği : serçe. zikiymet kumaş. Festungsmauer. Nachtwächter. zierlich. turkan : kıvırık. — Tauchen. hanım. forttreiben. renc. pıçak ile pare pare etmek. şehzadelik. turma (törme) : bir nevi zikiymet şal ve kumaş. — Allesammt. schön. Waffe. — Flachsart. — Grosser Wiesenvogel. perde. ärger. Frau. harirden mâmul. kapu. hepsi. dağlık. Krankheit. meydana gelmek. dargınlık. turkan hatun gibi. — Unruhe. Untergang des Sternes. kuşların başındaki tac. — Entfernen. silah. sebeb. tunğuc : ilk doğan evlad. gegenüber.und Tuchart. bir kabile ismi dir. hervorkommen. — Art Wiesenvogel. dudak. — Schwelle. turlık : işik. Timurun pederi ismi. bir aşiret ismi. ibtida meydana gelen. Beschäftigung. Goldstück der persischen Schahs. Thor. tabya. Burg.tuluk : dolu. Fahne. — Ruhig. sakit. tam ve bütün. Name des Vaters des Timur. tumağa : şahin. Platz. Stammname. — Allerlei. — Nachtwächter. — Zeltwächter der Fürsten im Kriege. — Herrschaft. nucum gurub etmek. burun. tuman : onbin. kaza. turka : bir nevi keten dir. — Sich aufhalten. küçük akar su. Ursache. kugelig. — Geflochten. Schlauch. . Iran şahlarının bir nevi altun ve sike ve rütbesi dir. kızların başlarına giydikleri kalpak. sancak. toparlak. bâz kuşların yumru eyri ğağası. turğay : bir nevi büyük çayır kuşu. veli-ahd. — Sinken. çay. Lippe. tummak : dalmak. — Fussschelle der Gefangenen. bıyım. güzel. — Sorge. dam. efkyare varmak. güzel. iztirab. türlü. — Sperling. ständig Wohnender. kıymak. — Voll. kostbarer Stoff. Verwirrung. der laut Betende während der Fürst zu Pferde steigt. — Seide. elem.

— Vorhang. kapıcı hayvan. kabl ez-zahar. tutkar : cem. — Speichel. — Bissiges. boğa. — Verbunden. rugen. — Last. tuzank : tozlu mahal. — Durch Wiesenweide fett gewordenes Füllen. tübye : çayırlarda otlayarak semirmiş kısrak. reissendes Thier. ausführen. — Mass von vier Fingerbreite. — Schlinge. — Staubiger Platz. unaşı. steinlos. tutsak : esir. — Schlauch zur Kumisbereitung. tuvağ : perde. dere yol. musaffa. şarki. tutalamak : yolunu bulmak. — Ausspucken. toplanmış. 'oğuş' dahi denir. Hand. — Messing. mükedder. | tutaşmak : ateş eşyayi tutup parlatmak. necib. vornehm umgehen. tutğak : vaz-i haml ederken derde giriftar olmak. tutmac : rişte aşı. valedinin ve pederin anası. tutak : rehin. söz tutturmak. tusun : yağ. tuyağ. 'biye' dahi derler. Menge. tutka : avuc. koşuk. — Grade machender. tuşancil : paybend. — Zum Feuermachen gebräuchlicher Schwamm und Feuerstein. — Erwischt werden. dört parmak bir tutam dir. — Enkel. edel. tutaş : merbut. turuk : bilekke. Schlinge. emanet. bulut hava. tuşluk : tuş vakti. tuvun : henuz doğmamış kısrak. kav. — Bürge. arşunlamak. turur : 'dir' mânâsına dir. füllenähnlich. itibar muamele etmek. nicht. messen.tursuk : deruninde kımız yapdıkları meşk. traurig. | tüfki : tükürük. yığın. Butter. tutlukmak : tutğun söylemek. — Feuer machen. teyze. — Sclave. ele geçmek. taylak. tuturğun : perde. bokau. bar. tutki : yeşil. tuşuk : bir nevi türkü. Tante. tutuşturmak : ateşi yakmak içün istimal olunan haşak. | tutam : tutacak yer. Mehlspeise. — Das Speisen. Mutter. — Noch nicht geworfenes Füllen. dudu. tutamlamak : avuc ile ölçmek. — In der Bedeutung 'ist'. tuzâk. muhatereli derbend ve tarik. — Faust. taşsız. bitişik. klebendes Kraut. turun : hafid. — Fessel. tuti : nine. — Erwischt werden. gefährlicher Pass oder Weg. kırba. binden. — Blau. tüyek : yük. — Schleim. mavi. — Fett. yapışık ot. mader. tutkaul : geçid. çokluk. durur. becermek. bend-u best etmek. tutğun : giriftar. tay. — Mit der Handfläche messen. fitil. ateş almak. — Schleier. tulum. ay ve güneş tutulması. — Fleckenlos. bendi. tuşak : tuzak. — Nein. boğaz. schmaler Weg. — Angehäuft. tuturğan : birinc. — Schlucht. — Das Bedecktwerden der Sonne und des Mondes. — Altere Schwester. turum : iki yaşında-ki deve yaurusu. — Nudelspeise. rast edici. — Von Geburtswehen überwältigt werden. kibrit. . tuvurluğ : haymenin etrafına çekilen nemed. dest. tüfürcük : tüfkürük. Griff. tutağan : ısırıcı. tutağlaşmak : tutuşmak. Fruhstücks-Essen. bewölktes Wetter. — Zweijähriges Kameel. rein. ele geçirmek. tuzağac : düz edici. — Eine Liederart. — Um das Zelt gezogener Filz. tutam. tügül : deyil. tüfkürmek : tükürmek. — Dahinterkommen. Grossmutter.

tüş : yan. türtmek : el ve alet ile sancmak. — Waschzimmer. — Rast während des Speisens. ungrade. kelle puş. tünbek : dünbelek. — Herunterlassen. tülkü : tilki. Kopfbedeckung. alabucı. — Mittagszeit. — Sammeln. sarmak. Meile. ödemiş. — Durch Mausern neu befiederter Vogel. davul. katlamak. semt. — Eine Art Messinstrument. tüşşü : gusulhane. tütsi : duman. cemiyet. ara-sıra. tüynek : nimres kavun ve karpuz.tüyemek : yükletmek. tüpi : külah. | tüne gün : geçen gün. taraf. — Melodie des Refrains. gözgü. duhan. tüli : ayne. Geist. tülük : tazminat. alude. — Nacht. tüşkürmek : indirmek. tüşlenmek : töş vaktında biraz istirahat etmek. — Antwort. cerime. tülek. — Ganz. wickeln. tüley (tolay) : cem. tülmeçi : tellal. tümpek : eyri büyru. Versammlung. Abend. — Versammlungsplatz. çökündü. türtüb : toplanılacak mahal. tüş vakti. — Vermittler. Verbrechen. levha. — Fuchs. top. tünlük : galebelik. damdan açılmış delik ve aydın düşecek mahal. — Alles. tün : gece. muhbir. Viertel (Stadt). vollständig. — Menge. — Bodensatz. — Reich werden. — Mütze. çamur. cin. — Zudecken. kabr. tülek : tüyünü dökmüş ve yeni tüy çıkarmış olan hayvan ve kuş. — Aufladen. karşılık. — Krumm. | türtülmek : tahrik olunmak. bezahlt. Grab.) : zengin olmak. tümmek : doldurmak. türşe : bir nevi mikyas. — Halbreife Melone. tütün. — Grabstein. tüyenk : pencere. tüküz (tekiz) : bütün. verbinden. düz ve doğru olmayan. dolay. tamam. Koth. — Anfüllen. Gattung. — Bauchöffnung des Zeltes. meclis. Brust. tüke : mezar. gusul teknesi. yığın. tülek : tazmin. — Dann und wann. — Entschädigung. frühstücken. göyüs. tülüküm (hey tülüm) : şarki ve türkülerin ahirinde nakaratın okuduğu makam ve terennüm. — Seite. — Durchstochen werden. Dämon (bei Wöchnerinnen). kyafe. — Spiegel. albastı. — Fenster. — Friedhof. vermehren. fersenk.und Lichtöffnung. Alles. wegen. tünglük : hayme başı tarafında dumanı harca çekmek üzre açılan delik. Verbrechen. tütak : peltek. — Nackt sein. tüki : birinc. vakti zuhr. tüşüre tüşüre : bâzi-bâzi. — Mit der Hand oder Geräth stechen. kursak. tülemek : çıplak olmak. tüngür : peri. tüşcilik : caştkyah. — Nebel. Mittagszeit. — Fee. Zuflucht. sançılmak. — Stotterer. belasten. umacı. — Reiskorn. türbe. tütüle. türti : çökelik. Schmutz. akşam. mausern. Dach. tülemiş : tazmin. tüken : dağ. — Verschieden. hie und da. türlük : türlü. — Gestern. — Einfügung. | tüketaş : kabr taşı. Rauch. ziyade etmek. tümlük : çadırın başında-ki açıklık. kuşlar mevsiminde tüy dökmek. — Dachöffnung des Zeltes. tümenmek (tumanmak Z. tavan. sine. bar etmek. — Trommel. türmek : kıvırup devşirmek. tükremek : kapamak. cins. . gul. — Berg.

zireg : cusen. Windhund. . kaynamak. — Viel sprechen. zaife : kadın. zağbus : bir nevi doğan ismi dir. — Tatarenstamm. — Salzähnliches Erz. — Rosenart. oyuncak. zıbık : gerdeni ve boyu kısa olan insan. — Haariger Teppich. — Kette. Lied singen. kurz. Schmerz. — Schön. bahadurların muharebede geydikleri esbab. — Frau. kadınların alt ricl yerine kullandıkları alet. Raubvogel. zınkıl : güzel çıkan. zingil : gayur adam. Fussgeräth der Frauen. zık : can. yolunda. — Leitersprossen. zag : tuza şebih bir maden dir. ziğir : sesam kabilinden yağlı bir giyah ismi dir. — Sieden. beyhude ses çıkarmak. — Jagdhund. vese : tavana vaz olunan ufak direkler gibi. — Funke. aşiklik ile türkü çağırmak. zulan : tatlı. Volkslied. (?) bir nevü gül ismi. zulum : zencir. hima illeti. şahin. — Geburt. titreme. — Verbessern. Zittern. — Gerade. Gedicht lesen. schön V vah veh : vah ve ah mânâsına dir. muntazam. hayat. yırtıcı kuş. Spiel. vergebens ausrufen. yumulak. avret. ordnen. tüzlenmek : tehammül etmek. — Sesamartiges fettes Gras. ruh. — Aushalten. — Geordnet. — Geräusch beim Bettmachen. Weib. versaki : bir tatar aşireti dir. — Eifriger Mensch. vesme : kaş rengi. kısa. kaş boyası. karagöz resimleri. vak vak etmek. dulden. aralarına konulan kısa ağac pareleri. karı. bir nevi kaya başı. Ammoniak. tüzük : tertibli. 'vak vak' rufen. — Augenbrauenfarbe. — Ausdruck des Bedauerns. zemruk : bir nevi mantar dir. nuşadir. tazı. — Am Dache angebrachte Säulen oder Holzstücke. bağ. kül olmuş od. trotzen. — Bei heitern Anlassen gebräuchlich. kız bübekleri. — Falkenart. vakilamak : çok söylemek. zili (zilüce) : ziliçe. sabr eylemek. wahr. bend. doğru etmek. açık taş. manzume bir şey okumak. varsakı : koşuk. zıbıkcı : musahaka eyleyen kadın.tüz : düz. — Lied. zağar : av köpeyi. verce : ısıtma. | tüzek : doğru. tertib. — Leiter. vakir vakir : fakir fakir kanımak caş etmek. zur Asche gewordenes Feuer. şehd. zine : merdüven ayakları. zanbuluk : yatak vurulurken çıkan seda. — Honigseim. güzel. kaldırmak. zelk : ateş paresi. — Gerade. türkü. Geist. Z zaçe : pupa. Karagözpuppen. doğru. bir yüzü tüylü hali ve kilim. — Puppe. zengü : nerdüban. inad etmek. — Kriegskleider der Helden. — Fieber. şarki. | tüzetmek : tâmir. derd ağrık. rast. mani. — Pilzart. — Kurzhalsiger Mensch. süllem. sahih. — Seele. têsüf içün mustâmel dir. Mädchenpuppen. Leben. Bande. zilfet : hengyam-i şadmanide halhala ve gürültüye itlak olunur. gayur. zace : vaz-i haml.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful