P. 1
cagatay_sozlugu

cagatay_sozlugu

|Views: 745|Likes:
Veröffentlicht vonAnamasli

More info:

Published by: Anamasli on Apr 19, 2011
Urheberrecht:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

12/09/2012

pdf

text

original

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Société Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's. Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgäbe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST 1902.

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Societe Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgabe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS. Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST. 1902. FRANKLIN-TÁRSULAT NYOMDÁJÁ.

VORWORT. Zur Bewerkstellung der revidierten Ausgabe des von Şeyh Suleyman angelegten çagatayischen Wörterbuches veranlassten mich mehrere Gründe. Der erste Grund dazu war der, dass das Buch zu den sehr schwer zu beschaffenden Werken gehört. Şeyh Suleyman (geboren zu Khiva), mit dem ich während seiner letzten Lebensjahre in persönlichem Verkehre stand, liess sein Werk ohnehin in einer geringen Anzahl von Exemplaren erscheinen, von denen der grösste Theil nach seinem Tode so sehr verzettelt wurde, dass es sowohl auf dem orientalischen als auch dem occidentalischen Büchermarkte schon zu den grössten Seltenheiten gehört. In zweiter Reihe veranlasste mich dazu der Wunsch, eine solche revidierte Ausgabe davon zu veranstalten, welche vornehmlich und hauptsächlich auf die rein uralaltaischen, respektive türkischen Elemente Rücksicht nimmt. Zu dem Behufe habe ich dieses Werk derart zusammengezogen, dass ich den offenbar fremden, beziehentlich arabischen und persischen Stoff möglichst wegliess und von diesem bloss die eingebürgerten Lehnwörter beibehielt. Ferner liess ich aus dem Wörterbuch auch jene Ausdrücke weg, die mit der Osmanli-Sprache sowohl hinsichtlich der Lautform, als auch der Bedeutung vollkommen identisch sind. Bei der Erklärung der einzelnen Wörter habe ich die Erläuterung durch arabische und persische Wörter ebenfalls auf das Allernöthigste reduziert. Einen ferneren Grund sah ich noch in der Nothwendigkeit, dass den çagatayischen Wörtern eine womöglich zuverlässige phonetische Transcription gegeben werden muss, zu welchem Zwecke ich mich mit Abdullah, dem in Stambul lebenden Stiefsohne des verblichenen Verfassers, in Verbindung setzte, nach dessen lebender Aussprache ich die Stichwörter transcribierte. Abdullah sprach, obwohl er im Sprachkreise Stambuls lebt, im Hause seines Vaters theils mit dem Şeyh selbst theils mit den in der Tekke des Şeyh (Özbegler tekesi) nie fehlenden Özbegen am liebsten und geläufigsten die çagatajische eigentlich özbegische Sprache, weshalb ich seine Aussprache als zuverlässig betrachten muss. Wenn trotzdem im Wortschatze einzelne Inconsequenzen vorkommen, so muss dies dem Einflusse der stambulischen Sprache zugeschrieben werden, welchem Mangel abzuhelfen ich nicht im Stande war. Auch sonst hat Suleyman Effendis Wörterbuch seine Fehler. Es gelangten viele solche Ausdrücke in dasselbe, welche er nicht aus seinem eigenen Sprachschatze schöpfte. Die Art, wie er sein Material sammelte, war, wie ich von ihm selbst hörte, folgende: Die ihn in seiner Tekke aufsuchenden Landsleute versahen ihn, oft gegen materielle Entlohnung, mit einem ihm ganz unbekannten und demnach nicht gehörig controllierbaren Wörtermaterial und zwar nicht bloss aus einem, sondern aus verschiedenen Sprachgebieten. Nur so mag es geschehen sein, dass in sein Wörterbuch viele solche Ausdrücke gelangten, die sich durch das Türkische überhaupt nicht erklären lassen und deren Originalquelle in vieler Hinsicht zweifelhaft ist, und welche die Vermuthung erwecken, dass die özbegischen Derwische der Meinung waren, dem Şeyh damit einen Gefallen zu erweisen, wenn sie hm je mehr unbekannte Wörter und Ausdrücke diktierten. Störend wirkte noch der Umstand ein, dass jene verschiedenen Begriffe, welche durch homonyme Wörter ausgedruckt sind, unter einem Stichworte

zumal unter den heutigen Verhältnissen. Trotz alldem ist nicht zu leugnen. 30 November 1902. wo wir an Werken. in denen das ostasiatische Türkische lexicalisch aufgearbeitet ist. . keinen Überfluss haben. dass ich die Wörter von verschiedener Bedeutung durch einen Strichpunkt von einander schied. welcher unter gehöriger Kritik zu wissenschaftlichem Zwecke verwendet werden kann.vorkommen. Budapest. dass im Wörterbuch des Şeyh viel werthvoller Sprachstoff zusammengetragen ist. Diesem Übelstande trachtete ich derart abzuhelfen. IGNAZ KÚNOS.

Sulejman's Tschagatajsches Wörterbuch .ŞEYH SULEYMAN EFENDI'S ÇAGATAY-OSMANISCHES WÖRTERBUCH VERKÜRZTE UND MIT DEUTSCHER ÜBERSETZUNG VERSEHENE AUSGABE BEARBEITET VON Dr IGNAZ KÚNOS.

kible. Menge. acamlı : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Onkel. Ehefrau. geöffnet. taraf. guruh. am. küşade. — Name eines Berges in den Wüsten von Kibçak. ser berehne. kir ve pas açan şeyler. baba. telhnak. acı : mama. — Zürnen. der Süden. Apfelschimmel. keder. — Das Diesseits. abağa (abaka) : amuca. ay ve ya gibi mustâmel dir. açrığ : çayır. güzellik. schwach. çivi. Name des älteren Sohnes Helaku's. merc. Kind. klar. gayr-i muntazam. — Bitter. aça : valide. — zurückhalten. nicht lassen. cihet. — Name eines Zweiges des Özbegstammes. — In Essig eingelegte Früchte und Gemüse. kahrlanmak.A A : harf-i nida ve tâcüb olup. auch als hinweisendes Fürwort gebraucht. kaçırmak. açar : turşu. wanken. Schloss. hauf-u telaş ve halecane düşmek. Grossvater. ism-i işaret yerine istimâl olunur. scharf. sehr bitter. Aue. bu dünya. hayvan beçesi. — Wiese. stark. Helaku hanın büyük oğlunun ismi dir. Name eines mittelasiatischen Stammes. — Ein Junge. — Seite. — Schecke. üfürleme. Gemahl. Schmerz. — Grossmutter. cida düşmek. Richtung. nikyu hal. Umarmung. eyi. Onkel. beunruhigt werden. | ablağ at : siyah ve beyaz nişanlı at. hüveyda. abamak : men-u dirig etmek. derd. gut. meftuh. Nagel. — Ahn. zahlreich. zevc. — Schooss. . frech. açıraşmak : ayrılmak. aşikyar. die irreguläre Miliz. Asiya-i vastada bir kabile ismi dir. Rand. bewohnt. Ewigkeit. abuncan : kıbçak sahralarında vâki bir dağın ismi dir. yavru. Vater. abaku : yan. — Geschwulst. gösterişli. brakmamak. açak : kucak. — Eine Art Depilatorium. bi-evzâ. açmalık : sabun. açuğ : mekşuf. abadan (abdan) : güzel. auffällig. dede. — Saure Gurke. heftiger Zorn. — Fürchten. açığ baş : başı bozuk. ekşile terbiye olmuş meyve ve sebzevat. fehlerhaft. abuşka : er. Kummer. Schmutz und Rost reinigende Mittel. elem. — Landwehr. abadanlığ : mâmuriyet. getrennt sein. açır (açar) : hamam otu. Theil. peragende olmak. bejahrtes Weib. Schönheit. — Behäbigkeit. mader. abdaramak : korkmak. ayibnak. kilid. hanak. açığ : acı. kenar. manierlos. (?). müsinne hatun. deutlich. açamlı : hiyar turşusu. — Schlüssel. sert. ispernemek bir nevi. Busen. zerstreut sein. aba ( ebe) : cidd. mâmur. büyük valide. Gatte. laufen lassen. angenehm. mâlul. sendelemek. büyük baba. veci'. das Junge eines Thieres. ängstlich sein. ağoş. tevana. alar yâni anlar gibi. — Seife. abuken : cidd. Muhaffafinin ahirine alameti cem'olan -lar lafzı getirilerek. — Schwarz und weiss gefleckt. gürizan etmek. açar : miftah. kenar. able : kabarcık. böse sein. büyük amuca. anahtar. ablağ (ablak) : akı ak ve karası kara olan şey. — Mutter. hişm-u gazab etmek. — Mann. — Urahn. bi haya. şevher. — Enthüllt. — Geschieden. çimenzar. açığı kelmek : darılmak. — Schön. açun : bu alem. absik : körpe. mür. barhäuptig. mıh. Blase. deher. — Interjection. mevfur.

Kaşgir memalikinde . — Den Weg verlieren. afer : dua gitirmek. igzab etmek. verletzt sein. — Titel des russischen Kaisers in Turkestan. Anhöhe. — Strand. munafil ve rencide olmak. arave. tepe. tapfer. afşar : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. Schicksal. — Weiss. hitam ve temam mânâsına dir. erzürnen jemanden. Antheil. çir. | acığlantırmak : gücendirmek. ein besonderer Ort. tefcih etmek. kenar. ağ sakal : mahale ve kariye ve esnaf ihtiyarlarının başı. belid. vornehme Sammlung. kismet. ağa : büyük efendi. ağ : ak. cezire. adağlığ : namzed olmuş kız. acırganmak : acıyup merhamet ve insaf etmek. geweiht. Jahreszeit. — Karawane frei von Betrug. — Name eines Zweiges eines türkischen Stammes. — Wahr. acırık. ahd. bejahrte Frau. Zorn. adaşcı : kılağuz. Betrübnis. — Mitleid haben. Dorfes oder einer Gilde. kethuda. ağ boğa. die zu Kaşgar in Turkestan gehören. Aufseher. ifna. ad : tel. atağlığ. — Haupt der Altesten eines Bezirkes. delil. tağ boğa : öküz ve camışe manend bir nevi yabani büyük koyun. — Faden. Alter Name der Stadt Endcan in Turkestan. — Lähmung. elkab. — Alte.acığlanmak : gücenmek. acırğa : yaban turpu. muşareketle teganni ve terennüm etmek. fasl. Wegweiser. küçük. Vernichtung. bir mahal-i mahsus. — Name einer Stadt und eines Flusses. klein. geflochtene Dinge. afed : bir vezin reft. unter welcher mittelasiatische Horden wohnen. serkyar. Dach. sefid. acığmak : ağrımak. ada. himayet ve siyanet etmek. — Vertrag. adaşmak : yolu gayb etmek. älterer Bruder. acıtmak : talhnak etmek. Härte. Hügel. hişan. Höhe. asiya-i vustada kabailin iskyan etdikleri bir nevi çadırlar. gerçe daha çok mânâsı varsa-da bukadarla iktifa olundu. Theil. ağ su (ak su) : türkistandta Kaşgara tabi bir şehir ve nehrin ismi dir. ağ başlığ : ehtiyare ve müsinne hatun. Anführer. Insel. unnütz. Ehrentitel. Name einer Zeltart. misshandeln. — Munter. baz unvanlara dahi çe harfı ilavesile ağadan ağaça denilmiş dir. verfehlen. — Wilder Rettig. gaiz. cingiz hanın ahfadından birisinin ismi dir. büyük karındaş. yüksek yer. afetcan. plagen. — Insel. Name eines Enkels des Dşingiskhan. hisse. Seite. — Sich durch kratzen erhitzen. adağ (adak) : sahil. betrüben. Vorsteher. ağevi (akevi) : alaçuk. Schönheit. quälen. afacan : haşari. elem vermek. Braut. albern. menzur. acışmak : gidişüp kaşinma ile hararetlanmak. Netz. yaramaz. sertlik. Opfer. — Schmerzen. quälen. — Grosser Herr. rehber. gazab. müşebbek şeyler. bu suretle bey hatunlarına bikim ve han zevcelerine hanım denildiyi gibi. misak. nesc. aflic : falic. ağrıtmak. Opfer. Grund. şaşırmak. sehv-u hita etmek. versprochen. yâni kebteke. — Beten (?). afak : doğru. — Bitterkeit. Bündnis. mevsim. — Zelt. wird auch ak gesprochen. — Verlobtes Madchen. ağaça : lisan-i çagatayide bâz unvanlara tenisinde mim harfı ilave edilerek. facil. Ağaça hanım ve hatun mânâsınadir. — Ochsenund büffelähnliches wildes Schaf. rehnuma. Das Weben. cansuz ve meraretli ve şedid olmak. sich ärgern. in Gemeinschaft singen. cefa ve eziyet vermek. bir cemâ seramedi. — Etwas übelnehmen. bulendi. mevud. ada : ada. nezr. Vollkommenheit. şebike. ağ padişah : Türkistanda Rusiye imperatorunu bu unvan ile yad ederler. feda. Ende. telhi. dam. cezire. nişanlı. Türkistanda vaki Endcan şehrinin ism-i kadimi dir. ak dahi teleffüz ederler. — Führer. muthig. acığlığ : meraret. schützen. | ağ bazirgyan : hile ve telbisden hali kyarvan. — Erbittern. kuduret. muhtar. sich verirren.

hatire. Mund. ehren. welches eine vornehme Frau bedeutet. faul. seufzen. ağlığ : beyazlik. Bir kemik parçasını uzak atiyorlar. Monat. — Schwer. In Kaşgir ist es sehr gebräuchlich. — Leidend. Diese Stelle heist pele. şehir-i Sinbirinskde büyük bir rütbe dir. in agaça. zehirlenmek. — Mondscheibe. — Weisse. çehiz vermek. theuer. badırnak (?). kostbar. zehirlemek. çocukların oynadıkları bir oyun. henuz doğuran hayvanın ilk verdiyi südü ve pelesi. kurs-i kamer. fersah. debelenmek. — Mondnächte. schwer. — schmerzen. weissartig. beschenken. Uebel. quälen. | Ağırlamış : igraz. Moschus. musafe. | Ağac kavunu : turunc. ilkönce kim bulursa. ağsunkak : mahitab geceleri. birini igraz ve ikram etmek. bewegt sein. — Fluss. emporsteigen. aklı. aklı. fem. weinen. ağac (yığac) : şecr. giliden. renc 'veca'. kura. Kinderspiel. Maul. yaş ağzimak. ağnamak : gülmekden bayılmak. Argun han Bin kira hanı oğlu ismi dir. | Ağır satkucı : pahalı nesneler satıcı. derd. ağçıl : beyaza mail. — vergiften. — Jemanden achten. — Sich zu Tode lachen. ausser sich gerathen. Rothschimmel. ağırlamak : tevkir ve tâzim etmek. sich ärgern. | Ağriken : elem. yaş dökmek. — Schwer. derd-u renc çekmek. Sonst wird auch ein ça angefügt. — Ehre. sem. telbet etmek. — Weisslich. Ol mahale dahi pele derler. Kummer. halelenmek. arkadaşının arkasına binüp bir mahal-i muayeneye kadar getiriliyor. B. in der Stadt Simbirsk eine hohe Rangstufe. | Ağulamak : tesmim etmek. eine art Schminke. Mast. giran. Zelt. her yana kayup debelenmek. So werden vornehme Frauen bikim und hanım genannt. würdevoll. benlikli. — Weisslich. cevale. batiy. ağtimol : aka mail. gam. ağuz : nehir. kamer. Aussteuer geben. nahme Argun han's des Sohnes Bin kira han's. ağılanmak : kurs-i kamer. ağrımak : acımak. — Fliessen lassen. ahvet. Ein Beinstück wird weit geschleudert. azarlı. sakil. ağri. menzil. ağrığlı : derd.ziyade mustâmel dir. ay : şehr. betrübt. | Ağunanmak : mesmum olmak. havlu. Entfernung. — Vergiftet werden. wer es zuerst findet. çehiz vermiş. vekarlu. gaze. — Flohkraut. ağzımak : akıtmak. ağavurka : ağac ve çöpden mâmul bir nevi alaçuk. diriht. rothe Schminke. senkin. Neigung. aklı. Bruderschaft. harkya. — Weisslich. ağırmen : ağir. ağıl (ayıl) : mandıra. mah. . — Gift. dökmek. — Viehhof. ağırko : geyik. dihan. | ağrıtmak : icâ ve ilam etmek. ağalığ : büyüklük. um eine Schafheerde gezogene Mauer. — Schmerz. Mondhof. ağarmak : beyaz ve sefid olmak. hakik (?). meyl. | Ağrığu : derdnak. | Ağac kazğan : ağac kakan. — Citrone. hurmet. wie z. semin. Achtung. ikram. çekiden. Station. Hof. — Bäume. — Verkäufer von theueren Sachen. damlatmak. elemli. tavar ve koyun sürüsü toplanup yuvarlak durduğu halda etrafına çekilen muhavvita. gamnak. bir nevi düzgün. Mondscheibe. — Schmerz. tenbel. die erste Milch des Thieres nach dem Wurfe. Meile. gefleckt. — Weiss werden. kendinden geçmek. ağımtol : aka mail. muztarib olmak. renc. ağır : sakil. galiye-i sefid. — Mond. veca'. — Höhe. — In der Cagatajsprache wird bei gewissen weiblichen Titeln ein m angefügt. langsam. — Leiden. ausgiessen. küran. ağmak : tayran ve uruc ve suud etmek. setzt sich auf den Rücken seines Kameraden und wird von demselben bis zu einer bezeichneten Stelle getragen. ağu : zehir. — Aus H olz und Splitter verfertigtes Lager. — Fliegen. biraderlik. girye ve nale etmek.

— Dehnungszeichen in der bei den Gesängen gebräuchlichen Notenschrift. beyhude söz söyleyici. pencere. Verliebter. kıymamak. Sultan Mahmud Sebektekinin mahbubu ve veziri ismi dir. dug. mit etwas geizen. Name des Sohnes und Vezire Sultan Mahmud Sebekteki's. tütü. cevari. kaburga. . mahitab. nota. Lichtloch. zav-i asli. Gebieter. — Sich trennen. banu. ruculiyet. aya : el içi. Grad. kötüadam. glänzend. — Scheidepunkt der Gewässer und Strassen. unnütz. — Verweigern. Nacht. muennes. | Zadekyan kızı ve haremi. aya (ayga) : asl. aheng. bemitleiden. — Etwas besitzen. ruşen. — Ursprung. biyim. aylı gecenin soğuğu. | ayağçı : saki. şarki. çapkın. Milchmutter. — Dachfenster. ak kuyruk : çayın bir nevi. mah. teber. Gemahl. — Handfläche. Fuss. sagen. ayağlığ : ayaklık. ayaka : reza-i ana. — Tochter oder Frau eines Vornehmen. ve ayak tabanı. esirgemek. Werkzeug. nücum-i gurub etmek. inşad etmek. sich verändern. kyase. — Sonne-. remz. tanrı. aydın : nur. bibi. lahn. — Sattedbeil. ayaku : pehlu kemikleri. işaret. herzekerd.ay baltu (ay balta) : teberzin. mevla sahib. ayaz (ayas) : saf. — Barhäuptig. Lied. Gattin. avret. sahib ve malik olmak. rabb. temellük etmek. mubarek baher. leuchtend. — Mann. weiblich. misir darısı. mezik. ayran : çalab. Hebamme. eine Art Beil. etwas vertragen. edle Frau. Gott. Ende. denbe. nisa. fremd werden. — Klar. — Thier in einem Gestüt. Besitzer. tebeddül ve tehavvül etmek. — Sauere Milch. Schwätzer. pa. Mondhelle. wandern. Holzpantoffel. Onkel. ayalamak (ayaklamak) : tesahüb etmek. Wink. aydınlık : dam bacası. Beil. amuca. bir birinden vaz geçmek. ayrılmış : suların ve yolların mahal-i inşabi. ayıl. bahşi. Fläche. Mannbarkeit. Helle. Glied. junge Selavin. âşik. ölenk. sich beherrschen. şeffaf. kızıl ayak. aygır at. ikam. revzen. ayakmak : aftab. ortasında-ki düzlük. ayr (ir) : erkek. ak baş : berhene ser. nihayet. alet. ayağ : kadem. ayurmak : tefrik. nagme. Rippe. Weib. Hengst. anaka. — Eine art Fluss. ayalğu : nagamat tahririnde kullandıkları medd. dönmek. ayamak : dirig etmek. bifayde. zevce. ayım : hanim. — Eselsfüllen. — Gesang. ika. çobbaz. Fusssohle. dolaşmak. Ton. aygır : hergele süren hayvan. — Sich drehen. Noten. malik. scheiden. — Frau. Hirse. Melodie. muhafaza etmek. apuşka. beschützen. ay ve tün yâni aylı gece dir. Zeichen. aynalmak : çevrilmek. zeker. — Licht. — Säugemutter. türkü. cambaz nalini. tümlük. kadeh. Kühle einer Mondnacht. gerdgeşten. batmak. temyiz etmek. aytım : surud. Mondschein. süt ana. — Verleumder. aytmak : söylemek. bibek. — Weinschenk. bikyane olmak. schlechter Mensch. Glas. kyam. — Hüftenbeine. demek. ayğak : nemam. nutk irad etmek. paye. welche von den hohen Würdentragern im Gefolge der Herrschers in den Händen getragen wird. musattah şeylere itlak olunur. herumgehen. irkişi. recl. Held. Gestirnuntergang. hükümdarların mâyetinde bulunan sahib-i rütbe memurların elde tutdukları bir nevi balta dir. ayl : kolan. — Trennen. — Tritt. Mond-. serud. Fenster. Schale. hatun. durchsichtig. versinken. — Sprechen. ayrışmak : ayrılışmak. piyale. Herr. Schritt. merd. — Stelzen. Schenker. ziadar.

Ort. Name eines Anführers Sultan Mahmud's. — Dunkelrothe Farbe. asker bölüyü. çamur. ebrak. bi pak adam. Täuschung. karib. — Gemeines Pferd. galib. keşf. huzur. Soldaten. — Verwirrt. asker. Enthüllung. lenk. Koth. — Walze. gemischt. — Mitte des Herzens. yaş akızmak. Mensch. insan. alaçı : katil. Henker. karışık. üstün. ak rahat : pamukdan mâmul bir nevi kumaş. beyaz ağa. munter. sipa. Das Obere. unverschämt. unreiner Mensch. akar (ağar) : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. istilager. — Raspel. can alici. aksaç : Buhara muzafasinde bir kariye. topal. — Ortsname in Turkestan. şuride. — Talkstein. hafiye. hinkend. Reiter. Feile. Name eines hohen Gebäudes in Sebz. Gegenwart. ind. — Name eines türkischen Stammes. aksırmak : eksırmak. aksın : şuh ve cilf at. akak : dörpü. garetger. bir kuş ismi dir. aksah : aksak. — Die Augen verdüstern sich vor Zorn und Wuth. — Leichter Mantel aus Kameelhaar. — Person. — Ein zu Bochara gehöriges Dorf. dağin çıkması. mıhlac. Herr. ak su (ağ su) : Kaşgarda bir şehir ismi dir. — Reue. — Menge. — Weisser Gerfalke. scheckig. aksum : ahsum. — Älterer Bruder. — Mörder. — Mit einer Mitteilung beauftragt. aklau : oklağu. haşarı. al : koyu pembe rengi. alartmak : hiddet ve gayzdan gözü tirelemnek. büyük kardaş. ablak. ayar. görmek. — Fliessen. pirincin ufantısı. Soldatenschaar. ergrautes Haar. Bösewicht. alçı taşı : kevkeb elarz. hamla. — Eine zu Taşkend gehörige Stadt in Turkestan. hayasız. . überfluthen. Stoss. das Nahe. öldürücü. aklımak : cereyan ve seylan ve seyl etmek. — Spion. Erde. kleine Gerste (?) Weisser Sclave. glänzender Stein. Seite. Landwehr. yer. celad. — Eine aus Baumwolle verfertigte Stoffart. atsa vurmak. alaça : pek karışık nakşlar. âşik oyunu. istilahında bey gelirse alçı olur. bir nevi iplik kumaş. nezd. thränen. — In krampfhaftes lautes Gelächter ausbrechen. eine Art Seidenstoff. Siegel des türkischen Padischah's. yaramaz. — Lahm. arac. alçı : alıc. adam. — Haupt und Geburtstadt des Timur. akızmak : akıtmak. türk padişahlarının damgaları. akukmak : bayılacak derecede kahkaha ile gülmek. alçık : casus. — Sehr bunte Stickereien. ceryan yeri. toprak. beyaz olmuş saç. başı bozuk. akıncı : keşfe memur. — Fiessen lassen. akış : ağızdan tereşşüh ve seylan eden su. hoca saray. alak-bulak : mühmülatdan dir. Plünderer. isale-i demu etmek. Der Sieger. aku : şahs. cari etmek. das Fliesen. miskal. Vogelname. aga. ak saray : Emir-i Timurun paytahtı ve mahal-i veladeti olan şehr. ak tepe : Türkistanda bir mahal ismi dir. aksankar : beyaz senkar. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. ege. suhan. — Mispel. Polirstahl. Sebzde yapdığı refi bir binanın ismi dir. — Name einer Stadt in Kaşgar. Sultan Mahmud selcukinin umerasinden birisinin ismi dir. hada. grosser Seraj. Knöchelspiel. — Niessen. akın : kalabalık. akarı (aharı) : deve yününden mâmul bir nevi ince aba. ake (eke) : büyük birader.ak mescid : Türkistanda Taşkendde tâbi bir şehir dir. akuşak : yüreyin ortası. senk-i dirahşan. bulaşık.

— Lügner. meczub. — Lebhaft. lebend. cebhe. wahnsinnig. işte. behadur. huda. austauschen. derman. Betrüger. Lunge. mahzub olmak. — Pflaume. kahraman. ilac. derisinden kürk yaparlar. | aldamcı : firibci. Name eines Padischah's. küçük dağ. welches auf das Haupt des Thieres gebunden wird. alla : çocuğu uydurmak ve nini içtin söylenen türkü. anregen zu etwas. — Ersetzen. kira. wilde würzige Frucht. ahmak. — Goldgewebe. cabulusluk. altmış : sittin. şest. am : deva. şeci. altabi : tilki büyüklüyünde bir hayvan dir. aldaşmak : yekdiyerine firib vermek. — Sechzig. sütlü meme. mecnun. Hindistanda bir nevi leziz meyvenin ismi dir. Fessel. . Sieger. — Siegel und Unterschrift der türkischen Herrscher. ve altısıda birden. vagina. aus Eisen verfertigtes Ackerbaugeräth. amidun : zinde. hile. Widersprechen. Stirn. alığ satığ : alış veriş. alya : bir nevi meyve dir. am ağac : su dolabını ve deyirmeni çevirmek üzre hayvanin başına bağladikları ağac. yabani muattar bir meyve dir. iztirab etmek. hile. münis olmak. an and : mufasil. — Stirnhaar. aldamak : an-u firib etmek. tapfer. zer. alguncuk : maşa. aman kara : bir nevi ağac dir. hilekyar. Trug. yarlıg-i padişah-i Türkiye. altılık : ciyer. beyni oynamış. anayı : avanak. Name einer würzigen Frucht in Indien. — Betrügerei. nişane. nirnek. bend. ein Mensch mit undeutlicher Redensart. — Jemanden betrügen. belisten. — Zange. kleiner Berg. — Arznei. paça. — Betrügen. — Hügel. anandayor ana göründü gibi. — List. ängstigen. ahz-u ita. altau (altaula) : altışer. Verrückter. | Aldağcı : firibger. hay. — Hingezogen sein. — Gelenk. buracıkda demek dir. şüş. taliye askerlerine unvan dir.aldab soldab : yâni aldadarak yalvararak. | aldağuc : firibcilik. ferman. — Thier von der Grösse eines Fuchses. dest pünah. demirden mâmul şiyar aletı. tel. aldağ : firib. — Holzstück. alışmak : muavaze ve bedel etmek. aldaramak : bihad sevinmek. aluc : erik. Name des Vortrabes eines Heeres. algun : tepe. cebin. — Eine Baumart. amac : hedef. mubadele. um das Wasserrad und die Mühle zu treiben. alın : pişani. meker. zeheb. altun : tila. Ziel. Faden. Türkistanda tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Held. — Eine Art Gras und Heilmittel. dostluk etmek. mader. am otu : bir nevi giyah ve deva. mahayele ve muhadâ etmek. — Eine Fruchtart. — Kauf und Verkauf. ferc. — Leber. diri. flehend. Knoten. alp : pehlivan. — Gold. Freundschaft schliessen. — Mutter. hilaf söylemek. Heilmittel. — Dumm. alp-arslan : bir padişah ismi dir. Schmeichelei. — Schlummerlied. aluk : budala. Betrug. da. altun bilğa : menşur. aldanmış. sözü rabitesiz ve sebatsız adam. — Je sechs. aus dessen Fell ein Pelz verfertigt wird. ana : valide. goldgestickter Seidenstoff. boğum. Miethe. Brust voll Milch. — List. Handel. — Betrüger. Name eines türkischen Stammes. alduken : huda. munahebe etmek. hier. das fürstliche Handzeichen des türkischen Padischah's. Diplom. teşvik etmek. — Begrüssen. hudakyar. altun damğa : Türk hükmdarlarının mühür ve tuğrasi. mekyar. dua-u sena etmek. — Zielpunkt. altun muğ : zerbeft. — Dumm. — Betrügend. alkışlamak : alkış etmek. loben. Schwindler. al. sich behaglich fühlen. dibayi tila. muthig.

Stiefmutter. — Genuss. andağ : orada-ki. anglamak : idrak. — Pfeilspitze. Entfernung. tecdid-i munasibet. bagteten gibi. bis zu ihm. — Ihm. vasita. — Altere Schwester. Amme. hükmdarın valideliği. angsız : akilsiz. früher adak genannt. in solchem Maasse. — Friede. kalevvel. Zwischenraum. bir memleket ismi. andcan : Firgana kitâsında meşhur bir belede ismi dir. — Der dortige. verstehen. auf gleiche Art. meyane. — Allzu weiss. anglak (inglak) : zevk. abla. so sehr. Vertrag.anaka : valide makamında. — Schwur. anbur : kerpiden. barışık. musafe. anık : derk. aparmak : götürü vermek. ancınan. plötzlich. durchgeben. ara mânâsında dahi mustâmel dir. — Schwarze Hefe des Susamöls. fliehen lassen. ança : olkadar. — Name einer süssen wohlriechenden Frucht in Indien. müdrikesiz. anba : Hindustanda bir nevi tatlı kokulu meyve ismi dir. ançılayın : anın gibi. anga : ona. Acker. kaysac. Ortsname. hengyam. daya. — Mitte. — Plötzlich. bis zu jener Zeit. mudrike. so sehr. ve berçe yer. Auffassung. ol vakita kadar. şarh-u beyan etmek. erwähnen. | anglatmak : tefhim. — Verdoppelungszeichen. bagteten. schön weiss. o derece. apak : ziyadesile ak ve beyaz. anatmak : ikdiş ahte etmek. Verstand. Erklärung. o mertebe. muahede etmek. fehm. Zeitraum. anamak : hayvanı ihsa etmek. yemin ve sükende etmek. ap : ansızın. ara : orta. | apağ : büsbütün beyaz. aralanmış. . alup varmak. apkin : sisam yağının siyah tortusu. — Zwischenzeit. — Ein Pferd bändigen. — Fortbringen. deutlich machen. teferrrüs. schwören. — Erklären. — Unvernünftig. sehr weiss. ant : and. firaset. Verständniss. tefhim. zekyavet. ein Bündniss schliessen. ahd-i peyman. — Mutter. — So. — Einen Bund schliessen. sükende. apa (epe) : büyük hemşire. ataka gibi isede hatun olmak şart dir. asr-i evvel. esna. Säugemutter. — Ein Pferd einüben. angsızın : tesavvurde yoğiken bagteten zuhur etmek. — Sich verschwören. — Name einer berühmten Stadt im Bezirke Firgana. fasla. girizan etdirmek. | araliğ : aralı. — Zweites Gebet nach Mittag. süt ana ve dayasi. apak-çapak : sulh-u salah. mabeyn. — Begreifen. kasem. tezekkür ve yad etmek. tarla. zihn. andız (atız) : çalılık. aşırmak. eköprine dahi mustâmel dir. hatira getirmek. | angaça : ona kadar. Vermittelung. — Wie er. — Junges oder Kalb eines wilden Thieres. ap : edat-i têkid-u mebalige dir. Ganz weiss. — Plötzlich erscheinen. dar yol. angmak : zihine getirmek. auf einmal. fehm etmek. Eid. antlaşmak : ahdlaşmak. Frau. birden bire. idrak. Mutter des Herrschers. mürebbiye. parlak. — So viel. Eintracht. anuk : vuhuş yaurusu ve tanası. zwischen. akil. nam-i kadimesi adak dir. — (?). zikr. anlidur : öylenin ikincisi olan namaz. Scharfsinn. — Dornhecke. orütbe. andak (andağ) : öyle. Zeitalter. | ant içmak : ahd-i peyman etmek. yadlamak. enger Weg. üvey mader. ankara : okun ucu. Erzieherin. Bund. — Einsehen. — Name einer Stadt in der Nahe von Herat (Afganistan). andhuy : Afganistan kitâsında Herata karib bir şehir ismi dir. tâlim. — Ins Gedächtniss rufen. apakine : çokçe ve güzelce beyaz. meyan. beurtheilen.

tekye etmek. hasta olmak. natuvan. nasihat ve pend vermek. — Stall. — Zauberspruch sagen. ardıc. — Sich auf den Rücken eines Thieres oder Pferdes setzen. Abschnitt des Korans. mahlut. — Ein durch die Nase der Frauen geführter Ring. Havası mutedil yer. — Nachgeben. arda. arayıcı : cuyende. Zauberer. muberra. aralamak : ara edüp ayırmak. taht. Name eines Stammes. — Rücken. zahr. saf. zaifiyet. Ort mit milder Luft. temizlenmek. | arılmak : şifayab olmak. Andenken. Wohlthat. Aral denizi. mutellaşi. schwach. arpa. aran : ağıl. verflochten. — Unterstützung finden. — Geschenk. pakize olmak. — Biene. befreit. — Schwach und mager werden. | aralaş : karmakarış. tirnek. arka. Arpa han bin Menku han. armak : zaif. tefrik ve cida etmek. sich auf etwas stützen. arbağ : yılanı kovuğundan çıkarmak içün ve yahod ısırdığı yere zehirin sirayetini men etmek üzere okudukları afsune denilir. hizbe. girişmek. ak at' ve 'boz at' dahi denilir. taliye. Aralsee. şair. einschiessen. das Unten. — Ein grosser See an der Mündung des Dsihun und Sihun bei Harezm. yol gitmek. — Zauberspruch um die Schlange aus ihrer Höhle zu locken und die Verbreitung des Giftes an der gebissenen Stelle zu verhindern. düşkün. | ardlaşmak : ard. putzen. — Sich waschen. — Ernte. aralaşmak : karışmak. | arayıcı yılduz : farkadan yıldızları. efsun. yadigyar. bergüzar. — Linie. araol : hengyam-i seferde ordu pişdari. ahor. ja. ilm. hastalıkdan kalkmak. sipah. fein. piç der piç. pakize. — Nahe an einander liegende Inseln. hami bulmak. — Mischmasch. reinigen. — Wachholderstrauch. — Schwach oder krank sein. | arığlığ su : bir cedvellik su. rein. — Name einer gerstenähnlichen Pflanze. Spalte. — Carnevalsterne. arı : zenbur. kuş ve şikyar hayvanlarının rehgüzarlarında konulan ve çakılan sih ve kazıklar. hizbe etmek. — Rein machen. argaclamak. — Vorhut eines Heeres während des Marsches. dazwischen treten. Vorposten. puşt. ata binmek. Schwäche. himaye bulmak. seyr gelişmek. verschwindende. klar. von einer Krankheit genesen. pak. zebun. Stütze. sumetre dahi derler. | arığlıg : teharet. efsa. tebriye etmek. ard (art) : sırt. | arınmak : yıkanmak. Reiter. töhfe. nezafet. aral : araları yakın adalar. deb asgerin iki parlak yıldızları dir. zwei glänzende Sterne des kleinen Bären. tahir. sahir. . aralık etmek. | arıtmak : temizletmek. hastalıkdan şifayab olmak. saf. arımak : temizlenmek. argın olmak. — Schwach. arbağcı : efsunker. — Reinheit. ein als Zufluchtsort für Vögel und Jagdthiere aufgestellter Spiess. ada. tenzif etmek. — Sich mischen. nuzhet. auch 'ak at' und 'boz at' genannt. beli. — Zauberer. hark. arığ (arık) : cedvel. — Reinigen.arabek : nisa tayfesinin burunlarına geçirdikleri halka dir. peşkeş. scheiden. arbamak : efsun okumak. armağan : hediye. aral tingizi : cihun ile sihunin munsab olduğu Harezm kitâsında-ki cesim göl. zebunlaşmak. — Zertheilen. reiten. arık : orak. kendisini ortaya atmak. arığmak : zebun. arpa : ince. turpan. rein. ki bunlara bâzen. kaldırmak. arğamak : sarmak. arduc : ars 'ar'ar. guten Rath geben. kılağuz. tathir. | arığlamak : zaif ve lager olmak. arkalanmak : zahir. temiz. Beschwörer. zaif. bir kabile ismi dir. Gerste. arparğan : arpaya şebih bir nebat ismi dir. — Umhüllen. barik. — Der suchende. — Genesen.

— Das Untere. vati mekyan etmek. hängen lassen. zahire. Hintertheil. — Nützlich. — Name eines Uzbegstammes. — Ernähren. auch für Pilaf gebräuchlich. zahire müteahidi. menfâtlı. raz. arturmak : tezyid ve tevfir ve teksir etmek. hareket-i kesre. fazlası. ein störriges Pferd. — Besteigen. aşarı : pek çok. auf den Rücken legen. — Schön. — Zerreiben. — Sehr viel. artmak : yük. ekl-u şarab. artık. aşlıg : mekulat. Sprenkel. sürmek. — Letzt. temettü. pek ziyade. ziehen . hinaufsteigen. efzun ve zaid olmak. aşam (aşame) : tabaka. faydeli. asığ : nefi. — Arbeiten. kulak küpesi. artuk : fazla. Schmuck. übrig bleiben. âs lafzı emr dir. Grad. alt. — Wüthend. — Sich beeilen. schmaler Weg. das Unten. ordu vekilharcı. kat-i munazil. | aşlatmak : etâm etmek. malihulya. artukmac : kendi nevi ve cinsinde kiymetde bir az ziade takdir olunan şey. niedrig. dar yol. tücaret. aufstehen. pirinc halimi. — Speise. levazim. ve pilava dahi denilir. — Ueberrest. wohlriechende Essenz. asabkur : kuzu kızartması. utr. aş : tâm. mertebe. | asığlığ : kyarlı. as : kara sevda illeti. vergrössern. — Geröstetes Lamm. ve mütesaddi adam. okulmak. verbunden. — Uebergangsort. ovuk. denk. as demek dir. unternehmender Mensch. fayde. sendelemek. | asığlanmak : kyar. — Glanz. Vortheil. — Geruch. âsir : hareket-i kesre. — Der Vocal Kesre. — Schwermuth. — Ein in seiner Art überschätztes Ding. tahtani. yemek vermek. bar. tücaret etmek. — Zu essen geben. as : kakum. jemanden speisen. — Eilen. güzel. Ortsname in Sibirien. taht. intifa. zu viel. zirin. — Lebensmittel. — Hin-und herlaufen. ard. astın : peşin. ast : alt. deyirmen mânâsına dahi gelir. kalkmak. aşamak iza. asau : mütevahiş. Ohrgehänge. peyvend. vermehren. şilkin. — Übernatürlicher. nekhet. — Beladen. aşlamak : etâm etmek. artılmak : öteye beriye koşmak. Vortheil haben. Handel. asılı brakmak. das Überbleibsel. — Last. artmak : tahmil etmek. aşukluğ : diz kapağı. as : koku. baki kalmak. artamak (artanmak) : aşmak. asa koymak : sallandırmak. aşaş : müciz. aşukmak (aşaumak) : acele ve şitab etmek. Verwalter des Heeres. | artuksı : artığı. übertreten. — Ernähren. aşatmak : yedirmek. gida. — Herabhängender Zierrath. — Nutzen. — Der Rest. vortheilhaft. — Kniescheibe. — Name eines Dorfes in Turkestan. havaic. des Uebrige. âla. — Ordnung. süfla. yükletmek. Sibirye tarafında bir vilayet ismi dir. Essen und Trinken. aşıtmak : okulmak. benek. rayha. — Schwenken. | aşlığçi : erzak mültezimi. etâm etmek. aşlar : hayvanlara su vermek üzere koyuların yanı başına konulan taş. sahk etmek. pest. fazla gelmek. tecavuz etmek. ram olmayan at. auch in der Bedeutung 'Muhle' gebräuchlich. asrar : eyi. — Vermehren. aşpiman : Türkistan'da bir kariye ismidir. kadınların saçlarına takdıkları ziynet. ardına sırtına koymak. diz ağırsakı. astiğ : askı.art : geçid. — Ein zum tränken der Thiere am Brunnen befindlicher Stein. . der Vocal Kesre. | aşukturmak : tacil etmek. treiben. ascim : tayfe-i üzbekiye içinde bir kabile ismi dir. ziyadesi. Bedürfnis. ağac aşılmak. aza-yi bedende ziyade bir uzv bulunmak. niedrig. aş ve tâm yedirmek. Gleichgewicht. Nahrung. — Lebensmittel-Pächter.

talkib-u vaz-i ism etmek. hemnam. cidal. atalınlığ : adaklı. ein geehrter Mann. atğı (atkı) : kolan. harire. asiya-i vastada bir rütbe dir. redd-u bedel. an Vaters Stelle. Herkommen. semiy. — Sich verloben. ein Ort auf Pfeilschussweite. ataş : adaş. — Theil eines Ackerfeldes. | atkelik : hükumet. Eine Rangstufe in Turkestan. hohes Amt. Ruf. murebbi. — Herrschaft. geweiht werden. Vertrag. meşhur. — Volga . — Jemanden benennen. atil : rusiyede vaki Volga nehri. murebbi. hisse. — Einen Vertrag schliessen. Name. bir ok atımı gibi yer. bezeichnen. — Eselsfüllen. kismet. — Verlobt. seyid ata ve peder ata gibi. yavuklu. — Heftigkeit. segnen. ateklu : adlı. — Vater. angreifen. atağlamak : peyman-u nezr ve vâd etmek. — Futter. şöhret. — Breisuppe. muzarebe. atala : bulamac aşı. atışlig : tir endazlıkda mahir. Schleuderer. nişanlanmak. Rangstufe in Mittelasien. — Sich einmischen. von Padischah als Vater betrachteter Mann. atış-tutuş : atar dutar. alt. nam. — Gefäss. — Mit Pfeilen schiessen. atız : tarla kitâsı. Versprechen. Atalig ehalinin ve dadını istimâ ederek padişaha teblig ve arz etmeye ve babalık sıfatile muşfikane hal-u keyfiyetlerinden agyah ve haberdar olmağa memur dur. — Im Pfeilschiessen geübt. muhterem adam. auswendig hersagen. ihtiar. im welchen die Milch oder Jogurt gerüttelt wird. — Kampf. Wortstreit. Staatsminister. zorbalık. menzur. bir şeyi ezberden okumak. remi. Schlägerei. top edvatindan bir alet ismi dir. vâd. — Handgemenge. Name eines kanonenähnlichen Schiesszeuges. — Name einer in Volksliedern vorkommenden Melodie. nişanlamak. mûtad. Standartenträger. Braut. sich einen Ruf erwerben. — Berühmt werden. derebegi. — Vaterschaft. Aufruhr. atamak : ad komak. | atağlanmak : ittisam olmak. — Gleichnamig. ubuvet. — Name eines marulartigen Grases. Unkraut. eine hohe Wurde in Mittelasien. at : feres. naziri devlet. (?) atğucı : tüfenk ve sabkan ve sapan ve keman ve felahan endaz ve nişancı. Erzieher. atalık (atalığ) : babalık. — Glückwünschen. nam ve şöhret kazanmak. heiss. Gelübde. — Pferd. — Vaterschaft. geweiht. ad. peder makamında.aşule : türkü ve şarki gibi bir savt ve nagmenin ismi dir. versprechen. menzur. Streit. atıkmak : kesb-u iştihar etmek. gölçe. — Verlobt. esb. atkulaş : harb. ata : peder. Schicksal. baba. asiya-i vastada büyük bir rütbe dir. ağıl. menzur olmak. — Lesen. verloben. debdebe. | atğulanmak : mudahele ve tearruz etmek. | at kulağı : marul manend bir nevi gyah ismi dir. tasihir (?). gir-u dar. atğunca : sacadik. | atığlığ : adaklı. namzed. Türkistanda bir rütbe dir. . | at boğzu : at yemi. — Absteigeort. atabek : padişah lalasi. — Begrüssen. — Büchsenschütze. atar tutar : şiddet. atkamak : kirât ve telavet etmek. atağ : namzed. atkımak : alkışlanmak. | atıkmak : hayr-u dua ve alkış etmek. atığ : sütü ve yoğurdu içine atarak çalkadıkları küçük yayık ve köpü. ahd olunan şey. Namen geben. nişanlamak. redd-u bedel. atğulamak : tir endazlık etmek. valid. atım : menzil. atke (etake) : atalık. benam. yavuklu. padişahın tuttuğu ve peder gibi îtimad etdiyi adam. maku. babalık. namzed olmuş kız. — Verlobte. Theil. riyaset. geweiht. arma etmek. atılmak.Fluss in Russland. — Berühmt. — Erzieher des Padischahs. Lärm. hiddet. mekik. mezrâ. tenzir edilmiş şey. musinn. nezr.

yolu kayb etmek. bi nam-u nişan. igva etmek. — Zoll. şikyar. namdar. verirrt. rusumat naziri. — Sich verirren. atlığ : adlı. atlanır ayağı : sefere giderken at üzerinde içilen şarab ve gayr nesne. gümrah olmak. vergi. tugyan. betitelt. Reiter. atmak : arma ve endaht etmek. tarik-i sevabdan udul etmeklik. celecan. sefere çıkmak. tenkis. hadid. azlığ : nidret. — Ausarten. deve. | azğunlığ : gümrahlık. das Abweichen vom rechten Wege. atmaca : doğana muşabih bir nevi şikyar kuşu. azalmak : taklil ve tenakis etmek. şefak sökmek. azğurmak : azdırmak. verwickelt. dervaze ve işik. | bacban : gömrükçi. sehr gross. yolu kayb edüp serseri gezüp dolaşmak. Schwelle. ad-u nam kazanmak. eine Art Ballspiel. tabdar. — Locke. Eine Person. Namenlos. azlık. dämmern. sâdet. — Vater. serkeş. suvari. | azaltmak : tenzil. adsız. zekyat. — Verkleinern. yoldan şaşmak. — Springen. baba : ata. münasib-u niku. cüzü. sich vermindern. gümrah. babir : deniz kaplanı gibi bir siba dir. ubur etmek. pek eski. übel. — Schleudern. die berühmte Stadt Peking. — Ein Wohnort des Ilatstammes. Knoten. hayr. bir nevi top oyunu. glänzend. — Ein klein wenig. welches unterwegs im Sattel getrun ken wird. — Ausarten. atlı. azikmak : azmak. Ausgelassenheit. Taxen. pek büyük. azcık. şer. Einer. avlak : şikyargyah. asitane. Seite. killet. — Zolleinnehmer. azarğanmak : az saymak. bir nevi sarmaşık nebat. irre gehen. azğun : âsi. azgine (azkine) : cüzüce. Ahn. Dorf. irre führen. şekavet. einen Namen geben. tesmiye etmek. Kameel. piçide. — Geringschatzen. — Den Weg verfehlen. | atlanmak : ata binmek. aul : Ilatın cemiyetle mesken eyledikleri mahal. ebu. — Hauptstadt des chinesischen Reiches. — Gottlosigkeit. — Berühmt. tang atmak. — Duft eines Grases (Anis). köhnemiş.atlamak : sıçramak. babay : zülf. sehr alt. kesilmek. — Sich verkleinern. | azğunlaşmak : azgınlık etmek. rusum. kendi bildiyine gitmek. ad komak. — Verlocken. mersum olmak. meşhur Pekin şehri. lockenfaltig. cid. — Bosheit. widerspänstig. — Seltenheit. haddan geçirmek. av : sayd. . saydgyah. yerinden birden bire kalkmak. ausschreiten. Thor. zekyatçi. azmak : başdan çıkmak. peder. verachten. başdan çıkarmak. — Ein dem See-Tieger ähnliches Thier. bir şahs. Koriandersamen. — Heil. fâl. yaramazlık. — Ein Pferd besteigen. meşhur. azağlak : dere otun kokusu. azmak. kapu. azğıç : azlık. birisi. — Name eines Nachkommens des Jafis und des Sohnes des Tatarchans. düşmen üzerine asker sevk etmek. beber. Steuer. şöhret peyda etmek. berühmt werden. hakir tutmak. baçın : çin hükumetinin paytahtı. Glück. seinen eigenen Weg gehn. sich verirren. verführen. ukda. bir av. azğaşmak : yoldan şaşmak. zülf-ü pürçin. — Ausschreiten. — Ein falkenähnlicher Jagdvogel. Leopard. — Jagd. dem Feinde entgegen ziehen. — Jagdort. — Ein Getränk. Wenigkeit. — Sünder. tahit ve lager olmak. | azmaşmak : azışmak. verringern. atsız : Yafis hafidlerinden ve tatar hanın büyük oğlu ve harezmin bir hükümdarı ismi dir. kariye. cihet. Eine Pflanzenart. B Bab : yümn. isyan-i şekavet etmek. sich verirren. atik ve azim. nevsum. übergehen. başa. bir nefer. haşerilik. bac : gömrük. taklil etmek. Vorzeichen. heftig. mürad. tagen. az görmek.

piçide. mürebba. Quaste. geknüpft. bend ve rabt etme. das Absteigen. — Untere Hälfte des Knies beim Pferde. badak : muteaffin bir hayvan ismi dir. bildimcek (?). tuvanger. — Neigen. — Kamm. aufschreien. bacı : baca. dost olmak. nuzul pesti. | bagrı kara : dil siyah. Kraft. musalaha etmek. bağındaş : dizlerin yokarısı. — Eine Art Kaftan. Name einer Vogelgattung. tosbağa. maldar. kemer-u kemerçe. mesdud. — Name einer Stadt in Turkestan nahe von Balh. direk. — Eine röthliche Gänseart. Gefährtin. meyus. — Ein Wort zum Ausdrucke des Beifalls. bağana (bağna) : kuzu derisi. Hülle. — Lammfell. destek. Säule. çar-bağ. dinlek (?). bagancak : atın dızlerinin alt tarafı. — Sitzen mit gekreuzten Beinen. — Gebunden. Oberkleid. bagış : bağdaş. — Musiker. backır : becermek ve bitirmek.baca : derice. . şane. pübek. sahib-i servet. bay bay : hay hay. temel. — Reich. badrın : hiyar. erwachsenes Thier. metanet. meyan-i bend. mutâlik. — Thürchen. ve kemale irişmemiş bere ve toklu. bağam : tekye ağacı. hubut. âşik. büyük hemşire. mevkuf. mesdud. ran. çekmen. san. | baglıg : merbut. Auch der Name eines turkmenischen Dorfes nahe von Aşkabad. Leber. Lamm. — Lunge. Name eines türkischen Stammes. bağdaş. — Traurig. bagırtlak : Senkhar kuşu. çember. bend. bay : zengin. Grund. auch in der Form bi bi gebraucht. bir nevi kuş ismi dir. bend olunmuş. Verbindung. delil. mekful. milaka. — Gurke. — Etwas durchführen. hadde irmemiş yauru. kebid. gani. uzun tüylü köpek. haymanın hilatları. seng-puşt. mâkud. pe pe gibi kelime-i tahsin ve aferin dir ki bi bi dahi istimal olunur. Frieden oder Freundschaft schliessen. büyük apa. akd. bahşi : sazende. Erzieher. bere. makid. gedreht. peyvend. uht. kaba. badrink. — Führer. Bande. — Ein auf das Kleid oder die Kopfbedeckung der Mogulen geheftetes Goldgefäss und Abzeichen. Ein von Persern getragener Hut. bağlama : üç kirişli bir nevi saz dir. Knoten. bağlan kaz : kırmızırak kazın bir nevi dir. muterrib. bagınmak : barış. mükedder. ağrın : tarak. dizlerin büklemesi. ve kabail-i türkmeniyede Aşk-abada karib bir köy ismi dir. — Löffel. bağlağuluk : bağlanılmış. In Iran und Persien karakul genannt. bağan : kuzu. merbut. Bündniss. savlet. — Dreisaitiges Instrument. — Garten. Umschlag. Iranlarının başlarına geydikleri kalpak budur. tevaif-i etrakdan bir kabile isme dir. — Stutze. rehber. elbise. — Angebunden. çağırmak ve seda etmek. bağlan : Türkistanda Balha karib bir şehir ismi dir. bağ (bağu) : bağ. — Schwester. bağıldak. bağırdak : beşikde-ki sabilerin sardıkları bend. schreien. bagday : iniş. bagır : ciyer. — Oberschenkel:Ansehen. sargı. Landhaus. bagıltak : bir nevi kaftan. gülistan. Sänger. meyelan. wohlhabend. — Name eines stinkenden Thieres. singil. muganni. langhaariger Hund. — Ein um das in der Wiege liegende Kind gewickeltes Band. aba. — Friede. — Schildkröte. Rauchfang. Rusiye ve Irande karaküli tesmiye ederler. kurre. bağ bayrak : kılağuz. badkan : büyük kaşık. sargı. kuşukcı. Sturz. satvet. badgiz. betrübt. — Lamm. camsız tepe penceresi. bağanak : mogulların külahlarına ve libaslarına tikdikleri bir nevi dan tila ve nişan dir. hâher. lifafe.

Baarfüssler. — Hochzeit. kalb. gesegnet. baldırak. Schenkel. veled. — Schleier. sutun. Arznei. butimar dahi derler. velimet ve sünnet cemiyeti. fes. koku kuşu. zafda. ilac. salgu. Flügel. alt. — Steuer. — Wachs. deva. baldur : peçe. bayrı : emekdar. Berühmtheit. Name einer Gemeinde in der Umgebung von Chorasan. — Schildkröte. çocuk. — Arbeitsam. kleiner Balkan. — Vogel einer Gattung der Kraniche. — Ein zusammenhängendes Gebirge. — Ein Pflanzenname. baydağ : sürgü. balgamak : kazmak. . sâdetlü. kurbaka. — Eine Art Hammer. baldırgan : bir nevi nebat ismi dir. tirek. uşak. bal : asel. bay birdi : yutuldu. — Säbelgriff. baysun : Türkistan'da Belh ile Samarkand beyninde bir belede ismi dir. sak. beçesi. Name zweier Berge in der Turkmenischen Wüste. beçe. Kissen. oğlan. balçıg (balcık) : camur. — Gross. Bein. — Bejssohn. balduz : baldız. bayırmak : teganni etmek. ohne Kapital bleiben. Loos. zevce hemşiresi ve kız kardaşı. Horasan tarafında bir mahalın ismi dir. tin. âtik. Name eines Vogels. baldır. Kind und Rind. Ellnbogen. bay oğlu. dinar olup gümüş balışı 200 dinar dir. balalamak : yaurulamak. bay dad. tevangir olmak. baka : kurbağa. ran. bay oglı : kura. işmek. ausgraben. — Hacke. baldak : kılıc kulağının halkası. — Frosch. küçük balkan. engübin. şehd. die eine Seite beilförmig. Stiel. mittelst Zauber verführen. — Name eines Baumes. hoch. bäuerlich. grosser Balkan. yauru doğurmak. kadimi. kulp. hüfer etmek. Schmaus. reme. hafi. lay. bakaçnak : kaplımba. Beyssohn. koy. balga (balka) : bir nevi tebr. bakam ağacı : tirhun denilen bir nevi ağac dir ki ondan boya yaparlar. baygızı : yabanı. kademli. die Benennung der Frauen bei den Özbegen. baymak. — Singen. — Kleines Kind. — Eine Stadt in Turkestan zwischen Belh und Samarkand. âzim. eski hizmetçi. derman.bay beçe : bay oğlu. daru. balta : balta. Üzbekler kadınlara bay beçe dahi derler. | balaçka (beleçke) : çoluk-çocuk. bakuy : büyük. balin. — Verschlungen werden. Schlamm. zenginleşmek. yürek. teberzin. tebr. — Schwagerin. gele. Kind gebähren. — Heerde. Stütze. kaviden. bir kuş ismidir. reich werden. — Der Uhuvogel. bayka : düyün. — Graben. sur. kiriş. seng-puşt. tirsek. — Wade. balkan : sarb-i müselsel dağ. — Ländlich. Junges. cesim. mimenetli. Hirse. vergi. sabi. sak. kil. ein alter Diener. Herz. bir tarafı baltalı. büzürk. bala (bele) : yauru. Bauer. balar : direk. sahrayi. cenah. — Koth. mogul lisanında meblag. büyük balkan. tufl. rustayi. aus welchem Farbe bereitet wird. Honig. kuhi. bay hatun : bay kuş. san. çocuk doğurmak. bi sermaye kalmak. amud. — Kind. taşbağa. ayağı çıplak. balış : yastık. bay zade. balak : içdünin aşağısı. fehim. Stuterei. çud. — Polster. in der Mogulsprache bedeutet es Betrag. — Glücklich. — Eine Art Ammoniak. hergele. toy. balta. bayetdir : oğurlu. nakd. bereketli. balıgçın : turna envainden bir tair dir. ufak çeküç. — Säule. efendizade. altun halısı 2000. hediv. Beil. kenden. bakuri : bir nevi nişadir. efsun ile aldatmak. köhne. sap. Türkistan'da kabail-i Türkmeniye sahralarında iki dağ ismi dir. — Junge werfen.

barlamak : cesticu etmek. muhtesib. esed. başkiyan : deve üzere yüklenen top aleti dir. — Geräthschaften im Zelte. süllem paye. heme. hucum-i nagehani. — Das Sein. baş ölgü : nisf-ün nehar. ihtida etmek. — Vollenden. servet. sich zur Erkenntniss leiten lassen. sengin. başğa : ayrı. sparen. ekin başı. Hab und Gut. — Grosser Korb. tarac. diger. mevcudluk. unterwerfen. teblil-i terib etmek. basırğanmak : uykuda hâb-i perişandan korkup kalkmak. Erfolg haben. barış giliş. sulu şeye basmak. rehber. Treppe. — Bewässern. ayağ. ucuna varmak. baş etmek. inad. ağır uyku görmek. rüzgyar ve hararetden atları muhafaza içün üzerine basdıkları keçe ve çul. | barış : gidiş. baş minlik : enaniyet. — Mittag. die Gesammtheit. Friede. bars : arslan. galib. — Ein anderer. bastuk : bir nevi meyve şurubu. ok. talan. Verlauf. Gegensatz. ihtilaf. durchnässen. reftar. mugayeret. menmenlik. — Schwer. cüdalik. welcher als Scheune gebraucht wird. Beweis. muhafaza. giran. krumm. baştaban : başı aşağı. hep. ağırlık basup muztarib olmak. mit welchem man die Pferde gegen Wind und Schweiss schützend bedeckt. ibitmek (?). zirpa etmek. umum. başkarmak : başarmak. — Das Gehen. Drittes Jahr in der türkischen Zeitrechnung. cüda. muvafik. varlık. idare etmek. baskıc : merdüven. hest. ok ucu imal eden usta. serpayan. çömlek. alacukun etrafına çekilen nemed. Anführer. Rechner. barmak : varmak. bud. serzir. | başğalığ : ayrılık. Thongefäss.banmak : ıslatmak. baskak : nazaret. — Sich beeilen. — Der allmächtige Gott. garet. şir. — Ährensammler. rehnuma. serkeşlik. delil. birlikde yol almak. tefahhüs ve tefakküd etmek. musalaha. Plünderung. — Wegzeiger. saman. . muzaffer olmak. başçı : yol gösterici. — Eigenliebe. sokmak. huşe. einen schweren Traum haben. welche auf Kameele geladen wird. delil ve rehberle bir sari ve bir tarafa gitmek. | bars ili : sal-i türkanin üçüncüsü dir. — Eine Art Fruchtsaft. — Wasserkrug mit Henkel. icbar. baslayış : galebe. kılağuz. pişrev. gitmek. barant : yağma. das Sein. başak : sünbüle. barida : huzurında. — Verkehrt. gayrı. — Eine art Kanone. basruk : basturk. in seiner Gegenwart. — Der Löwe. — das Ganze. nezdinde. başarmak : mubaderet etmek. bar : var. eigensinnig. maldarlık. öne döşmek. yoluna koymak. sich erkundigen. — Bei ihm. bari : tanrı tâla. gina. gazanfer. ein Filz. zahib. — Reichthum. tunca. nigun. toprak bardak. terazi. iba. tefrik. bardak : kulblu su kyasesi. — Beute. agır. — Uneinigkeit. suluk etmek. serdar. yol göstermek. yolbars. baş etmek. — Leiter. beginnen. — Aus dem Schlafe auffahren. tinc. — Gehen. | barlıg : varlık. — Aufsicht. | başakçı : huşeçin. azimet-u avdet. existirend. başkaru : kulağuzla beraber gitmek. getrennt. Führer. bardan : büyük zenbil ki anbar makamında mustâmel dir. mizan yıldızlarının burc-u işareti. — Sieg. masad. Ruhe. sal-i türkanin üçüncü yili dir. Pfeil. Gewalt. cenab-i hakk. kyafe. muhafaza etmek. tesviye-i ifa etmek. vorübergehn. azim olmak. Gehen und Kommen. reft-u amed. basğun : basmak. Name des Sternbildes der Wage. — Untersuchen. barca (barıça) : cümle. Halsstarrigkeit. kamu. — Kornähre. alta almaklık. mevcud. indinde. hodrey. hart. — Mit dem Wegweiser zusammen gehn.

— Stute. kefş. bebertün : kürk. tapfer. Schlinge. batak yer. Sumpf. asiya-i vustada türbelerin direyine tuğ ve baydaklara ve bayraklara alamet içün konulan elvan parça. eldiven. alt. kadim. horos. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. kräftig. bahadur. Verwalter. acele acele. belbeli : ikamet. — Schwer. Führer. flink. — Glück. giran. serdar. Türkistan'da kadim ve meşhur bir şehir ismi dir. tehemten. Schnur. pustun. ordunun sağ cenahi. bekter : bir nevi silah ve bektürme. | baurcılık : aşpezlik. — Decke. delil. — Falke. sich hineinstürzen. — Eine Art dicker Leinwand oder sonstiger Gewebe. sancaklara konulan parça ve alamet ve kumaş. — Oberer. veraltet. behli : doğan. cengi. | batrağ : çabukrak. Held. — Mit Koth bedeckt. Feldherr. hart. zor. tez. gats etmek. aşpez. Segeltuch. behlem : doğan. Musik. köhnelenmiş. madian. — Eine Waffengattung. kösele. naz ile perverde olmuş. şirin boyan dahi derler. Sohle. yelken bezi. bayağı. safder. riyaset. pabuşçu. | bat bat : çabuk çabuk. sade. — Schnell. divan beyi. — Sehr schnell. vernichten. kati. ayak kabı. um die Hand des Falkoniers zu schützen'. beyan : devayi telh ve şirin boya ve beyn. eine alte und berühmte Stadt in Turkestan. | baurci : aşçı. kumandar. salar. aşçılık. — Sich in etwas vertiefen. der dem Falken über die Kralle gezogen wird. pehlivan. übernachten. beytutet etmek. cüll. koşunun ön tarafı. — Pelz. çarh ve ötlegü tesmiye ederler. baur : hilat. — Bezeichnung einer kleinen Fischart. amir. vekil harc. — Muthig. berühmter Jagdvogel. tez tez. — Stark. bedabalğa : kilağuz. — Bittere Arznei. şebmande. tepeli. ip. — Wegweiser. sich festsetzen. caygir olmak. | başmakçı : kavvaf. rechter Flügel des Heeres. — Vorsteher. — Name einer Hyänengattung. bekre : bir nevi küçük balık dir. bekaul : destur. behte : pamuk mamuk. berühmt. bayat. eski. batur : şeci. tesri ve tâcil etmek. çokdan kalma. muhtedi. çepek. — Eine Art Instrument. batacak çamurlu göl. ale-l acele. der Stärkere. — Wohlerzogen. — Ein sumpfiger Teich. Aufputz. kostbar. Krieger. yol gösterici. başlı. — Küchenhandwerk. başmak : nâlin. streng. eifrig. sich beeilen. Zen. gayur. mahi. asıl süs. — Befehlshaber. kahraman. risman. Befehlshaber. bednos : sırtlan envaindan bir hayvan ismi dir. | batur başı : bahadurların başı ve seramedi. batur. farbiges Tuch auf Grabsäulen oder Fahnen in Mittelasien. Färberröthe. — Koch. bilayi behle. | batkaklık : çamur teraküm etmiş yer. sakil. eilig. mustahkim. beya (beyat) : âdi. cesur. — Schuh. saht. Vordertheil des Gespannes. argamçı. — Gewöhnlich. meşhur şikyar kuşlardan bir nevi dir. beyrak : bir nevi kalın bez ve sair bafte. beytak (beytal) : kısrak at. batu : kavi. — Ein Stück Leder oder eine Art Handschuh. zud. belban : bir nevi aheng ve surud. kunduracı. . Name einer Rangstufe in Turkestan. kürkde kaplanmış esvab. acele. schnell entschlossen. Vorkoster. Zeichen oder Stoff auf Fahnen. terbiyeli. — Eilig. tabbah. dişi beytal. çaşnegir. ein mit Pelz umhülltes Kleid. kühn. bald. pembe. — Baumwolle. bek : büyük. azim eş-şan. behradun : meymene.başlıg : reys. batuk : ağır. — Haupt der Tapfern. — Schuhmacher. muharib. rehber. seri el-hareket. Bat : çabuk. Batkak : çamurluk. — Aufenthalt. serkerde. mâdum ve telef ve berbad etmek. seri'. baturmak : mustagrik etmek. amir. zeber-dest. baulı : tâlımlı. tabbahlık. übrig geblieben.

âla. mustahkim. bibi : nine. mekteb hocasının haremi. ruy. serbest. kebk. — Augenbrauen. nachahmen. vech. beri : cümlesi. Wanze. afitab. gesund. taklid. bibak : bebek. renk. cengaver. benayi : güzel. Knechtschaft. kleines Kind. bertik : kemik. . Abzeichen. — Gross. bertas : memlukiyet. azm. Name eines mittelasiatischen Stammes. araiş. esaret. — Rebhuhn. beş ırmak. nişan ve alamet. hem reng. — Gleichheit. — Rechter Heeresflügel. hart. kölelik. kaml. — Vergleichen. sağlam. beşarık : Ferganaya karib bir mevki ismi dir. bestan : kapsul. | bibi atun : mualime hatun. mezar. bir nevi measir-gezende. Heerführer. Wildhuhn. stark. lahad. — Insgesammt. şeraret. Knabenschänder. kati. çapkur. besağa : merkad. Laus. Lehrersgattin. benduk : tüfenk. Bein. tifl. ulu. salar. yüzde olan leke.belen : keklik. turfan. häufig. şebik. Oberhaupt. gulami. — Name eines zu Fergana nahe liegenden Ortes. Zierde. — Gesicht. validesinin anasına ve pederinin validesine dahi itlak olunur. | bengzayış : muşabehet. Theilchen. Rasende ansässigen Turkmenen. — Schönheitsmal. kehle. yahşi. — Name einer Stadt in Hindustan. beniz. nazir. Name einer Art des üzbekischen Volkstammes. muteaffin. asiya-i vustada bir kabile ismi dir. zarif. ruh. kargaul. Antlitz. hanım efendi. berağu : sağir. adil olmak. faulig. — Klein. bezek : ziynet. das Äussere. metin. şems. tiryaki. Opium-esser. mihr. benair : Afganistan'da Suad civarında bir mevki ismi dir. köpçok. belka : deve yaurusu. beşiri kelimi meşhur dir. birinci. yaban tavuğu. bezenk : sülyünün dişisi. abdiyet. zibaiş. beltute : mükim olmak. sağ cenahi. tevaif-i Üzbekden bir aşiret ismi dir. kostbar. yüz. rasin. âriz. avokat ve danişmend. tezyinat. Hanfpflanze. eine art duftender Reis. böcek. bir nevi rayheli pirinc ki benairi tâbir ederler. kyafesi. amir. — Knochen. — Fasanhenne. — Schön. berendek : eyerin örtüsü. haşiş. — Stumpfnäsig. berlas : Samarkandda karib bir memleket. Buharada bir nevi kumaş dir. Herrin. yeksan. — Sklaverei. bellur tağı : Türkistan'da Firgana ile Kaşgirin arasında bir dağ ismi dir. piş dadi. Gelehrter. berket : heykel. berküt kuşu. büyük valide. — Grosmutter. tilakçe. bet : çehre. berk : kavi. Name einer Rangstufe in Mittelasien. beug : hal. bengi : serseri. Götzentempel. — Satteldecke. — Ortsname in Afganistan. ecza. hepsi. — Eine Provinz in der Nähe von Samarkand. — Schmuck. beşik : güneş. hurşid. mutabakat. merdümek. — Lehrerin. das Ähnliche. bi : büyük. bengzamak : muşabehet. Befehlshaber. — Name eines zwischen Firgana und Kaschgir gelegenen Gebirges. hane nişin. manend. — Flinte. esrar. sert. benaris : Hindistan'da bir şehir ismi dir. beşir : Amuderya ve Rasende karşı cihetinde irsarı Türkmeni kabilesinin meskeni. bendegi. Asiya-i vustada büyük bir rütbe ismi dir. Bosheit. sabi. nişamend. — Wohnort der gegenüber von Amudarja u. eine Stoffart in Buchara. esrarkeş. küçük. dikkatli. büt-hane. patka. — Bild. — Junges Kameel. hemesi. beranğar : ordunun meymenesi. — Wohnen. ähnlich sein. zinpuş. — Fest. — Grab. nefis. kabr. sipehdar. ein Stoff aus Seide von überwiegend weisser Farbe. — Sonne. küçlak. harirden beyazi galib bir kumaş. koyaş. miltik. — Müssig. mumasele etmek.

gemähtes Gras. meyan. harc. — Ehrwürdiges Weib. Wurfstein. Ermüdung. Thor. bigim (bikim) : bey hatun. Wunsch. befestigt. bide : kuru alef. — Der Wissende. Gelehrte. mit einander. bikik : bend. — Falkenähnlicher Jagdvogel. Spalte. misl. biçin yılı : sal-i türkanin dokuzuncu meymun yılı-dır. entsprechend. bilbağ : kuşak. edles Pferd. — Ausgabe. — Stelle des Pulsschlages am Unterarme. Weibchen (der Thiere). sich ekeln. biğ : bik. bilak yüzük : bilezik. bildurga : kamçının desteyine vurulan halka. âzâde kız. bıçkı : destere. bikat : büyükler. Hindistanda hanımlara bikim sahib derler. bilau : ba ve beraber. içerisi kabaklı ve köfteli hamurdan dört köşeli bir nevi çörek. malumatlı. nur. Frau. — Herrin. — Neunter Monat der turkmenischen Zeitrechnung. der Schnurbart. kadid. dest-i bend. biyik : büyük. ba' mânâsına. madian. bilau (bile) : edat-i rabt dir. in der Bedeutung von 'mâ. emel. bidau : soy ve cins at. Handgelenk. arre. kefş-duz ve itekci ve konduracıların alet-i katileri. ein von Sclaverei freies Mädchen. kırak. sieben. bir nevi şutur ve deve. — Ähnlich. zinet. urgacı. kapu. fikr. gilbar etmek. — Hauptstadt von Khina. revnak. hemrah. at otu. uluğ. — Hälfte. bilici. — Stute. bihti : kurutlamış ve soyunu çekmiş et. nihayet. burnunda sakat ve illeti olan ve burunsuz ve beynisiz. schnelles Pferd. yanbaş. glücklich. encam. gedik. araiş. Badeschürze. Bogen. biglamış : etmam. minşar. — Eine auf die Hände von Verbrechern befestigte Kette. musahabetde ve mâyetinde beraber. elemek. merbut. bikarnat : masruf. ayım. | bilaki (bilali) : anın yanında. gefüllter Kuchen. sa'id. — Futter. bıkın : pehlu. şevarib. — Bindezeichen. âmirler. hisar. viereckiger. ilan gibi. henuz têhül etmeyen kız. bihadd. Adelfräulein. Pulsschlag. hanım. — Ende. dirahşan. kemergah. gedürrt. — Absicht. — Getrocknetes Fleisch. cesim. bıhmak : teneffür etmek. Messerart der Schuhmach er. — Schleifstein. ibre. — Gross. — Abscheu haben. — Handsäge. böklümsüz. hanım. kak. kaburga. — Kette am Peitschenstock. bilakce : mücrimlerin ellerine vurulan zencir ve bend. bibi. bıçuğ : yarım. — Ehrenhaftes Mädchen. Nasenkranker. . bile (bila) : bilen. lediges Mädchen. biye biye : kısrak. misam. devende at. faltenlos. bilegi taş. — Nadel. — Hacke. ile. — Würdenträger. biçin : baçin yâni çin paytahtı. Jungfrau. yurunca. bilağ : bilegi taşı. azm. bil : kemer. basturma. bi-ukde. biğu : doğana benzer bir nevi şikyar kuşu-dur. kemerbend. biçilmiş ve dolunmuş ot. Burg. bilak : kolun nabza yeri. ba'. gibi. bican. nisf. — Glanz. bağlı. danişli. eine Kameelart. bıkmak. — Zusammen. bikac : mühtereme hatun. — Gürtel. Abschluss. mubarek. misam. 'mâ. Licht. kırak. — Schleifstein. — Gebunden. Klee. — Armband. Rauchfleisch. ayım. bike (bika) : mühtereme kız. meymun. keheylan. asıl bey hatun. Schmuck. kasd. burunda. kelal-u melal. ekmal. ile. Nasenloser. Handgelenk. dudu.biçak : iyne. bilau : bilegi. suzen. — Seite. tıpk. yurunçka. küçük hanım. Rippe. — Zusammen. bigin : manend. bigiz : ışık. bedevi. füte. — Pferd von Zucht.

kemter. îta etmek. bir renkde. veresi. bilik : ilm. girdigar. binilecek at ve hayvan. tembih.bilenk : ebsem. zusperren. sammeln. zusammen. | bilturğı : geçen sene-ki. bir tarikda. mâlum. Essen. hünermend. dayma. Nachrichten. — Gleichheit. boş boğazlık etmek. tecemmü olmak. birmak : vermek. biraz. fihrist. eski. Verzeiher. gung. Inhaltsverzeichniss. | birka : birlikde. streng. Stotterer. ruh. manend. — Falkenähnlicher Vogel. hudavend. — Einzig. — Steuereinnehmer. damga. damga. — Erklären. bilküt : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. nişan. dana. nişan. — Ein Gelehrter. bilkürmek : ifade. allein. — Er gebe. Fürst. sammeln. yer yerine vermek. cüda cüda. — Hart. | Birin birin : beraber beraber. — Bekannt. çuvalduz. nişanelı. übereinstimmen. bilkü : nişan. katılaşmak. toplaşdırmak. birabar : tangri. toplanmak. Schönheit. Einer. — Gesicht. — Gemeinsam. mutabakat. — Name eines türkischen Stammes. — Mit. sich verhärten. at. biriktirmek. emaret. ruze. birk : kati. — Geben. birkamak : bir gelmek. — Ähnlich sein. geschieden. — Alt. yezdan. Geräth zur Bewachung der Soldaten in Mittelasien. yegane. kinayeten ustura ve süpürgeye dahi itlak ederler. ayrı ayrı. — Zeichen. stark. Darlehen. îta etsin. binigiz : çehre. alamet. birersak : oruc. Stempel. yek yek. savm. gafur. bir kişi. memasele etmek. bilimlik : danişmend. aff edici. verilecek şey. mutabakat. meharet. bildirmek. Asiya-i vustada leşkerin muhafazası içün bir nevi amel. — Vorjährig. — Gott. biri tarafı ve yanı. teblig. | benigziş : şebahet. borc. — Etwas schulden. birkitmak : sedd-u mustahkim etmek. kapatmak. — Untersuchen. îlam-i eşâr etmek. havadisat. toplaşdırmak. yemek. birkişmak : araşdırmak. birkine (birğine) : azcık. biru (biri) : kadim.oder Reitpferd. cemal. stumm. sert. — Zusammen. mühür. aş. — Leeres Zeug schwatzen. zeki. alamet. beraberce. — Kundmachungen. tâlimat vermek. elken. biriki : birisi. | birarte : bir tane. — Kräftiges Kameel. gering. Zoll. Weiser. birkişturmak : birleşdirmek. yekayek. bir kimesne. plötzlich. mâlumat. bir düzüye. Packnadel. — Ruhig. alter Diener. tanılmış. saht. — Der Eine. binik tat : bir nevi taam ismi dir. die eine Seite. ârif. wissen lassen. Verständniss. dirayet. daniş. harac. | biran : birisi. tek tek. — Jemand. | birdik : beraberce. — Steuer. saçma ve beyhude söylemek. — Vereinigen. birkay : versin. — Fasten. bilinmiş. | birküsi : vereceyi ir şey. emekdar. Kennzeichen. — Verschliessen. sal-i güzeşte. | birküci : verici. — Zusammen kommen. Warnung. bilkürme : eser. — Renn. yüzün rengi. fehm. şebih. — Eine Art Speise. . mühkem. binigzamak : benzemek. birar : birer. şütür. binicik : koşucu. der Schöpfer. Zeichen. — Ein wenig. bilişildamak : yave söylemek. bac. bili bağlı : doğana manend bir kuş ismi dir. vergleichweise auch Rasiermesser oder Besen. endek. — Das vorige Jahr. bezeichnet. — Einzeln. — Wissenschaft. bir tavurda. bilkat : ihbarat. auf einmal. | bilkülük : belli. biltur : geçen sene. kalil. eser. birkü : vergi. habs. bir adam. bisrik : kuvvetli deve. — Zeichen. lal. bekannt.

Name einer giftigen Arznei. araişci. muretteb. biz : yıldırım. — Alle fünf auf einmal. | boğma : boğundu. bizamak : tecemmül ve tezyin etmek. ukda. Brunstzeit der Thiere.oder Steinstücke geben. Blatt. ihtinak. bişik : kedi. — Regenloses heftiges Gewitter. — Klein. — Das Zittern. Kürbisspiel. — Stute. nüvisende. neşv-u nema bulmak. bişkarmak : düşünmek. — Schmückende. sich retten. — Nebel. — Schaukeln. mektub. bitküci : kyatib. bi-ayb ve binoksan. gönül sıkılmak. — Wachsen. Name einer kleinen Festung nahe zu Bochara. bir ilac ismi dir-ki zehirli ve semli olur. | bizaklik : araişli. bizlavuk : kof ve evcef kabak. bizak : araiş. — Katze. hübsch. — Zu fünf. Buharaya tâbi bir küçük kale ismi dir. varaka. hatas. — Schreiben. . Schlinge. | bitikci : yazıcı. bişimak : sallamak. pusula. tahrir ve terkim etti. muntezim. biş-miş hem derler beşer. boğmak : boğum yeri. um damit zu spielen. halka. sağır evlada itlak olunur. boğuk ses. — Trockener und hohler Kürbis. ruka ve name. numayişli. — Er hat geschrieben etc. Gaumen. — Geschmückt. titretme. tezekkür ve tefekkür etmek. bizevc. bitmek : yazmak. Verbindung. boğaça : boğuça. bitilmek. Dampf. kernay. gedeihen. boğak : hafakan. — Wittwe. horde. | bişaula (bişalati) : beşide birden. bizkak : humma. iki kühneli deve. hayvanların vaktı izdivaci. kleines Kind. Wittwer. tuvana. zibenbe. boğuk ses. boğnak : yağmursuz şedid furtuna. — Ortsname in der Nähe Chakends. ufak. bala. biştuğ : eyi pişmiş. in welchen die Kinder Bein. damak. boğulmak. — Fünf. halkum. halas ve nabit olmuş. | bişbarmak | bişlamak : beş etmek. gul. Rachen. paybend. — Schreiber. boğaz. kyatib. sahib-i kalem. mışık. kitabet kerd. schreiben. körbe. muharrerat. bişuher. bitmek (bitmak) : nabit. bive : dul hatun. yakışıklı. tükenmek. — Stier. bitik : yazı. gedämpfte Stimme. — Geregelt. yazmak. tahrir. halas olmak. Trompete.biş : beş. — Zierde. — Knoten. mirza. — Geschwellter Theil der Bäume. penc. halas oldu. ağacların kabuğu. — Ortsname in der Nahe Chinas. Schmuck. cümleşi. Schreiben. askıcı. — Schreiber. Baumrinde. halka. zieren. | bişar : beşer. yazıcı. senedat. ordentlich. bitmiş. | biti : yazdı. çakın. boru. biş arık : Türkistan'da Chakende karib bir mevki ismi dir. yapılmak. terkim. bitimlik : usullu. biş balıg : Türkistan'da Çine karib bir memleket ismi dir. boğa : sığır aygırı. Achter Ahne Dşengiz Khans. pişkin. bend. — Erstickung. donatmak. bitüy : bir birine yapışmış. — Brief. divan. kabak oyunu dahi derler. Lämmchen. boğrı : aygır. îmal olmak. Band. zib. — Schmücken. çocuk. | bitik : mektub. — Schlund. Dşengiz hanın sekizinci ciddi Boğa han. iki hürküşlü şütür. — Fieber. kakşatma. kemend. buharat. Hitze. — Brief. aşın. boğuk. | bizakçı : ziynetlendirici. Schriftkundiger. — Mit einander verbunden.ki çocukların içine kemik ve taş parçaları koyarak oynarlar. tuman. — Blitz. nay. teb. hatat. zweihöckeriges Kameel. ziynet. divan. vasl. — Gut gekocht. Fusskette. gırtlak. boğdak : ağacların kabarmış olan yeri. boğ : duman. Dşihun yânı Amuderya ve Rasende. bitçaka : küçük. tertibli. — Nachdenken.

Verknüpfung. boybaş : serapa. levn. Hinweisungszeichen . ukda. boğcama : boğça. Schlafkleid. | boy otu : yabani nana. bülend. kapunum alt tarafı. Hochzeitszelt. — Das weibliche Kameel zum männlichen locken. — Farbe. Geruch. borkamak : başına bir şey örtmek. — Dick und fett sein. perde. — Schleier. gizlenmek. şedid furtuna. rengli. bolay : olayım.boğu : ahu. borka : nikab. boyrak : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. girih. bosrak : bir nevi helva dir. | boyağçı : boyacı. — Ueberzug. işik. medid. boğarsak : bayram ve mubarek gecelerde lokma yerine geçmişlerin ruhuna pişirmiş oldukları musellis hamurdan bir nevi tâm dir. — Vor den Feind gelockter Soldat. çevirmek. Mundstück. boygalmak : boyalmak. boydaş. Saite. — Intrigue schmieden. kilade. — In die Falle locken. pusmak. bargir. kiracı hayvanı. — Dieser. cenab. . zivane. harf-i işaret dir. — Gefärbt worden. — Gefärbt. boğursımak : deve kızmak. boy sahibi. Haus und Hof. Dach. kesmek. yabu. vertheilen. — Vor die Mitte und die beiden Flanken des Heeres gestellte Soldaten. yüz örtüsü. külak. vezn. — Wirbelwind. boğum : bend. — Wuchs. | boygir : boyalmış. Geschlecht. glänzende Decke. dişi deveyi boğura talib etdirmek. bunun gibi. — Am Ende des Bogens befestigtes Seil. perverde edilen. şum. — Name eines turkmenischen Stammes. kemingyah. — Farbe bekommen. borağan : kasırga. paralamak. kiriş. bab. bosağa : atabe. — Pferd. borak : bürg. düyün içün kurulan çadır. taksim etmek. boğulmuş. boyrakçi : ordunun kalbgahi ile iki cenahlarının önüne konulan asker ve karaul. — Zerschneiden. asitane. reng. — Färber. saçbaga ilave olunan harir ve gömüşden bir nevi zib-u ziynet. — Wilde Pfeffermünze. müzeyyen külah. Gaul. Welle. firar-i muhacerat etmek. dam. | boyluğ : uzun. reng verici. beçe. iki kühneli cemel. müzeyyen ve mükellef örtü. bir kasaba ismi. | bokturma : düşmenin zuhurına pusuya yattırılan asker. boktu : kemin. — Hinterhalt. bosmak : dam. karibe ve hazire. | boyağlığ : boyalı. alıştırmak. bokturmak : dam. boyağ : boya. — Schwelle. zerstückeln. — Den Kopf bedecken. — Lang. Lasttier. bağ. gewohnen. boğcı : yayın köşelerini tehkim içün bağlanılan ip. yataklik came-hâb. Hirsch. bol : bu. silsile. — Knoten. reng ve boya sürmek. borta : yük. mahfi durmak. — Dreieckiger Kuchen. — Dromedar. geyik. — Von Kopf zu Fuss. gewachsen. für das Seelenheil der Verstorbenen an Festabenden bereitet. kalpak. boyaut : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. tüpü. peştemali telfif etmek. koku. çeşm-i bend. Überschwemmung. Pforte. boy : kadd. bâlâ. gazal. Kopfbedeckung. büküm. çarşaf ve çadırşeb. — Sehne des Bogens. bokçurma : yayın kirişi. bürmek. hile tertib etmek. sich verloren halten. — Pelzmütze. hoch. rayhe. — Name eines turkmenischen Stammes. nährend. boğur : bohur deve. hile tertib etdirmek. sich verbergen. — Gazelle. kemin kurmak. gleich gross. Name einer Stadt. reng alınmış. kemin kurmak. bordamak : semiz. bokmak : kati etmek. — Eine Art Halva. Halsschmuck. şu. dalga. ferbih ve semin olmak. baş ayak. pivend. Vorhang. einhüllen.

peri han. — Paradepferde. Fussgänger. gedeihen lassen. Zauberkunst. başka. maşi. Kraft. — Grosses Glas. tabur. Zauberei. — Krümmen. Peri Frau. ratl. — Seite. unnütz. müstedrik. bökülüm : kurulmuş. bökürakçi : moharebe esnasında yemin ve yesare tertib edilen asker. bökmek : mukavves etmek. yol yürümek. Grenze. eyerin altı. salus. — Gedrehter. nizam. yarı ağzı kavuşmak. — Jemanden ängstigen. sihir. Hexerei. Pochen des Herzens. gebrannt. böbrek gürde. bote : koyumcu ve zergerin güzar namında istîmal ettikleri yarım yumurta şeklinde kil-i hikmetden bir nevi kalıb. linke Niere Glück. brennen. boşuk : sarık. — Brombeere. kir dökmek. bölek : firka. boşar : iztirab. alay ve donanma atları. bögürtken : bögürtlen. — Das Weichen. bestürzt. drehen. sol böbrek meysere. böküldamak : hafakan olmak. Bauch. — Abtheilung. piçide olmak. boşğanc : ecne. | bökrütmek : eyrilmek. — Krümmung. Korb. bökrülce (bökrülcük) : samir. top. bigane. had. Stück. şikenc. betrübt sein. — Zauber. hareket. — Kopfbund. pic-u tab etmek. — Brüllen der Thiere. bögürmek : hayvanatın teferrüd etmesi. seratime. boşukmak : halacan etmek. telezzüz etmek. botrak : perişan. — Eintheilung der Truppen nach rechts und links wahrend des Krieges. gedeihen. puc.bostağan : büyük kadeh. botum : genç deve. Gewicht. — Das fliessende Wasser hemmen. Wunde verbinden. magmum olmak. heulen. Bewegung. şecere. bögü : büyü. imame. tablanmış. — Reimen. — Schaden. peyda olmak. — Eine Art Futter. bala. bi-kyar. betrübt. meymene. zerstreut sein. kursak. bağlamak. Trupp. Angst. başçı hatun. her tarafa yayılup perişan olmak. Name eines Stammes. yan. rechte Niere Unglück. — Junges Kameel. Ausgehen des Athems. derhem etmek. kenar. feryad-u figan etmek. Turban. piçide. destar. albern. — Sprössling. Nierenfett. bökürak : bökürük. ham etmek. bökrün : tehigah. — Zerstreut. — Niere. mâde. yürek çarpınmak. bir mühime yaramaz şey. Magen. ziyan. boşmak : teskin-i ataş etmek. beçe. deste bağlanmış buğday huşesi. — Unruhe. botramak : perişan. — Zerstreut werden. agrica. getrocknet. bağırmak. — Betrübt. Schnur. botmak : nabit. — Den Durst löschen. Ein Bündel Ähren. nefesi sıkılup halecan olmak. Kind. elbesti. halecan. muztarib olmak. Unhold. erweichen. pare. | bökülmüş : tavlanmış ip. kyase-i çubin. boş yer. cadu. — Leer. boşanık : vahi. meysere. — Eine bei den Goldschmieden gebräuchliche halb eiförmige Gussform. | botraşmak : dağılmak. dolaşık. bota : yauru. risman. gevşemek. — Sich krümmen. ilm-i ruka. taraf. ifrit. hisa. — Wachsen. tohum ve saire baş çıkarmak. yarayı bağlamak. parça. peragende. Handtuch. derin ses çıkarmak. botka (botaka) : bir nevi alef ismi dir. — Zittern. Hexe. sebük-magz. pehlu. bögür : cenb. yauru. bir kabile ismi dir. pic-u tab. boşak : numayiş atları. sağ böbrek meymene. sich drehen. babalu. efsun. bökütlemek : akar suyun yolunu bend-u sedd etmek. hölzernes Gefäss. keder vermek. — Fruchtbar. binden. . peragendo olmak. botkarmak : inbat etmek. telaş. big. boşurğanmak : iztirab vermek. — Angstigen. schreien. guruh. sele.

bend. — Dieser da. bukan : bugün. becil. — Eine Art grosser Jagdvögel. an ein Ufer kommen. boynundan kesmek. — Tödten. kyard. celad. ferman. pay pay. Stelle. buçuk : burnu bir aybı olan adam. buğak : hafakan. kasab. dieser. budları kısa. irade-i padişah. rişte aşına benzer bir nevi tâm dir. in dieser Zeit. biber. Diplom. ukda. — Verwehrt sein. bubu : fülfül. ihtinak. buhsamak : iztirab ve halecan ile boğuna boğuna ağlamak. buçurga : bocurgad. bubecik : bebek. berat. Metzger. halka. zincir. mit dem Kopfe abwärts sein. mefsil. umbringen. selasil. kenare. Winkel. araste ve peyraste olacak. buday : üzbeklere mahsus bir şarki dir. nim. gul. gülü. köstek. börküt : bir nevi cesim şikyar kuşu. nay. kurzstämmig. bu vakit. Umschlag. | buğuzlamak : katl ve ihlak etmek. imruz. Name eines Vogels in der Fabel. buğdayık : huma kuşu. gönül sıkılmak. zertrennen. ukab. bucur : çiçek bozuğu. budur : kısa. . köstek. buka (buke) : güreşci. — Gelenk. — Ecke. Einsamkeit. geçid. Kette. merdekyan ve müzdur ve hamal edavati. alçak. öldürmek. — Zertheilen. — Befehl. köte. | buğuzdak : halkum. Holzsplitter beim schneiden. — Erstickung. kalpak. Erlass. geschmückt sein. — Pfeffer. boğazı. buğuz : boğaz. nısf. büyük küçük kabarcık. Männchen. Schwarzadler. irgadaltı. — Mütze. — Ort. Ring. inziva. yarım. Kampfer. ve külah-kiş. — Kette. Fussfessel. boğuk. kakum. köstek. schwach. boysuz. merdümek. — Zergliedern. die Hälfte. kemend. — Kehle. enker. buyruğ : emr. Hermelin. börk : külah. — Umgekehrt sein. — Ein ins Grüne und Rothe spielender gekrönter Vogel. zerschneiden. boğum boğum ceda etmek. geñirdek. ser-nigun olmak. buçak(buçağ) : köşe. bucul : aşik. buhanhu : boğmak yeri. anka. buğağu : bokağu. — Schluchzend weinen. pehlivan. — Sein Schlund. buyunburan : yeşil ve kırmızıye mail taclı bir kuş. stattlicher Mann. budurmak : başı aşağı gelmek. — Würfelspiel mit Beinstückchen. ayrı ayrı. zincir. — Kurz. — Fessel. şu şu. — Gefieder der Vögel. — Wickelkind. mevki: ağacları budarken yere düşen sürgünleri. eine fadenförmige Speise. — Welketheile der Blumen. un aşı ve aş ard tesmiye ederler. lifafe. ufak tefek. kemik parçaları ile oynanır bir zar oyunu. Knoten. o o. Filzkappe. | buğuzluğu : halkumu. kumarbaz oyunu. — Heute. Fussfessel. — Eigenthümliches Lied der Özbegen. zincir. menhi olmak. buğra : şeriye. Geräthschaften des Lastträgers und Taglöhners. bacaksız. pare pare eylemek. kolada. Halsband. töpü. Dolch. Rohr. budancık. buğin : şu kine bu kine demek dir. simurg. das Zittern. bend. fett. — Ringer. hamle. — Kehle. buhar : bend. kutur. buçkak : kenare çekilmek. — Der dritte Ahne. niedrig. — Mann mit fehlerhafter Nase. buğun (buğun kesmek) : bend bend paralamak. Band. budanur : ücüncü cidd. Mehlspeise. dest-bend. Schlinge. — Glücksvogel. — Ankerwinde auf dem Schiffe. — Fadennudeln. baba. budal : mahal. bu an. buyunk : kuşların peri ve tüyleri.böleklemek : taksim ve taki etmek.

bulğusi : olucisi. bulğancık : bulaşıklı. kabz. — Die Wachtel. bulaşdırmak. bulamak : karışdırmak. ip. Juchtenleder. tesdid etmek. bunuk (bunuğ) : heyat. Bild. Deich.bukat : sedd ab. Seil. yabani şakaik. halayık. kisas. siedendes Wasser. — Der Zukünftige. bulğun : esir. Brunnen. Schlinge. Salpeter. Verwirrung. birleşmek içün tâyin olunan cay. Kreide. bulağ : çeşme. bulğaşmak. Engpass. — Das Greifen. bulğan : çay ve ırmak suyu. çengel. mevcud. — Möglich sein. — Wort. — Abschneiden. kıtık. — Nachteule. — Gesäuerte Milch. | bulçaş : mahal. şura. Pfingstrose. bundur : ahz. | bulçarlamak : bir araya gelmek. ahek. bulmak : olmak. zusammen kommen. nim köfte. Walddickicht. Loch. cariye. — Quelle. bulçar (mulçar) : askerin ve ordunun ictima edecek mahal-i mevudu. | bulağ otu : su kenarlarında neşv-u numa bulunan yabani nane. — Grube. Weg. — Eine Art Speise. tarla. bir nehir ismi ki bulga ve liğa dahi derler. Diener. — Verwirren. buksa : bedenin kuşak yerinden yokarı tarafı. bulğar : tevaf-i etrakda büyük kadim kabile ismi dir ki atil ile yabik beyninde mütemekkin dirler. Kalk. — Das Ansehen. schaffen. — Wilde Tulpe. — Körpertheil oberhalb des Gürtels. ağaclık tepe. auf der Lauer liegen. köşe ve kenar. kır at. — Dem Wasser Grenzen setzen. gelingen. peyaz. bulğancuğluğ : karışıklık. — Sein. Name eines Flusses. bir yere toplanmak. — Sich versammeln. budane. nutk. mesadüf olunacak yer. urgan. bungar : bunar. bum : baykuş. — Am Flussstrande gedeihende Pfeffermünze. tabaşir. telatine dahi itlak olunur. bir şehir ismi ve ekserisi dahi kostantiniye mulhakatında mesken eylemişler dir. bulacak : avcı ıslığı. ab-i cuşide. Werwüstung. geçid. kemerin balası. | bukatlamak : sedd çekmek. peyda. muvafik ve mazhar olmak. vücude getirmek. trüben. — Sclave. bayoğli. — Das Dasein. kelam. gekochter und zermahlener Weizen. bozuk. erschaffen. burçalık : sahrayi lale. pusmak. — Ans Tageslicht bringen. — Fluss. şekl. Schimmel. bulğağ : inkilab. burgut. mischen. bukbulduk : yoğurt. halbgekocht. — Quell. bulalmak : mümkün olmak. burçak : nohude manend bir habbe dir. Rede. bunguz : boynuz. | buluş : mevcud. Stadt auf dem zu Stambul gehörigen Gebiete. bend. | bulum : bulgu. meydana çıkarmak. kaynalmış su. kemin kurmak. intikam. paralamak. — Grützebrei. keder. işteki. tecemmü etmek üzere vad vermek. çeşm. Zwirn. bulğavuc : karışdırıcı. bulğanuk : muhalif. yol. bulduruk : bıldırcın. — Zerstörer. argamçı. — Horn. — Alt. suret. bulğur : burgul. — Der zur Versammlung bestimmte Ort. karışıklık. su önüne hadd çekmek. — Sammelplatz des Heeres. Geier. yüksek yere su çıkarmak. alçi taşı. delik. icad. bukmak : kati etmek. taksim etmek. buldurmak : çare görmek. kaynadılup kırılmış ve çatladılınmış buğday. bulte : söz. — Name eines grossen alttürkischen Stammes. — Trübe machen. . Gesicht. buldurun : diyet. bulağ. — Damm. harab. auf einem hochgelegenen Art Wasser tragen. Heu. | bulğatmak. bir nevi tâm. — Oberkoch. Rache. bulbad : eski. theilen. bulamak. — Blutgeld. aş-hane naziri. — Umstürzung. sine. — Ein der Kichererbse ähnliches Korn. Bach. Gyps. dişik. | bulğamak : telvis etmek. bur : çukur yer. bun : orman. suhen. bukaul : vekilharc. köle. — Wald. binar. kiyafet. Trümmerhaufen. virane.

— Zelt. kyakül. — Nachteule. — Kind. vollständig. çuğd. mergule. alacak. | burunğu : evvelki. put. rize cenaverler. — Wolf. oba. ham ve mukavves olmuş. zeman. bursuk : ney gibi bir giyah dir. burunduruk : devenin ve yaramaz hayvanların burnuna takarak çekdikleri halka. sefid. buğ. dick. bum. Wald. verwirrt. burma. tab. evvela. otau. burya : hasir. kırk ayak. Augenblick. badene : bıldırcın. zusammengedreht. ferbih. Siegel. ufak tuyur. Festtag. Locke. burcğun : siyahrak. zeman. burdak (burdağ) : semiz. vakit. stark. dolunmuş ot ve giyah. auch als Name der Wachtel gebraucht. burun : evvel. kök. tura. — Ein Gras. Petschaft. bursu : penahlaşmış. — Zeit. merc. mühür. — Matte. — Bündel. schwärzlich. — Der Schenkel. ibtida. Sorge. kyamil. Thurm. temam. çağan : beyaz. — Der Erste. — Ein in die Nase des Kameels oder unbändiger Thiere gezogener Ring. ki ondan kürk yaparlar. künküre. | burnaşmak : yekdiyerine takdim etmek. dülbend. çin. Kloster. çağa (çaka) : körpe. — Zelt. bürçek : lüle. köşe. filfil. kenara atmış olan kamış ve levhe dahi itlak olunur. yörünce. mukaddemki. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Hütte. yazda biçüp kurudup kışda hayvanlara yedirilen alef. Haar. Fremder. Ç çadır : hayma. Fürst. Liebling. bik. Uhu. sıra. — Kugel. buta (butun) : bütün. — Weiss. Pelz. akdem. an. buruncak : ince bez. na-hemvar. im Winter den Thieren als Futter gegeben wird. geçirmek. nigin. saç. hatem. san. bala. . çağan (çayan) : akreb. kavi. — Früher. bir nevi serçe kuşu. çocuk. çağarak : hayme. but : fahz. Name eines türkmenischen Stammes. eine Art Sperling. buruk : sancı. | çağlığ : elan. — Pfeffer. — Kleiner Vogel. — Ring. yauru. gözlerinin beyaz yeri. yekpare. buruş : pic. çatılmış ve kurulmuş ötü. Trompete. — Skorpion. Geier. — Pfeil zum Fischfang. burkutlık : deyr. bend. aziz gün. — Weibchen der Gazelle und der Ente. savmâ. eine Art Spiel. welches im Sommer gemäht und getrocknet. bila noksan. çağ : vakit. halacan. Feuertempel. Polster. Reihe. ilk. mahbub. tertibsiz. Junge. — Rohrförmiges Gras. nebatatin riyahinin ve fidanin dibi. — Ganz. burulğun : burulmuş. murçil. kernay. Rolle. gedreht. ukde. buta : yauru. wohlriechendes Kraut. Kopfbund. — Ungleich. — Gekrümmt. ein Stamm. eski. Wiese. putperest. Tausendfuss. burtağ : bozuk. ran. beçe. burkut.burçın : ahunun ve ördeyin dişisi. bikyane. bâzen bıldırcın ve budane dahi itlak olunur. bir nevi lâb dir. ein Stück. çiyan. galule. — Fett. burna : ibtida. Anfang. aus welchem Pelz verfertigt wird. geçenki. mâşuk. Runzel. burğut : baykuş. bir kabile. — Junges. — Das Weisse des Auges. but-hane. dick. — Der frühere. burc : biber. ferş. Götzenbild. buri : kurd. bükülmüş. perişan. Schössling. zerstreut. semin. — Götzentempel. kürk. küdek. sege muşabih derisi siyahlı ve beyazlı bir nevi hayvan. — Wachtel. ein dem Hunde ähnliches Thier. — Feine Leinwand. kalın. patiska. erst. karışık. eyri kuyruk. halka. çalışmak. buta : deste. budem. burulday : küçük perende. rişe ve filiz. — Einander vorstellen. burla : yüzük. junges Kind. mit schwarzweissem Fell. erstere. — Die Jetztzeit. — Falte. orman.

zerschlagen. uykuda hezeyan söylemek. — Arm. | çaykanmak : igtisal etmek. çaykamak : yıkamak. çağır (çakır) : şarab. reiner berühmter chinesischer Thee. balta. istihkam. karışılmak. | çaknamak : çiynemek. çaynamak : çiynemek. — Bedenken. Sand. — Einen Traum haben. Maas. welcher durch das Zusammenstossen zweier Gegenstände entsteht. grün. çakar : kalenin harcında yapılan tabiye. Gespräch. Meerbusen. çakışmak : toplu durmak. — Sich vor etwas hüten. in die Luft fliegen. berhem olmuş. çalgı. şebi. çal : kır. inkilab etdirmek. zertreten. — Ein Ton. — Scherz. depmek. mulahaza eylemek. Aufwallen. fitne. freundschaftlichen Verkehr pflegen. yeşil. mey. — Stimme. — Gelüftet werden. deve yaurusu. — Geizig. — Name eines Vogels. araki. şayeste. aheng. düş görmek. — Sandiger Boden. Schwätzer. çayılğan : konkrad tayfesinin tin-i nuzuhunda yekdiyerini bellemek içün söyledikleri kelam ve teganni. layik. kırmak. hedefe ok ve nişane tüfenk atmak. dalga. — Trichter der Mühle. umstürzen. — Sich waschen. ictinab etmek. | çakılda : iki şeyin müsademesinden hasil olan ses. Wirbel. lakırdı. — Kiesel aus dem Meere. çağla : bis kuş ismi dir. — Grau. — Zu rechter Zeit kommen. — Wein. — Umstürzung. şemsiye. — Sich waschen. ay balta. çakıldamak : çakıl taşları yuvarlanması gibi ses çıkarmak. çağırmak. . çakan : teber. gerdab. Störung. Axt. sohbet ve muhabbet etmek. bir biri ile söyleşmek. ihtilal. — Umstürzung. körfez. Grütze. çakçalağay : inkilab. — Springbrunnen. münasib gelmek. | çaknaşturulmak : karışdırmak. — Nachtrab des Heeres. çakıl : denizden çıkan ufak taş. sohbet. — Kauen. Trinker. verwirrt. — Blitz. — Das Echo des aufschlagenden Pfeils. çakçak : mulatafa. boz. | çaknaşmak : munkelib olmak. çakanak : arış. reinigen. maş ve pirinc. schimmel. çaknaşık : inkilab. çağmer : hasis. dönmek. Schirm. ses. kol. Reis. çaylan : kumlu toprak. | çakçak kılmak : muhabbet etmek. Befestigung. seda. pul ve para. munkelib olmak. çakıldak : deyirmen benderi. saz.çağdavul : ordunun arkasınca giden bölük asker ve salar ve sipah. yumak. çaymak : havalanmak. akkuyruk. nach einem Zielpunkte mit einem Bogen oder einer Flinte schiessen. deniy. nişan ve hedefe eyi dikkat etmek. çağlin : endaze. çağlamak : vakti intihab etmek. çakınmak : sakınmak. çaylamak : ruya görmek. — Angesehen. erwägen. karışmak. çok söyleyen adam. kart ve ihtiyare itlak ederler. würdig. — Schanze ausserhalb der Festung. Hellebarde. çakla ve nişan et. gemein. Fussgänger. Vorhang. weisslich. — Beil. çatr. bark. sezavar. junges Kameel. arığ ve mâruf olan çay çini. reml. — Einen dem Rollen des Kiesels ähnlichen Ton geben. nida. beyazlı. çakaçak : okun dikdiyi yerin aks eylediyi seda. cuş-u huruş. — Als Erkennungszeichen eines Stammes gebrauchte Worte oder Laute. — Ein Gespräch führen. temizlemek. burc. gealtert. çay : irmağın küçüyü. mukyaleme. liman. siyah. sayeban. aklı. çakın : şimşek. Musik. — Bewegung der Luft und des Wassers. ezmek. im Traume Unsinn sprechen. Geld. Hafen. çağlama : avaz. ithar eylemek. çarçabuk. Branntwein. devrilmiş. çaykun : hava ve suyun cümbüşü. — Kleiner Fluss. havaya uçmak. bade. çağırma : şadrevan. — Zerstören. Ruf. çitişmek. schwarz.

sich in einer Decke schaukeln. koşdurmak. flink. çarşaf. — Das Klingen. çalığ : çabuk yürür at. Schnee. Halbes. — Schnee. buçuk. muzarebe. ham. çapak : yürük. sürücü. kar ve yağmur furtunası. çapğur : boran. kyase. koşucu. saz. eyri. gouga. — Jagdvogel. seyirtmek. — Fliege. — Plünderer. — Plünderung. — Eine Trinkschale. Griff. | çapğulaşmak : döyüşup vuruşmak. çarak : memnun. Bettdecke. çalma : eyerin yanı başında su içmek üzere asılı duran kadeh. — Laut. . — Schwer verwundet werden. çank : ceres. — Sich bewegen. çarğ : bir nevi şikyar kuşudur. | çapğuramak : kar ve yağmur ile veza'n eden rüzgyar. eyerin yan tarafları. scheckig. — Stossvogel. avuc. çalar : meges. Oberkleid. akın eylemek. parçalamak. Ergebniss. kayış. Klingel. | çapğuluş : kılıc muharebesi. çankal : pence. at takımı. ev baş takımı. — Tuch. tedlis. âcil. Streit. telbis. netice. garet. — Schnell. Seite des Sattels. cüppe. Pferdegeschirr. şadman. mecruh. — Krieg führen. an den Sattel gehängt. çapduk : intiha. bulut. çapan : don. Fälschung. ela. — Läufer. — Verwundet werden. akıncı. sinek. çanık : havanın bozukluğu ve tireliyi. çapmak : atı sürmek. kabza. çakın. — In Bewegung gerathen. Wolke. çapaul : âda üzerine sefer etmek. zerstückeln. iztirab etmek. depelenmek. — Auf dem Rücken liegend. — Trübes Wetter. tufan. Erbeuter. Name eines turkmenischen Stammes. — Sich schlagen. bunt. | çapğuncı : yağmakyar. — Fisch eines lang gestreckten breiten Sees. — Rennen. — Steigbügel. çapçı : halaç. çalt : çabuk. sürücü. tufan. Zügel des Pferdes. libas. çapkuramak : ziyade yaralamak. tar-u mar eylemek. kuş. çandavul s. çapğun : koşucu. çıngırdak. — Zufrieden. fröhlich. — Hin und her rennen. mesrur. çalpa (çalpuk) : bataklık. zarf içinde sallanmak. yağmakyar. — Endziel. çapak : iri yollu yası göl baliği. çıkıldak. çalkaldı (çaykaldı) : harekete gelmek. yürük. Läufer. mücadele. rasch Gehender. boran. bark. — Gewitter. yarım. çar : kumaş. Riemen. yağma. serseri. çabuk. encam. çalın : çakmak. List.çala (çale) : nısf. licam-i esb. | çapışmak : muzarebe etmek. çanak : üzengi. üst üstüne çapmak. mit dem Schwerte verwunden. çamurlu yer. — Feuerstahl. — Die Hälfte. — Sumpfige Stelle. — Schnell trabendes Pferd. çalgı. eine Hand voll. — Kleid. zur Beute machen.und Regengewitter. çalay : muş-gir. sirâtle geçici. krumm. koşuşmak. çalkubin : arkası üzerine yatan. parlak. — Landstreicher. yügrüşmek. — Faust. | çapğulamak : muharebe etmek. boran tufan ile karışık. mahi. döyüşmek. ablak. — Schnell. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Kampf. atla koşmak. aufregen. çapağan : yürük. kılıc ile pare eylemek. Gewitter. çağdavul. Blitz. — Schwertkampf. Musik. akıncı. springen lassen. muharebe. — Gegen den Feind ziehen. Vagabund. | çapılmak : vurulmak. — Plünderer. hücum. çalak. milhafe. Schlägerei. aheng. çapkalamak : çapalamak. çekmen. — Glocke. çapğulaş : döyüş. çap : yağma. çankırdı : cıngırdı. çalau : neva.und Regensturm.

çarke (çerke) : fışkırık; küçük hayma; hurmet, riayet; mikdar, mertebe; asker; ilm-i musikiden bir makam, rütbe. — Spritze; kleines Zelt; Ehre; Dauer, Grad; Soldat; musikalisches Lied. çarkeb : baş örtüsü, serpuş, çadır. — Kopfdecke, Haupthülle, Zelt. çarlamak : carlamak, çağırmak. — Rufen, schreien. | çarlatmak : davet ve teklif etmek. — Anerbieten. çarşenbhi : odalık, sevimli hatun, sürriye. — Odaliske, Beischläferin. çaruk : çarık, postal. — Pantoffel. çaş : tude, harman, memlu, küm. — Haufen, Ernte; angefüllt. çaş : izdiham, galebelik; harmen. — Gedräng, Getreidehaufen. çaşlamak : yığmak, birikdirmek, üst üstüne koymak. — Aufhaufen, aufeinander legen. çaşmak : şaşmak, istigrab etmek, azmak, yoldan ayrılmak, galat etmek. — Erstaunen, betroffen sein, sich versprechen, vom richtigen Wege abweichen. çat : çit, kenar, dıvar, çalı, çirpi; çatmak, giriftar olmak. — Seite, Wand, Strauch, Messschnur; Klapp. çatağ : çatı, binanın sakfiyesi, balar; çartag; çatılmış şey. — Gerüst, Bedachung des Hauses. çatala : çetele, çöphat. — Kerbholz. çatan : arabanın yanında-ki seped kanadı ve tarafı. — Am Wagen hängendes Korbgeflecht. çatğal : tepeli, muhaddab yer, yüksek yer, kötel. — Spitzig, hügelig, hoher Ort. çatı : üc ayak, sacayak. — Dreifuss. çatıldu : çatlak, delik, pencere, şikaf. — Gespalten; Öffnung, Fenster. çatlağuc : sakız ağacının semeri. — Frucht des Harzbaumes. çatlan : yaralı, çatlak. — Verwundet, gespalten. çatma : peragende ve perişan şeylerden kurulma libas, yamak hamak. çöpden urma sayyad ağı, çartak. — Geflicktes Kleid, vielfach geflickt; Jagddolch aus Holz, Gerüst. çau : düşmen, yaği, aduv; ses. seda; Türkistan'da bir şehir ismi dir; kayme-i akçe-ki üzerinde padişahın ismi muharrer olup pul yerine tedavül olunur. — Feind; Stimme; Name einer Stadt in Turkestan; Name des Padischahs auf dem Papiergelde, als Stempel gebraucht. çavalatmak : maslahat vermek, beyan-i rey etmek. — Eine Meinung abgeben. çavcı : tellal, kilauz, rehber; ökçe. — Wegweiser, Führer; Ferse. çavdur : sahib-i namus, şanlı; tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berühmt, ehrenhaft; Name eines turkmenischen Stammes. çavdurmak : kişnemek, sinmek, hamyaze. — Wiehern; verschwinden; gähnen. çavli : şahin, doğan yaurusu. — Jagdfalke, junger Falke. çavluk : turun, hafid. — Enkel. çavmak : kesb-i iştihar etmek, meşhur olmak. — Berühmt sein. çavun : nehir, sil, ırmak, çay, yağmur, yağın ve kar fortunası. — Fluss, Regen, Schneesturm. çavurmak : çevirmek, taklib etmek, devirmek, döndürmek. — Drehen, umstürzen. | çavrutmak : etrafı kuşatmak, ihate etmek. — Umfassen, umgeben. | çavruk : gerdab, çevrinti. — Wirbel. | çavurma (çavut) : girdagird, ihate. — Rundherum, Umfassung. çavurtğa : çekirge, cerad. — Heuschrecke. çebir : çöp, saz ve çalıdan urulmuş havlu, çit, kenar, havale. — Holzstück, von Schilfrohr und Stränchern umgebener Hof, Hecke. çeç : balık saydı içün bir nevi şebeke dir, ağ, dam. — Netz zum Fischfang, Schlinge. çeçen : ferzane, zeki; çabuk, tez; bir kabile-i çerakese ismi. — Geschickt, geistreich; schnell; ein Tscherkessenstamm.

çedik : nisvane ve zenneye mahsus ayak kabı ve papuş, terlik. — Frauenstiefel, Pantoffeln. çek : ukde, bend, defter, şehadetname, imza, berat. — Knoten, Band; schriftliches Zeugniss. çekçe : yüze karanlı ve tire gören, mutehayyir, açık göz. — Dem Blicke düster und trüb erscheinend, erstaunt. çekdik : ikde, meyve, çekde. — Brustbeere. çekdıri : bir nevi kaik dir, kadırğa, çekdirme, zevrak. — Kahn, Galeere. çeke : pişanenin iki tarafı, şakike, pek küçük; yoğurte ve katika dahi derler. — Sehr klein, die Hälfte. çekil : tavlanmış, mergule, tura; Türkistan'da bir mevki ismi dir. — Gemästet; gefaltet; Ortsname in Turkestan. çekildam : çabuk gitmek, seri, ildam. — Schnell, geschwind; Bewegung. çekin : omuz başile boyun arası, çimenzar, sebze. — Körpertheil zwischen Schulter und Nacken; grünes Gemüse. çekis (çeke) : kum, remel, kuş üstünde aram eden seh papa, alet. — Sand. çelmen : barani, yağmurluk, aba. — Regenmantel. çeküş (çeküc) : matrak, tokmak, petk. — Schlägel, Keule, Schmiedehammer. çelbiş : mahir, ustad, kyamil, birinci. — Geschickt, Meister, vollkommen. çeleb : tanrı, allah, girdigar. — Gott, der allmächtige. çelek : kova, ağac küp, bal zarfı; Samarkande karib bir memleket dir. — Gefäss, Eimer; eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çelenk : sorğuc, bal mumu, ciğa. — Federbusch, Wachs. çeli (çelpe) : rişte tarbağı, mihnet, meşakket, zünnar. — Trübsal, Mühsal; Gürtel. çelik : pulad, taban, ahen çevherdar, güraş tutanlara bir amel ve hüneri; ilişdirmek. — Stahl, Sohle, beim Ringen gebrauchter Gegenstand; Geschicklichkeit. çelik : eyi, alet-i kinnab. — Gut; Strickwerkzeug. çelim : endam, reftar, suret, kiyafet; nargile, kulyan. — Wuchs, Benehmen, Gesicht; Wasserpfeife. | çelimlik : endamli, suretli. — Gut gewachsen. çeliş : babası ve validesi ayrı ayrı cinsden olup ondan duruyan çocuk. — Kind, dessen Vater und Mutter verschiedenen Stammes sind. çelmek : karma karış, yazı ve saire meşk. — Gemengsel; Schriftmuster. çelpek : yağ içinde pişirilmiş etmek ve yupka, katlama, koyman. — In Fett gekochtes Brod oder Gebäck. çemçe : kefçe, çemçak, susak, büyük ağac kaşuk. — Kochlöffel, Trinkschale, Schöpflöffel. | çemçe balığı : yassi, büyük bir nevi balık dir. — Eine grosse Fischart. çençek : bir nevi ağac ismi dir. — Eine Baumart. çene : kurd, buri, kürk. — Wolf, Pelz. çenkak (çenkal) : çenk, çengel, pence, avuc. — Haken, Kralle. çenke : çengiler arusu karşuladıkları vakit raks ederek, def çalarak, çağırdıkları bir lahn-i mahsus-dur; ekseri 'yar yar' lafzını ahirine redif ederler. — Ein Lied, welches die Tänzerinnen vor der Braut singen und welchem sie gewöhnlich die Worte 'yar yar' anfügen. çenke (çuna) : çene yarışdırmak, lafazanlık, apuk sapuk soylemek. beyhude kelami çok etmek. — Viel schwatzen, mit Worten streiten. çepreşmak : yekdiyerine geçmemek, çapraşmak, çapraz ve arı çıkışmak, beraber koşmak. — Einander nicht erreichen, gleichzeitig laufen. çer : genç, tuvana; bir saz ismi; Şiraze karib bir kariye. — Jung; Name eines Musikinstrumentes; ein dorf nahe zu Siraz. çeranmak : çalışmak, işgüzarlık, sai ve gayret göstermek. — Fleissig sein, Eifer zeigen.

çerci : pilever, sergici, besteci. — Kleinkrämer. | çerçici : ayak tohafcısı, gezdirmeci, tane furuş. — Hausierer, wandernder Krämer. çere : beyaz doğan; hayvanatın yüzü ve kafası, levn ve rengi, çehre; bir nevi şikyar kuşu dir. — Weisser Falke, Eine Art Jagdvogel; Gesicht, Kopf oder Farbe des Thieres. çeren : ciran, komşu; bir nevi kırmızı ve doruya mail at ve peygir; esp-i cerend dahi derler. — Nachbar; eine Art röthliches oder bräunliches Pferd. çerez : kuru, hafif, yeyecek şey, meyve, yemiş, meviz. — Trockene leichte Speise, Früchte, Rosinen. çerge : göçme çadırı, alacak, otau. — Wanderzelt, Hütte. çerh : nisa tayfesinin iplik iyirdiyi bir nevi alet; döndürme dolab, çıkrık. — Ein Gerath, mit welchem die Frauen Seide spinnen; Drehkasten. çerik : diri ve canlı, asker ceiş, koşun, başı bozuk, nuker. — Lebendig, lebend; Soldatentruppe, Leibwächter. çerm : post-i debag, mişin, sahtiyan, kösele. — Fell, Schaafleder, Sohlenleder. çetik otu : yorunca, bir nevi giyah, yorunçka. — Klee, eine Art Gras. çevrik : çevirmiş, füsürde. — Strudel, verwelkt. çıçan : gafil, ferzane, hiredmend. — Leichtsinnig; gelehrt, geistreich. çiçaub : tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines özbekischen Stammes. çiçe : hale, küçük hemşire, içe. — Base, jüngere Schwester. çıçkan : sıçan, fare, sıçkan. — Maus, Ratte. çıçlak : serçe parmağı, küçük parmak. — Der kleine Finger. çiçmak : çözmek, döyme, küşad etmek. — Losbinden, aufknöpfen. çidamak : sabr, sebat, tehammül, katlanmak. — Geduld, das Ertragen; ausdauern. | çidam : sebat, sabr, karar, tehammül. — Ausdauer. çifta : hasir, firaş. — Matte, Kissen. çigit : pamuk çekirdeyi, tohum. — Samenkorn, Baumwollkorn. çığ : dağ, yuvarlanan kar kümesi, kamiş ve çöpden urma yüksek çit; feryad ve figan. — Haufen rollenden Schnees, eine hohe Hecke aus Rohr und Holzstücken; Klage, Jammer. çığamak : çiynemek, paymal etmek. — Kauen, zerstören. çığan : halezade. amzade. — Sohn der Mutterschwester. çığavul : çığıldan, kuş gerdanliyi. — Halsband, Vogelhalsband. çığıldan : kuşların boğazına asılan alaka. — Anhang auf dem Halse des Vogels. çığıldek : büyük girbal, kuş ve tavuk çığıldanı. — Grosses Sieb, Band eines Vogels. çığın : boğça, dört ucu bir yere gelmiş ve dökülmüş ufak boğça. — Mit den vier Ecken zusammengeknüpftes Tuch. çığır : su dolabı, kara içinde açılan yol, iz. — Seitenweg, Wasserstrudel, Spur. çığırğu : ses, avaz, görültü. şamata. — Stimme, Lärm, Geschrei. | çığırmak : seslenmek, çağırmak. — Schreien, schallen. | çığrışmak : birlikde ses, birden feryad etmek. — Gleichzeitig aufschreien. çığıt : çil lekesi, çekirdek kabuklu tohum, pambuk tohumu, ciyit. — Samenkorn, Sommersprossen, Baumwollkorn. çığnak : dirsek, köşe. — Ellbogen, Winkel. çığnamak : ses ve avaz etmek, görüldemek. — Rufen, lärmen, poltern. çiy : çiğ, kamışdan dir perde. — Vorsatzschirm, Vorhang aus Rohr. çiye : alu balu; irik. — Saure Kirsche; stark. çik : ham, napuhte, çi. — Roh, ungekocht. çıkan : üfürleme, kabarcık, dümbel. — Geschwulst, Geschwür. çıkçıb : kulak tozu, yayık ucu. — Grübchen unter dem Ohr.

Griff der Ringer. çiparmak : kabarmak. — Schleier. — Persische Wasserpfeife. zwischen Abad und Kabil. ayak dolaşdırmak. — Ort wo Brustbeere wächst. aufgeritzt. — Gedränge. lafzenlik etmek. uçuk. sencide etmek. beyaz darı. alacalı. Kropf. Putz. — Den Fuss stellen. — Nächtliche Wache zur Prüfung des Lagers. çılpıldamak : çatır çatır konuşmak. — Eilend herbei laufen. sich wahnsinnig benehmen. huruc. — Spinnengewebe oder Netz. — Griff der Handmühle. ruba. sapı. ikde. kuyu dolabı. — Geflecht. çıkıldık (çakıldak) : yarğucakın ve deyirmenin destesi. | çikdalik : ikdeli mevki. — Schwellen. çinge : böklüm böklüm. kenar. Ausschlag. — Untersuchung. çink : göl. nicht schlafen können. çıkğuk : çıkık. çıpkalış : izdiham. fevc ile uçar bir kuş ismi dir. vielfarbig. — Lappen. çiliş : esnayi güreşde ayaklarını hasminin ayaklarını dolaşdırup yıkmak. benlikli. çıpkan : çiban. vekil-i saltanat. Rand. — Name einer Stadt nahe zu Samarkand. çike : aşıkın çukur tarafı. Abad ile Kabil beyninde bir mevki dir. kınab altı. — Khediv. fleckig. çim : Buhara muzafatinda bir şehir ismi dir. namusiye. sahih ve rast. uykusuzluğa mübtela olmak. cit. — Maulkette. — Grau. — An Schlaflosigkeit leiden. önce gitmek. — Teich. intifah etmek. Auflehnung. çikin : omuz. eine Art Musik. — Schwatzen. — Einbilden. kalyan. çil : örümcek ağı ve toru. çikurtkay : çekirge. ebreş yüzlü. — Rother Fuchs. Vorhang. çildam : çapuk. — Weibchen. izmek. hırsız. çükürtke. bir nevi ayi. çinamak : tesavvür. çeke. cebinlik. Name eines schaarweise fliegenden Vogels. hal. çimsalmak : dört ayak koşmak. Abfall. yığınlık. budalalık etmek. çinçanak : serçe parmağı. Verliebter. scheckig. — Erdbeere. celik. çil : bir nevi yaban tavuğu. tez. — Name einer zu Buhara gehörigen Stadt. — Heuschrecke. Versammlung. çingirağu : çıngırdak. çimbay : Samarkand hatasında bir kasaba ismi dir. çiprik : paçavra. araşdırmaklık. çindavul : geceleyin orduyu la ecel et-teftiş gezen kol. kalabalık. ukde. gewogen sein. ägyptische Hirse. çiklik : çilek. uyuyamamak. — Mann mit krankem Auge. çil. çilim : nargile. — Eis. çir : made. ablak. çikdirmak : çıldırmak.çikda : unnab. mergule. eilig. aşik. — Brunnenrad. yıldam. çıkrık : küçük dolab. aussätzig. acele. güldar. çilğava : kızıl tilki. — Recht. öreke. — Eine Art Wildhuhn. sakat. Knoten. — Der kleine Finger. — Schulter. Stellvertreter des Sultans. divane gibi bâzi hareketlerde bulunmak. Gürtel des Pferdes. çilbur : at reşmesi. çilelik. — Absetzung. bend. — Scorpion. toğanak. çipar : kır. don. tecavüz edici. zünnar. — Schnell. — Während des Ringens die Füsse um yene des Gegners schwingen und ihn zu Falle bringen. sich aufblähen. — Glocke. ebras. çikramak : uyku kaçmak. çılpık (şılfık) : bozuk gözlü adam. — Hohler Theil des Knöchels. — Irrsinnig werden. — Das Steigen. döyüm. Spindel. çin : cin ebru. . Üebertretung. — Brustbeere. hile-i pehlivan. çilak : çiktik. çimildürük : perde. çingirik : mısr darısının payesi. cerad. çilik : pay ve pic vermek. cemiyet. kursak. (?) çılamış : tefahhüs. wahr. Locke. çingsank : hediv. — Weisse Hirse. bir nevi aheng. çıkğur : uruc.

| çirkalık : hem katar. — Seite. ceriş. gayet ince yağmur. çırmamak : telfif. çirğaulan : ehtiyar at. Manna. | çismak : gayet ince yağmur yağmak. eyreti. baran ve boran. Haken. — Soldat. Promenade. çivit : reng. — Wirbel. saz çalmak. boruşmak. ihate etmek. Zug. — Saures Gesicht machen. falsch. — Mit der Fingerspitze stachelartige Gegenstände herausziehen. ipekci. eine Jagdart. işu işret. çivramak : çevirmek. . — Mit Nägeln zerreissen. | çirpici : kasar. küşad eylemek. kart hayvan. — Drehen. mutehayyir. — Sagen. Zelt. tırnak. runzeln. Nagel. spielen. ruhsare. — Starr blicken. Rand. çıvlamak : hiraş tahdiş etmek. — Anschlagen. umwenden. hayal. leşker seydi. Truppe. bed çehre. nuker. çengel. — Aufbinden. delmek. — Wange. — Eingehüllt. çıt : kenar. çırmaş : sarmaşık. bezm. gazab. — Jemandem der Kleider berauben. Bleicher. Schnitt. cemitlemek. | çırğamak : zevk sürmek. Einbildung. döndürmek. çivilmak : ağzına geldiyini söylemek. çirkinsimak : beyenmemek.çiray : çehre. mizab. — Verwickelt. — Vorhang. divar. çivdirmak : çıldır çıldır bakmak. açmak. dargın bulmak. ibrişim furuş. çırğalanik : Herat taraflarında seyrgyah. ceviz ve fındık ve badem gibi meyveleri diş ile kırmak. teraş. mutalâ. Zorn. melfuf olan. boya. gerdab. Musik spielen. — Hässlich sein. bir nevi şikyar. çirtmak : çarpmak. — Zornig. forttreiben. elde oğuşdurup çıkışdırmak. — Dünn regnen. ordu. dönmek. Haselnüsse und ähnliche Früchte mit den Zähnen aufbrechen. staunen. — Einhüllen. devirmek. — Dünner Regen. | çirkinmak : bed olmak. leşker. Falte. neşter urmak. nil. | çivürük : çevrinti. çişmak : çıkarmak. göz dikmek. def etmek. Mauer. çıtkalamak : parmakların ucu ile diken gibi nesne çıkarmak. — Altersschwaches Pferd oder Thier. çiskin : kırağın incesi. koşun yola salmak. sarmış ve dolaş olmak. faulen. oynamak. Nüsse. | çırmaşmak : sarmaşmak. çürümek. | çırğamış : iş-u işret. — Sich krümmen. kir. Heer. çitr : şemsiye. terencübin. | çişindirmak : birisinin libasini soyup çıkarmak. sarmak. — Gestrüpp. büküm. sahib-i hayma. işretgyah. hiddet. durchlöchern. çıtmak : türş çehre. şadrevan. — Betrachten. was einem in den Mund kommt. Springbrunnen. — Wasserschlauch. rica eylemek. çircaymak : kahkaha ile gülmek. — Missfallen. — Putzer. Gesicht. — Belustigungsort. çirim : boruşuk çirk. cirt : su tulumu dolabı. bitten. sayeban. Indigo. — Reihe. çis : kudret helvası. şekl. çirimak : kurumak. — Schmutz. Sonnenschirm. hayma. umfassen. — Belustigungen. — Klagen. Unreinigkeit. | çiriklamak : asker ve leşkeri sevk etmek. — Sich einwickeln. — Soldaten gegen den Feind schicken. SoldatenJagd. perde. çiritmak : hicab etmek. çırmanğan : sarılan. çişak : tauşan yaurusu. katar. sayıklamak. — Sich schämen. taraf. Wirbelwind. koşun. tefekkür. — Sich erlustigen. Nachdenken. | çivürülmek : büklenmek. çivremek : feryad etmek. — Laut lachen. çalı ve çirpi. | çıtuk : dargın. bir mahal ismi dir. rim. — Honighalwa. — Junger Haase. çirpi : çirpilmiş. tırnağla didiklemek. çirik : asker. zerkratzen. zevk-u sefa. sahib-i destgyah. soyundurmak. çirka : saf. — Vertrocknen. Mensch mit bösem Gesichte. çirkmak : mulahaza. — Farbe.

çoğan : çöki. kab. çokak : eyilmiş. . — Pelz aus dem Haupte der Eiskatze. yığmak. Henkel. — Name eines kleinen Vogets. kutur. çorğa : yayık. çoğa. lenk. çotur : yası. çoprumak : yekdiyerinin izince gitmek. — Pferddecke. — Sich verbinden. Gedränge. çolpu : pelev edici. tecemmü. raks eylemek. Mischspeise. — Dicht. sich herum drehen. blatternarbig. klein. Krummstab. çizmak : hat çekmek. — Grille. kulak. çopuşmak : öpüşmek. çızlık : kuyruk yağının kıkırdağı ve yanığı. derin kazmak. — Jagdvogel. yalınız rengli olan kumaş. Vogelname. çekiç. — Farbe. karçuga gibi. kulp. çopur : sık. Knüttel. çalık. çalılık. cedvel. aksak. jung. çokmar : çokmak. balık kılıcı. tokmak. — Butterfass. çoğa : seba yaurusu. Junges vom Wilde. çopan : rai. — Huhn. | çopan aldatan : kırlangıçdan büyücek bir kuş dir. Hammer. — Keule. Griff. — Gebückt. — Wächter. deste. kesret. çalı çirpiden mâmul ev. — Lahm. oyulmuş. sürme. çokluk : sincab başlarını toplayarak anınla dikilen kürk. çor : ince çöp ve çalı. — Aufhäufen. agnam sürücüsü. Linie. bir nevi açar. sığırcık gibi. çözülmek. Schöpflöffel aus Rohr. çıznık : ark gibi sapan yolu. arık. — Sich bewegen. — Sich küssen. çobar : kır donlu at. grossköpfiger Schäferhund. çorpa (çörpe) : pilic. köpü. çizilga : orak böceyi. çoturgay : sap. | çopruşmak : sık sık peyveste. çökük. | çopuruşmak : sıkı sıkı yığmak. çolmak : çömlek. çök : reng. best-u bulend. çızığı çekilmek. rah. yüzünden bus eylemek. çöpden mâmul kefgir. çopurmak : teaffun etmek. keltek. — Roheisen. ab-i revan. çomadu : küçük karınca. deste. ein Stückchen. gölge. lang. küncişk. — Striche ziehen. Pelz. çokal : örtü. — Mager. toplamak. rahşanen puş. çopçorğa : kamçının destesine örenilen çerm parçası. — Eine Art Säure. dar yol. topuz. | çopan kuşu : serçe manend bir kuş ismi dir. iri başlı çoban köpeyi. schwach. — Breit. sich anhängen. çiçek bozuğu. — Hinter einander gehn. izdiham. zaif ve uzun. çopak : şikyar kuşu.çizginmak : duru cevelan etmek. — Sperling. çokan (çoyan) : döke demir. çokan (çokaç) : matraka. Ferkel. cadı kuşu. bir parça. Schäfer. — Schlager. Hirt. takılmak. hat. — Sperlingahnhcher Vogel. graben. çizgi. bir kuş ismi dir. etrafda devran eylemek. — Zusammenkommen. domuz yaurusu. fıçı-ayran. — Theil des Fettes am Schwanze. Linie. — Schimmelfüssiges Pferd. çoğurçuk : küçük bir perende ismi dir. çokuşmak : kuşlar ğağa ğağaya tutuşmak. çolak : topal. çanak. toplanmış şey. çopçok : serçe. aufgelöst werden. — Seifenkraut. çopçomak : iddihar etmek. miçkay dahi denir. zum reinigen von Kleiderflecken. Falkähnlich. atık. einfarbiger Stoff. körpe. sammeln. schlaff. — Aus Gesplitter oder Holz verfertigtes Haus. kürk. gömmek. çokalik : bir nevi turşu dir. — Topf. genç. — Lederstück am Griffe des Kantschuk genäht. — Kleine Ameise. hat. — Mit den Schnäbeln sich schlagen. — Verfault. — Grabenförmiger schmaler Weg. savlecan. cercerek. ham demir. melbusatın kırını gideren ve beyaz edici bir nevi erk ismi dir. geseiht. Gefäss. zerschnitten. yılgın ve kamışdan kefçe. — Holzseiher. karınçka. auch miçkay genannt. şül. tanzen. — Stiel.

Rechentafel. — Verläumder. — Süss. — Ausgelöscht sein. — Decke. yavru. — Fahne. Hülle. şirin etmek. çuymak : ber taraf etmek. sözcü. doru. muhtelif el-unvan. bend. Grille. çirçir. ağac. vielfarbig. Ortsname in Turkestan. — Eine Art Vogel. çudamak : münderis. çörçak : beyhude kelam. Pferdedecke. — Verläumden. Türkistanda cihun nehrinin kenarında bir mevki ismi dir. tatlı. çulpan : çoban yıldızı. tuğ. çulçu : bir nevi kuş ismi dir. gerek erazi tinab ve dönüm çöt ile zarb-i taktim edilir. Holz. hesab tahtası ki birden milyona kadar belinir. — Kette. efsane. nar. örtmek. toplanmış. | çuçuluk : tatlı. çuçutmak. | çuçuklik : lezzetlü. — Heuschrecke. ateş kesilmiş kömür. turgay. ab-i revan mahalı. nan. örümcek ağı. derin. arka ve duman mahalı. — Anhöhe. iki dağın ortasında-ki musattih ova. sancak. boğa. çöt : necar tişesi. — Drehen. — Morgenstern. Rumpf des Kameels. ekmek. çuçak : sac ayak. — Süsslich sein. çuçğa : domuz yaurusu. çulğak : örtü. — Prahlerei. inhirab eylemek. — In der Wüste durstig werden. fikr ve endişeye dahi itlak olunur. beyaz darı. tief. — Beseitigen. lağım kuyusu. gerdenlik. — Süss sein. — Kuchen. — Süss. — Süss.çökçak : sığırcık nevinden bir kuş ismi dir. çukur : cevf. çökündi : gemi ve kayık kıçı. biyaban. şirin. misr darısı. çuda : deve yönü. Brod. birun. — Flussbett. kızgın od. çöl : kır. Rossschweif. rund. sinesi. — Halsband der Frauen. — Höhlung. kab. çevirmek. — Das Beil des Schreiners. kaplamak. kurz. peşm-i şütür. Strauch. çuçuk : tatlı. — Ferkel. — Brust. layik. Spinnengewebe. çörkamak : ateşde alazlanmak. Schwein. çukari : meke darısı. | çulğu. deyirmi. würdig. | çuçamak : tatlı olmak. bürümek. çumalmak : çummak. zarf. Geschwätz. at örtüsü. çökme : bayrak. — Süss. batmak. | çulğanmak : kaplanmak. çörtke : çekirge. köy. şekerli. gerek para pul gerek zehair. güymek. çörkak (çörak) : çörek. — Kameelwolle. şikest olmak. sahra. Besorgniss. — Erzählung. in Verderben bringen. bürünmek. Ebene zwischen zwei Bergen. yorgan. Einöde. | çuçukanmak : tatlıya temayül olmak. glühende Kohle. gövdesi. hınzır. — Hintertheil des Schiffes oder Kahnes. çuldu : mukyafat içün verilen enam. yuğ. fesade vermek. külçe. in die Hände der Krieger gerathene Güter. örtülmek. — Thal. Zwerg. cüce. çulka : dere. gebrochen werden. çöp : münasib. çörka : çay yatakı. — Ein Staarartiger Vogel. suya dalmak. ceng-averler ellerine geçen mal. çuçutmak : tatlandırmak. çulğamak : ihate etmek. gevezelik. Pferdedecke aus Haar. bir şeyin dadını takdir eylemek. budur. şikayetçi. bedecken. Fessel. — Sich drehen etc. çöker : alacalı. çulan : zincir. | çuğullamak : nemmamlik etmek. şekerlemek. müdevver. umfassen. — Weisse Hirse. çöke : devenin göysü. köstek. — Korallenschmuck auf der Kutschme der Kalmuken. — Passend. Wüste. — In Feuer verbrennen. — Bunt. — Geschenk als Belohnung. . çulpa : lafzenlik. | çuçuman : leziz. — S. çullamak : çölde kalub suyu talib olmak. — Süss machen. susamak. kıldan urma at puşidesi. çuyan s. çumala : kadınların gelübendi. çuğ : kalmükların külahlarına dikdikleri ziynet ve mercan. çuğul : nemmam. lezzetlemek. Grube. çokan. — Untersinken. — Der eiserne Dreifuss. çalı.

çontuk. çuri : cariye. ebter. — Spielend in Wasser baden. göl. schrauben. layik. — Schwalbe. sürgün. — Niessen. — Heuschrecke. kasırğa. Grube. — Aufstreifen der Beinkleider. — Eine sehr grosse Geige. — Art Peitsche. Maiskörner. büyük kaşık. çükür : iri saz. gayet iri keman. çökdürmek. — Sperling. suya dalup çıkmak. | çumunmak : çömülmek. çürdük : muattar bir ot dir. kasab. — Männliches Kalb. çukur. susak. — Den Kopf hängen lassen. | çüşkürmak : atse etmek. — Locker. — Aufwallen. . — Magd. yayla balığı. kefgir. Sturm. kaldırğac. çüzük : gevşek. küşade. cedvel. çörten balığı. münasib. — Scharf. çündük : ibriyin emziyi. çunkaymak : denk durmak. Flussbett. susak. suya yatup çıkmak. çumluşuk : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. coskun söylemek. yıkanır gibi oturmayarak çöküp eyilişmek. das Niessen. çapar Z. çuntay : çanta. derin su yataklığı. Odaliske. — Schleuse. fışkırmak. çupuk : uzun deynek. aufgelöst. Geflochtenes. — Rübe. çükürtke : çegirge. bankak. bei den Osmanen gebrauchtes Rauchgeräth. — Faul. çusurmak : itkin ve keskin ve burran etmek. müssig. çumur : şalgam. çömmek. Tasche. lağaz. çumri : yalancı. — Ein im väterlichen Hause gebliebenes schwangeres Madchen. muamma. çummak : suya dalmak ve batmak. — Aus dem Wasser tauchen. — Thier mit fehlerhaften Ohren und Hörnern. — Gefährte. çürten : lağm. çur : zukur buzağu. çevre otu. Faust. — Überschwemmung. — Futtersack. geeignet. çift. schneidend machen. çumbak : bilmece. çumçuk. — Duftiges Gras. doğru yiğac. kese. kahil. S. başı aşağı. Eifer. Schöpfgefäss. çure : iş. — Die Spritze. odalık. çülak : gerdab. — Geschenk. diz bökdürmek. offen. Paar. refik. halayik. — Name eines ösbekischen Stammes. secde eder gibi. külak. verstümmelt. bedava. balçık. gayret ve cesaret. atse. yoldaş. gefçe. — Lügner. — Das Kameel niederknien lassen. islambol ve rum yâni paytaht-i al-i Osmanda tütün ve duhan çekmek üzere bir alet ve esbab dir. — Untersinken. dağarcık. zornig sprechen. umsonst. kesik. — Grosser Esslötfel. | çürten gölü. tobra. caban : hafiyen namzedi ile kavuşup pederinin hanesinde hamle kalan kız. das ins Geheime mit ihrem Verlobten verkehrt. çunçurğa : saç örmesi. çuşmak : sular kınayup taşmak. Rohr. çümük : batak yer. — Geöffnet.çuman : tenbel. Kehle. açık. boğoz. çunçuk : kırlanğıc. çumuş (çumşuk) : büyük kefçe. çünkül : ufak bataklık. — Langer Stab. leblebi. C caba : bahş. — Räthsel. — Schöpflöffel. çükarmak (çükürmak) : deveyi oturdurmak. — Sumpfige Stelle. küşade. | çüzülgüc : çözölmüş. bafte. yumruk. çanak : kulakları ve boynuzları mâyub olan aibnak. — Kleines Sumpfloch. müft. Gang. çumça : çümçe. çumurğay : su ile oynaşmak. Schlamm. yatırmak. çumranmak : teşmir-i sak-etmek. çumçak : serçe kuşu. çüşkür : fışkırık. burun. arkadaş. — Mundstück des Kruges.

carank : aks-i seda. tellal çağırtmak. ruy. sahir. ateşde burulmuş kıl ve saire. — Wahrsager. — Ende. ilan. Rath. — Steigbügel. ceride : yüksüz. luli. padişahin culusını halayka neşr edici. stark. Feuchtigkeit. cercer : lafzenlik. yağmur içün üzerine efsus okuyup suya atdıkları bir nevi taş. ceri. cencal : gouga. — eine Baumart. cebek : gerdanlik. nisa taifesinin boynuna asdıyı zer-u ziver. — Stimme. encam. kirec-hane. ceh : şebnem. — Ausrufen lassen. — Dienerin. gürültü. lay-hane. biş buğday. Finsterniss. Filz. Schwester. — Streit. — Türkmenischer Stamm. Pfeilspitze. — Der grosse Fluss. uruspu. Erzeugnisse des Bodens. ceyran geyk : geyk. — Name des dritten Sohnes des Dsengizkhan. cengiz : kavi. Koth. nihayet. beyan-i rey etmek. bülend avaz ile bağırmak. erklären. işini yoluna koymak. cankı : iş. Dirne. cercerek : orak böceyi. cemce : bataklık. çeyran. cerik. Rangstufe in Mittelasien. ses. Kampf. cevahir. kyar. silah enbari. carucer : seda. cedde taşı : yede taşı. şura. Bild. Gazelle. cadi. Goldschmuck am Halse der Frauen. Buhlerin. seine Ansicht aussprechen. — Ausrufer. | carcı : tellal. ceridi : tavaif-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. Amuderya. cedde : inkilab-i hava. der berühmte Dsengiz khan. rose. carlamak : ilan etmek. had. cecek : küçük ağac. tufan. zehre. Sterndeuter. Pulvermagazin. cencek : bir nevi ağac dir. cehre : mahrem. sert. cağatay : cengiz hanin üçüncü oğlu ismi dir. — Rath geben. münadi. heykel. — Widerhall. meşveret vermek. cavruncı : falcı. — Schwarze Stückchen im Getreide. cavalatmak : maslahat. — Thau. — Kostbarer Stein. | car çekdirmek : çağırtmak. Verlauf. hafif. ot. deycur. caş : tunc. — Heimchen. Gras. Strauch. camlanmak : istikrah ile söylemek. çi. mahsulat-i eraziye. . — Anzeigen. cende : dervişlerin geydikleri yamalı hirka. baçı. lisan-i cağatay buna mensub dir. mestur cengiz han. kaşgar tarafında meşhur dir. — Wetterumschlag. kühn. humbar-hane. mit dem man durch eine Art Zauberei Regen hervorbringen zu önnen meint' Z. — Sumpfloch. münecim. cebhane. çalı. — Gang. nida. welcher Iran und Turkestan trennt. musluk. maslahat. — 'Nierenstein. — Hure. — Hirschkuh. asliha-i nariye. — Kleiner Baum. rutubet. hohl. lal ve yakut ve inci gibi. zor ile tekellüm etmek. vom Berge schallende Stimme. Arbeit. ceyhun : Iran zeminle Türküstani tefrik eden nehr-i cesim. Zapfen. gül. Edelstein. bezeichnet auch die Sprache çagatay. münadi etmek. asiya-i vustada bir rütbe. Ziel. cerav : zikiymet taş. — Vogelgras. canak : üzengi. kepek. Feuerwaffen. Grenze. — Halsband. — Sache. gross. — Leicht. zengi. dağdan bilakis zuhura gelen ses ve avaz.cacaça : gayet. çul askeri. reftar. celeb : fahişe. — Geschwätz. çirpi. uluğ. meral. kahpe hatun. — Gefleckter Mantel der Derwische. nuker. büyük. laut ausrufen. hademe. boran. cavruntı : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. ahu. Zauberer. Ausruf. nemed. — Bogenspitze. cendek : kuşların otu. — Mit Widerwillen sprechen. cebe : yürüş. batkak. cenk. Geschäft. Amuderya. Sturm. — Kräftig.

— Waffen. — Keil. cikiciki : aman aman. iklil. nemnak. temennah eylemek. — wie. Armer. köhne ve fersude bez ve basma parçaları. kem. deren Oberfläche durch Hitze verhärtet ist' Z. — 'Schnee. Schild. zenbil ki gayet büyük. bu miktar. alte und zerfallene Leinenstücke. Gebiss. ciciğ : koyunun kuyruğunun yağı. mıhca. cib : hendek. der nach dem Thauwinde eine harte Oberfläche erhalten. feryad. cığılduz : girbal. — Kinder beruhigen. cilikyar : yular. bozağ. düzgün. yayın orta yerine konulan ipek parça. cet : alçak adam. . ciber : dağ keçisi. Hallebarde. cilay : edat-i nisbet dir. mesel. çabuk. — Lappen. çiğ. Stallknecht. işgüzar. Stechmücke.) : bir nevi büyük dutar dir ve saz. seyis. ein mit einem Verbrechen Verdächtigter verräth seinen Mitschuldner beim Verhöhr. — Feucht. acele. harba. pis. cildam : ıldam. taleb. cil çekti. feuchtes Wetter. ciğa : hakanlara mahsus tac. Schulter. erster. çingyane. kalkan. cilamak : arzu. — Ertragen. cilğu : kuşların boğazlarına takılan gerdanlık. Fliegenvorhang aus Rohr und Matte. bu menval. Halfter. — Vorwärts. — Sich mit einem Schild bewaffnen. grosser Korb. — Graben. — Mann von niedrigem Wuchs. evvel. — Schnell. cibrik : paçavra. barudhane. — Das Fett des Schafschwanzes. Rüstung. silahlanmak. asiya-i vuştada meşhur dur. — Durch ein Pferd oder Kameel getriebene Oelmaschine. tamburdan büyük. kilade gibi. Federbusch. — Taubenjunge. — Hirse. müflis. — Wurfspiess. sinan. einsam. — Beziehungswort. mukerrer yalvarmak. pişrev. Nagel. sich stützen. — Aus Rohr und Matte geflochtene Hecke. deni. cevane : güyercin yaurusu. Schild. fleissiger Mann. cevatmak : sabileri teskin etmek. siper. sorğuc-i şahi. cibe : esliha. tez. geym. tarlaları taksim ve tefrik eden dıvar. tabiye. Krone. — Krone der Chakanen. mücerred. — Zügel. cibar : rutubetli hava. weisse Hirse. mukavemet eylemek. | cilayın : bunum gibi. — Seidenstückchen in der Mitte des Pfeilbogens. — Sieb. figan. cilav : ilerü. mikdar gibi. birisi bir cenha ve müttehim olduğu vakit istintakda refikini beyan etmeye denilir. omuz. ciğan : halezade. — Obertheil des Armes. cevari : misir darısı. — Oh weh. bunce. wie er. cibehane. aldatmak. Bewegung. pare. — Wünschen. grösser als das Tambur. cilcik : kolun yokarısı. Zigeuner. Lanze. cida : nize. widerstehen. Pulvermagazin. berühmt in Mittelasien. siper. cibay : çivi. — Halskette der Vögel. hurtiger. — Bergziege . efser. sinek girmemek üzre kamış ve hasırdan kapu perdesi. rica. çalak ve titik insan. gemein. cığır : üzerine rüzgyar eserek katlanmış kar. cirahet mismar. ateşe tutularak hararetden bürüşmüş olan deri. cevaz : at ve ya deve ile dönen yağ mengenesi. Speer. Wunde. | cibelamak : kalkan örtmek. beyaz darı. namus. begehren. — Eine Art grossen Instrumentes. Mauer zur Trennung des Brachfeldes. Schanze.ceşte (ceşne Z. Bitte. — Fliege. yular. Haut. — Hecke. hintergehen. cibin : sivri sinek. — Sohn der Tante. cile : tefakküd. mizrak. Kalb. cidamak : sabr-u tehammül etmek. cil : çit. wiederholt flehen. Beispiel. ciğciği : kamış ve hasırdan örme çit. dayanmak.

cudurk : avuc. kibar. Schiff. cilkava : başı parlak tüylü bir nevi kızıl kurd. cunk : büyük barkeş deve. çay. — Heuschrecke. berbad etmek. sirke. Unterkleid. bez. — Verrückt. — Wasserpfeife. kalyan. — Eine art Lied der Özbeken. tam. cök : kuşların şiveni. Sammlung. cirayım : Özbek'lerin bir nevi şarki ve türküsü dir. — Sich krümmen. — Gefährte.cilim (çilim) : nargile. caymak : ber taraf etmek. asker. muamma. circir : çerçer. bilmece. kabza. kuşlar leş üzerinde bağrışmak. cuzbuba : hindistan cevizi. buri derisi. — Sperling. Krämpler. zevle. — Eine Entenart. divane. taze. keçi ve koyunun yünü. dost. sevimli çocuk. Zauberer. — Lastkameel. nağma. cumbak : türkü. Essig. cura : yabanı soğan. — Ruder eines grossen. Gedränge. kamis. mit glänzendem Kopfhaar. Freund.oder Schafwolle. — Häuptling. cuvun : nehir. kürk. Griff. cimçik : serçe. Art Zwiebel. pamuku tanesinden ayıran alet. Junge. — Zigeuner. — Wilde Zwiebel. sefine: mecmua. kanarya. cöğ : boyunduruk ağacı. — Kleiderreiniger. — Krummholz. — Ziegenbock. kanat. beseitigen. gitmek. cürke : bir nevi ördek dir. dönüm. — Linker Heeresflügel. Soldat. soğan. cümle. dilber cüce. reys. tumşuk. cuvanğar (cuvankal) : leşker sol cenahi. ahmak. came şuy. vollkommen. bir semte mütevechen hareket eylemek. hânende. leşker. çevrilmek. bahadur. langen Kahnes. sahir. pirahen. — Umhegung. genç. cirib : altmış arşın mürebba. ileri gelen ağa. schreiten. cirici : elbiselerini temizleyici. çift. cirilmak : böküm bökum olmak. — Lied. — Fluss. — Wunde. ciurtka : çekirge. yük. civir : teke. dumm. koşun. — Trennen. Schachtel. bey. — Sich beeilen. cöki : çingyane. burun. List. cüm : kyamil. bütün. cubur : kıl. meysere. bökülmek. — Hemd. — Eine rothe Wolfsart. Anführer. Krieger. — alles. wilde Ziege. verrückt. Lippe. — Schnabel. — Kokusnuss. | cimcimak : gamz etmek. falbin. bey. peyazdeşti. wahrlich. cüre : arkadaş. kühn. halac. refik. yol. civrunti : çavruntu. Genosse. — Flache Hand. — Werkzeug zum Reinigen der Baumwolle. izdiham ve halabalık. kneifen. cimdiklemek. cink : arkadaş. budala. — Verrathen. şikenc. Gesang. Wolfseder. — Vernichten. Joch. — Unerwarteter Gast. Geschrei der Vögel über Leichname. cumci : gömlek. cuya : büyük ve uzun kayık küreyi. kıl. deli. cimdiğan : kuşların tüyleri. cüci : bağteten gelen müsafir. hakikaten. heme. — Kanarienvogel. cunumak : atf-ı inan etmek. — Ziegen. gebogen sein. cimdiklemek. cündük : ğağa. Pelz. liebliches Kind. — Klageruf der Vögel. remal. cirik : cesur. yabanı keçi. — Sich drehen. Wäscher. cirmak : dolanup seyirtmek. cinli : divane. — Vogelfeder. hokka. — Gefährte. Wahrsager. cilli : cida. Bach. ganz. rical. Räthsel. cur : atmaca kuşu. — Sechzig Quadatellen. cimdik : karha. Flügel. gemi. — Muthig. leb. erig. şarki. D . cerad. ırmak. cudri : umera.

Grundstoff jedes Dinges. — Diese Gattung. bölük. daldağay : bir nevi kuş ismi dir. — Welle. vergi ve teklif-i miriden müstesna olan sahib-i ferman. Ortsname nahe zu Samarkand. isabet etmek. bu rütbe. kabarcık. — Betrüger. — Weit. — Während des Gehens mit dem Beine an die Steine streifen. — Sperling. her şeyin mayesi. davulğa. Heer. yaka ve kenar ile yol yürümek. duş. nemek. bringen. — Partikel. darımak : duçar ve giriftar olmak. — Tadel. davul : boran ve furtuna. dadunklu : bu miktar. begegnen. daruğa : Türkistan'da bir rütbe ismi dir. dada : dede. | dağlamak : ateş ile nişan yapmak. taraf-i hukumetden harman ve zahair muhafizi. aff-i umumi. melamet. damğa. — Sturm. diese Stufe. dağar : harb. dağıl : haramzade. — Krieg. yu. Widerschein. daşırğanmak : yürürken ayağını taşa dokundurmak. — Dreifuss. damnalamak : itekle gitmek. — Feind. rezm. — Am Rande gehen. eiserner Helm. etrafdan yürüşmek. — Treffen. dağ : yanık nişan. dabusun : tuz. sahra. dana burunu. bu cins. zakum. — Taffet. tepe. baid. usfur. — Brandmarken. çöl. yakmak. rakib. — 'Titel eines Würdenträgers. dala : biyaban. pederinin pederi. daban : dağ. halayk. Name eines Grases. omuzu. harirden mensuc kumaş. — Truppe. ova. — Verkehrt. bir giyah ismi. dayın : düşmen. — Name einer Vogelgattung. — Brandmal. cebel. Vorwurf. tış. dabulğa s. behördlicher Aufseher der Saat. Wüste. muglak. büyük baba. derya. — Grossvater. omuz. Mädchen. yazuk. — Berg. dağser : serçe kuşu. — Salz. cemiyet. büyük göl. daş : uzak. çok kimesne. bu kadar. Steuereintreiber. Gauner. çekmek. zehir. — Einöde. takdim etmek. daldırma : ters. gemici. Schulter. dalğa : dalga. başa geydikleri demir külah. validenin büyük biraderi. — Bringen lassen. Rangstufe. dal : arka. mevc. Hügel. Woge. hilekyar. rüzgyar-i şedid. Gemenge. fortwährend. cins. dalu : tak. dabku : serzeniş. çuri. sırt. — Blase. dabkur : deste. şahi. See.) : öz. heftiger Wind. dağ vurup yakmak. dalav : ağı. — Immer. hayvani nal-i bend etmek. — Insect. darayı : canfes. | daldalamak : turğay gibi bir şeyin arkasına girüp saklanmak. Rücken. um sich zu verbergen. — Rückseite oder Schulter. dağan : üç ayak. aks. — Wölbung. Samarkanda karib bir mevki ismi dir. arkası. davda : edat dir. kır. der besondere Privilegien genoss' Z. darhan : tarhan. bir rütbe ismi dir. dara : hemişe. — Magd. | darıtmak : getirtmek. uşr ve harac istifa edici. damuzluk. zarf ifade eyler. Gattung. Rival. validesinin pederi. Seidenstoff. üfürleme. das Huf der Thiere beschlagen. ausserhalb. dalay : deniz. — Gift. cariye. — Schulter. dan burnu : böcek. — Rangstufe in Turkestan. — Ein der Pferdedecke ähnliches Ding auf den Rücken nehmen. kötel. dayma. dadek (dedek) : keniz. damarluk (damadluk Z. haric. Geschwulst. Verbindung. getirmek. . — Kern. sac ayak. dalda : her şeyin sırtı. — Meer. omuz. seitwärts gehen. Anhöhe.dabğuli : bir nevi isperme.

Mulde. Gefass. dirim : alaçukın etraf ve devresinde-ki çöplere denilir. Kälte. def. diklaşmak : dik dik bakmak. tilçik. Sitz. validenin büyük hemşiresi. istirahat. büyük zil. — Erst. dinamak : imtihan. — Bis. Grundlage. — Entartet. örmek. — Den Fuss bewegen. dibsamak : ayak depretmek. Thau. esas. istirahat etmek. um auf die Saat Wasser zu ziehen. — Zelt. di : kış. payende. — Steigbügel. demirden bürg. sandal. diñlenmek : istirahat etmek. iki tarafdan ayak vurmak. beaufsichtigen. dibi : dolu yağmuru. — Sich beruhigen. ibtida. Überfluss an Waizen. — Milchgefäss. bir yerde aram eylemek. vorlesen. dengel : cemiyet. — Sagend. dir : subh. dinku (?) : üzengi. Trommel. intihat etmek. dermak : tirmak. — Sich ausruhen. deslab : evvel. otağa dahi denilir. — Ruhig bleiben. stossen. kus. — Versammlung. zertreten. | diñlentürmek : teskin eylemek. Gesellschaft. Pauke. hargah. Lied. | debelatmak : idam ettirmek. süt alatı. nimten. tepengü. Schneegestöber. | deluçe doğan : muymul kuşu. mabeynci. — Sitz des Kindes in der Wiege. tecrübe. — Starr blicken. dergaş : düşmeu. tekellüm etmek. beisammen sein. Topf. nihayet. hevdec. — Versuchen. dinlenecek mahal. tikin dahi denir. ruhen. okumak.davulğa : zirihli külah. dubulğa. yençtırmek. dolab ve cikre rabt ederek zurâta su çekmek içün yapılmış saksı. — Umwechseln. auch Zelt. dınkı : durak. — Tabakblatt. gibi. | dirim ayun : alaçuk. dubulğay. dikir : kavanos. muayene etmek. tanuk. Sänfte. dayre. sanamak. | dekiştirmek : bir seyi alup digerini vermek. beste. — Verderben lassen. — Thron. serma. dib : deyüp. — Morgenroth. aram bulmak. — Krug. alt. buğda içinde olan fazla. | dinkmek : sakin. — Verändern. encümen. — Winter. desterhan : sofra. — Feind. dibek : beşikde çocukların altına konulan oturak. — Dolmetsch. delberçin : taht. dikilay : mintan kısa elman çapanı. encümen. am Ende. sprechen. — Tisch. desturhan. kıpırdatmak. dastan söylemek. — Tischler. an einem Kasten gebunden. — Unterlage. | dib yakusi : Alınca han bin Türkün oğlu ismi dir. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. ifade. | dabulğa : davulğa. dilçik : zebanhord. beraber olmak. dikin : tâ. demel : tembagu yaprağı. dekşirmek : deyişmek. meclis. | desturhancı : sofracı. prüfen. Muttersschwester. ayakda durmak. dekle (tekle) : mintan. deyerek. deme. — Gepanzerter Helm. mukaddem. — Kurzer Rock. Mörter von Holz oder Stein' Z. — Deckel des Feuerherdes. rikab. cemiyet. — Wahlen. lesen. Anfang. — Sagen. töbek. Stammname in Turkestan. destesi. Mütze aus Eisen. deluçe : azgın. — Eine Art Sperber. çay. — Splitter um das Zelt herum. piş. . demet. dibsa : kazanı ocağindan alırken üzerine vaz edecek ağacdan mâmul bir alet dir. simat. — Hagel. beyan. şita. auch tikin gesagt. ayakile yeri ve hayvani depmek. früher. — Zeuge. dibilik : bir şeyin nihayeti ve altına dizilmiş husus şey. diman : demek. mit dem Fusse stampfen. bağ. yaygı. sukunet. Bündel. Gesellschaft. Rubestelle. 'Trog. hayme. erzählen. kapak. tebdil etmek. — Verderben. cale. irgendwo ausruhen. — Mantel. çinemek. kurzes Kleidungstück. debelamak : kahr-u helak etmek. yau. der untere Theil. farig olmak. Bediensteter im Serail. Tafel. Sattelriemen. ayak altına almak. Beruhigtsein. çömlek. taht. dikalay aba ve kaba dahi derler.

— Mörser. Wittwe. Fleischbrühe. pepe. top. — Eine Pflaumengattung. — Den Schnabel bewegen. dudpuli : hükumetin hain-i mezaikede salığ tarzında her haneden aldığı iyane. keçel. Schlägel. yuvarlak. ziyar. şilte. dumsaymak : tumşuk ve burun sallamak. | divan beyi : sirkyatib. bölük. dulhatun. rund. manzum. amme. taub. tekerlik. — Viel. türk kavunu. — Nach der Reihe. . duhan buğ. dutu : tutuk. dizi : köy. duğulan : topal. dögec : dibek ve büyük havun tokmağı. — Pfand. erbab. eşâr kitabı. — Perlenhalsband. maye. goldhaltiges Erz. | dizin dizin : sıra besıra. Miethe. zirhli külah. durak : binek yeri. sıra. aksak. dökülük : nares karpuzu. — Reihe. Verwalter. — Häuptling der Mogulen. mâruf bir nevi tâm dir. — Nebel. Lager. — Vezier. külçe. donbul : hububat ve meyve catın tenuz olmuşu. Ordnung. ateş dudi. Rauch. diz (tizi) : nizam. — Beamter. divan : vezir. — Siebenter Ahn. maglub edüp kaçırmak. katar. bisyar. | memur. — Braut. eyge. — Feile.dirtuk : kitâ. nuhas. dolana : aluca nevinden bir türlü erik ismi dir. rund. — Hügel. kasırga. — Pochen (des Herzens). tirit. ağır kulaklı. parça. — Vierjähriges Pferd. — Unreife Melone. katar. toy. Türkistan'da bir rütbe dir. — In Fett getunktes warmes Brod. dökün : döyüm. Stadt. ziyafet. dolana ağacı meşhur dir. dolayı : etraf. tel. tombulak. hat. dize : gelin. dökünmek. Gastmal. dulbulga : tubulga. dirsun : çok. — Dorf. Rangstufe in Turkestan. duman : hava pusi. — Knoten. kelepuş. diz bediz. Krüppel. durutur : edat-i haber içün mustâmel dir. — Haltestelle. Linie. Wirbel. — Geheimschreiber. Schmaus. — Herzklopfen. yafrağ dolması. dolanbac. dutur : rehin. vezir. donbay : yatak. Stoff. — Stück. icare gir. — Gefülltes. — Stotterer. — Als Ausrufungszeichen gebraucht. Kupfer. saf. — Messing. — Seite. ukde. darılmak. altın karışık tuc. Theil. anasının karındaşı. defterdar. dumbak : tepe. — Panzerhelm. berühmte Speise. Finanzminister. görefçe. çulak. döki : pirinc. durluk : inciden mâmul gerdanlık. dolamac : girdab. — Wurzel. Dichtung. — Geräusch der Füsse. Tante. kılkuyruk dahi denir. gefüllte Blätter (g. divan efendi. Kraut). dubdurun : ayak takırdısı. Rangstufe in Mittelasien. dul : irk. bend. Stelle. serpuş. Führer. donan : dört yaşar at. durban : mogullar ruesasi. — Strudel. Reihe. dökmac : yağa batırup yedikleri sıcak ekmek. Mütze. dur batmak : inhizam etmek. zahlreich. — Bett. asiya-i vustada bir rütbe dir. zürnen. vekilharc. dökülmüş. düküldamak : dil çarpmak. — Lahm. durpi : turpi. — In Verlust kommen. dutakun : yedinci ced. püşte. kapu kethudası. wo Reitthiere bestiegen werden. — Werfende Stute. | durpilamak : turpi ile işlemek. kasaba. — Hilfssteuer zur Zeit der Noth. elken. cay-i aram ve tevekküf. dolama (dolma) : içi dolmuş şey. Bund. nim puhte. Dunst. — Raspeln. | dükük : yürek çarpıntısı. reys. — Noch nicht ausgebildete Korner. dülcel : yaurulayan kısrak.

— Eine von den Pilgern behobene Steuer. yabanı. mest. tuzmak. Spinne. zib ve ziynet. — Vater. edirğan : tel. — Eine Thorart. — Sanft. edra : ova yerde toplanmış toprak. püşte. ehçe (akçe) : afganistan kıtasında bir memleket ismi dir. — Schweigsam. ılkıyı mereye getiren rai. Kehrichthaufen. absik. şeytan. oklak. ehlat : mezbele. — Dämon. — Angreifen. — Kleid aus reinem Stoffe. ahek. Vorhang.dülek : ram. Teufel. — Beschädigt werden. haşak süprüntüsü. iki yüz bin aded ismi. ebre : came ve libasın kumaşı. — Erregt werden. Name eines Vogels. | ebre-astar : pamuksuz olarak sade kumaş ve astardan mâmul cüppe ve entari. — Schleier. — Faden. ehel : etrak ve kürkan taraflarında kabail-i türkmeniyeden teke türkmenlerin oturduğu yer dir. edven : ılkı. — Kleid. tek nakara. ehsum : hamle. ruhiger Gang. — Name eines hyänenartigen Thieres. Trommel. tabel. zart. edir : boş ve namezru tarla. yası tepe. dülgenc : zağan. hergele. dürtüşdürmak : hayvanatı tan etmek. egirmi : ufakçivi. sarhoş. dümbek : küçük nakara. — Kleine Pauke. sahibsiz. uslu. — Wohnsitze der Teketurkomanen. auch Kizil-Avrat und Gök-tepe genannt. etik. — Brachliegendes Feld. — Hirt. Hügel. valide. ecne : cin. verwaist. | edvenci : ılkıcı. dürmen : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. tepe. — Verzierung. — Schuttenhaufen. durchstossen. Kleidstoff. — Ein der giftigen Spinne ähnliches Thier. mader. edik s. serseran. E eberkine : bir nevi âdi kapu. Schaden. ebreş : alaca. — Freundlos. dültü : keftare şebih bir hayvan ismi dir. eçe : alçı. ebsik l. betrunken sein. — Schimmel. | ehsumlamak : hamle ve sovlet etmek. dürme : hacilardan tarh olunur bir nevi harac dir. — Wild. dülmek : roteyla. dumburek. perde. lofçe. ebil sebil : bikes. Mutter. valid. berauscht. cedd. | ecne vurmak : ziyanzede olmak. yüz örtüsü. — Kleiner Nagel. efak : vahşi. — Weihe (Vogel). yüksek yer. düzanlık : arayış vermek. sarhoş olmak. reviş. auch für Münze gebräuchlich. Zierde. — Die Thiere durchstossen. edir (adr) : tepe. — Hügel. — Auf flachem Lande zusammengetragene Erde. ankebute şebih bir hayvan dir. — Gyps. . — Name eines Ortes in Afganistan. auch Ortsname. benlikli at. — Nudelwalze. ve bir mevki. Stuterei. ağac ve saireden mâmul. edres : harirden mensuc bir nevi kumaş dir. — Heerde. bescheiden. — Angriff. çaylak. flacher Hügel. ohne Baumwolle. dürsülmak : dürtülmek. efsem : sakit. reftar. halas olmak. ehlav : oklağı. ve yüzü. toprak yığındısı. ziyan. ebu : peder. tahrik. Ahn. örümcek. düvac : nikab. nerm. ki kızıl avret ve gök tepe ve aşkabad tâbir olunur. ekser Buharada nesc olunur. — Aus Seide gewebter Stoff. pulus ve paraya dahi itlak olunur. bir kuş ismi. — Name eines özbekischen Stammes.

Ratte. | elakmak : karışmak. elakarak : nimres pamuk guzesi.ehte. endaze. elakarğa : zağ. Falkenartiger Jagdvogel. — Ohne Beschäftigung. seçmek. karısık. elakurğan : Herat şehrinin bala hisarına denir. — Zelte und Hütten der türkischen Stamme in Turkestan und Anadolien. irişdirmek. ekremci : ekiz. dağ eteyi. elbastı (albastı) : umma. bücü eder şey. elaçapğun : döne döne esen boran. — Schmuck. — Zweifärbig gekleideter Reiter (?). — Ein kleines übelriechendes Raubthier. ehtarmak : aktarmak. scheiden. | elamancı : şaki. Winkel. büyük hemşire. isyan etmek. gewölbt. gemalt. . Plünderer. menkuş. — Grosse Maus. scheckiges Pferd. gemischt. Stallknecht. gayri muntazam. — 'Name eines Spieles der Kinder' Z. Krone. taleb-i tecessüs ve tefekküd etmek. karga. elbutu : ziynet. — Name eines türkischen Stammes. — Wählen. elaçok : Türkistanda ve Anadolda kabailin mesken-i ittihaz ettikleri kebtekeler ve obalar. — Untersucht werden. kar ve yağmur furtunası. — Nase. elabula : muhtelif elvan. ayırmak. | eklanmak : çerh vurmak. — Sich empören. ekrem : burun. bihanuman. — Stoppeln auf dem Felde. hadim. — Irreguläre Miliz. seyis. elamak : yersiz. bulaşık. — Ohrgehänge. | ehtarışmak : teharri edinmek. — Sich ausruhen. çevrilmek. isyan etmek. alup varmak. — Anhalten. elanğarat : büyük fare. — Sich gegen einem erheben. öktüz. — Eine Art rothe Turteltaube. — Krähe. elapeke) : ördeyin envai dir. Ring. — Eine Rabenart. ekçi (ekeçe) : abla. — Thierarzt. — Räuber. enetmek. arka. elbak : ziynet içün damine haşiye tarzında dikilen parça. elaşa : sırt. taraf taraf aktarmak. furchterregende Fee. bora. ucu. | ehtatmak : ikdiş etmek. mahuf ve mühib nevi peri. arayup taramak. — Zauberer. etwas bringen. halka. — Im Kreise herumgehen. (ehta) : ikdiş at. çift. — Buntfarbig. Maass. Schnee. köşe. mukavves. ağaca. | eklaşmak : oturup ârâm etmek. — Ausschütten. elaşmak : intihab etmek. — Eine Art Ente. — Hülle der Baumwolle. kalkışmak. elabaş (elabuğa. işsiz. saman sapı. ela (ele) : nimrenk. tac. Verschnittener. benlikli. ekiz : yetim. Schulter. elayüntli : elbisesinde iki reng olan at sahibi: asp-i ablak. ohne Familie. — Rücken. Zwillinge. ekitmak : getirmek. — Wirbelsturm. — Als Zierde an den Saum des Kleides genähtes Stückchen. bir nevi şahin gibi şikyar kuşu. elakelenk : sin nevinden küçük bedbuy bir canver dir. Bergesrand.und Regengestöber. — Getupft. yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmaklara geçirilen halka. elburğa : kulak küpesi. — Name der hohen Festung der Stadt Herat. untersuchen. ein Bing zum Schutze der Finger gegen die Sehne des Pfeils. — Waise. | ehtacı : baytar. — Verschneiden. — Abholen. elaman : başı bozuk asker. ummacı. elçin : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Verschnittenes Pferd. — Verschneiden. sıçan. — Altere Schwester. eklamak : tevkif etmek. yağmakyar. elafahte : kızıl kumrunun bir nevi. elakşamak : yekdiyerine karışup kalkışmak. elatoğanak : garabın bir nevi dir. | ehtamak : enemek. ekal : çelik ve çomak oyunu. bâğırtlak.

— Zustand. endib : beladet. elğur : çabuk. . Mühe. — Eine Gattung des Wachholderbaumes. eltut : inkilab. — Umgeben. — Schaukel. dafür. karışıklık. — Dummheit. etrafi çevirtmek. in Charezm. elunk : okun sapı. — Geschmückt. | engdanmak . — Fünfzig. belahet. — Darum. eldiven. emkak : emek. Ungeschicklichkeit. Hengst. eltan : kirimde padişah olupda han-balıkda oturana bu unvan verilir idi. baid. engdamak : paylamak. emluk : sıyırı sağmak içün ölmüş danenin derisini saman ile doldurup yanına koydukları şey ve suret. aslı moğul lisanından mêhuz dir. zahmet. — Hand. elğucı : alıcı. engiş : düzgün. — Rasch kaufend. kudret. — Satteldecke. elencık : üçüncü peder. iktidar. elik : el. elenk : arkaların iki kenarına ve sair mahallarda tepeler gibi toplanılan toprak. sefide. — Stiel des Pfeils. elğin : cemiyet. — Eine Art Jagdpfeil. harareti. alınmağa şayeste. Grossvater. dest. orada. katil. dağ koçu. schweigend. — Mit Stroh ausgestopfte Kalbshaut. elvanc : salincak. toplanmış. cedd. emrali : tayfe-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. Jagdvogel. Leder. — Kleines Korn. hârezmde meskun dirler. emcak : emcik. tahtani. — Vertheilen. elini : aşağı. — Brustwarze. — Umstürzung. tez alıcı. gesammelt. — Geschmückt. uhuvvet . elkab : koç. elğut : ehalidan hükumet tarafından toplanılan zahire ve galle ve harac. enduz : 'rasen' denilen ağac. entfernt. — Arbeiten. aygır. baba. — Titel der im Chan-Balik residierenden krimischen Padischah. engak : çene. — Hügelförmig zusammengetragene Erde an den beiden Rändern des Grabens. — Vertheilt werden. engizmek : ihate etmek. ebsem. — Von dort. o yerden. Bruderschaft. — Schafbock. Macht. | elğulığ : alınacak şey. iş. müşteri. şugl. elğet : düzgün. elmaliğ : Türkistan'ın şemal cihetinde uyğur kabilesi ve moğullarının şehri dir. emenk : küçük habbe. beim Melken neben die Kuh gestellt. — Name eines türkmenischen Stammes. — Heirat eines Mädchens aus fremdem Stamme. Mörder. behle. Handschuh. — Arbeit. avcı olan kuş. Schminke. iki rengli. yâni ardıc nevinden çalı. — Versammlung. — Kinn. enen : anın içün.elemcik : iki rengli. Brust. gaze. — Mit gekreuzten Beinen sitzen. zweifarbig. elken : günk. Schaf. elmaşkurmak : bağdaş kurmak. — Dritter Ahne. — Durch den Vorstand eingesammelte Ernte und Steuer. — Käufer. — Der untere. Beschäftigung. enda : bir kabilenin diyer kabileden kız alması. — Zwei farbig. — Stadt der Mogulen und Uyguren im Norden Turkestans. elus : hal. meme. Hitze des Feuers. lal. Fähigkeit. umfassen. elenke : ateşin pertevi. enğal : avda mustâmel bir nevi büyük ok. koyun. — Weit. elis : uzak. endik : kurdu keftardan durayan hayvan. stammt aus der Mogulsprache. | emkaklamak : emkelemek. ellik (elli) : elli. idraksizlik. — (?) endine : oradan. — Stumm. — Feuerschein. — Kaufwürdige Waare. elmel : eyerin esbabi. Kunde.

Woge. ercin : inkisam-i mülk ve vilayet. — Welle. tücareti. — Eine musikalische Regel. erğdamak : mekr-u firib etmek. — Alt. türkü. an vielen Orten auch 'tuman' genannt. bir nevi mâni. — Buckel des Kameels. kesb-u iktidar ve tecessüm etmek. sich ausbilden. ki kemik ipliyi ve erkak dahi derler. ehtiyar. kethuda. erbab : mahale ve kariye ehtiyarlarının başı. — Sattel des Lastträgers. eine Art Gebäck in glühendem Sande oder in Feuer gebacken. kızğın kumda ve kor ateşde pişmiş hamursiz dir ki gümec öyme dahi derler. kazâ ve liva mânâsında dir. tuzak. — Name eines Musikinstrumentes. — Ausdauerndes. — Sammetpappel. çay. erek : seray. kol. Mukhtar. şirin. — Bergsattel. enik : muhakkak. eprik : eski. eriş (arış) : araba oku. erce : cam ağacı gibi bir nevi kokulu ağac. — Schussfaden des Gewebes. — Seil. — Ledig. wirklich. Sohn eines Padischahs. entuvati : tatlı. ergeç : üç.oder Tischlerladen. schmal. yakın.enicak : bıçak. deve. erkaluc : hamal semeri. rein. erenduk : örgüç. kuvvetli at. erğedal : huysuz adam. — Messer. — Ein Vogel. Faden. Schlinge. — Geschmückt. Wagendeichsel. bir karış. erke : naz. Kılıc-arslan nam padişahın oğlu ile Helaku hanın oğlu ismi dir. bir nevi oyun ve saz. starkes Pferd. hisar. Faden oberhalb des Webstuhls. — Ein Özbegenstamm. enkeğit : düzgün. ulus reysi. | erğedallık : huysuzluk. epem kümeci : ebe gümeci. geçid. erkaş : dalga. auch 'erkak' genannt. kyard. — Eine Art rothe Eidechse. erğac (arğac) : pud. — Eine Art duftender Fichte. teke. grösser als eine Gans. — Unfreundlicher Mensch. murdar. — Name eines Berges in Turkestan. gerçek. gül poğacası. erkan : organ. dere. — Zartheit. Burg. kalâ. Kameel. in Genügsamkeit erzogen. — Haupt der Aeltesten in der Gemeinde. erğmak : yürüyücü. dört yaşında-ki keçi. enikmak : büyümek. ergiş : gale muamelesi. dar. Bach. — Betrügen. erkene : dağ beli. erkin : bekyar. — Schreiner. — Spanne. — Vertheilung des Besitzes oder des Landes. Hinterhalt. kemeri. — Süss. in der Bedeutung von 'kaza' und 'liva'. — Drei-vierjährige Ziege. bezin üstüne atılan atkı. — Eine Schlinge zum Beladen des Kameels. enkut : kazdan büyük bir kuş. azade. erendak : şarki. erğa (erğav) : akar su. erğamcı : yükü deveye tahmil eder iken kullanılan halt. — Fluss. münderis. erğit : tayfe-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. kasr. mevc. enmaçı : dellal. erğuştek : musiki fenninde bir usul dir. Dolch. — Schloss. carçı. unrein. Nomadenhäuptling. Ziegenbock. — Schmutzig. dağ beli. . aldatmak. geçidi. — Wahrhaft. — Makler. bâzi yerlerde tuman dahi denilir. eriş : necar ve marangoz dükyanı. Ausrufer. nesacın destgyahi üstüne atılan arğac dir. istigna ile terbiye olmuş. Gesang. erğun (erğenun) : bir nevi rebah ve tanbura nevinden saz ismi dir. erkağlıca : bir nevi kızıl geyik. eine Art Spiel. | ergene kun : Türkistan'da bir dağ ismi dir. sefide. risman-i büzürk. — Wachsen. — Boshaftigkeit. eriğiz : pis. — Lied. muhtar.

muze. eine Art Pflaume. — Schmerz. — Betrunken. saf. — Wunsch. esrağamaki : gizli. ermek : kaba. — Ort. kazan. eşar : deve sürüsü. hârezmde bir dağ ismi dir. — Ruf. — Einen Wert haben. dicke Leinwand. sağ. eserğa : küpe. bir nevi erik. — Pfanne. erman (ermane) : hasret. unnütz. esruk : sarhoş. eslenmek : vedâ etmek. kafile. esc : tencere. mahfuz olmak. kalın bez. gesund. esru : çok. esramak : beslemek. pakize. himaye etmek. eştergerdez : derin (?). — Ruder. guşvare. eruk : esvatdan dir. çare. erkudak : ikiz. beschützen. hayr dua. arzu. derya. Name eines Dorfes. 'yu ha' makamında dahi istimal olunur. — Fingerspitze. nehirden ayrılan bir kol su. — Beschützer. espre : Türkistanda bir kariyenin ismi dir. — Beschützt. — Karawanne. eşkü : toprak tencere. — Kleiner Bach. — betrunken sein. um den Esel zum Schreien zu bewegen. ziyade. Kessel. — Bewahrung. eşki : çıkmış büyük diş. — Irdener Topf. eruksun : asker ve ordunun konduğu mahal. — Ernähren. — Gesundheit. — Name eines Dorfes in Turkestan. — Stiefel. — Das Niesen. — Viel. bewahren. — Heimlich. atse. esğer : faydesiz. — Nutzlos. — Kameelheerde. tahsil-i ruhsat etmek. rein. Mittel. — Heil. | esramiş : himaye. — Des Schutzes würdig. zabt. ersari : tayfe-i türkmeniye içinde bir kabile ismi dir.erkiş (arkış) : kyarban. erzimak : deyeri ve kadr-u kiymeti olmak. temenna. — Name eines Padischahs der Seldschuken. — Rangstufe in Turkestan. layik ve şayeste olmak. taleb. ertoğrul : selcuk padişahlarından bir padişah ismi dir. — Rauhe. erün : eyi. Segen. | esrumak : sarhoş olmak. muhafaza etmek. saklanılmak. | esenlik : sihat. esen : sahih. himari bağrıtmak içün kullanılır. Zweigarm des Flusses. ernak : parmakların ucu. etrek : Iranın şemalında kabail-i türkmeniye içinde vaki bir nehirin ismi dir. wo Militär lagert. bewahrt werden. ve bir kariyenin ismi dir. esğuruk : aksırık. — Wahrhaft. afiyet. Name eines Berges in Charezm. — Ohrgehänge. — Sattelzeug. Sehnsucht. korumak. erzuk : eyerin üzerine konulan haşa. behasi olmak. — Ein türkmenischer Stamm. erücan : Türkistanda bir kabile ismi dir. würdig sein. — Stammname in Turkestan. — Name eines Flusses im Norden Irans. etik (edik) : çizme. — Abschied nehmen. erna : cedvel. wo der 'yumut' Stamm wohnt. kırgıc dahi derler. sağlam. beschützen. çift. Paar. mest. hafiz. auch 'Chırgıc' genannt. ersun : kazganın dibini kazacak alet. esrağuci : hami. çekme. — Hervorstehender grosser Zahn. — Werkzeug zum Reinigen des Kesselbodens. ki 'yumut' kabilesi orada sakin dir. eske : Türkistanda bir rütbe. — Gut. | esrağuliğ : hifz olunmağa ve saklanılmağa sezavar. | esralmak : korulmak. eşkeş : alkış. eşkek : kayıkçı küreyi. . | ermanlığ : arzumendlik. Wunsch. — Zwilling.

kavun telesi. zahire. ezuka almak. — Essen geben. muhbir. Hure. ezuk (azuke) : tâm. — Ortsname in Afganistan. allmählig. tellal. tenbel. auf einem Holzstück.ezboy : halecan. düzgün. Speise. Unruhe. ferci : hayme. fiku : cal (?). kenar. fahse : paksa. — Mispel. ferik : bir ufak şey mânâsına. havaya atılan bir şeyin ettiyi sedası. hizmetçi. Träger. — Ton eines in die Luft geschleuderten Gegenstandes. mizan ve teraziyi adl ve denk etmek üzere bir tarafına konulan dara ve seng beraberi. işbu ağacın üzerinde mezkur yükü yuvarlayarak bir mahaldan diyer nahale nakl olunması. — Eilbote. ferferek : ferfere. | ezuklamak : tâm yedirmek. farsenk : fersenk. çerh-i felek. ferise : yeşil ve mavi bir kumaş ismi dir. çapar. halecan. fırıldak. — Einfältig. — Durchgang. fişenk destek. firist : esvatdan dir. ezva : sabr-u tehammul. träge. pek ufak pilic. mertebe mertebe. çarh-i müdevver. auf deren eine Seite Gewichte gelegt werden. — Zelt. | ezuklanmak : geçinmek. ibrişim. Seite. — Röthlich. fere : bıldırcın ve kebk gibi bâzi kuşların yauruları. ferh : Afganistanda vaki bir memleket ismi dir. — Unruhe. ezen : dudak. postacı. tertib etmek. — Geduld. F fahhek : hopa. çadır. ezetmak : kese. âciz. yan. tanzim. dar yol. böcek kozası. | ezuklığ : mutâm. — Wächter. rüzgyardan dönen şey. nahe zu Herat. falış : bostan döküntüsü. — Samenhülse. aus Papier verfertigtes Windrad. fere. fırlayış. fele fele : derece derece. — Sich nähren. ferfer adam. ezğurdunk : ezderdenk (?). — Beutel. — Eine Art Wage. Nahrung. . schmaler Weg. telaş. kyâddan yapılma. — Bezeichnung eines kleinen Gegenstandes. faliz. yoldan şaşırmak. ezitmak : tezyin. fir : şiddet. gida. — Lippe. ezna : geçid. Ratte. Herata karib dir. Küchlein. faryab : Türkistanda bir kariye ismi dir. Seidenfaden. fare. fişen : ağır yükün aşağısına yuvarlak bir ağac koyarak. ferfer : tatar. Ausrufer. junges Rebhuhn. Sringer einer Nachricht. acele mânâlarına mustâmel dir. — Name eines Dorfes in Turkestan. hamal. — Name eines grünen oder blauen Stoffes. ferik : kelabe dolabı. — Heftigkeit. — Windbeutel. — Abfälle im Garten. Schwungrad. Diener. keleb. kadınların yapdıkları ve kurdukları çadırşeb. — Eine Mauer aus Lehm oder Koth. fekir : kırmızı. ezkil : muşmula. gaze galiye mustagrak. falku : bekçi. felfes : zaif. niedrig. boş. — Schmücken. — Das Rollen einer Last von einer Stelle zur andern. — Speise. Sorge. — Das Junge der Wachtel oder rebhuhnartigen Vogels. müzdeci. ferenci. gida vermek. ipek tohumu. — Nach und nach. serseri. taraf. gil ve sade çamur ve laydan mâmul olan dıvar. fele : koza. dem rothen Moschus ähnlich. ferğana : Türkistanda meşhur ve âzim bir şehir ismi dir. — Nahrung. ordnen: vom Wege abbringen. — Haspelchrank. fahişe. — Schwach. — Name einer grossen und berühmten Stadt in Turkestan. von Frauen verfertigte Bettdecke.

gerenğurğ : çangırdak. gelincek : sansar guruhından gayet küçük ince nevi. — Kleidung. — Verbergen. gene (kene) : ufak muziyat. mülayim. koşam. — Geflüster. fulad : pulad. — Gürtel. hazine. — Eine Art Jagdvogel. yular. nemed. örtü. çankungurak. gengiz : burunun içi. — Stahl. ip. endaze. — Im Munde zerkauen. gizlemek. Käferei. Grund. — Glauben. böcek tohumu. Eisen. nothwendig. fummak : inanmak. gizli kelam. — Farbe. füte : kuşak. geym : kantarma. Schelle. gaz : yatak. geyve : reng. — Stütze. kauen. böcek. gevsem : koyun sürülerinin önünde giden keçiler. gavşamak : boşamak. gedayiş : hatunların hamle oldukları esnada yeyecek nesneye talib olmakları. — Name eines Türkenstammes. beşik. — Geräth beim Kanonengeschütz. hind yağı bundan çıkarılır. belbağ. boya. — Nasenknorpel. vertreiben. Wunde. sakız gibi çınamak. fişr fişr : insanin kulağına yakından söylenilen gizli kelam. lüzum görünmek. von rückwärts stossen. dört karış. keçe. aufgelöst werden. — Ausbreiten. — Kleines schädliches Thier. konğurak. başlık. fis fis. — Tulpenrose. Elle. Schmuckkastchen. vier Spannen. sert şeyi yumuşak etmek. çöl ve sahra lalesi. gerayet : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi. Seidenpuppe. — Rüstung. tevsi etmek. gey : bir nevi şikyar kuşu dir. Ungeziefer. — Kraut. arzu eylemek. lazim. — Wunsch der schwangern Frau nach einer Speise. Patrone. gevşemek. arkadan dörtmek. — Nothwendig sein. — Schatz. aus welchem das indische Oel verfertigt wird. Vorhang. kemerbend. leer. tahta biti. Ortsname in Hindostan. geysi : esvab. — Bett. vertrauen. Decke. ki mücrimleri azab içün ona atarlar. geyvani : kethuda hatun. hane halifesi. libas. vacib. — -mal. illet-i zahm. Wiege. boş. . devenin dış gevişmesi. — Aufseherin. frengi : bir nevi topçı aleti dir. mertebe. çinemek. erweitern. yorgan. fişek : destek. gedek : bir kuş dir. geyiş : geyim. gene otu (kene-otu) : hab el-muluk. — Sich scheiden. — Pfeilspitze. münhal olmak. defa. gavşamak : çene oynadup ağızda şeyi öyütmek. Wiederkäuen des Kameels. G gavşak : yumuşak. sanft. arşın. — Weich. ahen. — Klingel. Wüstentulpe. gez : kerre. geymürmek : ihfa etmek. gelincek çiçeyi : kızalak gülü. fıcr fıcr. genc : define. einen harten Gegenstand erweichen. ibrişim. gence : ihtiyarlıkda tevellüd edüp pek söyleyen çocuk. gerekmak : iktiza. — Anzug. — Ein nahe zum Ohre geflüstertes heimliches Wort. cevahirdar. in Mittel-Asien ein Ungeziefer-Haus. came.fısıldu : fısıldı. goza. wohin die Verbrecher geworfen werden. leises Reden. -fach. — Ziegen vor der Schaafheerde. von beyahrten Altern geborenes Kind. germek : genişlenmek. perde. itikad-u itimad etmek. geyber : okun ucuna vaz olunan büyük peykan. cesim hayvan. 'gence' Hindistanda bir memleket ismi dir. — Eine kleine zarte Wieselart. boğazın hayşum tarafı. fişenk. hâlâ asiya-i vustada genehane vardır. — Gesprächiges. — Anzug. Zügel. tekye. müşek. geymur : libas. Filz. kaçırmak. Kleid. — Ein grosser Vogel.

| gömgök : büsbütün mavi. — Kleid. Nomade. schlechter Geruch aus dem Munde. — Filz. grösser als die Katze. — Grüner Wolf. gizak : geziş. ref etmek. Erzähler. Graukopf. göndük ger. giyirmek : geyirmek. giyiz : giz. zusammen Platz finden. göbek sarığ : kediden büyük bir nevi hayvan dir. göçen. gime : gemi. yahşi. bab. — Sich ankleiden. palas. siyahat. girişmal : çingyane. — Ein Gerat. göbelek : kelebek. esvab. weisse Breisuppe. — Etwas verlassen. Anzug. sığışmak. Hundsfliege. — Forttreiben. umkommen. giç kurun : ahşam üstü. asman. Kraft. libas. hulkum. nemed. aruk vermek. aus dessen Fell Pelz verfertigt wird. esvablandırmak. boğaz. gitarmak : gidermek. Fahren. iç. — Ganz blau. giryas : kapu. Hof. — Braut. göçmen : konar göçer bedevi mesellu olan halk. eine Art Käfer. merkeb. göçe : beyaz misr darısından matbuh bir nevi tâm. irad-u peyda. | gitülük : izale ve defi lazim olan. mit welchem dem Stoff Glanz verliehen wird. gazel. — Abendzeit. kalemtraş. gezmek. yol ve tarik. — Das Gehen. — Aufstossen. — Nacht. tecavuz. bir şeyi ölçmek ve arşınlamak. — Thor. palas. girak : lazim. göçe ve maşaba asları asiya-i vustada meşhur dir. — Wagentheil. — Blau. — Weisses Linsengericht. göçer : arabanın düzdünlüyü. zoru ve kuvveti. — Ein stets wandernder Mensch. Nabel. Hinterlist. messen. giyirmak : geyirmek. berühmte Speise der Nomaden. — Eine Speise aus weissem Brei. luli. giyirtak : hırtlak. girnaşmak : girişmek. giyik : kemlik. — Schiff. überschreiten. — Zigeuner. pak etmek. erscheinen lassen. ahu. it megesi. nemed. — Türkischer Stammname. gil : efal-i muaveneden olup bâzi fillerin ahirine ilave olunur. giç : şeb. gödünk : kumaşlara mengene ile cila verici alet. göçman : her zeman göçer olan. sevk-u ikame etmek. Hirschkuh. gezlik : küçük pıçak. göçi : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. terk etmek. mâdesi bozuk olanların ağzından rih gelmek. Reiten. reinigen.gezlemek : yayın girişine takup kurmak. reftar. — Kleid. giltürmek : getirmek. birleşmek. — Endsilbe des Imperativs bei manchen Zeitwörtern. — Verrecken. merkez. — Krokodil. giçmak : ubur. kam. — Eine Art Nomadenvolk. — Den Pfeil auflegen. bir nevi hurd perende. — Kleines Messer. . Hinterhalt. girmak : helak olup vefat etmek. derisinden kürk yapılır. Federmesser. kindik. giryal : kayman denilen hayvan. nakilci. Gurgel. Fahrzeug. keçe. hayvan gibi çatlamak. libas. Bauch. beyaz darı çorbası. göçe aşı. Mittelpunkt. ak baş. gök : mavi. bertaraf eylemek. — Nothwendig. bedevi. — Schmetterling. schön. boyunduruk takımı. gilin : gelin. gece. das Innere. Himmel. — Ein Thier. göbek : orta. caylaşmak. temizlemek. | gök buru : yeşil kurd. göçe aşı : beyaz mercemek tâmı. Weg. dar. — Mitte. — Kehle. — Zusammenkommen. — Dessen Entfernung nothwendig ist. Filz. gerek. | giyirlik : esvab. — Bringen.

guran : asker halkası. — Schein. Ortsname nahe zu Buchara. — Zeichen machen. — Betrachten. güçkanmak : gücenmek. görtek : görünüş. Buharaya karib bir mevki ismi dir. — Übersiedeln. — Hemd. — Ein Gespräch führen. göşmak : göçmek. — Prächtig. ufak çocukların altına konulan eski paçavra. yığılmak. Versammlung. göstermek. gökçak : güzel. Belauben der Bäume. görülük : görüp itimad olunacak şey. — Lederstück hinter Sattel und Degen. nişane. — Eine Art Eidechse. — Schauen. sanlı. gökçek : güzel. — Zeigen. — Lagerplatz. görünklaşmak : sohbet ve mukyaleme etmek. — Zeigen. görüşmek : göstermek. intikal etmek. izhar etmek. kamis. meclis. hoş. cemiyet. Betrügerei. yürek. görmeye şayan. gözatmak : nigyah ve intizar etmek. tâdad-i asker-u nuker. Eine Art Hundsfliege. yahşi suretli. görenek : bezm. göngle : gönul. görmeye şayan. hayvan nakşı. yeşillenmek. — Name einer Melonenart. ein alter Fetzen unter kleine Kinder gelegt. | götlük : eyerin ve palanın arkasına dikilen meşin. gurutleşmek : toplanmak. sipah askeri tâdad etmek. ağaclar yapraklanmak. — Ein dem Flechten ähnliches Nähen. eyi. sehenswerth. mohabbet eylemek. gözemek : örü örür gibi dikmek. Muster. — Hintere. dil. — Ein Geierähnliches Thier. — Sich versammeln. zorbalık. sehenswerth. — Pfiffigkeit.gök taş : Samarkandın kalesinde emir Timur Kurganın taht-i kadimesi olup gökden bir taş dir. Truppenbewegung. — Der schöne. numayiş eylemek. ibraz etmek. Untersuchung der Soldaten. — Gesellschaft. manovra. Jacke. darlegen. ibret. Timurun lakabı dir. mekkarlik. ein rundes Geräth auf dem Nacken des vor ein Ochsenpaar gespannten Pferdes. erklären. anschauen. göt : dib. çift öküz araba atının boynuna konulan girdiş gibi alet-i müdevver. görüşlük : debdebeli. — Schön. kürte. Rücken. bir nevi it sineyi. eser. — Spiegel. görküz : alamet. | görküzmek : işaret etmek. arzu ve rica. muşahade olunmuş. görbek : bir nevi kavun ismi dir. — Thierbild. Abzahlung der Soldaten und Diener. Timurs Beiname. gökümtal : göke mail. görbezlük : cerbezelik. dübr. — Schön. asker yoklama edüp nazardan geçirmek. hoş. gözgü : ayne. gösterişli. boyunduruk. — Schönheit. yürek. görümlük : sahib-i hüsn. — Herz. hübsch. gözkarğa : bir nevi kertenkelaz. yep yeşil gibi. — Vertrauenswürdige Sache. — Zeichen. . görük : hüsn. görsetmek : göstermek. kale-i tâlim. sohbet. numune. Freundschaft pflegen. — Von ganzem Herzen wünschen. gösteriş. mükedder kalmak. Gewohnheit. numune. Aussehen. von gefälligem Äussern. görünk : tecrübe. — Grünen. âdet. gut. Wunsch. zornig sein. Muster. — Himmelstein in der Festung von Samarkand aus der Begierungszeit Timurs. güçen : kergese benzer bir nevi kuş dir. görgan : gören. say. göngü : gönül. — Herz. — Verdruss empfinden. Beispiel. gönglak : gömlek. gösteriş. — Bläulich. zeigen. gösteriş. gökarmak : mavilaşmak. — Versuch. gözenk : gözüm. — Der sehende. mostra. darılmak. görak : görmek. görüksemek : can-u gönülden taleb etmek.

— Sonnenuntergang. tebessüm. günka : toz. günmak : gömmek. — Sonnenaufgang. — Lastthier. Weihrauch der Feueranbeter bei Sonnenaufgang. kıskanc. günanmak : gün görmek.güçlanmak : güç ve kuvvete gelmek. eine Art Blume. — Zünder. yüzü güneşe mail dir. üstünü örtmek. bir nevi çiçek dir. gündaş : kadın ortakı. Eifersucht. — Brennen. küm. — Aufenthaltsort der Jumut-Turkomanen. zor olmak. güçüm : güyüm ve meşe gibi bir nevi sert ağacdir. topalak. kumğan. — Zu Last fallen. — Lächeln. gün doğar. — Erhitzen. at. gülgü : gülüş. Entstehen einer Freundschaff. — Kupferkrug. | güylanmak : hararetlamak. — Jemanden zu seinem Schwiegersohne machen. karatmak. | güyavlamak : birisini damad edinmek. — Tagewerk. — Eine Art Blume. Zeichen der Schamlosigkeit. — Begraben sein. fenalık. gülümsamak : dudaklar tebessüm etmek. gülük : bargir. Kameel. versammeln. şaşkın. günglük : ateşe yakılan güzel kokulu samg. günbatar : gurub. — Mit Gewalt. edebsİzlik emareti. güyav : güveyi. çenk. gülücü. — Kleines Hemd. gün çiçeyi : ay çiçeyi. — Eine Art Weihrauch. gün batar mukabili. tiral ağacı. yere batmak. zwei Frauen in einer Ehe. — Der Osten. gümüş tepe : yumut türkmenlerinin meskeni bir mevki dir. müdevver kalkan gibi. Sonne. krumm. gümül : defn olmak. gün gibi mücella olmak. güneş. güküm : bakır desti. Taglöhner. Sonnenblume. Pferdedecke. güçün : güc ile. serseri. gülme. gün kulağı : bir nevi çiçek. güneş doğarken putperestlerin buhur ettikleri lüban. kavilanmak. — Bräutigam. einem runden Schilde ähnlich. kamis. giyav. gündük : ibrik. | güncilik : bir günlük. — Zur Gewohnheit werden. . | gün toğar : şark. | güydürmek : yandırmak. | güyük : yanmış olan şeyler. at üstüne konulan çul. günay : meşrik. — Hemd. güralmac : eskimiş ve karımış çam ağacı. razilaşmak. gündelmek : adet. güneş. — Anzünden. gün : afıtab. das Lächeln. zorbaz. gün döndü. — Lachen. — Begraben. — Das Lächeln. divane. koyaş. gülac : misir unundan yapılmış ekmek. günküs : mutehayir. — Gattinpaar. Gegensatz zum Sonnenuntergange. — Mondblume. kahkaha. — Wie die Sonne glänzen. gubar. kahkahazen. yük hayvanı. — Brot aus ägyptischem Mehl. güng : dilsiz. gündelik. — Erstaunt. güynak : gömlek. gündüz. günaş : pek sıcak gün. güdaş : kötülükden bir şey. — Erde. amuhte olmak. verrückt. zudecken. gündelik. — Neid. — Der Lachende. deve. — Der Lachende. desti. belästigen. | günlük : yevmiye. Tageszeit. — Sonne. — Eine böse Sache. gülüm : tebessüm. defn etmek. in die Erde sinken. — Verbrannte Dinge. Pferd. — Kanne. yakmak. — Der Stumme. — Sehr heisser Tag. gülkan : gülen. körte. | güygücü : yanıcı. güymek : yanmak. | güynakcı : ufak gömlek. Staub. güni : hased. gün çıkış tarafı. Tagelohn. güneşin batıcık tarafı. ülfet peyda etmek. — Ein der Eiche ähnlicher starker Baum. tecemmü etmek. Jacke. hamal. Krug. merkeb. — Alte Fichte. gülgac : gülücü. Schwiegersohn. iki hatun bir adamın nikyahında bir hanede bulunması. damad. — Tagesarbeit.

gütmak : rai sıra yürüyerek mevaşiyi sürmek. görültü. durchsieben. bahadur. — Karren. — Berühmte Stadt in der Nähe Bucharas. — Ringen. kaçar. güzel. ğalaba : izdiham. — Essig. der Schöpfer. güvenmek. — Ringkampf. gütmak : ardı sıra yürüyerek hayvanı sürmek. Geschrei. gürkabay : sahib-i hüsn-u cemal. ğan : evğan. Schilfrohr. Held. ziyade güzel olan. gouga. — ? ğaşun : eşki. | güraşcı : pehlivan. gelin. Iran ile türkmen badiyeleri arasında-ki neharin ismi dir. hiddetlenmek. güzak : güz mevsimi. pehlivanların birbirile yaka yaka kucak bekucak savaşmaları. cüzü parça etmek. güzellik. kamış. ğalke : çöpden mâmul kilid. Absicht. şamata. | ğacırcı : katırcı. mizrak. Rusiyada eyalet merkezi şehir dir. — Eine auffallende Schönheit. talh. sich rühmen. ğıcılamak : avuclamak. kısa olan. tutuşmak. güreş tutucu. der Sehende. grosser Teller. ğazan : kazan. — Rohr. güzelleşmek. kemance. kemane. ğaltek : el arabası. — Eine Art Krähe. ğacır : katır. — Eine Art Musikinstrument. ergreifen. Hauptort einer russischen Provinz. — Maulthiertreiber. . el ile bir şeyi ezmek. — Das Thier auf seiner Spur verfolgen. — Lärmen. neben dem Thor. — Weidende Thiere treiben. gürküldamak : gürültü etmek. — Zermalmen. Rad. Name eines Flusses zwischen Iran und der turkmenisehen Wüste. zweisaitige Geige. ğalça : budur. güraşmak : güreş tutmak. Gott. çok. ğerk : bir nevi saz ve çalgı. — Schön sein. noğay memleketi. — Herbstzeit. — Ein Holzschloss. Iran şahinin kabilesi. ester. ğacğar : koşğar. zornig sein. kurz. bitter. — Sack. gürkay : hüsn. ğalğalak : galagula. kavramak. netice-i meram. kab. vafir. kulurlamak.güraş : güreş. — Inhalt der Rede. sikmek. viel. — Schönheit. — Das Ganze. — Gedränge. — Herbst. ğaru : nay. ki kapunun ittisalında-ki divarın cevfine konulur. büyük tencere. hizan vakti. Gefäss. kırkmak. — Sieben. tavaif-i etrakdan bir kabile dir. elemek. huda. Monarch. azarlamak. ğazar : çuval. tâkib etmek. hakan. in der Höhlung der Mauer. überwachen. Arm in Arm ringen. dolab. Lanze. — Zwergenhaft. darılmak. — Kessel. — Maulthier. schön werden. — Schön. ğadbarmak : girbal etmek. güvanc : kıvanmak. — Ringkämpfer. ğake : karga. zerstückeln. mit der Hand zermalmen. bakmak. — Sich freuen. ğatiş : hulasa-i kelam. — Tribus des Schah von Iran. — Dem Flechten ähnliches Nähen. iftihar etmek. tangri. Braut. — Greifen. görücü. gören mânâsına dahi gelir. gürkan : cemil. tadeln. Nogayenland. gürkanmak : sahib-i cemal olmak. Ğ ğacdevan : Buhara muzafasında meşhur bir şehir ismi dir. ğacımak : ufalamak. bari. güzen : örü örür gibi dikiş. güz : yaz ile kış beyni. — Lärm. ein türkischer Stamm. Auch in der Bedeutung von 'gören'. gurab. ğaşave : ıklamak. ve nazaret etmek.

'hay huy' rufen. kyafe.ğıcım : kavurum. giltige Spinne. rein. Einsiedelei. ğu : çit. Säbel. — Köcher. köpek havlaya havlaya kaçmak. — Name einer grossen Stadt in Afganistan. beyhudane söylemek. — Grosse. — Grosse Stiefeln. die auf 'yar. Frauengeschwatz. cariye. Freudengeschrei. ğunacı. pak. Halskette der Hunde. . ğulçe : Türkistan da Kaşgare karib bir şehir ismi dir. — Auswählen. toy ve düyünlerinde türkü ve şarki yerine okulmakda olan 'yar yar' kafiyeli ölenk ve kuşuk dir. — Drücken. ğitircan : keman. ğul-i biyaban. hay huy : bağrışma. | ğıcımlemek : sikmek. bir nevi çalı ve çirpiden inşa olunmuş tabiye. — Lautes Schreien. ğuzen : Afganistanda bir büyük şehir ismi dir. Steuer. halayık. furchterregendem Gesicht. ğunda : bir nevi güzende canver ismi dir. hatun mırmırı. ğıncı : yem torbası. — Rohr im Flussbette. ribat. — Geschrei. deste. ğirvaş : nessac tarakı. pipak meshi. ğuz : uğuz. | hay ölenk (hay hay ölenk) : kazak. delme. — Von einem stark riechenden Gegenstand niesen. isar. Zermalmen. ğutğule : görültü. — Zoll. | hak kuşu : hak uran bir nevi kumru. sakil ve çirkin ve mahuf çehreli olan. — Versammlung. hak hulasa : gümrük. schwarze Krähe. ğuma : kuma. haydamak : sürüp akın etmek. ezmek. bütün. sakın içün dir. — Name eines schädlichen Raubthieres. zan. alles. — Hochzeitslieder. ğidğid : dırdır çok kelam söyleyüp melal getirmek. odalık. ğiriv : dehşetlü feryad-u figan. emr-i hazirlerin ahırına mulhak olur. — Magd. şemşir. kipçak. kotan. — Partikel zur Imperativsbildung. ğul : yabanı adam. avuc. hayıklamak : temyiz. das Nächste. — Lärm. — Weberkamm. — Den Verstand verlieren. Gepolter. Einöde. kara kalkak. hay huy etmek. — Ganz. — Begleitung der Hochzeitslieder. — Art Milch. seray kavs. Gelse. ğırnak : keniz. yar' reimen. şadman. ğuşun : büyük çizme. çuri. gürültü. ğişe : su yataklarında bulunan kamışlık. cariye. hay tülkün (hay tülüm) : düyünlerde okunulan şarkılara terdif olunur. ğın : edat dir. örümcek-i deşti. — Geschwätziger Mensch. saf. pele. ğırpıcı : tirkeş. meclis. zertheilen. halka. Bellen des laufenden Hundes. ğidan : kıpçak sahralarında vaki bir memleket dir. çekme. harac. — Bogen. — Name einer Stadt nahe zu Kaşgar in Turkestan. — Futtersack. — Eine Art Taube. — Schanze aus eine Art Strauch. — Im Ringkampfe Widerstand leisten. Mädchen. — Beischläferin. tiryağı. ğiram : çiğal. tembih. — Mahnungszeichen. ğurubek : devre. Mann von hasslichem. Magd. hay hey : edat dir. ğunçaçı : ğuman. — Beischläferin. — Land in der Wüste der Kiptschaken. tefrik etmek. — Das Greifen. köpekleri kaçırmamak içün boğazlarına takdıkları kolada. Sclavin. — Fremder. küreş oyunda muhalifat eden. — Auf Raub ausgehen. ğunan : dört yaşında-ki hayvan ve at. ing. ğunek : büyük siyah kelag. ayırtlamak. kirgiz. klar. dedek. Hürde. şamata. Sclavin. ğınkşımak : keskin bir şeyi istişmam ederek aksırmak. ğilcaymak : kendisinden gitmek. H hab (heb) : heme. sivri sinek. bac. — Vierjähriges Thier oder Pferd.

ok. — Erhöhter Theil des Sattels. auch 'haltek peltek' benützt. su yolğan. Versammlung. verhasst. auch Lerche genannt. hau (havav. auf einmal verschlingen. Hagel. — Eifer. hakri : ferzane. beli. Taugenichts.hakalamak : ödemek. — Bayramfest. tiraş. o hem. buğdayi samandan temiz etmek. hariş : gayb. düşe kalka. vertreiben. öşük. bir nevi illet. batup batup çıkmak. latife. ifa ettirmek. sergüzeşt. — Müde. havuh) : evet. Erschrecken des Hundes. eine Krankheit. namaz günü. — Müde werden. sich fürchten. yorulmuş kişi. — In der Provinz Afganistans. | hakalaştırmak : ödeşdirmek. krumm. verbannt. | hakalaşmak : ödeşmek. träge. — hopuşek : bir nevi kuş dur. untersinken und emportauchen. haltan (paltan) : acele. — Derselbe. den Waizen vom Stroh reinigen. hemol : heman hem. — Eine Art Vogel. kula at. cem etmek. eyü ve fena. helaku : aslı kulahu. 'haltek peltek' dahi derler. kesret. serbest. — Ja. — Faul. — Jammer. zebun. hob : harman sürmek. henk : şaka. firasetlu adam. moğul tayfesi dir. — Vorangehend. yorğun olan. haşari. ermüden. — Scherz. — Schnell. hert pert : gayret. — Neujahrstag. harun : azgın at. Klage. borcu ida eylemek. hezare : Afganistan mulhakatinde. azade. Pflug. hana : eyerin yüksek mahalı. herel : tarla sürmeklik. Festtag. hurmak : hulama. cöb ve tir oklu. — Furchtsames Thier. — Entfernen. — Müde. — Gelehrt. hürkmek. — Berühmter Name. heklavuk : aklağub. hergele ve hayvan ile harman dökmek. höcek : hikyaye. bu. hürmek. | hakalatmak : ödetmek. peki. harman dökmek. müde. — Weit. gark olmak. çar-çapuk. — Pfeil aus Holz. Mogulenstamm. eine Schuld begleichen. mashara. hid u hit : bayram. haşarcı. ackern. ermüdeter Mensch. güzel. — Gut und schlecht. huka : kambur. Achse. — Abwesend. harun : yorgun olan. Witz. harmenk : yorulmenk. mit dem Thiere ackern. — Widerspenstiges Pferd. doğru. harken : yorgun. — Thau. hopuş : bir nevi büyük kertekela dur. köpekler sayha etmek. klug. Gebetstag. — Ermüdet. herbaten : galabalık. hurtig. istical. hupukmak : batmak. Helaku han : Ben tuli han ben Dşengiz han ki meşhur dir. Märchen. masal. derin suya gitmek. cemiyet. haramak (harmak) : yorulmak. birden yutmak. baid. hertaman : şebnem. richtig. . tenperver. schwach. — Ernten. hural : uzak. — Eigentlich 'kulahu'. entfernt. haşar : nehir ve ırmak kazmak içün her sene toplanılan amele-i mükellife. hulasa : nevruz günü. eyi. — Erzählung. frei. rasch. mekruh. tengir. schön. hed hed kuşu. gut. köplük. — Schuld eintreiben. murdar. — Sammeln. levend. hok u çok : yâni pest-u bulend. Eile. — Alljährlich zum Graben der Flüsse versammelte Arbeiter. Gebell. böyrü. turgay dahi derler. huratmak : tebid etmek. kılağuz. tard eylemek. yorgun düşmek. cale. köpek hürmesi. — Buckelig. nabud. — Untersinken. heray : feryad. — Ackern des Stoppelfeldes. in tiefes Wasser gehn. — Bellen der Hunde. herkak : hulayan hayvan. figan. hürkücü çıkan adam. derjenige. büyük çapasa dur. braunes Pferd. — Gedräng. hurun : tenbel. aid. hoplamak : lop lop yutmak. — Zahlen. ifa etmek. sürgün. heraval : mukaddim. Wegweiser.

| harhaşalamak : azarlamak. halac : Raz-u Tus şehirlerinde ve Afganistan taraflarında Iranda muteferrik ve perişan ve hüsni melahetle meşhur ve benam ve büyük ulus ismi dir. feucht. — Eine Art Spiel. auch 'bacin' genannt. hav : kav. han balığ : Peking kadimi ismi dir. hak pelek : bir nevi oyun-dur. görnek. Schmaus. katar. darılmak. Zierde. sehr viel. beruhigen. | harhaşalaşmak : dövüşmek. — Nass. — Athmen. tobra. — Den Pfeil auf den Bogen legen. halta : kise. — Erschrecken. zum Schusse bereit sein. — Streit. tödtliche Wunde. Nudel. an die rechte Stelle setzen. — Klebrige Speisen. bülend söyleşmek. hül : ıslak. hatan : şehir-i azim ve kale-i büzürk demek dir. — Sack. Name einer Stadt in Turkestan. atmaya hazir olmak. — Dünner Zweig. hünilamak : yayın girişine ok nasb etmek. haras : büyük deyirmen at ve hayvan ile döner. Name eines ÖzbekenStammes. hülanmak : mertub olmak. bacin dahi derler. havabla : çakmak. kleine Tasche. — Beendigen. — Schmuck. ak hatay. toy. Holzstück. hakan : padişah. — Lamm. fakat çin hükmdarlarına mahsus ve munhasir dir. — Padischah. köpçok. — Feuerschwamm. hatayı : bir nevi kavun hatayi. haşıl : ziynet. — Mahlzeit. Türkistanda Kaşgar ve Jarkende yakın bir belede ismi dir. Herrscher. — Beleidigen. hürmak : dem ve nefes eylemek. sövmek. hada : sırık. kurum. haşa : gaşiye. işbu unvan umumen her padişaha itlak oluna bilir ise-de. Pferdegeräth. — Stange. küçük ceb. sövüşmek. ahu. — Feuerstahl. Frauenschmuck. Lärm. ince deynek. insbesondere dem Herrscher von China gegebener Titel. Hochzeit. hata (hatay) : çinin şemal kitâsı.hükünmak : reha etmek. haşal : çirişli bir nevi un aşı dir. H haçır : aster. aslı huhan dir. şiddetini teskin eylemek. eine Stadt in China. düyün. — Wunde. dünnes Holz. — In der Bedeutung einer grossen Stadt oder eines hohen Thurmes. — Sich einen Stamm wählen. Russ. hürkünc : örkünc. kulaç. itmam eylemek. gross werden. — Nördlicher Theil von China. karkaşa. ince ağac. — Hülle. büyük kaldırmak. dal. . mühlik cirahet. sündürmek. hanlamak : bir ulusu ve ya bir kavmı kendisine intihab etmek. hürkatmak : ihafe etmek. harhaşa : dırdır. — Alter Name Pekings. tekdir etmek. Gazelle. bagl. löschen. — Name eines durch seine Schönheit und Eigenartigkeit berühmten Stammes. gazal. hance (hamçe) : nazik şahce. tüflük bazi. at takımı. Maulesel. hürük : ziyafet. çinde bir şehir ismi dir. — Von einem Thier getriebene Mühle. höl. zürnen. — Feucht werden. Beutel. duri. kara hatay. schimpfen. hüne : geyik. tayfe-i nisa ziveri. — Baumwollstoff. şahinşah. çop. tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. yoluna komak. toklu. hanc : zahm. — Mit einander streiten. — Eine Art Melone. halma : kuzu. korkutmak. şariya hamur aşı. Decke. mertub. — Hirsch. bitirmek. — Furcht.

kısa el nizesi. kendi kendine hoşhal olmak. — Gesellschafter des Sultan. hudek : eşek yaurusu. istişmam etmek. idgu : firasetlu. — Ein Schloss in Jemen. — Das Innere. mutehayir olmak. mit Süssigkeiten vermengte Speise. unterer Flügel des Zeltes. köfte. içki : keçi. rabt. büz. — Schönheitsmal. zarf. iden : haymanın taraf-i tahtanisi. Gestütsbeamter. — Magen. mevsim-i meyve. Herr. Tuberose. Ziegenbock. büyük hemşire. — Band. serhoş. horos püpüyü : tac. — Geruch. — Aus geschmortem Weizen. ana. arzu. içici. kab. das Innere. — Gefäss. — Truppenintendant. içkuyluk : musahib. — Schnarchen. | içkuluk : meşrub içilmeye salih. kürk. malik. hergele memuru. hir : bend. — Krone. deruni. oğlak. min. — Grosser Sack. Essig. — Inwendig. idi : sahib. Vertrag. — Name eines Landes in Harezm. bir hane halkı. ata. hadem ağası. içku : meşrubat. hoşlaşmak : veda etmek. idağacı : buhur içün yakdıkları kokulu ağac. Fleisch. valide. haval : büyük çuval. horlamak : tevbih. devletlu. için : içli. içkin. schnarchend schlafen. — Erstaunt. — Riechen. hubulmak : mezardan umacı çıkmak. Fessel. buy. çizik. Ende. barik. Zeit. içke : peder. lahm. hurtlamak. hoça ili : harezm kitâsında bir memleket ismi dir. ahşa. Tante. tâzir etmek. überrasch t werden. Eigenthümer. Darm. idiş : evani. mimari dahi Senimar dir. Pelz. — 'Den Todten aus dem Grabe nehmen' Z. Kamm des Hahnes. Obstzeit. — Wünschen. — Fein. — Verachten. muharrem. — Kalk. ikmuk : hal. — Eselsfüllen. fehimlu.hazan : il. ika. horoz çiçeyi. — Getränke. Muttermal. — Glänzend. havablamak : istemek. glückselig. aralık. — Berauscht. I ibin : parlak. kaval. bağırsak. sünbül. rude. dünn. hurul hurul hurlayup uyumak. zekyavetlu. horan : çok yeyici. Eigenthümer. — Beglückt. ica : valide. içan : buğdayı buryan ederek döyüp tatlı ile karışdırarak yedikleri bir nevi tâm. mâcun. akd. hişt : kirec. Wohlgeruch. . — Ziege. huruldamak : hırıldamak. uyurken boğazdan kalın ses etmek. verständig. — Unterer Theil des Zeltes. idlamak : kokumak. — Vater. idi kut : sahib-i sâdet. — Abschied nehmen. — Aus Fell gemacht. abla. idaci : ordu vekilharcı. Eingeweide. verlangen. icak : am'a. nine. rayhe. Horde. — Besitzer. — Stamm. id : koku. vasatında-ki. horoz tacı. Trinker. malik. ince. içkinmak : muteacib. Hirtenflöte. Eunuchenchef. wenn die Blätter abfallen. lami. sirke. gehacktes Fleisch. — Fresser. Hülle. kabile. sabib. içka (inçka) : nazik. nihayet. Hausgesinde. hurnak : Behram gör içün Yemende Numanın yapdığı bir kasr dir. içmak : pustin. zart. ben. — Scharfsinnig. kurzer Wurfspiess. — Mutter. deruninde-ki. içkaraki : içeride-ki. kalıb. muskirat. — Verbranntes duftiges Holz zur Herstellung des Weihrauchs. mahsulatın yaprak dökecek Zeman. çadırın aşağı kanadı. mader. taleb.

Schlinge binden. erscheinen. — Decke. — Alle Beide zusammen. tegelti. — Zusammen. iyilinmak : çevirindirmek. mihnet. mihmannuvazlik icra etmek. — Schmerz. des fehlenden Zeitwortes 'imek'. Schöpfer. — Nadel. — Art Trommel. malik. yapışan. von etwas Besitz ergreifen. | ikalanmak : sahiblanmak. Titel der Vornehmen. rical ve kübera musahibi. id. icirku : gişa. elem. renc. Versammlung. gewendet werden. müzmin hastalık. — Heftigkeit. abla. eyi. Feile. polieren. ifak : ibrişim. Gründer. — Wachsam sein. bir adama rafet ve atifetde bulunmak. ikamak : ukde. peyvend. gec. Wachsamkeit. tevakküf etmek. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. dörpü. büküm. — Sich einer Sache bemächtigen. cem etmek. — Wilde Myrthe. — Zusammenhängend. koşun. ham. eine Art böse Krankheit. besitzen. — Seidenfaden. şiddet. çelik.icğirmak : gegirtmek. — Herauskommen. feilen. iğir : gün begün kesb-i şiddet eden maraz. yet. harir. egelemek. igirlik : derd. açık göz. igrim : berc-u baru. — Walze. huşyar. harmen. — Sammeln. ikisi-de birlikde. igne : suzen. konak. — Seufzen und klagen. — Alle Beide. eylenmek. Trübsal. — Klugheit. gerdabce. | iyiğlik : huşyarlık. ikacı : büyük hemşire. leiden. bani. — Sich bemächtigen. tabnak. kendine gelmiş. ikav. beraber. iğirmak : huruc etmek. malik olmak. ik : hiddet. ikam. — Eine täglich zunehmende Krankheit. temellük etmek. — Mit den Zähnen knirschen. Geruch. yığılış. — Eine Art Fliege. Sattelkissen. ika : asl. çıkmak. ikagu (ikau) : ikisi. döndürünmek. ikaklamak : düzelemek. spät. çespende. mit offenem Blick. Wirbel. iğnak : insan. iğur : mulsak. — In der Bedeutung 'iken' derivat. ikak : zenc. ikac : 'iken' mânâsına. teyakküz. komşuk. — Gebogen. Getreidehaufen. — Eine Art Pflanze und Arzneimittel. | ikaulik : ikilik. — Mensch. sahib. igranmak : nale ve feryad etmek. hast. ikalamak : tesahib. — Doppelheit. bir nevi saz. iyiğ otu : bir nevi nebat ve ilac ismi dir. cila vermek. vakif olmak. mürebbilenmek. Leiden. saykal etmek. bend etmek. iğmak (yığmak) : toplamak. 'imek' fil-i nakşın muzarii dir. rabb. su çevrintisi. beobachten. bağlamak. derd-u elem çekmek. verem sel. — Sich aufhalten. toplanmış guruh. Lungenkrankheit. iyiğ : deb. Seide. cemiyet. tanrı. bir nevi beyaz acı ilac dir. esnini. Besitzer. ausputzen. çift. murebbi. — Fessel. huşuna ve kendine gelmek. jemandem Milde erweisen. igir : yaban mersini. iğirlamak : ağırlamak. ausruhen. zuhur etmek. — Klug. — Ausbessern. ikalanmak : meks. Rauhheit. — Krumm. ika (ikem) : sahib. igriçe : bir nevi meges. ah-u anin etmek. bir nevi fena hastalık. — Ursprung. | ikaulan : ikiside birlikde. Alle Beide. bağ etmek. ikalamak : sahib ve malik olmak. aram. — Eigenthümer. malik. eyer esbabi. — Gastfreundschaft üben. koku. iyilmak : teyakküz etmek. gut. eine Art Schilfrohr. Mücke.de beraber. beni adam. sinek. dauernde Krankheit. | ikala : ikisi-de. Name eines türkischen Stammes. perdaz eylemek. eine Art weisse bittere Arznei. . igri : eyri. eylindirilmek. Gemenge. — Etwas in Besitz nehmen. — Tante. istirahat etmek.

— Leidend. ilan otu : bir nevi gyah ismi dir. — 'Ring. sich drehen. auf dem Wege lassen und sich flüchten. — Saat. | iki da : iki kerre. kabail. sal-i türkan dayresinin altıncısı. Krankheit. — Möglichst. dönmek. zu zweien. suznak. ikarmak : igzal etmek. alem. — Säen. ikin : aceba. Werkzeug zum Mahlen. ikde (cikde) : iyde. döndürücü. insan. iki abusun : iki hemşire. ikürmak : ferman. insan içün dahi mustâmel dir. — Etwas krümmen. Besitzer. sal. gamnak. hükmi nafiz olmak. — ikar : eyer. — In der Bedeutung 'mâ'. ikişer kerre. Iklığ : bir nevi saz ismi dir. Bauer. Stamm. ikirme : yirmi. ikleçmek : tevakküf etdirmek. biegen. ikirmak : igzal etmek. — Spinnen. krumm. — Zweimal. arkanın ekilir tarafı. iplik rişte etmek. — Anhalten lassen. — Schwesternpaar. — Zwanzig. tâkib etmek. sal-i güzeşte. yenk. Türkische Zeitrechnung. | ikarlatmak : eyerletmek. iknurak : daha yüksek. ikinc : ikinci. kişt ve zeraet. — Satteln. sebeb. cesim. ikni : ekni. | ikarcı : eyerci. betrübt. ikdiş : aygırı başka. iki nufusa. bulendter. meşgul ve sergerdan etmek. verfolgen. — In Zusammensetzungen gebräuchlich. — Spinnen. egirmek. ata takım vurdurmak. — Das vergangene Jahr. — Der Ärmel. ilak : göl. Volk. — Zweimal. guruh. Mensch. iken : ekin. yemanden beschäftigen. — Ein Pferdeart. — Eine Art Gras. — Saat. olduğu kadar. — Krumm. ikme. ilak : elek. ikrimci : yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmağa takılan halka. fellah. kısrakı dahi başka cinsinden olan atdan durayan at. — Der Dreher. Ackerbau. dessen man sich zum Schutz gegen den Schlag der Bogensehne bedient' Z. — Sieb. ind. Wirbel. dihkan. ike : büyük. il. kemançe. yolda brakup savuşmak. | iki vara : ikiye. hayvanı hazırlamak. Ursache. tohum. sarac. moğulce çiker. Saat. ata eyer vurmak. — Name eines Instrumentes. — Höher. unu elleyeyecek alet. mukavves. iklik : derdnak. gekrümmt. Herr. | ikance : oldukça. ilay : edat-i atf dir 'ile' mânâsına. zin. Hand. streuen. çarpık. — Sattler. ikanmak : bir şeye temil etmek. sene. bir şeyi mukavves çarpık etmek. fermanlik etmek. biegsamer Theil des Rückens. Ortsname in Turkestan. | ilamak : elekden geçirmek. — Rothe Brustbeere. çevirdirici. für zwei. dest. ikarlamak : eyerlemek. bei welcher Hengst und Stute verschieden sind. — Verbindungszeichen. halk. el. . il : yıl. asitin. nezd. ikrik : su çevrintisi. — Sieben. sahib. ikmak : serpmek. büzürk. ikargücü : çevirici. | ikmak : eymek. Türkistanda Samarkand ile Dşezağin ortasında bir mevki. | ikilay : iki defâ. — Sattel. il tur (bil tur) : geçen sene. Zwirn spinnen. iki kızkardaş. tane. cemiyet. — Teich. — Der Zweite. — Zweien. illet. auch auf Menschen angewendet. anspannen. mezruat. — Jahr. zweisaitige Geige. hayl etdirmek. azim.ikan : revabetde mustahdim olup haber içün mustâmel dir. — Satteln lassen. in Erstaunen versetzen. Saatfelder. Versammlung. ein Urtheil erzwingen. gerdab. mümkin mertebe. Stück. ilan : mâ mânâsında dir. — Wasserstrudel. — Befehle ertheilen. ikma : eymiş. ahta burma at. — Gross.

muavenet etmek. ılğın : kez. forttragen. tarac. scharf. ileri. iliklamak : el ile kaldırmak. ilğamişi : akın. moğul hanlarından birisinin ismi dir. — Lastträger. ilinmak : soğuğu kırılmak. — Verbunden sein. akıncı. düşmen memleketine sarmak. bat. ilçikyan : himar. sefaret. — Hand. Donner. — Botschafter. nakl etmek. betrügen. ilkak : tükme. bağteten hücum etmek. mülayim sıcak. kalburcı. — Plünderer. — Sieb. — Bringen. — Von Stämmen bewohnter Ort. iletmek : getirmek. girdiş. alem. Greis. Diener. bağlanmak. ildam : çabuk. — Drehen. warm. yağma. yardım etmek. bir nevi sazın ismi dir. eilen. kulp. Streifzügler. — Handschuhe. koca adam. — Titel der Mogulenherrscher. beni adem. ilinmiş. in Feindesland einbrechen. ılıca. çapaulcı. ilik : eldüven. çevrilmek. ılçak : nim germ. Jürüken. . yed. yanmak. zincir. — Harz. Verwalter. yolgun. ilka : insan. — Verändern. — Siebmacher. | ilçilik : resalet. — Zum ersten mal heiratende Frau. in Schweiss gerathen. | ilikci : elek yapan. — Einander Boten senden. helfen. inalmak. Name eines Instrumentes. ilğar : moharebeden evvel bir tarafa sevk olunan muhafaza ve ihtiat askeri. barberader. ilik : el. kerakeş. dest. | ilanma : dönme. vorwärts. resul. kabail. peyvend olmak. ilik : kalbur. umwenden. kethuda. sıcak ve hararetlenmek. ilat : illerin oturduğu mahal. ilanir : hamal. ilen : edat-i atf dir. — Zaudern. ilçi : sefir. Drehung. Handschuhe. schweres Holz. Sterne. yelim. — Knopf. treiben. il. sürmek. kızğın. lau. behle. sıcak etmek. aldamak. ağır ağac. Gesandter. — Mensch. ilitmak : tagyir etmek. ıldırım : şimşek. iliğ : nim germ. Taglöhner. — Eine Art starken und mächtigen Knüttels. eldiven. devr etmek. ilişil : ehtiyar adam. scherzen. matt werden. ilenmek : eylenmek. fatir olmak. — Reservetruppe vor dem Kriege auf die eine Seite ausgesendet. eşek. Name eines Mogulenchans. Plünderung. kızılcık ağacına muşabih. aşair. ilhan : moğulların hükmdarlarına verdikleri unvan dir. ilbarmak : pişmek. aksakal. — Raubzug. ilanmak : dönmek. yıldırım. bewegen. — Verbindungszeichen. — Blitz. ilik (illik) : elli. kaldırup abarmak. brennen. — Schnell gehen. — Fünfzig. Menschenkind. 'maa' gibi. ilanc : ilk defâ tezvic edilen hatun. Ring. — Kochen. kevkeb. — Schnell. benützen. halka. tarac-u talan edici. — Lau. ilişmek : bend. ıldız : nabatat ve eşcar kökü. — Esel. | ilçilaşmak : yekdiyerine ilçi gönderüp muhabereye girişmek. plötzlich angreifen. saldırmak. — Kreis. der rothen Kornelkirsche gleich. — Die Kälte brechen. — Halbwarm. — Ente. umgeben. tez. suyun hararetinden kabarcık peyda etmek. çevrilme. ılk (ılak) : sakız. Kette. yakılmak. — Das Drehen. ilğau : metin ve müstakim bir nevi deynek. Blasen im siedenden Wasser. — Botschaft. ilğarmak : dörtülme gider gibi koşmak. kullanmak. sıcak. ilğamak : akın etmek. — Mit der Hand aufheben. suyu ateş üzerinde koyup burudetini biraz izale etmek. keskin. ihate etmek.ilana : çevre. barkeş. | ilğarcı : yağmaker. Zeichen. — Plündern. — Alter Mann. ilbarsun : bir nevi ördek. dönme. müzdur. — Glatt. yürükler. — Pflanzenwurzel. das Wasser ans Feuer stellen um die Kälte zu mässigen. girbal. Griff. nuker. mulatafa etmek.

gayret. destinde. bend. kabz etmek. — Dunst. — Begleiter. es passt ihm nicht. iltuzer : ilat ve kabail işini yoluna koyucu. eyerdaş. — Treuer Freund. ılkı (yılkı) : başı boş gezen at. anfangs. kab burunu ve lülesi. erst. nein. Eifer : das Kriechen der Kinden auf allen Vieren. Schaar. hemrah-i muvafik. bu vakta dek. pesendide. Kive hükmdarlarından birisinin ismi dir. — Säugen lassen. imçak : meme. — Ergreifen. küçük gar ve kuş ve tuyurın mekyan-u yuvası. — Glänzen. geçid. — Arznei. — Gebirgsenge. Geschöpfe. çocuklar el ile yürümek. — Das Kriechen der Kinder. Schlinge. — Mensch. im : koca karı imi ve devasi. | imkeklemek : çocuklar el ile yürümek. in : hayvanların hane ve mağarası. zen. ilmek : dükme. imrağ : matlub. — Weibliche Brust. mâyetinde. imeçi : şecaetlü koca karı. imas : deyil. nekide. Dampf. würdig. Nebel. kyardide kadın. Mittel. — Brustwarze. gevşek. halayk. — Weibliche Brust. — Mühe. das Gehen der Kinder auf allen Vieren. sich hüten. ilkün : il. evvel. mualece etmek. — Glänzender. ini. Aufenthalt und Nest der Vögel. şaşadar. derd-u elem çekmek. imanmak : utanmak. bağ. pistan. bistan. — Jetzt. imkenmek : zahmet ve meşakket. imkan : kadın. Fleiss. — Nicht. imiğ : pek karanlı zulmet. — Würde. Genosse. reme. — In seiner Hand. avret. . ilküy : izzet. emcik. derbend. inağ : yar sadik. mergub. saymaz. imiz : sis. imuşak : depne depne meme. biperva. türkische Zeitrechnung. imizmek : emdirmek. imeldaş : hempa. cidd. meşakket. — Er nimmt nicht. imak : zahmet. yak. — Leiter der Angelegenheiten eines Volksstammes. früher. köhne sal cadı ve hatun. Beschwerde. Gefässschnabel. in seiner Gesellschaft. duman. imel : eyer. Frau die dadurch heilt. imkek : tâb. Gestütsheerde. hempa. — Grosse Finsterniss. başa korşun dikici ve bu gibi mudava eden acuzelere denilir. — Sattel. guruh. süt verdirmek. zin. âlem. tembel. Pass. layik. Welt. iltirarğuci : parlayıcı. | imdikaçe : şimdiye kadar. tutmak. insan. ibtida. — Kette. buhar. erleuchtet. — Ermüdung. Thal. sütkardaş. bu ane kadar. Name eines Herrschers in Chiva. kuvuk. — Vorwärts. List. buğ. ilkarmak : zabt. — Begehrt. derman. imdi : şimdi. | imkekdaş : emekdaş. ihtiraz ve ictinab etmek. — Thierhöhle. la. cemiyet. — Ermüdung. imizik : meme ucu tükmesi. leiden. Schmerz erdulden. iltirmak : parladamak. Kukuk. nefes ile terbiye olmuş adam. | imizirmek : emizdirmek. deva. imğa : dağ geçidi. — Heilen. münevver. — Beschützer. elan. — Muthige alte Frau. ime : ilac. gegenwärtig. strahlend. — Milchbruder. Heerde. arkadaş. hergele sürüyü. sal-i türkan dayresinin yedinci senesi dir. — Gesäugt werden. nehmen. | imelemek : mudavat. dere. çare. faul. Weib. — Frau. mukaddem. ilmek. kleine Grotte. pertev endaz. ikdam. ilkida : elinde. beyennez. çocukların el-ile yürümesi. Gefahrte. dass sie dem Kranken Bleistückchen auf den Kopf legt. kavramak. imukdaş : meme daş. ilti : iki biraderin zevcesi ve haremi. — Bis yetzt. — Arznei für alte Frauen. — Sich schämen. Ausdauer. erwischen. hicab etmek. ziyadar. — Gemeinschaftliche Gattin zweier Brüder. beyahrte Frau oder Hexe. beliebt. mit Milde erzogener Mensch. leuchten. ilmas : almaz.ilkari : ileri. zincir. — Freilaufendes Pferd. makbul. weichlich.

ah-u enin. beschleunigen. muldurdamak. derebeyi. tevhin etmek. davet-i celb etmek. — Kind. indav : işaret ile davet etmek. inkildamak : ön çekmek. kölelik. tez-u tünd etmek. eine grosse Würde in Turkestan. Türkistande büyük bir rütbe dir. — Schärfen. dolab. Vertrauter. initmek : keskin etmek. mukavves olmak. — Betrübt sein. eine dem Sesam ähnliche Samenart. Wange. Günstling. inculuk : esaret. — Schluchzend athmen. — Eine Art Pferdekrankheit. sich herablassen. — Der jüngere Bruder. gül. inalcık : şehzade. — Fein. kırık. bende. indamak : hanesine çağırmak. — Hoden ausschneiden. — Seufzen. inal : mahrem-i has. Name eines türkmenischen Ortes. serdar. ini : küçük kardaş. öge. şikeste-i hatir. Bey. — Kameelweibchen. Scharfsinn. köle. ahte. inçi : hanım. — Schmerzlich weinen.inak : rakik. müciz. empfangen durch Verneigung. inan : devenin dişisi. husul-i maksad içün başından dönmek. süt ninesi. sığırın dişisi. inkek : zanahdan. abschwächen. — Griff. inckirmek : aheste aheste girye ve nale etmek. dikkat. sisame benzer bir nevi dane dir. bey. Fehler. memluk. figan. — Frau. zekyavet. — Durch Zeichen rufen. ınçkırmak : derd ile fıklayup ağlamak. das Beschmieren mit dem Fette eines räudigen Kameeles. mütemen. Genauigkeit. düzgün. geistreich. musteşar. — Schmeichelei. mütemed. — Sohn des Schah. inalmak : temellük. zarif. Vertrauen. gebrochenes. çene. zarafet. teke türkmenlerin içinde bir mevki ismi dir. narin. musahib. — Verfeinern. zevzek. — Herabgehen. ince etmek. inkildu : nale. uyuz illetine mübtela olan develere anın yağını sürerler. inak. — Castrieren. Gesellschafter. inaka : küçük birader. inkan : devenin dişisi. Klage. — Vertrauter Freund. yanak. inçik : kabza. Würde in Mittel-Asien. mervarid. asiya-i vustada bir rütbe dir. ham olup bir şeyi almak. incu : durr. Siegelbewahrer des Padischah. — Perle. — Verwandter. Schrank. initlemek : bükülmek. incmek : gönlü kalmak. sich überaus anstrengen. sakat. Staatsrath. — Der jüngere Bruder. — Jammer. incmak : terkik. enemek. — Sich krümmen. dünn. — Knechtschaft. zart. inek : bakar. — Das Kameelweibchen. durch Neigen etwas aufheben. kurena. — Gewölbt sein . muhtal kadın. şehzade. barik. — Kinn. itimad. — Grubenfalle zur Thierjagd. şeyh kabile. seufzend weinen. inaşlamak : inişlemek. ubudiyet. irfanlı. Kuh. pembe. mukarreb-i padişah. mene. daye. Prinz. mütemed. hediv. Günstling des Padischah. — Überzeugung. Schminke. Feinheit. inav : bir nevi at hastaliyi. inkimek : munhani olmak. dilmande. inanc : itikad. inamak : hayvanı ema etmek. verlasslich. feryad. — Jemanden einladen. ah-u enin. — Feinheit. nedim. naziklik. — Leise weinen. muşavir. Diener. schlaues Weib. inişe temaül etmek. ziyadesile israr ve ikdam etmek. inak : mukarreb. inavlı : avda hayvanları tutmak üzere yerde kazılan hendek. emin-i mühürdar-i padişah. Grossvezier. inckelik : hile. Amme. — Vertrauter. inatmak : ikdiş ahte etmek. — List. hafif hafif ah-u anin ile ağlamak. kabul içün boyun eymek. Rose. inçirmek : ayıklayup saklar gibi nefes almak. inamlı : sahib-i ehtiyar. firaset. Sclave. Schwätzer. gelehrt. musteşar. inçke : ince.

merd. ipkin : bir nevi siyah kumaş. inkremek : hazin hazin ağlamak. iren : alet. — Mann. Eselsgeschrei. itât etmek. ruculiyet. Fluss. garib. — Gerath. münasib. bir işi yoluna komak. leb. — Der unter Theil eines Ortes. iraul : mukaddimet el ceyis. — Absteigen. hükmdarin serayı. gebunden sein. arzu. — Wasser. inklemek : in çekmek. — Geschüttelt werden. inük : enişli. — Eine schwarze Tuchart. derpinmek. ud. — Entfernt. etwas anordnen. | irğatmak : kımıldatmak. stark. ipar : müşk. schütteln. merbut olmak. atlamak. . — Sich bewegen. — Trauernd weinen. | ipitlemek : ıslanmak. — Berg. Zungenkrankheit bei Pferden. Name einer Burg oder eines Ortes in Turkestan. Gebirgsweg. azadlık. — Springen. baid. — Spaten. zürnen. — Sonderbar. yogan. hazin hazin ağlayarak teganni etmek. derende. alçak mevki. | irlik : merdlik. iplicek : irk madeni. — Grinsend lächeln. inkmak : adet etmek. Mannbarkeit. — Wehklagen. hadsız. muattar olan şeyler. bala hisar. Haken. inşad-i ihdas etmek. — Schreien des Esels. Macht. Wunsch. tebessüm. — Reissend. tepe. nale etmek. ircaytmak : gülerken dişlerini göstermek. iranlık. inkişmek : temenna etmek. tac-i horos. göbek. — Auswahl. kalenin ortasında-ki yüksek yer. gayetsiz. Land der Perser. misli görülmemiş bir şey. Ambra. Held. — Eine Art Droguerie. irik : intihab. kabail-i türkmeniye içinde bir kala ve mevkin ismi. inukti : acaib. Klagelied anstimmen. Lippe. — Tapferkeit. irği : bir nevi süyüt. — Befeuchtet werden. nihayet. eşek bağırması. erfinden. siyah iplik. dağ geçidi. şayeste. — Wünschen. grob.inkin : nafe. hoşbuy. ivelik : kavi. apuşka. Organ des menschlichen Körpers. hareketlenmek. — Nabel. Hahnenkamm. inu : lisan ve dil ve zeban hastalığı. ipimak : hareket ve cünbüş etmek. — Zungenleiden. âlet. — Grenzenlos. inkişmek : nevha etmek. — Name eines Dorfes nahe zu Samarkand. ipar kuruğu : Samarkand tarafında bir kariye ismi dir. ihtiyar. geeignet. wohlriechende Dinge. ırmak. — Zornig sein. sich rühren. atın lisanına çıkacak bir nevi maraz. Männlichkeit. Fürstenpalast. Männlichkeit. tal. ruculiyet. — Ein freier Mann. kudret. tenezzül etmek. ip : sab. sibanin yaurusu. seltsam. — 'Vortrab des leeres' Z. — Moschus. Hügel. iras : himarın ankırması. ruculiyet. inkrenmek : derdle gizlice ağlamak. Freiheit. tepelik. — Eine Art Weide. şecât. inmak : mutegayyir elhal olmak. irkişi. meharet. kulab. iplamak : münasib iş görmek. dörütmek. Löwenjunge. herumspringen. passend. reşte illeti. — Freundschaft schliessen. irğak : karmık. iren : su. eine erhöhte Stelle in der Mitte einer Festung. unendlich. ülfet etmek. — Befeuchten. inukse : sansız. — Schluchzen. dudak. — Entsprechend arbeiten. iraiş : aşağı mahal. | irğanmak : kımıldanmak. irğamak : sıçramak. — Im Geheimen schmerzlich weinen. pişcenk. — Bewegt sein. beispiellos. — Stiel. ipik : dağ. kalın. tertib etmek. ipitmek : su dokundurmak. ıslatmak. acem memleketi. amber. tahrik etmek. irağ : uzak. geçid. Geschicklichkeit. — Dick. ir (ayr) : erkek. iran : hurr adam. inmek : nuzul. gehorchen.

schwären der Wunde. zeng. einem Dattelkern ähnlich. tereng. irkin : istifham içün fi'llerin ahirine gelir. — Sich versammeln. bat. Glück. muvafakiyetsizlik. temail etmek. Scheiden. ledig. irinklamak : munfesih olmak. — Aufpassen. tefrik. Rand. bedhuylik. — Mann. der folgende Tag. çay. irtğu : temiz. sich langweilen. hurma çekirdeyi gibi ba'z şeylerin danesi. Suffix der Zeitwörter in der Bedeutung 'henuz'. irkine : alaçukun kebteke baş tarafında olan çöp. — Das Schwingen. fark. re. Kreis. naz. war. istigna ile terbiye olmuş. — Name eines Türkenstammes. Fabel. ümid. Hoffnung. irincek : tembel. Rinne. — Rosenkranzkügelchen. — Flüsschen. Eiter der Wunde. cesim. Farbe. Ente. iştan. hinter einander gehen. hikyaye. bıkmak. irnek : hevale. — Unterhose. — Entschieden sein. bir nevi çizme. irim : beşaret. buy. das Frühe. — Tiefe. irtaki : kadimi söz. irkulağcı : ud-el salib kökü. rayhe. şeci'. kahil. kısa. — Bewandert sein in der Militärwissenschaft. — Ziegenbock. — Sich nach einer Seite neigen. — Aufgelöst sein. irik dolub birikmek. fal hayr. ferda. — An demselben Tage in der Früh. efsane. — Gute Nachricht. — Ausfliesswasser der reifen Wunde. schlechtes Naturell. istikrah etmek. | irtank : ol sabah. gayri mütêhil adam. Trennung. irink : olgun yarelerin suyu. arka sıra gitmek. — Faul. rütbe. irum : gerdab. Überschwemmung. çit. Geruch. erken. irtun : içdon. irvam (irum) : fenn-i askeride meharet ve kumandan-i leşker. — Klugheit. irin : eyerin keçesi. irildamaki : arslanın bağırması. sabah. irkmek : birikmek. ördek. — Satteldecke. irkişink : tesbih tanesi. Rost. destan. halka. becerilmemek. irke : genc. Morgen. erken. — Mann. — Wurzel der harten Aloe. irkenk. iriş : bezin boydan boya giden cüzgü telleri. irmacuk : küçük ırmak. Erzählung. — Zeltpflock an der Stirnseite. anhören. schwer. koku. — Fragezeichen nach Zeitwörtern. iselemek : kulak vermek. büyük. toplanmak. pakize. — Märchen. tayb. frühzeitig. . Junggesell. Befehlshaber. gross. Bangabstufung. — Enthaltung. irikmek : kati olmak. irkek : erkek. oğur. dilaver. temevvüc. Gans. — Früher. ağır. külak. — Das Brüllen des Löwen. irsa : harf-i şart. früh aufstehen. irmut : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir.irik : yoğan. merd. 'kilmas irkac' henuz gelmez demek. die schwerere Seite der Wage. akl. cem' olup durmak. ol ruz. ol vakit. — Rein. yırtıcı hayvanın avaz ve sedası. irkencek : bir tarafa ağmak. istima' etmek. yarın. cerahetden çıkan fesad ve çirk. irzir : imtina. — Die gleichmässigen Fäden der Leinwand. 'henuz' mânâsına fillerin ahirine ilhak olunur. is : huş. imiş. in Demuth erzogen. — Grob. — Freundschaft. usanmak. irmas. keusch. mahnte. yığılmak. irken : erkişi. — Bedingungszeichen bei ZeitWörtern. çirk teraküm etmek. mukaddem. irsanın nefii dir. mücerred.' Toben des Meeres. kühn. irta : önce. irklik : dostluk. farz ve ihtimali ifade eyler fi'lile harf terkibi dir. — Jung. irkaşmak : bir mahale birikmek. hakkından gelinmemiş. irkac : keçi aygırı. das Geschrei wilder Thiere. erken kalkmak. das nicht Entsprechende. eine Art Filzstiefel. mertebe. terazi ve yükünün ağır tarafı. — Sich an einer Stelle versammeln. Verstand.

hararetlu. islarmak : teslim. tasdik. iskene : necar aleti. guşvare. — Warm. girişmek. isirkamak : bir adama atifet etmek. — Übergeben. nemnak kılmak. | iskirmek : köhne ve fersude olmak. humma olmak. rezm. teşrifatcı. fi'l. salim. erröthen. — Fieberhitze bekommen. yakın ve baver etmek. — Verlässlich. . etrafında iliceler ve hamam kudret pek çokdur. — Handtuch. riechen lassen. Bedrückung. tesehhün etmek. merbut etmek. ayari. sahih. isik : hal. — Riechen. — Esel. Versicherung. isiz : uyku. tevdi. işik : dergyah. Hitzbläschen. işanc : itimad. iş kur : mahal-i harb. jemandem etwas verweigern. Kampf. Gefährte. — Versmaass. — Alt. hicab etmek. kabul etmek. iskuci : casusi. Schwelle. iş : çevre. ısıtmak : isitme tutmak. düş. hayf. refik. — Paar ähnlich. — Glaubet es nicht. | iskilmek : paçavra olmak. taht. Heil. horchen. utanmak. ben. istilaği : bir nevi destar ve imame. abgenutzt. kapunun taşra tarafı. in dessen Nähe viele Warmquellen sind. — Jemanden begnadigen. işanmağur : münker. nass werden. meydan-i rezm. şarki. şebih. — Wehen. — Kampfplatz. Kampfort. hâb. kadim. kyar. hararetli olmak. annehmen. | işanılmak : mü'temed ve mü'teber tutmak. pissen. selamet. Betrügerei. işanmak : inanmak. kabul ve tasdik etmeyin. ispir : baz. ergrauen. Reitknecht. bir nesne birisinden dirig etmek. — Thor. fersude. — Pfeffer. ungläubig. — Ohrgehänge. nehmt es nicht an. afiyet. wahrhaft. isri : bir nevi vezn dir. sülh. itikad. çift. kulak salmak. — Schlaf. — Bosheit. Zerimonienmeister. asa getirilmek. — Geleugnet. zir. fiebern. isirğa : küpe. itikad. ismek : esmek. merbut olmak. eine Jagdvogel-Art. hamyaze çekmek. | isenlik : sihhat. isnemek : esnemek. menk. — Pflanzenname. hubub etmek. harb. — Ermatten . befeuchten. sağlam. isti ot : fülfül. Friede. muharebe yeri. inanmaz. ruya. blasen. isiğ göl : Türkistanda vaki bir göl ismi dir. | işik ağası : kapucı başı. isirğanmak : kızarmak. Volkslied. — Alt werden. — Gähnen. dügane. afsus. nemnak olmak. islanmak : aslanmak. — Zerfetzen. kokulatmak. ıslatmak : asa getirmek.isen : sağ. bu yanda. tebhale. bir şeyi kurmak. isiğ : sıcak. etwas schützen. atik. merkeb. istima' etmek. itimad etmek. siyanet etmek. — Falke. isirğan otu : 'gezne' denilen bir nevi nebat ismi dir. Turban. hafiye. — Glauben. trauen. — Fesseln. şaşe etmek. halka. islamak : kokulamak. — Arbeit. bir nevi şikyar kuşudur. baytar. muadil. vertheilen. — Jemanden an etwas erinnern. kapu ağası. isre : bu tarafda. — Gesundheit. 'sisk göl' dahi derler. türkü. — Feucht. işek : eşek. — Auf dieser Seite. — Vertrauen. Traum. iş : amel. — Schönheitsmal. — Sich schämen. taksim etmek. — Name eines Sees in Turkestan. bavur eylemekin. — Schreinerwerkzeug. işanmakin : inanmagin. — Thorwächter. hareket-i kesre. afiyet. akl ve hoşuna getirmek. iskarmak : hayaline getirmek. seyis. — Gesund. işamak : gevşeyüp yayılmak. ganz. siyah biber. iski : köhne.

— Fliessendes Wasser. — Eine Melonenart. ivirkaç : çevricek. devirmek. — Das Gedrehte. çalınmış esbab ve emval. it hiyarı : hanzal. | itükci : edikçi. ağız kenar. — Wogen. in der Bedeutung von 'edelim'. tecrübeli. bir nevi şikyar kuşu dir. bölük bölük etmek. itük : edik. — Stossen. | ivirişmek : bir şeyin etrafında dönmek ve dolaşmak. Wellen. nefkud etmek. sich beeilen. in Nussgrösse. red. zai olmak. — Der Samen der Hainrose. çok söyler adam. — Volkserzähler. leuchten. çevrilmek. | itaklamak : eteye bir şeyi doldurmak. itkü : kayb olan şey. it dirseyi : arpacık gibi bir çıban. sirât etmek. Lippe. rabt etmek. — Drehen. işkin : akar su. işin : yıldırım. blitzen. ziyadar. it balığı : kefelçir baliği. ivirmek : çevirmek. çizme. — Graben. huda. işırık : yağmurla rüzgyar ile çakan yıldırım. âşik. Leuchten des Blitzes. işterek : mevc. — Gerstenkorn (am Auge). itak : zeyl. işlek : seri'. Sänger. — Art Weintraube. taşkin. parlak. keskin. Filz. — Das Lüften des Gewandsaumes. sert. — Gott. der Schöpfer. kakmak. işkırmak : safir vurmak. zai. — Stossen. an jeder Ranke sind vierzig Stück. kayb ve zai etmek. wenden. pug çalmak. panayir yeri. tufan. Gewitter. Schwätzer. yıldız böceyi. furtuna. festbinden işnamak : parıldamak. Leuchtwurm. meddah. — Verlieren. — Blitz mit Wind und Regen. gestohlene Kleider. konduracı. schlagen. — Verlorenes Gut. | itürmek : itkürmek. sich beeilen. umgeben. — Kreis. muze. italik : damenin haşiyesi. Traber. leuchtend. — Eine Art Röhricht. | ivirilmek : bir şeyin etrafında gezindirilmek. burudet-i şedide. devre kazmak. işmek : kazmak. Rand. yürütmek. gerü kakmak. imtihan olunmuş şugl. izci : izle giderek sariki bulucu. damen. iti bölük : eyi çihel kavunu. etek. döndürmek. — Saum. itmek : ilerü sürmek. ihate eylemek. nemed. — Pfeifen. scharf. bewahrt. def etmek. tez. tırmıklamak. — Die Coloquinte. itik : ötkin. itkuci (aytğucı) : muhbir. işki : bir nevi kamış ve ney. her kökünde kırk elli dane peyda olup cevizden ziyade büyümez. yıldırım çakmak. — Stark. çakmak. gayb. şimşek. itirtmek : parça parça. 'edelim' mânâsına. trompeten. işlenmiş.işikay : gece. it üzümi : inab. verloren. — Glänzend. itmek : kaib. etek sallayup yellemek. — Glänzen. yürür at. Rand. — Unterhose. sazende. — Stiefelverfertiger. burmak. eteklemek. — Stiefel. Überschuh. — Eine Fischart. eine Jagdvogel-Art. — Zerstückeln. işlenmiş. çakın. etek. ıslık çalmak. erprobt. dertmek. itka : pazar kurulan mahal. işnar : parlak. italğu : çarh. — Name eines bezwingenden Fürsten. — Nacht. — Schneidend kalt. — Marktplatz. — Eilen. bohren. — Saum. halik. tacil etmek. — Blitz. acele. iştan (iştun) : iç don. bark. it brak : Oğuz hana tegallüb eden hükümdarin ismi dir. — Schnell. serval. — Vor sich hertreiben. Wetterleuchten. münevver. ivmek : çabuk. rehvan. itasalmak : dörtmek. it burnu : nesrin tohumu. — Beschäftigung. — Verloren gehn. — Den Dieb seiner Spur nachgebend auffinden. . ayak nakşını tanıcı. itiklamak : dörtmek. gerdanide. itelemek. işilkan : şugl. leb. def etmek. pare pare. yorga. işkirink : kara soğuk. forttreiben. — Sich um etwas drehen. izi : allak.

yayank. breiartig. eyi. siyah. tecessüs etmek. — Stilles. — Licht. — Zerreiben. moğullarda ilk evvel bir deli kanlının şikyare gitdiyi vakit büyük parmağını yağ ile sürerler ve buna sağlamış tâbir ederler. wie etc. Fusstruppe. lafzen. yokarıdan düşmek. Wunde durch Reibung des Sattels entstanden. yat adam. lape gibi. — Fallen. aydınlık. yağlağumak : tila aleti. yağmur. wird auch auf dem Schlachtfelde neben die Fahnenstange gestellt. ufak irmak. yağçamur : yağımçur. isra etmek. çörek. yazın kemali. kleiner Fluss. absenden. cevre. fakir. izmek : ezmek. Feder. ruşenlik. yaslatmak. meydan-i harbda dahi alemin ayakina ilkönce başına getirildiyi halda. — Wüste. erschöpft sein. Gebäck. yadak : yorulmak. yağmak : nazl olmak. yabak : yapak. — Ermüden. Fremder. derbe Speise. Haar. at yağrı. bikyane. yadağ : tereddüd ve mesellü dayimi. sahra. ruhiges Wasser. — Feindlich gesinnt sein. salben. yağlamışı : yağlamak fi'li. baran. kar.izlemek : piy düşmek. tiftik. salaye eylemek. ruymal. immer. rahmet. asaker-i piyade. braunes Pferd. yabu : yük atı. eriğce. varak. Schwätzer. yabanlaşmak : göndermek. — Feind. yu olmak. — Schwarz. Fett in die Speise geben. dinc at. yağilbay kuşu : bir nevi kuş ismi dir. beyhudegyu. yaralı yağır yeri. yağın : yağış. regnen. nachspüren. kabail-i türkmeniyede meşhur. Korn. yağış : yağmur. tedhin etmek. baran. yay oğlak : keçi boynuzu. taşra. gut. — Regen. destemal. — Blatt. tonlu at. yabarmak. yağlık : bez parçası dir. irsal etmek. yaya (yayak) : piyade. tabistan. yağı : düşmen. Glanz. ekmek. yağır : atın omuzları arasında yağlı yeri. kıl. yağrın : yağır atın omuzları arasında yağlı yeri. — Salbe. Helligkeit. Ebene. sahk etmek. — Eine Art Speise. dolu dökülmek. — Regen. — Schön. — Lastpferd. ince yön. ziya. yağak : yön. enva'i vardır. kılağı. devam. | yağız kara : kara yağız. — Name einer Vogelart. çekit tanesi. mendil. tarak. aydınlık. — Wunde auf dem Pferderücken. omuzlarını eyer vurup peyda olan yare. mit Butter bereitete Bauern-Speise. feine Wolle. — Nierenstein. — Verschönern. çuyce. fahl. schneien. Helligkeit. — Wolle. harc. yogan aş. — Brod. . — Kamm. yabancı. nik. rahmet. yafrağ : yaprak. verschiedener Gattung. eta'ma yağ komak. muy. yay : okun kemani. bunda dahi alemi yağlamış tâbir ederler. — Nachsuchen. zum ersten Male theilnehmenden Jünglinges. arka tarafı. berühmt bei den Turkomanen. kuvvetli hayvan. Sommer. kır. yağduluk : şane. — Wolle. zaif. hageln. nur-u ziya. sessiz divi eden su. izme : bir nevi tâm dir. — Ziegenhorn. Glanz. Arm. yahşi : güzel. yaban : biyaban. — Senden. — Saite des Pfeilhogens. hemişe. schön machen. — Tiefschwarz. — Bei den Mogulen die Befettung eines. Y yab(yeb) : aheste. hamun. — Leinwandlappen. | yahşilamak : eyi etmek. yağıkmak : düşmen olmak. tüy. yağız : tiyah. kräftiges Thier. Beharrlichkeit. — Wunde an der Schulter des Thieres. yadavide : yede taşı. yağ ile yapılır rencber tâmı. — Zu Fuss. natuvan olmak. Einöde. — Ungewissheit. yağdu (yahdu) : nur.

yalanğirat : bir nevi büyük fare. yalçuk : elçi. — Heftigkeit. uryan. Glanz. — Glück finden. — Sich zum Sommeraufenthalt begeben. — Anzünden. ilhah etmek. yakayka : kiriban. yaylamışı : mevsim-i yay. direhşan olmak. inksesine düşerek cu etmek. Seite. yalankaçlamak : uryan. yal : parlak. şamata. Beiname. — Fluss in Turkestan. canib. tekarrüb etmek. çıplak kıldırmak. glatt. karib. — Ungeschirrtes Pferd. bayrak. — Kreis. entblösst. yayla. — Den Pfeil auf den Boden legen. çöl-i biyabanda su misali görünen serab. — Nackt. yaydak : sade. yalvarmak. alem. yalau (yalavuz) : külahın etrafına tutulan kırmızı ipek parçası. yaylaka çıkmak. sefir. arkasına. — Steintrog zum Tränken der Thiere. ruhen. — Kramermarkt. — Kragen. yaldamak : atın yalından tutmak. yalçımak : behre bulmak. hazir etmek. yalçı : düzlenmiş. — Glänzend. — Das Pferd an der Mähne ergreifen. rusul. berhene. yaykıra : şiddet. sıçkan. alaca. yakturmak : tutuşdurmak. yalanksamak : bir şeyine peyine düşüp aramak. annehmen. kenar. berühren. temizlenmiş. rica eylemek. yalank : berhene. yay yapan esnaf. nahe. yaylamak : oku yayıu üzerine komak. tez. taraf. — Rothes Seidenstück um die Mutze. yaktaşmak : yanaşmak. — Glänzen. yalağ : hayvanların suladığı bir taş tekne. rahat etmek. verbinden. — Licht. igtisal etmek. yayçi : bir kasaba ismi. yakın. vekil. — Soldaten eiligst irgendwohin senden. yaymacı. — Leicht. sallana sallana reftar eylemek. göçemen yeri. — Gesandter. sich wiegend gehen. — Gereinigt. rica etmek. — Zu Fuss gehen reisen. kabul etmek. Bogenmacher. etwas wegnehmen. — Sich mühsam bewegen. yahtı. yakarmak : aciz. — Sich waschen. yaykalamak : yayıla yayıla haram etmek. — Eine grosse Mäuseart. — Stadtname. yaylamak : yaylaya çıkmak. dikilmemiş kumaş. yapışdırmak. yaylanmak. anmuthig schreiten. Botschafter. rahil olmak. Ratte. yaktu : nur. — Entblossen. Schreien. yalanun : bir yere sirâtle asker sevk etmek. Wasserspiegelung auf den Seen. bitten. yöngil. den Pfeil bereit halten. — Verlangen. çevşensiz at. Lärm. ungenähtes Tuch. tasdik. rabt etmek. piyade gitmek. çıplak ve soygucı. yoluna konulmuş. yalanlaşdurmak : uryan etdirmek. — Sommerwohnung. — Auf Sommeraufenthalt gehen. taraf. am Nacken ergreifen. yalanlamak : parlamak. schwach. Seite. leşker irsal etmek. geordnet. yaykın : serab. çıplak hayvan. kinaye. musattih. bağırış. flehen. yayma : satıcıların ufak sergisi. yataşmak. yayık : Türkistanda büyük bir nehir.yayaklamak : maşiye hareket eylemek. bunt. yalankacğucı : uryan edici. düz. — Die Spur aufsuchen. — Glänzen. berhene etmek. yaylak : yayla mahalı. her şey yayını yapan ustad. uryan. yaykanmak : yıkanmak. sayesinde geçinmek. yak : semt. — Nahen. naz ile yol yürümek. yalaymak : iltima'. nackt entkleiden. gürültü. gerdene el komak. — Plünderer. Nomadensitz. sich nähern. çıplak kılmak. yalanğac : çıplak. bestätigen. yaynı : hafif. Fahne. aydınlık. — Nackt. dirahşan olmak. . — Luftspiegelung. — Entblossen lassen.

baran etmek. ein Anderer. Bote. — Schlecht. das Thierweibchen reizen. | yalkıtmak : tâciz etmek. yalkımak : dişi hayvan kızmak. berhene. yalğın : serab. pare komak. — Helfen. yanbaş : yanı başında. — Tasche. yaltak : mudaheneci. postacı. — Das Glänzen. haberci. yalınk : yalıncak. yamğur : yağmur. in der Nähe. nezd. yaltrak : yaldırak. — Chinesisches Silber oder Geld. kenar. flehen. ohşamak. yardım vermek. Helfer. Glanz. parlamak. yaman : kötü. bed. Sack. dost. yancğay : bir şeyi rize rize edecek alet. entblösst. yalparmak : yalvarmak. yana (yene) : edat dir. — Daneben. parlak. yanamak : büyülenmek. — Schnell. . bilibas. pertev. at takımı. falsch. bir tek. einsam. — Sich jemanden zum Freunde machen. yalğuz (yalınkuz) : yalıniz. — Nackt. drehen. yüze gülücü. yalvarmak. flach. heucheln. digeri. şikayetlenmek. bir memleket dir. kedik. — Glänzend.yaldıramak : parlamak. yandaştamak : yandaş. iki yüzlü. yancak : yangeç. — Nur. muavin. pertev. Schmeichler. çanta. Freund. — Gross. — Tatar. Pferdegeschirr. — Geschärft. Postbote. — Verbunden. ruşen. — Zerschlagen. zerkleinern. yanpuri giden hayvan. bitten. — Nahe bringen. | yamanlamak : fena söylemek. — Schief. yalmağuz : yeyüp doymaz. alev. — Gekäuet werden. yalvarmak. — Flamme. sich an den Berg lehnender Ort. von der Ferne glänzend erscheinen. — Angezündet sein. — Bekannter. iltimas etmek. — Unersättlicher. yanakan : kerkedan. yaltakatmak : mudahene etmek. imdad eylemek. biran rahşende. parça deymek. rahmet. — Wieder. scharf machen. yamac : dağa yamanmış gibi parça yer. | yamağlığ : parça konulmuş libas ve came. glänzend. başka. tekarrüb etdirmek. | yaltaklığ : mudahene. seitwärts gehendes Thier. sitayiş etmek. — Kleiner. glänzen. ufalatmak. direhşan etmek. mücerred. yalınmak : yalınık. — Seite. — Glänzen. yam : menzil peygiri. allein. pici kovan. yanğı : taraf. müzdeci. iltaf etmek. — Postpferd. nukra. zerstückeln. anheften. — Zerstückeltes Kleid. breit. yanaşa : yakın. sade. — Allein. yalınkat : yalınız. rica. çıplak. duruğ. — Umwenden. dayim ac. gevşenmek. drängen. — Das Nasehorn. — Heuchler. yanbu : çin akçesi ve gümüşü. ceb. ahbab. yamcı : tatar. baran. bir mil. yakın etmek. çapar. — Regen. yançmak : dövmek. gayri. tek. Glanz. yalpuk. ibram eylemek. kıyacak essbab. oynar. Land. Hungriger. rica etmek. yamu. yalınlamak : efruhte olmak. sich beklagen. yanayı : içinden bir başkası. karib. ruşenlik. yanağan : bülülenmiş. çınalmış. — Schmeicheln. digerbar. fena. yalman : tez. — Belästigen. kleiner Krug. — Bitten. — Luftspiegelung. yan. ilaveli mevk-i cebel. kurbinde. — Sich befreunden. uzakdan şâşâli görünmek. — Ein Anderer. Einschnitt. rize etmek. nochmals. | yandaşmak : hemduş olmak. | yaldırayış : parlayış. vasi. yine. yançuk : kese. — Lüge. behilflich sein. tezlik. yalğan : yalan. — Zerstückelungssgeräth. — Heuchelei. yamağ : munzam. geschliffen. yandaş : aşina. Saum. keskin. — Böses reden. annähern. vedâci. ersuchen. yalpak : geniş. yalkamak : muavenet etmek. medh etmek. Schnelligkeit. nezd.

— Helfen. yankarak : bu tarafrak. yankşamak : ziyade söylemek. | yanklatmak : şaşırtmak. | yarağlığ : silahlı. | yapuşmak : mutabik. Flinte. Gesichtschmuck der Braut. yankşak : tatsız. — Gespaltet. tüfenk. ruy. Schwert und dergleichen. yer. bilmece. avaz. gibi. Dienstbereit sein. — aufschürfen. verwirrt. yapı : yapuk. Moschusbeutel. yapurğan : lale yaprağı mesabesinde olan bir ot varak. — Ein langhaariger Pelz. yanksilamak : birisini taklid etmek. çene yarışdırmak. tâmir. yanğulamak : dağlar seda etmek. dağ sedası. refik. yapuşğan : yapışmak. meselli. verbessern. — Wange. Bergwand. — Wiederhall zwischen den Bergen. taze. hazirlanmak. . — Waffe. frisch. haviye. binâ. Gebäude. berk. yapu : heykel. du canib. — Von dieser Seite. yarağlanmak : teşmir etmek. — Feuersbrunst. ağzı yayvan. varta. aletli. fayde etmek. wiederhallen. yankağ : yanak. çarmağz. yankla : denli. Abgrund. kapanmak. — Jemandem nachahmen. yankilamak : tecdid. münasib. wiederholen. — Neu. yapılmak. Blatt. çul. ähnlich. bu canibrak. mahlut. lange Decke. alet-i harb. moğulların deriden dikdikleri kürk ve libas. — Ahnlich. basturuk. yapmak : kapamak. yapıncak. ruhsar. tapfer. | yanklığ : denli. Freund. — Erneuern. yanılmak. yankaçığ : iki taraf. wie. sich irren. galat etdirmek. yarağ : esliha. verfertigt werden. geveze. aks. — Doppelseite. harmanları savurdıkları direnk. dessgleichen. manend. — Bewaffnet. — Falsch sprechen. yapa : ucu parmak. mesellü. yaramak : yarlık etmek. — Unausgegerbtes Leder. — Schaufeln. Schaufel. aks ettirmek.yanğu : yangın. liyaket göstermek. — Art. dağ eteyi. teceddüd etmek. Maass. mashara. tekerleme. Gefährte. — Zusammenfassen. yankmak : galat söylemek. Stimme. termim. Pass. — Nusse. — Ein dem Tulpenblatt ähnliches Gras. — Moschus. uzun kebe. Stachel. yarğağ : dabbağı olmamış deri. bereit sein. ermüdet sein. amade olmak. yapuğ : at cevşeni. harik. — Plauschen. Stange zum Auseinanderstreuen der Triste. — Räthsel. — Schaufel. Regenmantel. geçid. kürek. — Irre werden. seda. versperren. mulsak olmak. yarağ : silah. binâ. Kampfgeräth. — Waffen. — Erneuert werden. nafe. dost. yapar : meşk. kampfgeräth. ein aus Leder genähtes Kleid oder Pelz der Mogulen. salu vermek. Ort. — Geschmacklos. cedid. mâmul yapmak. beyazce diken. — Bild. — Gebäude. yorulanmak. Scherzmärchen. yar : yarılmış. behilflich sein. Säbel. büyük aba. yağmurluk. — Weissliche DisteI. — Pferdegeschirr. har. uçurum. — Einschliessen. imaret. Gesicht. 'teke' dahi denilir. ceri. koz. hançer. yantak : yandık. Wiederhall. tekrar etmek. esbablı. alet-i lazime. yank (yanki) : nev. gevezelik etmek. — Verbunden sein. Regenmantel. yarıklı kürek. schwatzen. atkı. yeni. auch 'teke' genannt. yaprag. geschwätzig. bekleidet. şimşir ve saire. şemşir. yanklamak : tazelenmek. yanklıtmac : yanıltma. yankağ : ceviz. yapıncı (yapıncak) : uzun kıllı kebe. yaratmak. gelinlerin yüzüne yapışdırdıkları ziynet. yağmurluk. alat-i harb. yapalak : yaba ile harman savurmak. sed etmek. melhuk olmak.

glänzend. yaraş : musalaka. — Trauer. Freundschaft. Wunde. devlet-i tatar ve mogul nizamet esasiyesi. — Handmühle. Erbarmen. friedlich. — Glanz. bir ot dur. yarumağur : revnaksiz. yarış : sebak. yaraşıklı. — Zerspaltung. yare. yarlık. Junge. yasancak : yasdık. biçme olmayan odun. teraşe. musabakat. übereinkommen. — Beruhigen. den Streit beenden. Befehl. spalten. yarlığ : menşur. elend. Helle. buçuk. müvafakat ederek güzel olmak. mansib. yasdanğac. ışık. barış. libas ve camezib adam. Z. | yarlığamak : rahmet etmek. in Reih und Glied stehn. yarma : kabil. ziya. der morgige Tag. — Verzeihen. . aydın. — Fledermaus. Gold. — Glänzen. inşa. — Kind. yasanmış : geyinmiş. bahşiş. siyaset kanun namesi. yasal : saf. yaramaz. Andenken. yapmış. Befehl. yasamak : yapmak. şeplek. kaide. beyaz para. tembih. Silbergeld. leuchten. aydın olmak. bir düzü durmak. eine Würde. tertib. — Gross. yarkanat : huffas. tertib etmek. Richter. altun. — Entzweien. ruşen. yarpi : yarısı. — In Ordnung sein. kaiserlicher Erlass. — Minze. Unnütz. geschmückt. hakem. yaraşık : sülh. yaraşmak : barışmak. Pfirsich. esvablanmış. breit. — Glanz. Grundverfassung. name-i humayun. imtihan. tiraşhiraş. yarlı : fakir. küdek. koşmak. gegründet. Schnitt. münasib. — Versöhnung. Friede schliessen. teşkik eylemek. yarılğaş : hediye. yadigyar. beyhude. — Die Hälfte. — Verwundung. yas : matem. ruşenlik. araste. yasal : saf çekmek. — Scheit (Holz). yarmak : az ayırmak. ziyadar eylemek. balış. nicht angenommen. yarutmak. — Sich versöhnen. Kraut. — Fledermaus. yarpu : çocuk. usul. — Angekleidet. Versuch. icad eylemiş. yarğucı : emir-i divan. meskin. halb. yarmaca : kabil-i inşikak. bir mansüb dir. schicklich. — Erbarmen. yamu. — Schimmernd. — Anordnung. — OrdnungReihe. — Klettern. in Beschlag legen. sülh-ü musaliha etmek. — Ehrenpreis. geschmückt. — Emir des Raths. — Verziehen. Helle. — RechteForderung. ziynetlenmiş. gayr-i makbul. inşikak. — Morgen. şeftalu. tüzünk. — Ordnung. | yaruşmak : yaruşlamak. yarım. yarav (yara) : cerh. yalkanmak. çatlak. | yarlığan : rahmet edilmiş. dâvâ kesmek. Prüfung. ışıklandırmak. visade. Kummer.yarasık : huffas. — Diplom. tecrübe. — Versöhnung. yarmanmak : tırmalanmak. | yaruğlığ : aydınlık. — Arm. irte. Ehrgeiz. aydın. inşad etmek. — Geschenk. keder. alay çekmek. melul. Verfassung des tatarischen und mogulischen Reiches. — Kissen. — Glanzlos. fasl edici. yarğılamak : teskin etmek. yarındası : yarınkı gün. Grundsätze. gründen. barışık. libas geymiş. yasamışı : nizam. Reihe. Regel. dizi. aff. yaruğ : ruşen. yarumak : mücella olmak. yasak : nizam. yarğucak : el deyirmeni. yasank : geniş. ferman. — Machen. bauen. yarpuz : geyik gibi. yarlığa : rahmet. ferman. — Geld. riş. Polster. nısf. il dost olmak. zabt-i emval ve emlak etmek. yarmak : sikke. yarğu : musadere. bergüzar.

yasun : ustuhan. — Ausruhen. yaşarmak : örtmek. elbise geyüp ziynetlenmek. ıslak. yat (yad) : yad. musiki-dan. yaşil : taze. natuvan. yatış : hükmdarın yatdığı odayı karağol bekleyene denir. | yaşlığ : rutubet. — Drei. frisch. yabancı ad etmek. kemik. — Name einer Entenart. köpü. — Feuchtigkeit. yıldırım. yatışmış. — Versteckt.oder fünfjährig. — Krank. verbessern. örtünmek. yaşımak : yaşmak. verdecken. kraftlos. — Jung. — Feind. sich ekeln. dizi. yan yatırmak. yapdırmak. yaşurukluğ : muhtefi. bedbaht. Thränen. Kind. — Sich verstecken. yastancak : arka verüp rahatlanmak. Reihe. sich verdecken. yung. Wächter. yat adam. geschmückt werden. — Sich ausruhen. — Anfertigen lassen. . yaskamak : yatsamak. yasmuk : mercemek. sebzevari. ihtifa etmek. yaşimtol : yeşile çalar renk. hükmdar etrafında yatan kesane yatışcı denilir.yasar : yasatmak. çakmak. Wächter. — Schleier. yatuğan : sazlık. kanun. saf saf dizmek. Fett. yeşil. niedergelegt. araste etmek. düz. Donner. yatkun : çok yatmış. wachsen. santur çalan. dumu. schmücken. yastamak (yastanmak) : baliş etmek. feucht. — Jemanden für Fremd halten. tertib. — Kriegsangelegenheit. tutunmak. körpe. — Blitz. yatıcı. — Wird auf den Wächter des königlichen Schlafgemaches angewendet. Unglücksvogel. sich bedecken. yav : düşmen. — Liegend. göz yaşı akıtmak. ateşhane. — Heimlich. muhafaza. ihtifa etmek. santur. — Anordnung. istikrah etmek. yatğurmak : yatırmak. bikyane. — Gross. sich ausschmücken. yaşın : bark. kiçik beçe. — Braunes Pferd. asiya-i vustada yasaullar dayak ve deynek ile hidmet miride gezerler. die in Mittel-Asien mit Ruthen ihre dienstlichen Rundgänge halten. — Ein Fremder. Siebenschläfer. taze. yatlığ : mechul. mahfi. — Vielschläfer. yat yarağ : mühimmat-i harbiye. nisa örtüsü. garib. yaş : çocuk. — Vermieter. bir yana eymek. Pulvermagazin. — Fremd. asker alati. — Bedecken sich verbergen. — Sich ausruhen. — Sich stützen. yabancı. weit. yabancı. düzeltmek dayanmak. muhalif. Flasche. yaşunmak : örtünmek. etwas nach einer Seite biegen. yaşarmak : nemnak olmak. — Knochen. yası : ariz. cebhane. — Spieler eines Instrumentes. yatalak : mariz. tekye edinmek. yaşar : üç yaşar. sereşk dökmek. pi. yatğın. — Wassergefäss. yatlamak : yadırğamak. rutubetli. — Kind. | yaşil baş : yeşil baş. gök. Thränen vergiessen. — Eine ins grünliche pielende Farbe. alt werden. gizli. blau. ein Fremder. yatuk : su kabı. — Musikinstrument. — Niederlegen. yaşurun : gizli. korhane. Frauenschleier. yaşık (ışık) : yağız at. tezyin etdirmek. | yatuğancı : sazende. — Linse. — Feicht sein. yasaul : yasakçı. yasak mêmuru. verborgen. yasmak : yatsamak. surahi. hasta. bir nevi ördek ismi dir. 'yatişcı' werden die um den Fürsten herumschlafenden Personen genannt. beş yaşar gibi büyür. yasau : saf. köhnesal olmak. örtmek. jung. thränen. yatık : yatğun.

mihman. — Mild. güzel. karib. — Einzelweis. yeke yarım : birer.yava : beyhude söz. best etmek. yolgun. den Weg zeigen. sonderbar. — Das Junge eines Thieres. yavru. — VerFertigen. — Sich nähern. fremd. — Wüste ohne Gras und Pflanze. piselemek. uşak. — Der zur Hochzeit Ladende. pissen. tuğ. sahib-i temkin. nişan. yazığlığ : yazılı. bir nevi ot dur odun nevinden. yazğurmak : suçlu. — Sichere Gegend. yedmek : yapışup çeküp götürmek. lezzetsiz. çekmek. yetik. — Gerath welches in das Ohr der wiederspänstigen Pferde gestossen wird. — Harz. — Sünde. yetim : öksüz. — Jemanden zum Sünder machen. eine Grasart. galib gelmek. yavuklanmak. birlik. ücretle tutulan rencber. Diener. — Zerbröckeln. yarımşer. yakın gelmek. yelim : yapışkanlık. yava : gaib. yavuk eylemek. ağacdan binalı bir mekyan. schreiben. ohne Geschmack. tednis etmek. kabahat. — Speisenüberreste. erschreckt. yemdan : bir nevi darı unundan pişirilmiş tâm dir. mergub. yedek : yedekdaş. toy. rabt etmek. yazlık yer. — Verändern. — Handpferd. yabancı. Fehler. suç. yazmak : yapmak. yavruk : hayvan beçesi. — Entleerung haben. tahvil etmek. yavçın : müsafir. yavaşa : azgın atların kulaklarına vurulan alet dir. — Nahe. tutkal. — Verloren. etwas niederschreiben. yavuşkarı : yakın. ürkük. yavuz : pakize. acib. bitmek. işaret. hizmetkyar. ein aus Holz errichteter Aufenthaltsort. yavaşmak : halim. — Unnütze Rede. döndürmek. Geschwätz. kabahatlu etmek. vorzüglich. — Schicksal. yavunkmak : tebdil. yavlamak : muharebe etmek. — Ein viel angefeindeter. sich umwenden. — Sich verloben. — Annähern. yelu : rekz. — Stachelige Dinge. yavşan : dikenli batar şeyler. yanına götürmek. sakin olmak. yazuk : günah. — Verlobung. düşmen. Bestimmung. Auskehricht. — Keusch. — Ausgetrocknet. Feind. ruzi mukedder. tâmdan bezmek. sich vor eine Speise ekeln. | yavuklaşmak : namzed etmek. hususen at yedeyi. breiähnlich. surur. verloben. sieger sein. müstesna. — Geschmacklos. yavan : lezzeti garib. — Eine Art Mehlspeise. — Krieg führen. imla. beliebt. düşmen kırmak. — Mitnehmen. yavlak : düşmeni çok olan mahl. zerstückeln. — Widerwillen haben. karib olmak. yerkmek : nefret etmek. yestehlemek : telvis. . den Feind niederwerfen. yavuk : namzedlik. yavuk. yavcı : ziyafete ve duyüne dâvet edici. paralatmak. garib. saçma kelam. bimeze. ziehen. — Waise. konuk. mâyetde giden redif şeyler. yavmak (yavuşmak) : tekarrüb etmek. Fremder. haşak. delalet etmek. Zeichen. yavmak : parça parça. yazım : sernivişt. — Geschriebenes. yavğan aşı : aş geceden kalma. yelkun (yelkin) : kurutmuş. yavutmak : takrib etmek. rize rize etmek. yazı : sebze ve nebatatdan hali deşt. halbundhalb. Gastmahl. silenk gibi. yelenk : biperva ferrah mahal. — Rossschweif. den Feind besiegen. ruhig sein. schön. Taglöhner. zai'. tekarrüb etmek. — Gast. alem. tahrir. düşmeni yenmek.

yikti (yetti) : temam oldu. Hauspferd. hemşire. geniessbar. çöp. — Kaiserliche Pferde. yılamak : parlamak. — Baum. — Schwager. — Ausdruck für einen Fluch. yığlağur : ağlayıcı. yezne (yizne) : enişte. yıkılmaz. çagatajisch auch 'çin'. Fussgänger.yetti (yiti) : yedi. — Schön. angekommen. ein Barfüssiger. — Öde. gördüyünk bu osun demek. — Weinend. Weinen. katar-saltanat atları. yığ : hazir. şemal. — Bereit. tayak. angelangt. yiken : karındaş evladı. çağatayce 'çin' dahi denilir. Abscheu haben. — Strick. taş çakırım. — Sich vor etwas ekeln. — Ein schlangenähnliches Thier. yılanğac : şemame. nimten. bir senelik nuker. yavuz. — Vollendet. mülk. — Zelt. yilkin : nâl. yığıkiz : cem ediniz. yikuluk : yemeklik. verwaister Diener. hergele. bir kargiş dir. yelek. çöp. — Weinen. — Elephant. gezdirmek. — Weiner. yığınlu. yidanik : yedek. — Erobert. — Sammelt. auch langes biberähnliches Thier. aruk vermek. yikirmek : giyrenmek. yeyilmeye salih şey. davar asb. verwüstet. giryan edici. — Haufen. buka. yıku : harab. viran. senksare muşabih tavil konduz gibi. risman keşide etmek. yığı : yığın. — Essbar. yidanik busun : dua-i bed makamında dir. ayağı çıplak. yığac. at nâli. şecr. ruzgyar. yığnak : cemiyet. Jacke. eyirmek. — Wind. Erde. junges Kameel. — Versammlung. yik : bed. fertig. — Art Weste. rein. — Leicht. yılkı : ılkı. vasil oldu. | yığlab : buka eyleyüp. yib : ip. versammelt. yıkılğur : uftade. — Jährlich. — Neffe. sade. yığac : ağac. yığağ : direht. at. yikin : hob. yılana ağvurin : yılana benzer bir hayvan dir. hafif. külliyetlu. istikrah eylemek. Tante. iki on. — Jahreslohn. Gesammtheit. Verachtung. harab. — Wohlriechendes Pflänzchen. yaş. Vorhang. Schwester. piyade. yilak : multan. redif etmek. — Schlecht. — Glänzen. Holz. — Zwanzig. yıkıntı : munderisat. Onkel. Stuterei. Schnur. — Verschwunden. yavaş yavaş. harabe. çatr. — Grundbesitz. yilenk : yöngil. tofrag. yikiranmak : iyrenmek. çıplak ve uryan mânâsına dahi gelir. yidamak : yedmek. — Hufeisen. — Sieben. virani. ein jährliches Gehalt Beziehender. hemşire zade. alevlendirmek. verwüstet. yikirmi : ikarma. — Einzelweise. yığnet : fil. yıkılmağur : metin. zerstört. öde. — Baum. yıkılmış. fena. risman. amuca. yetul : yer. nihayet buldu. hat auch die Bedeutungvon nackt sein. terakim ediniz. pakize. fersenk. — An der Leine führen. erazi. | yığlamak : ağlamak. Meile. dayı. teyze. — Gähnen. dinsenmek. gut. telef olsun. unzerstörbar. Paradepferde. gängeln. kalabalık. Nichte. esb-i numayiş. yığın : cemiyet. yilke : çadır. Nordwind. nach und nach. bir tarafa mail olan. amade. yetişdi. yılcılık : bir senelik. Faden winden. — Fest. spinnen. deve yaurusu. çabuk. yirmi. yetim hizmetkyar. yil : bad. buka eylemek. leuchten. yılar yılar : birer birer. temiz. schnell. Holz. . — Versammlung. hakaret. salyaneci. çekmek. yığın.

— Verwüsten. vasil etmek. Futter. — Eilen. yirağramak : iraklamak. davar boğazı. kemale irişdirmek. — Essbar. yırtmak : yertmek. görünüş. irsal etmek. yişmek : açmak. Spalte. Ankunft. yedi kardaş. — Erneuern. yırtmac : rahne libas. daye hatun. sich erleichtert fühlen. — Ein sich vor Speisen Ekelender. halk. koşukçu. entfernt. — Verwaistes Kind. ârsız. aşik. yırlamak : ırlamak. — Futter. huf etmek. die sieben Himmel. küşad eylemek. yirik : tamdan nefret edici. — Entfernen. yitikan : nebat el-n'aş yıldızları. Brautführerin. yenemek. — Riss. yilpeguc (yelpe-kuh Z. vasil. zahire. sich ekeln. Liederdichter. — Nahrung. schamlos. resid. — Leicht. yılmak : kaçınmak. taze eylemek. Thierrachen. çak etmek. — Schwägerin. laufen. — Esswaare. Nahrungsmittel. yiparmak : irsal eylemek. yirav : hanende. | yişilmek : açılmak. yitkurmak : arkadan göndermek. yink : asitin. — Der Ärmel. nafe. yimişan : yavşan. yimrumek : tahrib. Lieder nach alter Weise singen. el verir. yedi felek. alet-i tiraş. dinsenmek. yitim : öksüz çocuk. yılkuran : bir nevi ta'un dir. at yemi. bir nevi hafit ot ve giyah dir. verandern. isal etmek. — Genügen. yırtlas : çak. — Offnen. teb'id. âdet-i kadim üzre şarki ve beyt okup piale almak. — Senden. etwas vollenden. azuka. — Singen. schicken. yitik : yeti. yilu : ehali. yalpağuc. çak came. yilmek : isti'cal etmek. yığin. viran. — Senden. muzaffer olmak. bir gecelik tâm. — Eine leichte Grasart. die sieben Väter. — Speise. yitkarmak : yetişdirmek. L. yinki : cedid. galib olmak. Gemenge.yilku : ustura. göndermek. genug sein. kadın. yerine komak. çapkın. | yırak : uzak. — Weit. — Besiegen. yirlemek : yerleşdirmek. Lump. yinkil : yöngil. hafiflanmak. Kleid. Vorrath. tum'a. die sieben Brüder. — Eine Art Krankheit. hafiz. yimrulku : harab. yiti ata. yimlik : at boğazı ve yemi. tahvil eylemek. in der Reihe nach einander gehn. Musterthier. viran eylemek. reissen. tirkeşmek. Schnur. Sieger bleiben. — Moschusbeutel. hafif. — Volk. nev. yiputmak : tebdil. yiplik : iplik. yinkmek : yütmek. yiti (yidi) : yedi. — Pferd. nağma-kyar. libas. munderis. yipar : misk. yapar. irak. — Faden. — Auf den Platz stellen. — Geöffnet werden. — Verwüstet. yitik at. — Sanger. | yinkirtmek : yeniltmek. yemek. — Zerrissenes Kleid. korkutmak. yırınmak : yeyilecek nesne. — Erneuern. tegannüm etmek. tecdid etdirmek. yim : yem. numayiş hayvanı. taze. koşmak. şikafte.) : yelpaze. — Sieben. yitak : yedek. — Etwas zu Stande bringen. . yitar : kyafi. Furcht einjagen. — Neu. — Sieben. — Umwechseln. yimdaş : bir yerde yem yeyen. — Spalten. küşade olmak. yinke : sağdıç. yimtuk : yeyindi. risman. — Sternbild des Bären. yinürtmek : tecdid etdirmek. öde machen. verschwunden. — Irgendwohin gelangen lassen. Futtermaas für eine Nacht. — Jemanden erschrecken. bişerm. — Rasiermesser. yırmak : şak etmek. schicken. vücude getirmek. at. — Speisegenosse. auffrischen. — Fächer. yirazuk : yeyecek. Essen. beraber tâm eden.

yoluk : yolgun. mezarlik. pelenk. ılgay. yolaşmak : irsal. — Fein. dick. Regenbogen Z. salı vermek. uzatmak. tesyir etmek. yoskli : sabikde padişahların geydikleri kırmızı tepeli otağa. yolbars : arslan. hamur eylemek. — Den Weg zeigen. — Schnelligkeit. yokarı. katik ve yoğurt tâbir etmek. — Rasieren. — Blitz. das Laufen. yâni bir nevi ciğa ve tac. aff edilmek. — Gross. yılgın. Bote. — Schlaf. jemanden beschäftigen. yol atan : bir kale dir. karışdırmak. yüzü tüyleri yolunmuş. yoğan (yoğun) : azim. mit einem Federwisch abputzen. yuh : cu'el kelb. yu dahi denilir. yorgalamak : kurt gidişi koşmak. auch ein Suffix zum Worte 'vilayet'. Mehl und anderes kneten. wegschicken. — Weich. kabristan. den Weg verlängern. yeyüp içüp dolmaz. mit einem Beil Steine klopfen. — Schlaf. — Traber. vasil olmak. yuka (yufka) : nazik. yortğa : mezaristan. rende ve keserle taşı kırmak. Führer. uyku. Doppelttraber. | yulduz kurti. yulak : sikle. erklären. das Sehen. tahir etmek. — Dessen Federn ausgerupft sind. dünn. — Traum deuten. — Anstecken. bulaşmak. seyyare. yuyan : aldatmak. cesim. — Jemanden zusammen bringen. Tiger. yolunmuş. yortmak : dur atı gezmek. sich verbreiten. yulduz : yıldız. yoğruş : tahmir etmeklik. — Hoch. yokanı : bir şeyi yere atarak beyhude vakit gayb etmek. — Lüge. gut auslegen. yuyan : yalan. yalğan. un ve saire yoğurmak. Wegweiser. görücü. yukum : yumuşak. kalemle ve tarakla alup sılüp temizlemek. görüştürmek. — Zeitvergeudung durch herumschlendern. führen. zart. — Lüge. yorğa : eşkin. kaba eşkin yürümek. — Begegnen. yuki (yuka) : yuhi. yorga taz. — Stern. yortma : sirât. vilayete dahi itlak olunur. mülayim. yufka. yoğurmak : tahmir etmek. yormak : fal haber eylemek. — Begräbnissplatz. — Löwe. kaplan. — Gähren lassen. rasch des Weges gehen. yol birmek : sebil etmek. ankommen. Vorführen eines Muster' pferdes. — Prophet. Seher. Teig anmachen. çifte koşmak. yulukmak : uğramak. — Heisshunger. — Betrügen. yuhu : hâb. yol göstermek. uyku. çakmak. yakmak : sirayet etmek. yoldamak : rehnumalık etmek. Planet. yoldarım : yıldırım. gerupft. meşgul eylemek. waschen. gürüş. — Eine Festung. yortak. ince. yonmak : tiraş etmek. numayiş atı yedemek. yuymak : yuykamak. — Traben. çapma. störriges Pferd einüben. — Genügen. rehnuma. — Eine rothe spitze Krone der alten Padischah's. kyafi olmak. yokarğı : bala. rusul. | yuyan yalğan : yalan. koşma. — Reinigen. yürümal. yol bulucu. auch 'yu' gesagt. | yulukturmak : isabet etdirmek. çeküp götürmek. eylendirmek. elvermek. — Entlaufen des Wolfes. Friedhof. — Weg machen. kilavuz. hart machen. — Ausgerissen. . güzel tâbir eylemek. — Senden. kalın. eine Art Krone. yulğun : yoluk. mischen. — Kneten. yulavuc : peygamber. — Schwere. oben. nik söylemek.yitmak : yedek at. hareketle yol yürümek.

yumşağ : mülayim. yutmak : sükyut etmek. — Gemeines Pferd. abrunden. — Zugedeckt. — Rund. yumurmak : yuvarlak olmak. yunt yılı : ılk ılı. nach dieser Regel. — Wilde Stute.yulukuşmak : tesadüf etdirmek. öksürmek. elin yumulmışı. vor etwas die Augen schliessen. ot. yus-yumru gibi. Knäul. — Haufen Z. tabak yaykama. yurt : mesken. uslub. Aussucher eines Lagerplatzes für die Karawane. — Rund sein. yumuş : yumuk. — Husten. zart. Walze. — Faust. — Schweigen. yumurtğa : yumurtka. yumuk : kapalı. — Futter. yauş Z. yulun : kemiyin iliyi. wenden. yumru tokat. kugelig. yuvundu : ab-i gisale. — Ein Jahr nach türkischer Zeitrechnung. yurtaul : önde ilgar ile giden suari. şamatacı. yumak : pamukdan bükülmüş. müdevver. lüle pamuk igirmek içün hazirlanmış sarılmış pembe. yulum : mi'ber ab. — Knäul aus Papier oder Leinwand. yuvalak : yuvarlak. — Schlimmes Vorzeichen. yurtak : kaba eşkin. topalak. Z. yavaş. toparlak. Weg. hergele ile gezen madian. Zuchtstute. gevşek. müdevver etmek. yusun : kendi kendine hasil olan tarz. — Drehen. kyarvanın mahal-i nuzulunu tâ'yin eden memur. — Splitter. yut : kar izdihami. yumruk : müşt. — Flicklappen. gevşemek. yus-yuvarlak gibi. yumalamak. wälzen. — Vortrab. yunka : yonıntı. yamak. yuş. yuvurkan : yorgan. : gougacı. yum : göz yum. devirmek. — Ei. — Sich treffen. mulaki olmak. örtü. yunt : yabani kısrakı. Art und Weise. yumru top. — Husten. Regel. yurtcı : kalauz gibi. — Knochenmark. devacı. bir şeyden göz kapmak. — Zusammendrücken. rakik. — Schlucken. yumurta. schmutziges Waschwasser Z. schwach. reinigen. temizlemek. — Auf dieser Art. yaykamak. yummak : sıkup kapamak. — Rund. kaide. basturuk. lahm. bölük. Faustschlag. yutalmak. fein. yâni sal-i turkaninin yedincısı dir. yuyuntu. — Fahre. yuvlamak : yuvarlamak. — So viel. yuvarlamak. — Ordnung. — Der an der Spitze galoppierende Reiter. yurunçğa : alet. göz kapamak. yutamamak. — Decke. yumşamak : sert şeyi tesir-i hararetle ve suda kesb etmek. bu uslubde. yumalatmak : yuvarlatmak. die Augen schliessen. tarik. — Starker Schneefall. vilayet. yutmak. | yuvalamak : yuvarlamak. Verschlinger. Kleh. yumalak : top. yupka : hafif. vatan. yutal : öksürmek. yol bakıcı ordu. yus : edat dir.. zaif. — Wohnung. isabet etdirmek. — Wirbelwind. verschlingen. — Weich. — Waschen. kyâddan ve bezden yumru top. kapanmış. Polterer. — Rolle. — Leicht. yunce : bunce. yutğun : gerdab-i bad. yumru : muhaddab. so gross. munce. dünnes Gebäck. kapadılmış. yumak : gusl etmek. Faust ballen. bu kaidede. — Einen harten Gegenstand durch einweichen' oder aufsieden weich machen. Land. Flammflecken. — Verstärkungspartikel. | yusunluğ : bu tarzda. — Streitsüchtiger. kasabe. . açılmış hamur yaprağı. Tellerwaschen. — Drehen. yumak. yurun : parça. — Waschwasser. yutğunmak : boğazda yutar gibi yapmak. yufka. — Rollen. begegnen. | yutalmak : sürfe etmek. memalik. luk. Heimat.

yükki : âli. bekannt bei Schmausen und Festessen. ziyade. sefere gitmek. kaba kulağ : kulak tarzında olan bir nevi şiş. — Gegenüber stellen. — Eine grosse Mäuseart. — Bläschen.yuvusğa : gusl-i mevt. koşunmak. — Schnell. hareketlenmek. bir hükmdar ismi. ahenk. yümrek kazığ : bir nevi büyük fare dir. kalin. yükürci : zevcenin küçük biraderi. das erste. Vormittagsessen. Geschwulst. sebükbar. ölü yaykayıcı. das Laufen. kabak oyunu. — In Brand gerathen. — Jüngerer Bruder des Gatten. mesti hareket etmek. yümrüklü : harab. aus feinem schwarzen Mousselin. yün : çehre. in den Feldzug ziehen. — Zu etwas sich wenden. kaba : hanzal. ziynet. vafir. yürküzmek : tesyir. Hitzbläschen. | yüzleştirmek : ru beru gelmek. kapak. Filz. yüzleşmek : bir şeye yüz tutmak. yüze iblag etmek. kaanmak : telehhüb etmek. zahlreich. kuşluk. saltanat. oben. kilk. kumda çölde bulunur. zaudern. salı vermek. kara ve şebnem şaldur. Aufbrechen des Soldaten. yüne : keçe. — Die Coloquinte. git. yürdi : iyne deliyi. unschlüssig sein. — Zweck. — Abwaschen des Todten. findet sich in Wüstensand vor. yuvuş : kalem. kulp. alevlenmek. — Schwären. — Nadelöhre. yürken : yürüken. — Ein Vogel. — Ein ohrenförmiger Bratspiess. flink. keş. geh'. zu etwas sich erheben. Putz. yünk : yük ve yaykamak. kabak : ilerü. tez reftar. verurtheilt werden. — Aus Achtung das Knie beugen. — Schreiten. hind koyunu. abilelenmek. yürü. Fürst. padişah. yürküşmek : koşmak. yür : hareket et. viran. yürüşmek : savlet etmek. — Verwüstet. tereddüd etmek. yürük : aslı yükrük dir. Schmuck. yüz : asiya-i vustada bir kabile ismi dir. stellt sich auf die Hinterbeine auf. sevk etmek. Harmonie. toy-ve düyünde meşhur-dur. — Laufen. Feuer fangen. — Herrscher. — Schreibrohr. Ratte. ziver. yıkığ. göz kapağı. tüfek-endazlık etmek. büyük çastgyah. — Hoch. yıkılmış. yükürüş : kasd. — Name eines Stammes in Mittelasien. — Fingerhut. vakt-i çay. çergi. treiben. Schild. — Angreifen. muhakeme olmak. — Gesicht. yokarı. — Um die Mittagszeit. kabarcuk : abile. . leşker azimeti. Scheibenschiessen. — Gut zu Fuss sein. — Schnell. uftade. Kürbiss-Spiel. | yümrenci : muşgir olan bir kuş. — Absenden. K kaan : hakan. arastegi. Name eines Fürsten. bulend. lauf'. yüksük : parmak ucuna takılan engüşterin. welcher Mäuse fangt Z. gassal-i cenaze. Todtenwäscher. dick. — Das vordere. yüküş : çok. — Last. | kabarcuğlanmak : kabarmak. yüküşmek : tâzim içun diz çökmek. — Viel. bir nevi büyük sıçan. — Pferdedecke. yükürük : seri. — Sattelunterlage. huzur. uçuk. hükmdar. piş. sirâtlaşmak. kör çıban. waschen. verheert. ayağda dik durur. fare. cesim. Mütze. eyer esbabı. seri'. — Maus. gross. von schnellem Gange. kaba kuşluk : zuhra karib olan vakit. serpoş. yüsek : çul. Griff. yükürmek : yürümek. anschwellen. yükrüşmek. berauscht sein. ön. ateş almak. — Rühr' dich. yürütmek. yürüyücü. çalışmak. sich beeilen. koşucu. yümren : sıçkan.

Pause. muteber bir kabile. muharebeden dönmek. ester. wo ? kaya : acı. grausam. — Das Entkommen. | kaçirci : katirci. sämmtliche Brustknochen. leşkeri ortaya almak. — Verschliessen. — Rippe. — Ein den Verbrechern an den Füssen angeschnalltes Brett. — Flucht. emlak. ne zemane deyin. kadağ edici. — Täuschung.und Thalwasser. tâtil. kaçan : ne vakit. heftig. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. kadagan Z. — Kandiszucker. sechs Rippenknochen. kay : huruf-i istifham. Frühstück. heftig. kiracı. fliessendes Gebirgs. kağnak : ağza. Fessel. kabkarmak : iglak. Mittagessen. — Strömung. kadğan. meker. sahra. Flüchtling. — Annageln. cebel. mazbut. nalbend. S. kaçar : kaçan. — Miether. kaçğuycı : kaçıcı. taraf. kadakcı. paydos. — Hauptort in Afganistan. geflickt. Seite. ne kadar gibi. azimet. Felsen. zincir. das Umzingeln der Soldaten. mismarlamak. altı kemük. Kampf. Hufeisen. der sich in den Spalten der Wasserleitung ablagert. kadağan : car. çivi. -es. — Befehl. firari. kafri : Afganistanda dağ içinde büyük bir kabile ismi dir. arkada bulunan küçük kemikler. firar eden. tez. kaçak. kadak : mıh. hiddetli. bir yane çarpılmak. kaçağ : firari. abloka. itbak. şur. Zoll. anheften. — Fragezeichen. kayağ : cesur. — Flüchtling. — Wann. kadğan (kadkan. Schlinge. Gegend. — Fragezeichen. — Flüchtling. adaletsiz. şedid. kadamak : çivilemek. Maulesel. yan taraf. Keil. Verbotenes. kaçaşlığ : kaçmaklık. kaç (kança) : edat dir. zalim. Flicker. Kabul : asli zabul. canib. kadana : mücrimlerin ayağından vurulan paybend. men. — Muthig. Niederlage. Flucht. — Nagel. kaçtek : kaçıcı. yüz çevirmek. flüchtender Soldat. — Der Fliehende. Rückkehr aus dem Kriege. der Reisende. peyvendci. — Sich flüchten. — Maulthier. kağçur : vergi. bozğun. List.kabil : muhasara. harac. uşr. cihet. kaydeki. kaçu : firar. entfliehen. ein vornehmer Stamm. kuşluk. kaçir : katır. hoher Stein. kablı pilav : özbeg pilavi. kaburğa : göys yan kemiklerinin heyet-i mecmuasi. dağ ve dereden akan su. kleine Knochen am Rücken. cenk. — Seite. Blokade.) : yasak. imla etmek. semt. zuhr tâmi. kac : firib. men. kaçın : su yollarının şikaflarından gelen su süprüntüsü. kaçğak : keçık. kaçğun : firari. sabah kahve altısı. Finte. — Flüchtling. tumruk. — Schmutz. Entläufer. — Entläufer. Name eines Türkenstammes. yasak. giriz leşker. firar edici. hangı. bagl. haçir. kaçkın. anfüllen. kaçanğça : ne vakita kadar. bir bir firar. kaçıkmak : kaçup savuşmak. kaya : sert iri olan taş. kaçak. — Ritter. kangı. Zehent. gebunden. kayan : taraf. Flickschneider. — Ein fester. hile. ne zeman. işkil. . inhizam. cidal. Afganistanın paytahtı ve dağlık kitâsı. Gegend. gürizende. durchgehen. — Der Fliehende. firar. mismar. — Verbunden. — Pilav der Ösbegen. Eigenthümer desselben. gürizende. kayan : seyl. katağan. bac. — Name eines afganischen Bergstammes. neredeki. yan. — Belagerung. — Steuer. welcher. yamaklı. — Wie lange. istifham dir. — Geschmückt. kayısı. -e. azimet edici. mihlemek. | kadaklığ : muhalla. Feierabend.

— Aufbrausender. kısm ve akraba. hervor quellend. polirt. galeyan eden tencere. ne tarz. kup-kuru. kayuk : kuyu. kaynak : kaynamış su. aus der Erde sprudelndes Wasser. noch einmal. | kayğusiz : fikrsiz. schielendes Auge. kayrılamak : kayup taban ve dizleri üzerine düşmek. himayet etmek. — Grob. befreit. | kayramak : bir şeyi bilemek. mulahaza. abermals. fevare edici şey. kayaş : mühmilatdan dir. ausgleiten. — Siedende Stelle. — Aufgekochtes Wasser. cuş-u huruş. kaymak : taymak. kaynavuk : kaynak yer. | kuyğuluk : mükedder. ein Platz. — Mongolenstamm in alten Zeiten. sich umwenden. kalı. beschützen. kayğalduruk : musaffa. — Aufs neue. — Schleifen. ganz trocken. su toplanacak mahal ve mevki. gam yemek. — Diakritischer Punkt. — Gereinigt. umgekehrt. kayğurmak : tervic. — Welcher. — Gram. — Eine aus Eiern und Gemüse gekochte Speise. kayğanmak : bir tarafa çekilmek. Schwiegermutter. -e. dick. taban. hangı. geri gitmek. betrübt. kaynaşlık : kaynayıcı. trauern. anın içün kayn ağa ve kayn peder demişler. — Teppich. wo sich Wasser ansammelt. — Bedenken. Trauer. işsiz olan. uruk ve kayaş denir. — Schleifer. dönmek. bir işi yapmak. kaytmak : rucû ve avdet etmek. zal etmek. — Ausgleitend auf die Knie fallen. auf welcher Seite. kaymak. kak : güneş ve ateşden kurumuş olan. mahzun. — Welcher. in diesen Wörtern: Schwiegervater. kuyu : kangı. — Wetzstein. — Wie. — Ausrutschen. siedendes Gefäss. memlu mânâsına dahi gelir. welcher. şaşı göz. kayralmak. — Traurig. kaytmak. bir daha. kavun kakı. tesettür etmek.kayan : kadimde bir moğul aşireti dir. kaypanmak : ihticab. Messer. musaykal. Milchobers. şûbe. ne tarafda-ki. punar. kayrak : cizlam.oder Scheerenschleifer. kayn : bedel. verfertigen. auf welcher Art. hangısı. kaydağ : nasl. kaytım : kilim. yerden kaynayup çıkan su. arka. etwas thun. kayrıcı : bileyici. pelas. zurückgehen. — Sich zurückziehen. faul. yeniden. dolu. ne yolda. döndürmek. kaysı : kangı. galiz. sich umwenden. was für ein. gamnak. kabile. ne cins. geri çevrilmek. — Zurückkehren. | kaytarmak : geriye döndürmek. — Ersatz. kayrılmak : taymak ve kaymak. — Zurück. inkyar olmak. — Von Sonne und Feuer getrocknet. . sich bedecken. yine. muhasaraya gitmek. muvazzaf bir işe memur olmak. Wollzeng. Rasse. mit einer bezahlten Sache betraut sein. semaver. halvet. keskin ve ötkür etmek. Verwandter. — Sich nach einer Seite hinziehen. — Arbeitslos. kayğanak : yumurta ile sebzevatdan pişirilen tâm. yağmur yeri. süt üstünde olan kaymak. kayn ata ve kayn ana gibi. müberra. pıçak ve makası taş ile keskin edici. auch in der Bedeutung: voll. mesdud olmak. — Ausgleiten. kayğu : gam. -es. Sohle. yazyazı. — Zu wiederholten malen. dönmek. kaynar. zur Belagerung schreiten. başka defâ. kalın. — Sich wiederumdrehen. Brunnen. Sorge. keder. avz. arkaya gitmek. Rücken. kayrı : geri. kaynamış zarf. tembel. kasavet. bilek taşı. | kaytarın : yeniden. kayta : mukarreren. Samovar. döndürmek. hangı. kangı. schärfen. sözünden rucü eylemek. fikr-u endişe.

annageln. — Mütze. — Getrockneter Fisch. haykırma. kakşal odunu : kendi kendine kuruyup parçalanan odun. — Eine Schanzenart. kakşak : türkistanın tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Wie. das beim Ausschmelzen des Schwanzfettes zurückbleibt. — Ton trockener Gegenstände. dörtmek. Grossvater. — Name eines chinesischen oder mongolischen Stammes. Schwalbe. müdevver dir. gelinin hanesine cehiz ve mal göndermek. Verachtung. kara kulak. Name eines dem Zobel ähnlichen Thieres mit schwarzem Schwanze. — Vater. azarlamak. aus Pelzfell bereitet. külah. hakaret. kakımak : darılmak. kakım : sanksar. Erdspalte. kalamak (halamak) : beyenmek. dede. — Austrocknendes und zerfallendes Holz. — Eine kleine Vogelart. — Geschwätzig. kakalamak : tavuk yumurtlarken ses etmek. — Schöne Rede. ziyadesile ağlamak. kaze. kalmaş : beyhude söyleyici. cenkci. ateş yakmak ve telhib etmek. . aus seinem Felle werden Pelze gemacht. älterer Bruder. kalbağ : kalpak. — Seite. — Liebgewinnen. ziyade haykırmak. — Zürnen. siper. — Mit Hellebarde durchstechen. hile ile kandırmak. holta. türkmenisches Oberkleid. kıkırdamak. kaldurğac : bir nevi ufak kuş. das Trocknen der Baumblatter. — Sorge. dörtmek. kak-u kadid olmak. anhäufen. kakışlamak : harbe ile sancmak. tepmek. — Rohrhütte. Angel. gücenmek. kiyam etdirmek. kalış : azar. binden. kühn. wählen. kalay : nasıl. kalkızmak : kaldırmak. ekser çarpmak. aldatmak. — Zornig. sich wehrend zurück weichen. peder. pfeilfest. Panzer. el çarpmak. bend-u best etmek. türkmen çekmeni. kakmac : kuru balık. kakırmak : kakırdamak. — Verloben. für die Gesundheit zuträglich. Feuer anfachen. kebab mahi. büyük kardaş. tadeln. — Aufheben. laut schreien. ilmi mâş çok bilen. bürg. ok geçmez. derisinden kürk yaparlar. ekser kürk derisinden mâmul. eine Holzart. ağac dalları kadid olmak. kakırdağ : cize. Kopfbedeckung. bir taraf eylemek. kakma : Türkistanda bir nevi cübe ve aba. bir nevi odun. mütehevvir. kalkan : esbab-i cenk. kakığanlığ : dargın. Erzieher. — Eine Pelzart. Tadel. — Vertrocknen. mıhlamak. ebabil. anbrennen. — Stossen. Krieger. — Klang eines trockenen Gegenstandes. kelepuş. ve bir kabile dir. kaksere : kamışdan mâmul bir barak. wasfürein. aufstellen. kuru şeylerin ses ve avazi. yığmak.kaka : baba. kalinlığ yıbarmak : namzed etmek. rund. sammeln. — Lautschreiende Henne oder anderes Thier. kakşalamak : kurumak. kaliye : bir nevi yağla kavrulmuş sebzevat. kakırma : kuru ve kadid şeylerin avaz ve sedası. lala. — Funke. şehirlerde bulunan yarık yer. Fischbraten. samura muşabih kara kuyruklu bir hayvan ismi dir. — Kriegsanzug. sil yolları. kuyruk yağını eridirken ahirinde kalan yanmış şahm parçaları. ne tarz. kakılcım : şerare. toplamak. kal : hoş kelam. serzeniş. — Ein türkischer Stamm in Turkestan. kalmuk dahi denir. — Eine mit Fett bereitete Gemüseart. kalmak : çin ve moğul cinsinden bir ulus ismi dir. iltifat. ağabey. das Fettstück. kalmaki : bir nevi tabia ve siper dir. kakmak : zarb ile geri gitmek. mizacına muvafik bulmak. zürnen. kakalağan : ziyade bağırıcı tavuk ve sayir. betrügen. das Schreien. in das Haus der Braut Aussteuer schicken. intihab etmek. heftig weinen. — Der Marder. — Das Gackern der Henne. Baracke.

Weibchen. Weizenund Gerstengrannen. — Blutig. kyafe. hain. — Peitsche. ein özbekischer Stamm. kaltak : edebsiz. — Wagen. taziane. kame : gece. şehd. Stumpfwerden der Zähne von sauern Speisen. kamaşmak : göz nurun tesirinden ihtikaf olmak. mükemmel. — Weintrinker. — Nadelbehalter. ârlanmaz. — Befriedigt sein. kan : çok. — Wo. Klingel. kyâya. kanamak : kan akmak. ein um das Siegel des Emir von Buchara gravierter Spruch. kamğan : Buhara taraflarında istimal etdikleri bir nevi uzun ibrik. kanğal : bir nevi zirih dir. kamu (kamuk) : hep. — Voll. — Ziegenhaar. runder Gegenstand. Hinterlist. doppelzüngig. kancuğa : tirkeş bendi. kamtu : beraber. — Köcherband. araba. kayı yerde. Geissel. vefasiz. — Nacht. utanmaz. sarik. hekim. böse. sämmtliche. gezierter Gang. kancak : bukavul. — Riemen. filosof olmak. bütün. ehrlos. kamğa : iynedan. tavaif-i üzbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. . kank : dolu. kandğan : büyük. namussuz. buğday ve arpanın pustunda bulunan tüyler. kancık : dişi. gar. fitrak. Räuber. Abend. eine Art Buttermilch. woher. — Hahnrei. kançurğa. galtek. kancurğa : ufak halka. ein langer zweiräderiger Wagen. tün. istimal. Gelehrter. umfassen. çenk. — Zittern. hekimlik senâti icra eylemek. nebat. Hündin. kanda : nerede. umzingeln. katil. ekşi şeylerin tesirinden dişler harş etmek. zengule. kırbac. kanıkmak : ziyade doyup kanmak. — Oberkoch. harami. — Weib. — Vom Glanz geblendet werden. kankar : büyük canğırak. kandur : şeker dir. — Heilkunst ausüben. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Harfe. ziyade. muhasara etmek. köpek urgacısı. cümle. cahil. ne tarafda. das Ganze. — Eine Panzerart. kand : şeker. — Belagerung. Buhara emirinin mühürünün etrafında şu ibare mehkuk-dur. kaltramak : titremek. ne yandan. risman. treulos. Sattelholz. ikna olmak. Honigseim. kanı : hanı. — Blut fliessen. | kamlamış : tibabet ve hekimlik etmiş olan. — Zucker. — Unverschämt. heme. — Falsch. bir nevi ayran dir. magak. — Eine in der Gegend von Buchara gebräuchliche lange Kanne. ihate. Philosophie betreiben. kaltağay : kalb. schamlos. kaltak : eyer. Karren. büyük ip. belästigen. Höhle. Dieb. müdevver şey. kamılmak. ibre yeri. çifteli. filosof. suzdan. tekerlek. kaltarık : şali. kamalamak : ihate. umschliessen. kamurğa : şikyar gyah. iki yüzlü olan. danişmend. nazikyane hiram ve reftar. bade-nuş adam. soğukdan üşemek. — Glocke. abdeste. — Umgeben. kleiner Reifen. eyerin ağacı. — Eine Wagenart. — Wo. Schnur. kanık : kanlı. nerede. — Jagdkreis. Mörder. mahal-i seyad. kam : tabib. — Grube. vekil harc. — Viel. kamlamak : tibabet. kamamak. türkischer Stamm.kaltaban : kurumsak. Verwalter. kanık : mey-nuş. akşam. kamçın : kamçı. kamil : muhasara. kanklı : araba. etrafi çevirmek. memlu. vafir. — Einer der Arznei betreibt. hırsız. kankazin : bir nevi araba ismi dir. — Zusammen. iki tekerlikli uzun araba. tasdik etmek. dağal. — All. — Sattel. vor Kälte zittern. oğrı. divan beyi. — Zucker. — Arzt.

kaplamak : ihate ve iştimal etmek. kaptan : haftan. plötzlich angreifen. tuzak. kaptal : yan. kara batak : bir nevi murg-i ab ismi dir. kapkacak : zarf. muhasaraya girmek. — Sich satt trinken: prüfend betrachten. — Seite. Meeresufer. mirza. kapğamak : ihate. — Kalbsleder von glänzender Farbe. nazar et. biperva. sayyad. kapu. Milchbruder. Leder. Schlinge. kapa : kafa. ihate ve muhasara etmek. mizan mahalı. grausam. . siyah. ceb desti. zen. schwach. Jagdgeräth. — Umfassen. duzak. şehir ve kaleyi askerle istila etmek. — Sich bedecken. kapçı : alıcı. ser. — Beutel. belagern. Schwarzkopf. yırtıcı hayvanat. semek. — Tasche. muhasare etmek. Ferkel. eingesperrt sein. divan. kenar. — Bedecken. büyük kese. Beutel. kapturğay : çanta. karşu be karşu.kankşar : hayvanat. alet-i sayd. kapamak : örtmek. katil. kapurçak : balığın pulları. Band. kara baş : cariye. kapçur : kyatiblar içün verilen mâş. hatun. aufgeblasen werden. vazife-i ketebe. kanlığ : kandar. Waage. domuz. kapçuk : kese. kapağan : kapıcı. Scheide. para kesesi. baş. kaparmak : kabarmak. schlaff. Ortsname. kantarlamak. kaplubağa : taş bağa. kapan : gayet büyük çeki. kaplamak. kaftan. alıcı. köke. Papagei. çanta. — Faul. kantarmak : kana kana su içmek. sahil. örtü. yer. çuçka. tus bağa. messen. kafhan. gilaf. — Decke. — Umgeben. iştimal. — Kopf. taraf. — Schreibersold. çevirmek. kapuzağ : kabuk. | kapalmak : tesettür etmek. zugedeckt. adak. — Schale. eine Stadt oder Burg militärisch einschliessen. — Eine Vogelart. — Hülle. dudukuşu. kapan : hınzır. atı suya doydurmak . hundar. dam. belagern. mesdud olmak. deri. — Umfassen. örtü. Falle. muhasara etmek. baka. — Wegreissend. süst. umfassen. — Betrachte es. — Kaftan. Falle. bir mevzi ismi dir. cihet. kapsamak : şamil ve havi olmak. schwarz. kapış : mücella gün ve gusale cild ve deri. — Schwein. kara boğaz : bir nevi kuş. — Blutdürstig. siyah ser. — Name einer Entenart. trocken. Tasche. kapanık. umgeben. Insel. bölük. muhasare. abloka eylemek. Vorhang. — Decke. kantar. gevşek. Gegend. kapaklamak : kab ve kapak ile bir şeyi örtmek. canib. perde. — Etwas mit einem Deckel zudecken. bağteten hamle eylemek. yanbaş. post. istigrak eylemek. at kulağı. — Thiergattung. belagern. — Im Traume angreifen. — Anschwellen. — Schildkröte. üfürlenmek. enthalten. — Grosse Wage. um daraus Messer. kulan. şişmek. Rinde. Haupthülle. vezn ile bakmak. von Angesicht zu Angesicht. kara basmak : uyku içinde hücum etmek. tembel. kapran : kahil. yapılmış. Raubtier. etrafi kapatmak. ihate. kapak : gataye. Schwert und Handschar zu verfertigen. Sattelgurt. umgeben. zuraver. — Fischschuppe. serpoş. dağarcık. — Sklavin. kapık : mestur. kapçurta : pulad ile demiri karışdırup eriderek anınla kılıc ve pıçak ve hançer gibi alet imal etmek. Rath. kara : bak. das Abschälen. etrafini çevirmek. — Eisen mit Stahl zusammenschmelzend. kaşr. — Jäger. Geldbeutel. kuru. deniz kenari.

kara kalpak : Moğul cinsine mensub bir ulus dir. adam-i huşyar. huma. karakmak : garet etmek. karakır : kipçakda vaki bir mahalın ismi dir. — Ortsname in Turkestan. kara düzen : tambur. elan kılkuyruk dahi derler. garet. kara kuş : ukab. karındı. kap-kara. braun. başı bozukların ve evbaşların muharebe dayakları. göz. siyah ebru. — Königstamm. — Schauen. starr anblicken. karakat : zirişk tâmından fülfül büyüklüyünde dir. — Schwarz. — Speise aus pfeffergrossen Beeren. sipah. bir nevi kurt. kara kaş : Türkistanda bir mahal ismi dir. Kriegsstock der Landstreicher. — Land in Turkestan. kara kulağ : gul. bir nevi siyah dane. | karacalık : karaca illetine mübtela. erzen. kara sevda : malihulya. — Ortsname bei den Kiptschaken. karasu : Türkistanda bir irmak ismi dir. bir nevi çopur. başı bozuk. bakış. — Dämon. . Paradiesvogel. bazu. delilik. div. | karacılık : sadaket. — Der schwarze Adler. Dieb. Teufel. kara kurut : bir nevi peynir dir. — Sperber Z. Popanz. esmer. oğru. — Offenheit. Arm. — Rauben. Narbe. hırsız. pechschwarz. karağay : siyah. Zeitgenosse Alexanders. Anblick. — Schwärzliche Farbe. bunt. nazar. — Provinzname in Turkestan. karamtol : rengi karaya mail olan. ein indischer Padischah. Gesang. kenar. kızamuk. saz. — Dämmerung. — Ein grosser Stock. — Name einer Hirseart. karartı. ummacı. karağu : bir nevi şikyar kuşu dur. karamuk. beobachten. kara tarığ : bir nevi darı ismi dir. nağma. — Karavanensoldat. it üzümü. Raubzug. eine Fruchtart. gam günü. gözetmek. — Mogulenstamm. doğruluk. nazar etmek. görüş. kara günlük : matem. karağlığ : kaht gile. — Räuber. devlet kuşu. — Schwarz geworden. Wahnsinn. — Name eines Flusses in Turkestan. Anka (Name eines fabelhaften Vogels). schwarze Augenbrauen. — Trauer. — Kornradesamen zwischen dem Weizen. kara kırım : Türkistanda bir vilayet ismi dir. kara geyik : yabani domuz. cununiyet. Reiter. — Melancholie. — Tambour. — Eine Käseart. şiddetle karamak. kara sac dahi denilir. simurg. nazar ve nigyah eden. Kinder des Mogulchans. muavene askeri. Treue. emluk denilen bir nevi meyve. Masern. Eine Art Jagdvogel. — Name eines turteltaubenähnlichen Vogels. yoğurt kurusu. kara tauk : mâruf ve meşhur kumruya benzer bir nevi kuş ismi dir. kara tayak : büyük sopa. kayğac bakmak. — Eine Art Haarkrankheit. — Eine Art Krankheit. Verfinsterung. karaltğu : karaltı. karakül : Türkistanda bir memleket. karaymış : karamış ve siyahlanmış. karahan : tevaif-i muluk.kara çerik : seyyare askeri. haydud. eine Wolfsart. karağ : göz karartmak. tiraş. siyah. Iskender muasiri bulunan Hind padişahlarının biri. cesaret ile bakmak. sim-siyah. schwarz. kara çürük : şuniz. yês. — Schwarzkümmel. karağrıkı : bir nevi hastalik dir. kara kan. — Wildschwein. karakçı : harami. Trauertag. akd-u bend. karaca : bir nevi saç hastalik dir. karamak : bakmak. yağma. — Trockenheit. Mogul hanın evladları. anka. — Muthig anschauen. alacalı. — Offen redend. karamuğ : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. schwarzes Blut. hal. karacı : doğru söyleyici.

gemein. — Trauertag. | karılığ : ehtiyarlik. Krankheit. hafiz-i kelam ullah. kırğı. cebe. kıldırğac. — Später schwarz werden. pirlik. mestur. tamâ. — Streit. kartlanmak. — Alt. karğamak. Weiss-Pappel. Korankenner. lânet etmek. gözü aç olan. kararak : siyahrak. çepek. Ameise. bisermaye. — Verarmt. karğa büken : mesmumatdan bir nevi darı ismi dir. altes Weib. karınca : mor. verwünschen. şehbaz. karılamak : ehtiyarlık. karağol. karçığay : baz. | karçanmak (karçınmak) : hasis olmak. — Krätze Z. — Fluch. Leid anthun. imame. — Eine Geschwürart: Harnisch. koca. verarmt. silah yeri. Greis. karça : bir nevi kuş ismi dir. — Der Falke. unbeholfen. karlanğuc : kırlangıc.karanğu : zulmet. kratzen. karışık. karlaş : müflis. yıllığ. — Dunkelheit. karınçka. karçanak : hasis. karaul : meşe. kocalanmak. karça : bir nevi küçük mülevven kuş ismi dir. . — Vogelfanger. pir. karaş : nazar. von Ferne schwarz scheinen. Turban. kap-kara. — Scheinen. — Pechschwarz. kurağ. — Graben. lanet. pete ağacı. — Name eines türkischen Stammes. koca. karışlamak : karış ile ölçmek. merdüm âvam. kartal. — Dunkelblau. tamâlik etmek. orman. karğış : hakaret. ehtiyarlanmak. acuze. deni. greisenhaft werden. — Ferman des türkischen Padischah. karğanmak : bed dua. nigyah. karluğac. — Eine Art grossbefiederter Kraniche mit Schopf. — Geizig. müflüs. karçımak : kazmak. çevre. karbıl çıbanı : bir nevi çıban dir. Gewehrscheide. karamak. karılanmak. tıraşlamak. dolaşıcı. karlığ : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Wächter. devenin tırnağı. — Alt. Kampf. düşmen uzakdan görünmek. — Vogelname. tukay yığacı. Volk. karatmağa : Türkistan padişahlarının fermani. karınçka : küçük karınca. 'kaluk' dahi denilir. sele. kotan. Adler. destar. Wurfstein. trocken. — Giftige Hirseart. — Fluchen. — Blick. — Das Alter. karıkmak : pir olmak. — Korb. dunkelblau. — Wald. — Kameelklaue. kaşımak. nevya eyami. karkunak : ağıl. uzakdan karamak. — Geizig sein. şebnem. seyyadlar. karav : çi. doğan. bed dua. Quersack der Turkomanen. tehi dest. âcuz olmak. aç göz. karımak : ehtiyar ve pirlenmek. asker kolu. kararaşmak : görünmek. tavile. bakış. — Thau. pir. türkmenlerin kullandıkları tek hurc. Hürde. kuşların tüyden yapdıkları bir nevi alet dir. numayiş. — Alt werden. — Stall. mücadele. morca. karkara : bir nevi büyük tüylü ve sorguçlu turna. Zwist. incitmek. Schafstall. yevm-i Ilyas. karkaşuk : devenin topağı. karçankğı : bir nevi illet dir. kocamış. — Schwalbe. karatğu : kuşcular. bir kulac. karık : ehtiyar. — Kleine Ameise. kararamak : sonradan kara olmak. — Alter. Tage der Wehklage. morca. — Alt werden. gerici. karğaş : gouga. Greisenthum. kırak. Sperber. miskin. Tuch. — Name eines kleinen bunten Vogels. karaşenye : matem günü. — Mit der Spanne messen. karı : ehtiyar. bekçi. Wache. das Sichtbarwerden des fernen Feindes. bikudret. verhüllt. karçın : sarık. Geräth aus Federn.

kalburun etrafındaki olan halka. girdiş. Fuchs. böcek. — Kratzen. karmak : karmuk. — Lodern. kaşağı. dokuma. kart kazı. kars : safkat. — Das Ausgegrabene. — Arm. parasız. schwach. çeküp darıltmak. — Durch einander mischen. kocalık. cevre otu tanesi. — Weisser Stirnfleck (Blass). Friedhof. kars : şal kuşak. Greisenthum. kernay. — Spaten. kahraman. ördek. ve müdevver tahtası ve emsali gibi. kaşak : fakir. kasmar : bir nevi illet dir. çalgısı. kasnak : ilk. tekerlik gibi âletler. kılmak. bedhuy at. drücken. her dayim ön-sırada giden. hayvan ağnayarak tebevvül etmek. oyun kyâdı. sıkmak. kaşank : siyah. ve burn. iskambil. bahadur. sürnay mâruf dir. tilki. karış.karlığ : ehtiyarlik. tevaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Militärmusik. Arznei. kasnak : çenber. glänzen. Augenbraue. zierlich. muharebe esnasında atın cebhesine takılan alet. kaşanmak : har-u mal etmek. zühre. bir şehr-i kadim ismi. afsus etmek. niederlegen. — Arm. parlamak. timar aleti. kaserkand : bir nevi çalı-dır. hasmar. Kehricht. sieden. — Alter. etsiz olan. — Schön. Kesselboden. kolun üstü. Kaiserpalast. — Siebeinfassung. Name eines auf dem Wege verschneiten Volksstammes. — Eine Vogelart. Spanne. yolda karda kaldıkları içün bunlar böyle karlık tevsim olmuşlar dir. kene. hicamet. — Zweig. — Pferdefett. — Wiesenvogel. karşu. zulmet. — Ortsname in Turkestan. balık iynesi. ebru. karvan kıran : ahşam yıldızı. karnay : asker düdüyü. karşı : öte taraf. ein auf das Pferd gelegtes Kriegsgeräth. — Böttcher. karsak : sincabdan büyük karnı çil bir nevi hayvan ismi dir. Gewebe. çiynemek. karsmak : alta vurmak. karnı yaruk : Türkistanda bir mevki ismi dir. — Eine Giftart. sokmak. Pissen der Thiere. — Striegel. Gerbergeräth. — Gürtel. kartal : bir cins kuş dur. has-u haşak. kasaz : bir nevi kehle. kartuk : şah. — Brandbildung am Kesselboden. seray-i humayun. kaş : nezd. karçığay dahi denir. karta : atın rugeni. — Der Reifen. yatırmak. zaif. beraber. . karanku. — Name eines rothbauchigen Thieres grösser als das Eichkätzchen. ohne Geld. kına. mezaristan. ön. berhene. Held. kaşenk : güzel. | kasnakçı : kasnak yapan usta. yakışıklı. — Handschlag. alevlenmek. gegenüber. — Eine Lausart. kaşkamak : telehhüb etmek. kart kart kaşınmak. turna. immer an der Spitze schreitend. — Neben. karuça : bazu. — Gestrüpp. störrisches Pferd. kaşkaldağ : bir nevi çayır kuşu. iç yağı. kısmak. karmamak : kavramak. eli ele çarpmak. aralaşmak. işemek. kaşka : alnda beyaz nişan olan çarpay. kartmak : keçel ve cirahetden düşen kartılmış şey. bir nevi yemek dir. — Das Jenseits. huzur. sıkıştırmak. Fischerhaken. Ente. kasnı : bir nevi zam dir. bel bağ futa. — Schwarz. sich einmischen. kazğan dibi. kurcaklamak. das Schröpfen. şakır şakır kaynamak. — Abendstern. ilac. zusammen. müflik. — Sich kratzen. — Garkochen. kaşağu : kaşu. kaşan. — Zur Erde schleudern. — Eine Art Krankheit. murğab. kasmak : kazındı. Spielkarte. kazğan dibi yanmak. verhöhnen. pirlik. karışmak. Käfer. eine Speiseart. kasmak : kazındı tutmak. pişirmek. birden kutulmak. karmaşmak : alt üst olmak.

katlama : devşirmek. Aufwallen. mihman. gemengt. kav : kuruyup çevirüp ecvef ve kovuk olan şey. def-u tard. zulmet. mahlut. börek. ein zum Feuerschlagen gebrauchtes hartes Holz. — Finster werden. kanlamak (keölemek Z. yasak. bir gözlü hurc. hart. metin. kaurga : büyük davul. hohl. beraberi. katırdamak : sertçe olan şeyler bir birine dokanarak ses çıkarmak. Schirm. katla : defâ. — Verfolgen. ulu. Empörung. — Grosse Trommel. yakışıksız. tugyan. bir birine karışmak. şad mani. memzuc. kaşmar : mashara. — Spiess. — Leer. katılış : karışık. katağan : konduz kıtasından tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. Reihe. katım. hemrah olmak.) : karışdırmak. katanğur : biçimsiz olan adam. — Ungezogener Mensch. verboten. kumaşı kat kat kırup bükmek. — Vertreiber. çabık çabık. koşmak. cuş. bed şekl. suchen. — Gross. kavğu : teaküb. gidiş geliş. Pauke. katıh : katık. sertleşmek. mizzak vurmak. kerre. koşulma. — Sich abhärten. — Vermischen. kommen. das Gehen und Kommen. harba ile sançmak. katarmak : nize. verschwenderischer Liebhaber. sürmek. sich stärken. Molke. Gast. sert. — Freude. kavcun : kavçın. stark. kak. iki tarafdan varma gelme. fest. kat : harezmde bir kasaba ismi dir. süngi ile sokmak. teharri etmek. aşik. Quersack. karanğu gece. .kaşkır almak : gece ortayı karanlı basmak. gelen giden. katark : iki adam beyninde oynanılan bil lâb dir. Zurückkehren der Soldaten. seda. Finsterniss. gürültü. — Durchgang. — Gemischt. eine Art fettes Brot. — Zukost. kavi. kavak : ecvef. Befestigung. araraşmak. men'. katık. — Wiederholt gehen. hässlich. kat kat. katış : karışık. — mal. katlav : bir nevi surur. tabl. katağ : tabiye. doğ. nöbet. büzürk. avdet. türkistanda bir kabile ismi dir. katıklaşmak : pekişmek. — Klang durch Aneinanderschlagen harter Gegenstände. fest. tiefgraben. Vergütung der Hochzeitspesen von Seite des Schwiegersohns. sert. sich beeilen. siper. ekseriye yerde çizi çekerek oynarlar. — Stadtname in Charezm. Zusammenfalten des Stoffes. | kavğucı : def-u tard edici olan. — Ein zusammengedrehter hohler Gegenstand. treiben. güldürücü. kavcı. kavuk. — Gemischt. amed-u reft. yoğurt. katnamak : bid-defât gidüp gelmek. katramak : tâcil ve şitab etmek. âvâz. katnaşık : murur-u ubur. — Name eines Özbegischen Stammes. kebir. katğan : katup kalmış olan şey. kavlamak : kavmak. — Stark. Spassmacher. düyün harcı içün damad tarafından kayn-pedere gönderilen harc. sirâtle yürümek. tâtil.oder Lanzenstechen. def-u tard. — Zusammennehmen. sich vermengen. — Maskerade. katığ : katı. şakacı. bir nevi yağlı ekmek. Geräusch. Stück. — Wirth. ecnebiden bir firka ismi dir. ungestaltig. kılıksız. musafir. — Folgen. katuluk : galeyan. leşker gerü gelmesi. — Aufbrausen. Stammname. katav (kate) : büyük. istihkam. — Laufen. Vertreibung. gewöhnlich auf der Erde gespielt. gömmek ve derin kazmak. gewässert. içi boş olan. müterris. — Spiel en deux. çakmak içün kullanmış kuru ağac tuzu. tâşük ederek pul ve para sarf edene dahi kate derler. — Schanze. Pause. — Hart.

kavurmac : kavrulmuş buğday. sich in Reih und Glied stellen. kavur : asılsız. den Weg verstellen. kazuk : ucu sivri deynek ve ağac. — Neugewachsene Feder. kaznaklık : mehkuk. Özbekenstamm. at etinin sucuğu. kazkanali : fenn-i harb istilahi dir. futa. — Hohl. ahmak. keçe (geçe) : pepe. yol kesmek. — Verläumder. — Gedörrter Waizen. gevşek. kazındu : telaş. kavursun : henuz çıkmış kuş kanatı. baş kesvesi. | kebzeci : küreye bakup kihanet eden budala. seferde asker ve leşker hali. avanık. — Schwanz. — Stock mit spitzem Ende. kazılmış olan hatem ve islimi. einfältig. çadır. Ring. — Kriegszeit. — Grosse Schüssel. — Wurst aus Pferdefleisch. remmal. etwas auf der Erde oder Handfläche gehen lassend. — Filz. yapıncık. gebratenes Fleisch. kavut : leblebi. kavşak : otlayıcı. harami. dördüncü nesl. kavudak : kavurma. — SchaufelWahrsager. kavucak : karagöz resimleri. kazgan dibi. tüy. çerende. gayet ince yonka. kıl. — Geröstetes. Kopftracht. pabuç. rende. Höhlung. kemerbend. bebek. Hobel. kazakçı : hırsız. bübek oyunu. kondura. budala. oyun suretleri. oğru. Kinderspiel. kavşamak : kuşanmak. çapa. Puppenbilder. — Wolle. hafidzade. kavrulmuş olan arpa ve buğday ve bakla. bir taife üzbeg. geveze dahi denilir. kavuş : kuşak. kazma : kazacak alet. — Geräth zum Graben. — Gewinnen. — Geröstete Gerste. sarık. — Gürtel. hayal. Fussbekleidung. kavuz : darıyı döverken tanesinden ayrılan pustu. kazakmak : hırsızlık. nohut. saç. iktisab etmek. kazı : kızı. — Der Weidende. kavuş : otlamaklık. Geröstetes. basturma. rauben. Räuber. vasil olmak. kebze : omuz küreyi. kavurma. — Tölpel. ankommen. bir saz ismi. kazğanmak : kazanmak. esassız. — Siegelring. kazğan : büyük tencere. kavşak : kuşak. cevf. karagöz resimleri gibi resm. — Weideplatz. teper. — Strategischer Ausdruck. Weizen und Erbsen. kavuk : içi boş olan. süst olmak. keçe oyunu : bir nevi oyun. kuşak bağlamak. nemmam. Wollenstoff. mıh. — Grube. Nagel. — Eine Spielart. vierte Nachkommenschaft. keçe : nemed. palas. kazalak : mağak. kazaklık : cenk eyyami. yağda kızarup pişmiş et. — Unruhe.oder Flügelfedern der Ente. kızartma. çocuk oyuncağı. keçabe : tahta ve ağacdan mâmul dört köşeli sandıka muşabih açık zarf. gevşilmek. haramilik etmek. — Gürtel. Binde. serseri. kemerbend. Gravierung. — Eine aus Brettern oder Holz gezimmerte Sänfte. kavucı : çuğulcı. — Dieb. Zustand der Soldaten in Kriegszeiten. Haar. kavusi : yön.kavluk : dorunun oğlu. Beil. Spielbilder. Feder. . — Grundlos. oyma. verweichlichen. halka. Verräther. — Enkelsohn. sehr dünne Holzsplitter. Zelt. — Die Hülse der zerstossenen Hirse. Name eines Musikinstrumentes. yetişmek. — Gürtel anlegen. kazan. belbağ. Z. bübek. saf saf dizilmek. — Schulterblatt. — Stehlen. — Puppenbilder. keçek : ördeyin kuyruğunda kanadında bulunan tüyler. bir şey tofrak ya yumrukda gezilmek. ayak kabı. Kessel.

keng. arka. puşt. — Stotterer. kepe : kamışdan ve hasırdan mâmul alaçuk. — Zucker. — Oberkleid. . — Wort. kendik : göbek. Allah's Name. budala. elbise. kenarseke : şeker. keremet : büyük ağaca denir. kengaş : meşveret. — Panzer. çürümek. — Platz zum Hanfbau. — Sich berathen. hässlich. — Sich ausdehnen. yağmurluk. alçak. dumm. | kengelmek : genişlenmek. — Bindfaden. keler : kertenkeler. kendir : kinab. kelçe : bir nevi müdevver. — Berathen. — Aus Rohr oder Stroh geflochtene Hütte. kökbaşın bir nevi. saksı. şarab. kekre : bir nevi acı ot ismi dir. kuyruk sokumu. Nachtgesellschaft. kemirdek : dişleri fevk el-hadd usup hazasından çıkan. tete. kelte keles. — Vierfüssler. kand. Angelegenheit. keten. bol. keles : kerten kelez. altında kandil yakup dallarına hastalık içün bağlanılan bez parçaları yağmurun muhafazası içün icad edilmiş olan bir nevi tüle. bir nevi kuş ismidir. kerekke : zirih. — Kürbis. maslahat. — Unreife Pfirsiche. v. kölçe. Geplauder. — Elend. keyn : halk. arkasınca. aba. kepenek : çoban ve katırcı cüppesi. kelki : pepe. — Oberkleid des Hirten und Viehtreibers. encümen. çirkin. verrückt. kerç : dilim. schwanzlos. | kendirlik : keten ve kendir ekilen yer. — Rundes kleines Brod. — Hervorstehende Zähne. bade. gedehnt. — Volk. — Eidechse. Herde. kelbar : dağarcık. gece muhabbeti. bedkyarlık. sohbet. Geschirr. — Schnitt. benc. encümen. iç. deyeri. Regenmantel. kerke : bir nevi cüppe dir. avanak. — Einfältig. yığın. keskur. — Kurz. kende : kötü. allah ismi dir. fena. keng : geniş. — Nabel. Ritze. Vogelname. Wein. faulen. kerek : kerkeden. gene. Zwetschke. azlık. — Muthig. — Gegenstand worunter ein Lämpchen angezündet wird. — Befehlshaber. kemal : kiymet. kenderemek : kokumak. Schale. Mitte. kedu. aşkı diş. kep : söz. Neid. muşaverelenmek. reme. niedrig. parça. çartak. — Spalte. und auf welchem Leinwandfetzchen gegen den Regen gehängt werden. — Angelegenheit. kelam. — Hinterher. soyolğan. kepşik : vezin bilmek içün kullanılan ölçü. — Nashorn. — Schlecht. Stück. kenkeş : maslahat. sürü. — Eidechse. ufak nan. — Name eines bitteren Krautes. kuyruksuz. Versammlung. kengelmek : kengeşlenmek. kedi : kabak. Rede. — Getreidemass. ekmek. — Stinken. saçma sapan söz. kerim : cömerd. — Berathung. kelte : kıssa. ham erik. | kenkeşmek : meşveret etmek. kegey : araba tekerliklerinin ayakları. Flachs. orta.keçikur : amir. hased. deltek. — Werth. kedük : gedik. kemirte : olmamış zerdali. Rücken. kulube. deli. rahne. encümen. savut. kele (gele) : mevaşi. — Rädersprossen. Versammlung. — Weit. adavet. — Schwanzbein. Hass. kemlik : şekavet. kene 1. kemişek : kuyruğun kemikli yeri. | keynice : ardınca. kens : şaşkın. — Tasche.

— Scheere. — Hinterhaupt. wird auch auf die um das Zelt gesteckten Hölzer angewendet. kiçi : kıçık. def ve tabile diri germek. kertik : çetele. nişan eylemek. Junges. kıçğır : çağırmak. kab. spannen. Gerüst. kendir. ein aus Wolle verfertigter Teppich. serir. bir parça yonulmuş olan ağac. akşam vakti. ot. Hohlziegel. taş ocağı. illet. keçe. etwas stark drücken. kıçmak : kaşımak. — Klein. Ebene. — Kratzen. Nacken. çetele etmek. — Das Kratzen. kıbık : ayran. Zeichen machen. — Kerbholz der Handwerker. kığaş : eyri. ketek : tavuk oyası. — Klein. çul. büyük şehir. — Rübe. — Beengt. ket : mastaba. — Eine Krankheit. kiçim : ata geydirilen zirih. kıçı : bir nevi nebat ismi dir. bir kalâdir. | kıçğırış : çağırış. kethindi : bir nevi ilac ve boya dir. — Augenblinzeln. sebzi. kesel : hastalık. — Pferdepanzer. dilber. kerlemek : şiddetle terledeyerek basmak. — Sich kratzen. bir parça koparmak. lieblich. Kerbstäbchen. jucken. — Sich schütteln. Amu-derya kenarında bir memleket ismi dir. — Gross. — Kerbstab. keşir : havuc. | kıçışmak : haraş. Lärm. feryad. zarf. mağara. kerki : büyük balta. — Etwas abschneiden. Wollenstoff. kıçı : makas. — Abendzeit. — Grosse Axt. kete : büyük. ulu. nebat dir. bestürzt. — Arznei. kiçik : ğıcık. ense.kerkev : armud ağacına şebih yabanı bir ağac ismi dir. kiç kurun : ahşam üzeri. — Aufregen. — Lein. kiçitken : bir nevi ilac. Schrift. — Sich kratzen. bir nevi hastalık. — Klein. — Filz. yauru. kete kurğan : büyük bir memleket. kerpic : çi tuğla. gezlik. ein Stamm. kıçırdamak : dişler ile ses etmek. — Medizin und Farbe. ses. kiç : denk. kiçikine. — Hühnerhof. Kerbholz schnitzen. havalanmak. Hilferuf. Geschirr. Wunde. — Eine grosse Holzschüssel. — Holzschloss. — Schreien. kezek : meze. — Name eines dem Birnbaum ähnlichen wilden Baumes. zerdek. kerti : kasiblerin hisab bilmek içün yontup kesüp istimal etdikleri ağac. Festung. kesmelek : ağac kilid. küçük. kiçiş : kıçık. — Pflanzenname. cirahet. . klein. — Geschrei. ketun : keten. ova. kec. Höhle. Gezanke. kezlik 1. kiçke : kafanın ve gerdenin arka tarafı. ufak. âdi tezkere. Rock von Baumwollenzeug Z. bir kabile. kersen : ağacdan mâmul büyük tabak. — Krankheit. — Augenlied. alaçukun etrafında-ki çöplere denilir. kıçığ : kaşınmak. kiremit. vergebens. — Umsonst. mebhut. bağırmak. kığız (kiyiz) : nemed. patırdı. kifte : zarar dide. yünden mâmul kalın ferş. Pflanze. — Rohziegel. doğ. — Grosses Land. Name eines Landes in der Nähe des Amuderja's. | kıçığlamak : tahrik etmek. kerpi : kirpik. Grünzeug. | kıçış : kaşınmaka gelmek. kertmek : azcık kesmek. şamata. ses görültüsü. faydesiz. kıçışmak. — Krumm. — Saure Milch. — Sitz. — Zähneknirschen. grosse Stadt. kıbçak : gözü acele yumup açmak. kerkinmek. âzim. çetele.

— Abgeschnitten. — Reifen. teayüb eylemek. . — Faden. rundes Eisen. — Zugestutzt. kinet : tel. makas. tasgiriyet içün mustâmel dir. — Falscher Blick. — Bemühung. nachlaufen. — Quälen. — Neigung. kımırlanmak : kımıldanmak. — Zwei berühmte Tschagatajstämme. kılavlamak : perdaz vermek. spitzig. Obstart. kasanak. darılmak. — Stückweise. — Maass. kın : zarf. yeşil. kenarlı. in der Mogulensprache: Heiliger. parlak. kılıcın ağzını ziyade keskin etmek. — Gebunden sein. scharf. kınlamak : kılıca kın yapmak. lisan-i m oğulda aziz demek dir. zahmet. kılığ : kıllı. kışlak. Geld. Seite. meşakket. — Eine Rohrart. kımıldamak. arkadaş. — Folgen. kab. kımız : at ve deve südü.kığrat (kığat) : tavaif-i cağatayeden iki meşhur kabile ismi dir. kıkın : gayet ufak. Schuppen. Dorf. — Verbunden. saç ve tüylü. — Muthig. kırbık dahi denir. köy. kipri : kirpi. zarf. kıymak : hareket etmek. | kipleşmek : merbut olmak. kınker : gök. kınğır : cesur. suret. — Eine Art Ledersack. Genosse. — Sich rühren. kılbaş : bir nevi pare dir. kip : gayet peyveste. çit. kulak kıkırdağı. mişin. sivri. Scheere. tane tane. azab. halka. kile : ölçü. — Qual verschuldet. bölük bölük. kınçır : sakat. kındıra : bir nevi kamış dir. kımık : ahşabdan fırlayan pare ve parçalar. Schärfen der Schwertspitze. — Behälter. ardınca kovalamak. voll. bir nevi meyve dir. sallanmak. — Jemand. kındırmak : istihza. — Fingergelenke. merbut. — Knorpel. — Der Igel. kimircek : kemirtlik. timur. kimerse : kimesne. — Sich langsam bewegen. balıkda bulunan ufak tükanlar. kışık. kıpçımak : çember. von der Nähe sprechen. — Behaart. sahil. — Verkleinerungszeichen. sallanmak. anzünden. zürnen. Ring. kık : kırkılmış olan. huy. kıne : edat dir. — Rand. — Eine Münzenart. kınak : renc ve elem vermek. yapıcı. — Thun. maktu. uferig. Ohr. . — Tapfer. müdevver sarılmış demir. her dayim işleyici. Truppenweise. tekdir etmek. — Arbeiter. kıya kıya : parça parça. kılınc (kılış) : efâl. kımac : kec nigyah. krumm. pul. Form. — Sich bewegen. — Säbelscheide machen. — Pferde oder Kameelmilch. çeşmi ahval. | kıngıraymak : inad etmek. Gestalt. — Häärchen. tinc yerine dahi mustâmel dir. Behälter. — Stückweise. Stadt. tahrik etmek. — Holzsplitter. kım kım : parça parça. — Scheermesser. kimsen : bir nevi çerm dir. — Ausputzen. memlu. keskin. kıltık : kılcık. glänzend. kıpamak : tâkib etmek. Eisen. — Reisegefährte. kıldaş : yoldaş. kıyık : ucu kesik. kınak : parmakların mefasili. koşmak. kınalğudik : azaba mustahakk. kim. kab. şekil. — Verspottung. — Trotzen. kını : kenar. kınc : meyl. etmek. — Blau. kılğuli : âmil. yakın olup söz söylemek. kılsık : yön makası. kımşanmak : yavaşce ve usul ile kımıldanmak. verfolgen. Nasenknorpel. çengel. kıyın : meşakket. kasaba. akçe. göz. hücum. kimse. şeftali ve sair meyvelerde bulunan tüyler. Qual. burun. — Sehr klein. çaşi. — Schieläugig. das Haar auf Pfirsichen und auf anderen Fruchten. kılar : bahadur.

kirtmek : bıçak ile çizüp çeteleye nişan etmek. mit den Augen zwinkernd Zeichen geben. kırığlamak : kenara çekilmek. kırçılmak : yavaş kımıldanmak. — Sich zurückziehen. Gurgel. Hobelspäne. mengene. kirtek : esvatdan dir. — Käfer aus denen rothe Farbe bereitet wird. kirpitiken. — Geräth zum Zusammenpressen. şebnem. kısır : kısır kısrak. Mörder. sülyün. kırmız : al ve lal yapdıkları böcekler. — Unfruchtbare Stute. — Abfalle. Werkzeug ähnlich der Schmiedezange. kırğaul : yabani tavuk. kırnağ : cariye. rende hordesi. zobelartiges Fell. kırcıldatmak : dişlerini kıcırdamak. kirmek : ukde. konduz. kırlağan : ta'un illeti. — Grauhaarig. . — Rand. niedrig. işaret etmek. yorgan. — Unterdrückte Stimme. — Neidisch. Krankheit. alçak. — Thau. hastalık. kırkır : Türkistanda bir kale ismi dir. — In der Wüste bleiben. sahrada ve yabanda girmek. kısımlamak : avuclamak. cariye. kırtış : bir şeyin üzerine henuz çıkmış tüy. kırkıl : tüy ve saçları kır olan. gözü açup kapamak. Sclavin. kırğu : atmaca kuşu. şikestelik. — Decke. — Fasan. — Hineinstecken. — Name einer Burg in Turkestan. — Iranisches Geld im Werthe 5 Piastern. — Holzscheit. siyah arab. ak baş. kısac : kıskanc. — Backstein. — Miethe. kunfez. reng. makas. Zange. Schmuck aus Perlen. çiğ. kirpiç : tuğla. istidlal. halayık. kırğı. sokmak. — Stachelschwein. Igel. kırımak : ince şeyin kenarından makasla kırkmak. — Backstein. Kehle. — Mit dem Messer Kerbzeichen machen. kırıntı. kelpeten. acele etmek. — Lederstuck an der Mütze. — Pestkrankheit. kiremit. kleines Messer. — Zerrüttung. — Brandreste auf dem Schüsselgrund. kattal. kıskarmak : kıstamak. kırğıc : kazanın dibinde kalan yanık. — Kesselstein. kırmaça : haşak. — Interjection. kıskıc. timur kanad. kıran : beş guruş makamında Iran parası dir. parça şeyler. — Kurz. tencere dibinde kalan yanmış şeyler. kırbık : külahın kenarına dikilen post. dögüm. kirav : abone. kırbıktiken : kirpi. bağ. dökündü. kirpe : körpe. cüce. kısak : kısıcı alet. boya. kısık ses. — Zähne knirschen. baz. kırğıc. semur gibi şeyler. kisek : yapışmış katı toprak parçası. — Schwarze Araberin. bela. Graukopf. inciden mâmul tezyinat. Odaliske. kırpındı : kırıntı. kiçi kaz. kırğın : inkisar. beyaz saç. Gebrochenheit. Eisenflügel.kırağ : kenar. — Mit der Scheere abschneiden. kırmac : kırğıc. odalık. boğuz. — Krächzen Z. — Augenlied. — Eilen. hırtlak. — Last Scheere. kirpik : kerpik. kısık : sık. yan. kıska : kısa. kırklığ : yük. demircilerin büyük kelpeden gibi âletleri. Biber. biç doğurmaz olan. tutamlamak. — Selavin. kirközmek : girdirmek. kırlamak : kırda kalmak. — Frisch gewachsene Feder. kırkılmış nesne. örtü. Binde. — Knoten. Wildhuhn. — Sperber. — Packen. kırkın : habeşi. kırağu (kırau) : kırağ.

kof. | kışık : eyri. — Klatschrose. dane dane çıkar. sıkup tutmak.) : kuru yoğurt. — Rothfarbig. .kıskınc : gazab. sıcaklandırmak. azmak. — Hohl. arkasından kovulmak. spaltend. — Hautkrankheit mit Fiebererscheinungen. ateş. kodoş : hunud. bacanak. dişi at. — Fieberisch. | kizturluk : nemed ve keçeden inşa olunmuş kara evi. stückweise ausbrechend. — Zürnen. — Glauben. ufak kız çocuğu. kırmızırak. dar yol. — Sich erhitzen. kısmak : sıkışdırmak. — Schaaf schlachten. treiben. içeriye sokmak. kişimek : eyilmek. altun. aşiretin ululari ve büyükleri. — Fett machen. — Eilen. hirslenmek. kızğıne : kızcağız. kısnak : kısık. — Kette. eyri olmak. einlassen. kisten : piaz denilen bir nevi harb aleti dir. Decke. sözleşmek. hali boş. koçkar : koç. kan. koğ : şikaf. kiş (kişt Z. kızıtmak : kızdırmak. — Ein unter einander heiratender Stamm. kahraman. koçak. — Wild. Held. — Zerstückelt. biçmek. kıvanmak : inanmak. kivürmek : idhal etmek. cenk etmek. yağsız peynir. Schwager. kişik : burmalı. konduz. pazarlık yapmak. koçalak : besaletlu. nemed. — Zusammendrücken. mecnun. kızık : hararetlu. redd etmek. kodalak : ecdad. Widder. bükünmek. aufbrausen. koğlama : ateşde kurudulmuş şey. — Dervisch. Heftigkeit. gayret. kıstak : acele. parçalanmış. — Brandrest am Grunde der Schüssel. kızıl : kırmızı. | kızıl ala : bir nevi balık dir. boğa.. kızalak : gelincik çiçeyi. kışlak : kariye aşairin avlı olan evi. — Widder. kişen : zincir. kleines Mädchen. — Flussenge Z. kiş : kakum. kızğanmak : kıskanmak. otak. — Filz. çatallu. feilschen. — Übereinkommen. — Sich krümmen. — Kühn. köy. krumm sein. bükülmek. şiddet. budamak. kızıkmak : kızlaşmak. koç. vertrauen. kısrac : kısrak. sokak. verfolgen. nahiye. serseri gezen. Biber. şeci. koda : yekdiyerine kız verüp alan kabile. verrückt. — Hermelin. kışmak : eyilmek. Held. — Rother Bolus. — Eine Fischart. | kızıl ayak : bir nevi beyaz kuş. Strasse. | kisük : maktu'. itikad etmek. derviş. keulenförmig. — Erzürnen. — Fettloser Käse. koyun aygırı. kızımtol : rengi kırmızıye mail. kec. — Weisser Vogel. Feuer. Eifersucht. kitmen : büyük inli kazma. güvenmek. kıskanc. | kızıl deli : azğın. Gold. — Am Feuer getrocknetes. — Krumm. gedreht. — Mädchen. — Dorf. — Stute. aufbrausen. — Schneiden. Fessel. tesmin etmek. çöki. kismek : kesmek. — Eile. pul. — Hineinführen. kızamuk : humma ile karışık bir cild hastaliyi dir. — Sich krümmen. kıstamak : şitab ve acele etmek. kızce. kıtılmak : beyhude söz söylemek. — Ahnen. cabukrak. — Zorn. — Kampfgeräth. — Grosse Hacke. | kisişmek : karar vermek. | kızıl balçığ : kil ermeni. — Roth. kiskülemek : koyun ve kurban kesmek. hiddet etmek. kızmık : tencere dibinde kalan şey. — Plauscher. kız bala : kızçocuk. warmen. — Aus Filz verfertigtes Zelt. kiz : keçe. gürzün şeklinde olur. Stammfürsten. koba : semirmek. — Mädchen. Blut. — Krumm.

Schale. — Pfeilspitze. bülük.koğurcak : karagöz resimleri. Schelle. unter. — Teller. — Kriegsgeräth. kolturmac : esvab ve kaftanın çakı. Schafjahr. bir şeye muavenet etmek. böbek. konğuz : bir nevi siyah böcek dir. — Das Schaf. bilezik. — Im Dienste stehen. — Fäulniss zwischen den Fingern. kollukcı : hizmetkyar. aff teleb etmek. istemek. donan dahi derler. insanın vücudında ve at ve katırların ayaklarında zuhura gelir. — Wirbel. konğurak : çıngırdak. — Sonne. urgacı inek. — Etwas vor sich hertreibend gehen. — Kleideinschnitt. fırka. Z. — Haufen. — Haltestelle. têhül etmek içün bir kız aramak. menazil. konk : karğanın bir nevi. küsfend. | koy-yılı : sal-i türkan dayresinin sekizinci yılı. — Epilepsie. zir. kınğır. etek. ubudiyet. tapfer. Z. — Armband. kohu : koku. — Gäste bewirthen. deli kanlı. Jüngling. kombul : deste. yüz üzerine aşağı düşen. konaş : kurre-i kamer ile pervin yıldızlarının hisab mukarenesine denir. konde (ğonde) : bir nevi zehirli örümcek. — Kothähnlich. — Das 8-te im Cyclus der alten Türken. kolmaş : beyhude kelam süyleyici. kollukluk : beyan-i teşekkür. — Schwarzer Käfer. Junge. — Diener. kolav : ok. — Helfen. kolçır : suhen-çin. yardımcı. kolmak : iltimas. kon : mesken. — koncak : tabak ve kyase. yiyit. genç. — Eine Art giftige Spinne. koy : koyun. koldaguc : muavin. koyanğu : koyanc. yığın. kolansa : parmaklar aralarında zuhura gelen teaffünat. koldamak : iyane. — Bitten. peykan. kollukmak : hizmetde bulunmak. konan (ğonan) : iki üç yaşar at. eylenceli resmler. koyak : cenkde mustâmel bir nevi silah dir. — Danksagung. koyar : multeka. konam : bir nevi illet. — Çagataischer Stammname. — Wünschen. kolıncak : tavaif-i çağataydan bir kabile ismi dir. — Jagdpferd. Truppe. konğar : çamur gibi. zil. — Krähe. irk un-nesa illeti. — Klingel. Puppen. kolkana : bir nevi cirahet dir. Kuhkalb. — Zweibis dreijähriges Füllen. — Schattenbilder. — Wunde am menschlichen Körper und am Fusse des Pferdes und Maulesels vorkommend. konacın : iki yaşar kısrak ve inek. | koy kuş : bir nevi kuş ismi dir. . taht. kolamağlığ : teleb. — Eine Krankheit. sarıca ve karıca derler. hurmet etmek. yardum etmek. — Verleumder. — Verbindung. — Aufenthaltsort. koyan : gerdab. kolamak : bir şeyi önüne sürüp gitmek. Saum. Berührungsstelle zweier Flüsse. Helfer. üzbekischer Stamm. konğur at : gök ve tarlan at. | koyçi : çoban. oturak. koyturuk : musafire bakmak. tavaif-i özbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. helfen. — Gehilfe. — Zweijähriges Füllen oder Kalb. — Geruch. beehren. — Plauscher. Brautschau. iki çayın bir birine koyulduğu yer. bendelik edici. koyaş : güneş. mit dem Gesichte zur Erde fallend. Versammlung. kolbağ : bilek yüzük. — Vogelname. konalğa : mesken. — Hirt.

| kozğalan : şamata. abgebrochenes. Reisegenosse. — Erschrecken. — Gefährte. koş beyi : Türkistanda vezir makamında bir rütbe ismi dir. Zeit. silahlık. arkadaş. kop : kalkak. korçalmak : kocamak. koşulğucı : ilave olucı. hatun. haşiye. futa. — Paar. orbak. — Melone. kopğa : koba. koşti : hemrah. — Trinkgefäss. saye. Rand. ibtida. — Lärm. koran : arı teknesi. Gefährte. şad. zusammen. kopmuş olan. Schlauheit begehen. yakışıksız. korun : vakit. Weib. koşarta : ortalık. kızmış. — Stolz. — Volk. koldaş. torgay. bir nevi serçe dir. bostan. — Freude. — Kleines schwaches Ding. Weg. gekocht. tertib. kemane. yoldaş. kovala : sevahil-i derya kenarında yapılan âdi mesakin. yol. asman. koz : ğoz. Geige. ağ. cemiyet. — Sand. — Bienenkorb. — Falle legen. in der Runde sitzen. kouş : kovuk.konk : büyük. — Schatten. koşmak (kuşmak) : ilave. Wächter. — Anfügen. konak. kemale irişmemiş. zenburun meskeni. koşa şey. Lerche. Mitgift. uluğ. kor biyi : Türkistanda bir rütbe dir. rundes Ding. Belustigung. — Gross. gölge. | kovancılık : sevinc. cesim. Himmel. trocken. çive ham üzüm. Zeitalter. Palast. kum. kök : mavi. delv. devr. koranmak : tuzak kurmak. kopatluk : büyük çaştkyah. Eimer. korkuzmak : korkutmak. kozalak : âdetden ufak olan zaif şey. karaul. kopuz : kavun. unschön. kuşluk vaktı. sich vermehren. inşad etmek. koşantı : arusun hanesinden damadın hanesıne gönderilen hediye. — Gürtel. Gedicht aufsagen. kozğun : inkilab. ordu. — Zeit. şadmanlık. — Grob. cebhane memuru. — Zanken. refik. yasak. kopuk. asıl. kopa (kupa) : kova. kozğalamak : harekete gelmek. | kozğalaşmak : gonga edişmek. Ministerpräsident. koptı aldı : bir nevi aşik oyunu. biyaban sahra. Anfang. — Was zugefügt ist. kakmak. düyün ve dâvetde halka oturmak. stossen. kiyam etmek. | koşa miltuk : çifte tüfenk. bewegen. mutlaka yuvarlak şey. kozğanmak : hareketlenmek. beraber. — Gross. koruk : kabarmış. kozak : nesaclık. Ziyadelenmek. Sauerteig. formlos. kova. — Strasse. — Name eines turkestanischen Beamten im Range eines Vezirs. Kürbiss. Falle. reman. — Geschwollen. — Aufenthaltsort am Meeresufer. — Geschenk der Braut an den Bräutigam. karışıklık. — Umstürzung. — Eine Würde in Turkestan. unreif. pek büyümek. kopal : kaba. vortragen. kabarcık. korkulday : korkuluk. asker. karpuz. Unruhe. — Weberei. — Furcht. çağ. — Gemeinschaftlichkeit. kopu : iri. — In Bewegung gerathen. Nomadenartig umherziehen. konkaş : saçlarda bulunan kepek. konkuş : kibir. Sperlingart. Ursprung. fröhlich. saz. şamataya başlamak. çehiz. — Wachsen. kuşak. koşun : halk. Wüste. — Hohl. — Eine Art Sängerspiel. köçe : sokak. mahala. konar ve göçer bedevi gibi olanlar. — Mittagszeit. — Kopfschuppen. sadr-âzâm. Versammlung. tuzak. koşa (koş) : çift. — Blau. içi boş olan. — Lärm anheben. aufstehen. biçimsiz. kımıldanmak. . farih. hile etmek. kor (kur) : kemerbend. — Doppelflinte. kak. eşar söylemek. — Eimer. Heer. Becher.

süd verici. yürek. bir şeyi bir şeye dikiş ile bend etmek. — Viel. suvari. — Dumm. — Kind. köstek. beyahrt. köpmek : şişmek. ufak. ins Gefängniss bringen. — Menge. — Etwas gekochtes. eyri. kötelmek : kalkmak. — Abrunden. kökene : zincir. bir birine çenber ederek bağlamak. — Gelähmt. . közel : yanmış ve yakılmış alefden kalan parça. — Frau. köpü : yoğurtu ayran etmek içün kullanılan yayık. — Kleine Satteldecke. Herz. etwas liebgewinnen. — Hintertheil der Thür. geçid. sich an Kameele und Pferde anheftend. körpek : hafif. köpçi : ekseriya. — Überrest verbrannten Futters. köredemek : perakende ve perişan olmak. — Flicken. vafir. — Verkrümmung. bend. einfältig. Wagenrad. köpün : çocuk. araba çarhi. | köprek : ziyaderek. köktaş : südkarındaş. — Ursprung. — Maulwurf. — Mehr. — Grosser Wasservogel. köp : çok. | köplük : çokluk. ku : büyük beyaz bir nevi murg abı dir ki tüylerinden yastık yaparlar. köktemek : saz çalmak. göyüs. — Sängerin. pinhan olmak. kötermek : kaldırmak. köndeletmek : yuvarlatmak. körpe : yatak yorgan. köşeki : ihtifa. umgeben. — Eine Art Jagdvogel. — Berg. kötec : bır nevi matbuh dir. — Umarmen. tekerlik. — Ein Alter. köpçük : küçük. an einander binden. baumwollener Mantel. ihate etmek. köpser : tulum. — Klein. — Verborgen sein. Knabe. köksün : ihtiyar. — Sich zerstreuen. budala. kömemek : kapunun ard tarafı. kulağa pinhan kelam söylemek. köpe : cevşen mesellu bir nevi libas. — Zumeist. yiyinti. Sitz. Übergang. krumm. sebük. Fessel. kömle : yığıntı. terennüm etmek. musicieren. şaşkın. köşek : bir senelik deve yaurusu. — Haufen. oğul. kuçmak : kucaklamak. — Aufheben. köl : ahmak. beyenmek. kökenk : mahal aslı. kötel : dağ. — Musik spielen. cümlesi. kökrek : sine. Greis. kartal gibi. kadın. çok yaşlı. köpçik : eyerin üzerine konulan küçük şilte. — Anschwellen. dağılmak. — Bettdecke.kökeyin : muziyat-i hayvanatın bir nevi dir. kökenel : bir nevi şikyar kuşu dir. kömüklük : gömülü. aus dessen Federn Polster bereitet werden. — Einjähriges junges Kameel. hatun. — Schlauch. medfun. geheim. — Brust. oturak. etwas durch annähen verbinden. deveye ve ata yapışır. — Fleisch vom Knochen abnagend essen. — Sich erheben. Reiter. Elend. — Kette. gizli. — Milchbruder. — Brücke. — Butterfass zum Gebrauche für Buttermilch. — Leicht. kömürmek : eti kemikden diş ile koparup yemek. köstebek : kör sıçan. koca. pamuklu hırka. | köterimlik : kaldırmaklık. yer kabarığı. düşkün. geheimes Wort ins Ohr flüstern. bend etmek. köklemek : yamak ve parça dikmek. köndelenk : ivac. — Eine Art schädlicher Thiere. kırba. kalabalık. gönül. kuçin : hanım ve banu demek dir. köprük : köprü. kötürüm : mefluc. — Erhebung. — Begraben. sämmtliche. Adlerähnlich. — Panzerartiger Anzug. kökel : imdirici.

kucak (koçak) : ağoş; koç adam, cesur, koca. — Umarmung; Held, gross. kucaşlamak : ağoşlaşmak, musafaha. — Handschlag, sich umarmen, kuduk : kuyu; bulak; kulan yaurusunun pek ufağı. — Brunnen; gemischt; kleines Eselfüllen. kudukmak : zalimane hareket etmek. — Grausam handeln. kudusak : sarık, kovuk; kursak. — Kopftuch; Eingeweide. kudusan : dargın, zalim. — Zornig, grausam. kuydurgu : ateş çıbanı, suhteni kuydurcı. — Krebsgeschwür. kuyğun : denizden karaya konulmuş parça. — Meeresbucht. kuylamak : derin, çukur kazmak. — Tief, Grube graben. kuyman : bir nevi yağlı çörek, kat kat yağlı ekmek. — Fetter Strudel, fettes schichtenartiges Brod. kuyuk : kuyu, kalın, sıkı. — Dick, fest. kuyum : altun ve saireden ziynet içün yapılan eşya, koyumcu, dökmeci. — Goldzierrat, Goldarbeiter, kuyuşkan : atın ard tarafı. — Hintertheil des Pferdes. kulan : yabanı at. — Wildes Pferd. | kulan kuyruğu : bir nevi gyah ismi dir. — Eine Grasart. kulet : bir yutum, bir lokma. — Ein Bissen, Schluck. kuluk : sarık, kavuk. — Turban, Kopftuch. kuma : kul, cariye, halayk, bende. — Sklave, Diener. kumakcı : beyhude söyleyici, şakacı, güldürücü. — Schwätzer, Spassmacher. kumal : müdevver, yuvarlak. — Rund, kugelig. kumalağ : koyun, keçi ve devenin tezek ve gübresi. — Schaf-, Ziegen- und Kameelkoth. kumarmak : ihate, muhasara etmek, kapalamak. — Umgeben, belagern. | kumarğal : muhasara, kale. — Belagerung, Festung. kumğan : ibrik, kumkuma. — Krug. kumka : kumaş, basma. — Stoff. Kattun. kumlağ : kumsal, kumlu yer. — Sandige Gegend. kumsal : kum karışık olan erazi, kumluk. — Sandige Erde, Sandebene. kumsi : haber verici, mücdeci. — Bote. kumşum : tumşuk. — Schnabel. kumurkmak : tevcih, hareket etmek, kımıldamak. — Sich. wenden, bewegen. kumursğa : karınca. — Ameise. kund : açık, kavi, kuvvetli. — Offen, stark, kräftig. kundağ : top şey, tüfenk çıkmağının yeri ve sapı, sarılmış etfal melbusatı. — Rundes Ding, Gewehrschaft; Kleidung der Wickelkinder. kunğarmak : yerinden kımıldatmak, hareket etmek, koparmak. — Sich von der Stelle rühren, reissen. kunuk : mükedder. — Betrübt. | kunukmak : mükedder olmak. — Betrübt sein. kupan : büyük, kocaman; sened, pusula, bitik. — Gross; Schriftstück, Buchstabe. kupur : oyuk mahal, kyase, kab, çanak gibi şeyler. — Ausgehöhltes, Schalenähnliches. | kupurcuk : küçük kutu. — Kleine Schublade. kuran : silah, yarak, cebhane. — Waffen, Pulverbehalter. kurb : kenar kırığı. — kurban : keman muhafazası ve zarfı, kab, kın. — Köcher, Scheide. kurçak : resm, heyet, kılık, kıyafet. — Bild, Gestalt. kurçuk : dervişlerin külahlarına sardıkları parça. — Um die Derwischmütze gewundener Stoff.

kurcı : silahşor, cebeci. — Stallmeister. kurdaş : amuca zade, birader, kardaş. — Fetter, Bruder. kurdaşank : atlarda olan kan çıbanı. — Blutgeschwür am Pferde. kurduğlamak : koyunu kurda kapdırmak. — Schafe vom Wolfe wegrauben lassen, kurğal : iki nesnenin mahal-i irtibati. — Verbindungsstelle zweier Gegenstände. kurğamak : hifz etmek. gözetmek. — Bewahren, beobachten. kurğan : hisar, kale. — Festung. kurğaşun : kurşun, ok. — Blei, Pfeil, kurğatmak : şamata, gürültü etmek. — Lärmen. kurğavmak : ihate. muhasere etmek, etrafını kuşamak. — Umgeben, belagern. kurin : futa, kuşak. — Gürtel, Schürze. kurişi : tatar içi dışı bir olan külah, kalpak. — Tatarenmütze von innen und aussen gleich. kurya : bakasız, baraka; harabe-hâne, virane. — Ohne Ausdauer; Hütte. kurma : ağac kaşık. — Holzlöffel. kurmac : kavurma misr buğday. — Gerösteter Mais. kurşak : kuşak, futa. — Gürtel. | kurşamak : ihate etmek, ortaya almak. — Umgeben, in die Mitte nehmen. kurtğa : koca karı. — Alte Frau. kurtğarmak : halas eylemek. — Retten. kurtun : kurd. — Wurm. kuruğ : halvet, yasak olan mahal; kuru; bağ. — Verbotene Stelle; trocken; Garten. kuruk : kuru; sahil, kenar-i derya. — Trocken; Meeresufer. | kuruklığ : kuruluk. — Trockenheit. kuruksay : suyu kurumuş ve çekilmiş cay, dere içi, iki dağ arası. — Ausgetrockneter Fluss; Thal, Bergspalte. kurultay : muşavere içün ictimâ eden meclis. — Rathsitzung. kuruman : ordunun arkasını gözetmeye memur olan asker bölüyü. — Truppe zur Beaufsichtigung der Nachhut. kurumsak : kaltaban, pezevenk, delil. — Hahnrei, Führer, Verführer. | kurumsamak : yol göstermek, rehber ve delil, pezevenk. — Wegwerfen, verführen. kurut : süt kurusu, bir nevi peynir. — Käseart. kuskac : kaskac, demircilerin büyük kelpeten gibi âleti. — Zange, Schmiedwerkzeug. kuskun : atın kuyruğuna geçirüp eyerin arkasına merbut olan ip ve kayış. — Schwanzriemen am Sattel. Z. kuş-hane : menzil, mesafe, kyarvan seray. — Station, Entfernung, Karawan seray. kuşlağ : şikyargyah, kuşu çok mekyan. — Jagdplatz, Vogelreiche Stelle. kuşlamak : şikyar etmek, avlamak. — Jagen. kuşmar : bir nevi kuş tuzağı. — Vogelfalle. kuşnac : bilici, falcı. — Wahrsager. kuşuk : koşma, raks, bir nevi teganni dir. — Tanz, eine Gesangart. kuşukluğ : karışık. — Gemischt. kut : sâdet, baht, tecelli. — Glückseligkeit, Vorzeichen. | kutluğ : mesud, mubarek. — Glücklich, gesegnet. kutak : ricliyet, zikriyet, çok, âlet. — Mannbarkeit, Glied. kutalmak : geyinmek, bezinmek, yasanmak, libas ile ziynetlenmek. — Sich schmücken, sich mit Kleidern schmücken. kutan : saka kuşu; ayıl, mandıra, ayın halesi, etrafı ihateli koyun yatan yer. — Stieglitz; Mondhof; Weideplatz. | kutanlamak : halelenmek, hale tutmak. — Von einem Hofe umgeben sein.

kutanmak : mesud, memnun olmak, sevinmek. — Glücklich, zufrieden sein. kutas : bir nevi dağ öküzü dir, kuyruğundan tuğ yaparlar; bir nevi işaret dir, at gerdenine asılan alamet, bayrak, sancak. — Eine Art Gebirgsochse, aus dessen Schwanz eine Art Fahne gemacht wird; Zeichen, am Pferdehals angebrachtes Zeichen, Fahne. kutkarmak : tahlis, ibram eylemek. — Befreien, belästigen. kutmak : kalmak, iskyan etmek. — Bleiben, sich aufhalten. kutuk : müsafir. konuk. — Gast. kutulmak : halas olmak, kaçmak. — Befreit werden, sich flüchten. kutur : uyuz, çiçek yüzlü. — Krätze, Blatternarbig. | kuturmak : kudurmak; azmak, kutur illetine mübtela olmak. — Toll werden; krätzig werden. kutuz : kuduz, azmış köpek. — Wüthend, toller Hund. kuvadamak : mutegayir el elvan olmak, rengini atmak. — Verschiedenfärbig sein, Farben spielen. kurak : dağ beli ve ortası, geçid. — Gebirgsrücken, Übergang. kuvank : saçlardan dökülen kepek; konak. — Haarschuppe; Gasthaus. kuvanmak : itimad etmek, sevinmek. — Vertrauen, sich freuen. kuzay : asla güneş uğramayan yer, gölge. — Ein nie von der Sonne beschienener Platz, Schatten. kuzğun tingizi : Amu derya. kuzudük : eşek yaurusu. — Eselfüllen. küygenek : bir nevi kartal cinsinden şikyar kuşu dur. — Adlerartiger Jagdvogel. küymenmek : sebeb-i vesile bulmak. — Grund zu einem Vorwand finden. küküm : serd bir şecer dir. — Starker Baum. kükür : kaşgar lisanınca çanak ve kyase demek. — Gefäss oder Schale in der Kaschgar-Sprache. küküz : makbul, hediyeye layik olan. — Kostbar, als Geschenk würdig. külbar : dervişlerin arkalarına takdıkları tolumdan torba. — Schlauchartiger Sack am Rücken der Derwische. külçe : tarla taksımı, parça parça zurât yeri. — Stoppelfeld. küleğçe : her turlü kümeli top şey, yığıntı, küme. — Jedes rundartige Ding, Haufen. külek : emvac, rüzgyar. — Wogen, Wind. kümbür : tantana, avaz-i bülend ile çıkan ses. — Getöseartiger Ton. | kümbürlemek : zemzeme, tantana, arslan ve deve mesellu hayvanat kümbürtüsü. — Getöse, Brüllen des Löwen und kameelartigen Thieres. kümek : yardım, imdad. — Hülfe, Stütze. kümüldürdük : at ve devenin gerdanına asdıkları mercan halkası. — Perlenschnur um den Hals des Pferdes oder Kameels.. künci : susam, semsem. — Sesam. künde : kötük, mücrimlerin el ve ayaklarına urdukları bend. — Fesseln an der Hand oder am Fusse des Verbrechers. küngec : herze, mashara. — Geschwätz, Maskerade. küngremek : kendi kendine esnayi hiddetde darılmak. — Auf sich selbst böse sein. küpe : sarac ve konduracıların bir şey düz etmek içün istimal etdikleri bir nevi çekiç. — Sattler- oder Schusterwerkzeug zum Glätten. küplemek : çoklaşmak, çok olmak, ziyadeletmek. — Sich vermehren. kürçek : kürek. — Schaufel. küremek : ateşe hava vermek. — Feuer anfachen. küremek : körüklenmek, toprağı sürüp ber taraf etmek. — Kehren, schaufeln. kürke : bir nevi buru ismi dir; nemed, keçe. — Eine Art Pfeife; Filz. kürkü : su tolumu, kırba. — Wasserschlauch.

kürtük : bir nevi matbuh dir. — Etwas Gekochtes. kürtün : eyer, semer. — Sattel. kürük : el körüyü, dem. — Handblasebalg, Athemzug. kürüklenmek : üfürülerek yanmak. — Durch Blasen brennen. küsav : mahruk hatib parçası, ateş karıştırıcı çöp. — Verbranntes Holzstück, Holzstück zum Feuerschüren. küskü : yanup söyünmüş kütük. — Abgebrannter Holzstumpf. küteül : muhafiz, bekçi. — Wächter. kütük : kesilmiş umça parçası, ana defteri. — Abgehauener Baumstamm. kimbek : mesellu, tıpkı. — Ähnlich, Ebenbild.

L
la : edat dir, ah, eyvah, efsus makamında mustamel dir. — Partikel, in der Bedeutung: oh, weh. laçin : beyazlı şahin; kadim bir türk aşireti dir; şedid; tazı. — Weisser Falke; alter Türkenstamm; heftig; Jagdhund. laçlamak : munâzâ, kouga etmek. — Streiten, zanken. lafadan : yarım oyudulmuş tohum, yumurta. — Halb geröstete Körner Z., Ei. lay : kil, çamur. — Thon, Koth. layın (layı) : edat, kelime ahirine teşbih mânâsi içün, ve kadar yerine dahil olur. — Bildungssylbe, am Ende des Wortes, zur Vergleichung. laylamak : çamurlamak, sıvamak. — Beschmieren, einkothen. lak (lek) : içi bozuk yumurta. — Faules Ei. lak (lağ) : ismi mekyan edati. — Zeichen für Ortsnamen. lak (lağ) : bazi, hezl, zarafet. — Scherz, Anmuth. lap : edat dir, bütün bütün, birden bire mânâsına. — Ganz und gar, auf einmal. lapa : suluca pişmiş tâm, kuyuca şeylere denir. — Wässerig gekochte Speise, wird auf dichte Dinge angewendet. laşmak : başa çıkmak, ağraşmak. — Lagern Z. lavlav : alevli, şiddetli. — Auflodernd, heftig, lavaşi : umumen yası şeyler. bir nevi yası ve uzun ekmek. — Im Allgemeinen: breite Dinge, Art langes und breites Brod. leba : ehtifar, nazir. — Alt, Aufseher. lebaşak : kayde, usul, irtibat. — Regel, Band. leçek : harir mendil, baş örtüsü, yaşmak. — Seidentuch, Kopfbedeckung, Schleier. lenk (lünk) : futa, peştemal, peşgir. — Schürze, Handtuch. lenker : yayvan, toprak, büyük çanak, müdevver tekne, sahan. — Geräumig, grosses Gefäss, runder Trog, Schüssel. lete : kumaş, paçavra, bafte. — Stoff, Lappen, Gewebe. liara : afgan lisanınca yol, tarik. — Afganisch: Weg. licak : kişmiş ile mahlut bir nevi tâm dir, macun. — Mit Trauben gekochte Speise, Opiumteig. lik lik : yavaş yavaş. — Nach und nach. lök : içi bozulmuş kavun ve yumurta; iri, kavi, ağır, tembel. — Faule Melone, faules Ei; gross, stark, faul. lökçe : gevşek, boş, bi-perva adam. — Locker, leer, ungeduldiger Mensch. löke löke : parça parça, top top. — Stückweise. löklök : yortak at. — Trabendes Pferd. lu : ham, sest; levend. — Krumm, schwach; Held. lu : sarkık, asılgan, gevşek. — Hängsel, locker.

luç : çıplak, uryan. — Nackt. luçe : bağçe eriyi; göz, mahal, takçe. — Gartenpflaume; Ort, luhçek : tüysiz, cilalı, parlak; bir nevi şeftali. — Federnlos, glänzend; Pfirsichart. luy : pelenk, arslan; sal-i türkan dayresinin üçüncüsü dir. — Löwe; im alten türkischen Cyclus der dritte. luli (lululi) : çingene, köcek, fahişe. — Zigeuner, Tänzer, Luder. lurs : kabar, badiye nişin. — Geschwulst. lük : iri, büyük parça, toplanmış. — Gross, grosses Stück. lümlüm : yumuşak, mülayim; yalancı. — Weich, sanft; Lügner. lünki : lenk, çolak, topal, aksak. — Krumm, lahm.

M
maç (muçi) : puse, öpüş. — Kuss. mağ : baş, kanat ve kuyrukların ucu hep bir reng olan güvercin. — Am Kopf, am Flügel und Schwanze gleichfarbige Taube. mah : öpüş. — Kuss. S. maç. mahtamak : sena, sitayiş etmek. — Loben, preisen. mahu : pis, uyuz; kaş ve kirpiyi dökülen adam. — Schmutzig, krätzig; Augenbraun und Wimpern verlierender Mensch. may : yağ. — Fett. | maylamak : yağlamak, semirmek. — Schmalzen, einfetten. mayda : ince, ufaklamak, ince doğramak. — Dünn zerstückelt. | maydalamak : ufalatmak, kıymak. — Zerstückeln. mayen (maynen) : beyni, damag; mebni. — Gehirn; begründet sein auf ... mayren : sakat, ayıblı. — Gelähmt, fehlerhaft, mayruk : zaif, hamide, yanbaş. — Schwach, gebogen, krumm. mayuk : açılmamış çiçek, konce. — Noch nicht entfaltete Blume, Knospe. makar (maker) : deli kanlı, civan, genç, yiyit. — Jünglingjung. maktamak (mahtamak) : medh, sena etmek, târif, sitayiş etmek, öymek. — Loben, beschreiben, lobpreisen. | makta : sitayiş, vasf, medh. — Lob, Eigenschaft. mala : dıvarcı, sıvacı sürgüsü. — Ackerwalze Z. malay : hizmetkyar, uşak, yetim. — Diener, Waise. mamuğ : pamuk, pembe, keten. — Baumwolle, Watte. mamur : damar, irk, kök, özlük. — Ader, Wurzel. man (mank) : iri, koca başlı, şaşkın, hayran adam, ahmak. — Gross, grossköpfig, einfältig. mana : yol başına dikilen nişan taşı. — Grenzstein Z. manab : asilzade, beyzadelik. — Adelig, Adel. mang : üç senelik kuzu ve bere. — Dreijähriges Lamm. mangdurmak : yürürken vücudunu sallamak. — Schwingend gehen. | mangmak : sallanarak yürümek. — Schwingend gehen. mangış : reftar, naz ile hareket, yürüş. — Gang, zimperlicher Gang. manglay (mınglay) : alın, ilerüye giden asker, mukaddeme. — Stirn, an der Spitze gehender Soldat. mangramak : hayvanatın teferrüd etmesi, seslenmek. — Blöcken Z. Absonderung der Thiere. maniknit : tavaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines Türkenstammes. mankışlak : aslı mink kışlak, mahal ismi dir. — Eigentlich 'mink kışlak', Ortsname. mantuy : kıymalı yufka tâmı, hamur işi, kaşgar canibinde mustâmel dir. — Geschnittene Mehlspeise, Mehlspeise.

Leder. mardaç : bağdaş oturuşu. meşin. cenk. mez : guze. — Ich. — Hauptstadt eines turkomanischen Stammes. — Held. miknik : hal. pehlivan. mıncağ : boncuk. — Streiten. mindav : eyerden atın arka sırtında-ki yare. | matyarmak : teşekki etmek. Flügel und Schwanz. plauschen. meş meşe : gouga. yağır. mencane meyve çekirdeyi. meşil : yüzü düz. — Glasperle. meken : ahunun büyük cinsi. tirid etmek. miçin : mubarek miçin yılı. — Klage. Stolz. sahtian. nişaneci. parça. buz. Ring. — Schnell. tez. marımak : havlamak. Mann. — Kriegsgeräth zum Kugelwerfen. dicker Shawl. — Sich beklagen. koyun. Frucht. Zwillingschaf. mucadele etmek. geyik. — Vom glatten Gesicht. Streit. — Selbstsucht. — Stadtname. — Das Sitzen mit untergeschlagenen Beinen. mehanik : odanın ortasında yakılan ocak. çifte kuzuluk. — Krieg. mıltık : tüfenk. — Brod in Wasser einweichen. maşab : bir nevi kaba ve kalın şal dir. dayak. halka. — Schönheitsmal. — Eine Fruchtart. meleş : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. beraber. — Bellen. bağdaş kurmak. menta : benefşe. dane. mekeki : üzbeg lisanında küpe demek dir. Glas. kebuter. canfes parçası. mergen : tüfenkçi.manmak : suya ekmeyi batırmak. deynek. — Grober. — Gebirgs-Spanferkl. celali. mit einfarbigem Kopf. filinte. marı : kabail-i türkmeniyenin paytahtı dir. — Name eines türkischen Stammes. beng. Stückchen. sal-i türkan dairesinin dokuzuncusu dir. Obstsamen. erkek. schön. gurur. çene yarışdırmak. Taffet. mental : başı toparlak. — Taube. menmi (min) : min. güzel. milen : ilen. — Veilchen. mıçan : bir nevi meyve dir. — Schütze. — Flinte. — Mit. . birlen. mığ : bıyık. çokmak. kelle endahti içün kullanılır. minceşmek : harf-endazlik etmek. men. mickay. çerm. — Samenhülse. — Der Monat Schaban. mevlen : kumaş. gürültü. dunkelfarbige Blume. kar. indem er während der Schlacht die Hände ausstreckt. glänzend. mikçin : dağ domuzu yaurusu. maral (meral) : ahu. merğaul : bahadur. tapfer. Suppe bereiten. — Schnurbart. serce. — Grössere Hirschenart. menmenlık : enaniyet. maşmil : bir nevi tiri. — Der neunte Monat nach türkischer Zeitrechnung. ben demek. — Siegesruf des Siegers. mor rengli çiçek. baş kanat ve kuyruklarının ucu hep bir reng olan güyercin. — Schwätzen. — Hirschkuh. — Miauen Z. meded : üzbeg lisanında zer-u ziver demek. Saffian. meriv : galibin hin-i harbda ellerini uzadarak irad eylediyi kelime-i zaferiye dir. zusammen. — Vom Sattel aufgeriebene Wunde. mavlamak : kediye mav etmek. — Stoff. merğinen : bir şehir ismi dir. kahraman. Eis. Stock. mide : ufak. mered : şaban ayına denir. — Rundköpfig. — Üzbegisch: Ohrgehänge. — Klein. — Üzbegisch: Frauenschmuck. sesletmek. bir meyve. metiz : çabuk. mene urmak : çok söylemek. mendağan : bir alet-i harb dir. af af etmek. — Heerd in der Mitte des Zimmers. matyar : şikayet.

moğulçın : beyaz. keder. bunun gibi. minmek : binmek. süprüntü. betrübt sein. ihtiyar adam. — Betrübt sein. mışık : kedi. — Ein spiessartiges Geräth neben die Grubenfalle gelegt. gerdan. mise : çimen. Taugenichts. gealtert. — Nachdenken. — Tausend. — Aufsteigen. ah-u derd. aksakal. — Hals. gekochte Zwetschke. mundu : mızrak şeklinde hendeyin etrafına konulan alet. Name eines üzbekischen Stammes. bulut. mevcud olan şey. — Gesicht. offenherzig. — Geld. muymul : bir nevi terbiye kabul etmez doğan. — Wie dies. hırsız. sened. — Traurig sein. hocamış. tavaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Ähnlich sein. köşe. — Hier. munkan : akçe. yaramaz. — Kleines Thier. rein. munglaşmak (mungraşmak) : söyleşmek. hemraz olmak. Ecke. — Mongole. çiy. — Unbezähmbarer Falke. Neugeborener. Kummer. morçıl : kule. . — Zange. mucumak : ihtiyarlıkdan hamide olmak. — Von hier. burc. manglay. — Verblüfft und weinend etwas ansehen. — Die Zügel nachlassen. — Dampf. Gold. — Mit einander trauern Z. muna (mune) : iste. tevellüd eden insan. — Versteckt. mög : gizli. — Thurm. — Weiss. | mundin : buradan. Schmerz. pişmiş erik. düşünmek. minglay s. mükedder olmak. — Eine Spiessart. şurada. şikayet eylemek. munğal : Kalmak ulusuna mensub bir kabile dir. Kuss. — Reife Aprikose.. şöylece. munduği : bir nevi sih dir. — Katze. mungraman : nale. minimek : atın cilavını brakı-vermek. otlak. — Winkel. soviel. saf. munkuşi : bucak. moğul : mogul. safdil. gizlenmiş. Waizen mit Gerste und Gries vermengt. — Zahlreich. Gelse. sehr hartes Eisen. hezar. — Kalmükenstamm. mung : derd. mingiz : benz. — Auf diese Weise. muğ : buğ. arpa ve darı karışık buğday. gayet sert demir. kale künküresi. munçe : bukadar. çehre. möçek : küçük canver. — Jammern. sebze. klagen. mucudluk : hazir. Nebel. | mingizemek : benzemek. mundak : şundak. Weideplatz. tebessüm eylemek. Burgthurm. so so. sivri sinek. — Thau. munday : böyle şöyle. da. roth. gülmek. ak. moloz (molas) : karışık şey. — Scherzen. — Hier. — Viel. mıskarmak : latife etmek. miten : kerpeden. — Vom Alter gebeugt. — Baustein Z. Mist. boş brakmak. — Vorhandene Sache. | munda : burada. feryad. — Schmerz. ağlamak. mungurğamak : mahzunlanmak. safderun. mungalak : gam yemek. — Traurig sein. mol : bol. Aktenstück. mayun : boyun. figan etmek. vasi. kızıl. — Dieb. mungaymak : meyus kalmak. bunca.ming : bing. munglaymak : mükedder olmak. lächeln. altun. Dieb. munğan : pir. moldur : şebnem. — Kleine Schrift. muçul : muçu. küçük varak-pare. yeşillik. — Gras. muli : hırsız. — Alter Mann. öpüş. mışmış : olmuş zerdali. Rasenplatz. molduramak : hayret ile bakup yaş dökmek. böcek. suar olmak.

meşveret kılmak. nevar. — Samen von mandelund zwetschkenartigen Früchten. — Faust. — Schwelle. — Name eines unter die Üzbegen vermengten Volkstammes. müsün : buz. — Schillernder Vogel. — Nichts. — Flinte. . — Pauke. nemim : ne şeyim. mizrak. — Luftloch. niyirsün : deyil mânâsına. nein. Rauchfang. fişek. kurudulmuş erazi. ocak. nari (narin) : öte geç. ne mülküm. türkistanda bir vilayet ismi dir. — Wie schön. Tafel. — Keulenartige Hacke. cedvel. ne yangaligce. | nevce kuşu : bir nevi bukalmun kuş dir. kangı sebeb içün. Provinzname in Turkestan. dağdin narisi. — Eis. ein krüppelhafter Mensch. narke : çerge ve halka kurmak. ateşdan. -e. davul. kar. Name eines Sees in Turkestan. natas : sürülenmiş tarla otu. ne yahşı. welche durch das Abschneiden der Pferdenase geheilt wird. musluk : dayim akar boru. nakçı : kadi naibi. Maus. muşt : yumruk. müçelge : varak. Ahn. — Welcher. wer immer. fare. — Zapfen. -es. boru. netenk : ne güzel. nağu (neğu) : niçün. mücene : badem ve erik gibi bâz meyvelerin danesi. — Katze. ki aslı tatar aşiretlerine mensub-dur. müngür : boynuz. umgeben. — In der Bedeutung von nicht. narvan : nerduvan. murı : baca. narin : kale. — Verstümmelt. Taubenmilch. — Sechste Urahne. Ohrfeige. nayman : özbeklere karışmış bir tayfe ismi dir. iç hisar. — Festung. fişek. — Horn eines Thieres. nitekim. ne zeman. ney : şikyar kuşlarının gerdenine asdıkları çığavul. sened. weshalb. Flinte. tokat. nahna : bir nevi at hastalığı. çolak.muntuk : sakat. murkı : altıncı arka. muzuk : korkak. busağa. tabel. Türkistanda bir derya ismi dir. — Feige. devre etmek. — Warum. was immer. niçükleşmek : istişare etmek. nakara : nar. boş yer. bir âzâsı eksik adam. — Flinte. Rohr. Lehrbrief. — Zu welcher Zeit. neyarsa : aslı ne irse.. Trommel. narirak: ol tarafrak. — Name eines alten Landes. bitik. niçağ : ne vakit. — Eis. nayza : nize. at burnunu keserek illeti def ederler. — Sich berathschlagen. müşük : fişenk. — Art Pferdekrankheit. sıçan. muş : korşunlu fişenk. dayı. Ratte. — Umschliessen. Brachfeld. ne deklü : ne. nağaçı : cidd. güyercin südü. — Was mir gehört. Zelt. ursprünglich Tatarenrasse. — Stellvertreter des Richters. — Jenseits. dağın ol tarafı. — Ohm. nesheb (nehşeb) : kadim bir memleket ismi dir. neme dir. — Was es auch sei Z. ne dir. nime : hiç bir şey. müşek : kedi. — Kurzer Spiess. die andere Seite. ausgetrocknete Erde. kangı. herne ki. — Grosser Vogel. — Seidenband am Halse der Jagdvögel. muz : buz. — Blättchen. çekirdek. kaymak ağacı. — Nicht bearbeitete Wiese. nevce : iri büyük bir kuş. N nacan : tokmaklı büyük balta.

ohlamak : uyumak. — Pferdehalfter. — Burggraben. — Name einer Grasart. obay cobay : burada. — Ruhe. | ohşamak : benzemek. wasfürein. auf welche Art. noyan (noyin) : sipah salar. gleichen. — Türkischer Stammname. begünstigt werden. — Achten. Name eines Ausflugsortes in der Nähe Bucharas. — Sich schämen. ohşuş : bir yaşında-ki deve yaurusu. Nomadenvolk. Buhara muzafatında bir ziaretgyah mevkin ismi dir. oçağlak : bir nevi giyah ismi dir. Fehler. oğ : alaçukun fevkani çöpleri. kızkardaş. oğluk : hendek ve kalenin tarafında olan or. çadır halkı. Heu. — Etwas antreffen. oban : aygır deve. oğun 1. Gegend. — Aehre. oğan şal : afganlara denilir. noyat : kalmüklar hükmdarlarını bu unvan ile yad ederler. oyan : atın cilavı. niten : ne gyune. oğan. Prinz. | oyatmak (oyalmak) : utanmak. nitük : nasıl. oya : küçük hemşire. — Ähnlich. oğurlamak : çalmak. Klee. ohrağ : esvab. nitas : istirahat. — Wieviel. endişe. oyat : haya. . muvafik olmak. Weizenabfälle während der Ernte. — Kameelmännchen. — Stehlen. — Gott. — Ähnlich sein. Scham. serdar. oğulduruk : balık yumurtası. rabb. rast gelmek. şahzade. zerstreut. — Heer-fuhrer. devenin bir nevi. noğay : bir kabile ismi dir. welcher Art. Seite. der Ernährer. oğurmak : isabet etmek. dinc olmak. — Kleider. — Enkel. begegnen. — Jüngere Schwester. oğulcamak : riayet etmek. serasker. rahatlık. ninek : göz bebeyi. cihet. nasıl. Aufseher. orada. geheim. haşiş. bir parça. — Fischeier. şebih. | oyatlık : utanışlı. ne yolda. nitedür : aslı ne eytedir. nekadar. — Diebisch. — Heimlich. taraf. | ohşaş : manend. ne yapar. Besorgniss. — Wird auf die Afganen angewendet. oğan (oğun) : sahib. — Hie und da. — Bescheidenheit.nimte : biraz. Allah. nitüri : nasıl. — Einjähriges Kameel. tarlanın inini biçirilüp alındıkdan sonra kalan buğday döküntüsünün toplanması. oğur (uğur) : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. eine Kameelart. — Stammname. — Schamhaft. ohşatmak : benzetmek. kabahat. ev. — Kleines Zelt. — Haus. oğurlayın : hirsizce. perverdegyar. ne yolda. — Was macht er. — Name der Kalmükenfürsten. sirkat etmek. — Ähneln. ayb. perişan. memasil olmak. — Wie. Gepäck. tenevvüm etmek. — Schlummern. eşya. — Wie. nazir. — Jagdvogel. — Augenpupille. — Herr. fikr. oğrınce : gizlice. ayblı. oğuş : hafid. OÖ oba : küçük hayma. oğan : tanrı. nişe : nice. obusun : alef. — Obere Zeltstange. oy (oyi) : hane. yorunca. — Wie. Gott. nutukçı : çalağane şebih bir şikyar kuşu dir. — Futter. — Ein wenig. nukat : başak.

— Das Wihern der Pferde nach Futter oder Trank. oydak : etrafı çalılı çimen ve çayırlı yere denir. — Nach und nach. indem man sich auf ein Knie niederlässt und eine Hand zum Kopfe führt. — Lehren. yavşan. versammelt sein. okumak : yumşatmak. See. — Becher. olkan : büyük. olta : kulab. oylama : meşveret. olkuş : pecmürde. Halsband. messen. — Ein anderer. — Türkischer Stammname. bir giyah ismi dir. — Ein Beglückter. okar : gülenk. — Berathung. düşünmek. Pfeil. die in den Dörfern das Fasten lehren. Spalte. tez. oyuk : oyulmuş mahal. — Haken. | olcalamak : tarac etmek. olçak (ölçek) : vezn. — Wird auf grasige und buschige Stellen angewendet. — Türkischer Stammname. olcamak : yağma etmek. — Erbeuten. — Nachricht. kleiner Berg. derya. hayme çatısı. oysak : bir şeyin mahiyetini anlamaksızın bit-tasvir onu tasdik eden adam. oyrak-moyrak : yekdiyerinin izince. kadeh: bir nevi çarpayı illeti. bir dizini yere vaz ile bir elini dahi başına koyarak hurmet edeceyi adamın dizini pus etmekden ibaret dir. ganimet almak. umwenden. oynaş : aşik. — Studenten. oylac : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Grasart. — Ausführung dieser Begrüssung. — Umkehren. kanca. asker yığmak. çok atmak. küçük dağ. okurmak : döndürmek. — Ehrenbezeugung bei den Mogulen. — Roth. oyrat : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Teich. gleichmässig. | olcamak (olcaşmak) : olcaş usulunu icra etmek. grübeln. — Verwelkt. — Schreien. dildade. okotmak : tahn etmek. düzgün lal. — Erweichen. uluk. — Walze. oklav : oklağı. — Gross. olanmak : bulaşmak. oklamak : ok yağdırmak. okun : başka. — Hügel.oydaçı : edeb-i savm tâlim içün kariyelerde gezen telebe-i ulum. — Pfeil mit Fett einschmieren. oysun : bir kabile ismi. çok. — Plündern. | oylaşmak : düşünüp taşınışmak. olılık : mevcudiyet. derde giriftar olmak. ok : çabuk. Soldaten sammeln. Zeltöffnung. çığrılmak. | olcaytu : sahib-i mimenet. — Einer der eine Sache oberflächlich nur in seiner Einbildung bestätigt. ola : tepe. — Nachdenken. — Schnell. cilf at. ikbal. — Spielzeug. das Küssen des Knies des zu Ehrenden. — Verliebter. nach einer Richtung enteilen. olcaş : moğullarda cari bir usul-i tâzim dir. çevirmek. — Stammname. Gras. okramak : atlar su ve yem içün kişnemek. solmuş. turna. tel. tevsim olmak. boğum. mizan etmek. oynak : oynar şey. olcay : sadet. okınmak : nefes vurmak. ol : göl. olça (ölçe) : olkadar. peyder pay. — Sich befreunden. viel. — Abwägen. olcar : haber. okartmak : öyretmek. Rath. — Zermalmen. — Glückseligkeit. — Das Existieren. Krankheit der Vierfüssler. — Decke. şikaf. çok. — Kranich. Pfeil abschiessen. yağma eylemek. | oylanmak : tefekkür etmek. bir tarafa fırlamak. taşınmak. varlık. . — Soviel. olcum : örtü. mutabik. diyer. — Sich berathen. gewöhnliches Pferd. | oynaşmak : dostluk etmek. okra : bade. — Von Schmerz ergriffen. müsavi. şuray-i meclis. — Ausgehöhlter Ort. olt : kırmızı.

— Sinnlos schwätzen. mahruk. — Hoch. ondamak : seda çıkarmak. . — Gift. mahale. onan : sadaket. — Dies. — Festungsgraben. kavurmak. ondak : o minval. oramak : toplamak. doğruluk. — Leicht. onlamak : işret adedini ikmal etmek. eyiye döndürmek. die andere Seite. | orak kuşu : cırtlak. — Bedecken. ölçü. kabul edemem. tabiya. — Herold. — Mehl womit man das Gefäss bestreut. ontuc : ödünc. şehir ve kale viranesi. onkarmak : işi doğruya çevirmek. — Das Befiedern. — Anzünden. Rangstufe in Turkestan. — Lüge. tecelli. — Haken. — Zustimmen. — Eine Art geriebener Mehlspeise. ucuz. ondur : yüksek. Verkünder der Tronbesteigung des Padischah. ortacağlığ : muadil. etwas liebgewinnen. orbağ : hamur sulu düşdüyü vakit kabına yapışmamak üzre serpilen un. opmak : setr etmek. — Wahrheit. oram : sokak. ol canib. mukayese. gut machen. Gradheit. — Schreien. damit die Mehlspeise nicht anklebe. | opatmak : kapatmak. osun : şu. öyle. kapamak. — Glückseligkeit. — Bedeckt sein. | orda bebeyi : harem ağası. feryad etmek. onzel : yalan. — Schreien. — Siebengestirn. orak : tırpan. ondurmak : dindirmek. or : hendek. — Sense. omac(oğmac) : tarhanaya müşabih bir nevi aş dir. | olturmak : bir yerde sakin olmak. çirkin. oraz : sâdet. — Haremswächter. — Etwas in Ordnung bringen. — Frauenabtheilung. yokuş. — Spinne. — Mit Gartenmesser schneiden. ortamak : yakmak. orbarmak : tüy çıkmak. ork : rişe. orkav : ölker. iskyan etmek. orsa : cahil. Vergleichung. — Irgendwo ansässig sein. | ortak : yanık. orakla biçmek. | ortanmak : yakılup kavrılmak. — Ich kann es nicht annehmen. — Graben. orkasun : çengel. padişahın culusını halka ilan edici. Ort. ähnlich. steile Stelle. — Auf dieser Art. diken. — Geldanleihe machen. — Verbrannt. Maass. onduçı : dellal. Dorn. ora : uzakda kalan kol. Brandstelle der Stadt oder Festung. brennen. — Schuld.oltaş : komşu. — Unwissend. veresi. borc. — Grille. Türkistanda bir rütbe. das Gedeihen der Pflanzen. — Eigenschaft. — Beschwichtigen. zehir. orda : selam harem hanesi. oratlaşmak : askerlerin kondukları mahalde yekdiyerlerini tanımak üzre bağrışmaları. on on olmak. billig. | ontucmak : ödünc para almak. — Strasse. teskin etmek. — Aufbrausen. — Nachbar. mahzen ve ambar zemini. Darlehen. beyenmek. — Strick. hiddetlenmek. hässlich. ort : nar. onamak : bir işe razi olmak. tınab. orkamcı : örümcek. Linie. nebatat nümüvv etmek. | onamam : razi olamam. — Erkennungsruf der Soldaten. — Kammerboden. — Gleich. o rütbe. oratlamak : layâni söz söylemek. orkarim : kale hendeyi. so. ağu. olturğuzmak : oturmak. onğatı : ehven. oran : sıfat. — Wohnen.

zaif olmak. Mauer. herzlos. alevlenmiş. ney. çadır. — Rache. mertebe. ol. ausgerüstetes Zelt. — Das Jenseitige. — Sitzplatz. — Stadtname in Turkestan. — Ja. — Das zweite Jahr der türkischen Zeitrechnung. nihayet. muharebe esnasında başa konulan tüy ve çığa. loslassen. otlukani : giah ismi dir. yenmek.oş : Türkistanda bir şehir ismi. mukyafat. Gift. — Haus. — Weiden lassen. kıllarını gidermek üzere bir deriyi ateşe tutmak. ota : öte taraf. — Familienhaupt. yan. — Sich schämen. — Zimmer. -es. Nomade. — Grasname. | öfkelik : hişmli. oşal : o. otağa : tac. bimar. — Feuer. anın gibi. Klee. | oşandakaca : oraya deyin. | otayka. Belohnung. otlaş : taraf. alay emini. — Schadenersatz. Zeichen. geç mânâsına dahi gelir. gönül aldatmak. ödlik : mahcub. — So. ovuc : avuc. ovadiv : hayvanın yan tarafına düşmesi. — Hof. karşı. ödek : tazmin. öbük : başlarında tac olan kuşlar. ovad : arkasını çeviren hayvan. otuzmak : geçi vermek. ism-i işaret. derart. otlamak : ateş yakmak. — Das Herz beruhigen. — Sengen. — Schwach werden. asma. | ovuc oyunu : tek-mi çift oyunu. — So sehr. otarcı : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Jenseits. olkadar. in der Bedeutung von geç. gegenüber. — Flöte. — Übergehen. salı vermek. beli. — Beschämt. şu. nar. oyan. illet. yorunca. — Zorn. otağ (otav) : oda. ot : sal-i türkanın ikinci senesi dir. Strafe. otluğ : ateşli. — Feuer anmachen. -e. ödem (evdem) : hane. | ovutmak : gönülü müteselli etmek. — Soviel. oşatmak : his-u hareketden kalmak. ağu. — Zelt. otmak : tuz koparmak. otaridin beri : öteden berü. ovunmak : müteselli olmak. | oşandak : öylece. — Krankheit. öblek : hasta. öfke (öbke) : hişm. — Zornig. ceza. — Mit Federkronen versehene Vögel. oşbulik : düdük. ödeyiş. ot : ateş. o gibi. ev. — Dieser da. — Feuerig. otayan : öte taraf. — Seit lange. — Thürpflöcke des Zeltes. öc : sêr. hane başı. entzündet. — Seite. çergyah. otur : hayme. Stufe. | oşmunca : bukadar. — Ruheplatz. — Ein Rücken bindendes Thier. Heeresverwalter. ovanmak : bi hiss ve hareket olmak. — Özbegischer Stammname. otğarmak (otlamak) : çera etdirmek. — Bis dahin. Zelt. die Haut behufs Haarentfernung über dem Feuer halten. ot ağası : asli otak ağası. öbücin (öpücin) : hastalık. şolkadar. Ende. ova (hova) : evet. — Jener. galib olmak. — Beruhigt sein. . dıvar. — Federbusch. oşal : oşal. während des Krieges auf dem Kopfe getragen. — Das auf die Seite allen des Thieres. otrak : oturacak yer. | oşanda : orada. haya etmek. | oşanca : olkadar. — Grad oder UngradSpiel. otğatmak : utanmak. ümid ile vakit geçirmek. ovul : avul. hazirlanmış hayme. zehir. bedeviy. | oturku : aramgyah. tutuşdurmak. ovuk : haymenin giriş ağacları. — Gefühllos und unbeweglich bleiben. yüreksiz. — Flache Hand. gewiss. — Krank. — Dort. ordu vekil harcı.

bir nevi şarki. öktek : dargın.) : sahib-i hane. ökürfe : bel kemiyi. ziyade. Bezirk. kuvvet. alışık hayvan. öylüşmek : kahül olmak. — Rechte Seite. önkey : kolay. yaş etmek. | önekülük : inad. — Nudel (Mehlspeise) öksek : yüksek. vilayet. korkak. faul sein. öket : yavaş gidiş. — Messen. ökündürük : pamuğu danesinden ayırmak içün kullanılan alet. öksümek : azalmak. muşteri. başka kiyafete girmek. — Türkischer Stammname. — Faulheit. — Lunge. muthig. — Viel. — Vierjähriges Füllen. öylenmek : evlenmek. Nachtmütze. zweiter Monat des türkischen Jahres. diyar. — Rechts und links. — Herablassen. — Das sich Ansammelnde. öykünmek : taklid etmek. ökey ata : üvey baba. ökçe : sağlam. tapfer. Käufer. topuk. hanedar olmak. ökündüre : öküzü zarb içün istimal olunan iyneli deynek. öküz : nasihat. figan. — Unnöthigkeit. — Stossen. ah. — Wage. — Nass. ökirtmek : beşiyi sallamak. — Sammeln. sich verwandeln. ökünc : peşimanlık. ölçe 1. kuvvetli. | öktelik : lüzumsuzluk. Grade. Provinz. — Verräther. ölke. | ökçelemek : tepelemek. — Befeuchten. terazi. olça | ölçemek : ölçmek. — Reue. — Sich versammeln. yer. evlenmiş. — Land. — Nachlässig. stark. Nachlässigkeit.ögmek : toplamak. Betrüger. ögü : cöhd. zahmes Thier. ausschlagen. ökte : katil. — Geschrei. eine Art Lied. gaflet etmek. — Spitziger Stock den Ochs anzutreiben. — Todt. ökürmek : ciyerden ağlamak. ölkü : mizan. öllük : ıslak. merbut. sal-i türkanin ikincisi. öktem : meşhur. ön : feryad. tembellik. . — Haar auf dem menschlichen Körper.) : memleket. önkkol : sağ el. — Wirbelknochen. ökelge : hediye. öyke (öyken) : öfke. verheirathet. | ögülmek : yıgılmak. | öykelemek : darılmak. önksol : sağ sol. — Uhu. — Berühmt. — Rechte Hand. öylük (oyluk Z. — Sohn des Dschingiz khan. — Zürnen. | ökünmek : peşiman olmak. | ön tartmak : ah çekmek. bahadur. şiş. öykü : gaflet. — Wiegen. hile. ökür : dört yaşlı kısrak. Eid. — Wiese. furchtsam: Huf. bahadur. ölken : ölü. | öküzmek : nasihat vermek. önekü : gadar. — Geschenk. — Etwas bereuen. — Stiefvater. Schlauheit. ölke : memleket. yemin. esrar. — Eigensinn. — Gesund. Gewicht. öyil (avil Z. ırmağan. — Land. | ögülgen : toplanan. öfkürdemek. | ölküçiyan : berc-imizan. | ölütmek : ıslatmak. tedenni etmek. gice külahi. — Geräth zum Entfernen der Baumwolle von der Staude. önk : ön. muhil. öklen : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Seufzen. — Nachahmen. — Langsamer Gang. ögüş : çok. — Hoch. sağ taraf. öktey : Dşingiz han oğlu. — Zodiak. — Hausherr. sancak. — Rath geben. ölmüş. — Rath. — Heftig weinen. ökre aşı : rişte aşı. anhäufen. yığmak. — Leicht. çimen. ölenk : çayır. ök : insanın bedenindeki kıllar. — Mörder. Kraft. doğru. Garten. — Zürner. — Heirathen. su almak içün suyu deldikleri yer. iktidar.

abir. — Reisender. Ortsname in Turkestan. mukabil. ecnebi. ötke : ayı.. — Ähnlich. aşırmak. önkürtmek : yıkmak. zat-i hususi. | ötküncü : yol geçen. — Lämmergeier Z. Mitte.). savmak. öpçin : esliha. örtük : kapak. siper. — Singen. in Feuer gekocht. | ötükçi : konduracı. uyuk. Kameels Z. verzeihen. — Überschwemmung. bir kabile ismi dir. — Hinabsinken. öpe. özgün : suların feyezzani. — Vorübergehn lassen. ötküzmek : geçirmek. Stammname. — Höcker des. — Niederreissen. önkülmek : eyiye çevirmek. örs : sindan. V. otuzmak. çekme. — Lüge. etek. Verwandter. çökülmek. — Unterrichten. — Das Innere. örkek : korkak. kalb. serpoş. vahşi. zafer bulmak. — Zum Guten wenden. Ihr (Fron. — Türkischer Stammname. — Ambos. — Bitten. antworten. — Decke. muessir. — Bezahlen. öprenmek : silinmek. . — Pfeil. okun demir yeri. ötemek : ödemek. — Schuster. öz : iç. önkür : yaka. | örkenmek : öyrenmek. atın yalı. — Höhlung. alışdırmak. ötünmek : rica ve niyaz etmek. Weizenstengel. teganni. irsal etmek. Eisenspitze des Pfeiles. — Wachsen. — Zelt. | öpçinlik : savet. cevab vermek. — Bär. -es. öp : puse. hikyaye kitabi. Erdhaufen. terekki etmek. | özlük : kendilik. önküt : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. mahv olmak. vorwärts schreiten. — Fremder. örmek : deve yününden mensuc bir nevi aba. wild. örketmek : tâlim etmek. absenden. — Befehlshaber. istirham eylemek. nüchtern. önkemet : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. ötek : yabancı. örküc : burunda olan yumru. — Türkischer Stammname. — Das Innere. göbek. ayık. doğrulanmak. Türkistanda bir mevkidir. — Gesund werden. -e. batmak. denizin sedası. aff etmek. beriki. çekirdek. Nabel. hayme. — Kuss. örke : çadır. Jagdvogel. selvi ağacı. meyan. ötme : ötüş. — Stiefel. çökük. Widerhall des Sees. abtragen. öpkelenmek : darılmak. Saum. entgegengesetzt. falsches Gerücht. sich aufrichten. özgü : kendisine mahsus. özek : bir şeyin içi. eracif. ötük : çizme. geçmek. ötlekü : bir nevi şikyar kuşu. — Zusammen. ötmek : aşınmak. singen. — Eigentümlich. Jener. — Vorübergehn. muvafik olmak. Kopfdecke. Kern. cuher. ötkün : amir. teganni etmek. Pferdemähne. öteki. öpke : öfke. — Zornig sein. öprük : cevf. auffahren. — Feige. Wesen. ötrer : geçid. — Zu nichte werden. akraba. Herz. — Lunge. — Lernen. | öprülmek : uyulmak. öprümek : kuyu çökmek. ötrük : yalan. — Kragen. bir kabile ismi. — Waffen. — Passenge. önmek (onmak) : izdiad etmek. Schild. ötrü : beraber. orta. Erzählungsbuch. — Hinabsenken. Stammname. önkmek : büyümek.önkelmek : sihat bulmak. taze buğday sapları ki ateşde pişirirler. | özidikke : kendi gibiye. uşak kapan. Cypresse. hiddet etmek. flehen. — Wachsen. — Er. yıkup basmak. sich fügen. — Stoff aus Kameelhaar gewoben.

— Sich schämen. uyğatmak : uyatmak. isabet. uyalmak : hicab etmek. — Der dritte. . | ucaş : adavet. — Sich zanken. — Hitzbläschen Z. çuval. çarh-i felek. ucur : felek rast gelmesi. — Nachlässig sein. — Besonders. — Wach. verlangen. uçkalatmak : mülayimane muamele etmek. uyuk (üyük) : delik. hatem. anfeinden. — Glied. — Sanft behandeln. — Aufwecken. adavet etmek. — Funken. mağara. — Markt. uyğur : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. ucarak : yüksek mahal. — Schaukel. — Paradies. hart anfahren. diese Welt. bir nevi hatab. treffen. — Verschlafen. Kinderkrankheit. uçraşmak (uçramak) : tesadüf etmek. uyaku : pehlu kemikleri. | özkece : başkaca. uyak : sincab karnının ve boğazının altında-ki deri. uğuz : saf. ayrıca. | uyğağ : bidar. Bein. jenseits. üç nefer. sipend. — Erwachen. — Einfältig. Frist: Schiff. gross. gözde olan hal ve nişane. uça : arka. ucaşmak : bahsa tutuşmak. — Funkenverbreitend. — Alle drei. Sack. — Drei Personen. — Gelse. | uyğanmak : uyanmak. rast gelmek. bir kabile ismi. — Milchsahne bereiten. arzu eylemek. Segen udur : gün. — Loch. gemi. uclib : cüll. — Wünschen. | uçkunluk : şirare-paş. uclamak : muhaseme etmek. uçargu : üçüncü. — Streiten. — Untergeben (Sonne). — Fliegen. uçman : salıncak. uçmak : cennet.). Kasten. bir birisine sert söylemek. Windrad. — Fingerhut. budünya. uyuğmak : sütü uyutup yoğurt yapmak. — Rücken. — Lederne Zeltdecke. — Ein anderer. mühlet. wilde Raute. schicklich. Höhle. ucuğ : subyan hastaliyi. kaburğa. Siegelring. uçkulık : bir nevi üç dilli ok dur. Pflanzenfrucht. uyaz : sivri sinek. uyluk : ran. UÜ uç yılduz : mizan yıldızları. — Schicksalsschlag. ucar : pazar. — Sattelpolster. — Eine Pflanzenart. uymak : yüksük. altı ayı. büyük. — Der Flug. sefine. bidar etmek. uçurma. kuş uçmak. | uyğanmağur : uyanmamış. uçkun : kığılcım. Stammname. kalın iplik kinab. pak. Gerstenkorn. uçan : sefine. nebatat özi. — Decke. san. uyğuşmak : kahil olmak. diyer. nehar. | uçalası : üçüsüde. grober Hanfzwirn. — Schiff. o taraf. uçkusi : Uçup gitmeli. özlemek : kendisine taleb etmek. eine Holzart. Vogelflug. batmak. V. | uçav : üçüde. uyağ : uyanış. — Wage (astr. — Hochgelegener Ort. uyakmak : gurub etmek. bir kabile ismi.özke : başka. uçğurmak : peran etmek. — Bauch und Kehlfell des Eichhörnchens. — Um. ucarku : eyer üzerine konulan yastık. — Ein dreispitziger Pfeil. — Erwachen. bereket. uygun şey. uçun : içün. özlik : bir nevi nebat ismi dir. oyat. — Feindschaft. özük : haymeyi örten keçe. Stammname. — Tag. — Rippe. dolab. gafil. — Türkischer Stammname. — Begegnen.

kabile. umalmak : muallak aşmak. — Grube zum aufbewahren der Körnerfrüchte. uymak dahi derler. — Bläschen welche am Körper entstehen. şarki. ulaşmak : kelblerin yekdiyerine ürmesi. v. — Ursprung. Ehehälfte. — Ungeladen als Gast erscheinen. urğuşrek : fenn-i musikide bir surud dir. — Rachen. ulaşmak : vusul olmak. umaklanmak : cesaretlenmek. müdevver şeylere denir. — Angehängt sein. Hoffnung. unverschämt. — Thier mit aufrecht stehenden Schwanze. | ulğatmak : yaşlanmak. anlangen. ummak. | ulaşmak : taksim etmek. uri : kuyruğu kalkık hayvan. uru : zurât içün saklanmakda olan tohumun muhafazası içün kazılan yer. — Eine Sache schnell beginnen. — Gross. büyümek. ulğamak (ulğuymak) : pir olmak. — Jagd-. ehtiarlanmâk. — Wachsen lassen. boğaz. | ulğaytmak : büyütmek. — Zänkisch. — Erwürgt. uncud : taleb. intizar. al. uluş : parça. Lied. — Theil. ulustuk : bismil.und Eselfüllen. Platz machen. halbtodt. — Fahne. urnukmak : bagteten bir işe tutulmak. — Alt werden. ursprünglich in der Bedeutung von Bein. — Habsucht. . — Krankheit. wird von runden Gegenständen gesagt. — Baumstamm. nimcan. kolera. umuduk : şikyar ve seferde ve ciridde geyilen şalvar. bölüşmek. adaşmak. ulakmak : şaşmak. — Gross. — Gegenseitiges Anbellen der Hunde. | uluğluğ : büyüklük. türkü. — Melodie. hekim. vom Wege abweichen. — Nachkommenschaft. urnaşdırmak. umak : etrakdan bir kabile ismidir. — Flussbett. — Alt werden. urğacı (arğucı) : dişi. bölük. — Muthig werden. in die Erde gegrabene Scheune. unkan : at ve eşek yaurusu. ödünc. hoffen. — Gliedbein. — Niedersetzen. lange leben. kismet. ustuhan. uncu : incu. — Irre werden. | ulaklamak : yolu şaşırmak. — Türkischer Stammname. muallak durmak. Schuld. ulat : hastalık. yerleşdirmek. cins. uluğ : büyük. — Pferd. uyuş : gougacı. ârsız. umca : odun parçası. — Säule. ulalmak. uruğ : tohum. — Ankommen. umunmak : tama etmek. kebir. — Verlangen. — Stamm fürst. wenn man aus dem warmen Wasser ins kalte geht. unçi : cerah. urma : ısıcak sudan çıkub-da soğuk suya girerken bedenin üzerine çıkan kabarcıklar. urçin : sancak.uyundı : davet olunmayarak ziyafete giden sümsük. alt werden. borc. oturmak. — Sitzen. beklemek. ulus : aşiretin büyüyü. — Perle. çok yaşamak. zevce. — Gross machen. — Zertheilen. hisse. yetişmek. aslı kemik mânâsına dir. ümid. urnamak : yer etmek. — Theil. — Gierig sein. kötük. Rasse. ulalmak (ulğaymak) : azim olmak. — Den Weg verlieren. Stamm. — Wundarzt. umanc : tama. uma (umaca) : uma kemiyi. Kriegs. ulağ (ulak) : bargir. — Grösse. tabib. su mecrası. pir olmak. | uluğlanmak : tâzüm etmek. — Weibchen. umağ : nesl. wachsen. yoldan çıkmak.und Ringkampfhose. | urnatmak : oturtmak. ura (öre) : sutun. umku : halkum. yerden kazma enbar. ulaş (uluş) : bülük.

hifz etmek. yığılmak. — Lager. — Unrecht. Platz aussuchen. ringen. jüngst. verlieren. — Soldatenmahl von den Heerführern gegeben. — Fluss. taklid etmek. zerdalu. urundalamak : intihab etmek. Stelle. geda. uzğanmak : uzlaşmak. — Auslöschen. — Absteigen. — Das Überschrittene. — Zeit verleben. — Unordnung. üçrü : son vakitlar. — Verlöschen. uşundı : ansızın. auswendig lesen. rütbe sahibine mahsus olan makam-i teşrifat. . — Arm. ecel. uruş : muharebe. — Heftig. Streit. — Verwandter. gizlenmek. dayr. List. haymenin ortasında-ki delik. urunk : parlak. Zelt. — Zu einer Sache gehörend. — Neulich. us (es) : akil. uşukmak : acele etmek. uruk kayış : kism. Bettler. — Frieden schliessen. kusur. — Sich eilen. uzağu gun : geçen gün. — Fangen. — Ueberragen. | üçürmek : söndürmek. — Zerkleinern. urut : yurt. silinmiş yazı. usmak : eti kemikden koparmak. mekyan intihab etmek. — Das Fleisch vom Knochen reissen. apışka. — Verkleinern. — Sich hinter den Vorhang verbergen. seçmek. — Hinüberbringen. — Letzthin. ifsad. firaset. — Gemahl. — Zerstückeln. schnell. dövüş. ustan : ırmak. urun : cay. Bedrückung. kaysı. | uşaltmak : parça parça etmek. soymak. bewahren. muharebe etmek. uzak ağrı : verem hastaliyi. ücür dahi derler. oğlak. — Ort. | uruşmak : dövüşmek. urum : fenn-i askeride meleke ve meharet. scharf. ustalamak : terekki. Ehrenplatz eines Würdentragers. — Ziege. zulm. cemaet. üçmek : sönmek. hile. yaşamak. — Fussfessel. — Meinung. — Wahlen. utkari : sebeb ve illet içün bir şeye mutâlik. | utkarışmak : geçişdirmek. utğuzmak : elinden düşürmek. | urutmak : nuzul etmek. auswählen. sebeb. nehir. keskin. Ursache. Versammlung. uşlan : umera tarafından sipah ve ehaliye verilen tâm ve ziyafet. Pflaume. ezberden okumak. | uşatmak : ufatmak. mahal. — Plötzlicher Angriff. Verderben. — Kämpfen. | uşaklamak : ufatmak. uşuluk : farz. kayb etmek. zann. — Krieg. mekyan. verwischte Schrift. nachahmen. — Glänzend. Dachöffnung des Zeltes. tez. urunmak : öteye beriye kendini atmak.uruk (ürük) : köstek. usal : fena. menzil. urunduk : eyer esbabı. uruncı : fakir. uşmak : tecemmü etmek. musaleme etmek. — Verstand. Mangel. usluk : ihtilal. — Lungenkrankheit. — Fallen lassen. zevc. cenk. sahib-i rütbe. Feuer. üçki : keçi. uştulum : sitem. geçici. — Schlecht. — Sich hin und her werfen. akraba. fortkommen. tefevvük etmek. — Enkel. Platz. fitne. usmaklamak : perde arkasında kendisini ihfa etmek. kötü. uşalmak : ufalmak. utkanmak : imrar-i eyam etmek. — Klein machen. utkarmak : geçirmek. — Halbverlöschtes Licht. ücük : yarım sönmüş mum ve ateş. utkur : şedid. Scharfsinn. uşlamak : tutmak. Würdenträger. birden bire hücum. — Tugend und Geschicklichkeit in Militäreigenschaften. — Zusammenkommen. çabalamak. uşka : er. urunlı : hafid. — Satteldecke.

cirit. öküz ve inek sürüsü. memlukiyet. çocukların dahi kil ve çamur ile oynadıkları bir lab dir. parhi : harbe. fuluk. üzdürme : nehirin derin yeri-ki atları üzdürerek geçerler. Hirte. uzakdan at koşturmak. kil ve çamurdan yapılmış bina. ülütek : okun çöpü ve destesi. pehte : pamuk. ruy. — Gekrümmt sein. tortuna. Versteck vor dem Feinde. parça. uzamış. mamuk. — An einer Seite gebrochenes Ei. paku : ustura. pelpüş : donun ve destenin altına konulan ağac. — Sich verwandeln. cüzü. sipah. — Hellebarde. azmak. Gewitter. def ve çalgı ve görültü ile ziyanzedeyi okuyıcı. ürkümek : suud etmek. çabuk. — Tödtlich. çoban. ürkülmek : dönmek. Zauberei unter Trommel. — Pfeilartiger Flug. — Viehtreiber. — Holz unter dem Krug. — Rost. paru : kürk. | ülümlük : ölümlü. pencer : selak bostanı. Lehmgebäude. cenaze. — Spitze. pelekte : bir yanı kırılmış yumurta. mızrak. — Besoffen sein. — Besteigen. — Überausschnell. Lanze.. ambar zemini. deve sütünün köpüyü. — Gewachsen. — Stotterer. Musik und Lärmbegleitung. — Aufbewahrungsort für Getreide. — Leichnam. — Geisterbeschwörer Z. Leibeigenschaft. Spalte. pancar. üzgi : merdüven. çabuk çabuk. — Infanterie. peyazi : nevg. schnell. paze : sapan. pade : sürgü. tez. peran : ok gibi uçucu. pat pat : esvatdan dir. bicevher. — Kamerad. | penelemek : gizlenmek. payeke : musafirlerin kondura çıkardıkları mahal. payendaz. perihvan : cender okuyıcı. — Überschwemmung. penbe. hergele. pelal : zahire gömecek mahal. — Heerde. üsmek : büyümek. peravlik : isaret. hinausgehen. — Tod. Pferderennen. padaş : ayakdaş. munkalib olmak. ülüm : ecel. — Pelz. pahsa : çamurdan mâmul divar. — Wachsen. Waffengattung. ürkürmek : ham olmak. — Platz wo die Gäste die Fussbekleidung ablegen. | üsrümek : mest oimak. düşmen ve zabitden ihfa olunacak yer. paslanmış. pepe. — Pfeilgriff. — Leiter. Stück. — Pferdeschwemme in einem Flusse. Gestüt. . Blumensamen. pas : zenk. Kinderspiel mit Koth und Lehm. ülük : ölü. | padeci : sürücü. — Knospe Z. rostig. — Baumwolle.ülkür : ülger yıldızları. — Lehmwand. — Verborgener Platz. pene : köşe ve gizli yer. Stoff aus Kameelhaar. peltek : basık söyler. — Gesicht. ketman. — Sich verbergen. pendük : çiçek mağı ve mağçesi ve fındıkı ve budağ yeri. ürküt : Samarkand civarında bir şehir ismi dir. bir nevi silah. — Betrunken. Schaum der Kameelmilch. — Schleuder. deve yükünden mâmul bir nevi kumaş. P paçı : piade askeri. — Stadtname. — Rübe. — Scheermesser. üst : yüz. bil. — Sclaverei. üsrük : sarhos. — Siebengestirn. ürkün : tufan. çıkmak. | üsüb : büyümüş.

pupuş : hüdhüd kuşu. pest : alçak. pülemek (püflemek) : nefes etmek. imame sevincinden sarığını göke atmak ve havaya fırlamak. . — Seidenkokon. Hülle des Käfereis. pişim : bir kerrede beşecek nesne miktari. firib. Gewerbsmann. yol yol. hile. — Unnützes Zeug. pis : uyuz illeti. Ofen-. antimon taşı. puç : yaramaz. — Das Diminutiv einer yeden Sache. | rabeci : abkeş. — Trödelwerk. pupamak : pelteklemek. — Sich zeigen. rude. Maass. peste : fıstık. at kırbası. — Ortsplan aufnehmen. bir defâlık. peşe : sivri sinek. — Augenschminke. messen. stark athmend blasen. ipek böceyi. soba ve baca ve ateşdan moru. Spielplatz der Kinder vor dem Hause. aşağ. rece : misahe. — Frisches Ei. pertel : pirti. rafdan : taze yumurta. Versteckspielplatz der Kinder. — Nutzlosigkeit. — Wasserschöpfer. zum Vorschein bringen. rak : bir nevi nağma dir. boş sey. bulutlu hava. petek : arı kovanı. — Niedrig. piç : her şeyin ufak yaramazı. — Messung. List. peşkel : yağmur mevsimi. pus : duman. pepelemek. pişme (pişi) : yağda pişmiş ufak gölçe etmek. — Nichtkrieger. çocukların gizlenme oyununun yeri. Schlauheit. perzem : tür nevi fasulya ve bakla. suarisiz yürümek. Darm. — Melodienart. kaşı ve kirpiyi dökülmüş. tolum. bewolktes Wetter. ufak tefek. — Krätze. — Kopfbund. — Palastbeamter. Wasserschlauch. böcek tohumunun dışarısı. gemein. Stellvertreter des Grossveziers. mabeyuci. reh reh : hat hat. eşya ve elbise. kuduret. mehrere derartige Speisen. Seidenwurm. — Gelse. — Pistazie. Ausfallen der Augenwimper und Augenbrauen. piralamak : kendisini göstermek. göbelik. esnaf. Heerd. — Honigkorb. R rabe : matbare. çocukların hane harcında oyun mahalı. rasık : rastık. — Becken. mukeddir. — Regenzeit. — Magen. harita. petike : kursak. envai lokma. raş : bir cedvelin iki kenarında tümüslüp kalan toprak. başvekil ve sadrazam kaymakamı. endaze. — An den Bachesufern aufgeworfene Erde. das freudige in die Höhe werfen des Turbans von Seite des Imams. — Strichweise. pöçek : kalb pul ve sikke. misahe kılmak. — Nebel. — Wiedehopf. — Schlangenstein. — Eine Bohnenart. | rayetcilik : zira ve kesbe ehline tarh olunan vergi. meydana çıkarmak. piyadelemek : yayan gitmek. Trübung. yaramazlık. — Fertig gekochte Speise. ipek kozası. — In Fett gekochtes Brodkügelchen. — Auf einmal. — Athmen. | recelamak : bir mahalın planını almak. — Art Steuer. — Falsches Geld. | puçlığ : boşluk. petke : sarık.perpi : yılan taşı. pişmiş. — Zu Fusse gehen. — Stottern. — Sich erinnern. rayet : ehl-i seyf ve sipahi olmayan. şiddetli nefes ile küreklemek. pişkarmak : tezekkür ve tefekkür etmek.und Feuerrost. pervaneci : ferman ber. pille : koza. pişük : hazir tâm.

göz taşı. süt sağması. arzu eyledi. sac : baş tüyleri. soğuk geçirme. sığırcık kuşu. çay. rube peran : şeb-i pireye manend bir hayvan ismi dir. — Köcher. matem-hanelerde numayiş etmek. — Singend weinen. harba. — Dreiseitige Lanzenspitze. — Rein. rud : ırmak. S sabğun : tir. — Name eines flohartigen Thieres. — Pfeil. saydam : temiz. rust : imlak. — Name einer Traubenart. hatire getirmek. — Fluss. say : ırmak. — Zerstreut. — Schaafzählung. — Milchschaaf. Gruss . sağınmak : saymak. sağınc : arzu. ruzan : bir nevi koyu kırmızı rengi verir çalı ismi dir. sıçramak. Bleistückchen zum Jagdgeräth. Heil. Augenstein. sağdak : tirkeş. ricandalık : nezle. Trauerschmerz vergrössern. av tüfenkine mahsus korşun taneleri. — Haarschmuck der Frauen. sadulamak (sadalamak) : ah-u figan ve matem eylemek. sağın : sütlü koyun. görmeyi murad etdi. nicht hören. sıkup çıkarmak. Art. — Haar. . rezaki dahi denilir. Lied. teayyüş. — Der Weinende. | sağucı : ağlayıcı. kurban. tarz. kesb-i afiyet etmek. sağındı : yad etti. wünschte zu sehen. — Helva aus Schaum. | sağun : feryad ve figan. sadak. feryad ve figan. Lanze zum Fischfangen. — Rücken. sahbi : bir nevi üzüm ismi dir. hesab etmek. — Klage. amanlık. — Eine Art Pilav bei den Iranern. dick. saçma : saçılır olan şey. ölü fezailini sayup ağlamak. sadu : teganni ile buka etmek. kalın. Staar. pençe şeklinde olup anınla balık tutarlar. ok. — Lebensunterhalt. — Mannawein. rechnen. sağırtka : çekirge. Gesetz. sayağ : yol. nevha ile hane sahibinin yêsini efzun ettirmek. gece otağlarda bulunur. im Trauerhause erscheinen. sağmak : el ile parmaklarla çeküp sığmak. Morgengabe. in Nachtlagern vorhanden. selamet. — Vom Platze aufspringen. — Wehklagen. fırlamak. akar su. sağu : sadu. auch 'rezaki' genannt.rencimek : ziyade sarhoş olmak. safi pilav : iranilerin pişirdikleri bir nevi pilav dir. flehen. reşale (neşale) : köpük helvası. parlak. — Stark. — Gesund werden. sert. — Fluss. — Zerstreubare Sache. rusta : kudret helvasile tehiye edilmiş şarab. Wunsch. Pfeil. sağış hesab : koyun tâdadı. saçuk : dağınık. — Taub sein. ruşen : üç taraflı peykan. — Besoffen sein. sacbağ : nisaların saçına bağıldığı ziynet. — Ein Strauch von dunkelrother Farbe. işitmemek. temenna. nişale. weinend die Verdienste des Todten aufzählen. türkü ve şarki. saf. sağrı : sırt ve arka. drückend ziehen. arzu. — Erkältung. — Jammern. Nachdenken. büyük akar su. — Wünschte. Schnupfen. perişan. endişe. — Zählen. sağramak : sağır olmak. usul. — Mit den Fingern melken. — Zählen. die Gesundheit wieder erlangen. Wehklagen. — Heuschrecke. sağılmak : sihhat bulmak. — Klagen. sayamak : saymak. yalvarmak. destur. rust : kavi. saçramak : yerinden kalkmak. Melken. | sağu sağmak : nalan etmek. fest. — Weg. Stromwasser. kanun. — Wunsch.

in Mittelasien ein für die Bedienungsmannschaft des Fürsten bestimmer Platz. — Rolle. — Unrichtig sprechend. hesab. — Gute Nachricht geben. sakar : atların alnında 'sabah el-hayr denilen' nişaneye denilir. Mast im grossen Wasser. Ehre. — Thiername. saypamak : silemek. passend. dessen Kohle berühmt und rauchlos ist. sayığ : hezeyan. saytalcılamak : durak üzer olan. — Name eines nachtigallenartig singenden Vogels. saklar : mabeyn odası. — Zählen lassen. saylamak : seçmek. Unverschämtheit. beşik. — Spur zurücklassen. — Eine Art Floss. maliş eylemek. Zeichen. saksaul : kömürü mâruf ve bidud bir ağac dir. — Abreiben. sakar : gözü aç adam. — Name eines Halsschmuckes. gemein. — Papageivogel. hafif soğuk. hesab etmek. — Im kranken oder verschlafenen Zustande irre reden. sayı : vakit. Ehre. beşaret etmek. rast. sabah yıldızı. asiya-i vustada hükümdarlarının hizmet içün hazir bulundukları bir mevki dir. — Schicken. — Eine Gefässart. Eidechse. sepemek. alçak. ehrwürdig. Morgenstern. rechnen. — Leeres Gerede. lagv. sağ. — Seite. — sayu : hesab. — Zählen. yan. — Rechnung. salğum : huşe. sayğun : saygın. sayre : bülbül gibi elhan eder bir kuşun ismi dir. — Mann mit offenen Augen. Versteckplatz. Steueraufseher. sayğan : bir nevi hayvan ismi dir. tenşir. fuhş. sayru : hasta. Stotterer. sakıt : mirih sitaresi. — Kühles Wetter. | saylanmak : hesablanmak. . riayetlu. — Steuer. Abschrift. — Palastvorzimmer.sayğamak : saymak. salaca : salacak. soyulğan ve keltekeles. — Eine Art Floss. yıkamak içün istimal olunan tahta. saklanılacak mahal. — Weisser Seidenstoff. pepe. Eid. gesund. sal : bir nevi kelek dir. sakızğan : papağan kuşu. zanah. saklav : rehin. | sayığlamak : hastalık ve uyku halinde hezeyan kelam söylemek. sakav : doğru teleffüz etmeyen. — Jahrgehalt. nişan. — Krank. zeman. — Auswählen. — Pfand. sayın : eyü. — Ausbreitung. Schaukel. sayin : sayı. sayrun : serin hava. — Zählung. — Gut. — Schaukel. intihab etmek. | salğum küpe : bir nevi küpe dir. nusha. — Zählung. geziemend. hasid. hurmet ve riayet. Wiege. hesab. şayeste. vergi müdiri. sakağ : gabgab. saldav : bir nevi sal. haber etmek. — Gewohnheit. salğıncak : sallancak. salık : vergi. salğamak : irsal. Rechnung. — Marsstern. kühl. hurmetlu. yemin. sayrusav : geçüp tesir etmek. Waschbrett. salıncak. üzüm salkımı. salikalığ : sılakalı. — Zeit. sayğur : beyaz harir kumaş. salğut : salyane. üzgün. | salık birmek : haber vermek. — Planet Venus. büyük sularda merbuten taşınılan direk. eser. neidisch. salıncak (salğıncak) : tumar. — Doppelkinn. — Weintraube. Spur. an. riayet. benachrichtigen. — Zeichen an der Stirnseite des Pferdes. layik. — Holz. sak : taraf. hurmet. sakık : zühre. sakal durluk : bir nevi gerdanlık ismi dir.

urucu. sankulatmak : sandıraklamak. sanac : çuval. — Maschine. sap : tar. — Pfluggriff. — Hirn. sapa : kenar yer. — Klingel. — Ein nachtigallenartiger Vogel. — Mit Pfeil oder Spiess auf einander loshauen. sap. cihet. salma : ağ. Gegend. sapan : mencenik. iplik. — Gedränge. harbe ile yekdiyerini urmak. Stadtname in Turkestan. sarkık. — Soldaten untersuchen. sankrak : öküzün ayağında-ki olan boynuz. — Rechnung. — Kaufen und verkaufen. — Rechner. — Sack. Pferdedecke. sanağ : hesab. serseri. budala ve sersem olmak. — Faden. | sapan oku : sapanın kulpu ve ağacı. — Sattel. sankı : sanğı. — Schlinge.salınmak : her yana temayül olmak. — Prüfung. fedan. Euch. — Kleine Hellebarde. Kern. — Aufgehängt. Heerschau. sersem. salmak : koymak. sandırak : sangı. kırba. saluğ : salmak almak. edat dir: sap sarı gibi. — Storch. Pfeil der Wachsoldaten. — Das Horn über der Kuhklaue. sançış : sancı. salar : tevaf-i türkmeniyeden bir kabile dir. Schlauch. Stiel. — Betäubt sein. şaşkın. | sanağcı : hesabçi. iç. size. yığın. — Durchstechen. Dummheiten reden. — Glas. yan. müssig. kulak. sokmak. Magengrimmen. itibar. badem içi. şehirden haric. sarğuk : asilmiş. Steigerungszeichen. atmak. Pflug. urucı kavm. Stiel. semt. muhasebe edici. sandulac : bülbüle şebih bir kuş ismi dir. muayene. sarğarmak : sararmak. — Arm. sançmak : saplamak. ausserhalb der Stadt. aşağı gitmiş. sarc : serkeş. salkan : ısıcak günlerde hubub eyleyen serin ruzgyarlı yer. — Wirrer Kopf. — Türkmenischer Stamm. kalabalık. sarı : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Schnur. sanğrak : çınğırak. hasta olmak gibi. Samen. sank : kuşların tersi. — Sich nach allen Seiten verneigen. herabhängend. Türkistanda bir belede ismi dir. | sandıraklamak : şaşkınlık söylemek. tulum. deste. — Betäubt. çekirdek. Zählung. sersem olan baş. — Türkischer Stammname. mide ağrısı. taraf. sapağ : kol. — Gelb werden. dağarcık. sap. tukum. aseslerde bulunur sancı. samar : semer. Seite. abweichen. sayğı. — Legen. sar : çaylak. — Luftiger kühler Platz an heissen Tagen. wird auf den Mandelkern des Obstes angewendet. — Vogeldreck. Menge. sanğarak : mağz. Griff. Stadtviertel. bina etmek. bauen. sancığı : demirden ucu saplanır bir nevi çengel. — Einfältig sein. yüksekden aşağı uzatmak. von oben herabreichen. kemend. albern. — Widerspenstig. sarğımak : sarkmak. şişe. aluğ satık. . werfen. kulp. nebat içindeki levze denilir. Stück. sarça : cam. sapmak. deste. — Seitenplatz. | san görmek : askeri yoklama etmek. sersem olmak. saltak : izdiham. hesab. rişte. kränklich sein. Zahl. san : yoklama. Griff. — Dir. sanga : sana. — Herabhängen. — Sich auf dem Wasser bildende Eiskrusten. — Eisenhaken. sançığ : küçük harbe. sank : suların yüzünde incimad eden buz parçaları. sarılcı. parça.

— Sich anstrengen. sarımtol : sarıya mail. sebzi : havuc. — Lob. dam. sararmak. mogulisch 'sübük': glücklich. nach dorthin. satıcı.sarı çığnak : Türkistanda Aral denizde bir körfez ismi dir. — Sperling. muharebe. — Kämpfen. ırmağan. sataşmak : çataşmak. şikyar kuşları. türkmen kabilesinin bir sınfı dir. — Uhuart. Kampf. satım. streiten. sarrak : tarafrak. — Rübe. Höhlung. savut : zirih. sich abmühen. furuht. — Zusammengeknäult. Lastthier-Krankheit. birine sığırcık ve birine çaylak derler. satğun : satun. muharebe. öküz. devab hastaliyi. Dach. — Ochs. ran. — Kampf. — Jemandem ein Geschenk überreichen. ol tarafce. — Übelriechen. — Mahmud's Beiname. türkischer Stammname. — Vollständige Gesundheit. — Geschenk. sasığ : kokumuş. satan : bacak. halka. — Ein schmalspitziger Pfeil. sarı kovan : dağ sürüsü. das ganze Bein. satu : furuht. sich bewegen. — Panzer. savaşmak : sai ve cehd etmek. tat dahi derler. sarık ağrık : sarılik. — Rad. sebircek : serçe kuşu. cemiyet. — Eine Vogelart. — Ins gelbliche spielend. savas : sipaş. savsamak : sarkmak. scherzen. sazkab : makara. savaşmak : mukabele. — Spalte. Bergcypresse. savuğ : soğuk. tirek. — Nach einer Seite geneigt. | satığcı : dellal. | savut bozan : bir nevi ucu dar ve sivri ok ismi dir. — Schenkel. saun : dâvet. tegayyür eden su. Reifen. tekmil bud. sarsac : bir nevi kuş dir. cenk-u cidal. mabeynci. savurğamak : birisine bir hediye takdim etmek. Verkäufer. — Abtheilung. duçar ve tesadüf olmak. sıra. saz : sağ selamet. rahat. ilaf-hane. Ruhe. usfur. Jagdvogel. satıc : sınf. savçı : mersul. — Gesandter. — Verkauf. zirihpuş. bir yana temayül etmiş. gelblich. satığ : satı. sich einmengen. savğun : atı yükden halas edüp dinlendirmek tebrid etmek. sakf. görücü. sebektegin : sultan Mahmud lakabı dir. sarpun : kiter odası. Reihe. — Vermittler. delik. mudahele etmek. — Herabhängen. baykuş. — Baschi bozuk. uğraşmak. sarkan : sarmaşık. — Gebirgsheerde. | savumak : üşümek. — Gelbsucht. . — Frieren. hareket olmak. Versammlung. sarırak. sart : türkistanda mütevattin olan aşaire denilir-ki aslı tacik ve farsi dir. arar. sarığ kuş : çuğdun bir nevi dir. — Verkauft. savğat : hediye. | sasığmak : kokumak. — Das Pferd von der Last befreiend durch ausruhen lassen abkühlen. — Gelb. — Krieg. — Einladung. — Kalt. dizi. — Verkauft. verdorbenes Wasser. — Ein in Turkestan ansässiger Stamm. şaka ve latife eylemek. oyuk. — Stinkendes. Krieg. simsar. sitayiş. saurman : paye ile harmani alt üst edup rüzgyara aldırmak. moğul lisanınca sübük oğurlu demek dir. — Scheuer. — Die Ernte mit den Füssen auseinander werfend dem Winde überlassen. Danksagung. sarığ boğa : sarı manda. mağara. sarice : başı bozuk asker. — Name einer Bucht am Aralsee. sarığ : sarı. savaşı : cenk. savu : şikat.

fürchtend. harba. — Dutzen. siğnaki : ince yazı. — Einfältigkeit.) : geyik. beşinci yıldız. turna. akreb. siyağlamak : sayıklamak. Karavanenseray. — Turban. tersnak. miskin. fare. serağuc : sorguç. kab. sencer sokmak. şaşkınlık. serav (seray) : büyük hane ve havali. masal. kavuk. serseri. durchstechen. sekit : mirrih sitaresi. — Geschenk. — Behalter.sehne : sersem. bir kuş ismi. kırbac. uykuda saçma sapan söylemek. çanak. — Spiegel. — Festigung. ördek gibi papağan. kadeh. — Faseln. Skorpion. sarsılmak. siğin : geyikden büyük bir nevi. Märchen. — Versammlung. — Federbusch. kırmızı mum. | senkerlemek : bir mahalı mustahkim etmek. sernak : kamçı başı. — Maus. sekandur : zühl. sıçancil : ayne. sendelenk : sende. — Landstreicher. stürmisch. tabya kılmak. | sıçğan yılı : sal-i türkan dairesinin birincisi dir. — Lanze. destan. serkek : uyanık. — Einfall. zusammengepresst. ırmağan. Schild. senenik : çıyan. der fünfte Stern. — Sperlingname. sih : amik olmayan. sele : sarık. seskenmek : uykudan sıçrayup uyanmak. . tesmin etmek. — Körper. gute Nachricht. serağ (surağ) : surağ. siğince : küçük hisar. — Gazelle. Berathung. im Traume irre reden. siğel : garet. serak : okdan. Burg. şeffaf. gözgü. bir kuş dir. semizmek : semirmek. elendlich. vücud. — Wach. Name eines Helden. sersan : serasime. kala. siğğu : sığacak şey. bir pehlivan adı dir. seliğ : rüzgyarlı. — Feine Schrift. — Gestrige Speise. siper. rother Siegellack. Andenken. serseri. Ratte. sekmek : sıçramak. serçek : hikaye. — Seichtes. serupa : hilât. — Festigung. kyase. fortunalı. sıkışmış. sendelemek : sersem olmak. baş ayağ libas. sandiges Wasser. sevakil : bir nevi meyve dir. — Springen. — Erschreckend aufwachen. yağma. serkut : geceden kalmış tâm. — Grosse Umgebung. sendulac : bir ilac ismi. zarf. bit hanesi. dülbend. kyarvansaray. serke : kehle yumurtası. Plünderung. meşveret. — Glas. — Reisend. bidar. geçid veren kumlu su. — Ehrenkleid. ahu. siyak : gezgin. siğrak : piyale.. — Mästen. Schale. — Erster Tag des türkischen Jahres. sıçğan : sıçan. — Einfaltig. mücde. semsek : sümsük. tabya. dünn. yadigyar. Weg. tirkeş. — Nisse. yol. görümlük. senne : beden. — Etwas grössere Eidechsenart. Kranich. — Windig. — Eine Fruchtart. — Betäubt sein. senker : sencer. — Planet Mars. hürkmek. — Planet Saturn. sidem : musaykal. — Geflochtene Peitsche (Korbatsch). herumwandernd. — Eidechse. Brautkleid. seyar. — Köcher. sevğat : ihsan. siçek : sıçan ve serçenin adları. sencer : istihkyam. sıkık (sıkak Z. — Arzneiname. bişaret. — Erzählung. senin : mızrak. — Einen Ort befestigen. Vogelname. — Kleine Festung. — Handzeichen des Fürsten Z. beyhude. — Geglättet. sancmak. atlamak. serde : meclis.

kırmak. — Fett. treiben. verderben. — Verdorben sein. — Vor Schmerz leiseweinen. sin ağlık : tecrübeli. sinkmak : kırılmak. — Weichheit. — Vernichtet. — Wald. sipalmak : kaymak. — Scheere. sinkirlamak : cenkde atların bacağını kesüp telef etmek. derd. usul ile. yağmur toprağa geçmek. düzlenmiş. — Rein. şehzade. sinkir : sinir. sinkil : küçük hemşire. | sikiz : sekiz. banuzade. su kenarlarında nabit olur. — Gleiten. — Ader. silincek (silkincek) : gerdanlık. sıkılçım : sıkındı. müterris. ohşamak. siksenmek : sıçramak. den Körper stärken. sanamak. | siliğ akça : yazısı mahv olmuş para. — Jüngere Schwester. sinamak : imtihan. — Ehre bezeigen. — Ein grosser Karabiner. — Im Kriege den Pferden die Füsse abhauend vernichten. — Bitterlich weinen. ohşayış. sin : sen. — Liebkosen. sığamaklık. sipancak : muz mevki. | simizmek : semirmek. iztirab. sindi : makas. darlık. sincamak : toplamak. versuchen. — Sammeln. simiz : şişman. straucheln. basık. verfolgen. vücudu kuvvetlenmek. ohne Eile. . temiz. — Achtzig. silamak : izzet ve riayet etmek. — In den Graben gehen. sipaşkan : bir nevi büyük karabine tüfengi dir. arkasına düşmek.sikil : soy nesli pak olan. sinek. sinuk : kırık. — Springen. — Pferde rennen lassen. sipalamak : mihrebanlık etmek. — Am Bachesrande wachsendes Gras. sinkek : böcek. mücerreb. sürmek. atlamak. — Erprobt. Fliege. — Halsband. parçalamak. hell. sipau : mulayemet. beyzade. sıklık : orman. sipa : memur-i tabia. erfahren. sikirtme : geçid gibi dar mahal. bozuk. Prinz. siliğ : silik. Kavallerist. kubur. — Käfer. balkan. silmin : bir nevi giyah ismi dir. — Zerstückeln. sıktamak : sıkınmak. — Prüfung. silti : karabarak nam ağacın külü. Gebirg: enger Platz. das Verstecken des Vogelkopfes unter die Flügel. damar. tecrübe etmek. aydın. — Verdorben werden. Königssohn. — Du. — Hohler Weg. sınmak : kırılmak. siltemek : hareket etmek. — Verwirrung. — Geld mit verwischter Schrift. Eindringen des Regens in die Erde. boyun askısı. — Gletscherort. yağlı. siniğ : kırık. elem ile ağlamak. sikrimek : uykudan sıçrayup kalkmak. Liebkosung. — Bewegen. — Aus dem Schlafe aufspringen. Grab. sinkramak : elem ile aheste ağlamak. mahv. acelesiz. — Schanzenaufseher. sinukturmak : bozulmak. schmeicheln. Schmerz. — Acht. Büchse. silkü : saf. siksan : seksen. — Masten. kuşlar başlarını kanadları altına gizlemek. sürçmek. — Langsam. mihrebanlik göstermek. sinkmek : çukura gitmek. — Verdorben. kımıldatmak. asker-i sipahi. mezar. bozulmak. sıkırmak : atı koşdurmak. — Holzasche. — Zerbrochen. sikin : yavaş. bozulmak. — Von reiner Abstammung. rein werden. teharet ve abdest olmak.

Schichtenartiges Leder. Pfiff. — Schlaflosigkeit. — Quelle. — Eine Art Oberkleid. — Geliebter Freund. alamet. savuşmak. — Brustwarze. — Tabak und opiumähnliches Zeug rauchen. dar. yavaşce sürtünür gibi savuşmak. — Singen. Zeichen. muhbir. sird : çabuk. fest. dağıtmak. — Krankheit. sirğak : sirincan. sirin : salkın. sümdürük içmek. Axt. . singen. sipkel : serpinti. — Eine Nähart. — sırıkmak : kaçmak. boy uzamak. sivgüm : sevdiyim. sirik : sık. — Spitzen. Kummer. — Verbreitung. stark. muhibb. hafif soğuk. ima etmek. sizgi : elem. zerstreuen. keder. sirmek : almak. | sipilmek : dökülüp saçılmak. — Zerstreut werden. sivük : sevilmiş. aşk. — Kühl. siskenmek : dehşet ile uykudan sıçrayup kalkmak. sipurğa : düdük. muhabbet. traş etmek. — Eng. — Gleiten. gravieren. teganni etmek. sipkarmak : süzerek içmek. siriğ : bir nevi dikiş dir. balta. keder. — Tropfend fliessendes Wasser. sirğan : minare. sizkek : göz perdesi. — Gefährte. kayır yer. dilim dilim deri. — Verwirren. âşik. — Nähen. — Malen. — Heftig aus dem Schlafe erwachen. saçmak. schmal. — Eine Sache leswerden. teber. — Zeichnen. sirilmak : kaymak. — In der mogulischen Sprache in der Bedeutung von Eile. Geliebte. sizildamak : teşekki etmek. yoldaş. abkine. — Wegnehmen. sirtak : bir nevi palto dir. — Gleiten. entfliehen. | sirmelmek : kapılmak. sıpkın : balık şeydi içün mustâmel bir nevi pence dir. — Geliebt. — Laufen. langsam sich fortstehlen. ausdehnen. Kummer. yar. — Schlürfend trinken. — Leuchtthurm. — Schnell. muhabbet. sızmak : nakş ve hak etmek. sipki : ifşa. — Glas. Liebe. — Sich beklagen. katı. kapmak. derd.sipka : çıbuk. sipmek : perişan etmek. sivürmek : silüp sivri etmek. dost. sivgüci : sevici. sirçe : şişe. sert. — Benachrichtiger. sirim : çerm. — Zum Fischfang gebräuchliches Hakengeräth. sirkek : uykusuzluk. sirimak : uyulğamak. — Augenlied. sırık : sırılmış ince ağac. sivinci : mücdeci. gravieren. — Schlüpfrige Stelle. offen. buzlu yer. sirmak : kaymak. Brunnen. intişar. nağma etmek. — Splitter. bulağ. sirincak : kayır yer. bir işden kurtulup çıkmak. açık. sim : pınar. sivgelük : sevgili. — Liebe. derd. — Leder. sivük : memenin ucu. sizğurmak : nakş etmek. — Liebhaber. fanos. sirak : moğul lisanınca musarât ve tacik demek dir. — Rutschbahn. kuyu. — Schmerz. siramak : ötmek. — Pfeife. ıslık. irtişaş. sirku : hastalık. fener. duhan ve afiun gibi şeyler içmek. sirek : arkadaş. sizindu : katra katra akan su. rutschig.

Reiter. — Ein im Sihun Flusse lebender Fisch. söyüş : at kemiklerden kaynayup soyulmuş. bir nevi un helvası. wahrnehmen. Stab. durch Steinwürfe verursacht. Z. — Übersetzer. sözgüç : sözücü alet. külbastı. — Knochen. sakat. — Damhirsch. — Sprechen. hakaret. — Ein vom Hauptwege abzweigender schmaler Nebenweg. riza olmak. soruğ : sorak. soğulcan : solcan. sok : postu alınmış erzen. — Linke Hand. — Murren. schwach. tılmac. sobsun : inci. sözci : söz ehli. sözen : sözülen nesne. ezilmiş. suari. sop : süpürge. su başı : Türkistanda bir rütbe dir. gözü aç. — Ein durchseihtes Ding. serma. — Krank. | sonkra : sonra. — Dach. — Frage. sokmak (sokmağ) : büyük yollarda münşaib olan dar yol. Schmuck. — Frühstück. — Perle. — Jemandem widmen. linkisch. söyünc : zecr. — Von hoher Gestalt. Winter. soba : yüksek boylu. — Spiessbraten. kış. Kummer. zwischen den Lippen sprechen. — Verblühen. derd. harba. soğak dahi derler. kelten keles soyulğan. katık. sual. soğ : dam. galize. Stock. | sözük : süzülmüş. takdir. soğun : bir nevi dağ öküzü. — Nach. soğalamak : harba ucu ile birisini sançmak. — Bis zu Ende. solakay : ağızdan akan su. solak. — Rangstufe in Turkestan. — Derbheit.sizmek : teferrüs etmek. sokar barçuğu : suyun yüzüne bir taş atdıkda hasil olan müdevver dalga. — Zerkaut. ev örtüsü. tekellüm etmek. überreichen. zaif. rasch athmen. dayak. sık sık nefes almak. Schmähung. bir ilac ismi dir. sökel : hasta. kefgir. — Speichel. sözaul : firarileri taburuna ve fırkasına irca etmek üzere memur olan şahs. das Thier zum Opfer mästen. — Das Jüngste-Gericht. sopa. soğlı : şiş kebabi. deynek. sonk : son. sögdemiş : istirahat içün teneffüs etmek. — Brustkrankheit. miknese. sok : bed nazar. — Opferlamm. sokranmak : mırıldanmak. — Besen. — Filtrirapparat. sokman : büyük yol çizmesi. | sonkuca : sonuna kadar. . sudak : Sihun nehrinde bulunur bir nevi balık dir. Rostbraten. dudak altından yavaş yavaş söylenmek. solunğan : sadr illeti. — Seine Enden. — Ein mit dem Rücktransport der Flüchtlinge betrauter Mann. sobay : hafif. zebh içün hayvanatı semirtmek. Dolmetsch. hiss etmek. sögdenis : kahve altı. Kälte. — Ein Arzneiname. — Meinen. sözlemek : söylemek. derisi alınmış. solumak : solmak. kızartma. asayiş. sokun : ciylenilmiş. — FleischFricassée. — Jemanden mit der Lanzenspitze stechen. eine süsse Mehl-helva. — Enthülste Hirse. — Grosse Reisestiefel. — Böser Blick. — Ende. — Ausruhend athmen. Ruhe. kuşluk. gam. | sonkgı : sonu. geizig. — Leicht. söngü : mızrak. gevher. — Durchseiht. | soruğ günü : ruz-i sual. tercuman. sokum : zebh olunan kurban. söngek : kemik. sonkol : sol dest. tamakyar. sonmak : arz-i takdim etmek. — Lanze. — Wellenringe im Wasser. dörtmek.

auseinandernehmen. tatlı. — Stark säugen. sukızı : suluk. | sükleme : suya pişmiş olan et. revnaklı. eraziye su vermek. — Eimer. . sükyut. Schöpflöffel. turna. yan üzere dayanmak. blind. — Ermüden. sura : ırmağan. Untersuchung. — Ausmusterung zum Soldatenstande. süder : mâyet halkı. glänzend. alamet. suvarmak : su içirmek. suhremiş : pek kısa olmak. sustaymak : yorgun olmak. — Wasserquelle. — Sich auf die Seite stützen. sukkur : büyük dibek. bahane aramaklık. suğurmak : cida etmek. temdid etmek. sözücü alet. sukayar : iki ırmakın çatalı. — Vorgehen. — Im Wasser gekochtes Fleisch. — Glänzend. Brühe. — Thorriegel. pehlu kemikleri. suyal : bir nevi kilid. — Eine Art Schloss. Schweigen. | sübülemek : iz ve nişane brakmak. suğur : kova. — Bodensatz. — Gazelle. mutehaffir. südremek : sürmek. — Zusammenfluss zweier Flüsse. suran : cemiyet ve kalabalık içinde leşker teferrüdü. rugen. pınar. — Trocken. susunmak : sulanmak. süçük : leziz. Kenntniss. şuluk. bir şeyi diger bir şeyin içinden çıkartmak. suvuk : revnaklı. Riegel. yaban tavuğu. bewässern. suğarmakdan gelme. bahşiş vermek. | suğaşmak : su yere batup topraklar doymak. — Schenken. — Geschenk. teskin olmak. suyanmak : yasdanmak. soygun. nişane. — Schmackhaft. surağ : sual. — Schön. susak (süsak) : tişne.suğalmak : yaslı kesb etmek. sulamak. Fuss. beruhigt werden. — Eine grosse Gazellenart. — Fett. — Molken. Trunk. def etmek. — Frage Nachricht. suyuk : dar. yahnı. gözü patlamış. — Sehr kurz sein. suvat : suyun mehazi. haber. sürme. süklemek : eti suya kaynamak. Dienervolk. dünn. şakacı. sukağ : bir nevi büyük geyik. — Treiben verlängern. — Tränken. suvurmak : kuvvetle emmek. untersuchen. — Schmal. kör. akar. sulu : güzel. çemçe. entwässerte Stelle. yutum. — Begiessen. — Erstaunt. sukur : bir nevi ördek ismi dir. Suppe kochen. süklün : sülyün. ab-i doğ. — Geschenk. suğarmak : suvarmak. malumat. hediye. suramak : sual ve tahkik etmek. surkut : curanın dibinde kalan şey. suye : kapu sürgüsü. susim : mutehayyir. — Eine Entenart. hatir sormak. Zeichen. — Ausfragen. — Rippen. fliessend. — Das nass Werden der Erde durch Einsickern des Wassers. ince. muayene. Saure Milch. — Wasser trinken. bahşiş. nem olmak. — Sich stützen. çorba pişirmek. Spassmacher. suyurğamak : ihsan. — Grosser Mörser. — Begleitung. Vorwand suchen. — Spur oder Zeichen lassen. uşak takımı. erstaunt. sukur : kuru. sutari : kaburga. — Fleisch im Wasser kochen. süss. süyağı : siyah yağ. vertreiben. ayak. aus der Scheide ziehen. havun. — Fasan. — Scheiden. — Spur. — Feucht sein. suyğun : geyik. | suyamak : yan üzere dayamak. kınından çıkarmak. suyu çekilmiş olan yer. mashara. sürme. su içmek. | suyurğal : ihsan. — Durstig. susun : ayran. sebeb bulmak. sübük : iz.

— Eine mit der Beobachtung der Heeresbewegung betraute Abtheilung. — Ausgleiten. şağıldak : koyunun dunbesinde-ki kuyruk. güçüken. hayırlı iş. — Heerde. — Schlüpferige Stelle. | sürçek : kayılacak mahal. kaymak. Nachtigallgesang. ziyade. vollkommen. Frage. sürmişi : hars etmeklik. — Regnen. sürçmek : zele etmek. | süküçek : avda kullanmak üzere ucları sivri ve uzun doğru okları. toğan. şaka : aşuri. — Die im Wasser. Speichelauswurf. tereddüd. — Verläumden. şali : kabuklu pirinc. — Jagdfalke. sual. Bedenken. — Erdcultur. — Stoffgewebe. şak şak : esvatdan dir. şağıçımak : bir kimesneyi zem-i kadh etmek. şrak şrak vurmak. — Besitzer des Vermögens. mashara. şarıldı. ağac oklava. kelami ve aklı saçma ve perişan olan adam. kavi. — Fuchs. verrückt. nemmamlık. sürtürme : ihrac. Wolf. şay : gina sahibi. süpçin : hoş haber. postu alımamış erz. — Auf der Erde liegen. — Kleine Lanze. eyi havadis. verwelkt. hohl. — Fasan. — Milchgebend. Feuchtigkeit. — Der Schall des von oben kommenden Wassers. divane. mukaşşer olmayan pirinc. süt veren. süldüz : tevaif-i etrakdan bir aşiret ismi dir. — Welk. sünğar : sunkur. şakir şakir ses etmek. şalğurt : hem suda ve hem karada yaşayan hayvanat. solmuş. sün : erkek ördek. süpürgü : süpürge. şaldırma. buri. mızrak. sümü : faydesiz. samur. — Ausrufung. Spott. — Statthalterei.süksük : bir nevi odun. — Geier. — Türkischer Stamm. Eichkätzchen. 'şakir şakir' klingen. — Unnütz. sütkelegen : sütleyen. — Austreibung. sükü : küçük harba. schwachsinniger Mensch. — Aus einem Stück. şaldır şaldır : su bâlâdan nuzul ederken hasil olan ses. sieden. — Ungehülster Reis. semaver. müzdeci. . rutub. bütün. mükemmel. şakırdamak : yağmur yağmak. — Rotz. Stuterei. susar : sansar. — Wassergetöse. — Schafsschweif. şağla : ıslık. wie auf dem Trockenen lebenden Thiere. Zobel. — Enterich. — Ein walzenartiger dünn spitziger Pfeil als Jagdgeräth. sürgün ilacı. sürkemek : sürüklemek. tükürük. içi boş ve kavuk olmayan. Ş şafşul : yaraşıksız elbise. şağdarlık : kaymakamlık. — Eine Holzart. vergebens. sincab. hediv. bülbül hoş elhan etmek. sulu kazan. muharebe esnasında çekilen feryad. sülkün : yabani tavuk. | sürkenmek : sürüklenmek. sürçe : tecessüs. — Besen. hergele. ibrik kaynamak. yerlerde yatmak. — Überaus. — Gute Nachricht. — Aufschieben. Kampfgeschrei. — Unnützes Kleidungsstück. süm : yek pare. şayak : çoha ve sair nesnelerin mensucu. — Pfiff. ağızdan çıkan ses. sürük : sürü. sümkürük : sümük. şağırdak : su sesine benzer gürültü. vekalet. sürkeül : leşkerin ukbunu gözetmeye memur olan bölük. sülpük : füsürde. imhal etmek. hükümdar. nafile. der vom Munde kommende Laut. — Untersuchung. Fürst. süpü : tilki.

çadır. — Flötenart. ebniyeyi örtmek içün mustâmel dir. şankurak : doyak. şilamak : sevk etmek. hareket. — Von kurzem Verstande. Hütte.) : nerdüban. doynak sesi. şebahum : leşker şeb-elman vuruşu. eilig. çatı. — Tisch des Grosshern. bir birile öpüşmek. — Name einer berühmten Stadt. şib : yapağı. şilim : samağ. Vorhang. Art schwarzer Trauben. ein aus den Bäumen fliessender Harz. Stoffart. göz. mihmandar: türkistanda bir rütbe ismi dir. ziyadesile ve vecd ile öpmek. şatur (şatı. Vorbereitungen zum Winter. Schmutz. şilan : selatin ve umera sofrası. | şapırdı : acele yerken ve ezerken dudaklardan sadr olan âvâz. şilirğamak : avlamak. muharebe. sich küssen. namussuz. tepmek. tertib. — Wind. düdük. şilapcı : kasablar kethudası. — Senden. şatun Z. ârsız kimesne. Krieg. şelel : desise ve edebsizlik ile birisinden bir şeyi koparmak. Schleiertuch. dal. asakere tâm. şete : urmak. — Kampf. seda. . şibke : dirfeş. yağlı. — Wolle. hergele. ziyafet vermek. — Geschwätzig. Klang. göndermek. zum Bedecken der Gebäude gebräuchlich. sürna sesi. mit Gefühl küssen. geschwätzig. şelayin : mashara. şiğaul : teşrifatci. — Art und Weise. çatırdı. usandırıcı. Stimme. fleckig. şavkele : kırgız kadınlarının baş örtüsü. şidurğu : bir nevi ney dir. çarşab. — Oberhaupt der Fleischhauer. — Stossen. — Ahle. kaldırmak.. şarke : esvatdan dir. Wirth: Würde in Turkestan. bir nevi siyah üzüm.şaltmak : tezyin. — Fleck. — Kopfbedeckung der Frauen. dilik dilik. ağac sürkünü. şapir-şupur : mühmilatdan dir. kendir. yaprak. şavhum : gulgule. — Jagen. şemal : rüzgyar. şamyan : hayme. su çok seslenmek. Dach. — Verzierung. şikyar etmek. — Aus dem Munde sickerndes Wasser. — Zänkisch. unverschämt. den Soldaten Gastmahl geben. hava. hayvanın arka ayağile urması. perde. şibak : ufak tefek. pislik. — Wahrend des schnellen Essens hörbarer lauter Klang. Geräusch. — Zelt. — Zeremonienmeister. şebik : leke. mındarlık. şeran : tez. Pfeife. bir nevi kumaş. — Huf Z. sille. — Das Rauschen oder Plätschern des fliessenden Wassers. şapat : tokat. — Schnell. şilki : ağızdan tereşşüh eden su. irsal. Blatt. şapırdamak : acele tâm ekl ederken ağız ve dudakdan şab şab çıkan ses. — Leiter. ehrlos. Luft. Hanf. çabuk. — Ohrfeige. hatab yanarken çıkan avaz ve şakırdı. — Mit List von Jemandem etwas herauslocken. Zweig. ağacdan çıkan tutkal. bürüncük. şanğur : zil ve nâra avazı. Fenster. şil : usul. schmutzig. herzegu. şekancin : kadınların baş örtüsü. görültü. gougacı. — Harz. — Lärm. Ordnung. — Das laute Kauen. — Hoboëklang. — Zwitterwort. kırlı. şeberğan : meşhur bir belede ismi dir. pencere. çadır. kış tedarikini görmek. şılkın : aklı az. şellaki : lafzen. Zelt. fışkırmak. entsenden. — Die Kopfbedeckung der kirgisischen Frauen. şartlamak : su akarken çağlamak. — Kleinigkeit. das Stampfen mit dem hinteren Fusse. — Das Knistern des brennenden Holzes.

kabarmak. — Säugen. avda tutulan hayvanat. zevk. verem. yarmak. su sesi gibi. | şinlik : şadmanlık.şıltık : çamurlu olan mahal. aufrichtig. — Salziger Platz. — Salziger Boden. — Eine Pfirsichart. ışık. yelim. Grasname. telaş. moğullar hakimlere bu unvani itlak ederler. şundak : söylece. — Stimme. | şırlağancı : usar. Kuss. . örmek. şimizmak : kaynamak. Helle. sapanla sürülmüş tarla. ika yaşında kuzu. soso. şöyle böyle. Lärm. laçin.und Beuteantheil. şulakay : ağızdan akan su. die Mogulen geben ihren Richtern diesen Titel. zweijähriges Lamm. şipal : bahadur. — Thau. — Öhlverkäufer. bir gyah ismi dir. Aufenthalt. şiriş : çiriş. eine grosse Schaafart. spalten. kouga. anschwellen. Reif. mundak. güherçile. auf salzigem Boden wachsender Baum und Gehölz. kalpak. andak mundak. şunğaca : şol vakta deyin. şukun : ses. Vaterland. şamata. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. aydın. bu gibi. öyle böyle. şıralğa : sayd ve mal ganimetden isabet eden hisse. batak. meskyen. kandil. — Ledermütze. — Salpeter. — Kothiger Platz. şırlağan : susam yağı. — Sesamöhl. Obertheil des Menschen und des Thieres. — Gutes Vorzeichen. şişe saplayup dizmek. kırav. weisser Kaftan. — Soso. mimenet. şırtıldamak : şırıldamak. sadik olan. tapfer. şudrun : şebnem. suğurmak. tevaifi türkmeniyeden bir kabile namı dır. Jagdbeute. Theil. şima : emmek. — Sich aufschürzen. — Dünne Stimme. balaban. aufgeackertes Feld. Kalpak. — Name einer Pfeifenart. — Fröhlichkeit. şışmek : şişman olmak. — Angeschwollen. şivran : bir nevi şeftali ismi dir. çiy. şişüğ : şişkinlik. den Ärmel aufschürzen. — Dies und das. şük : doğru. şinik : kitâ. derartig. beyaz kaftan. der Wasserstimme ähnlich. — Dicke. bohren. lamba. cünbüş. bus. insan ve hayvanatın belinden yokurı tarafı. Streit. gürültü. Geschwulst. fasl. şulay : edat dir. — Muthig. şışlamak : şişe saplamak. — Dick sein. şit : yayın bir esbabi dir. şur : tuzlu yer. hafife ses. rugen. Sumpfplatz. şumur : çırağ. böylece. şipürme : koz derisinden dikilmiş külah. saz kullayıcı. — Munter. Aufruhr. şişman. — Umsturz. şiş : büyük demirden iyne mıh. sich über etwas ereifern. Öhl. — Stück. — Grade. kabarcık. — Bogenzugehör. bir işi cid eylemek. sancmak. şırdağ : bir nevi libas. — Jagd. — Kleiderart. | şulay bulay : öte beri. şuran : karışıklık. — Kochen. — So. Harz. Unterhaltung. — Grosser Eisennagel. durchspiessen. | şurtak : tuzlu mahal. vatan. — Jagd. yalan iddia. — Kleisterart. şüdkar : peri kazmak. bir nevi büyük koyun. Sperber. bu zemana kadar. semiz olmak. şişek : şişkin. — Eine Art Jagdfalke. şükün : fal hayr. kahraman. Stammname. zevk. şuri : şur. Glück. şimalmak : çemrenmek. bir nevi şura zarde husula gelen ağac ve odun. falscher Anspruch. heute. dick. — Bis nun. şunkar : şungar. şiram : makam. — Ort. dick. Vergnügen. — Durchstechen. — Licht. şudurğu : bir nevi düdük ismi dir. bugün dahi demek. inkilab. kolları sığamak. şin : şadi. şirğa : av. — Graben. Lampe. sefa.

tağaca : Helaku han umerasinden birisinin ismi dir. tayğur : çok kayıcı. tütün ve tömbeki tavlası. Muttersbruder. zarf. mirza. takel : birisine iltifat ederek kani etmek. asa tutmak. wieder. — Schlagen. — Tante. prügeln. — Deckel. | şükürci : şemsiyedar. — Stolz. yılgın. asiya-i vustada farsi tekellüm edenlere tacik. — Onkel. — Anbetung. ve türki tekellüm edenlere 'tat' tâbir edenler. tağa. — Anbetung. ekmeye kabul erazi. — Stützen. tekebbür etmek. sargı. — Onkel. — Gleiten. — Baumname. taymak : kaymak. — Ackerfeld. necis hayvan. wässeriger und eisbedeckter Platz. çengel. taktuk : gilaf. zahire. | takovcı : nalbend. validenin biraderi. zum Ackerbau geeigneter Boden. Pilgerfahrt. zarf. teyze. — Tamariske. zarf. wässeriger Platz. kızak ile kayıcı. tak : bir nevi ağac ismi dir. validenin biraderi. türş. — Schlittschuhläufer. takav (taka) : nal. . büyük binâların balası. tayımğur : kaymayıcı. Umschlag. çamurdan büyük zarf. taygak yer. tapu. dubulğa ağacı. validenin kızkardaşı. seyis. tayğan : hun-rize köpek. — Sonnenschirm. — Sich stützen. — Zweijähriges Kameel. — Rutschiger. kuru. tağay : dayı. trocken. tayamak : yasdamak. Tamariskenbaum. vurmak. çatr. — Jemanden befriedigen. türkistanda bir rütbe ismi dir. Spazierplatz. tabuğ : ibadet. tacanmak : kendini beyenmek. takı : dahi. tağar : kab. Schreiber. ziyaret. Würdenamen in Turkestan. kyatib. — Auch. Tabak. solu yer. unreines Thier. Oberer Theil grosser Gebäude. — Ausgleitender. kab. tayığ : kayar mahal. Zelt. taycak : kayacak yer. — Haken. — Meister. Beutel. tayğac : kayacak sulu ve buzlu mahal. kräftigen. Stallmeister. eisbedeckter Platz. Götzenanbetung. Stock ergreifen. kuvvet vermek. tacik : yabancı.und TömbekiBehälter. yükü denk denk etmek. — Bluthund. — Rutschplatz. tahtuk : gilaf. in Mittelasien werden die persisch sprechend 'tacik'. kın.şükür : şemsiye. tayağlamak : dayak atmak. tabin : bir bölük asker. tabulğa : tabulğa. — Behälter. und die türkisch sprechenden 'tat' genannt. T tab : perestiş. — Schirmhälter. — Soldatentruppe. hem. Behälter. tağa : dayı. yine. tayancak : arka vermek. — Name eines der Anführer des Helaku Khan. Tante. stolz sein. Muttersbruder. at nalı. tağar (tığar) : tekne. tackin : kibir. tayış : hoca. taylak : iki yaşında-ki deve. uluglug. Grösse. mirahor. — Hufeisen. — Sich gerne haben. tağayı. — Hufschmied. — Fremd. — Trog. eine Last in Gleichgewicht erhalten. — Sauer. sıvışık yer. takar : ekşi. — Ohne Geruch säuern. — Rutschplatz. — Scheide. | takarmak : kokmayarak ekşimek. tahil : mezruat. perestiş. seyrilecek yer. bozlu mevki. azimet. taka : kullab. kese. tağayza : teyze.

çevirdi. — Stein. kıbırdanmak. sürgün. — Tropfen. vergi akçesi. talan : yağma. — Tropfenweise trinken. iztirab.und grasloser Platz. tamak (tamağ) : boğaz. çapmak. er verdrehte. mechul ve bilmedik kimesne. Unruhe. tulu. tan (tank) : şübhe. — Verkannt. görülmüş. tanımış. auf dem gehend man klappert. — Eine Art Nagel. katra katra nuzul etmek. — Etwas wünschen. talıkmak : hasta olmak. sırt yer. Jenseits-Genosse. — Tropfenweise fliessen lassen. damar. katra. — Unterscheiden. Menge.takır : kati. — Weich. — Splitter. kalpak. gam. stier blicken. tanış : bildik. boğaz. — Plündern. talamak : talan etmek. der kommende Tag. tankla : yarın. tamur : taşın ve ağacın yol yol ayrısı. talabımak : istek etmek. çiynetmek. mıkdar. — Eine Jagdvogelart. — Morgen. goltacı. tammak : tamlamak. hayretde kalmak. | tank atmak : sabah olmak. Zweig. . Wasserplatz der Hirten. talay : çok. uzak. — Wirbelwind. bina örtüsü. Mütze. Freund. erkannt. tala : talaş. düşünmek. damla. su içün çobanların muracât edecek mekyan. tanğu : münker. damlatmak. ot bitmez ve taşsız bir mevki. erte. — Morgens. Steuergeld. tamahsa : bir nevi çivi. — Dämmerung. Kehle. | talğan etmek : yumuşak etmek. mahv olup baka kalmak. kamış ve başka bunun gibi şeylerden kırılup ayrılan parça. talğum : girdab. mülayim. hilaf. — Gaumen. tamızmak : katra katra sizdirmek. tâcüb. — Zweifel. tanımal : tanımış. nachdenken. gezerken takırdı eden mahl. köp. Gesehener. — Staunend betrachten. — Wirbel. Unbekannter. — Krank sein.und rohrähnlicher Splitter. — Kleiner Strick. — Kehle. talğan : yumuşak. — In Verwunderung bleiben. — Bekannt. tanklay : ağzın yokarısı. külah. trocken. teleb etmek. tam : dam. gekannt. zerkauen. talbıtmak : telaşlanmak. — Stark. talkıç (talıcı. — Eile. — Welle. — Hölle. — Tropfen. — Nackt. hulkum. mismar. | tanklayın : sabahlayın. grüner Platz.und Holzader. Tropfen. glatt. — Plünderung. çarpınmak. — Er leugnete. Gegentheil. tamuğ : cehennem. | tanklağı gün : yarınki gün. — Weich machen. steiniger Platz. tala : yağma. Rohr. yeşillik. Fussweg. — Taucher. talak : tihal. tal : çıplak. Abendroth. talğamak : tefrik etmek. düz. — Irre werden. — Erkannt. — Beute. talğak (talğa) : mevc. tröpfeln. tamşımak : damla damla su içmek. — Viel. talğıcı) : dalıcı. taliğa : şitab. angreifen. verbannt. talka : bir nevi şikyar kuşu-dur. tamışmak : damlamak. verlangen. tankırtmak : hayretle bakmak. talaz : koyan. linde. tamağ : damağ. kuru. endaze. Dachdecke. şah. Verwunderung. — Der morgige Tag. stein. | tank kalmak : dona kalmak. şafak. tanaban : ufak ip. — Tropfen. — Gaumen. tankıldu : inkyar etdi. entfernt. tamcı taşı : katra. — Boden. damla. gelecek gün. vurmak. aşna. — Dämmern. Elle. bilinmiş. — Milz. tank : sahar. ahretlik kardaş. dost.

dem erlaubt ist. Auftrag geben. verwirrt sein. bölük. tarbak : sıçan yuvası. tansuğ : acib. darğınlık. anvertrauen. tarmatmak : tırmaşmak. — Zorn. ezmek. tapku : azar. | tapışmak : buluşmak. tarhan : aff-i umumi. | tanklatmak : istigrab etmek. ırmağan. sich auf die Festung oder Mauer hinaufwinden. bis zum Morgenaufgang warten. tarğamış : hücret görmüş. | tar tar : dar dar. — Sich ärgern. taram : pare. saçmak. tanmak : inkyar etmek. inlemek. nale eylemek. — Wunderbar. sitzend sich verbeugen. — Götzen anbeten. tanımamak. schreien. — Hinaufklettern. taplamak : çiynemek. namussuz çocuk. — Übergabe. çift sürücü. kitâ. — Verwirrt sein. tankmak : yol bağlamak. — Cypresse. tanlamak : tefrik etmek. Theil. tarağay : servi ağacı. kımıldanmak. bölüklemek. starr werden. — In Verlegenheit bringen. tarçın tartmak : dar içün tartmak. — Spur. tanuklamak : ikrar etmek. Pappel. Schandbube. parça. tarlan : büyük bir şikyar kuşu. dağılmış. — Sämann. — Zerkauen. zerstreuen. taravlik : dargınlık. — Bankert. tarımak : paş etmek. tapmak : hareket etmek. tarhan olan adamdan bir şey alınmaz. — Verbreiten. | tapınmak : puta tapmak. Rattenloch. tarankğu : terek ağacı. perişan olmak. Gutes thun. tarcık : behar alefinden devabbin tokluğu. — Allgemeine Verzeihung. — Urkunde. Pappel.tanklamak : şaşmak. doğru söylemek. — Weggezogen. tabur. tap : eser. peristiş etmek. — Mäusenest. tankuklanmak : istigrab etmek. sipariş etmek. taratmak : bilmemek. — Sich bewegen. — Eine aus zusammengebundenen Wagen errichtete Wagenburg: Lager. — Sich zerstreuen. kavak. muharebede eline düşürdüyü ignami zabt eder ve bila ruhsat huzura gelir. — Finden. hediye. — Seufzen. . — Auswählen. — Tamariske. Geschenk. alamet. Zeichen. anbeten. sich rühren. ein aus seinem Lande in ein anderes Land ziehender Stamm. — Grosser Jagdvogel. tapu : sened. — Hirse. sedaket etmek. — Erstaunen. ayırmak. dona kalmak. — Binden. — Sich bewegen. güç hal ile kale ve divare sûd etmek. zermalmen. — Leugnen. tâcüb etmek. fare deliyi. seced edüp baş eymek. tarıkmak : can sıkılmak. — Begegnen. tarığ : darı. zerstreut. ah çekmek. erzen. Ackersmann. tapşurmak : teslim etmek. — Irre werden. Waarenballen machen. Kriegsbeute zu behalten und ohne Erlaubniss vor dem Herrscher zu erscheinen. Sperber. imtiazlı. — Sehr enge. kavak. tarğacı : muhacirin guruhu. tapkur : arabalar birbirine zincirle kuşadılup kale şekline girmiş istihkam. ein Privilegierter. kımıldamak. tarayıcı : ekinci. — Auswanderertruppe. — Vertheilen. Sorge. Gehorsam. nicht kennen. denk yapmak. tarance : piç. itât. | tarkalmak. kendi memleketinden diyer bir memlekete geçmiş olan kabile. tulua kadar beklemek. tarkamak : dağılmak. sich verwundern. tarkaşmak : perişan olmak. — Bestätigen. elem ve kederlik. — Tadel. — Nicht wissen. emanet vermek. tek tek. — Stück. | tarkatmak : taksim etmek. nişan. fahta kuşu. tapmak : bulmak. hakaret. tar : sık. — An FrühjahrsFutter sattgegessenes Thier. Verachtung. tapicimek : hareket etmek. das Zürnen. — Eng. teng.

tavlamak : tav getirmek. — Überschwemmen. tay. — Ohrfeige. tausmak : mesrur ve şadman olmak. haric. tatuğ : tatmak. ses. Umgebung. | tavuşkan kurdu : bir nevi vahşi yabani tauk. — Ausrufer. — Äussere Seite. tart-u birt : dağınık. — Werfen. çağ. — Ordnen. Vertheidigung. kapunun içeri tarafı. — Krank. etwas zuckern. — Die unter türkische Herrschaft sich begebenden Völker. — Kosten. tavulka (tavulğan) : toğulğa. taş baka : kaplu bağa. tosbağa. Art Hazardspiel. taştak : bir nevi boş yay ve keman. Beweis. tağ. draussen. — Platz für Schuhablegen. taşırğanmak : hayvan tırnağı eşindürüp kenarından sürtmek. tasğirak : şarab kadehi. springen. içerisi yanmak. — Rohes Riemen-Leder. taşkarı : taşra tarafı. aşkına kadeh tevavül etmek. — Kröte. delil. taşıkmak : pek ziyade mecruh olmak. schwach sein. ırmağan. tat : türk hükmine girmiş olan kavmlara denir. tavşalmak : hasta. dağınık. — Streit. Pferde oder Thiere heilen. — Zerstreut. tavr : kab ve zarfın etrafi. tavaçı : tellal. Furche. çevre. — Sich schämen. Speise. taşlamak : atmak. — Überschwemmung. — Stimme. innere Thürseite. Wallung. taşkun : tugyan. — Stark verwundet sein. kulan kayışı. ausgiessen. — Bach. — Geschenk. muhbir. tokat. tatuk : şahid. — Das vierte Jahr der türkischen Zeitrechnung. taski : sille. — Suchen. — Wildhuhn-Art. çarçı. Aufwallung. dayre. Berg. tavuşmak : etmam ve ekmal. taşnu : ayak kabları çıkarılacak mahal. bir şeyin lezzeti. perişan. taslak : çıplak. Geräusch. auf die Gesundheit das Glas leeren. — Zeuge. pat pat yürümek. Geschmack. tatu : sığır at. kyase. cuş-u huruş. . şamata. ayak sesi. — In Gedanken vertieft sein. tavuş : seda. nihayetine irişmek. hinausführen. — Eine Art schlaffer Bogen. cesaret ile kiyam etmek. — Abfallen des Pferdehufes. verkaufen. tartığ : hediye. Schale. — Stahl. taşmak : tugyan olmak. taş-kurğan : Türkistanda bir şehirin ismi dir. geräuschvoll gehen. çevirmek.tarnav : cedvel. karışık. Plandurchdacht. tartışık : çekişme. ihrac etmek. aktarmak. at ve hayvanata baytarlık eylemek. — Hase. — Stadtname in Turkestan. bahadurların başına giydikleri pulatdan sövüt üzre edevati. tav : hengyam. taçık gibi. taslamak : fuzulu idia etmek. — Heiter sein. kumar nevinden bir oyun-ki tasma oyunu derler. tasamak : armak. — Den Überschuss zurückgeben. tavuşkan : tauşan. tertib etmek. taşırmak. aus Stahl verfertigter von Helden getragener Helm. sıçramak. bir şeye şeker ilave etmek. — Seite des Behälters. — Hengst. — Weinglas. tasarlanmış. — Nackt. ans Ende gelangen. cuşan. tâm. — Vervollständigen. taşmak. arık. tatı. zaif olmak. — Überschwemmt. — Gemischt. taşık : taşkın. ispat. sich innerlich schämen. tatlamak : aramak. tartağin : tarmar. Schrittgeräusch. sich abwetzen. | tavuşkan yılı : saliturkan dayresinin dördüncüsü. mudafâ. satmak. — Zeitraum. tasma : çiy kayış. | tavuşkan uykusu : endişe ve tefekküre dalmak.

Gurkenund Kürbissranken. — Zehntes Jahr der türkischen Zeitrechnung. Stück. tekşimiş : selatin huzuruna hediye takdim eylemek. — Stumm. Ziegenbock. roth. — Zum Erschrecken oder zum Bösemachen der Hunde gebräuchlich. uzunce yapılan kab. aufbrausender Mensch. | tehaku yılı : sali türkan dayresinin onuncu yılı. kutb yıldızı. oğlak. tekne : kadınların başlarına sardıkları beyaz sarık. — Zerstörung. telgak : bir nevi uruba. — Eine Kleiderart. Graben. deyirmi. Schaf. teslim. telac : ahu gözlü. — Sattelseite. temir kazuk : demir kazık. — Getreidespeicher. Wiese. tecen : dağ keçisi. ambar zemini. — Den Sultanen Geschenke überreichen. grasiger Wiesenplatz. — Vor Hitze trocken sein. temren : ok ucu. Türkmenenstamm. dudakları kabarmak. telaş. — Unten. längliches Gefäss. dilim. — Plündern. — Rund. telken : çöpden mâmul bir nevi galtek. schnell. tekrük : yuvarlak. türkmen aşireti. çocukların çamurdan ettikleri bir nevi lâb dir. çevirmek. den Gürtel so eigenartig binden. muvakkat brakmak. kleiner Berg. arka vermek. — Eisenpflock. — Holzriegel am Stelle des Thürschlosses. — Hügel. — Gürtel. temacamış : iztirab. | tecen-cayı : bir memleket ismi. — Pfeilspitze. — Gold. telhak : iztirab etmek. taz : hayasız kadın. dikizme. dokundurma. laufen. tekürme : müdevver. tebsirmek : hararetden kurumak. — Ein um den Frauenkopf gewundener weisser Turban.oder Lammfellmütze. — Trauben-. verheeren. libas. çabuk. yüksek. hoch. — Ziege. Stotterer. — Grade. recht. tekin : alt. aus Lehm verfertigtes Kinderspiel. Schnitt. tekamiş : tacil. pepe. tehaku (takuğ) : tavuk. in Hitze kommen. feuchter. şitab. teke : keçi. or. — Schneesturm. tebengü : eyerin etrafı ve kenarı. tazkel : ebsem. — Schamloses Weib. tez. telpek : külah. telim : kitâ. dass das eine Ende nach einer Seite herunterhängt. iri taneli sık kar. — Theil. — Zerstören. kızgın ve şiddetli adam. Anschwellen der Lippen. deyirmi. temuğ : cehennem. kızıl. tekav : dere suyu. . telamak : gasb. telkase : iztirab. tekrümek : döndürmek. bayır. Insel. tela (tala) : altun. kuşakı bir tarz-i zarifanede bağlayup bir ucu bir tarafa sallandırmak. — Landname. — Rund. — Eile. ufak dağ. Schneeflocken fall. ada. garet etmek. telak : zahire gömecek mahal. v. fahişe. — Gebirgsziege.tavuşmış : emanet. tektil : kuşak. tebi : tipi. teb teb : korkutmak içün ve köpekleri kızdırmak içün mustâmel dir. — Rehäugig. — Drehen. Gewebe. tekiz : düz. koyun ve kuzu derisinden kavuk. — Hölle. Luder. Anzug. unter. — Thalwasser. ateşlenmek. çayır ve çimenli sulu mahal. — Huhn. Polarstern. — Aus Holz verfertigtes Rad. teme : kilid makamında kapunun arkasına konulan ağac. parça. tekak : asma ve hiyar ve kabak emsalinin sürdüyü uzun kollar. — Auftrag. zeitweilig lassen. doğru. tel : tepe. halecan. Übergabe. — Mütze. — Verlegenheit. koşmak. taht. tamuğ.

Wurzel. nicht vertrocknetes Obst. beden. kuvvet vermek. terk : ham kavun. bir nevi keçinin yünü. tenkal : celb. terek (tirek) : servi. Riemen. Ring. tibengü : eyerin yan tarafı. | tenbelamak : kapunun arkasına tenbe vurmak. bol olmak. weit machen. tenbük : büyük çadırın ortasına kurulan küçük hayma. — Die See. tahrik etmek. ohne Schleier. — Im Zorn auf die Erde Schlagen. tibrek : dümbek gibi bir alet dir. heftig zürnen. erregen. — Einladung. — Im Gebirge angesammelter Schnee. — Adler. şiddetle kızmak.) gebraucht. — Sehr niedrig. tibit : yumuşak tiftik. terkemek : ictinab etmek. 'tik-tik' gibi. kirişlemiş def sesi. HaremWächter. kayış. kavak. budala. Ruhetage. tenbe : at takımı. tibremek : muhtarik olmak. tevakün : kartal. — Sich bewegen. — Sattelseite. — Beilstiel. Koriander. terğun : semiz. ağavat iç ağası. — Grosse Nadel. — Räthselart. temel. iztirab. närrisch. — Verrückt. — Geräuschvoll fliessendes Wasser. — Verlegenheit. tibraçlamak : hiddetten yere vurmak. — Stotterer. tete : pepe. çay. — Seidenwerkstatte in Mittelasien. kumar. — Kresse. Pappel. halka. — Fett. tersan : baltanın sapı. Stütze. unreife Wassermelone. — Eine Art Ziegenwolle. — Verhindern. | tibretmek : yerinden oynatmak. tentik : deli. çıplak. — Cypresse. — Eine Spielart. ırmak. verbieten. Festtage. teskeri : eyri. tentekel : bir nevi erik. — Schafschwanz. wird zur Steigerung (gr. terenk : taze solmamış meyve. — Trommelartiges Geräth. kançuğa. çuvaldız. — Eine Gurkenart. doğru olmayan. — Sattelgurt. ternek : bir nevi hiyar ve tere. püşt. tutulup yarım-yarım söylemek. amik. terki : eyerin arkası. — Meer. nefret etmek. tenbül : çöp. — Pferdegeschirr. ungrade. keke. terçek : perdesiz. terkenmek : genişlenmek.ten : sesle akar su. Trommelton. | terki bağı : kançuğa bağı. Fluss. — Erweitern. tenike : asiya-i vustada ipek destkyahi dir. divane. derya. dolgun. davet. kımıldatmak. kräftigen. zerdali. terme : dağlarda toplanup kalarak güçen ve teraküm etmiş berf. — Rohe Melone. — Sich hüten. — Eine Zwetschkenart. fliehen. halka ve ağac. terenk : derin. kök. yasak etmek. çadırcı iynesi. — Tief. tengiz : deniz. — Ohne Vorhang. — An der Thüre ein Schloss anbringen. Gestalt. 'tütle' dahi derler. — Von der Stelle bewegen. — Geziemend. Nadel zum Zeltnähen. karakuş. telaş. nackt. tib : esfel. — Frisches. pişmemiş karpuz. tibrişlik : halacan. alet. — Rückentheil des Sattels. mübaliga içün mustamel dir. tetal (tatal) : lağazın bir nevi. terzik : koyun kuyruğu. kişniş. resmi-selamlik ve görünüş tâtil günü. terneve : küçük derya. voll. harem ağası. terkilmek : mani olmak. . — Krumm. tevaşi : hadem ağası. tesme : bir nevi lâb. tiben : büyük iyne. Grund. yaşmaksız. termucak : tere otu. sıkınmak. — Ein in der Mitte eines grossen Zeltes angebrachter Teppich. halb und halb sprechen. — Aga der Diener.

— Meer. muharebe. Durchgang. | tikrenmek : etrafını çevirmek. nihayet. scharfes Geräth. yol. — Klein. — Aus Juchtenleder verfertigte Stiefel. budala. — Berühren. Geräth zum Stopfen. tel. casus. düz. Held. derya. pflanzen. — Irrsinnig werden. dolaşmak. boğaz. tilin : delinmiş. Umgebung. schmal. — Sammeln. | tikirlemek : yuvarlamak. — Schlägerei. iz. — Wunsch. durchschnitten. uc. yetişdirmek. tığrık : küçük. enge. mesavi. tesadüf. keçi erkeyi. | tilci : haberci. lisan. geçid. — Schanze. — Kalpak aus Schaf-. — Umsonst. tikeleşmek : rast olmak. tikis : düz. — Wahnsinn. dauernd wohnen. hatunların ziynet içün düyünlerde yüzlerine yapışdırdıkları pul. arzu. — Rebe. etraf. vertauschen. kugelig. perişan eylemek. nihayet. yuvarlak. harman etmek. tilimğac : bir dilimcik. — Zerstreuen. tikek : asma budakları. cenk. tikir : müdevver. istemek. tilak : devenin yaurusu. divane. muhit. — Rund. — Ziegenbock. herumirren. tik (dik) : edat-i şebih dir. gibi. manend. rica. | tilemek : arzu etmek. . närrisch.und Schnittweise. kahraman. Faden. cem etmek. Weinstock. tiklemek : dikmek. taht. Ende. in sol cher Menge. Kampf. — Junges Kameel. — Anlangen. tikiş : dib. devre. — Wunsch. — Rund. Spion. — Ähnlich. Rad. gouga. isabet etmek. tiyit : perakende etmek. — Drehen. Verlangen. tigiz : deniz. Pass. erreichen. — Näher. tekerlik. tilbe : deli. yerleşdirmek. tikirim : deyirmi. tıkacak alet. dar. erreichen. tahvil eylemek. rekz etmek. ein wenig. | tik turmak : rahat ve sakit durmak. tıkmak : zor ile sokmak. tebdil etmek. top. — Berichterstatter. tikizmek : dokunmak. Kreis. Kamerad. Zeichen. tikerçek : tekerlik. devr ettirmek. tikürmek : çevirmek. wie. cemiyet. | tıkılış : sokuluş. tikrü : kadar. dar. yetişmek. unterbringen. tigiş : dövüş. tikdi : keçe ve bulgardan mâmul çizme. — Grund. Krieg. Versammlung. iplik. zir. paydar olmak. Leidenschaft. doğru. tikre : devre. — Wahnsinnig. tilig : koyun ve kuzu. | tilev : taleb. çukur. — Stille. ruhig bleiben. temenna. häufen. halka. olkadar. tilkürmek : bir yerde kaim. | tige tige : parça parça. — Rollen. tikmek : dikmek. verlangen. tığa : tabya. alet-i katie. tilik : eser. atın izi. tigşilmek : toplamak. — Mit Gewalt hineinstopfen. itik. tiknid : deriden kesilmiş ince kırbaç. — Ansässig sein. Weg. tikirmen : deyirmen. grade. — Rad. — Glatt. tikişmek : deyişmek. nişane. — Einstecken. Schnitt. olmiktar. — Aus Leder geschnittene dünne Peitsche. gleich. — Spur. — Das Hineinstecken. rast. biraz. See. tikin : bedava. — Nähen. | tiküci : dikici.tige : parça. Ende. grade. kalfak. tik : doğru. Pferdespur. üzüm ağacı. — Kreis. — Grade. — Mühle. — Ein Schnittchen. | tilbelik : divanelik. toklu derisinden külah. — Verändern. — Durchlöchert. — Zunge. — Grade sein. Graben. boydaş. soviel. dilim dilim. den Frauen bei Hochzeiten als Schmuck an die Stirne geklebtes Geldstuck. arzu. — Bis. — Drehen. mesel. ähnlich. | tikirlek : tekerlik. — Stück. tiler (tilek) : taleb. Strich. — Rad. Sprache. — Wünschen. tık. çevirmek. Lammoder Widderfell verfertigt. sevda. kesilmiş. tikü : vasil olmak. til : dil. wälzen. | tilberemek : divaneleşmek. — Stück. dilim. tike : teke.

. tiperlik : peygirlerin doynak ile tepelenmiş yer. istirahat etmek. iş. tinglemek : denk etmek. — Sacknähnadel. | tınıklamak : lekkesiz. — Schwester. mackellos sein. rikab. | tındurmak : teskin etmek. rahatlandırmak. — Tod durch Pferdestoss. — Zerstückeln. — Fleckenlos. — Ziehen. kabile. — Tropfenweise. — Hören. Stamm. para etmek. timsi tib : öyle-mi. Platz zum Aufsteigen. Unbeständigkeit. gleich machen. tireci : lağm. kerngesund. — Sich stark stützen. tiramak (tiremek Z. — Gott. — Loch. — Nasenspitze. sorgenlos. Wasserweg. aramsız. — Stoss. tirem : hanım efendi. | tingrilik : ilahiyet. tınık : sakin. tingri : tanrı. — Beiname der Seldschuken-Ahnen. kımıldanmak. sakin. kaim. tinmağur : bikararlık. beraber.) : kavi dayamak. çift ve beraber eylemek. öyle deyil-mi. — Abtheilung. tilmağ : dilmek. der mit demselben zusammen verkauft wird. — Sich herumschlagen. | tingtaş : arkadaş. — Steigbügel. mukavemet etmek. tinkeşturmak : deyiştirmek. teyze. — Kanal. yatık. roth. beraber. — Gesellschafter. Gebieterin. denk etmek. düz ağac. ähnlich. kızkardaş. tir : hemşire. mevla. betrunken. rahat. Pferdestoss mit dem Hinterfusse. — Herrin. — Mastbaum. Stoss mit dem Fusse. tinğu : aram. | tipük : tepme. sağ selam. Schöpfer. dövünmek. — Ruhig. — Ein an den Boden gebundener Gegenstand. — Stossen. ältere Schwester. refik. tipenkelenmek : tepelenmek. timen : çuvaldız. ting : denk. — Mitleidig. | tirek : direk. timil : mavuna. kulak vermek. Paar. gehorchen. tire. messen. tire : şube. — Sich bewegen. müsavi. ayak ile vurma. sakin olmak. sarhoş. — Gleich sein. tingü : üzengi. tinglayı : burnun ucu. Fenster. zusammenpaaren. | tinktaşturmak : yoksan.Ähnlich. — Gleichheit. — Messen. müsavi olmak. su yolu. — Unruhig. theilen. — Eine Schiffart. — Ruhen. — Hoffnungsvoll schauen. | tipmek : tepmek. — Nicht wahr? timur balık : selcukların cidlerinin lakabı. grader Baum. tilmürmek : ümid ve hasretle bakmak. saf. dunkel. — Gottheit. Sprachkundiger. dilim dilim etmek. — . çift. timur baş : bir yere merbut eşya dir ki hane ve erazi ile beraber satılır. sich hin und her wiegen. — Ausgleitend zur Erde fallen. timarğu : sahib-i merhamet. ölçmek. yezdan. hayvan ard ayak ile urmak. tinktaşmak : beraber taksim. al. zusammen. lisan ehli. tinkalmak : denk. ruhig. tingmek : çekmek. katra katra. Tante. bilay olmak. — Ruhen. — Zusammen. tim tim : damla damla. in Schnitte zerlegen. karib etmek. tirbenmek : tibretmek. pencere. kesmek. — Beruhigen.tilmac : tercüman. tınmak : denmek. — Gleich machen. tilük : delik. — Übersetzer. sallanmak. hudayi. — Rein. gamsız. bir nevi gemi. bir düzü olmasına çalışmak. — Verändern. tinterkelemek : ayağı kayup yere paldır-küldür düşmek. ölçü. tinc : dinc. abla. büyük hatun. tingşamak : muşabih. binek yeri. tinglamak : dinlemek.

cem etmek. — Zahnbürste. kavi. şikaf. — Schmuck. — Beschleunigen. hemşire. yavru. — Sammeln. sokulmak. tişkarı : dışarı. — Mühlstein: Umgebung. ahretrik. — Grasname. — Stechen. tirmemek (tırmamak Z. direyi yerine vaz etmek. Versammlung. tizkek : bir saf devenin sıraları. toban (toman) : başı aşağı. beschwichtigen. içine batırmak. Grasschneider. tarumar. — Geschwind. — Kind. — Tief. — Draussen. — In die Höhe steigen. tivare : perde. yün ve keteni kabartmak. tirliğ : kazganı bulayacak alet. sich hineinstecken. kiçik. in Gänsemarsch gehen. | tiş sürgü : misvak. sertlik. | titiklik : hiddet. tirkemek : sual etmek. stark. Öffnung. sich mit den Krallen anhangen. Schwester. | tizlemek : tezlemek. titmek : didik didik etmek. zorba. Gewalt. tiş : diş. toğğan : birader. — Sich ekeln. — Ein auf das Haupt der Braut aufgesetzter kronenartiger Federbusch. bir nevi don. — Hineinsenken. tirkek : eyer keçesi. — Aehre. kardaş. — Gebräuchlich zum Ruf der Hühner. — Anschwellen der Wolle und des Leines. karma-karış.) : çengel takup çekmek. canlı. Graben. hayatlık. birbirinin ardınca gitmek. — Bruder. stark. — Brüderlichkeit. | tirikley : hayatlı. den Mastbaum auf seinen Platz geben. — Schnell. ısıtma. tivramak : dikmek. | tirimci : toplayıcı. gekocht. | tişad : dişler. çabuk. — Lebend. | tivrelmek : burmak. şikaf etmek. tirletme : bir nevi hastalık-dır. etraf. istical etmek. yol. teskinmek. tişmek : delmek. — Vorhang. | tiriklik : dirilik. zikiymet taş. muhit. tişkeri (tiskeri) : devrilmiş. tirkeşmek : katar katar yekdigerinin akibince gelmek. Seiher. — Kasselgeräth zum Umrühren. serbest. şimdi. | tişük : delik. diş ile tutmak. — Durchbohren. — Eine Art Krankheit. ihate. — Kameelenreihe. verkehrt. batmak. titi : tavukları çağırmak içün mustâmel dir. ucu. sert. Fieber. cemât. pişmiş. jetzt. toğız : çocuk. tez endaz adam. — Beseelt. ordnen. canlı. kefgir gibi. diriltmek. ot biçici. tive : deve. . amik. tiş hali : asiya-i vustada kadınların dişlarıne koydukları boya ve renk. tırnakla yapışmak. — Flink. tivürük : deyirmen taşı. tirim : başak. — Durcheinander. Gesetz. tirküzmek : canlatmak. — Sammler. sokmak. — Umgekehrt. çergi. kem. tirmek : toplamak. — Mit Haken ziehen. — Beleben. kuvvetli. die Baumwolle vom Samen befreien. harir.tirik : diri. — Heftigkeit. sofort. tersine. Junges. — Zähne. lebendig machen. Zelt. pamuku tohumundan ayırmak. | tizlik : aceleten. rah. dizmek. — Kameel. tiring : derin. dargınlık. mit den Zahnen packen. | tırmaşmak : yükseye sarılup çıkmak. tiz : tez. Weg. — Kopfspitze. çukur. tırık : bir gyah ismi dir. titik : cüst. — Fragen. — Umgekehrt. tit u pit : darma-dağın. | toğğanlığ : hakk-i ahvet. stecken. titragüci : arusın başına geydikleri tac mesellü müzeyyen çığa. — Lebendigkeit. Stärke. — Beissen. tizgin : inan. Zorn. Edelstein. versenken. Hosenart. kanun. — Taffet und Tuchart. — Loch. | tişlemek : ısırmak. hareket. tizginmek : nefret ve istikrah etmek. titenk : mücevher. — Zügel. — Reihenweis hintereinander gehen. — Zahn. tirma : bir nevi canfes ve kumaş. soykuş. tirelecek eşya. — Zahnfarbe der Frauen in Mittelasien. resm. Bewegung. — Sattelriemen. titrak : başın zürvesi. Seide. Umgebung. beçe.

— Dreht sich nicht um. gavvas. Lamm. — Erfroren. tolak : tozluk. | tonban : bol ve geniş. devirme. — Käfer. tolkum : dalğa. Beschneidungsfest. tokamak : dokumak. kuzu. tolğama : pusuya yatan asker. — Leiden. warten lassen. Überschwemmung. — Truppen-Bey. — Weite und breite Unterhose. — Welle. toktavul (toksavul) : mustahfiz. sert. grosse Kälte fühlen. — Umgeben. ak kaz. ihate etmek. — Weben. esbab. keder çekmek. menzil. dessen Ende nicht aus Eisen besteht. Keule. Rangstufe in Mittelasien. — Schlägel. | tonglamak : donmak. — Kleidungsstücke. | tolu : dolu. — Sich ausruhen. türkische Zeitrechnung. asiya-i vustada bir rütbe. | tolğanmas : dolaşmaz. tolğandurmak : dolaştırmak. | tolkanmak : derd ve elemden piçide olmak. | toylamak : toy ve düyün etmek. ton : don. toğmahan : veled. ala komak. Gäste beherbergen. dönmez. domuzgan. toykuş : ku. çevirmek. — Traurig sein. kumaş. müsafire konuk vermek. — Schwan. — Erfrieren. — Voll. nesc. kumğan. sarımtol. — Sohn. — Gefäss zum Kaltstellen des Wassers. — Stadtrichter. stark. — Vollmond. bekletmek. tomuzğan : tonguzlan. — Hochzeit halten. Stoff. — Herumirren.toğlı : toklu. gürz. tolğaş : bükülüm. | tolğaşmak : dolaşmak. Kleid. toksabay : alay beyi. bir aşiret ismi. | tonguz balığı : delfin. tolun : memlu. — Schwein: Stammname. toy : düyün. Yunus balığı. tolğamak : etrafına sarmak. Eis. sal-i türkan dairesinin onikincisi. kısa iç donu. — Fusslappen. — Taucher. libas. tolunmak : istirahat etmek. soğuk. | tolulmak : dolunmak. sünnet cemiyeti. | tonluk : libaslık. toktaş : rahat. — Voll. müşir. karamtol. Füllen. kühl. tolkamak : derd. buzlanmış. tomucı : dalgıç. konguz. tongmak : donmak. — Widder. — Krug. tongulmak : mükedder olmak. abdeste. peykansiz. — Traurig in der Ecke sitzen. tonçe : ibrik. tomuşmak : bir köşede mükedder oturmak. — Pfeil. | tolğamay : çevirme. — Hochzeit. tolmak : dolmak. köle. — Frieren. toka : eşya. hınzır. toktamak : saklamak. Kanne. sorgen. — Umdrehen. ohne Spitze. Station. — Ruhe. | tolun ay : dolgun ay. — Bekleidung. tonamak : çıplak ve uryan etmek. — Krümmung. tonguz : domuz. hakim-i belede. Klingel. tokmar : ucu demirden yapılmayan ok. tol : muşabehet içün ilhak olunur p. — Vom Schmerz gequält werden. uruba. — Delphin. — Plunderhose. . — Vergleichungsendung. konğrak. ziyafet yedirmek. at kolanı. tonk : suyu soğuk edici surahi. — Glocke. tonkrağu : çıngırak. çevirilmez. Sclave. Festmahl veranstalten. toklamak : tokmak. — Voll sein. ibn. ekşimtol. tonglak : donuk. Anzug. — Voll. ziyade üşümek. Hoffnungslos sein. memlu. — Drehung. gulam. tola : dolu. — Nackt machen. taşkınlık. umidsiz olmak. buz. — Aufbewahren. — Im Hinterhalt liegender Soldat. donuzlan. — Gefüllt werden. çuçka.

şehzadelere mahsus unvan. yuvarlamak. büsbütün. hügelig. Kanne. — Stammname. — Ganz grade. — Auf den Feind losstürmen. yuvarlamak. top-doğri : dob-doğru. danişmend. esfel ve ednasi. tonpuz : ince kamış. küçük. Sturm. muayene. bahadurların başlarına geydikleri külah. — Veraltet. Alles. — Verbinden. topa (töpe) : müdevver. — Bartlos. dos-doğru. | tökelili : cümle. — Schneegestöber. Gefass. toratura : hanzade. drehen. — Bund. topulmak : düşmenin üzerine hücum etmek. ergreifen. hitam olmak. — Adelig. Tugendheld. tombalak. widerstehen. kütah. rollen. şahbender. topalank : yağmursuz buran. payan. tögmek : bağlamak. topçimiş : tedbir. çevirmek. — Nachfragen. tonmak : karanlılaşmak. | tögülmek : têküd etmek. yolunu sed etmek. — Ganz. — Wolle. — Holz woraus Knutenstiele gemacht werden. krumm. auf den Kopf der Helden gesetzte Mütze. den Königssohn gebührender Titel. topuk. tökellemek : tefakküd etmek. yumağ etmek. bozau ve sığır yaurusu. toşkan : hamamın ateşhanesi. beendigen. — Falle legen. — Ende. — Tasse. — Zurückkehren. | top-tolu : dop-dolu. kanun. köheylan. Gebrauch. töker : pişanesinde beyaz bir nişanesi olan at. — Rath. topurlamak : toparlamak. — Rund. topulğa (dobulğa) : kamçı destesi yapılan ağac. — Sturm ohne Regen. ibrik. — Sohn des Chan. — Kieselstein. tozğak : bir aşiret ismi. — Zurückwenden. sahib-i haslet. toparlan : tane. Kalb. torlamak : tor ve ağ atmak. tönktermek : avdet. bitirmek. — Abhub eines yeden Dinges. Ende. kamu. — Die Nacht durchwachen. zişeref. Untersuchung. nicht erwachsenes Thier oder Kind. çanak. töger taşı : çağıl taşı. junger Mann. — Rund. mukavemet emek. gedreht werden. topraklı buran. — Dünnes Bohr. — Verfinstern. buran. genç. kadeh. tömengi : her şeyin aşağısı ve uzağı. röthliches Holz. toparlak. — Vollständig sein. — Kurz. — Schöner Pferd. — Warten. . — Ganz voll. — Fettes Pferd. tostoğan : kyase. tozmak : eskimek. klein. junger Ochs. töpü : kar furtunası. Weg versperren. aksak. vornehm. topalak : toparlak. Vorsicht. fersude olmak. ihtiyat. topal. — Rollen. kötel. tosmak : beklemek. Sturm. kapamak. tor : şebeke şeyler. — Wachsoldat. toşlanmak : tesadüf etmek. furtuna. Staubwirbel. | tökenilmek : bitmek. tosluk : zadekyan. — Sich begegnen. müdevver. âşik. toskavul : karaul. Abschaum. âdet. töle : kısa. tönkerılmak : tersine çevrilmek. töpek : yün. bis zum Morgen sitzen.tonlamak : geceyi geçirmek. übereinkommen. topak : yuvarlak. tiftik. — Das Ganze. ağ. kırmızıye mail sert bir ağac dir. | tökel : teftiş. Gesetz. beyzade. karar etmek. topçak : semiz at. — Pferd mit weissem Fleck an der Stirne (Blass). jung. | tökeniş : hitam. lenk. sabaha kadar oturmak. — Feuerherd des Bades. — Fertig werden. Sänger. cümle. Glas. topurçak : topçak at. — Binden. tökelmek : temam olmak. kemale ermemiş genç hayvan ve bala. — Junges Kind. alt werden. delikanlı. rastlanmak. döndürülmek. dolak. iade etmek. — Netz. kugelig. hemeki. torlak : sakalsız.

tulan : odun. tuyğar : turağay. — Wald. — Beute. Ring. — Rundes Ding. tuğur : hayme. etam etmek. yumalak. topşey. Verliebte. matem. tufuk : yumru. herumirrend. — Schanze. Zeltkuppel. — Die beiden Schläfen. schlechtes Wetter. tuyğarmak : doyurmak. sığır ve kuzu yaurusu. tözken : çabuk. — Baumname. bir nevi eşar dir.törtan : kürek. necabet. tul : dul. — Alle vier. tuyulmak : meydana çıkmak. tuğluşluk (tuğuşluk) : kerim. tuğarmak : duyurmak. tuyğur : tok. das Thier ruhen lassen. Ring. mübarek. tözen : tosun. — Art Jagdvogel. vier Stück. — Grüne Vogelart. | törtlasi : dördü-de. tuymağur : daymi ac. turğay. tuka : rabt edecek kavi bağ. adelig. halka. — Siegel. dört aded. çayır kuşu. esbab odası. haymenin kubbesi. tuğbeyi : alay beyi. tuğdarların büyükleri. — Junger Ochs. ak tuygan. — Immer hungrig. Berg. bir kabile ismi dir. — Knutenspitze. zadekyan. tuluğum : pişanenin iki tarafı. Liebling. gesegnet. Hügel. speisen. soy. neun Kleider. — Ruhen. — Bekannt geworden. Stammname. — Gut anessen lassen. çabuk doyar adam. bozuk hava. — Klaue. — Rossschweifträger. nahun. werthvoll. törtav : dörder. pehlivanların ayak doladırması. . tuyğun : tuykar. drei Bedeutungen hat. Rangstufe in Mittelasien. dilber. — Sattel. — Truppenbev. dolanık. junger Ochs oder Lamm. kırbacın bağlanmış başı. çaylak. deyerli. Dichtungsart. — Zelt. tuyuk : duyulmuş. Rasse. yüzük. tukal : ortaklarından küçük. tuğdak : yeşil abi rengde bir nevi kuş-dur. Fähnrich. — Zu vieren. — Vortreten. tuğdak. mahbub. — Stammname. tukum : semer. — Vogelart. kugelig. hakir tutulan hatun. Grund. tez. schnell satt werdender Mensch. — Rund. | tört ulus : bir kabile ismi. tuğanak : palanka. tuyumluk : ganimet. tukuztun : bir ağac ismi dir. — Satt. — Lerche. tuğan : ötlegü denilen bir nevi şikyar kuşu. tuğay : orman. balkan. — Kleiner als das mittlere. verachtete Frau. hayvanı durdurmak. tepe. dokuz libas. tuhtamak : durup dinlenmek. tukulğa : peygir örtüsü. Fussring des Ringers. — Falkenähnlicher Jagdvogel. tucar : bulut. topalak. töşek-hane : sandık odası. — Weisser Falke. — Brotart. alaçık. rahatlandırmak. — Vornehmheit. — Schnell. — Starke Bande. sancakdar. — Kleiderzimmer. duyulmak. Knotenende der Knute. çenkel. — Beständig. Geliebte. — Wittwe. | törta : dördü. âşik ve mâşuk. bir lafz ile iki üç mânâya delalet eder. tuğalak : toparlak. cins. asiya-i vustada bir rütbe dir. tuğank : bir nevi şikyar kuşu. in der ein Wort zwei. tukaç : bir nevi ekmek. temel. — Schaufel. martin kuşu. tutkac. kocasız kalmış hatun. tuğduy : bir nevi kuş-dur. tuğank. güzel evlada denir. Storch. — Alle vier. | tuğacı : tuğdar. ledig gebliebenes Frauenzimmer. — Beunruhigen. tuyulga : kamçı ucu. — Holz. tuynak : tırnak. | tuhtamış : paydar. çadir. at pelasi. tözkü : mühür. — Wolke. — Pferdedecke. sevgili.

tur : yokarı. tulunmak : batmak. turan : türkistan dağlığı. turğay : bir nevi büyük çayır kuşu. Waffe. zahmet. turğanı birle : cümle. — Erstgeborenes Kind. turamak : toplanup vücud bulmak. forttreiben. mucadele. Kreis. amir ata suar olduğu anda avaz bulend ile dua edici. — Streit. — Sperling. turğak : gice karağulu. — Schwelle. — Grosser Wiesenvogel. aus Seide verfertigt. Schlauch. turlık : işik. veli-ahd. harirden mâmul. Bach. silah. — Tauchen. schön. turğuzmak : ikamet etmek. illet. kızların başlarına giydikleri kalpak. Frau. güzel. kırba. . Kopfhaube der Vögel. Gezank. Vorhang. turluk : keder. pıçak ile pare pare etmek. — Hinauf. hanım. burun. 'turğay' dahi derler. Nachtwächter.Grasart. bıyım. perde. — Allerlei. turğunk : bir nevi çayır ve çimen kuşu. Festungsmauer. — Seide. efkyare varmak. turğalan : halecan. bir aşiret ismi. — Schutz. mit dem Messer zerstückeln. turğu : harir. — Allesammt. tunktar : seferde hükümdarın otağ ve haymesinin muhafizi. — Geflochten.und Tuchart. tumşuğ : tomşuk. Falle. sebeb. turkan hatun gibi. Herrin. yakışıklı. kostbarer Stoff. — Gebirg in Turkestan. — Gut. turğamış : dur etmek. kaza. kıymak. Platz. — Voll. Fahne. — Sich aufhalten.tuluk : dolu. tabya. bâz kuşların yumru eyri ğağası. dağlık. nucum gurub etmek. — Zeltwächter der Fürsten im Kriege. bir kabile ismi dir. dam. türlü. — Eine kostbare Shawl. şuğl. güzel. — Entfernen. gece pasbanı. ständig Wohnender. sükyunet. iztirab. ibtida meydana gelen. Goldstück der persischen Schahs. güç. tumağa : şahin. zikiymet kumaş. wohnen. sürmek. turğun : sakin. gegenüber. zierlich. Burg. — Falke. turluğ (turluk) : her cins. Stammname. Timurun pederi ismi. der krumme Schnabel mancher Vögel. sancak. Iran şahlarının bir nevi altun ve sike ve rütbesi dir. tuman : onbin. tulum : gouga. tummak : dalmak. tumak : ırmak. — Fussschelle der Gefangenen. Name des Vaters des Timur. tunğuc : ilk doğan evlad. — Rund. küçük akar su. renc. turğamak : doğramak. çay. biçmek. — Ruhig. — Fluss. — Sorge. hepsi. turma (törme) : bir nevi zikiymet şal ve kumaş. tam ve bütün. iş. hisar. toparlak. bekçi. Krankheit. tumbalak : yuvarlak. turkurka : siper. burc. turmucak : bir nevi ekşi sahrayi ot-dur. kapu. — Zustande kommen. Thronerbe. Verwirrung. kiyafetli. tumruk : mahbusların ayaklarına urulan köstek ve bend. Fürstensohn. turği : serçe. Thor. hervorkommen. tuzak. — Eine sauere Wüsten . — Herrschaft. usfur. bekçi. Untergang des Sternes. durgun. nachdenken. — Zerschneiden. Kopfbedeckung der Mädchen. meydana gelmek. der laut Betende während der Fürst zu Pferde steigt. karşu. — Flachsart. — Schnabel. Stammname. sakit. turka : bir nevi keten dir. dargınlık. vollständig. ärger. — Nachtwächter. halacan. kugelig. kale dıvarı. — Sinken. mevki. şehzadelik. hal. Ermüdung. schön. Lippe. — Zehntausend. elem. Ursache. kuşların başındaki tac. turkan : kıvırık. — Unruhe. tur : eyi. dudak. turalık : efendilik. Burg. Beschäftigung. — Art Wiesenvogel.

tuzâk. Hand. dört parmak bir tutam dir. füllenähnlich. fitil. mükedder. — Noch nicht geworfenes Füllen. | tüfki : tükürük. dudu. — Angehäuft. tutsak : esir. reissendes Thier. tutak : rehin. — Von Geburtswehen überwältigt werden. bokau. tuvağ : perde. ateş almak. turur : 'dir' mânâsına dir. becermek. turum : iki yaşında-ki deve yaurusu. tutğak : vaz-i haml ederken derde giriftar olmak. kapıcı hayvan. schmaler Weg. — Grade machender. — Erwischt werden. — Altere Schwester. 'biye' dahi derler. teyze. — Feuer machen. 'oğuş' dahi denir. — Schlauch zur Kumisbereitung. — Messing. tuturğun : perde. tuvun : henuz doğmamış kısrak. — Durch Wiesenweide fett gewordenes Füllen. tutamlamak : avuc ile ölçmek. — Sclave. | tutam : tutacak yer. kırba. koşuk. . — Bürge. ausführen. tutaş : merbut. söz tutturmak. — Eine Liederart. — Faust. — Mass von vier Fingerbreite. — Zum Feuermachen gebräuchlicher Schwamm und Feuerstein. bar. — Schleier. — Fleckenlos. tüyek : yük. toplanmış. tuti : nine. — Blau. | tutaşmak : ateş eşyayi tutup parlatmak. — Dahinterkommen. tuzağac : düz edici. boğa. ele geçmek. tutki : yeşil. tuturğan : birinc. — Schlinge. klebendes Kraut. turuk : bilekke. mavi. — Fett. — Schlucht. gefährlicher Pass oder Weg. — Mit der Handfläche messen. rugen. tutağan : ısırıcı. ele geçirmek. dest. Grossmutter. tutkar : cem. — Nudelspeise. — Schleim. — Zweijähriges Kameel. rast edici. — Speichel. yığın. tay. — Verbunden. tuyağ. tutka : avuc. — Ausspucken. tusun : yağ. — Vorhang. tügül : deyil. edel. — In der Bedeutung 'ist'. bend-u best etmek. Menge. — Fessel. Tante. kav. durur. muhatereli derbend ve tarik. — Last. necib. Fruhstücks-Essen. messen. tuzank : tozlu mahal. bewölktes Wetter. turun : hafid. taşsız. bulut hava. — Das Bedecktwerden der Sonne und des Mondes. — Nein. traurig. emanet. tutğun : giriftar. dere yol. tutam. musaffa. tutuşturmak : ateşi yakmak içün istimal olunan haşak. rein. Butter. şarki. tuşuk : bir nevi türkü. binden. arşunlamak. — Um das Zelt gezogener Filz. tuşluk : tuş vakti. tuşancil : paybend. nicht. taylak. boğaz. tutmac : rişte aşı. mader. tuvurluğ : haymenin etrafına çekilen nemed. unaşı. — Das Speisen. Griff. tüfkürmek : tükürmek. tuşak : tuzak. kabl ez-zahar. — Bissiges. tutalamak : yolunu bulmak. Mutter. tutkaul : geçid. Schlinge.tursuk : deruninde kımız yapdıkları meşk. — Staubiger Platz. tübye : çayırlarda otlayarak semirmiş kısrak. vornehm umgehen. çokluk. kibrit. bendi. tulum. tutağlaşmak : tutuşmak. ay ve güneş tutulması. tutlukmak : tutğun söylemek. steinlos. bitişik. itibar muamele etmek. — Enkel. — Erwischt werden. valedinin ve pederin anası. Mehlspeise. tüfürcük : tüfkürük. yapışık ot.

ödemiş.) : zengin olmak. tüyenk : pencere. tükremek : kapamak. tüley (tolay) : cem. dolay. meclis. hie und da. tütak : peltek. cemiyet. tüke : mezar. Kopfbedeckung. Zuflucht. tülek : tüyünü dökmüş ve yeni tüy çıkarmış olan hayvan ve kuş. top. bezahlt. tüş : yan. — Eine Art Messinstrument. vakti zuhr. . umacı. türşe : bir nevi mikyas. — Versammlungsplatz. tüşlenmek : töş vaktında biraz istirahat etmek. — Friedhof. tütsi : duman. tüynek : nimres kavun ve karpuz. Abend. tümpek : eyri büyru. davul. — Fuchs. — Aufladen. türbe. — Zudecken. — Reiskorn. — Gestern. belasten. wegen. tüküz (tekiz) : bütün. — Seite. çamur. — Grabstein. akşam. sançılmak. Mittagszeit. tüpi : külah. tülük : tazminat. tünbek : dünbelek.tüyemek : yükletmek. — Alles. tüşkürmek : indirmek. türtüb : toplanılacak mahal. taraf. tütüle. sarmak. — Nacht. verbinden. Meile. fersenk. ziyade etmek.und Lichtöffnung. — Mit der Hand oder Geräth stechen. karşılık. çökündü. Alles. — Spiegel. cin. duhan. tülemiş : tazmin. | tüne gün : geçen gün. mausern. — Verschieden. kuşlar mevsiminde tüy dökmek. cins. alabucı. kelle puş. tavan. yığın. — Mittagszeit. — Mütze. damdan açılmış delik ve aydın düşecek mahal. tüki : birinc. — Bauchöffnung des Zeltes. sine. vermehren. tüli : ayne. göyüs. — Trommel. — Bodensatz. tütün. alude. düz ve doğru olmayan. frühstücken. gusul teknesi. — Herunterlassen. Dach. tünlük : galebelik. — Durch Mausern neu befiederter Vogel. tüken : dağ. — Melodie des Refrains. — Anfüllen. Geist. tülüküm (hey tülüm) : şarki ve türkülerin ahirinde nakaratın okuduğu makam ve terennüm. tümlük : çadırın başında-ki açıklık. tülek. semt. — Sammeln. ungrade. Brust. tünglük : hayme başı tarafında dumanı harca çekmek üzre açılan delik. Schmutz. tüşşü : gusulhane. kursak. bar etmek. — Nebel. tümenmek (tumanmak Z. — Dachöffnung des Zeltes. — Berg. türmek : kıvırup devşirmek. tülemek : çıplak olmak. Versammlung. muhbir. tülek : tazmin. Verbrechen. — Einfügung. — Entschädigung. Grab. türtmek : el ve alet ile sancmak. tün : gece. tüş vakti. tüngür : peri. gul. vollständig. — Ganz. Viertel (Stadt). — Reich werden. — Dann und wann. tülmeçi : tellal. tüşcilik : caştkyah. — Durchstochen werden. — Menge. Gattung. — Fee. albastı. Rauch. cerime. — Antwort. — Vermittler. gözgü. — Waschzimmer. tüşüre tüşüre : bâzi-bâzi. türlük : türlü. Dämon (bei Wöchnerinnen). — Halbreife Melone. | tüketaş : kabr taşı. — Stotterer. — Krumm. kabr. — Fenster. tümmek : doldurmak. Verbrechen. katlamak. ara-sıra. tamam. türti : çökelik. Koth. | türtülmek : tahrik olunmak. — Nackt sein. wickeln. — Rast während des Speisens. levha. kyafe. tülkü : tilki.

Lied singen. hayat. zili (zilüce) : ziliçe. kül olmuş od. zag : tuza şebih bir maden dir. zine : merdüven ayakları. kısa. beyhude ses çıkarmak. Geist. — Geräusch beim Bettmachen. zaife : kadın. — Pilzart. zağbus : bir nevi doğan ismi dir. tertib. vakilamak : çok söylemek. ordnen. açık taş. şarki. — Ausdruck des Bedauerns. Zittern. kaynamak. tüzük : tertibli. tüzlenmek : tehammül etmek. — Gerade.tüz : düz. — Aushalten. yolunda. trotzen. zemruk : bir nevi mantar dir. şehd. — Frau. | tüzek : doğru. — Salzähnliches Erz. zilfet : hengyam-i şadmanide halhala ve gürültüye itlak olunur. — Verbessern. süllem. — Jagdhund. aşiklik ile türkü çağırmak. bağ. karı. — Eifriger Mensch. têsüf içün mustâmel dir. zıbık : gerdeni ve boyu kısa olan insan. zulum : zencir. oyuncak. — Kriegskleider der Helden. kadınların alt ricl yerine kullandıkları alet. kız bübekleri. bend. zireg : cusen. — Kurzhalsiger Mensch. — Rosenart. Schmerz. avret. varsakı : koşuk. — Viel sprechen. verce : ısıtma. — Leiter. ruh. vesme : kaş rengi. zınkıl : güzel çıkan. — Am Dache angebrachte Säulen oder Holzstücke. zık : can. zur Asche gewordenes Feuer. Volkslied. kaş boyası. zace : vaz-i haml. nuşadir. — Funke. yırtıcı kuş. inad etmek. karagöz resimleri. türkü. sahih. . Windhund. — Fieber. sabr eylemek. tazı. zıbıkcı : musahaka eyleyen kadın. versaki : bir tatar aşireti dir. — Geordnet. bahadurların muharebede geydikleri esbab. bir yüzü tüylü hali ve kilim. Spiel. — Sesamartiges fettes Gras. vergebens ausrufen. 'vak vak' rufen. aralarına konulan kısa ağac pareleri. gayur. — Kette. dulden. — Lied. zelk : ateş paresi. Fussgeräth der Frauen. schön V vah veh : vah ve ah mânâsına dir. — Seele. — Augenbrauenfarbe. — Bei heitern Anlassen gebräuchlich. manzume bir şey okumak. Gedicht lesen. zengü : nerdüban. Bande. şahin. zulan : tatlı. yumulak. hima illeti. doğru. — Gerade. Leben. — Leitersprossen. rast. — Tatarenstamm. — Falkenart. derd ağrık. — Haariger Teppich. vakir vakir : fakir fakir kanımak caş etmek. (?) bir nevü gül ismi. | tüzetmek : tâmir. doğru etmek. — Sieden. güzel. — Honigseim. Raubvogel. Mädchenpuppen. Z zaçe : pupa. Weib. Karagözpuppen. kaldırmak. — Schön. zingil : gayur adam. muntazam. vese : tavana vaz olunan ufak direkler gibi. kurz. zağar : av köpeyi. ziğir : sesam kabilinden yağlı bir giyah ismi dir. — Geburt. vak vak etmek. — Puppe. titreme. Ammoniak. bir nevi kaya başı. wahr. mani. zanbuluk : yatak vurulurken çıkan seda.

You're Reading a Free Preview

Herunterladen
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->