A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Société Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's. Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgäbe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST 1902.

A MAGYAR NÉPRAJZI TÁRSASÁG KELETI SZAKOSZTÁLYÁNAK KIADYÁNYAI. Publications de la Section Orientale de la Societe Ethnographique Tongroise. I.

Şeyh Suleyman Efendi's Çagatay-Osmanisches Wörterbuch.
Verkürzte und mit deutscher Übersetzung versehene Ausgabe. Bearbeitet von Dr IGNAZ KÚNOS. Mit Unterstützung der Ungarischen Akademie der Wissenschaften. BUDAPEST. 1902. FRANKLIN-TÁRSULAT NYOMDÁJÁ.

VORWORT. Zur Bewerkstellung der revidierten Ausgabe des von Şeyh Suleyman angelegten çagatayischen Wörterbuches veranlassten mich mehrere Gründe. Der erste Grund dazu war der, dass das Buch zu den sehr schwer zu beschaffenden Werken gehört. Şeyh Suleyman (geboren zu Khiva), mit dem ich während seiner letzten Lebensjahre in persönlichem Verkehre stand, liess sein Werk ohnehin in einer geringen Anzahl von Exemplaren erscheinen, von denen der grösste Theil nach seinem Tode so sehr verzettelt wurde, dass es sowohl auf dem orientalischen als auch dem occidentalischen Büchermarkte schon zu den grössten Seltenheiten gehört. In zweiter Reihe veranlasste mich dazu der Wunsch, eine solche revidierte Ausgabe davon zu veranstalten, welche vornehmlich und hauptsächlich auf die rein uralaltaischen, respektive türkischen Elemente Rücksicht nimmt. Zu dem Behufe habe ich dieses Werk derart zusammengezogen, dass ich den offenbar fremden, beziehentlich arabischen und persischen Stoff möglichst wegliess und von diesem bloss die eingebürgerten Lehnwörter beibehielt. Ferner liess ich aus dem Wörterbuch auch jene Ausdrücke weg, die mit der Osmanli-Sprache sowohl hinsichtlich der Lautform, als auch der Bedeutung vollkommen identisch sind. Bei der Erklärung der einzelnen Wörter habe ich die Erläuterung durch arabische und persische Wörter ebenfalls auf das Allernöthigste reduziert. Einen ferneren Grund sah ich noch in der Nothwendigkeit, dass den çagatayischen Wörtern eine womöglich zuverlässige phonetische Transcription gegeben werden muss, zu welchem Zwecke ich mich mit Abdullah, dem in Stambul lebenden Stiefsohne des verblichenen Verfassers, in Verbindung setzte, nach dessen lebender Aussprache ich die Stichwörter transcribierte. Abdullah sprach, obwohl er im Sprachkreise Stambuls lebt, im Hause seines Vaters theils mit dem Şeyh selbst theils mit den in der Tekke des Şeyh (Özbegler tekesi) nie fehlenden Özbegen am liebsten und geläufigsten die çagatajische eigentlich özbegische Sprache, weshalb ich seine Aussprache als zuverlässig betrachten muss. Wenn trotzdem im Wortschatze einzelne Inconsequenzen vorkommen, so muss dies dem Einflusse der stambulischen Sprache zugeschrieben werden, welchem Mangel abzuhelfen ich nicht im Stande war. Auch sonst hat Suleyman Effendis Wörterbuch seine Fehler. Es gelangten viele solche Ausdrücke in dasselbe, welche er nicht aus seinem eigenen Sprachschatze schöpfte. Die Art, wie er sein Material sammelte, war, wie ich von ihm selbst hörte, folgende: Die ihn in seiner Tekke aufsuchenden Landsleute versahen ihn, oft gegen materielle Entlohnung, mit einem ihm ganz unbekannten und demnach nicht gehörig controllierbaren Wörtermaterial und zwar nicht bloss aus einem, sondern aus verschiedenen Sprachgebieten. Nur so mag es geschehen sein, dass in sein Wörterbuch viele solche Ausdrücke gelangten, die sich durch das Türkische überhaupt nicht erklären lassen und deren Originalquelle in vieler Hinsicht zweifelhaft ist, und welche die Vermuthung erwecken, dass die özbegischen Derwische der Meinung waren, dem Şeyh damit einen Gefallen zu erweisen, wenn sie hm je mehr unbekannte Wörter und Ausdrücke diktierten. Störend wirkte noch der Umstand ein, dass jene verschiedenen Begriffe, welche durch homonyme Wörter ausgedruckt sind, unter einem Stichworte

welcher unter gehöriger Kritik zu wissenschaftlichem Zwecke verwendet werden kann. in denen das ostasiatische Türkische lexicalisch aufgearbeitet ist. zumal unter den heutigen Verhältnissen. IGNAZ KÚNOS. wo wir an Werken. 30 November 1902. keinen Überfluss haben.vorkommen. . dass ich die Wörter von verschiedener Bedeutung durch einen Strichpunkt von einander schied. Trotz alldem ist nicht zu leugnen. Diesem Übelstande trachtete ich derart abzuhelfen. dass im Wörterbuch des Şeyh viel werthvoller Sprachstoff zusammengetragen ist. Budapest.

ŞEYH SULEYMAN EFENDI'S ÇAGATAY-OSMANISCHES WÖRTERBUCH VERKÜRZTE UND MIT DEUTSCHER ÜBERSETZUNG VERSEHENE AUSGABE BEARBEITET VON Dr IGNAZ KÚNOS. Sulejman's Tschagatajsches Wörterbuch .

abadan (abdan) : güzel. — Schön. barhäuptig. der Süden. — Mann. telhnak. abuncan : kıbçak sahralarında vâki bir dağın ismi dir. hüveyda. büyük valide. müsinne hatun. kenar. bi-evzâ. able : kabarcık. dede. Schmutz und Rost reinigende Mittel. am. — Mutter. — Seite. yavru. aba ( ebe) : cidd. büyük baba. — Urahn. Aue. Vater. Blase. auch als hinweisendes Fürwort gebraucht. açak : kucak. stark. — Schlüssel. tevana. bu dünya. — zurückhalten. mıh. — Schooss. zerstreut sein. Rand. peragende olmak. kilid. keder. — Wiese. Theil. kir ve pas açan şeyler. Onkel. — Onkel. — Schecke. getrennt sein. bewohnt. laufen lassen. — Ahn. böse sein. . bejahrtes Weib. — Zürnen. güzellik. — In Essig eingelegte Früchte und Gemüse. Asiya-i vastada bir kabile ismi dir. açığ : acı. açamlı : hiyar turşusu. — Behäbigkeit. beunruhigt werden. hanak. — Name eines Zweiges des Özbegstammes. Helaku hanın büyük oğlunun ismi dir. abdaramak : korkmak. — Ein Junge. sert. açrığ : çayır. abuşka : er. açar : turşu. anahtar. büyük amuca. eyi. — Enthüllt. hauf-u telaş ve halecane düşmek. aça : valide. küşade. fehlerhaft. sendelemek. — Geschwulst. | ablağ at : siyah ve beyaz nişanlı at. cida düşmek. Ehefrau. sehr bitter. mâlul. taraf. kaçırmak. — Landwehr. nikyu hal. — Schwarz und weiss gefleckt. Grossvater. ism-i işaret yerine istimâl olunur. Richtung. frech. scharf. açır (açar) : hamam otu. mür. veci'. gut. bi haya. ser berehne. heftiger Zorn. şevher. açığı kelmek : darılmak. ayibnak. deher. abağa (abaka) : amuca. kible. Muhaffafinin ahirine alameti cem'olan -lar lafzı getirilerek. ispernemek bir nevi. abaku : yan. gösterişli. manierlos. — Das Diesseits. aşikyar. — Saure Gurke. klar. merc. açıraşmak : ayrılmak. cihet. kenar. Apfelschimmel.A A : harf-i nida ve tâcüb olup. das Junge eines Thieres. brakmamak. açuğ : mekşuf. abadanlığ : mâmuriyet. guruh. deutlich. Name des älteren Sohnes Helaku's. Gatte. Busen. — Grossmutter. nicht lassen. ağoş. mader. çivi. meftuh. abamak : men-u dirig etmek. acamlı : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. mevfur. Name eines mittelasiatischen Stammes. açun : bu alem. Schmerz. acı : mama. Gemahl. — Geschieden. Schönheit. auffällig. — Seife. Ewigkeit. hişm-u gazab etmek. — Eine Art Depilatorium. üfürleme. schwach. açmalık : sabun. alar yâni anlar gibi. Umarmung. geöffnet. mâmur. derd. abuken : cidd. Schloss. — Name eines Berges in den Wüsten von Kibçak. baba. Kind. ängstlich sein. Kummer. absik : körpe. elem. çimenzar. (?). Menge. — Fürchten. ekşile terbiye olmuş meyve ve sebzevat. ay ve ya gibi mustâmel dir. gayr-i muntazam. — Bitter. gürizan etmek. ablağ (ablak) : akı ak ve karası kara olan şey. die irreguläre Miliz. — Interjection. açar : miftah. angenehm. açığ baş : başı bozuk. kahrlanmak. Nagel. zahlreich. hayvan beçesi. wanken. zevc.

acıtmak : talhnak etmek. hitam ve temam mânâsına dir. menzur. — Ochsenund büffelähnliches wildes Schaf. bir mahal-i mahsus. facil. kethuda. şebike. müşebbek şeyler. plagen. gazab. afetcan. tapfer. bulendi. delil. — Titel des russischen Kaisers in Turkestan. sertlik. — Vertrag. ein besonderer Ort. tağ boğa : öküz ve camışe manend bir nevi yabani büyük koyun. albern. muthig. büyük karındaş. Opfer. in Gemeinschaft singen. | ağ bazirgyan : hile ve telbisden hali kyarvan. Zorn. misak. ağa : büyük efendi. Netz. acırğa : yaban turpu. unnütz. — Sich durch kratzen erhitzen. hişan. — Strand. — Name einer Stadt und eines Flusses. quälen. wird auch ak gesprochen. quälen. sefid. kenar. Schönheit. afacan : haşari. verletzt sein. | acığlantırmak : gücendirmek. feda. Türkistanda vaki Endcan şehrinin ism-i kadimi dir. — Alte. klein. gerçe daha çok mânâsı varsa-da bukadarla iktifa olundu. Ende. älterer Bruder. nişanlı. ahd. — Wahr. cezire. adağlığ : namzed olmuş kız. Höhe. Kaşgir memalikinde . versprochen. Grund. tepe. Seite. — Erbittern. serkyar. Opfer. fasl. afak : doğru. telhi. Bündnis. Insel. Antheil. sich ärgern. yaramaz. — Wilder Rettig. ağ boğa. Hügel. — Verlobtes Madchen. cefa ve eziyet vermek. elem vermek. Dach. yâni kebteke. mevud. — Zelt. ağ su (ak su) : türkistandta Kaşgara tabi bir şehir ve nehrin ismi dir. Dorfes oder einer Gilde. Vorsteher. elkab. acışmak : gidişüp kaşinma ile hararetlanmak. Betrübnis. — Beten (?). schützen. — Haupt der Altesten eines Bezirkes. hisse. — Karawane frei von Betrug. ada. tefcih etmek. — Mitleid haben. Ehrentitel. adaşmak : yolu gayb etmek. nezr. Jahreszeit. — Name eines Zweiges eines türkischen Stammes. çir. gaiz. ağ sakal : mahale ve kariye ve esnaf ihtiyarlarının başı. Anführer. Theil. baz unvanlara dahi çe harfı ilavesile ağadan ağaça denilmiş dir. afed : bir vezin reft. igzab etmek. arave. Vollkommenheit. himayet ve siyanet etmek. mevsim. Schicksal. Braut. asiya-i vustada kabailin iskyan etdikleri bir nevi çadırlar. muşareketle teganni ve terennüm etmek. ifna. dam. kismet. Name einer Zeltart. adaşcı : kılağuz. Wegweiser. Ağaça hanım ve hatun mânâsınadir. cezire. rehber. — Bitterkeit. acırık. die zu Kaşgar in Turkestan gehören. ağaça : lisan-i çagatayide bâz unvanlara tenisinde mim harfı ilave edilerek. munafil ve rencide olmak. nesc. Das Weben. acırganmak : acıyup merhamet ve insaf etmek. şaşırmak.acığlanmak : gücenmek. ağ : ak. küçük. yüksek yer. — Schmerzen. — Etwas übelnehmen. kuduret. sich verirren. — Munter. geweiht. — Führer. ak dahi teleffüz ederler. — Lähmung. acığlığ : meraret. Aufseher. ad : tel. verfehlen. unter welcher mittelasiatische Horden wohnen. — Weiss. misshandeln. — Grosser Herr. bu suretle bey hatunlarına bikim ve han zevcelerine hanım denildiyi gibi. afşar : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. bejahrte Frau. Alter Name der Stadt Endcan in Turkestan. aflic : falic. — Faden. muhtar. Name eines Enkels des Dşingiskhan. atağlığ. ağrıtmak. acığmak : ağrımak. adağ (adak) : sahil. ağ başlığ : ehtiyare ve müsinne hatun. cingiz hanın ahfadından birisinin ismi dir. afer : dua gitirmek. — Insel. rehnuma. sehv-u hita etmek. erzürnen jemanden. betrüben. geflochtene Dinge. belid. Vernichtung. ağ padişah : Türkistanda Rusiye imperatorunu bu unvan ile yad ederler. — Den Weg verlieren. cansuz ve meraretli ve şedid olmak. ağevi (akevi) : alaçuk. vornehme Sammlung. Anhöhe. bir cemâ seramedi. Härte. ada : ada.

— Leidend. | Ağulamak : tesmim etmek. ağıl (ayıl) : mandıra. nahme Argun han's des Sohnes Bin kira han's. — Schwer. tenbel. giran. badırnak (?). yaş dökmek. gefleckt. kura. schwer. faul. wie z. derd-u renc çekmek. şehir-i Sinbirinskde büyük bir rütbe dir. çekiden. — Weisslich. renc 'veca'. zehirlenmek. — In der Cagatajsprache wird bei gewissen weiblichen Titeln ein m angefügt. welches eine vornehme Frau bedeutet. Hof. dihan. hurmet. — Citrone. yaş ağzimak. hakik (?). in der Stadt Simbirsk eine hohe Rangstufe. ikram. aklı. ay : şehr. — schmerzen. ausser sich gerathen. ahvet. tavar ve koyun sürüsü toplanup yuvarlak durduğu halda etrafına çekilen muhavvita. . ehren. ağımtol : aka mail. vekarlu. In Kaşgir ist es sehr gebräuchlich. Station. — Flohkraut. ağılanmak : kurs-i kamer. So werden vornehme Frauen bikim und hanım genannt. ağırko : geyik. arkadaşının arkasına binüp bir mahal-i muayeneye kadar getiriliyor. weinen. kendinden geçmek. — Jemanden achten. girye ve nale etmek. gamnak. Achtung. Ein Beinstück wird weit geschleudert. Kinderspiel. langsam. seufzen. | Ağac kazğan : ağac kakan. ağırlamak : tevkir ve tâzim etmek. quälen. Entfernung. kostbar. gaze. Uebel. Ol mahale dahi pele derler. ağavurka : ağac ve çöpden mâmul bir nevi alaçuk. Maul. in agaça. debelenmek. meyl. Argun han Bin kira hanı oğlu ismi dir. — Fliegen. zehirlemek. cevale. senkin. semin. Mondscheibe. Meile. menzil. betrübt. | Ağriken : elem. | Ağırlamış : igraz. Zelt. ağrımak : acımak. ağrığlı : derd. — Bäume. | ağrıtmak : icâ ve ilam etmek. ağri. mah. çehiz vermiş. azarlı. eine art Schminke. gam. Diese Stelle heist pele. — Schmerz. | Ağır satkucı : pahalı nesneler satıcı. aklı. Mast. Mondhof. — Leiden. küran. giliden. kamer. — Schmerz. elemli. — Höhe. ağac (yığac) : şecr. | Ağunanmak : mesmum olmak. weissartig. — Fluss. bewegt sein. biraderlik. beschenken. Aussteuer geben. bir nevi düzgün. die erste Milch des Thieres nach dem Wurfe. Kummer. — Weiss werden. — Viehhof. harkya. — Gift. havlu. Mund. emporsteigen.ziyade mustâmel dir. fersah. ağuz : nehir. sakil. — Weisslich. batiy. Neigung. veca'. rothe Schminke. ağnamak : gülmekden bayılmak. ağırmen : ağir. renc. — Fliessen lassen. çocukların oynadıkları bir oyun. birini igraz ve ikram etmek. halelenmek. Bruderschaft. diriht. galiye-i sefid. Moschus. ağlığ : beyazlik. henuz doğuran hayvanın ilk verdiyi südü ve pelesi. dökmek. | Ağac kavunu : turunc. setzt sich auf den Rücken seines Kameraden und wird von demselben bis zu einer bezeichneten Stelle getragen. muztarib olmak. sich ärgern. B. würdevoll. — Ehre. — Mondnächte. fem. çehiz vermek. wer es zuerst findet. ağsunkak : mahitab geceleri. — Weisse. telbet etmek. um eine Schafheerde gezogene Mauer. — Mond. — Verkäufer von theueren Sachen. her yana kayup debelenmek. ağalığ : büyüklük. — Sich zu Tode lachen. — Mondscheibe. ağzımak : akıtmak. ausgiessen. | Ağrığu : derdnak. — Schwer. Bir kemik parçasını uzak atiyorlar. sem. ağır : sakil. aklı. — vergiften. ağçıl : beyaza mail. damlatmak. derd. — Weisslich. ilkönce kim bulursa. theuer. — Aus H olz und Splitter verfertigtes Lager. ağarmak : beyaz ve sefid olmak. musafe. hatire. Rothschimmel. benlikli. Monat. ağtimol : aka mail. ağu : zehir. Sonst wird auch ein ça angefügt. kurs-i kamer. ağmak : tayran ve uruc ve suud etmek. — Vergiftet werden.

beschützen. cambaz nalini. — Säugemutter. Name des Sohnes und Vezire Sultan Mahmud Sebekteki's. gerdgeşten. ikam. — Sattedbeil. banu. — Ursprung. nücum-i gurub etmek. ay ve tün yâni aylı gece dir. Schale. Fusssohle. apuşka. şarki. Held. alet. malik. kyam. herumgehen. — Barhäuptig. ayakmak : aftab. ayağlığ : ayaklık. Besitzer. tanrı. Glied. aynalmak : çevrilmek. ak baş : berhene ser. — Handfläche. versinken. Gebieter. — Hüftenbeine. Zeichen. Mond-. Rippe. nota. — Frau. recl. esirgemek. — Tritt. pencere. Lied. — Sauere Milch. Ende. ayurmak : tefrik. eine Art Beil. nisa. aygır : hergele süren hayvan. Holzpantoffel. scheiden. ve ayak tabanı. batmak. ayaz (ayas) : saf. kızıl ayak. hatun. welche von den hohen Würdentragern im Gefolge der Herrschers in den Händen getragen wird. Kühle einer Mondnacht. — Etwas besitzen. bemitleiden. tütü. musattah şeylere itlak olunur. mah. kadeh. — Dachfenster. bibi. Gestirnuntergang. ayaku : pehlu kemikleri. muhafaza etmek. dug. Weib. rabb. Nacht. nutk irad etmek. inşad etmek. beyhude söz söyleyici. junge Selavin. Fenster. Gemahl. Herr. Schritt. kötüadam. — Eine art Fluss. — Scheidepunkt der Gewässer und Strassen. işaret. temyiz etmek. Beil. — Trennen. — Stelzen. ruşen. anaka. amuca. — Licht. — Weinschenk. ayrılmış : suların ve yolların mahal-i inşabi. ortasında-ki düzlük. kaburga. aydın : nur. — Dehnungszeichen in der bei den Gesängen gebräuchlichen Notenschrift. ayl : kolan. ayalğu : nagamat tahririnde kullandıkları medd. Noten. hükümdarların mâyetinde bulunan sahib-i rütbe memurların elde tutdukları bir nevi balta dir. aylı gecenin soğuğu. Schwätzer. unnütz. muennes. Gattin. tebeddül ve tehavvül etmek. ayaka : reza-i ana. türkü. Schenker. Fuss. piyale. demek. teber. leuchtend. bikyane olmak. ruculiyet. çapkın. aydınlık : dam bacası. sahib ve malik olmak. zav-i asli. Hebamme. irkişi. Mannbarkeit. ayalamak (ayaklamak) : tesahüb etmek. cevari. avret. fremd werden. lahn. sich beherrschen. merd. — Sich drehen. | ayağçı : saki. aytmak : söylemek. Milchmutter. misir darısı. mubarek baher. — Mann. mezik. — Verleumder. Glas. Melodie. schlechter Mensch. mahitab. dolaşmak. serud. Mondschein. denbe. ayr (ir) : erkek. Hirse. bibek. Helle. — Gesang. Lichtloch. süt ana. aheng. durchsichtig. ayrışmak : ayrılışmak. aytım : surud. ziadar. Ton. Hengst. nagme. bir birinden vaz geçmek. kyase. ölenk. revzen. — Thier in einem Gestüt. Onkel. biyim. ak kuyruk : çayın bir nevi. ayım : hanim. ayran : çalab. wandern. sich verändern. Fläche. âşik. . herzekerd. ika. — Eselsfüllen. ayğak : nemam. Mondhelle. mit etwas geizen. — Sich trennen. aya : el içi. kıymamak. Werkzeug. pa. — Verweigern. etwas vertragen. bifayde. ayıl. aya (ayga) : asl. glänzend. mevla sahib. Wink. tümlük. Verliebter. remz. | Zadekyan kızı ve haremi. ayamak : dirig etmek. Gott. — Sonne-. aygır at. zeker. sagen. edle Frau. Grad. çobbaz. weiblich. şeffaf. bahşi. — Tochter oder Frau eines Vornehmen. nihayet. paye.ay baltu (ay balta) : teberzin. — Klar. Sultan Mahmud Sebektekinin mahbubu ve veziri ismi dir. temellük etmek. — Sprechen. dönmek. ayağ : kadem. zevce.

ak rahat : pamukdan mâmul bir nevi kumaş. ergrautes Haar. senk-i dirahşan. galib. — Mit einer Mitteilung beauftragt. Reiter. aklau : oklağu. adam. atsa vurmak. keşf. — Name eines türkischen Stammes. Feile. — Ein zu Bochara gehöriges Dorf. gemischt. — Ortsname in Turkestan. — Fliessen. hoca saray. ege. Name eines Anführers Sultan Mahmud's. beyaz olmuş saç. Gegenwart. — Spion. âşik oyunu. sipa. — Weisser Gerfalke. akar (ağar) : taife-i etrakdan bir kabile ismi dir. Knöchelspiel. alaça : pek karışık nakşlar. aku : şahs. Sebzde yapdığı refi bir binanın ismi dir. kleine Gerste (?) Weisser Sclave. suhan. karışık. öldürücü. toprak. hamla. ak saray : Emir-i Timurun paytahtı ve mahal-i veladeti olan şehr. — Walze. miskal. — Person. topal. — Älterer Bruder. thränen. yer. bulaşık. Soldatenschaar. Mensch. Name eines hohen Gebäudes in Sebz. — Die Augen verdüstern sich vor Zorn und Wuth. ayar. Seite. alçık : casus. akarı (aharı) : deve yününden mâmul bir nevi ince aba. — Verwirrt. garetger. dağin çıkması. bir nevi iplik kumaş. ceryan yeri. Das Obere. cari etmek. Vogelname. hafiye. Ort. — Haupt und Geburtstadt des Timur. Sultan Mahmud selcukinin umerasinden birisinin ismi dir. nezd. ebrak. — Lahm. Erde. — Name einer Stadt in Kaşgar. . — Eine aus Baumwolle verfertigte Stoffart. alak-bulak : mühmülatdan dir. das Fliesen. aga. eine Art Seidenstoff. — Leichter Mantel aus Kameelhaar. celad. aklımak : cereyan ve seylan ve seyl etmek. hayasız. yaş akızmak. çamur. unreiner Mensch. aksırmak : eksırmak. Enthüllung. munter. glänzender Stein. başı bozuk. — Reue. akın : kalabalık. aksın : şuh ve cilf at. can alici. akuşak : yüreyin ortası. asker bölüyü. Polirstahl. bi pak adam. akak : dörpü. al : koyu pembe rengi. — Mitte des Herzens. — Dunkelrothe Farbe. Täuschung. insan. ak su (ağ su) : Kaşgarda bir şehir ismi dir. aksaç : Buhara muzafasinde bir kariye. — Eine zu Taşkend gehörige Stadt in Turkestan. beyaz ağa. aksum : ahsum. Henker. Soldaten. scheckig. akukmak : bayılacak derecede kahkaha ile gülmek. bir kuş ismi dir. üstün. istilager. yaramaz. alaçı : katil. lenk. arac. isale-i demu etmek. akızmak : akıtmak. akıncı : keşfe memur. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. unverschämt. istilahında bey gelirse alçı olur. alartmak : hiddet ve gayzdan gözü tirelemnek. Der Sieger. şuride. Bösewicht. görmek. Plünderer. — Mispel. mıhlac. Siegel des türkischen Padischah's. aksah : aksak. ind. — Gemeines Pferd. karib. huzur. — Mörder. — Sehr bunte Stickereien. hinkend.ak mescid : Türkistanda Taşkendde tâbi bir şehir dir. alçı taşı : kevkeb elarz. aksankar : beyaz senkar. grosser Seraj. asker. ake (eke) : büyük birader. — Raspel. Landwehr. hada. ablak. das Nahe. — Talkstein. überfluthen. Stoss. Herr. — In krampfhaftes lautes Gelächter ausbrechen. haşarı. pirincin ufantısı. Koth. akış : ağızdan tereşşüh ve seylan eden su. — Menge. — Niessen. — Fiessen lassen. alçı : alıc. ak tepe : Türkistanda bir mahal ismi dir. büyük kardaş. türk padişahlarının damgaları.

alkışlamak : alkış etmek. sich behaglich fühlen. um das Wasserrad und die Mühle zu treiben. — Hügel. mahayele ve muhadâ etmek. aldaşmak : yekdiyerine firib vermek. kleiner Berg. şüş. Lunge. da. demirden mâmul şiyar aletı. Brust voll Milch. — Kauf und Verkauf. aldaramak : bihad sevinmek. — Betrügend. — Begrüssen. welches auf das Haupt des Thieres gebunden wird. — Schlummerlied. aus dessen Fell ein Pelz verfertigt wird. alığ satığ : alış veriş. — Je sechs. aldağ : firib. anregen zu etwas. — Eine Baumart. bend. alın : pişani. amidun : zinde. alduken : huda. alp : pehlivan. altmış : sittin. — Eine Art Gras und Heilmittel. teşvik etmek. boğum. — Zange. vagina. Miethe. tapfer. mahzub olmak. ilac. Freundschaft schliessen. ferc. Name eines türkischen Stammes. — Goldgewebe. alya : bir nevi meyve dir. alguncuk : maşa. diri. Schwindler. ängstigen. Türkistanda tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. yabani muattar bir meyve dir. — List. Name des Vortrabes eines Heeres. hay. meker. ferman. — Holzstück. altun damğa : Türk hükmdarlarının mühür ve tuğrasi. zeheb. am ağac : su dolabını ve deyirmeni çevirmek üzre hayvanin başına bağladikları ağac. yarlıg-i padişah-i Türkiye. mecnun. aman kara : bir nevi ağac dir. | aldağuc : firibcilik. dibayi tila. Ziel. Hindistanda bir nevi leziz meyvenin ismi dir. — Jemanden betrügen. — Stirnhaar. şeci. am : deva. — Thier von der Grösse eines Fuchses. an and : mufasil. derisinden kürk yaparlar. nirnek. altun : tila. Sieger. münis olmak. şest. beyni oynamış. Name eines Padischah's. aluk : budala. aldamak : an-u firib etmek. — Dumm. — Lebhaft. — Betrügen. Fessel. meczub. — Ersetzen. paça. tel. huda. sözü rabitesiz ve sebatsız adam. al. Name einer würzigen Frucht in Indien. mekyar. — Betrüger. — Siegel und Unterschrift der türkischen Herrscher. — Lügner. am otu : bir nevi giyah ve deva. Handel. munahebe etmek. — List. — Eine Fruchtart. küçük dağ. cabulusluk. austauschen. — Leber. belisten. algun : tepe. altun bilğa : menşur. sütlü meme. — Arznei. — Mutter. ana : valide. Verrückter. hilaf söylemek. Schmeichelei. behadur. wahnsinnig. mubadele. Knoten. altun muğ : zerbeft. altau (altaula) : altışer. hier. — Sechzig. dua-u sena etmek. Trug. — Gelenk. Betrug. cebin. alışmak : muavaze ve bedel etmek. ve altısıda birden. alp-arslan : bir padişah ismi dir. — Dumm. lebend. Faden. aluc : erik. taliye askerlerine unvan dir. ahz-u ita. dostluk etmek. loben. Betrüger. — Held. dest pünah. buracıkda demek dir. ahmak. | aldamcı : firibci. Heilmittel. das fürstliche Handzeichen des türkischen Padischah's. altılık : ciyer. . cebhe. Diplom. — Betrügerei. aus Eisen verfertigtes Ackerbaugeräth. kira. hile. | Aldağcı : firibger. derman. — Zielpunkt. kahraman. aldanmış. wilde würzige Frucht. muthig. hilekyar. — Pflaume. ein Mensch mit undeutlicher Redensart. Widersprechen. Stirn. amac : hedef. zer. goldgestickter Seidenstoff. anayı : avanak. — Gold. anandayor ana göründü gibi. altabi : tilki büyüklüyünde bir hayvan dir.aldab soldab : yâni aldadarak yalvararak. hile. iztirab etmek. hudakyar. işte. mader. nişane. — Hingezogen sein. alla : çocuğu uydurmak ve nini içtin söylenen türkü. flehend.

anbur : kerpiden. anlidur : öylenin ikincisi olan namaz. ein Bündniss schliessen. fasla. Mutter des Herrschers. girizan etdirmek. anglamak : idrak. Erklärung. — Friede. Ortsname. — Dornhecke. Auffassung. Bund. ara mânâsında dahi mustâmel dir. fehm etmek. — Plötzlich erscheinen. esna. — Sich verschwören. — Schwur. andağ : orada-ki. aparmak : götürü vermek. ve berçe yer. Vertrag. kasem. — Der dortige. yemin ve sükende etmek. — Altere Schwester. anga : ona. tezekkür ve yad etmek. andız (atız) : çalılık. aralanmış. deutlich machen. andhuy : Afganistan kitâsında Herata karib bir şehir ismi dir. — Zwischenzeit. Stiefmutter. yadlamak. ap : ansızın. Zeitalter. tarla. meyane. — Unvernünftig. dar yol. — Name einer süssen wohlriechenden Frucht in Indien. auf gleiche Art. ara : orta. Säugemutter. musafe. ankara : okun ucu. barışık. hükmdarın valideliği. Ganz weiss. mabeyn. andcan : Firgana kitâsında meşhur bir belede ismi dir. beurtheilen. auf einmal. Entfernung. — Verdoppelungszeichen. Eintracht. ataka gibi isede hatun olmak şart dir. — Pfeilspitze. mudrike. | anglatmak : tefhim. — Fortbringen. enger Weg. tefhim. anba : Hindustanda bir nevi tatlı kokulu meyve ismi dir. alup varmak. meyan. müdrikesiz. sükende. bis zu ihm. — Mitte. bis zu jener Zeit. zwischen. — Zweites Gebet nach Mittag. — Genuss. Amme. ol vakita kadar. bagteten gibi. birden bire. apakine : çokçe ve güzelce beyaz. Acker. zikr. — So. Scharfsinn. | angaça : ona kadar. — Junges oder Kalb eines wilden Thieres. Frau. Erzieherin. — Mutter. bagteten. in solchem Maasse. o mertebe. Zeitraum. sehr weiss. anatmak : ikdiş ahte etmek. — Einsehen. — Name einer Stadt in der Nahe von Herat (Afganistan). fliehen lassen. früher adak genannt. tecdid-i munasibet. antlaşmak : ahdlaşmak. — Begreifen. — Erklären. ancınan. teferrrüs. — Name einer berühmten Stadt im Bezirke Firgana. apkin : sisam yağının siyah tortusu. ahd-i peyman. mürebbiye. verstehen. apa (epe) : büyük hemşire. — (?). zekyavet. Zwischenraum. parlak.anaka : valide makamında. ançılayın : anın gibi. idrak. erwähnen. bir memleket ismi. — Wie er. — Ein Pferd bändigen. üvey mader. | araliğ : aralı. — Plötzlich. orütbe. akil. nam-i kadimesi adak dir. — Ins Gedächtniss rufen. apak : ziyadesile ak ve beyaz. — Allzu weiss. muahede etmek. süt ana ve dayasi. şarh-u beyan etmek. anamak : hayvanı ihsa etmek. andak (andağ) : öyle. angmak : zihine getirmek. aşırmak. | apağ : büsbütün beyaz. angsız : akilsiz. hengyam. Verständniss. zihn. — Einen Bund schliessen. Vermittelung. anuk : vuhuş yaurusu ve tanası. asr-i evvel. — So viel. eköprine dahi mustâmel dir. — Ein Pferd einüben. — Ihm. angsızın : tesavvurde yoğiken bagteten zuhur etmek. vasita. schön weiss. — Schwarze Hefe des Susamöls. so sehr. plötzlich. durchgeben. hatira getirmek. anglak (inglak) : zevk. firaset. ança : olkadar. Verstand. o derece. | ant içmak : ahd-i peyman etmek. ap : edat-i têkid-u mebalige dir. kaysac. anık : derk. apak-çapak : sulh-u salah. tâlim. schwören. daya. Eid. abla. fehm. . so sehr. kalevvel. ant : and.

taliye. sumetre dahi derler. — Biene. Vorposten. tathir. aralık etmek. zebunlaşmak. — Umhüllen. Zauberer. nezafet. arımak : temizlenmek. Schwäche. ak at' ve 'boz at' dahi denilir. — Nahe an einander liegende Inseln. himaye bulmak. tahir. hastalıkdan şifayab olmak. arığ (arık) : cedvel. araol : hengyam-i seferde ordu pişdari. hizbe etmek. Gerste. Beschwörer. fein. aralamak : ara edüp ayırmak. — Unterstützung finden. | arığlamak : zaif ve lager olmak. arparğan : arpaya şebih bir nebat ismi dir. — Schwach. von einer Krankheit genesen. Wohlthat. sahir. mahlut. ja. verflochten. putzen. kılağuz. Havası mutedil yer. efsa. | arıtmak : temizletmek. auch 'ak at' und 'boz at' genannt. pak. taht. arğamak : sarmak. piç der piç. saf. — Zauberspruch sagen. verschwindende. befreit. seyr gelişmek. Spalte. reinigen. muberra. — Carnevalsterne. arbamak : efsun okumak. — Reinigen. — Mischmasch. | arılmak : şifayab olmak. schwach. — Sich mischen. das Unten. . kendisini ortaya atmak. ardıc. — Ein durch die Nase der Frauen geführter Ring. klar. — Schwach oder krank sein. tefrik ve cida etmek. arkalanmak : zahir. — Ernte. arduc : ars 'ar'ar. einschiessen. tirnek. Andenken. — Genesen. aran : ağıl. — Geschenk. peşkeş. turpan. | aralaş : karmakarış. — Rein machen. arayıcı : cuyende. ard (art) : sırt. Abschnitt des Korans. argaclamak. arı : zenbur. saf. | arığlığ su : bir cedvellik su. efsun. | arınmak : yıkanmak. girişmek. arpa : ince. kaldırmak. — Linie. temizlenmek. hasta olmak. dazwischen treten. Aralsee. tekye etmek. zaif. pakize. nuzhet. aral : araları yakın adalar. — Nachgeben. beli. arbağcı : efsunker. deb asgerin iki parlak yıldızları dir. pakize olmak. — Wachholderstrauch. ada. tenzif etmek. — Zertheilen. arpa. yadigyar. | arayıcı yılduz : farkadan yıldızları. hami bulmak. bir kabile ismi dir. Ort mit milder Luft. arbağ : yılanı kovuğundan çıkarmak içün ve yahod ısırdığı yere zehirin sirayetini men etmek üzere okudukları afsune denilir. armak : zaif. ki bunlara bâzen. — Der suchende. arka. puşt. Aral denizi. hark. Arpa han bin Menku han. ata binmek. armağan : hediye. aralaşmak : karışmak. Name eines Stammes. ahor. sich auf etwas stützen. — Zauberspruch um die Schlange aus ihrer Höhle zu locken und die Verbreitung des Giftes an der gebissenen Stelle zu verhindern. zwei glänzende Sterne des kleinen Bären. natuvan. reiten. temiz.arabek : nisa tayfesinin burunlarına geçirdikleri halka dir. kuş ve şikyar hayvanlarının rehgüzarlarında konulan ve çakılan sih ve kazıklar. — Ein grosser See an der Mündung des Dsihun und Sihun bei Harezm. hizbe. — Zauberer. zahr. — Reinheit. — Sich waschen. Stütze. şair. arığmak : zebun. mutellaşi. | ardlaşmak : ard. ilm. argın olmak. guten Rath geben. — Vorhut eines Heeres während des Marsches. Reiter. zaifiyet. rein. — Sich auf den Rücken eines Thieres oder Pferdes setzen. zebun. rein. — Stall. — Name einer gerstenähnlichen Pflanze. — Rücken. nasihat ve pend vermek. arık : orak. yol gitmek. töhfe. aral tingizi : cihun ile sihunin munsab olduğu Harezm kitâsında-ki cesim göl. | arığlıg : teharet. hastalıkdan kalkmak. düşkün. barik. — Schwach und mager werden. arda. scheiden. ein als Zufluchtsort für Vögel und Jagdthiere aufgestellter Spiess. sipah. bergüzar. tebriye etmek.

aufstehen. pek ziyade. — Speise. menfâtlı. vortheilhaft. aş : tâm. kalkmak. — Zerreiben. fazlası. tücaret etmek. — Sehr viel. zahire. — Herabhängender Zierrath. ardına sırtına koymak. ekl-u şarab. — Name eines Dorfes in Turkestan. aşam (aşame) : tabaka. aşamak iza. artılmak : öteye beriye koşmak. — Last. ovuk. Sprenkel. tahtani. asılı brakmak. . artmak : tahmil etmek. as demek dir. aşukluğ : diz kapağı. aşarı : pek çok. bar. güzel. peyvend. vermehren. — Schön. okulmak. wohlriechende Essenz. sendelemek. ram olmayan at. — Schwenken. as : kakum. — Ein in seiner Art überschätztes Ding. şilkin. — Beladen. artamak (artanmak) : aşmak. Vortheil. etâm etmek. benek. — Ernähren. — Kniescheibe. tücaret. levazim. asrar : eyi. ard. efzun ve zaid olmak. kat-i munazil. — Wüthend. yemek vermek. — Übernatürlicher. — Schwermuth. sahk etmek. Sibirye tarafında bir vilayet ismi dir. artık. diz ağırsakı. aşıtmak : okulmak. Ohrgehänge. Gleichgewicht. — Ordnung. ascim : tayfe-i üzbekiye içinde bir kabile ismi dir. kadınların saçlarına takdıkları ziynet. ziyadesi. pest. rayha. deyirmen mânâsına dahi gelir. kulak küpesi. der Vocal Kesre. denk. aşlamak : etâm etmek. Schmuck. artuk : fazla. artmak : yük. arturmak : tezyid ve tevfir ve teksir etmek. zu viel. — Vermehren. utr. âs lafzı emr dir. fayde. Grad. Verwalter des Heeres.art : geçid. temettü. — Uebergangsort. unternehmender Mensch. übrig bleiben. — Ein zum tränken der Thiere am Brunnen befindlicher Stein. | asığlığ : kyarlı. aşlar : hayvanlara su vermek üzere koyuların yanı başına konulan taş. havaic. — Lebensmittel-Pächter. yükletmek. | aşlığçi : erzak mültezimi. Hintertheil. dar yol. vati mekyan etmek. aşlıg : mekulat. fazla gelmek. baki kalmak. malihulya. vergrössern. auf den Rücken legen. — Ernähren. | aşlatmak : etâm etmek. übertreten. nekhet. Ortsname in Sibirien. âsir : hareket-i kesre. ein störriges Pferd. ziehen . — Der Vocal Kesre. — Hin-und herlaufen. astiğ : askı. taht. sürmek. ast : alt. das Überbleibsel. — Nützlich. niedrig. aşukmak (aşaumak) : acele ve şitab etmek. ağac aşılmak. ordu vekilharcı. | asığlanmak : kyar. as : koku. niedrig. — Das Untere. hareket-i kesre. âla. aşaş : müciz. des Uebrige. asau : mütevahiş. gida. hinaufsteigen. aşatmak : yedirmek. — Glanz. intifa. astın : peşin. as : kara sevda illeti. pirinc halimi. | artuksı : artığı. aşpiman : Türkistan'da bir kariye ismidir. asığ : nefi. artukmac : kendi nevi ve cinsinde kiymetde bir az ziade takdir olunan şey. — Arbeiten. treiben. — Name eines Uzbegstammes. asabkur : kuzu kızartması. — Lebensmittel. faydeli. Nahrung. Essen und Trinken. das Unten. jemanden speisen. zahire müteahidi. schmaler Weg. asa koymak : sallandırmak. auch für Pilaf gebräuchlich. tecavuz etmek. — Geruch. Vortheil haben. — Nutzen. — Ueberrest. zirin. aş ve tâm yedirmek. ve mütesaddi adam. Handel. mertebe. — Zu essen geben. | aşukturmak : tacil etmek. Bedürfnis. auch in der Bedeutung 'Muhle' gebräuchlich. — Der Rest. aza-yi bedende ziyade bir uzv bulunmak. verbunden. — Besteigen. hängen lassen. — Letzt. — Eilen. — Geröstetes Lamm. ve pilava dahi denilir. süfla. alt. raz. — Sich beeilen.

peder makamında. ağıl. — Verlobt. atil : rusiyede vaki Volga nehri. — Heftigkeit. | atağlanmak : ittisam olmak. auswendig hersagen. — Volga . Schleuderer. Atalig ehalinin ve dadını istimâ ederek padişaha teblig ve arz etmeye ve babalık sıfatile muşfikane hal-u keyfiyetlerinden agyah ve haberdar olmağa memur dur. — Gleichnamig. zorbalık. — Glückwünschen. — Vaterschaft. namzed. meşhur. ahd olunan şey. murebbi. (?) atğucı : tüfenk ve sabkan ve sapan ve keman ve felahan endaz ve nişancı. Theil. geweiht werden. top edvatindan bir alet ismi dir. hiddet. tasihir (?). babalık. seyid ata ve peder ata gibi. — Verlobt. baba. — Vaterschaft. — Handgemenge. ein Ort auf Pfeilschussweite. verloben. esb. asiya-i vastada bir rütbe dir. geweiht. murebbi. menzur olmak. arma etmek. ateklu : adlı. Rangstufe in Mittelasien. atılmak. Herkommen. sich einen Ruf erwerben. redd-u bedel. segnen. debdebe. — Mit Pfeilen schiessen. namzed olmuş kız. ad. — Eselsfüllen. şöhret. — Sich einmischen. padişahın tuttuğu ve peder gibi îtimad etdiyi adam. talkib-u vaz-i ism etmek. atabek : padişah lalasi. — Begrüssen. angreifen. atız : tarla kitâsı. ubuvet. heiss. Name. atğulamak : tir endazlık etmek. muhterem adam. Ruf. valid. | at kulağı : marul manend bir nevi gyah ismi dir. | atıkmak : hayr-u dua ve alkış etmek. yavuklu. atağlamak : peyman-u nezr ve vâd etmek. — Name eines marulartigen Grases. mekik. mûtad. derebegi. eine hohe Wurde in Mittelasien. — Theil eines Ackerfeldes. — Vater. Wortstreit. remi. hemnam. bezeichnen. — Jemanden benennen. nişanlamak. redd-u bedel. atalık (atalığ) : babalık. benam. — Im Pfeilschiessen geübt. — Kampf. atıkmak : kesb-u iştihar etmek. atkulaş : harb. | atkelik : hükumet. cidal. Versprechen. harire. semiy. riyaset. — Büchsenschütze. atığ : sütü ve yoğurdu içine atarak çalkadıkları küçük yayık ve köpü. — Absteigeort. yavuklu. hisse. Standartenträger. nezr. atamak : ad komak. — Berühmt werden. — Lesen. . — Einen Vertrag schliessen. Schicksal. nişanlamak. | atığlığ : adaklı. | atğulanmak : mudahele ve tearruz etmek. nişanlanmak.Fluss in Russland. atğı (atkı) : kolan. atala : bulamac aşı. muzarebe. im welchen die Milch oder Jogurt gerüttelt wird. Lärm. ata : peder. mezrâ. gölçe. atğunca : sacadik. hohes Amt. Staatsminister. menzur. versprechen. Gelübde. menzur. — Breisuppe. Schlägerei. Unkraut. Vertrag. tenzir edilmiş şey. Braut.aşule : türkü ve şarki gibi bir savt ve nagmenin ismi dir. atar tutar : şiddet. atım : menzil. — Verlobte. maku. atış-tutuş : atar dutar. — Berühmt. bir ok atımı gibi yer. gir-u dar. atışlig : tir endazlıkda mahir. ein geehrter Mann. nam. naziri devlet. atke (etake) : atalık. Türkistanda bir rütbe dir. musinn. — Sich verloben. — Pferd. atalınlığ : adaklı. — Erzieher des Padischahs. ihtiar. bir şeyi ezberden okumak. asiya-i vastada büyük bir rütbe dir. geweiht. Eine Rangstufe in Turkestan. Erzieher. atkımak : alkışlanmak. ataş : adaş. alt. Streit. at : feres. — Gefäss. — Futter. an Vaters Stelle. | at boğzu : at yemi. — Herrschaft. Namen geben. atkamak : kirât ve telavet etmek. Name eines kanonenähnlichen Schiesszeuges. atağ : namzed. — Name einer in Volksliedern vorkommenden Melodie. nam ve şöhret kazanmak. von Padischah als Vater betrachteter Mann. kismet. vâd. Aufruhr.

ebu. . widerspänstig. babay : zülf. tang atmak. azlık.atlamak : sıçramak. — Sich verkleinern. Eine Person. hakir tutmak. şer. — Ausarten. atmak : arma ve endaht etmek. — Name eines Nachkommens des Jafis und des Sohnes des Tatarchans. heftig. azcık. — Ausarten. yolu kayb edüp serseri gezüp dolaşmak. birisi. tahit ve lager olmak. şekavet. dem Feinde entgegen ziehen. ad-u nam kazanmak. — Duft eines Grases (Anis). Leopard. — Ausschreiten. Ahn. yolu kayb etmek. fâl. hadid. | azğunlaşmak : azgınlık etmek. tagen. azlığ : nidret. — Vater. Steuer. — Seltenheit. köhnemiş. verringern. azmak. — Ein dem See-Tieger ähnliches Thier. — Verlocken. sich verirren. taklil etmek. tenkis. peder. azğun : âsi. azikmak : azmak. azğurmak : azdırmak. şikyar. Dorf. azarğanmak : az saymak. Namenlos. | azaltmak : tenzil. eine Art Ballspiel. atlanır ayağı : sefere giderken at üzerinde içilen şarab ve gayr nesne. şöhret peyda etmek. Thor. cihet. tarik-i sevabdan udul etmeklik. yoldan şaşmak. übergehen. başdan çıkarmak. Koriandersamen. lockenfaltig. Ausgelassenheit. sehr gross. pek eski. — Locke. Reiter. irre gehen. Wenigkeit. beber. sehr alt. zekyat. sich vermindern. — Bosheit. atlığ : adlı. Knoten. isyan-i şekavet etmek. şefak sökmek. azmak : başdan çıkmak. atlı. — Ein falkenähnlicher Jagdvogel. glänzend. — Zolleinnehmer. bi nam-u nişan. nevsum. einen Namen geben. asitane. ausschreiten. rusumat naziri. sich verirren. namdar. Eine Pflanzenart. suvari. übel. — Jagd. hayr. verwickelt. bir nevi sarmaşık nebat. bir nefer. serkeş. azalmak : taklil ve tenakis etmek. düşmen üzerine asker sevk etmek. — Zoll. adsız. bir av. azağlak : dere otun kokusu. münasib-u niku. dämmern. Kameel. ad komak. — Ein Wohnort des Ilatstammes. Vorzeichen. bir nevi top oyunu. ubur etmek. — Jagdort. — Springen. deve. — Verkleinern. welches unterwegs im Sattel getrun ken wird. meşhur. tugyan. piçide. mersum olmak. gümrah olmak. igva etmek. bac : gömrük. B Bab : yümn. | azğunlığ : gümrahlık. — Ein Pferd besteigen. saydgyah. | atlanmak : ata binmek. zülf-ü pürçin. azğaşmak : yoldan şaşmak. azğıç : azlık. az görmek. die berühmte Stadt Peking. — Den Weg verfehlen. dervaze ve işik. Seite. das Abweichen vom rechten Wege. cid. rusum. kendi bildiyine gitmek. başa. atsız : Yafis hafidlerinden ve tatar hanın büyük oğlu ve harezmin bir hükümdarı ismi dir. Glück. — Geringschatzen. baçın : çin hükumetinin paytahtı. haşerilik. Taxen. — Berühmt. seinen eigenen Weg gehn. — Sich verirren. | bacban : gömrükçi. Schwelle. tesmiye etmek. — Hauptstadt des chinesischen Reiches. azgine (azkine) : cüzüce. sefere çıkmak. bir şahs. meşhur Pekin şehri. kapu. — Ein Getränk. zekyatçi. haddan geçirmek. — Heil. sâdet. kesilmek. berühmt werden. — Ein klein wenig. — Schleudern. cüzü. av : sayd. killet. verführen. | azmaşmak : azışmak. atmaca : doğana muşabih bir nevi şikyar kuşu. ukda. yerinden birden bire kalkmak. pek büyük. avlak : şikyargyah. Einer. babir : deniz kaplanı gibi bir siba dir. — Gottlosigkeit. mürad. betitelt. baba : ata. kariye. yaramazlık. — Sünder. tabdar. verachten. gümrah. verirrt. celecan. irre führen. atik ve azim. aul : Ilatın cemiyetle mesken eyledikleri mahal. vergi.

badkan : büyük kaşık. Rauchfang. Umschlag. meyelan. betrübt. — Sitzen mit gekreuzten Beinen. — Ein auf das Kleid oder die Kopfbedeckung der Mogulen geheftetes Goldgefäss und Abzeichen. satvet. Grund. — Gebunden. kaba. bağdaş. dost olmak. — Eine Art Kaftan. büyük hemşire. — Musiker. aba. badak : muteaffin bir hayvan ismi dir. gülistan. bağıldak. aufschreien. — Thürchen. Iranlarının başlarına geydikleri kalpak budur. Kraft. bağana (bağna) : kuzu derisi. muterrib. Bande. geknüpft. metanet. merbut. — Ein Wort zum Ausdrucke des Beifalls. In Iran und Persien karakul genannt. bildimcek (?). mekful. — Neigen. şane. bağlama : üç kirişli bir nevi saz dir. das Absteigen. tuvanger. Lamm. tevaif-i etrakdan bir kabile isme dir. milaka. — Friede. bagday : iniş. destek. uzun tüylü köpek. maldar. gedreht. kurre. çember. mesdud. bend. — Löffel. langhaariger Hund. sahib-i servet. kuşukcı. meyus. dizlerin büklemesi. camsız tepe penceresi. — Reich. delil. çar-bağ. Hülle. Landhaus. savlet. bahşi : sazende. haymanın hilatları. mükedder. backır : becermek ve bitirmek. pübek. rehber. — Traurig. temel. meyan-i bend. — Lunge. Gefährtin. bay bay : hay hay. Oberkleid. tosbağa. san. Ein von Persern getragener Hut. bagırtlak : Senkhar kuşu. bağ (bağu) : bağ. Sänger. bagış : bağdaş. uht. bagınmak : barış. bağam : tekye ağacı. — Name einer Stadt in Turkestan nahe von Balh. — Etwas durchführen. bagancak : atın dızlerinin alt tarafı. akd. bağlan kaz : kırmızırak kazın bir nevi dir. kebid. bacı : baca. bend olunmuş. bağan : kuzu. — Angebunden. muganni. Säule. bağlan : Türkistanda Balha karib bir şehir ismi dir. Sturz. — Garten. mevkuf. — Name eines stinkenden Thieres. bir nevi kuş ismi dir. pe pe gibi kelime-i tahsin ve aferin dir ki bi bi dahi istimal olunur. badgiz. makid. seng-puşt. peyvend. ve kemale irişmemiş bere ve toklu. Rusiye ve Irande karaküli tesmiye ederler. Erzieher. Auch der Name eines turkmenischen Dorfes nahe von Aşkabad. ve kabail-i türkmeniyede Aşk-abada karib bir köy ismi dir. — Stutze. badrink. bagır : ciyer. badrın : hiyar. bağırdak : beşikde-ki sabilerin sardıkları bend. musalaha etmek. lifafe. | baglıg : merbut. mâkud. çağırmak ve seda etmek. âşik. Name einer Vogelgattung. erwachsenes Thier.baca : derice. — Lammfell. singil. bağanak : mogulların külahlarına ve libaslarına tikdikleri bir nevi dan tila ve nişan dir. Quaste. bagıltak : bir nevi kaftan. bere. Knoten. — Ein um das in der Wiege liegende Kind gewickeltes Band. schreien. Verbindung. — Schildkröte. piçide. hadde irmemiş yauru. sargı. sargı. ağrın : tarak. çekmen. Name eines türkischen Stammes. bağındaş : dizlerin yokarısı. bay : zengin. — Oberschenkel:Ansehen. wohlhabend. bağlağuluk : bağlanılmış. — Eine röthliche Gänseart. auch in der Form bi bi gebraucht. bend ve rabt etme. mesdud. — Schwester. bağ bayrak : kılağuz. | bagrı kara : dil siyah. — Führer. kemer-u kemerçe. Bündniss. hâher. Leber. — Dreisaitiges Instrument. . büyük apa. hubut. ran. nuzul pesti. elbise. — Untere Hälfte des Knies beim Pferde. mutâlik. — Lamm. mürebba. Frieden oder Freundschaft schliessen. — Gurke. gani. dinlek (?). — Kamm. direk.

baygızı : yabanı. butimar dahi derler. bäuerlich. balta : balta. Stuterei. Arznei. işmek. — Wachs. âtik. — Ländlich. — Junge werfen. bay birdi : yutuldu. baldak : kılıc kulağının halkası. hergele. bay oğlu. salgu. — Verschlungen werden. bakam ağacı : tirhun denilen bir nevi ağac dir ki ondan boya yaparlar. Hirse. baymak. bir kuş ismidir. — Kleines Kind. sak. Schenkel. daru. reme. eski hizmetçi. çud. cenah. altun halısı 2000. mittelst Zauber verführen. — Eine Art Hammer. baydağ : sürgü. toy. sahrayi. köhne. — Ein Pflanzenname. bakuy : büyük. bereketli. koku kuşu. kuhi. bay oglı : kura. fehim. in der Mogulsprache bedeutet es Betrag. — Säule. büzürk. bakaçnak : kaplımba. ausgraben. baldur : peçe. Kissen. fes. kleiner Balkan. kiriş. — Wade. kil. ufak çeküç. mogul lisanında meblag. — Ein zusammenhängendes Gebirge. tufl. reich werden. ilac. tebr. balta. balalamak : yaurulamak. kurbaka. Stütze. — Bejssohn. Üzbekler kadınlara bay beçe dahi derler. cesim. Bein. — Hochzeit. balga (balka) : bir nevi tebr. — Heerde. bay dad. ein alter Diener. Stiel. baldırak. bir tarafı baltalı. gesegnet. Schlamm. bal : asel. — Vogel einer Gattung der Kraniche. gele. Loos. balgamak : kazmak. — Hacke. kulp. Ellnbogen. — Schwagerin. sutun. san. lay. — Steuer. balduz : baldız. — Der Uhuvogel. — Schildkröte. — Name eines Baumes. Türkistan'da kabail-i Türkmeniye sahralarında iki dağ ismi dir. büyük balkan. tirsek. zevce hemşiresi ve kız kardaşı. — Graben. çocuk. Kind und Rind. bala (bele) : yauru. Flügel. deva. sak. teberzin. balçıg (balcık) : camur. bayka : düyün. vergi. velimet ve sünnet cemiyeti. die eine Seite beilförmig. ran. tirek. kaviden. — Eine Art Ammoniak. Herz. uşak. Schmaus. amud. balar : direk. balıgçın : turna envainden bir tair dir. hediv. Beyssohn. sâdetlü. bakuri : bir nevi nişadir. şehd. bay hatun : bay kuş. baysun : Türkistan'da Belh ile Samarkand beyninde bir belede ismi dir. balak : içdünin aşağısı. engübin. bayetdir : oğurlu. küçük balkan. kademli. koy. balin. Kind gebähren. Horasan tarafında bir mahalın ismi dir. tin. tevangir olmak. die Benennung der Frauen bei den Özbegen. balkan : sarb-i müselsel dağ.bay beçe : bay oğlu. grosser Balkan. veled. . efsun ile aldatmak. taşbağa. baldır. beçesi. Name zweier Berge in der Turkmenischen Wüste. oğlan. yürek. Junges. — Singen. hüfer etmek. Honig. Name eines Vogels. kadimi. bi sermaye kalmak. | balaçka (beleçke) : çoluk-çocuk. Baarfüssler. — Koth. — Eine Stadt in Turkestan zwischen Belh und Samarkand. baldırgan : bir nevi nebat ismi dir. — Säbelgriff. mimenetli. Name einer Gemeinde in der Umgebung von Chorasan. zenginleşmek. çocuk doğurmak. bayrı : emekdar. — Frosch. dinar olup gümüş balışı 200 dinar dir. — Kind. Beil. beçe. balış : yastık. Bauer. seng-puşt. baka : kurbağa. sap. aus welchem Farbe bereitet wird. — Arbeitsam. zafda. alt. hoch. Berühmtheit. kalb. bayırmak : teganni etmek. — Polster. âzim. rustayi. sabi. hafi. efendizade. derman. yauru doğurmak. — Schleier. — Gross. sur. nakd. ayağı çıplak. ohne Kapital bleiben. kenden. bay zade. — Glücklich.

tesviye-i ifa etmek. serpayan. Führer. başarmak : mubaderet etmek. die Gesammtheit. nezdinde. Beweis. — Uneinigkeit. icbar. welcher als Scheune gebraucht wird. mit welchem man die Pferde gegen Wind und Schweiss schützend bedeckt. serdar. yoluna koymak. ihtida etmek. Rechner. çömlek. baş etmek. Verlauf. cenab-i hakk. — Mit dem Wegweiser zusammen gehn. galib. bastuk : bir nevi meyve şurubu. süllem paye. — Wasserkrug mit Henkel. sokmak. Ruhe. ihtilaf. Halsstarrigkeit. yolbars. Gegensatz. ayağ. . — das Ganze. alacukun etrafına çekilen nemed. das Sein. rüzgyar ve hararetden atları muhafaza içün üzerine basdıkları keçe ve çul. Gewalt. ucuna varmak. | bars ili : sal-i türkanin üçüncüsü dir. Anführer. Thongefäss. baslayış : galebe. muhafaza etmek. kılağuz. in seiner Gegenwart. Erfolg haben. tunca. Plünderung. zahib. pişrev. tefahhüs ve tefakküd etmek. krumm. tinc. diger. başkiyan : deve üzere yüklenen top aleti dir. mugayeret. — Bewässern. — Wegzeiger. barlamak : cesticu etmek. nigun. barida : huzurında. — Mittag. muzaffer olmak. barant : yağma. bars : arslan. sich erkundigen. barış giliş. ok ucu imal eden usta. ok. bud. cüda. serzir. Name des Sternbildes der Wage. reft-u amed. — Eine art Kanone. azimet-u avdet. — Schwer. — Der Löwe. cüdalik. servet. bardan : büyük zenbil ki anbar makamında mustâmel dir. hart. rehber. delil ve rehberle bir sari ve bir tarafa gitmek. heme. durchnässen. mevcud. kamu. baş ölgü : nisf-ün nehar. barca (barıça) : cümle. — Aufsicht. hodrey. ağırlık basup muztarib olmak. — Gehen. teblil-i terib etmek. inad. bari : tanrı tâla. şir. bar : var. — Grosser Korb. — Bei ihm. vorübergehn. azim olmak. — Vollenden. | barış : gidiş. hest. başak : sünbüle. Treppe. gina. basırğanmak : uykuda hâb-i perişandan korkup kalkmak. başkaru : kulağuzla beraber gitmek. varlık. gazanfer. hep. garet. yol göstermek. unterwerfen. başçı : yol gösterici. delil. sparen. ağır uyku görmek. masad. Hab und Gut. beginnen. — Der allmächtige Gott. rehnuma. | başğalığ : ayrılık. reftar. iba. toprak bardak. idare etmek. — Beute. sulu şeye basmak. — Verkehrt. — Eigenliebe. — Kornähre. sich zur Erkenntniss leiten lassen. sengin. menmenlik. muhtesib. baskak : nazaret. birlikde yol almak. ekin başı. öne döşmek. baş etmek. — Ein anderer. başkarmak : başarmak. eigensinnig. muhafaza.banmak : ıslatmak. terazi. — Leiter. alta almaklık. existirend. baş minlik : enaniyet. umum. tarac. maldarlık. talan. Friede. — Reichthum. serkeşlik. suluk etmek. ein Filz. giran. Gehen und Kommen. esed. sal-i türkanin üçüncü yili dir. indinde. ibitmek (?). basruk : basturk. — Das Sein. — Das Gehen. Pfeil. | barlıg : varlık. hucum-i nagehani. welche auf Kameele geladen wird. mizan yıldızlarının burc-u işareti. baştaban : başı aşağı. bardak : kulblu su kyasesi. agır. zirpa etmek. — Eine Art Fruchtsaft. baskıc : merdüven. gitmek. basğun : basmak. getrennt. tefrik. muvafik. barmak : varmak. — Aus dem Schlafe auffahren. — Ährensammler. başğa : ayrı. — Geräthschaften im Zelte. — Sich beeilen. einen schweren Traum haben. musalaha. kyafe. — Untersuchen. huşe. — Sieg. | başakçı : huşeçin. Drittes Jahr in der türkischen Zeitrechnung. mevcudluk. gayrı. saman.

tepeli. madian. batacak çamurlu göl. um die Hand des Falkoniers zu schützen'. Name einer Rangstufe in Turkestan. ein mit Pelz umhülltes Kleid. sancaklara konulan parça ve alamet ve kumaş. — Stark. kahraman. saht. — Wegweiser. Held. batur. beyrak : bir nevi kalın bez ve sair bafte. çokdan kalma. Schlinge. aşpez. kürkde kaplanmış esvab. bahadur. Schnur. — Eine Art Instrument. batur : şeci. — Name einer Hyänengattung. bednos : sırtlan envaindan bir hayvan ismi dir. behradun : meymene. eifrig. terbiyeli. Färberröthe. beya (beyat) : âdi. streng. vekil harc. zud. çepek. | bat bat : çabuk çabuk. — Stute. — Aufenthalt. zor. cüll. Sohle. kefş. tez. azim eş-şan. naz ile perverde olmuş. sich festsetzen. behte : pamuk mamuk. zeber-dest. kräftig. muharib. eine alte und berühmte Stadt in Turkestan. — Falke. rehber. — Decke. koşunun ön tarafı. Vordertheil des Gespannes. Befehlshaber. acele. . — Bezeichnung einer kleinen Fischart. übernachten. — Haupt der Tapfern. | baurcılık : aşpezlik. baur : hilat. kösele. amir. schnell entschlossen. tez tez. kati. alt. — Schuhmacher. bilayi behle. — Befehlshaber. — Eine Waffengattung. — Baumwolle. — Wohlerzogen. Zeichen oder Stoff auf Fahnen. — Schwer. cengi. tehemten. tabbah. vernichten. eldiven. — Ein sumpfiger Teich. Zen. divan beyi. sich hineinstürzen. pembe. | batrağ : çabukrak. Vorkoster. şebmande. seri'. muhtedi. kadim. pehlivan. Batkak : çamurluk. — Schnell. berühmt. gats etmek. batu : kavi. — Pelz. Musik. delil. mustahkim. meşhur şikyar kuşlardan bir nevi dir. yol gösterici. bald. beytak (beytal) : kısrak at. beyan : devayi telh ve şirin boya ve beyn. — Koch. bekre : bir nevi küçük balık dir. seri el-hareket. — Eilig. — Mit Koth bedeckt. batuk : ağır. — Schuh. bayağı. ayak kabı. sakil. amir. yelken bezi. Führer. bayat. serkerde. baulı : tâlımlı. berühmter Jagdvogel. — Sich in etwas vertiefen. veraltet. caygir olmak. — Muthig. übrig geblieben. sich beeilen. Bat : çabuk. kunduracı. mâdum ve telef ve berbad etmek. Feldherr. çarh ve ötlegü tesmiye ederler. — Vorsteher. cesur. beytutet etmek. — Sehr schnell. der dem Falken über die Kralle gezogen wird. sade. argamçı. ip. mahi. | baurci : aşçı. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. hart. eski. gayur. şirin boyan dahi derler. safder. — Gewöhnlich. Verwalter. tabbahlık. Sumpf. eilig. başlı. farbiges Tuch auf Grabsäulen oder Fahnen in Mittelasien. batak yer. ordunun sağ cenahi. Krieger. horos. kostbar. aşçılık. behli : doğan. tesri ve tâcil etmek. — Bittere Arznei. tapfer. baturmak : mustagrik etmek.başlıg : reys. bek : büyük. salar. belban : bir nevi aheng ve surud. kumandar. — Glück. başmak : nâlin. asıl süs. pabuşçu. behlem : doğan. flink. pustun. belbeli : ikamet. giran. bedabalğa : kilağuz. serdar. acele acele. çaşnegir. Segeltuch. bekaul : destur. Türkistan'da kadim ve meşhur bir şehir ismi dir. | batkaklık : çamur teraküm etmiş yer. köhnelenmiş. Aufputz. — Oberer. — Eine Art dicker Leinwand oder sonstiger Gewebe. risman. ale-l acele. rechter Flügel des Heeres. — Küchenhandwerk. | başmakçı : kavvaf. der Stärkere. bekter : bir nevi silah ve bektürme. | batur başı : bahadurların başı ve seramedi. bebertün : kürk. dişi beytal. kühn. riyaset. asiya-i vustada türbelerin direyine tuğ ve baydaklara ve bayraklara alamet içün konulan elvan parça. — Ein Stück Leder oder eine Art Handschuh.

eine art duftender Reis. amir. bellur tağı : Türkistan'da Firgana ile Kaşgirin arasında bir dağ ismi dir. berağu : sağir. haşiş. Opium-esser. Buharada bir nevi kumaş dir. hem reng. köpçok. miltik. ruh. beşir : Amuderya ve Rasende karşı cihetinde irsarı Türkmeni kabilesinin meskeni. esaret. serbest. — Insgesammt. büt-hane. — Name eines zu Fergana nahe liegenden Ortes. — Sklaverei. zibaiş. tezyinat. — Satteldecke. — Augenbrauen. cengaver. häufig. mezar. bi : büyük. berlas : Samarkandda karib bir memleket. — Gesicht. Oberhaupt. benduk : tüfenk. benair : Afganistan'da Suad civarında bir mevki ismi dir. Abzeichen. yeksan. — Fasanhenne. — Sonne. bibak : bebek. benayi : güzel. beltute : mükim olmak. tilakçe. yahşi. tevaif-i Üzbekden bir aşiret ismi dir. — Knochen. — Fest. kargaul. beşik : güneş. asiya-i vustada bir kabile ismi dir. Laus. küçlak. harirden beyazi galib bir kumaş. — Junges Kameel. Knabenschänder. şems. Hanfpflanze. yaban tavuğu. Asiya-i vustada büyük bir rütbe ismi dir. zarif. nazir. turfan. gulami. bir nevi rayheli pirinc ki benairi tâbir ederler. Theilchen. . — Schön. renk. ähnlich sein. — Name einer Stadt in Hindustan. kabr. hemesi. rasin. stark. dikkatli. sipehdar. — Gross. Name eines mittelasiatischen Stammes. | bibi atun : mualime hatun. ruy. beş ırmak. hanım efendi. bertas : memlukiyet. patka. Wildhuhn. Lehrersgattin. — Lehrerin. kölelik. manend. esrar. — Wohnort der gegenüber von Amudarja u. mustahkim. beranğar : ordunun meymenesi. tiryaki. Gelehrter. ulu. mihr. nefis. âla. — Stumpfnäsig. das Ähnliche. nişan ve alamet.belen : keklik. — Schmuck. sağ cenahi. avokat ve danişmend. abdiyet. sert. beniz. böcek. yüzde olan leke. kleines Kind. çapkur. adil olmak. yüz. Bosheit. hepsi. mumasele etmek. bertik : kemik. Name einer Rangstufe in Mittelasien. bet : çehre. Knechtschaft. — Bild. kebk. hane nişin. kehle. — Name eines zwischen Firgana und Kaschgir gelegenen Gebirges. — Wohnen. — Müssig. kati. — Rebhuhn. das Äussere. — Ortsname in Afganistan. kostbar. benaris : Hindistan'da bir şehir ismi dir. Befehlshaber. gesund. — Grab. taklid. şebik. hart. beug : hal. tifl. validesinin anasına ve pederinin validesine dahi itlak olunur. küçük. eine Stoffart in Buchara. | bengzayış : muşabehet. âriz. berket : heykel. Wanze. azm. Herrin. ecza. berendek : eyerin örtüsü. koyaş. ein Stoff aus Seide von überwiegend weisser Farbe. bengi : serseri. — Schönheitsmal. bir nevi measir-gezende. berk : kavi. — Vergleichen. Götzentempel. nachahmen. Heerführer. Name einer Art des üzbekischen Volkstammes. — Eine Provinz in der Nähe von Samarkand. birinci. kaml. lahad. bestan : kapsul. bibi : nine. hurşid. — Klein. — Rechter Heeresflügel. Rasende ansässigen Turkmenen. bendegi. bezenk : sülyünün dişisi. beşiri kelimi meşhur dir. şeraret. bengzamak : muşabehet. sağlam. zinpuş. beri : cümlesi. bezek : ziynet. — Grosmutter. sabi. Zierde. esrarkeş. besağa : merkad. Antlitz. mutabakat. — Gleichheit. büyük valide. nişamend. metin. belka : deve yaurusu. muteaffin. Bein. kyafesi. vech. berküt kuşu. — Flinte. merdümek. araiş. mekteb hocasının haremi. salar. faulig. beşarık : Ferganaya karib bir mevki ismi dir. piş dadi. afitab.

ile. biglamış : etmam. viereckiger. entsprechend. suzen. kasd. mubarek. Ermüdung. bedevi. mit einander. Abschluss. meyan. Jungfrau. bigiz : ışık. schnelles Pferd. nisf. Messerart der Schuhmach er. tıpk. — Würdenträger. bi-ukde. bigim (bikim) : bey hatun. kemerbend. | bilaki (bilali) : anın yanında.biçak : iyne. Gelehrte. bile (bila) : bilen. ibre. âzâde kız. bilbağ : kuşak. — Zusammen. kemergah. Thor. Nasenkranker. fikr. füte. — Hauptstadt von Khina. biye biye : kısrak. bilau : bilegi. bilak yüzük : bilezik. bıkın : pehlu. yurunçka. in der Bedeutung von 'mâ. — Seite. bildurga : kamçının desteyine vurulan halka. edles Pferd. henuz têhül etmeyen kız. Weibchen (der Thiere). 'mâ. malumatlı. — Neunter Monat der turkmenischen Zeitrechnung. bikarnat : masruf. şevarib. bike (bika) : mühtereme kız. — Schleifstein. bıçkı : destere. bıkmak. gemähtes Gras. — Ende. sieben. — Abscheu haben. bican. — Eine auf die Hände von Verbrechern befestigte Kette. — Ehrenhaftes Mädchen. — Bindezeichen. kelal-u melal. danişli. Pulsschlag. Burg. — Gebunden. bıhmak : teneffür etmek. uluğ. lediges Mädchen. bikat : büyükler. hemrah. — Pferd von Zucht. misam. Badeschürze. — Getrocknetes Fleisch. — Der Wissende. gefüllter Kuchen. Wurfstein. basturma. befestigt. bihadd. bilau (bile) : edat-i rabt dir. Handgelenk. ein von Sclaverei freies Mädchen. Klee. bihti : kurutlamış ve soyunu çekmiş et. bigin : manend. bilegi taş. burunda. yurunca. bıçuğ : yarım. . — Armband. — Hacke. bilak : kolun nabza yeri. gedürrt. küçük hanım. asıl bey hatun. kaburga. sich ekeln. der Schnurbart. Licht. glücklich. biyik : büyük. — Herrin. bikik : bend. gibi. gedik. gilbar etmek. — Kette am Peitschenstock. ekmal. Hindistanda hanımlara bikim sahib derler. meymun. — Absicht. — Gürtel. ba' mânâsına. encam. Rippe. — Schleifstein. Adelfräulein. Handgelenk. urgacı. — Falkenähnlicher Jagdvogel. bil : kemer. — Zusammen. harc. hisar. hanım. nur. — Ähnlich. zinet. Wunsch. keheylan. böklümsüz. Bogen. kadid. azm. Nasenloser. hanım. eine Kameelart. dirahşan. ba'. biçin yılı : sal-i türkanin dokuzuncu meymun yılı-dır. burnunda sakat ve illeti olan ve burunsuz ve beynisiz. ilan gibi. revnak. dest-i bend. kırak. — Futter. arre. — Glanz. cesim. kırak. devende at. ile. biğu : doğana benzer bir nevi şikyar kuşu-dur. biğ : bik. — Handsäge. araiş. — Stelle des Pulsschlages am Unterarme. — Stute. emel. elemek. bidau : soy ve cins at. — Ehrwürdiges Weib. bikac : mühtereme hatun. Spalte. — Ausgabe. misl. — Hälfte. bide : kuru alef. biçin : baçin yâni çin paytahtı. Schmuck. bilakce : mücrimlerin ellerine vurulan zencir ve bend. minşar. misam. kefş-duz ve itekci ve konduracıların alet-i katileri. Frau. bağlı. âmirler. dudu. bilağ : bilegi taşı. — Nadel. musahabetde ve mâyetinde beraber. kapu. nihayet. madian. kak. at otu. bilau : ba ve beraber. merbut. ayım. — Gross. bilici. biçilmiş ve dolunmuş ot. yanbaş. içerisi kabaklı ve köfteli hamurdan dört köşeli bir nevi çörek. bir nevi şutur ve deve. faltenlos. ayım. bibi. Rauchfleisch. sa'id.

daniş. manend. — Gleichheit. Kennzeichen. îlam-i eşâr etmek. saçma ve beyhude söylemek. | bilkülük : belli. bilkürmek : ifade. — Steuer. — Bekannt. Packnadel. ruze. meharet. — Einzeln. bisrik : kuvvetli deve. bilinmiş. verilecek şey. wissen lassen. binigiz : çehre. | birarte : bir tane. yüzün rengi. boş boğazlık etmek. gafur. Darlehen. stark. aff edici. teblig. | birküci : verici.oder Reitpferd. aş. savm. | birküsi : vereceyi ir şey. kemter. kinayeten ustura ve süpürgeye dahi itlak ederler. geschieden. — Falkenähnlicher Vogel. habs. bilişildamak : yave söylemek. — Gemeinsam. cüda cüda. bac. birkü : vergi. zeki. bildirmek. Zeichen. harac. fihrist. bezeichnet. | Birin birin : beraber beraber. — Name eines türkischen Stammes. mâlumat. — Verschliessen. — Jemand. Asiya-i vustada leşkerin muhafazası içün bir nevi amel. Schönheit. — Hart. birkişturmak : birleşdirmek. ayrı ayrı. streng. bir tavurda. alamet. Stotterer. birkişmak : araşdırmak. damga. ârif. biltur : geçen sene. — Fasten. — Zeichen. mutabakat. cemal. endek. birkitmak : sedd-u mustahkim etmek. — Kundmachungen. yemek. — Ein wenig. Stempel. tanılmış. Inhaltsverzeichniss. saht. Einer. | bilturğı : geçen sene-ki. dirayet. îta etmek. — Gott. birkine (birğine) : azcık. bili bağlı : doğana manend bir kuş ismi dir. birar : birer. — Der Eine. zusperren. gung. bilküt : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. mühkem. | birka : birlikde. Geräth zur Bewachung der Soldaten in Mittelasien. binilecek at ve hayvan. çuvalduz. — Zusammen. tek tek. biru (biri) : kadim. birabar : tangri. birkay : versin. yezdan. bir düzüye. îta etsin. mühür. — Etwas schulden. — Untersuchen. kapatmak. sich verhärten. — Eine Art Speise. beraberce. biriktirmek. | birdik : beraberce. | benigziş : şebahet. gering. emaret. bir kimesne. binik tat : bir nevi taam ismi dir. — Wissenschaft. biriki : birisi. hünermend. — Leeres Zeug schwatzen. lal. Verzeiher. — Zusammen kommen. Warnung. bir kişi. — Das vorige Jahr. Zoll. katılaşmak. der Schöpfer. alter Diener. toplaşdırmak. bekannt. bir adam. bir renkde. birk : kati. binigzamak : benzemek. vergleichweise auch Rasiermesser oder Besen. borc.bilenk : ebsem. eski. — Erklären. girdigar. dayma. tecemmü olmak. yegane. birkamak : bir gelmek. toplanmak. bilimlik : danişmend. Essen. — Ähnlich sein. biri tarafı ve yanı. tembih. sal-i güzeşte. şebih. damga. hudavend. — Vorjährig. alamet. yer yerine vermek. bilkü : nişan. sammeln. kalil. — Mit. memasele etmek. bilkat : ihbarat. — Ein Gelehrter. — Renn. — Zeichen. bilkürme : eser. | biran : birisi. ruh. . biraz. — Kräftiges Kameel. nişan. — Gesicht. at. elken. Verständniss. plötzlich. veresi. sammeln. Fürst. yekayek. toplaşdırmak. tâlimat vermek. eser. — Ruhig. stumm. yek yek. — Steuereinnehmer. dana. übereinstimmen. zusammen. emekdar. bir tarikda. birersak : oruc. — Einzig. birmak : vermek. — Alt. binicik : koşucu. sert. bilik : ilm. nişanelı. havadisat. auf einmal. — Vereinigen. die eine Seite. — Geben. şütür. Nachrichten. allein. Weiser. mutabakat. — Er gebe. fehm. mâlum. nişan.

Schriftkundiger. — Das Zittern. titretme. biz : yıldırım. — Geschwellter Theil der Bäume. ukda. ordentlich. muharrerat. tuvana. Achter Ahne Dşengiz Khans. | biti : yazdı. bi-ayb ve binoksan. aşın. halka. Schreiben. çakın. kakşatma. bitüy : bir birine yapışmış. Band. boğdak : ağacların kabarmış olan yeri. schreiben. hübsch. çocuk. — Brief. divan. — Blitz. gul. bitilmek. bitmek : yazmak. sich retten. — Brief. boğaz. . cümleşi. | bitikci : yazıcı. zieren. iki kühneli deve. hatat. Name einer kleinen Festung nahe zu Bochara. | bişaula (bişalati) : beşide birden. biştuğ : eyi pişmiş. — Katze. Schlinge. — Ortsname in der Nahe Chinas. buharat. gırtlak. — Regenloses heftiges Gewitter. terkim. zweihöckeriges Kameel. tuman. bişuher. Fusskette. tahrir. gedämpfte Stimme. tertibli. neşv-u nema bulmak. hayvanların vaktı izdivaci. donatmak. halas oldu. boğaça : boğuça. — Schreiber. Blatt. Dşihun yânı Amuderya ve Rasende. tükenmek. — Geregelt. kitabet kerd.ki çocukların içine kemik ve taş parçaları koyarak oynarlar. kleines Kind. — Schmückende. Hitze. — Stute. — Gut gekocht. muntezim. Verbindung. ufak. halas ve nabit olmuş. bala. kyatib. Kürbisspiel. bizkak : humma. | bizakçı : ziynetlendirici. — Zu fünf. — Er hat geschrieben etc. askıcı. Lämmchen. | boğma : boğundu. biş arık : Türkistan'da Chakende karib bir mevki ismi dir. — Erstickung. yazmak. boğmak : boğum yeri. bitküci : kyatib. | bişar : beşer. bişimak : sallamak. paybend. bizevc. bişik : kedi. ziynet. — Klein. — Fünf. biş-miş hem derler beşer. numayişli. — Schreiben. penc. boru. — Alle fünf auf einmal. nüvisende. mirza. zibenbe. — Mit einander verbunden. Dampf. Wittwer. Name einer giftigen Arznei. sahib-i kalem. — Zierde. zib. bizamak : tecemmül ve tezyin etmek. Schmuck. boğuk. boğnak : yağmursuz şedid furtuna. bizak : araiş. bitik : yazı.oder Steinstücke geben. boğak : hafakan. — Fieber. bişkarmak : düşünmek. — Knoten. Rachen. divan. varaka. halas olmak. bizlavuk : kof ve evcef kabak. | bişbarmak | bişlamak : beş etmek. — Geschmückt. hatas. ihtinak. — Trockener und hohler Kürbis.biş : beş. boğuk ses. kabak oyunu dahi derler. körbe. araişci. | bizaklik : araişli. nay. îmal olmak. yakışıklı. bitçaka : küçük. kernay. — Schreiber. boğ : duman. — Schaukeln. — Wittwe. Buharaya tâbi bir küçük kale ismi dir. boğuk ses. gedeihen. bitmek (bitmak) : nabit. in welchen die Kinder Bein. — Schlund. — Wachsen. — Nachdenken. sağır evlada itlak olunur. Dşengiz hanın sekizinci ciddi Boğa han. Baumrinde. bitmiş. muretteb. bive : dul hatun. iki hürküşlü şütür. Gaumen. — Schmücken. — Stier. boğulmak. halka. kemend. horde. um damit zu spielen. biş balıg : Türkistan'da Çine karib bir memleket ismi dir. halkum. pişkin. tezekkür ve tefekkür etmek. ruka ve name. gönül sıkılmak. vasl. senedat. mışık. mektub. tahrir ve terkim etti. Brunstzeit der Thiere. boğa : sığır aygırı. | bitik : mektub. bir ilac ismi dir-ki zehirli ve semli olur. yazıcı. Trompete. teb. — Nebel. ağacların kabuğu. bend. — Ortsname in der Nähe Chakends. damak. boğrı : aygır. pusula. bitimlik : usullu. yapılmak.

glänzende Decke. — Lang. hile tertib etmek. paralamak. | boyağçı : boyacı. kalpak. Geruch. medid. sich verbergen. boğum : bend. — Dromedar. gewachsen. Welle. kemingyah. müzeyyen ve mükellef örtü. koku. — Knoten. çeşm-i bend. | bokturma : düşmenin zuhurına pusuya yattırılan asker. girih. rengli. — Zerschneiden. karibe ve hazire. Hochzeitszelt. vertheilen. bâlâ. alıştırmak. Gaul. Vorhang. gizlenmek. — Wuchs. dalga. boğcama : boğça. kiracı hayvanı. perde. firar-i muhacerat etmek. einhüllen. borka : nikab. levn. | boy otu : yabani nana. geyik. sich verloren halten. — Färber. pivend. rayhe. — Am Ende des Bogens befestigtes Seil. yüz örtüsü. gewohnen. — Farbe bekommen. kesmek. pusmak. Halsschmuck. zerstückeln. borkamak : başına bir şey örtmek. | boygir : boyalmış. boyaut : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. boy sahibi. — Vor die Mitte und die beiden Flanken des Heeres gestellte Soldaten. Pforte. şum. — Name eines turkmenischen Stammes. boyağ : boya. reng. Hinweisungszeichen . bosağa : atabe. peştemali telfif etmek. cenab. bokturmak : dam. Schlafkleid. gazal. ukda. borta : yük. boygalmak : boyalmak. — Pelzmütze. kemin kurmak. bürmek. nährend. Saite. — In die Falle locken. Hirsch. silsile. boktu : kemin. düyün içün kurulan çadır. — Gefärbt. yataklik came-hâb. kiriş. ferbih ve semin olmak. | boyağlığ : boyalı. — Name eines turkmenischen Stammes. harf-i işaret dir. kapunum alt tarafı. asitane. bol : bu. kilade. bolay : olayım. yabu. gleich gross. bir kasaba ismi. — Schwelle. — Dick und fett sein. borağan : kasırga. bordamak : semiz. saçbaga ilave olunan harir ve gömüşden bir nevi zib-u ziynet. — Das weibliche Kameel zum männlichen locken. çarşaf ve çadırşeb. şedid furtuna. bağ. müzeyyen külah. — Hinterhalt. — Sehne des Bogens. — Dreieckiger Kuchen. boğur : bohur deve. hoch. mahfi durmak. işik. borak : bürg.boğu : ahu. Mundstück. bab. çevirmek. Dach. boğcı : yayın köşelerini tehkim içün bağlanılan ip. Überschwemmung. şu. dişi deveyi boğura talib etdirmek. Geschlecht. — Intrigue schmieden. külak. — Gefärbt worden. perverde edilen. — Ueberzug. zivane. boydaş. — Vor den Feind gelockter Soldat. . iki kühneli cemel. boyrak : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. büküm. beçe. boy : kadd. tüpü. boybaş : serapa. hile tertib etdirmek. Kopfbedeckung. — Eine Art Halva. für das Seelenheil der Verstorbenen an Festabenden bereitet. — Schleier. — Wirbelwind. — Wilde Pfeffermünze. — Von Kopf zu Fuss. reng verici. bosrak : bir nevi helva dir. bargir. Verknüpfung. bunun gibi. Haus und Hof. taksim etmek. boyrakçi : ordunun kalbgahi ile iki cenahlarının önüne konulan asker ve karaul. bokmak : kati etmek. baş ayak. boğursımak : deve kızmak. kemin kurmak. | boyluğ : uzun. bosmak : dam. dam. vezn. — Den Kopf bedecken. — Pferd. boğarsak : bayram ve mubarek gecelerde lokma yerine geçmişlerin ruhuna pişirmiş oldukları musellis hamurdan bir nevi tâm dir. — Gazelle. bülend. — Dieser. reng ve boya sürmek. boğulmuş. — Farbe. bokçurma : yayın kirişi. Name einer Stadt. reng alınmış. Lasttier.

Trupp. şikenc. boşukmak : halacan etmek. bölek : firka. | botraşmak : dağılmak. puc. Unhold. — Unruhe. bigane. Bauch. ilm-i ruka. kir dökmek. sebük-magz. yan. eyerin altı. — Leer. bögürmek : hayvanatın teferrüd etmesi. Ausgehen des Athems. . — Kopfbund. Nierenfett. peragende. babalu. imame. hareket. Ein Bündel Ähren. boşuk : sarık. pare. Turban. — Eine Art Futter. peri han. bökmek : mukavves etmek. Name eines Stammes. bir mühime yaramaz şey. | bökrütmek : eyrilmek. dolaşık. — Paradepferde. — Krümmung. — Betrübt. — Grosses Glas. bögü : büyü. — Reimen. — Zauber. zerstreut sein. Magen. derhem etmek. Pochen des Herzens. beçe. yol yürümek. betrübt. Schnur. — Zittern. — Das fliessende Wasser hemmen. — Wachsen. botramak : perişan. — Den Durst löschen. yürek çarpınmak. sağ böbrek meymene. magmum olmak. risman. botmak : nabit. bestürzt. heulen. — Eine bei den Goldschmieden gebräuchliche halb eiförmige Gussform. keder vermek. bala. Hexerei. botrak : perişan. — Abtheilung. Zauberei. — Das Weichen. — Zerstreut werden. Bewegung. gevşemek. nizam. botum : genç deve. halecan. yauru. agrica. telezzüz etmek. bökürakçi : moharebe esnasında yemin ve yesare tertib edilen asker. sich drehen. — Zerstreut. linke Niere Glück. pic-u tab. salus. binden. piçide. gedeihen. böbrek gürde. meysere. bökrülce (bökrülcük) : samir. bökürak : bökürük. boşurğanmak : iztirab vermek. — Sich krümmen. piçide olmak. meymene. Korb. ziyan. bağlamak. botka (botaka) : bir nevi alef ismi dir. peragendo olmak. bökrün : tehigah. boşğanc : ecne. cadu. big. Zauberkunst. bir kabile ismi dir. — Brombeere. her tarafa yayılup perişan olmak. yarı ağzı kavuşmak. Kind. boşar : iztirab. — Jemanden ängstigen. bote : koyumcu ve zergerin güzar namında istîmal ettikleri yarım yumurta şeklinde kil-i hikmetden bir nevi kalıb. nefesi sıkılup halecan olmak. — Angstigen. elbesti. bi-kyar. ifrit. kenar. bögürtken : bögürtlen. bökülüm : kurulmuş. bökütlemek : akar suyun yolunu bend-u sedd etmek. Kraft. böküldamak : hafakan olmak. başka. Fussgänger. parça. gedeihen lassen. schreien. telaş. tohum ve saire baş çıkarmak. muztarib olmak. had. Stück. hisa. tabur. bağırmak. bota : yauru. yarayı bağlamak. kyase-i çubin. boşanık : vahi. bögür : cenb. boşak : numayiş atları. destar. — Schaden. betrübt sein. pehlu. kursak. başçı hatun. Peri Frau. efsun. seratime. hölzernes Gefäss. — Krümmen. ratl. — Brüllen der Thiere. sol böbrek meysere. boş yer. müstedrik. deste bağlanmış buğday huşesi. pic-u tab etmek. alay ve donanma atları. — Gedrehter. drehen. — Eintheilung der Truppen nach rechts und links wahrend des Krieges. guruh. Hexe. taraf. — Junges Kameel. gebrannt. derin ses çıkarmak. botkarmak : inbat etmek. tablanmış. Handtuch. şecere. brennen. Grenze. Angst. sele. peyda olmak. — Niere. albern. Gewicht. mâde. boşmak : teskin-i ataş etmek. sihir. Wunde verbinden. rechte Niere Unglück. feryad-u figan etmek.bostağan : büyük kadeh. unnütz. — Seite. — Fruchtbar. getrocknet. | bökülmüş : tavlanmış ip. — Sprössling. ham etmek. top. maşi. erweichen.

— Ringer. köstek. kenare. buçurga : bocurgad. | buğuzdak : halkum. zincir. selasil. — Kehle. o o. ser-nigun olmak. — Tödten. baba. boğazı. geschmückt sein. Geräthschaften des Lastträgers und Taglöhners. börküt : bir nevi cesim şikyar kuşu. Einsamkeit. stattlicher Mann. — Befehl. budanur : ücüncü cidd. merdümek. gönül sıkılmak. Schwarzadler. umbringen. — Zergliedern. Holzsplitter beim schneiden. berat. bend. kakum. un aşı ve aş ard tesmiye ederler. bukan : bugün. Schlinge. — Schluchzend weinen. Hermelin. — Ankerwinde auf dem Schiffe. halka. köte. buyruğ : emr. yarım. buçak(buçağ) : köşe. becil. simurg. Fussfessel. boysuz. geñirdek. — Ort. şu şu. — Welketheile der Blumen. hamle. anka. rişte aşına benzer bir nevi tâm dir. menhi olmak. mefsil. — Würfelspiel mit Beinstückchen. bubu : fülfül. kemend. ukda. — Erstickung. ayrı ayrı. buğdayık : huma kuşu. | buğuzluğu : halkumu. — Dieser da. Kampfer. — Verwehrt sein. — Fadennudeln. araste ve peyraste olacak. Halsband. boynundan kesmek. budur : kısa. mevki: ağacları budarken yere düşen sürgünleri. celad. — Mann mit fehlerhafter Nase. das Zittern. Umschlag. bubecik : bebek. köstek. — Gefieder der Vögel. kasab. Fussfessel. in dieser Zeit. buğuz : boğaz. — Mütze. gul. pay pay. alçak. — Wickelkind. Winkel. buyunburan : yeşil ve kırmızıye mail taclı bir kuş. bucul : aşik. pehlivan. ve külah-kiş. bu an. buhsamak : iztirab ve halecan ile boğuna boğuna ağlamak. buğin : şu kine bu kine demek dir.böleklemek : taksim ve taki etmek. — Glücksvogel. — Ecke. Stelle. — Eine Art grosser Jagdvögel. — Umgekehrt sein. buka (buke) : güreşci. köstek. — Ein ins Grüne und Rothe spielender gekrönter Vogel. kalpak. gülü. ufak tefek. Männchen. ferman. töpü. öldürmek. schwach. zerschneiden. Metzger. irgadaltı. dieser. niedrig. buğağu : bokağu. budurmak : başı aşağı gelmek. lifafe. boğum boğum ceda etmek. kemik parçaları ile oynanır bir zar oyunu. buçuk : burnu bir aybı olan adam. merdekyan ve müzdur ve hamal edavati. — Gelenk. buyunk : kuşların peri ve tüyleri. buçkak : kenare çekilmek. dest-bend. — Fessel. buğun (buğun kesmek) : bend bend paralamak. die Hälfte. — Kette. boğuk. Name eines Vogels in der Fabel. Knoten. — Eigenthümliches Lied der Özbegen. fett. buday : üzbeklere mahsus bir şarki dir. budları kısa. geçid. kyard. zincir. bend. zertrennen. büyük küçük kabarcık. — Pfeffer. irade-i padişah. nısf. ukab. Rohr. ihtinak. imruz. budal : mahal. biber. buğra : şeriye. budancık. zincir. bacaksız. kolada. Erlass. — Der dritte Ahne. — Sein Schlund. Band. buhanhu : boğmak yeri. Mehlspeise. eine fadenförmige Speise. Filzkappe. Dolch. mit dem Kopfe abwärts sein. nim. — Kehle. — Kurz. enker. kurzstämmig. . inziva. bucur : çiçek bozuğu. | buğuzlamak : katl ve ihlak etmek. an ein Ufer kommen. buhar : bend. — Zertheilen. Ring. buğak : hafakan. pare pare eylemek. kumarbaz oyunu. Kette. kutur. — Heute. bu vakit. nay. Diplom. börk : külah.

— Name eines grossen alttürkischen Stammes. — Horn. bulğusi : olucisi. zusammen kommen. muvafik ve mazhar olmak. ağaclık tepe. — Wort. Name eines Flusses. karışıklık. nim köfte. bir yere toplanmak. bulamak : karışdırmak. — Wald. bukbulduk : yoğurt. vücude getirmek. köle. tesdid etmek. erschaffen. halayık. ip. budane. Juchtenleder. dişik. — Grützebrei. Walddickicht. meydana çıkarmak. bir nehir ismi ki bulga ve liğa dahi derler. köşe ve kenar. bulamak. birleşmek içün tâyin olunan cay. peyda. burçak : nohude manend bir habbe dir. — Das Dasein. Rede. — Abschneiden. kemerin balası. . cariye. | bulağ otu : su kenarlarında neşv-u numa bulunan yabani nane. bundur : ahz. binar. | bulum : bulgu. theilen. tarla. kemin kurmak. bend. kaynalmış su. geçid. tabaşir. — Fluss. — Der zur Versammlung bestimmte Ort. — Verwirren. pusmak. Diener. Stadt auf dem zu Stambul gehörigen Gebiete. bulğar : tevaf-i etrakda büyük kadim kabile ismi dir ki atil ile yabik beyninde mütemekkin dirler. kelam. işteki. bulalmak : mümkün olmak. buldurmak : çare görmek. suhen. bulmak : olmak. bulğur : burgul. | bukatlamak : sedd çekmek. trüben. auf der Lauer liegen. bulğavuc : karışdırıcı. bur : çukur yer. — Am Flussstrande gedeihende Pfeffermünze. bulaşdırmak. bulte : söz. suret. bungar : bunar. Trümmerhaufen. — Alt. | bulçarlamak : bir araya gelmek. su önüne hadd çekmek. bulbad : eski. ahek. sine. Gesicht. kabz. bulağ : çeşme. bun : orman. delik. bir şehir ismi ve ekserisi dahi kostantiniye mulhakatında mesken eylemişler dir. schaffen. — Ein der Kichererbse ähnliches Korn. — Quell. — Zerstörer. intikam. Brunnen. paralamak. bulğaşmak. kaynadılup kırılmış ve çatladılınmış buğday. halbgekocht. Bild.bukat : sedd ab. — Dem Wasser Grenzen setzen. Schlinge. — Blutgeld. siedendes Wasser. Kalk. bulağ. virane. bulğancık : bulaşıklı. — Sein. auf einem hochgelegenen Art Wasser tragen. Engpass. Loch. bir nevi tâm. — Das Ansehen. — Umstürzung. burçalık : sahrayi lale. kiyafet. gelingen. Kreide. Seil. taksim etmek. | bulğatmak. Gyps. — Trübe machen. bulğun : esir. — Gesäuerte Milch. bulğağ : inkilab. Rache. Weg. bulçar (mulçar) : askerin ve ordunun ictima edecek mahal-i mevudu. kır at. yol. — Grube. peyaz. — Damm. — Der Zukünftige. — Möglich sein. bulğan : çay ve ırmak suyu. Werwüstung. — Das Greifen. | bulçaş : mahal. çengel. — Körpertheil oberhalb des Gürtels. alçi taşı. harab. bozuk. gekochter und zermahlener Weizen. yüksek yere su çıkarmak. Zwirn. mischen. Pfingstrose. Schimmel. bayoğli. yabani şakaik. argamçı. — Sich versammeln. ab-i cuşide. Bach. mevcud. — Wilde Tulpe. şura. buksa : bedenin kuşak yerinden yokarı tarafı. Heu. çeşm. bum : baykuş. nutk. kıtık. — Nachteule. Salpeter. icad. bulğancuğluğ : karışıklık. — Ans Tageslicht bringen. buldurun : diyet. aş-hane naziri. bulacak : avcı ıslığı. — Sammelplatz des Heeres. bulduruk : bıldırcın. bunguz : boynuz. — Oberkoch. keder. bulğanuk : muhalif. bunuk (bunuğ) : heyat. burgut. bukmak : kati etmek. tecemmü etmek üzere vad vermek. Geier. — Sclave. — Quelle. | buluş : mevcud. telatine dahi itlak olunur. bukaul : vekilharc. | bulğamak : telvis etmek. şekl. Verwirrung. urgan. mesadüf olunacak yer. kisas. — Die Wachtel. Deich. — Eine Art Speise.

| burnaşmak : yekdiyerine takdim etmek. eine Art Sperling. perişan. putperest. yauru. Tausendfuss. — Ganz. — Falte. mukaddemki. Locke. ein Stamm. . sıra. erstere. — Weiss. — Einander vorstellen. bikyane. karışık. Polster. — Matte. çağarak : hayme. — Der frühere. welches im Sommer gemäht und getrocknet. alacak. kyamil. bum. mühür. budem. ilk. vakit. ufak tuyur. semin. ukde. ham ve mukavves olmuş. dick. — Pfeil zum Fischfang. vollständig. kök. burkut. çatılmış ve kurulmuş ötü. bükülmüş. Thurm. ki ondan kürk yaparlar. — Ring. Runzel. sefid. im Winter den Thieren als Futter gegeben wird. buta : deste. — Weibchen der Gazelle und der Ente. gedreht. bir nevi serçe kuşu. murçil. Kopfbund. eyri kuyruk. buta : yauru. Sorge. Schössling. zeman. çalışmak. Geier. galule. burğut : baykuş. Fremder. ein Stück. Liebling. burulday : küçük perende. mit schwarzweissem Fell. Wiese. Götzenbild. burcğun : siyahrak. rize cenaverler. | çağlığ : elan. — Nachteule. künküre. burma. — Zelt. Name eines türkmenischen Stammes. — Wolf. dolunmuş ot ve giyah. but-hane. filfil. — Wachtel. | burunğu : evvelki. — Skorpion. akdem. çuğd. çağ : vakit. ibtida. — Feine Leinwand. burkutlık : deyr. — Zelt. burun : evvel. savmâ. aziz gün. buruş : pic. geçenki. aus welchem Pelz verfertigt wird. bâzen bıldırcın ve budane dahi itlak olunur. temam. kırk ayak. buruk : sancı. — Die Jetztzeit. halacan. — Fett. kürk. — Der Schenkel. ferş. Festtag. ferbih. küdek. Feuertempel. merc. bursu : penahlaşmış. — Pfeffer. — Ungleich. dülbend. oba. burulğun : burulmuş. — Ein in die Nase des Kameels oder unbändiger Thiere gezogener Ring. saç. orman. — Rohrförmiges Gras. Petschaft. burdak (burdağ) : semiz. verwirrt. buğ. auch als Name der Wachtel gebraucht. — Kind. Fürst. but : fahz. put. — Kleiner Vogel. çocuk. evvela. kyakül. hatem.burçın : ahunun ve ördeyin dişisi. erst. Haar. Uhu. an. geçirmek. Rolle. Hütte. ein dem Hunde ähnliches Thier. dick. burya : hasir. Trompete. Kloster. Wald. çiyan. kalın. çağan (çayan) : akreb. ran. wohlriechendes Kraut. gözlerinin beyaz yeri. badene : bıldırcın. stark. Anfang. buruncak : ince bez. kavi. nigin. Augenblick. mergule. — Zeit. yörünce. sege muşabih derisi siyahlı ve beyazlı bir nevi hayvan. tura. halka. patiska. çağan : beyaz. Siegel. tab. burla : yüzük. burtağ : bozuk. tertibsiz. burna : ibtida. bir kabile. mahbub. yekpare. rişe ve filiz. — Das Weisse des Auges. — Früher. buta (butun) : bütün. Pelz. — Der Erste. zusammengedreht. schwärzlich. bik. buri : kurd. bend. bir nevi lâb dir. san. kernay. — Götzentempel. zeman. bürçek : lüle. Reihe. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. burc : biber. Ç çadır : hayma. nebatatin riyahinin ve fidanin dibi. Junge. bila noksan. junges Kind. — Junges. zerstreut. eine Art Spiel. çağa (çaka) : körpe. — Ein Gras. mâşuk. çin. — Gekrümmt. bursuk : ney gibi bir giyah dir. eski. — Bündel. bala. — Kugel. yazda biçüp kurudup kışda hayvanlara yedirilen alef. beçe. kenara atmış olan kamış ve levhe dahi itlak olunur. köşe. burunduruk : devenin ve yaramaz hayvanların burnuna takarak çekdikleri halka. na-hemvar. otau.

schimmel. Maas. gerdab. — Scherz. Trinker. çakın : şimşek. çağlin : endaze. çağırma : şadrevan. — Umstürzung. gealtert. schwarz. zerschlagen. — Angesehen. çağmer : hasis. seda. — Nachtrab des Heeres. — Wein. çakıldak : deyirmen benderi. şayeste. fitne. — Schanze ausserhalb der Festung. — Kiesel aus dem Meere. Branntwein. Musik. sohbet. ay balta. ezmek. — Bedenken. — Kauen. havaya uçmak. maş ve pirinc. münasib gelmek. şemsiye. çatr.çağdavul : ordunun arkasınca giden bölük asker ve salar ve sipah. — Trichter der Mühle. çakçak : mulatafa. reinigen. verwirrt. çakar : kalenin harcında yapılan tabiye. çağlamak : vakti intihab etmek. cuş-u huruş. — Stimme. | çakılda : iki şeyin müsademesinden hasil olan ses. — Sich waschen. junges Kameel. | çaknaşmak : munkelib olmak. — Beil. çağırmak. grün. — Ein Ton. Fussgänger. siyah. Sand. ihtilal. — Name eines Vogels. çay : irmağın küçüyü. — Arm. . Geld. | çakçak kılmak : muhabbet etmek. munkelib olmak. çaylan : kumlu toprak. ses. çayılğan : konkrad tayfesinin tin-i nuzuhunda yekdiyerini bellemek içün söyledikleri kelam ve teganni. kırmak. Wirbel. çağır (çakır) : şarab. dönmek. Gespräch. würdig. mulahaza eylemek. | çaykanmak : igtisal etmek. çaymak : havalanmak. ithar eylemek. bark. hedefe ok ve nişane tüfenk atmak. aheng. çakanak : arış. çal : kır. Reis. — Umstürzung. akkuyruk. saz. — Bewegung der Luft und des Wassers. çakçalağay : inkilab. weisslich. çaynamak : çiynemek. karışmak. çakla ve nişan et. — Das Echo des aufschlagenden Pfeils. nida. çalgı. mey. Hafen. Störung. araki. deve yaurusu. çarçabuk. balta. — Sich waschen. dalga. aklı. — Kleiner Fluss. nişan ve hedefe eyi dikkat etmek. istihkam. reiner berühmter chinesischer Thee. — Sich vor etwas hüten. çakıldamak : çakıl taşları yuvarlanması gibi ses çıkarmak. — Geizig. — Springbrunnen. çağlama : avaz. — Sandiger Boden. pul ve para. | çaknaşturulmak : karışdırmak. deniy. Befestigung. bade. çaykun : hava ve suyun cümbüşü. sohbet ve muhabbet etmek. arığ ve mâruf olan çay çini. Hellebarde. lakırdı. — Grau. temizlemek. | çaknamak : çiynemek. Grütze. yeşil. bir biri ile söyleşmek. şebi. umstürzen. Schwätzer. beyazlı. uykuda hezeyan söylemek. Aufwallen. reml. sayeban. çitişmek. çakan : teber. inkilab etdirmek. layik. mukyaleme. kol. Axt. freundschaftlichen Verkehr pflegen. welcher durch das Zusammenstossen zweier Gegenstände entsteht. çakaçak : okun dikdiyi yerin aks eylediyi seda. — Zerstören. sezavar. karışılmak. çaykamak : yıkamak. devrilmiş. körfez. — Zu rechter Zeit kommen. burc. — Einen dem Rollen des Kiesels ähnlichen Ton geben. im Traume Unsinn sprechen. çakınmak : sakınmak. — Blitz. liman. Meerbusen. boz. çağla : bis kuş ismi dir. — Einen Traum haben. ictinab etmek. çaknaşık : inkilab. erwägen. gemein. çakıl : denizden çıkan ufak taş. yumak. — Gelüftet werden. çakışmak : toplu durmak. düş görmek. nach einem Zielpunkte mit einem Bogen oder einer Flinte schiessen. kart ve ihtiyare itlak ederler. berhem olmuş. Ruf. depmek. çaylamak : ruya görmek. in die Luft fliegen. Vorhang. — Als Erkennungszeichen eines Stammes gebrauchte Worte oder Laute. Schirm. çok söyleyen adam. zertreten. — Ein Gespräch führen.

Pferdegeschirr. Gewitter. yağma. mesrur. — In Bewegung gerathen. zerstückeln. çekmen. çabuk. — Tuch. — Hin und her rennen. akıncı. çalkubin : arkası üzerine yatan. Ergebniss. — Auf dem Rücken liegend. kılıc ile pare eylemek. — Zufrieden. — Das Klingen. serseri. sürücü. Riemen. milhafe. çar : kumaş. eyri. parlak. çandavul s. çalkaldı (çaykaldı) : harekete gelmek. fröhlich. — Sich bewegen. boran. libas. Fälschung. çarşaf. — Kleid. çapak : yürük. | çapğulaşmak : döyüşup vuruşmak. hücum.und Regengewitter.und Regensturm. — Gewitter. çalığ : çabuk yürür at. çalma : eyerin yanı başında su içmek üzere asılı duran kadeh. Vagabund. bunt. çapan : don. — Gegen den Feind ziehen. Oberkleid. — Rennen. çapağan : yürük. kar ve yağmur furtunası. avuc. sürücü. — Kampf. — Schnee. çapğulaş : döyüş. — Plünderung. iztirab etmek. Halbes. — Fliege. — Faust. çalpa (çalpuk) : bataklık. — Schnell trabendes Pferd. koşuşmak. muzarebe. çarğ : bir nevi şikyar kuşudur. — Krieg führen. muharebe. — Schnell. zarf içinde sallanmak. — Schwer verwundet werden. tar-u mar eylemek. Bettdecke. Wolke. sirâtle geçici. depelenmek. — Fisch eines lang gestreckten breiten Sees. at takımı. — Plünderer. çıngırdak. — Laut. tedlis. — Die Hälfte. zur Beute machen. saz. netice. — Stossvogel. Seite des Sattels. encam. Zügel des Pferdes. — Feuerstahl. âcil. flink. koşdurmak. çapmak : atı sürmek. çapaul : âda üzerine sefer etmek. Name eines turkmenischen Stammes. koşucu. tufan. — Schwertkampf. çalgı. çalak. bark. | çapğuramak : kar ve yağmur ile veza'n eden rüzgyar. Blitz. çapkalamak : çapalamak. çakın. eyerin yan tarafları. . çapak : iri yollu yası göl baliği. akıncı. rasch Gehender. çank : ceres. — Trübes Wetter. üst üstüne çapmak. List. | çapışmak : muzarebe etmek. springen lassen. mit dem Schwerte verwunden. kayış. yağmakyar. kabza. çanak : üzengi. çalau : neva. — Eine Trinkschale. yürük. scheckig. seyirtmek. | çapğulamak : muharebe etmek. Musik. çap : yağma. parçalamak. çağdavul. krumm. kyase. licam-i esb. çapğun : koşucu. mecruh. | çapğuluş : kılıc muharebesi. eine Hand voll. — Steigbügel. — Plünderer. kuş. akın eylemek. çarak : memnun. boran tufan ile karışık. — Landstreicher. şadman. çıkıldak. çanık : havanın bozukluğu ve tireliyi. | çapğuncı : yağmakyar. döyüşmek.çala (çale) : nısf. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. buçuk. — Sich schlagen. çankal : pence. ham. — Glocke. Erbeuter. çamurlu yer. yügrüşmek. — Endziel. Griff. — Schnell. ev baş takımı. — Jagdvogel. çapçı : halaç. — Verwundet werden. Schlägerei. cüppe. aheng. yarım. çalın : çakmak. garet. sich in einer Decke schaukeln. | çapılmak : vurulmak. çalar : meges. çapduk : intiha. mücadele. çalay : muş-gir. çapğur : boran. ablak. tufan. bulut. telbis. an den Sattel gehängt. aufregen. Schnee. — Läufer. Streit. gouga. çankırdı : cıngırdı. çalt : çabuk. ela. Läufer. atla koşmak. — Sumpfige Stelle. sinek. çapkuramak : ziyade yaralamak. Klingel. mahi.

çarke (çerke) : fışkırık; küçük hayma; hurmet, riayet; mikdar, mertebe; asker; ilm-i musikiden bir makam, rütbe. — Spritze; kleines Zelt; Ehre; Dauer, Grad; Soldat; musikalisches Lied. çarkeb : baş örtüsü, serpuş, çadır. — Kopfdecke, Haupthülle, Zelt. çarlamak : carlamak, çağırmak. — Rufen, schreien. | çarlatmak : davet ve teklif etmek. — Anerbieten. çarşenbhi : odalık, sevimli hatun, sürriye. — Odaliske, Beischläferin. çaruk : çarık, postal. — Pantoffel. çaş : tude, harman, memlu, küm. — Haufen, Ernte; angefüllt. çaş : izdiham, galebelik; harmen. — Gedräng, Getreidehaufen. çaşlamak : yığmak, birikdirmek, üst üstüne koymak. — Aufhaufen, aufeinander legen. çaşmak : şaşmak, istigrab etmek, azmak, yoldan ayrılmak, galat etmek. — Erstaunen, betroffen sein, sich versprechen, vom richtigen Wege abweichen. çat : çit, kenar, dıvar, çalı, çirpi; çatmak, giriftar olmak. — Seite, Wand, Strauch, Messschnur; Klapp. çatağ : çatı, binanın sakfiyesi, balar; çartag; çatılmış şey. — Gerüst, Bedachung des Hauses. çatala : çetele, çöphat. — Kerbholz. çatan : arabanın yanında-ki seped kanadı ve tarafı. — Am Wagen hängendes Korbgeflecht. çatğal : tepeli, muhaddab yer, yüksek yer, kötel. — Spitzig, hügelig, hoher Ort. çatı : üc ayak, sacayak. — Dreifuss. çatıldu : çatlak, delik, pencere, şikaf. — Gespalten; Öffnung, Fenster. çatlağuc : sakız ağacının semeri. — Frucht des Harzbaumes. çatlan : yaralı, çatlak. — Verwundet, gespalten. çatma : peragende ve perişan şeylerden kurulma libas, yamak hamak. çöpden urma sayyad ağı, çartak. — Geflicktes Kleid, vielfach geflickt; Jagddolch aus Holz, Gerüst. çau : düşmen, yaği, aduv; ses. seda; Türkistan'da bir şehir ismi dir; kayme-i akçe-ki üzerinde padişahın ismi muharrer olup pul yerine tedavül olunur. — Feind; Stimme; Name einer Stadt in Turkestan; Name des Padischahs auf dem Papiergelde, als Stempel gebraucht. çavalatmak : maslahat vermek, beyan-i rey etmek. — Eine Meinung abgeben. çavcı : tellal, kilauz, rehber; ökçe. — Wegweiser, Führer; Ferse. çavdur : sahib-i namus, şanlı; tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Berühmt, ehrenhaft; Name eines turkmenischen Stammes. çavdurmak : kişnemek, sinmek, hamyaze. — Wiehern; verschwinden; gähnen. çavli : şahin, doğan yaurusu. — Jagdfalke, junger Falke. çavluk : turun, hafid. — Enkel. çavmak : kesb-i iştihar etmek, meşhur olmak. — Berühmt sein. çavun : nehir, sil, ırmak, çay, yağmur, yağın ve kar fortunası. — Fluss, Regen, Schneesturm. çavurmak : çevirmek, taklib etmek, devirmek, döndürmek. — Drehen, umstürzen. | çavrutmak : etrafı kuşatmak, ihate etmek. — Umfassen, umgeben. | çavruk : gerdab, çevrinti. — Wirbel. | çavurma (çavut) : girdagird, ihate. — Rundherum, Umfassung. çavurtğa : çekirge, cerad. — Heuschrecke. çebir : çöp, saz ve çalıdan urulmuş havlu, çit, kenar, havale. — Holzstück, von Schilfrohr und Stränchern umgebener Hof, Hecke. çeç : balık saydı içün bir nevi şebeke dir, ağ, dam. — Netz zum Fischfang, Schlinge. çeçen : ferzane, zeki; çabuk, tez; bir kabile-i çerakese ismi. — Geschickt, geistreich; schnell; ein Tscherkessenstamm.

çedik : nisvane ve zenneye mahsus ayak kabı ve papuş, terlik. — Frauenstiefel, Pantoffeln. çek : ukde, bend, defter, şehadetname, imza, berat. — Knoten, Band; schriftliches Zeugniss. çekçe : yüze karanlı ve tire gören, mutehayyir, açık göz. — Dem Blicke düster und trüb erscheinend, erstaunt. çekdik : ikde, meyve, çekde. — Brustbeere. çekdıri : bir nevi kaik dir, kadırğa, çekdirme, zevrak. — Kahn, Galeere. çeke : pişanenin iki tarafı, şakike, pek küçük; yoğurte ve katika dahi derler. — Sehr klein, die Hälfte. çekil : tavlanmış, mergule, tura; Türkistan'da bir mevki ismi dir. — Gemästet; gefaltet; Ortsname in Turkestan. çekildam : çabuk gitmek, seri, ildam. — Schnell, geschwind; Bewegung. çekin : omuz başile boyun arası, çimenzar, sebze. — Körpertheil zwischen Schulter und Nacken; grünes Gemüse. çekis (çeke) : kum, remel, kuş üstünde aram eden seh papa, alet. — Sand. çelmen : barani, yağmurluk, aba. — Regenmantel. çeküş (çeküc) : matrak, tokmak, petk. — Schlägel, Keule, Schmiedehammer. çelbiş : mahir, ustad, kyamil, birinci. — Geschickt, Meister, vollkommen. çeleb : tanrı, allah, girdigar. — Gott, der allmächtige. çelek : kova, ağac küp, bal zarfı; Samarkande karib bir memleket dir. — Gefäss, Eimer; eine Provinz in der Nähe von Samarkand. çelenk : sorğuc, bal mumu, ciğa. — Federbusch, Wachs. çeli (çelpe) : rişte tarbağı, mihnet, meşakket, zünnar. — Trübsal, Mühsal; Gürtel. çelik : pulad, taban, ahen çevherdar, güraş tutanlara bir amel ve hüneri; ilişdirmek. — Stahl, Sohle, beim Ringen gebrauchter Gegenstand; Geschicklichkeit. çelik : eyi, alet-i kinnab. — Gut; Strickwerkzeug. çelim : endam, reftar, suret, kiyafet; nargile, kulyan. — Wuchs, Benehmen, Gesicht; Wasserpfeife. | çelimlik : endamli, suretli. — Gut gewachsen. çeliş : babası ve validesi ayrı ayrı cinsden olup ondan duruyan çocuk. — Kind, dessen Vater und Mutter verschiedenen Stammes sind. çelmek : karma karış, yazı ve saire meşk. — Gemengsel; Schriftmuster. çelpek : yağ içinde pişirilmiş etmek ve yupka, katlama, koyman. — In Fett gekochtes Brod oder Gebäck. çemçe : kefçe, çemçak, susak, büyük ağac kaşuk. — Kochlöffel, Trinkschale, Schöpflöffel. | çemçe balığı : yassi, büyük bir nevi balık dir. — Eine grosse Fischart. çençek : bir nevi ağac ismi dir. — Eine Baumart. çene : kurd, buri, kürk. — Wolf, Pelz. çenkak (çenkal) : çenk, çengel, pence, avuc. — Haken, Kralle. çenke : çengiler arusu karşuladıkları vakit raks ederek, def çalarak, çağırdıkları bir lahn-i mahsus-dur; ekseri 'yar yar' lafzını ahirine redif ederler. — Ein Lied, welches die Tänzerinnen vor der Braut singen und welchem sie gewöhnlich die Worte 'yar yar' anfügen. çenke (çuna) : çene yarışdırmak, lafazanlık, apuk sapuk soylemek. beyhude kelami çok etmek. — Viel schwatzen, mit Worten streiten. çepreşmak : yekdiyerine geçmemek, çapraşmak, çapraz ve arı çıkışmak, beraber koşmak. — Einander nicht erreichen, gleichzeitig laufen. çer : genç, tuvana; bir saz ismi; Şiraze karib bir kariye. — Jung; Name eines Musikinstrumentes; ein dorf nahe zu Siraz. çeranmak : çalışmak, işgüzarlık, sai ve gayret göstermek. — Fleissig sein, Eifer zeigen.

çerci : pilever, sergici, besteci. — Kleinkrämer. | çerçici : ayak tohafcısı, gezdirmeci, tane furuş. — Hausierer, wandernder Krämer. çere : beyaz doğan; hayvanatın yüzü ve kafası, levn ve rengi, çehre; bir nevi şikyar kuşu dir. — Weisser Falke, Eine Art Jagdvogel; Gesicht, Kopf oder Farbe des Thieres. çeren : ciran, komşu; bir nevi kırmızı ve doruya mail at ve peygir; esp-i cerend dahi derler. — Nachbar; eine Art röthliches oder bräunliches Pferd. çerez : kuru, hafif, yeyecek şey, meyve, yemiş, meviz. — Trockene leichte Speise, Früchte, Rosinen. çerge : göçme çadırı, alacak, otau. — Wanderzelt, Hütte. çerh : nisa tayfesinin iplik iyirdiyi bir nevi alet; döndürme dolab, çıkrık. — Ein Gerath, mit welchem die Frauen Seide spinnen; Drehkasten. çerik : diri ve canlı, asker ceiş, koşun, başı bozuk, nuker. — Lebendig, lebend; Soldatentruppe, Leibwächter. çerm : post-i debag, mişin, sahtiyan, kösele. — Fell, Schaafleder, Sohlenleder. çetik otu : yorunca, bir nevi giyah, yorunçka. — Klee, eine Art Gras. çevrik : çevirmiş, füsürde. — Strudel, verwelkt. çıçan : gafil, ferzane, hiredmend. — Leichtsinnig; gelehrt, geistreich. çiçaub : tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Name eines özbekischen Stammes. çiçe : hale, küçük hemşire, içe. — Base, jüngere Schwester. çıçkan : sıçan, fare, sıçkan. — Maus, Ratte. çıçlak : serçe parmağı, küçük parmak. — Der kleine Finger. çiçmak : çözmek, döyme, küşad etmek. — Losbinden, aufknöpfen. çidamak : sabr, sebat, tehammül, katlanmak. — Geduld, das Ertragen; ausdauern. | çidam : sebat, sabr, karar, tehammül. — Ausdauer. çifta : hasir, firaş. — Matte, Kissen. çigit : pamuk çekirdeyi, tohum. — Samenkorn, Baumwollkorn. çığ : dağ, yuvarlanan kar kümesi, kamiş ve çöpden urma yüksek çit; feryad ve figan. — Haufen rollenden Schnees, eine hohe Hecke aus Rohr und Holzstücken; Klage, Jammer. çığamak : çiynemek, paymal etmek. — Kauen, zerstören. çığan : halezade. amzade. — Sohn der Mutterschwester. çığavul : çığıldan, kuş gerdanliyi. — Halsband, Vogelhalsband. çığıldan : kuşların boğazına asılan alaka. — Anhang auf dem Halse des Vogels. çığıldek : büyük girbal, kuş ve tavuk çığıldanı. — Grosses Sieb, Band eines Vogels. çığın : boğça, dört ucu bir yere gelmiş ve dökülmüş ufak boğça. — Mit den vier Ecken zusammengeknüpftes Tuch. çığır : su dolabı, kara içinde açılan yol, iz. — Seitenweg, Wasserstrudel, Spur. çığırğu : ses, avaz, görültü. şamata. — Stimme, Lärm, Geschrei. | çığırmak : seslenmek, çağırmak. — Schreien, schallen. | çığrışmak : birlikde ses, birden feryad etmek. — Gleichzeitig aufschreien. çığıt : çil lekesi, çekirdek kabuklu tohum, pambuk tohumu, ciyit. — Samenkorn, Sommersprossen, Baumwollkorn. çığnak : dirsek, köşe. — Ellbogen, Winkel. çığnamak : ses ve avaz etmek, görüldemek. — Rufen, lärmen, poltern. çiy : çiğ, kamışdan dir perde. — Vorsatzschirm, Vorhang aus Rohr. çiye : alu balu; irik. — Saure Kirsche; stark. çik : ham, napuhte, çi. — Roh, ungekocht. çıkan : üfürleme, kabarcık, dümbel. — Geschwulst, Geschwür. çıkçıb : kulak tozu, yayık ucu. — Grübchen unter dem Ohr.

— Eine Art Wildhuhn. kursak. hırsız. Stellvertreter des Sultans. çükürtke. çimildürük : perde. — Name einer zu Buhara gehörigen Stadt. vielfarbig. aşik. Kropf. — Griff der Handmühle. Üebertretung. — Rother Fuchs. çikramak : uyku kaçmak. — Brunnenrad. zwischen Abad und Kabil. huruc. zünnar. sich wahnsinnig benehmen. (?) çılamış : tefahhüs. çindavul : geceleyin orduyu la ecel et-teftiş gezen kol. ägyptische Hirse. — Name einer Stadt nahe zu Samarkand. — Ort wo Brustbeere wächst. Putz. çiprik : paçavra. — An Schlaflosigkeit leiden. Verliebter. çinge : böklüm böklüm. araşdırmaklık. çim : Buhara muzafatinda bir şehir ismi dir. çildam : çapuk. çinamak : tesavvür. hile-i pehlivan. fevc ile uçar bir kuş ismi dir. cerad. çılpıldamak : çatır çatır konuşmak. çinçanak : serçe parmağı. fleckig. cit. çıkğuk : çıkık. — Teich. ebreş yüzlü. kınab altı. Knoten. ablak. Name eines schaarweise fliegenden Vogels. cebinlik. uçuk. Rand. — Schwatzen. çilim : nargile. Spindel. çilik : pay ve pic vermek. çikurtkay : çekirge. intifah etmek. çike : aşıkın çukur tarafı. hal. sich aufblähen. | çikdalik : ikdeli mevki. — Glocke. cemiyet. — Weibchen. sakat. . — Der kleine Finger. çin : cin ebru. — Schleier. alacalı. kalabalık. — Schulter. çink : göl. — Maulkette. gewogen sein. Auflehnung. çikdirmak : çıldırmak. aussätzig. çıpkalış : izdiham. kuyu dolabı. — Erdbeere. toğanak. kalyan. ayak dolaşdırmak. Versammlung. tez. — Hohler Theil des Knöchels. çıkıldık (çakıldak) : yarğucakın ve deyirmenin destesi. sapı. don. — Heuschrecke. çilak : çiktik. mergule. — Untersuchung. benlikli. divane gibi bâzi hareketlerde bulunmak. — Das Steigen. eilig. bend. Locke. — Weisse Hirse. ikde.çikda : unnab. beyaz darı. — Einbilden. çiklik : çilek. Abad ile Kabil beyninde bir mevki dir. döyüm. acele. vekil-i saltanat. — Geflecht. — Während des Ringens die Füsse um yene des Gegners schwingen und ihn zu Falle bringen. — Grau. çiparmak : kabarmak. — Khediv. — Gedränge. çil. — Scorpion. nicht schlafen können. tecavüz edici. — Spinnengewebe oder Netz. çingirik : mısr darısının payesi. çilelik. güldar. — Eis. çilbur : at reşmesi. çipar : kır. izmek. öreke. aufgeritzt. — Mann mit krankem Auge. bir nevi ayi. Abfall. çil : bir nevi yaban tavuğu. çikin : omuz. uykusuzluğa mübtela olmak. ebras. celik. çeke. ruba. çingsank : hediv. Vorhang. çimbay : Samarkand hatasında bir kasaba ismi dir. çir : made. — Lappen. çıpkan : çiban. kenar. çılpık (şılfık) : bozuk gözlü adam. sencide etmek. — Brustbeere. lafzenlik etmek. — Persische Wasserpfeife. — Den Fuss stellen. bir nevi aheng. yıldam. eine Art Musik. çimsalmak : dört ayak koşmak. çıkğur : uruc. Gürtel des Pferdes. ukde. — Nächtliche Wache zur Prüfung des Lagers. wahr. çiliş : esnayi güreşde ayaklarını hasminin ayaklarını dolaşdırup yıkmak. — Recht. Griff der Ringer. — Eilend herbei laufen. yığınlık. scheckig. çilğava : kızıl tilki. — Irrsinnig werden. — Absetzung. çıkrık : küçük dolab. — Schwellen. Ausschlag. namusiye. çingirağu : çıngırdak. sahih ve rast. önce gitmek. uyuyamamak. budalalık etmek. — Schnell. çil : örümcek ağı ve toru.

| çiriklamak : asker ve leşkeri sevk etmek. çıt : kenar. kir. | çişindirmak : birisinin libasini soyup çıkarmak. | çivürük : çevrinti. — Eingehüllt. dargın bulmak. runzeln. — Wange. çirkmak : mulahaza. rim. Zug. bir nevi şikyar. — Vertrocknen. — Sagen. çivdirmak : çıldır çıldır bakmak. gazab. divar. — Mit Nägeln zerreissen. — Schmutz. — Gestrüpp. Manna. — Dünn regnen. melfuf olan. çişmak : çıkarmak. boruşmak. Haken. ipekci. çitr : şemsiye. — Mit der Fingerspitze stachelartige Gegenstände herausziehen. rica eylemek. Promenade. çircaymak : kahkaha ile gülmek. — Hässlich sein. eine Jagdart. Nachdenken. — Verwickelt. çirkinsimak : beyenmemek. — Altersschwaches Pferd oder Thier. bitten. | çirkinmak : bed olmak. çivramak : çevirmek. sahib-i destgyah. hiddet. — Missfallen. çıtkalamak : parmakların ucu ile diken gibi nesne çıkarmak. leşker seydi. Nüsse. Indigo. Musik spielen. mizab. — Sich erlustigen. çırğalanik : Herat taraflarında seyrgyah. saz çalmak. — Wirbel. — Junger Haase. — Einhüllen. çürümek. Mauer. gerdab. — Honighalwa. çirimak : kurumak. — Seite. elde oğuşdurup çıkışdırmak. bezm. kart hayvan. forttreiben. Falte. çivilmak : ağzına geldiyini söylemek. Zorn. — Starr blicken. Rand. ceviz ve fındık ve badem gibi meyveleri diş ile kırmak. koşun. mutalâ. — Putzer. açmak. faulen. katar. Bleicher. ordu. döndürmek. sahib-i hayma. çalı ve çirpi. çırmanğan : sarılan. durchlöchern. Schnitt. Nagel. | çivürülmek : büklenmek. umfassen. — Dünner Regen. çirim : boruşuk çirk. çirik : asker. SoldatenJagd. — Klagen. küşad eylemek. | çırğamak : zevk sürmek. Heer. eyreti. sarmak. işretgyah. çirka : saf. teraş. göz dikmek. cemitlemek. baran ve boran.çiray : çehre. çiskin : kırağın incesi. büküm. sarmış ve dolaş olmak. bed çehre. — Anschlagen. çırmamak : telfif. boya. umwenden. tırnağla didiklemek. dönmek. Einbildung. ihate etmek. çivremek : feryad etmek. Haselnüsse und ähnliche Früchte mit den Zähnen aufbrechen. işu işret. cirt : su tulumu dolabı. — Laut lachen. | çırmaşmak : sarmaşmak. Gesicht. — Zornig. — Jemandem der Kleider berauben. koşun yola salmak. | çirkalık : hem katar. hayal. sayeban. neşter urmak. — Reihe. staunen. — Wasserschlauch. çiritmak : hicab etmek. nil. çıvlamak : hiraş tahdiş etmek. mutehayyir. zevk-u sefa. . delmek. şekl. — Saures Gesicht machen. çişak : tauşan yaurusu. — Sich krümmen. oynamak. ceriş. tefekkür. def etmek. — Belustigungsort. Wirbelwind. taraf. Zelt. spielen. çırmaş : sarmaşık. ibrişim furuş. falsch. şadrevan. soyundurmak. — Sich einwickeln. çengel. çivit : reng. terencübin. devirmek. | çismak : gayet ince yağmur yağmak. — Sich schämen. Truppe. gayet ince yağmur. hayma. tırnak. | çirpici : kasar. — Soldaten gegen den Feind schicken. çis : kudret helvası. çirtmak : çarpmak. perde. — Belustigungen. — Aufbinden. Sonnenschirm. Mensch mit bösem Gesichte. | çırğamış : iş-u işret. — Soldat. bir mahal ismi dir. — Drehen. was einem in den Mund kommt. — Farbe. sayıklamak. leşker. nuker. Springbrunnen. Unreinigkeit. — Betrachten. zerkratzen. çirğaulan : ehtiyar at. ruhsare. çirpi : çirpilmiş. çıtmak : türş çehre. | çıtuk : dargın. — Vorhang.

aufgelöst werden. çokuşmak : kuşlar ğağa ğağaya tutuşmak. çopçok : serçe. blatternarbig. çoğa. schlaff. — Gebückt. çoğa : seba yaurusu. zaif ve uzun. çiçek bozuğu. atık. çopak : şikyar kuşu. gölge. çotur : yası. çanak. klein. çokalik : bir nevi turşu dir. einfarbiger Stoff. — Jagdvogel. çokan (çoyan) : döke demir. Hirt. çor : ince çöp ve çalı. genç. deste. tokmak. çözülmek. | çopan aldatan : kırlangıçdan büyücek bir kuş dir. takılmak. gömmek. çomadu : küçük karınca. yığmak. jung. | çopruşmak : sık sık peyveste. best-u bulend. — Mager. çöpden mâmul kefgir. topuz. — Schimmelfüssiges Pferd. çopurmak : teaffun etmek. lang. Schöpflöffel aus Rohr. — Eine Art Säure. çızlık : kuyruk yağının kıkırdağı ve yanığı. çokluk : sincab başlarını toplayarak anınla dikilen kürk. çopan : rai. — Stiel. çolak : topal. cadı kuşu. bir nevi açar. çokan (çokaç) : matraka. kesret. çökük. çopçorğa : kamçının destesine örenilen çerm parçası. — Keule. — Dicht. çopur : sık. schwach. — Farbe. çekiç. — Grabenförmiger schmaler Weg. iri başlı çoban köpeyi. zerschnitten. — Lederstück am Griffe des Kantschuk genäht. kulp. kulak. — Mit den Schnäbeln sich schlagen. cercerek. Mischspeise. Hammer. | çopan kuşu : serçe manend bir kuş ismi dir. kutur. sürme. — Zusammenkommen. — Pelz aus dem Haupte der Eiskatze. çopçomak : iddihar etmek. — Theil des Fettes am Schwanze. çalılık. çorpa (çörpe) : pilic. çoğurçuk : küçük bir perende ismi dir. izdiham. — Striche ziehen. — Hinter einander gehn. çoğan : çöki. graben. etrafda devran eylemek. — Seifenkraut. lenk.çizginmak : duru cevelan etmek. çizmak : hat çekmek. — Kleine Ameise. Pelz. Henkel. rahşanen puş. çoturgay : sap. — Huhn. tanzen. — Butterfass. . Griff. savlecan. çolmak : çömlek. — Sperling. toplanmış şey. — Breit. derin kazmak. yüzünden bus eylemek. karçuga gibi. — Holzseiher. bir parça. cedvel. — Topf. deste. tecemmü. çalık. — Sich küssen. sich herum drehen. Knüttel. kab. Gefäss. oyulmuş. — Schlager. rah. hat. domuz yaurusu. çizilga : orak böceyi. çalı çirpiden mâmul ev. ham demir. keltek. kürk. fıçı-ayran. — Wächter. çobar : kır donlu at. çokmar : çokmak. — Lahm. Vogelname. — Verfault. bir kuş ismi dir. melbusatın kırını gideren ve beyaz edici bir nevi erk ismi dir. çorğa : yayık. zum reinigen von Kleiderflecken. sığırcık gibi. sammeln. çızığı çekilmek. çokal : örtü. yılgın ve kamışdan kefçe. küncişk. çoprumak : yekdiyerinin izince gitmek. agnam sürücüsü. dar yol. çopuşmak : öpüşmek. Ferkel. — Aufhäufen. — Sperlingahnhcher Vogel. — Aus Gesplitter oder Holz verfertigtes Haus. çolpu : pelev edici. şül. balık kılıcı. Junges vom Wilde. — Name eines kleinen Vogets. Linie. çıznık : ark gibi sapan yolu. Linie. hat. toplamak. aksak. | çopuruşmak : sıkı sıkı yığmak. ab-i revan. ein Stückchen. Krummstab. çök : reng. yalınız rengli olan kumaş. raks eylemek. Gedränge. — Roheisen. arık. — Pferddecke. köpü. çizgi. — Sich verbinden. körpe. Schäfer. miçkay dahi denir. Falkähnlich. karınçka. geseiht. — Grille. çokak : eyilmiş. auch miçkay genannt. sich anhängen. grossköpfiger Schäferhund. — Sich bewegen.

çökme : bayrak. gövdesi. peşm-i şütür. lağım kuyusu. — Ausgelöscht sein. gerdenlik. hınzır. — Geschenk als Belohnung. — Drehen. Spinnengewebe. — Ferkel. çörtke : çekirge. | çuçuluk : tatlı. — Hintertheil des Schiffes oder Kahnes. bürümek. würdig. çulan : zincir. | çuçuman : leziz. vielfarbig. köstek. gebrochen werden. ab-i revan mahalı. hesab tahtası ki birden milyona kadar belinir. Rossschweif. — Verläumden. gerek erazi tinab ve dönüm çöt ile zarb-i taktim edilir. — Süss. bir şeyin dadını takdir eylemek. layik. arka ve duman mahalı. — Kameelwolle. çuda : deve yönü. tief. çörkamak : ateşde alazlanmak. çökündi : gemi ve kayık kıçı. at örtüsü.çökçak : sığırcık nevinden bir kuş ismi dir. zarf. Türkistanda cihun nehrinin kenarında bir mevki ismi dir. — Süss sein. çalı. Ortsname in Turkestan. çumala : kadınların gelübendi. çöker : alacalı. — Weisse Hirse. sancak. çuçuk : tatlı. külçe. lezzetlemek. ekmek. çulka : dere. boğa. deyirmi. çulpan : çoban yıldızı. örtmek. bedecken. çulğamak : ihate etmek. — Untersinken. — Süss. — Korallenschmuck auf der Kutschme der Kalmuken. kab. çuğ : kalmükların külahlarına dikdikleri ziynet ve mercan. — Anhöhe. Besorgniss. | çulğu. çirçir. — Das Beil des Schreiners. — Süss. çörka : çay yatakı. şekerlemek. çuçak : sac ayak. — Halsband der Frauen. — Bunt. çuymak : ber taraf etmek. suya dalmak. çuçutmak. köy. turgay. şikest olmak. Hülle. Fessel. çulğak : örtü. ağac. | çuçukanmak : tatlıya temayül olmak. | çuçuklik : lezzetlü. fikr ve endişeye dahi itlak olunur. derin. çuldu : mukyafat içün verilen enam. — Eine Art Vogel. — Süss. çöl : kır. inhirab eylemek. çokan. çöke : devenin göysü. kurz. — Kuchen. örümcek ağı. — In Feuer verbrennen. nan. Pferdedecke aus Haar. çullamak : çölde kalub suyu talib olmak. bürünmek. çuçutmak : tatlandırmak. Zwerg. örtülmek. çulpa : lafzenlik. Holz. çuğul : nemmam. beyaz darı. şikayetçi. Schwein. kıldan urma at puşidesi. yorgan. — Erzählung. susamak. çöt : necar tişesi. budur. umfassen. iki dağın ortasında-ki musattih ova. çörçak : beyhude kelam. . sözcü. çöp : münasib. — Passend. yuğ. yavru. rund. — Brust. Grube. çuçğa : domuz yaurusu. | çuğullamak : nemmamlik etmek. sinesi. çevirmek. toplanmış. — Beseitigen. Strauch. gevezelik. efsane. Rechentafel. Geschwätz. Pferdedecke. — Kette. bend. glühende Kohle. — Morgenstern. in Verderben bringen. Rumpf des Kameels. şekerli. batmak. — Thal. çulçu : bir nevi kuş ismi dir. Wüste. — S. kızgın od. misr darısı. çumalmak : çummak. cüce. — Ein Staarartiger Vogel. çukur : cevf. nar. çudamak : münderis. şirin etmek. ceng-averler ellerine geçen mal. Brod. — Fahne. | çuçamak : tatlı olmak. ateş kesilmiş kömür. — Der eiserne Dreifuss. Grille. birun. — Sich drehen etc. çukari : meke darısı. — Süsslich sein. güymek. gerek para pul gerek zehair. — Höhlung. doru. çörkak (çörak) : çörek. muhtelif el-unvan. — Süss machen. çuyan s. — Verläumder. müdevver. — Prahlerei. tatlı. Ebene zwischen zwei Bergen. kaplamak. — Flussbett. sahra. biyaban. | çulğanmak : kaplanmak. fesade vermek. — Heuschrecke. in die Hände der Krieger gerathene Güter. — Decke. tuğ. şirin. — In der Wüste durstig werden. Einöde.

umsonst. — Scharf. kefgir.çuman : tenbel. göl. das Niessen. çunçurğa : saç örmesi. bankak. leblebi. çumuş (çumşuk) : büyük kefçe. çuri : cariye. secde eder gibi. gefçe. çumbak : bilmece. refik. çünkül : ufak bataklık. — Schleuse. müft. balçık. yatırmak. Maiskörner. — Untersinken. boğoz. çumçuk. çuntay : çanta. bedava. Tasche. susak. halayik. arkadaş. fışkırmak. çusurmak : itkin ve keskin ve burran etmek. — Spielend in Wasser baden. das ins Geheime mit ihrem Verlobten verkehrt. suya dalup çıkmak. çükür : iri saz. | çüzülgüc : çözölmüş. çumranmak : teşmir-i sak-etmek. — Gefährte. — Den Kopf hängen lassen. çanak : kulakları ve boynuzları mâyub olan aibnak. coskun söylemek. — Thier mit fehlerhaften Ohren und Hörnern. Schlamm. lağaz. kaldırğac. çur : zukur buzağu. C caba : bahş. çüşkür : fışkırık. çunkaymak : denk durmak. — Eine sehr grosse Geige. çumur : şalgam. diz bökdürmek. Kehle. cedvel. — Sperling. gayet iri keman. Odaliske. gayret ve cesaret. bafte. — Magd. çupuk : uzun deynek. büyük kaşık. zornig sprechen. çummak : suya dalmak ve batmak. derin su yataklığı. sürgün. offen. muamma. çükürtke : çegirge. — Futtersack. külak. müssig. Gang. — Schöpflöffel. — Kleines Sumpfloch. dağarcık. — Männliches Kalb. kese. çörten balığı. çumri : yalancı. doğru yiğac. — Aufstreifen der Beinkleider. çündük : ibriyin emziyi. çevre otu. küşade. | çumunmak : çömülmek. Grube. çumça : çümçe. çüzük : gevşek. Flussbett. — Geöffnet. kesik. S. burun. susak. tobra. — Schwalbe. — Langer Stab. islambol ve rum yâni paytaht-i al-i Osmanda tütün ve duhan çekmek üzere bir alet ve esbab dir. — Art Peitsche. çuşmak : sular kınayup taşmak. yoldaş. — Räthsel. verstümmelt. — Grosser Esslötfel. — Locker. odalık. — Ein im väterlichen Hause gebliebenes schwangeres Madchen. çülak : gerdab. yıkanır gibi oturmayarak çöküp eyilişmek. | çürten gölü. Paar. yayla balığı. — Lügner. ebter. çükarmak (çükürmak) : deveyi oturdurmak. — Sumpfige Stelle. yumruk. Schöpfgefäss. küşade. çömmek. çumçak : serçe kuşu. Rohr. caban : hafiyen namzedi ile kavuşup pederinin hanesinde hamle kalan kız. çumurğay : su ile oynaşmak. — Duftiges Gras. Faust. atse. kasırğa. çift. layik. çure : iş. Geflochtenes. çökdürmek. bei den Osmanen gebrauchtes Rauchgeräth. — Faul. — Niessen. çukur. — Geschenk. aufgelöst. Eifer. kahil. suya yatup çıkmak. — Aufwallen. başı aşağı. — Das Kameel niederknien lassen. açık. kasab. çapar Z. — Mundstück des Kruges. — Heuschrecke. çürten : lağm. — Die Spritze. geeignet. münasib. — Überschwemmung. | çüşkürmak : atse etmek. çümük : batak yer. — Name eines ösbekischen Stammes. . çumluşuk : tevaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Aus dem Wasser tauchen. çontuk. çürdük : muattar bir ot dir. schrauben. schneidend machen. çunçuk : kırlanğıc. — Rübe. Sturm.

Ausruf. gürültü. cebhane. — Hure. laut ausrufen. Pulvermagazin. — Leicht. padişahin culusını halayka neşr edici. . cehre : mahrem. humbar-hane. seine Ansicht aussprechen. uluğ. biş buğday. — Halsband. Edelstein. gross. bezeichnet auch die Sprache çagatay. hademe. silah enbari. kahpe hatun. ceh : şebnem. ruy. erklären. Schwester. Arbeit. Ziel. asliha-i nariye. — Gefleckter Mantel der Derwische. — Ende. Strauch. şura. Feuerwaffen. gül. cemce : bataklık. lal ve yakut ve inci gibi. — eine Baumart. Bild. cedde : inkilab-i hava. meşveret vermek. luli. cendek : kuşların otu. — Kostbarer Stein. cerik. cevahir. ateşde burulmuş kıl ve saire. dağdan bilakis zuhura gelen ses ve avaz. çirpi. cercer : lafzenlik. Dirne. cadi.cacaça : gayet. çeyran. zehre. deycur. canak : üzengi. Rangstufe in Mittelasien. — Ausrufer. münadi etmek. celeb : fahişe. — Ausrufen lassen. camlanmak : istikrah ile söylemek. Buhlerin. çalı. — Bogenspitze. Pfeilspitze. — Türkmenischer Stamm. kepek. cankı : iş. cavruncı : falcı. cengiz : kavi. boran. nihayet. meral. büyük. işini yoluna koymak. cedde taşı : yede taşı. cağatay : cengiz hanin üçüncü oğlu ismi dir. Amuderya. lisan-i cağatay buna mensub dir. Erzeugnisse des Bodens. cerav : zikiymet taş. cavalatmak : maslahat. nuker. nida. ceride : yüksüz. Rath. cenk. Feuchtigkeit. — Wahrsager. — 'Nierenstein. Gazelle. — Widerhall. münecim. hohl. tufan. Koth. — Mit Widerwillen sprechen. zengi. ilan. mestur cengiz han. mahsulat-i eraziye. cercerek : orak böceyi. hafif. sahir. vom Berge schallende Stimme. — Anzeigen. yağmur içün üzerine efsus okuyup suya atdıkları bir nevi taş. | carcı : tellal. — Stimme. beyan-i rey etmek. — Rath geben. kühn. musluk. Verlauf. — Sumpfloch. bülend avaz ile bağırmak. Gras. — Steigbügel. sert. Geschäft. carank : aks-i seda. çi. Finsterniss. cecek : küçük ağac. encam. asiya-i vustada bir rütbe. — Der grosse Fluss. çul askeri. cencal : gouga. cebe : yürüş. Filz. ses. baçı. — Kräftig. nemed. kyar. carucer : seda. rose. zor ile tekellüm etmek. — Gang. had. — Schwarze Stückchen im Getreide. caş : tunc. ceridi : tavaif-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. Goldschmuck am Halse der Frauen. | car çekdirmek : çağırtmak. Kampf. cavruntı : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. — Hirschkuh. Grenze. reftar. Sturm. welcher Iran und Turkestan trennt. — Name des dritten Sohnes des Dsengizkhan. münadi. kaşgar tarafında meşhur dir. — Streit. ahu. heykel. Sterndeuter. rutubet. ceyhun : Iran zeminle Türküstani tefrik eden nehr-i cesim. ot. cende : dervişlerin geydikleri yamalı hirka. — Thau. — Vogelgras. tellal çağırtmak. cencek : bir nevi ağac dir. der berühmte Dsengiz khan. Zapfen. lay-hane. cebek : gerdanlik. stark. — Wetterumschlag. kirec-hane. Zauberer. — Geschwätz. carlamak : ilan etmek. batkak. ceri. — Dienerin. — Sache. uruspu. maslahat. Amuderya. ceyran geyk : geyk. mit dem man durch eine Art Zauberei Regen hervorbringen zu önnen meint' Z. nisa taifesinin boynuna asdıyı zer-u ziver. — Heimchen. — Kleiner Baum.

Rüstung. Pulvermagazin. pare. cilcik : kolun yokarısı. Schulter. deren Oberfläche durch Hitze verhärtet ist' Z. yular. tarlaları taksim ve tefrik eden dıvar. cilikyar : yular. nemnak. sinan. cet : alçak adam. — Bergziege . temennah eylemek. cevatmak : sabileri teskin etmek. ciber : dağ keçisi. cikiciki : aman aman. — Eine Art grossen Instrumentes. alte und zerfallene Leinenstücke. mesel. ciciğ : koyunun kuyruğunun yağı. omuz. cib : hendek. — Ertragen. sich stützen. — wie. işgüzar. — Seidenstückchen in der Mitte des Pfeilbogens. Halfter. Gebiss. cida : nize. kem. siper. Mauer zur Trennung des Brachfeldes. wie er. Schild. cığılduz : girbal. çingyane. begehren. beyaz darı. feryad. — Oh weh. — Vorwärts. bu miktar. | cilayın : bunum gibi. erster. einsam. taleb. silahlanmak. çabuk. Schild. sorğuc-i şahi. cilamak : arzu. evvel. düzgün. cilav : ilerü. hurtiger. Zigeuner. cığır : üzerine rüzgyar eserek katlanmış kar. cidamak : sabr-u tehammül etmek. Lanze. grösser als das Tambur. — Halskette der Vögel. Haut. Schanze. efser. mizrak. Hallebarde. der nach dem Thauwinde eine harte Oberfläche erhalten. kalkan. — Sohn der Tante. | cibelamak : kalkan örtmek. — Beziehungswort. . asiya-i vuştada meşhur dur. zenbil ki gayet büyük. cibay : çivi. namus. — Kinder beruhigen. Speer.) : bir nevi büyük dutar dir ve saz. dayanmak. yayın orta yerine konulan ipek parça. Bewegung. cibe : esliha. hintergehen. cibehane. ciğciği : kamış ve hasırdan örme çit. bunce. birisi bir cenha ve müttehim olduğu vakit istintakda refikini beyan etmeye denilir. cildam : ıldam. — Hecke. mukerrer yalvarmak. feuchtes Wetter. — Durch ein Pferd oder Kameel getriebene Oelmaschine. — Aus Rohr und Matte geflochtene Hecke. — Wünschen. Nagel. — Graben. tez. Bitte. — Obertheil des Armes. cibar : rutubetli hava. Fliegenvorhang aus Rohr und Matte. cirahet mismar. gemein. weisse Hirse. cile : tefakküd. cibrik : paçavra. figan. mücerred. deni. Armer. Kalb.ceşte (ceşne Z. — Wurfspiess. — Taubenjunge. çalak ve titik insan. — Mann von niedrigem Wuchs. — Sich mit einem Schild bewaffnen. — Hirse. rica. mikdar gibi. tabiye. ateşe tutularak hararetden bürüşmüş olan deri. cevari : misir darısı. grosser Korb. wiederholt flehen. Beispiel. tamburdan büyük. ciğan : halezade. cilay : edat-i nisbet dir. — Das Fett des Schafschwanzes. pişrev. siper. widerstehen. — Schnell. — Fliege. cevane : güyercin yaurusu. Krone. — Lappen. geym. barudhane. Wunde. bozağ. — Feucht. Stallknecht. cil çekti. — 'Schnee. — Waffen. mukavemet eylemek. aldatmak. mıhca. — Zügel. acele. köhne ve fersude bez ve basma parçaları. seyis. berühmt in Mittelasien. pis. kilade gibi. cevaz : at ve ya deve ile dönen yağ mengenesi. cilğu : kuşların boğazlarına takılan gerdanlık. cil : çit. müflis. Federbusch. harba. sinek girmemek üzre kamış ve hasırdan kapu perdesi. çiğ. fleissiger Mann. iklil. bu menval. ciğa : hakanlara mahsus tac. — Sieb. — Krone der Chakanen. ein mit einem Verbrechen Verdächtigter verräth seinen Mitschuldner beim Verhöhr. Stechmücke. — Keil. cibin : sivri sinek.

leb. List. — Gefährte. kabza. taze. vollkommen. — Gefährte. cimdiğan : kuşların tüyleri. cinli : divane. divane. deli. ırmak. erig. yabanı keçi. — Lied. — Trennen. pirahen. — Eine art Lied der Özbeken. circir : çerçer. ileri gelen ağa. — Schnabel. — Häuptling. — Klageruf der Vögel. peyazdeşti. cudurk : avuc. Wolfseder. — Kleiderreiniger. cunumak : atf-ı inan etmek. buri derisi. leşker. Krämpler. cilkava : başı parlak tüylü bir nevi kızıl kurd. Bach. sevimli çocuk. kıl. Genosse. nağma. — Heuschrecke. ahmak. Anführer. kuşlar leş üzerinde bağrışmak. bökülmek. remal. kanarya. cura : yabanı soğan. Soldat. heme. kibar. — Unerwarteter Gast. cöki : çingyane. — Krummholz. Wahrsager. Schiff. liebliches Kind. kanat. bey. Gedränge. D . soğan. — alles. — Vernichten. hokka. — Wunde. kühn. refik. Flügel. cüm : kyamil. koşun. — Verrathen. bir semte mütevechen hareket eylemek. budala. burun. cirici : elbiselerini temizleyici. | cimcimak : gamz etmek. cimdiklemek. cirik : cesur. şarki. cirmak : dolanup seyirtmek. langen Kahnes. wahrlich. civir : teke. — Lastkameel. Unterkleid. bey. — Wasserpfeife. cubur : kıl. Freund. — Sich drehen. dönüm. cur : atmaca kuşu. verrückt. cüre : arkadaş. — Werkzeug zum Reinigen der Baumwolle. wilde Ziege. — Sich krümmen. kürk. yol. gitmek. cunk : büyük barkeş deve. — Ziegenbock. çay. tam. zevle. — Fluss. tumşuk. meysere. Krieger. cumci : gömlek. Junge. caymak : ber taraf etmek. rical. Pelz. — Zigeuner. dumm. Essig. Zauberer. izdiham ve halabalık. came şuy. pamuku tanesinden ayıran alet. gebogen sein. Art Zwiebel. hakikaten. — Sechzig Quadatellen. ciurtka : çekirge. bütün. sirke. schreiten. — Kanarienvogel. cuya : büyük ve uzun kayık küreyi. cimçik : serçe. bilmece. cink : arkadaş. genç. — Flache Hand. Wäscher. — Hemd. cirilmak : böküm bökum olmak. Lippe. dost. — Eine Entenart. falbin. Schachtel. Gesang. — Vogelfeder. halac. cimdik : karha. — Eine rothe Wolfsart. — Sperling. cök : kuşların şiveni. — Ziegen.cilim (çilim) : nargile. yük. cumbak : türkü. kalyan. cimdiklemek. — Muthig. hânende. cudri : umera. kamis. Geschrei der Vögel über Leichname. mit glänzendem Kopfhaar. Räthsel. muamma. cündük : ğağa. çift. cerad. — Sich beeilen. gemi. cöğ : boyunduruk ağacı. — Kokusnuss. reys. cuzbuba : hindistan cevizi. ganz. cürke : bir nevi ördek dir. cüci : bağteten gelen müsafir. bez. — Linker Heeresflügel. cümle. cuvanğar (cuvankal) : leşker sol cenahi. asker. berbad etmek. cirayım : Özbek'lerin bir nevi şarki ve türküsü dir.oder Schafwolle. civrunti : çavruntu. keçi ve koyunun yünü. cilli : cida. sahir. cuvun : nehir. Sammlung. Griff. çevrilmek. — Ruder eines grossen. beseitigen. — Umhegung. Joch. — Wilde Zwiebel. sefine: mecmua. — Verrückt. kneifen. bahadur. şikenc. cirib : altmış arşın mürebba. dilber cüce.

rüzgyar-i şedid. kır. — Wölbung. sahra. yu. dadek (dedek) : keniz. bu rütbe. dağ vurup yakmak. bringen. zehir. validenin büyük biraderi. dadunklu : bu miktar. diese Stufe. — Magd. Verbindung. — Weit. — Krieg. der besondere Privilegien genoss' Z. sac ayak. Widerschein. dayma. bir giyah ismi. um sich zu verbergen. dağser : serçe kuşu. damarluk (damadluk Z. cebel. yaka ve kenar ile yol yürümek. uşr ve harac istifa edici. validesinin pederi. dada : dede. kötel. daban : dağ. bu cins. rakib. getirmek. — Kern. das Huf der Thiere beschlagen. rezm. — Treffen. dan burnu : böcek. daş : uzak. dalğa : dalga. seitwärts gehen. dal : arka. Name eines Grases. tış. davda : edat dir. dağ : yanık nişan. . muglak. çok kimesne. kabarcık. ova. dabusun : tuz. çekmek. hayvani nal-i bend etmek. aff-i umumi. halayk. bir rütbe ismi dir. çöl. sırt. — Betrüger. Heer. — Name einer Vogelgattung. — Während des Gehens mit dem Beine an die Steine streifen.dabğuli : bir nevi isperme. zakum. — Grossvater. Gauner. bölük. — Meer. — Rückseite oder Schulter. isabet etmek. dabku : serzeniş. takdim etmek. — Sperling. zarf ifade eyler. omuzu. şahi. — Partikel. heftiger Wind. — Berg. büyük göl. — 'Titel eines Würdenträgers. fortwährend. mevc. — Immer. büyük baba. her şeyin mayesi. dalay : deniz. Gattung. dalu : tak. Samarkanda karib bir mevki ismi dir. cariye. Gemenge. Mädchen. haric. dalav : ağı. darhan : tarhan. omuz. Rival. dara : hemişe. — Einöde. cemiyet. | dağlamak : ateş ile nişan yapmak. Anhöhe. Wüste. davulğa. — Rangstufe in Turkestan. nemek. — Insect. — Brandmal. dabkur : deste. — Sturm. üfürleme. | daldalamak : turğay gibi bir şeyin arkasına girüp saklanmak. damğa. omuz. dağan : üç ayak. — Brandmarken. daşırğanmak : yürürken ayağını taşa dokundurmak. Geschwulst. melamet. harirden mensuc kumaş. darayı : canfes. — Blase. — Am Rande gehen. — Taffet. etrafdan yürüşmek. damnalamak : itekle gitmek. hilekyar. Hügel. Rücken. — Verkehrt. bu kadar. daldırma : ters. cins. begegnen. dayın : düşmen. çuri. başa geydikleri demir külah. Ortsname nahe zu Samarkand. dalda : her şeyin sırtı. tepe. behördlicher Aufseher der Saat. aks. Woge. — Feind. daruğa : Türkistan'da bir rütbe ismi dir. taraf-i hukumetden harman ve zahair muhafizi. Vorwurf. ausserhalb. vergi ve teklif-i miriden müstesna olan sahib-i ferman. Grundstoff jedes Dinges. — Schulter. usfur. dağıl : haramzade. dana burunu. damuzluk. dala : biyaban. Schulter. — Gift. — Dreifuss. — Truppe. | darıtmak : getirtmek.) : öz. — Ein der Pferdedecke ähnliches Ding auf den Rücken nehmen. Seidenstoff. dağar : harb. — Welle. baid. derya. Steuereintreiber. See. duş. dabulğa s. gemici. Rangstufe. — Salz. davul : boran ve furtuna. darımak : duçar ve giriftar olmak. yazuk. pederinin pederi. eiserner Helm. daldağay : bir nevi kuş ismi dir. — Bringen lassen. — Tadel. arkası. yakmak. — Diese Gattung.

Sattelriemen. dikilay : mintan kısa elman çapanı. — Tischler. Lied. Thau. delberçin : taht. iki tarafdan ayak vurmak. auch tikin gesagt. beisammen sein. tepengü. — Dolmetsch. Grundlage. ruhen. Gefass. | diñlentürmek : teskin eylemek. Türkistan'da bir rütbe ismi dir. — Bis. am Ende. mukaddem. dir : subh. — Eine Art Sperber. — Den Fuss bewegen. — Verändern. erzählen. irgendwo ausruhen. dibilik : bir şeyin nihayeti ve altına dizilmiş husus şey. hargah. 'Trog. süt alatı. nimten. çay. lesen. tikin dahi denir. dergaş : düşmeu. — Ruhig bleiben. — Gepanzerter Helm. deme. | desturhancı : sofracı. | dabulğa : davulğa. intihat etmek. destesi. farig olmak. çinemek. debelamak : kahr-u helak etmek. sukunet. demel : tembagu yaprağı. dibsa : kazanı ocağindan alırken üzerine vaz edecek ağacdan mâmul bir alet dir. dengel : cemiyet. dekşirmek : deyişmek. — Thron. rikab. tilçik. kus. deluçe : azgın. — Krug. dirim : alaçukın etraf ve devresinde-ki çöplere denilir. ayak altına almak. | dirim ayun : alaçuk. — Umwechseln. deyerek. — Mantel. dubulğa. Trommel. dubulğay. — Deckel des Feuerherdes. nihayet. — Zeuge. dib : deyüp. der untere Theil. kıpırdatmak. vorlesen. Mörter von Holz oder Stein' Z. — Morgenroth. dekle (tekle) : mintan. beyan. mit dem Fusse stampfen. dinku (?) : üzengi. — Unterlage. — Kurzer Rock. töbek. serma. di : kış. prüfen. — Versammlung. dikin : tâ. validenin büyük hemşiresi. ibtida. — Sagend. kurzes Kleidungstück. — Tabakblatt. auch Zelt. Mulde. ifade. meclis. tebdil etmek. tecrübe. — Wahlen. şita. — Feind. ayakile yeri ve hayvani depmek. piş. dibsamak : ayak depretmek. sandal. taht. sanamak. Sänfte. büyük zil. tekellüm etmek. istirahat. — Entartet. bir yerde aram eylemek. | deluçe doğan : muymul kuşu. Tafel. örmek. | dib yakusi : Alınca han bin Türkün oğlu ismi dir. Kälte. dermak : tirmak. otağa dahi denilir. cemiyet. alt. Bediensteter im Serail. früher. bağ. dilçik : zebanhord. — Starr blicken. — Tisch. — Zelt. istirahat etmek. | dinkmek : sakin. mabeynci. stossen. um auf die Saat Wasser zu ziehen. def. ayakda durmak. dinamak : imtihan. Anfang. dikir : kavanos. an einem Kasten gebunden. zertreten. okumak. cale. — Sich beruhigen. — Milchgefäss. Überfluss an Waizen. aram bulmak. — Winter. tanuk. diklaşmak : dik dik bakmak. dibek : beşikde çocukların altına konulan oturak. çömlek. — Verderben lassen. dastan söylemek. desturhan. Gesellschaft. sprechen. Rubestelle. beste. demirden bürg. Pauke. beraber olmak. Gesellschaft. — Steigbügel. — Splitter um das Zelt herum. encümen. dikalay aba ve kaba dahi derler. — Hagel. desterhan : sofra. deslab : evvel. buğda içinde olan fazla. — Erst. dayre. muayene etmek. Mütze aus Eisen. — Versuchen. — Sich ausruhen. Muttersschwester. esas. — Verderben. diman : demek.davulğa : zirihli külah. dibi : dolu yağmuru. beaufsichtigen. Stammname in Turkestan. Topf. payende. hevdec. kapak. yau. gibi. dolab ve cikre rabt ederek zurâta su çekmek içün yapılmış saksı. yaygı. Sitz. Beruhigtsein. encümen. | dekiştirmek : bir seyi alup digerini vermek. dınkı : durak. simat. | debelatmak : idam ettirmek. dinlenecek mahal. — Sitz des Kindes in der Wiege. Schneegestöber. diñlenmek : istirahat etmek. hayme. yençtırmek. . — Sagen. demet. Bündel.

— Siebenter Ahn. Theil. püşte. maye. rund. — Nach der Reihe. Führer. katar. Gastmal. Kupfer. — Raspeln. dökünmek. yafrağ dolması. yuvarlak. kasaba. ateş dudi. dumsaymak : tumşuk ve burun sallamak. ziyar. — Werfende Stute. diz (tizi) : nizam. dolana : aluca nevinden bir türlü erik ismi dir. bend. cay-i aram ve tevekküf. Rangstufe in Mittelasien. Bund. toy. nim puhte. Dichtung. Rauch. — Den Schnabel bewegen. erbab. — Viel. ağır kulaklı. donbul : hububat ve meyve catın tenuz olmuşu. dirsun : çok. durpi : turpi. Tante. dökülük : nares karpuzu. — Bett. — Vezier. dülcel : yaurulayan kısrak. — Noch nicht ausgebildete Korner. reys. kapu kethudası. Schlägel. — Beamter. | dizin dizin : sıra besıra. Dunst. tirit. — Als Ausrufungszeichen gebraucht. dolamac : girdab. katar. Stadt. dumbak : tepe. dutur : rehin. defterdar. Stoff. nuhas. dubdurun : ayak takırdısı. divan efendi. Rangstufe in Turkestan. dolama (dolma) : içi dolmuş şey. — Nebel. — Strudel. Fleischbrühe. — Braut. — Vierjähriges Pferd. top. eyge. dökülmüş. saf. keçel. durak : binek yeri. zahlreich. kelepuş. serpuş. dur batmak : inhizam etmek. | memur. taub. görefçe. manzum. Lager. — Häuptling der Mogulen. maglub edüp kaçırmak. şilte. Verwalter. mâruf bir nevi tâm dir. darılmak. — Haltestelle. durban : mogullar ruesasi. icare gir. — Pochen (des Herzens). sıra. Ordnung. wo Reitthiere bestiegen werden. zirhli külah. | divan beyi : sirkyatib. duhan buğ. çulak. — Wurzel. dutakun : yedinci ced. — In Verlust kommen. tekerlik. dulhatun. amme. gefüllte Blätter (g. dutu : tutuk. Finanzminister. asiya-i vustada bir rütbe dir. — Hilfssteuer zur Zeit der Noth. — Panzerhelm. divan : vezir. dudpuli : hükumetin hain-i mezaikede salığ tarzında her haneden aldığı iyane. — Unreife Melone. zürnen. vezir. dulbulga : tubulga. donan : dört yaşar at. düküldamak : dil çarpmak. dolana ağacı meşhur dir. | durpilamak : turpi ile işlemek. altın karışık tuc. — Pfand. — Stück. — Hügel. donbay : yatak. — Mörser. Schmaus. türk kavunu. Türkistan'da bir rütbe dir. Wirbel. — Lahm. — Perlenhalsband. hat. dolanbac. berühmte Speise. pepe. vekilharc. döki : pirinc. dögec : dibek ve büyük havun tokmağı. aksak. dizi : köy. rund. Kraut). — Gefülltes. dökün : döyüm. goldhaltiges Erz. — Seite. dul : irk. diz bediz. — Reihe. bölük. kılkuyruk dahi denir. — Feile. durluk : inciden mâmul gerdanlık. — Herzklopfen. dize : gelin.dirtuk : kitâ. parça. elken. eşâr kitabı. tombulak. dökmac : yağa batırup yedikleri sıcak ekmek. — Geheimschreiber. — In Fett getunktes warmes Brod. Mütze. tel. bisyar. kasırga. — Eine Pflaumengattung. Wittwe. ukde. Reihe. duman : hava pusi. Krüppel. Stelle. durutur : edat-i haber içün mustâmel dir. — Messing. | dükük : yürek çarpıntısı. — Knoten. . Miethe. külçe. — Geräusch der Füsse. dolayı : etraf. — Stotterer. duğulan : topal. — Dorf. ziyafet. Linie. anasının karındaşı.

tuzmak. ebsik l. sarhoş. — Wohnsitze der Teketurkomanen. efsem : sakit. — Heerde. etik.dülek : ram. ve bir mevki. haşak süprüntüsü. yüksek yer. ehel : etrak ve kürkan taraflarında kabail-i türkmeniyeden teke türkmenlerin oturduğu yer dir. — Vater. halas olmak. Spinne. — Schimmel. şeytan. ehlav : oklağı. Ahn. — Hirt. Vorhang. absik. berauscht. ki kızıl avret ve gök tepe ve aşkabad tâbir olunur. durchstossen. cedd. dürsülmak : dürtülmek. Kehrichthaufen. edir (adr) : tepe. dültü : keftare şebih bir hayvan ismi dir. edra : ova yerde toplanmış toprak. uslu. Kleidstoff. pulus ve paraya dahi itlak olunur. Teufel. sahibsiz. çaylak. flacher Hügel. tabel. — Sanft. zib ve ziynet. — Eine Thorart. | edvenci : ılkıcı. valide. ve yüzü. — Wild. — Beschädigt werden. eçe : alçı. edirğan : tel. — Die Thiere durchstossen. dürmen : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Verzierung. tahrik. ziyan. nerm. tek nakara. bescheiden. ekser Buharada nesc olunur. ılkıyı mereye getiren rai. — Nudelwalze. dülmek : roteyla. — Faden. dümbek : küçük nakara. E eberkine : bir nevi âdi kapu. — Kleine Pauke. auch Kizil-Avrat und Gök-tepe genannt. tepe. — Auf flachem Lande zusammengetragene Erde. — Angriff. benlikli at. perde. ruhiger Gang. — Aus Seide gewebter Stoff. — Name eines özbekischen Stammes. | ehsumlamak : hamle ve sovlet etmek. — Schuttenhaufen. — Kleiner Nagel. Trommel. | ecne vurmak : ziyanzede olmak. zart. düvac : nikab. lofçe. betrunken sein. ehlat : mezbele. — Ein der giftigen Spinne ähnliches Thier. örümcek. ankebute şebih bir hayvan dir. auch für Münze gebräuchlich. — Eine von den Pilgern behobene Steuer. düzanlık : arayış vermek. edir : boş ve namezru tarla. dülgenc : zağan. verwaist. Stuterei. — Kleid aus reinem Stoffe. — Hügel. yüz örtüsü. valid. | ebre-astar : pamuksuz olarak sade kumaş ve astardan mâmul cüppe ve entari. ehçe (akçe) : afganistan kıtasında bir memleket ismi dir. ehsum : hamle. sarhoş olmak. edik s. efak : vahşi. ebu : peder. — Weihe (Vogel). reftar. Hügel. ağac ve saireden mâmul. — Schleier. . püşte. egirmi : ufakçivi. yabanı. bir kuş ismi. ahek. — Gyps. edven : ılkı. Zierde. edres : harirden mensuc bir nevi kumaş dir. auch Ortsname. reviş. — Kleid. ebreş : alaca. iki yüz bin aded ismi. — Schweigsam. — Name eines hyänenartigen Thieres. — Dämon. — Brachliegendes Feld. — Freundlos. hergele. ebre : came ve libasın kumaşı. dürme : hacilardan tarh olunur bir nevi harac dir. Mutter. mest. ecne : cin. dumburek. — Erregt werden. yası tepe. — Name eines Ortes in Afganistan. dürtüşdürmak : hayvanatı tan etmek. ebil sebil : bikes. serseran. — Angreifen. toprak yığındısı. ohne Baumwolle. Schaden. Name eines Vogels. mader. oklak.

bücü eder şey. — Verschnittenes Pferd. Bergesrand. elakurğan : Herat şehrinin bala hisarına denir. — Sich ausruhen. ağaca. elçin : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Abholen. | eklaşmak : oturup ârâm etmek. | ehtamak : enemek. — Sich gegen einem erheben. gewölbt. işsiz. elbutu : ziynet. — Zweifärbig gekleideter Reiter (?). — Sich empören. — Ohne Beschäftigung. hadim. ekiz : yetim. alup varmak. ehtarmak : aktarmak. elaman : başı bozuk asker. büyük hemşire. dağ eteyi. — Buntfarbig. menkuş. ekitmak : getirmek.ehte. elburğa : kulak küpesi. gemischt. mukavves. | elakmak : karışmak. Ratte. tac. mahuf ve mühib nevi peri. arayup taramak. ummacı. karısık. köşe. — Verschneiden. sıçan. — Thierarzt. kalkışmak. Verschnittener. — Waise. — 'Name eines Spieles der Kinder' Z. ekrem : burun. kar ve yağmur furtunası. gemalt. bir nevi şahin gibi şikyar kuşu. Schnee. | eklanmak : çerh vurmak. saman sapı. — Verschneiden. | elamancı : şaki. ayırmak. irişdirmek. elbak : ziynet içün damine haşiye tarzında dikilen parça. untersuchen. elatoğanak : garabın bir nevi dir. elaçapğun : döne döne esen boran. — Nase. endaze. Schulter. — Im Kreise herumgehen. ela (ele) : nimrenk. ucu. benlikli. seyis. — Zauberer. — Untersucht werden. — Getupft. | ehtacı : baytar. elbastı (albastı) : umma. isyan etmek. bora. elafahte : kızıl kumrunun bir nevi. arka. — Ausschütten. — Grosse Maus. isyan etmek. yağmakyar. — Stoppeln auf dem Felde. Stallknecht. — Eine Art Ente. — Wählen. çevrilmek. elayüntli : elbisesinde iki reng olan at sahibi: asp-i ablak. Winkel. elaçok : Türkistanda ve Anadolda kabailin mesken-i ittihaz ettikleri kebtekeler ve obalar. | ehtatmak : ikdiş etmek. ein Bing zum Schutze der Finger gegen die Sehne des Pfeils. elakşamak : yekdiyerine karışup kalkışmak. — Anhalten. — Wirbelsturm. Maass. elakelenk : sin nevinden küçük bedbuy bir canver dir. — Altere Schwester. ekçi (ekeçe) : abla. Krone. halka. elakarak : nimres pamuk guzesi. gayri muntazam. karga. — Ein kleines übelriechendes Raubthier. ohne Familie. | ehtarışmak : teharri edinmek. — Räuber. — Hülle der Baumwolle. elapeke) : ördeyin envai dir. furchterregende Fee. elamak : yersiz. bulaşık. scheckiges Pferd. elaşmak : intihab etmek. öktüz. — Name der hohen Festung der Stadt Herat. — Irreguläre Miliz. eklamak : tevkif etmek. Zwillinge. Ring. seçmek. ekal : çelik ve çomak oyunu. taraf taraf aktarmak. — Eine Art rothe Turteltaube. etwas bringen. taleb-i tecessüs ve tefekküd etmek. elabula : muhtelif elvan. — Rücken. Falkenartiger Jagdvogel.und Regengestöber. — Krähe. elakarğa : zağ. — Ohrgehänge. — Als Zierde an den Saum des Kleides genähtes Stückchen. elaşa : sırt. . enetmek. — Schmuck. elabaş (elabuğa. çift. — Eine Rabenart. elanğarat : büyük fare. yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmaklara geçirilen halka. scheiden. — Zelte und Hütten der türkischen Stamme in Turkestan und Anadolien. — Name eines türkischen Stammes. ekremci : ekiz. Plünderer. bâğırtlak. bihanuman. (ehta) : ikdiş at.

entfernt. — Stumm. elini : aşağı. alınmağa şayeste. engak : çene. — Zwei farbig. elik : el. schweigend. Beschäftigung. katil. behle. — Weit. elğet : düzgün. dağ koçu. müşteri. o yerden. engiş : düzgün. koyun. kudret. engdamak : paylamak. Macht. — Arbeit. umfassen. tez alıcı. iş. idraksizlik. gesammelt. emcak : emcik. baid. endik : kurdu keftardan durayan hayvan. beim Melken neben die Kuh gestellt. — Versammlung. — Kleines Korn. — Durch den Vorstand eingesammelte Ernte und Steuer. elencık : üçüncü peder. sefide. — Stiel des Pfeils. elğucı : alıcı. eltan : kirimde padişah olupda han-balıkda oturana bu unvan verilir idi. belahet. gaze. — Schafbock. — Der untere. — Arbeiten. Leder. toplanmış. harareti. — Dummheit. elvanc : salincak. — Schaukel. — Mit gekreuzten Beinen sitzen. lal. uhuvvet . enduz : 'rasen' denilen ağac. Ungeschicklichkeit. — Vertheilen. | emkaklamak : emkelemek. yâni ardıc nevinden çalı. — Kaufwürdige Waare. enen : anın içün. — Umgeben. emrali : tayfe-i türkmeniyeden bir kabile ismi dir. — Name eines türkmenischen Stammes. — Umstürzung. — Geschmückt. Schminke. emenk : küçük habbe. elenk : arkaların iki kenarına ve sair mahallarda tepeler gibi toplanılan toprak. Bruderschaft. elus : hal. | elğulığ : alınacak şey. — Zustand. in Charezm. — Vertheilt werden. elmaşkurmak : bağdaş kurmak. elmel : eyerin esbabi. — Hügelförmig zusammengetragene Erde an den beiden Rändern des Grabens. elğut : ehalidan hükumet tarafından toplanılan zahire ve galle ve harac. baba. — (?) endine : oradan. engizmek : ihate etmek. | engdanmak . orada. . elis : uzak. karışıklık. endib : beladet.elemcik : iki rengli. — Heirat eines Mädchens aus fremdem Stamme. — Titel der im Chan-Balik residierenden krimischen Padischah. enda : bir kabilenin diyer kabileden kız alması. elğur : çabuk. stammt aus der Mogulsprache. zweifarbig. ellik (elli) : elli. Mühe. — Feuerschein. dafür. zahmet. elken : günk. eldiven. — Von dort. aslı moğul lisanından mêhuz dir. etrafi çevirtmek. — Rasch kaufend. şugl. Jagdvogel. — Käufer. elenke : ateşin pertevi. elğin : cemiyet. — Eine Art Jagdpfeil. Kunde. eltut : inkilab. emluk : sıyırı sağmak içün ölmüş danenin derisini saman ile doldurup yanına koydukları şey ve suret. — Eine Gattung des Wachholderbaumes. — Geschmückt. dest. — Darum. elunk : okun sapı. hârezmde meskun dirler. elmaliğ : Türkistan'ın şemal cihetinde uyğur kabilesi ve moğullarının şehri dir. Grossvater. Handschuh. ebsem. elkab : koç. — Brustwarze. — Mit Stroh ausgestopfte Kalbshaut. meme. Hengst. Mörder. enğal : avda mustâmel bir nevi büyük ok. avcı olan kuş. cedd. tahtani. — Fünfzig. — Stadt der Mogulen und Uyguren im Norden Turkestans. — Hand. iki rengli. iktidar. — Kinn. — Dritter Ahne. aygır. Schaf. Hitze des Feuers. emkak : emek. Brust. — Satteldecke. Fähigkeit.

— Name eines Musikinstrumentes. Nomadenhäuptling. — Wahrhaft. dört yaşında-ki keçi. starkes Pferd. kızğın kumda ve kor ateşde pişmiş hamursiz dir ki gümec öyme dahi derler. — Sattel des Lastträgers. rein. — Makler. — Eine Schlinge zum Beladen des Kameels. — Buckel des Kameels.enicak : bıçak. ehtiyar. — Name eines Berges in Turkestan. Schlinge. erğa (erğav) : akar su. kethuda. deve. — Unfreundlicher Mensch. erbab : mahale ve kariye ehtiyarlarının başı. kyard. erkan : organ. erğdamak : mekr-u firib etmek. — Drei-vierjährige Ziege. azade. — Lied. murdar. wirklich. enkeğit : düzgün. tuzak. in Genügsamkeit erzogen. — Schussfaden des Gewebes. sefide. . enkut : kazdan büyük bir kuş. gerçek. Kameel. — Vertheilung des Besitzes oder des Landes. — Süss. istigna ile terbiye olmuş. — Alt. erğmak : yürüyücü. dere. | ergene kun : Türkistan'da bir dağ ismi dir. — Wachsen. — Messer. kalâ. münderis. Mukhtar. ki kemik ipliyi ve erkak dahi derler. bir karış. ergeç : üç. — Schreiner. kuvvetli at. Burg. bâzi yerlerde tuman dahi denilir. kol. şirin. erkene : dağ beli. erğamcı : yükü deveye tahmil eder iken kullanılan halt. — Eine Art duftender Fichte. — Schloss. bir nevi mâni. Woge. teke. erkaluc : hamal semeri. — Schmutzig. sich ausbilden. — Ein Vogel. Ausrufer. eriğiz : pis. bir nevi oyun ve saz. kazâ ve liva mânâsında dir. Hinterhalt. eine Art Spiel. Faden. ulus reysi. erğac (arğac) : pud. epem kümeci : ebe gümeci. — Spanne. | erğedallık : huysuzluk. — Fluss. Ziegenbock. gül poğacası. hisar. — Zartheit. erenduk : örgüç. eine Art Gebäck in glühendem Sande oder in Feuer gebacken. kasr. Gesang. geçid. unrein. erğuştek : musiki fenninde bir usul dir. in der Bedeutung von 'kaza' und 'liva'. erek : seray. dar. eriş (arış) : araba oku. çay. erğun (erğenun) : bir nevi rebah ve tanbura nevinden saz ismi dir. erkağlıca : bir nevi kızıl geyik. Kılıc-arslan nam padişahın oğlu ile Helaku hanın oğlu ismi dir. erkin : bekyar. aldatmak. auch 'erkak' genannt. ercin : inkisam-i mülk ve vilayet. ergiş : gale muamelesi. enik : muhakkak. Dolch. erğit : tayfe-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. nesacın destgyahi üstüne atılan arğac dir. — Bergsattel. türkü. — Ledig. erke : naz. — Geschmückt. Bach. tücareti. Sohn eines Padischahs. muhtar. Wagendeichsel. kemeri. — Sammetpappel. — Seil. — Betrügen. erkaş : dalga. — Boshaftigkeit. entuvati : tatlı. geçidi. enikmak : büyümek. Faden oberhalb des Webstuhls. an vielen Orten auch 'tuman' genannt. grösser als eine Gans. eriş : necar ve marangoz dükyanı. erğedal : huysuz adam. eprik : eski.oder Tischlerladen. — Welle. — Ausdauerndes. schmal. — Eine Art rothe Eidechse. enmaçı : dellal. dağ beli. erce : cam ağacı gibi bir nevi kokulu ağac. mevc. carçı. erendak : şarki. bezin üstüne atılan atkı. — Ein Özbegenstamm. yakın. — Haupt der Aeltesten in der Gemeinde. risman-i büzürk. — Eine musikalische Regel. kesb-u iktidar ve tecessüm etmek.

muhafaza etmek. bewahren. esrağamaki : gizli. eşkü : toprak tencere. — Ruder. Name eines Berges in Charezm. — Stiefel. Name eines Dorfes. erna : cedvel. — Das Niesen. kalın bez. — Rauhe. erzimak : deyeri ve kadr-u kiymeti olmak. — Hervorstehender grosser Zahn. — Ohrgehänge. afiyet. — Wahrhaft. bir nevi erik. — Heimlich. erzuk : eyerin üzerine konulan haşa. — Ruf. unnütz. gesund. ziyade. etik (edik) : çizme. um den Esel zum Schreien zu bewegen. auch 'Chırgıc' genannt. nehirden ayrılan bir kol su. mest. — Name eines Padischahs der Seldschuken. Zweigarm des Flusses. kafile. — Stammname in Turkestan. | esramiş : himaye. etrek : Iranın şemalında kabail-i türkmeniye içinde vaki bir nehirin ismi dir. — Kameelheerde. hârezmde bir dağ ismi dir. 'yu ha' makamında dahi istimal olunur. — Ort. ki 'yumut' kabilesi orada sakin dir. ersari : tayfe-i türkmeniye içinde bir kabile ismi dir. wo der 'yumut' Stamm wohnt. esruk : sarhoş. eine Art Pflaume. — Heil. arzu. esen : sahih. eşki : çıkmış büyük diş. çift. — Des Schutzes würdig. beschützen. — Gut. eştergerdez : derin (?). ersun : kazganın dibini kazacak alet. taleb. hafiz. | esrumak : sarhoş olmak. — Gesundheit. erücan : Türkistanda bir kabile ismi dir. hayr dua. | esralmak : korulmak. esru : çok. mahfuz olmak. Wunsch. zabt. eslenmek : vedâ etmek. — Irdener Topf. — Schmerz. — Beschützer. — Sattelzeug. Mittel. çare. erkudak : ikiz. eske : Türkistanda bir rütbe. — Beschützt. — Pfanne. ermek : kaba. Paar. bewahrt werden. — Werkzeug zum Reinigen des Kesselbodens. | ermanlığ : arzumendlik. — Zwilling. ve bir kariyenin ismi dir. esrağuci : hami. — Betrunken. . eşkek : kayıkçı küreyi. eruk : esvatdan dir. — Abschied nehmen. himari bağrıtmak içün kullanılır. eşkeş : alkış. — Wunsch. pakize. wo Militär lagert. muze. — betrunken sein. sağ. — Ein türkmenischer Stamm. esc : tencere. espre : Türkistanda bir kariyenin ismi dir. — Nutzlos. kazan. würdig sein. erman (ermane) : hasret. saklanılmak. rein. ernak : parmakların ucu. eşar : deve sürüsü. — Ernähren. Sehnsucht. ertoğrul : selcuk padişahlarından bir padişah ismi dir. eserğa : küpe. — Fingerspitze. — Viel. eruksun : asker ve ordunun konduğu mahal. esğuruk : aksırık.erkiş (arkış) : kyarban. atse. layik ve şayeste olmak. guşvare. derya. esramak : beslemek. Segen. erün : eyi. çekme. | esrağuliğ : hifz olunmağa ve saklanılmağa sezavar. — Einen Wert haben. — Bewahrung. kırgıc dahi derler. saf. behasi olmak. | esenlik : sihat. korumak. tahsil-i ruhsat etmek. beschützen. Kessel. — Name eines Flusses im Norden Irans. esğer : faydesiz. dicke Leinwand. — Karawanne. — Kleiner Bach. — Name eines Dorfes in Turkestan. sağlam. temenna. — Rangstufe in Turkestan. himaye etmek.

muhbir. ezetmak : kese. pek ufak pilic. Träger. ferci : hayme. ferenci. tertib etmek. gil ve sade çamur ve laydan mâmul olan dıvar. — Unruhe. kyâddan yapılma. niedrig. faryab : Türkistanda bir kariye ismi dir. falış : bostan döküntüsü. — Abfälle im Garten. — Sich nähren. yoldan şaşırmak. — Wächter. Küchlein. faliz. ezitmak : tezyin. | ezuklamak : tâm yedirmek. fahişe. zahire. tanzim. junges Rebhuhn. kenar. rüzgyardan dönen şey. gida vermek. träge. boş. fahse : paksa. çapar. fere : bıldırcın ve kebk gibi bâzi kuşların yauruları. işbu ağacın üzerinde mezkur yükü yuvarlayarak bir mahaldan diyer nahale nakl olunması. — Das Junge der Wachtel oder rebhuhnartigen Vogels. acele mânâlarına mustâmel dir. mertebe mertebe. — Samenhülse.ezboy : halecan. dem rothen Moschus ähnlich. ezuka almak. ezuk (azuke) : tâm. F fahhek : hopa. — Haspelchrank. . Seidenfaden. halecan. Ratte. — Zelt. firist : esvatdan dir. — Name einer grossen und berühmten Stadt in Turkestan. taraf. — Durchgang. ezva : sabr-u tehammul. felfes : zaif. ferh : Afganistanda vaki bir memleket ismi dir. ordnen: vom Wege abbringen. Ausrufer. — Ton eines in die Luft geschleuderten Gegenstandes. gaze galiye mustagrak. — Bezeichnung eines kleinen Gegenstandes. — Röthlich. fere. ipek tohumu. — Heftigkeit. keleb. ferik : bir ufak şey mânâsına. — Lippe. müzdeci. ibrişim. serseri. aus Papier verfertigtes Windrad. ezkil : muşmula. hamal. Unruhe. — Name eines grünen oder blauen Stoffes. — Eilbote. — Name eines Dorfes in Turkestan. yan. — Einfältig. allmählig. telaş. fiku : cal (?). kavun telesi. fekir : kırmızı. fele : koza. — Mispel. fırıldak. fare. von Frauen verfertigte Bettdecke. ezna : geçid. fele fele : derece derece. Hure. nahe zu Herat. ezğurdunk : ezderdenk (?). — Schmücken. fırlayış. tellal. Nahrung. fişenk destek. tenbel. çarh-i müdevver. düzgün. falku : bekçi. böcek kozası. dar yol. — Nach und nach. ferik : kelabe dolabı. auf deren eine Seite Gewichte gelegt werden. schmaler Weg. Sringer einer Nachricht. gida. Diener. ferfer : tatar. — Eine Mauer aus Lehm oder Koth. hizmetçi. ferfer adam. — Ortsname in Afganistan. — Nahrung. havaya atılan bir şeyin ettiyi sedası. — Beutel. ferise : yeşil ve mavi bir kumaş ismi dir. kadınların yapdıkları ve kurdukları çadırşeb. çerh-i felek. ferğana : Türkistanda meşhur ve âzim bir şehir ismi dir. ezen : dudak. fir : şiddet. — Speise. — Eine Art Wage. auf einem Holzstück. Speise. mizan ve teraziyi adl ve denk etmek üzere bir tarafına konulan dara ve seng beraberi. — Windbeutel. çadır. Seite. farsenk : fersenk. postacı. âciz. — Schwach. | ezuklanmak : geçinmek. — Das Rollen einer Last von einer Stelle zur andern. Schwungrad. | ezuklığ : mutâm. ferferek : ferfere. — Geduld. — Essen geben. Sorge. fişen : ağır yükün aşağısına yuvarlak bir ağac koyarak. Herata karib dir.

— Name eines Türkenstammes. G gavşak : yumuşak. leises Reden. — Tulpenrose. — Kraut. ip. tekye. — Wunsch der schwangern Frau nach einer Speise. Zügel. nemed. . Wüstentulpe. gedayiş : hatunların hamle oldukları esnada yeyecek nesneye talib olmakları. keçe. füte : kuşak. — Klingel. arkadan dörtmek. kaçırmak. beşik. Filz. gerenğurğ : çangırdak. genc : define. gerekmak : iktiza. dört karış. — Glauben. gelincek : sansar guruhından gayet küçük ince nevi. boğazın hayşum tarafı. çankungurak. — Farbe. boya. — Nothwendig sein. gene otu (kene-otu) : hab el-muluk. — Weich. mülayim. frengi : bir nevi topçı aleti dir. hâlâ asiya-i vustada genehane vardır. arzu eylemek. geyve : reng. — Im Munde zerkauen. — Gürtel. einen harten Gegenstand erweichen. lazim. — Bett. hane halifesi. gey : bir nevi şikyar kuşu dir. wohin die Verbrecher geworfen werden. — Schatz. fişenk. çöl ve sahra lalesi. hind yağı bundan çıkarılır. Kleid. kauen. endaze. Käferei. ibrişim.fısıldu : fısıldı. — Aufseherin. gevşemek. Wunde. belbağ. nothwendig. gavşamak : boşamak. — Ausbreiten. in Mittel-Asien ein Ungeziefer-Haus. cesim hayvan. cevahirdar. boş. Schelle. fummak : inanmak. sanft. Wiederkäuen des Kameels. çinemek. von beyahrten Altern geborenes Kind. gedek : bir kuş dir. — Eine kleine zarte Wieselart. ahen. başlık. — Ziegen vor der Schaafheerde. — Pfeilspitze. — Eine Art Jagdvogel. fis fis. libas. — Ein nahe zum Ohre geflüstertes heimliches Wort. gevsem : koyun sürülerinin önünde giden keçiler. — Ein grosser Vogel. gavşamak : çene oynadup ağızda şeyi öyütmek. örtü. germek : genişlenmek. geyber : okun ucuna vaz olunan büyük peykan. Schmuckkastchen. konğurak. gengiz : burunun içi. geym : kantarma. -fach. tahta biti. illet-i zahm. gerayet : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi. lüzum görünmek. gence : ihtiyarlıkda tevellüd edüp pek söyleyen çocuk. münhal olmak. tevsi etmek. devenin dış gevişmesi. arşın. — -mal. Patrone. Grund. — Kleines schädliches Thier. böcek tohumu. — Gesprächiges. böcek. 'gence' Hindistanda bir memleket ismi dir. aus welchem das indische Oel verfertigt wird. — Kleidung. — Anzug. Seidenpuppe. geymur : libas. sert şeyi yumuşak etmek. geyvani : kethuda hatun. yular. mertebe. Ungeziefer. gez : kerre. fulad : pulad. — Geflüster. Decke. geymürmek : ihfa etmek. vier Spannen. geysi : esvab. erweitern. fıcr fıcr. yorgan. — Stütze. ki mücrimleri azab içün ona atarlar. vertreiben. von rückwärts stossen. perde. vertrauen. gaz : yatak. Vorhang. — Nasenknorpel. gizlemek. goza. — Geräth beim Kanonengeschütz. Wiege. kemerbend. fişek : destek. gene (kene) : ufak muziyat. Ortsname in Hindostan. — Anzug. geyiş : geyim. hazine. koşam. gizli kelam. itikad-u itimad etmek. sakız gibi çınamak. Elle. — Verbergen. leer. müşek. gelincek çiçeyi : kızalak gülü. fişr fişr : insanin kulağına yakından söylenilen gizli kelam. came. defa. aufgelöst werden. vacib. — Rüstung. — Stahl. Eisen. — Sich scheiden.

Fahren. nakilci. ak baş. — Endsilbe des Imperativs bei manchen Zeitwörtern. — Kleines Messer. giçmak : ubur. sevk-u ikame etmek. Reiten. göçe : beyaz misr darısından matbuh bir nevi tâm. bab. Bauch. | gök buru : yeşil kurd. göçmen : konar göçer bedevi mesellu olan halk. palas. gime : gemi. — Türkischer Stammname. hulkum. göçe ve maşaba asları asiya-i vustada meşhur dir. esvab. mâdesi bozuk olanların ağzından rih gelmek. zusammen Platz finden. giltürmek : getirmek. Graukopf. siyahat. göbelek : kelebek. göndük ger. gezmek. — Blau. das Innere. libas. — Zusammenkommen. göçe aşı. — Zigeuner. — Schmetterling. eine Art Käfer. — Dessen Entfernung nothwendig ist. sığışmak. derisinden kürk yapılır. dar. keçe. giryas : kapu. giryal : kayman denilen hayvan. kam. — Thor. berühmte Speise der Nomaden. aus dessen Fell Pelz verfertigt wird. merkez. temizlemek. Gurgel. zoru ve kuvveti. göbek : orta. asman. göçen. — Grüner Wolf. Weg. girnaşmak : girişmek. giyirmek : geyirmek. beyaz darı çorbası. göçi : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Hundsfliege. girişmal : çingyane. gece. esvablandırmak. gök : mavi. | gömgök : büsbütün mavi. ref etmek. terk etmek. — Nacht. — Forttreiben. giyiz : giz. irad-u peyda. boyunduruk takımı. boğaz. caylaşmak. — Filz. | gitülük : izale ve defi lazim olan. grösser als die Katze. Nabel. birleşmek. Hof. yahşi. giyik : kemlik. — Ein stets wandernder Mensch. bertaraf eylemek. gezlik : küçük pıçak. gizak : geziş. | giyirlik : esvab. bir nevi hurd perende. — Das Gehen. aruk vermek. Fahrzeug. it megesi. — Bringen. iç. — Nothwendig. Hirschkuh. giç kurun : ahşam üstü. bir şeyi ölçmek ve arşınlamak. mit welchem dem Stoff Glanz verliehen wird. — Etwas verlassen. gödünk : kumaşlara mengene ile cila verici alet. Federmesser. libas. giyirtak : hırtlak. Hinterhalt. nemed. ahu. bedevi. Himmel. tecavuz. — Kehle. göçman : her zeman göçer olan. — Abendzeit. — Wagentheil. — Verrecken. giyirmak : geyirmek. reinigen. girak : lazim. messen. göçer : arabanın düzdünlüyü. — Sich ankleiden. erscheinen lassen. — Weisses Linsengericht. Erzähler. palas. göbek sarığ : kediden büyük bir nevi hayvan dir. — Den Pfeil auflegen. — Ein Gerat. gazel. Kraft. — Schiff. — Ganz blau. pak etmek. gerek. reftar. Filz. luli. Mittelpunkt. — Krokodil. umkommen. kalemtraş. schön. — Eine Speise aus weissem Brei.gezlemek : yayın girişine takup kurmak. merkeb. — Ein Thier. yol ve tarik. weisse Breisuppe. . — Braut. hayvan gibi çatlamak. — Mitte. kindik. giç : şeb. nemed. — Aufstossen. — Kleid. gitarmak : gidermek. Nomade. Anzug. schlechter Geruch aus dem Munde. — Kleid. göçe aşı : beyaz mercemek tâmı. überschreiten. gilin : gelin. gil : efal-i muaveneden olup bâzi fillerin ahirine ilave olunur. Hinterlist. — Eine Art Nomadenvolk. girmak : helak olup vefat etmek.

görbezlük : cerbezelik. Truppenbewegung. gösteriş. görük : hüsn. sanlı. yahşi suretli. Ortsname nahe zu Buchara. güçen : kergese benzer bir nevi kuş dir. güçkanmak : gücenmek. gökümtal : göke mail. — Übersiedeln. dil. — Name einer Melonenart. Wunsch. | götlük : eyerin ve palanın arkasına dikilen meşin. — Schön. say. göngle : gönul. görünk : tecrübe. gösterişli. eser. zorbalık. gut. Jacke. göngü : gönül. mükedder kalmak. Timurun lakabı dir. anschauen. — Hemd. mohabbet eylemek. — Sich versammeln. — Hintere. Beispiel. — Thierbild. guran : asker halkası. — Zeichen. Versammlung. yürek. — Schein. zornig sein. bir nevi it sineyi. — Von ganzem Herzen wünschen. — Verdruss empfinden. gökçek : güzel. sehenswerth. ibraz etmek. muşahade olunmuş. — Grünen. görbek : bir nevi kavun ismi dir. — Eine Art Eidechse. darılmak. görüksemek : can-u gönülden taleb etmek. görenek : bezm. gösteriş. görüşmek : göstermek. ibret. âdet. görüşlük : debdebeli. Gewohnheit. Abzahlung der Soldaten und Diener. gösteriş. — Ein Gespräch führen. sohbet. Buharaya karib bir mevki ismi dir. çift öküz araba atının boynuna konulan girdiş gibi alet-i müdevver. erklären. gurutleşmek : toplanmak. — Schön. nişane. darlegen. ağaclar yapraklanmak. — Schönheit. zeigen. meclis. gözkarğa : bir nevi kertenkelaz. — Herz. — Versuch. eyi. hoş. hayvan nakşı. — Der schöne. — Ein dem Flechten ähnliches Nähen. Betrügerei. görmeye şayan. ein rundes Geräth auf dem Nacken des vor ein Ochsenpaar gespannten Pferdes. | görküzmek : işaret etmek. gözenk : gözüm. gökarmak : mavilaşmak. yığılmak. görünklaşmak : sohbet ve mukyaleme etmek. . yeşillenmek. — Lederstück hinter Sattel und Degen. gözatmak : nigyah ve intizar etmek. ein alter Fetzen unter kleine Kinder gelegt. kale-i tâlim. — Spiegel. dübr. — Herz. — Der sehende. — Himmelstein in der Festung von Samarkand aus der Begierungszeit Timurs. hübsch. Freundschaft pflegen. — Vertrauenswürdige Sache. görümlük : sahib-i hüsn. — Zeigen. gözgü : ayne. görmeye şayan. Eine Art Hundsfliege. — Betrachten. tâdad-i asker-u nuker. Muster. göşmak : göçmek.gök taş : Samarkandın kalesinde emir Timur Kurganın taht-i kadimesi olup gökden bir taş dir. — Schauen. numune. ufak çocukların altına konulan eski paçavra. — Lagerplatz. Rücken. sehenswerth. izhar etmek. görülük : görüp itimad olunacak şey. gönglak : gömlek. gökçak : güzel. mostra. numune. yep yeşil gibi. arzu ve rica. numayiş eylemek. — Bläulich. görtek : görünüş. kamis. Timurs Beiname. — Pfiffigkeit. manovra. göt : dib. görgan : gören. boyunduruk. göstermek. Belauben der Bäume. görküz : alamet. von gefälligem Äussern. görak : görmek. sipah askeri tâdad etmek. — Ein Geierähnliches Thier. Aussehen. asker yoklama edüp nazardan geçirmek. Muster. — Zeigen. cemiyet. kürte. Untersuchung der Soldaten. gözemek : örü örür gibi dikmek. — Prächtig. hoş. görsetmek : göstermek. intikal etmek. yürek. mekkarlik. — Zeichen machen. — Gesellschaft.

— Bräutigam. zudecken. gün batar mukabili. damad. gündelik. at. güymek : yanmak. güküm : bakır desti. divane. gün döndü. — Hemd. krumm. razilaşmak. — Brennen. güynak : gömlek. desti. | günlük : yevmiye. yakmak. gülük : bargir. Staub. zwei Frauen in einer Ehe. günbatar : gurub. gülac : misir unundan yapılmış ekmek. — Lächeln. günküs : mutehayir. gün kulağı : bir nevi çiçek. gülgü : gülüş. kumğan. einem runden Schilde ähnlich. — Kleines Hemd. — Zur Gewohnheit werden. gülüm : tebessüm. — Der Osten. amuhte olmak. güneşin batıcık tarafı. gülme. — Der Lachende. — Tagesarbeit. | güncilik : bir günlük. Gegensatz zum Sonnenuntergange. — Eine Art Weihrauch. . | güynakcı : ufak gömlek. fenalık. — Zünder. — Sonne. yere batmak. gubar. — Anzünden. gün gibi mücella olmak. topalak.güçlanmak : güç ve kuvvete gelmek. merkeb. gündük : ibrik. das Lächeln. Taglöhner. Jacke. Pferd. günmak : gömmek. güneş. in die Erde sinken. yüzü güneşe mail dir. | güyük : yanmış olan şeyler. kahkaha. koyaş. — Mit Gewalt. günay : meşrik. günanmak : gün görmek. versammeln. güdaş : kötülükden bir şey. zor olmak. kıskanc. ülfet peyda etmek. gün doğar. — Ein der Eiche ähnlicher starker Baum. — Erstaunt. gün : afıtab. — Mondblume. güng : dilsiz. — Aufenthaltsort der Jumut-Turkomanen. Tagelohn. — Der Lachende. zorbaz. Eifersucht. gülücü. — Zu Last fallen. — Alte Fichte. — Wie die Sonne glänzen. deve. eine Art Blume. — Brot aus ägyptischem Mehl. — Jemanden zu seinem Schwiegersohne machen. edebsİzlik emareti. bir nevi çiçek dir. günglük : ateşe yakılan güzel kokulu samg. | güydürmek : yandırmak. Weihrauch der Feueranbeter bei Sonnenaufgang. güçüm : güyüm ve meşe gibi bir nevi sert ağacdir. Kameel. — Begraben sein. gümüş tepe : yumut türkmenlerinin meskeni bir mevki dir. günka : toz. gülümsamak : dudaklar tebessüm etmek. — Gattinpaar. gün çiçeyi : ay çiçeyi. tebessüm. | güylanmak : hararetlamak. tiral ağacı. — Das Lächeln. — Lastthier. küm. çenk. — Neid. | güygücü : yanıcı. gündelmek : adet. | gün toğar : şark. kavilanmak. — Sonnenuntergang. — Erde. — Der Stumme. Entstehen einer Freundschaff. — Eine Art Blume. körte. Pferdedecke. | güyavlamak : birisini damad edinmek. giyav. verrückt. gülgac : gülücü. tecemmü etmek. günaş : pek sıcak gün. gündüz. kahkahazen. güyav : güveyi. yük hayvanı. gümül : defn olmak. — Erhitzen. belästigen. — Eine böse Sache. — Kupferkrug. — Verbrannte Dinge. karatmak. güralmac : eskimiş ve karımış çam ağacı. — Begraben. — Sonnenaufgang. Zeichen der Schamlosigkeit. gündaş : kadın ortakı. güneş. güneş doğarken putperestlerin buhur ettikleri lüban. Sonnenblume. iki hatun bir adamın nikyahında bir hanede bulunması. — Lachen. serseri. kamis. gülkan : gülen. müdevver kalkan gibi. güçün : güc ile. Sonne. at üstüne konulan çul. defn etmek. gün çıkış tarafı. gündelik. şaşkın. hamal. Schwiegersohn. Tageszeit. üstünü örtmek. güni : hased. — Sehr heisser Tag. — Kanne. Krug. — Tagewerk.

. — Weidende Thiere treiben. viel. güzak : güz mevsimi.güraş : güreş. Rusiyada eyalet merkezi şehir dir. ğacğar : koşğar. ğalaba : izdiham. bakmak. gürkay : hüsn. görücü. — Herbst. ğazan : kazan. Rad. bahadur. — Rohr. elemek. hakan. darılmak. ğalça : budur. kamış. ğazar : çuval. ğerk : bir nevi saz ve çalgı. ğalke : çöpden mâmul kilid. zweisaitige Geige. — Herbstzeit. — Sack. — Sieben. bitter. kırkmak. tangri. huda. — Gedränge. tadeln. — Eine Art Musikinstrument. ğaltek : el arabası. güzel. azarlamak. gürkabay : sahib-i hüsn-u cemal. Braut. mit der Hand zermalmen. Lanze. schön werden. — ? ğaşun : eşki. Iran şahinin kabilesi. — Ein Holzschloss. hiddetlenmek. — Greifen. vafir. — Schön. in der Höhlung der Mauer. ğaru : nay. Iran ile türkmen badiyeleri arasında-ki neharin ismi dir. güvenmek. — Inhalt der Rede. — Berühmte Stadt in der Nähe Bucharas. Monarch. Ğ ğacdevan : Buhara muzafasında meşhur bir şehir ismi dir. gören mânâsına dahi gelir. çok. gütmak : rai sıra yürüyerek mevaşiyi sürmek. iftihar etmek. kemance. ğalğalak : galagula. gouga. gürkan : cemil. Schilfrohr. — Eine Art Krähe. güreş tutucu. hizan vakti. gelin. — Karren. grosser Teller. — Ringen. ğaşave : ıklamak. — Eine auffallende Schönheit. — Maulthiertreiber. noğay memleketi. kısa olan. — Zermalmen. ğan : evğan. Held. — Tribus des Schah von Iran. güzellik. — Lärm. güraşmak : güreş tutmak. durchsieben. | güraşcı : pehlivan. tutuşmak. — Maulthier. ki kapunun ittisalında-ki divarın cevfine konulur. güzelleşmek. şamata. der Sehende. tâkib etmek. sikmek. — Ringkämpfer. — Das Thier auf seiner Spur verfolgen. pehlivanların birbirile yaka yaka kucak bekucak savaşmaları. gürkanmak : sahib-i cemal olmak. Auch in der Bedeutung von 'gören'. — Kessel. zerstückeln. Name eines Flusses zwischen Iran und der turkmenisehen Wüste. ve nazaret etmek. — Dem Flechten ähnliches Nähen. güzen : örü örür gibi dikiş. ergreifen. neben dem Thor. Gott. tavaif-i etrakdan bir kabile dir. Absicht. ğıcılamak : avuclamak. kurz. — Ringkampf. Gefäss. görültü. ziyade güzel olan. el ile bir şeyi ezmek. kab. kemane. dolab. gurab. Hauptort einer russischen Provinz. kavramak. gütmak : ardı sıra yürüyerek hayvanı sürmek. güz : yaz ile kış beyni. sich rühmen. — Das Ganze. ğadbarmak : girbal etmek. Geschrei. netice-i meram. — Sich freuen. — Schön sein. ğacımak : ufalamak. kaçar. mizrak. kulurlamak. zornig sein. bari. der Schöpfer. cüzü parça etmek. überwachen. — Lärmen. gürküldamak : gürültü etmek. ğacır : katır. güvanc : kıvanmak. — Essig. Nogayenland. | ğacırcı : katırcı. büyük tencere. ester. ein türkischer Stamm. ğake : karga. talh. — Zwergenhaft. ğatiş : hulasa-i kelam. — Schönheit. Arm in Arm ringen.

— Von einem stark riechenden Gegenstand niesen. Magd. ğişe : su yataklarında bulunan kamışlık. | ğıcımlemek : sikmek. sakil ve çirkin ve mahuf çehreli olan. hay huy etmek. emr-i hazirlerin ahırına mulhak olur. ğuzen : Afganistanda bir büyük şehir ismi dir. Mann von hasslichem. zertheilen. tefrik etmek. dedek. kirgiz. şamata. delme. — Futtersack. klar. Frauengeschwatz. rein. 'hay huy' rufen. örümcek-i deşti. hay huy : bağrışma. Gepolter. Halskette der Hunde. Sclavin. | hay ölenk (hay hay ölenk) : kazak. — Geschwätziger Mensch. ğunacı. furchterregendem Gesicht. Zermalmen. — Im Ringkampfe Widerstand leisten. ğın : edat dir. ğunçaçı : ğuman. ğu : çit. köpek havlaya havlaya kaçmak. — Versammlung. — Zoll. bac. kotan. sivri sinek. — Das Greifen. tiryağı. ğirvaş : nessac tarakı. — Geschrei. schwarze Krähe. — Mahnungszeichen. — Land in der Wüste der Kiptschaken. — Den Verstand verlieren. ğulçe : Türkistan da Kaşgare karib bir şehir ismi dir. — Magd. — Name einer Stadt nahe zu Kaşgar in Turkestan. alles. — Köcher. küreş oyunda muhalifat eden. Gelse. — Lärm. — Name eines schädlichen Raubthieres. — Name einer grossen Stadt in Afganistan. — Beischläferin. ğiriv : dehşetlü feryad-u figan. yar' reimen. çuri. kara kalkak. hatun mırmırı. ğutğule : görültü. kipçak. — Ganz. — Grosse Stiefeln. ğuşun : büyük çizme. ğul : yabanı adam. ayırtlamak. | hak kuşu : hak uran bir nevi kumru. — Beischläferin.ğıcım : kavurum. ğul-i biyaban. bir nevi çalı ve çirpiden inşa olunmuş tabiye. das Nächste. — Partikel zur Imperativsbildung. zan. ğınkşımak : keskin bir şeyi istişmam ederek aksırmak. — Lautes Schreien. ribat. — Hochzeitslieder. ing. hay hey : edat dir. ğırnak : keniz. cariye. ğırpıcı : tirkeş. toy ve düyünlerinde türkü ve şarki yerine okulmakda olan 'yar yar' kafiyeli ölenk ve kuşuk dir. ğiram : çiğal. ğunan : dört yaşında-ki hayvan ve at. Bellen des laufenden Hundes. Freudengeschrei. — Grosse. ğunda : bir nevi güzende canver ismi dir. bütün. hay tülkün (hay tülüm) : düyünlerde okunulan şarkılara terdif olunur. — Weberkamm. — Auf Raub ausgehen. gürültü. ğuz : uğuz. ğuma : kuma. Hürde. isar. — Fremder. harac. hayıklamak : temyiz. Einsiedelei. — Rohr im Flussbette. — Begleitung der Hochzeitslieder. — Auswählen. — Schanze aus eine Art Strauch. kyafe. — Eine Art Taube. şadman. ğitircan : keman. saf. haydamak : sürüp akın etmek. çekme. sakın içün dir. pele. ğıncı : yem torbası. hak hulasa : gümrük. tembih. avuc. giltige Spinne. cariye. H hab (heb) : heme. ğunek : büyük siyah kelag. halayık. pak. meclis. şemşir. Einöde. — Drücken. ğurubek : devre. — Bogen. ezmek. ğidğid : dırdır çok kelam söyleyüp melal getirmek. Sclavin. die auf 'yar. halka. ğidan : kıpçak sahralarında vaki bir memleket dir. odalık. deste. seray kavs. — Vierjähriges Thier oder Pferd. Mädchen. Säbel. ğilcaymak : kendisinden gitmek. pipak meshi. Steuer. — Art Milch. köpekleri kaçırmamak içün boğazlarına takdıkları kolada. beyhudane söylemek. .

öşük. hertaman : şebnem. sürgün. Eile. batup batup çıkmak. huratmak : tebid etmek. schwach. mekruh. Versammlung. Erschrecken des Hundes. | hakalatmak : ödetmek. su yolğan. harken : yorgun. — hopuşek : bir nevi kuş dur. — Erhöhter Theil des Sattels. in tiefes Wasser gehn. — Gedräng. istical. havuh) : evet. — Schuld eintreiben. mashara. azade. herbaten : galabalık. tard eylemek. kılağuz. köpek hürmesi. yorgun düşmek. höcek : hikyaye. — In der Provinz Afganistans. birden yutmak. — Furchtsames Thier. zebun. kesret. — Eigentlich 'kulahu'. haşar : nehir ve ırmak kazmak içün her sene toplanılan amele-i mükellife. masal. — Ackern des Stoppelfeldes. yorğun olan. frei. hergele ve hayvan ile harman dökmek. cale. — Gut und schlecht. namaz günü. — Ernten. schön. haltan (paltan) : acele. serbest. harun : azgın at. — Schnell. — Scherz. — Müde. klug. ok. hob : harman sürmek. doğru. böyrü. hupukmak : batmak. haşari. vertreiben. verbannt. — Erzählung. borcu ida eylemek. ermüdeter Mensch. — Buckelig. | hakalaştırmak : ödeşdirmek. untersinken und emportauchen. auch Lerche genannt. hana : eyerin yüksek mahalı. ermüden. — Derselbe. hariş : gayb. ifa etmek. — Entfernen. — Bayramfest. — Sammeln. Taugenichts. auf einmal verschlingen. richtig. hurmak : hulama. tengir. Helaku han : Ben tuli han ben Dşengiz han ki meşhur dir. Hagel. derin suya gitmek. Pflug. hopuş : bir nevi büyük kertekela dur. — Alljährlich zum Graben der Flüsse versammelte Arbeiter. çar-çapuk. hulasa : nevruz günü. henk : şaka. Gebetstag. eine Schuld begleichen. — Untersinken. träge. haramak (harmak) : yorulmak. köpekler sayha etmek. — Eifer. ackern. aid. — Müde werden. heray : feryad. — Pfeil aus Holz. hed hed kuşu. hert pert : gayret. beli. gut. — Eine Art Vogel. — Jammer. Festtag. Wegweiser. gark olmak. hemol : heman hem. büyük çapasa dur. — Abwesend. auch 'haltek peltek' benützt. nabud. cöb ve tir oklu. hurun : tenbel. hurtig. hid u hit : bayram. hürkücü çıkan adam. o hem. düşe kalka. — Neujahrstag. Witz. köplük. — Ja.hakalamak : ödemek. hoplamak : lop lop yutmak. sich fürchten. eyi. harmenk : yorulmenk. yorulmuş kişi. . Klage. herkak : hulayan hayvan. sergüzeşt. hakri : ferzane. müde. — Müde. eine Krankheit. den Waizen vom Stroh reinigen. braunes Pferd. Märchen. güzel. heraval : mukaddim. harman dökmek. herel : tarla sürmeklik. krumm. moğul tayfesi dir. harun : yorgun olan. Achse. hezare : Afganistan mulhakatinde. hural : uzak. | hakalaşmak : ödeşmek. eyü ve fena. cemiyet. hürmek. hau (havav. kula at. derjenige. verhasst. — Thau. — Widerspenstiges Pferd. tenperver. mit dem Thiere ackern. peki. latife. ifa ettirmek. bu. hürkmek. huka : kambur. — Zahlen. murdar. cem etmek. firasetlu adam. helaku : aslı kulahu. figan. Gebell. — Vorangehend. — Bellen der Hunde. hok u çok : yâni pest-u bulend. entfernt. — Berühmter Name. levend. turgay dahi derler. tiraş. rasch. buğdayi samandan temiz etmek. heklavuk : aklağub. haşarcı. Mogulenstamm. baid. 'haltek peltek' dahi derler. — Weit. — Faul. — Ermüdet. bir nevi illet. — Gelehrt.

halta : kise. — Erschrecken. ahu. işbu unvan umumen her padişaha itlak oluna bilir ise-de. kurum. tödtliche Wunde. — Nördlicher Theil von China. sehr viel. hada : sırık. haşıl : ziynet. yoluna komak. at takımı. — Name eines durch seine Schönheit und Eigenartigkeit berühmten Stammes. mertub. çop. — Hülle. hak pelek : bir nevi oyun-dur. katar. Frauenschmuck. hanlamak : bir ulusu ve ya bir kavmı kendisine intihab etmek. — Nass. halma : kuzu. — Beendigen. Maulesel. — Furcht. Decke. feucht. insbesondere dem Herrscher von China gegebener Titel. kulaç. kara hatay. beruhigen. Herrscher. zum Schusse bereit sein. Nudel. — Padischah. hance (hamçe) : nazik şahce. — In der Bedeutung einer grossen Stadt oder eines hohen Thurmes. — Feuerschwamm. büyük kaldırmak. Name einer Stadt in Turkestan. H haçır : aster. mühlik cirahet. — Eine Art Spiel. tekdir etmek. aslı huhan dir. — Streit. duri. görnek. dal. | harhaşalaşmak : dövüşmek. ince deynek. löschen. kleine Tasche. şariya hamur aşı. hürkatmak : ihafe etmek. schimpfen. hülanmak : mertub olmak. çinde bir şehir ismi dir. hanc : zahm. — Baumwollstoff. — Dünner Zweig. dünnes Holz. hürmak : dem ve nefes eylemek. — Beleidigen. darılmak. höl. — Feucht werden. düyün. — Alter Name Pekings. hav : kav. eine Stadt in China. karkaşa. hül : ıslak. hakan : padişah. — Wunde. — Sack. — Stange. tayfe-i nisa ziveri. küçük ceb. | harhaşalamak : azarlamak. şiddetini teskin eylemek. Holzstück. hata (hatay) : çinin şemal kitâsı. itmam eylemek. — Von einem Thier getriebene Mühle. — Lamm. toy. sövmek. — Athmen.hükünmak : reha etmek. korkutmak. hatan : şehir-i azim ve kale-i büzürk demek dir. ak hatay. hüne : geyik. gross werden. sündürmek. hatayı : bir nevi kavun hatayi. halac : Raz-u Tus şehirlerinde ve Afganistan taraflarında Iranda muteferrik ve perişan ve hüsni melahetle meşhur ve benam ve büyük ulus ismi dir. — Klebrige Speisen. gazal. Pferdegeräth. haşal : çirişli bir nevi un aşı dir. han balığ : Peking kadimi ismi dir. tobra. zürnen. — Feuerstahl. fakat çin hükmdarlarına mahsus ve munhasir dir. Schmaus. tevaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Hirsch. haşa : gaşiye. bagl. Gazelle. hünilamak : yayın girişine ok nasb etmek. auch 'bacin' genannt. Zierde. atmaya hazir olmak. Lärm. Türkistanda Kaşgar ve Jarkende yakın bir belede ismi dir. an die rechte Stelle setzen. toklu. sövüşmek. — Eine Art Melone. — Den Pfeil auf den Bogen legen. haras : büyük deyirmen at ve hayvan ile döner. bitirmek. bacin dahi derler. Hochzeit. — Mit einander streiten. bülend söyleşmek. ince ağac. harhaşa : dırdır. Russ. hürük : ziyafet. hürkünc : örkünc. Name eines ÖzbekenStammes. tüflük bazi. — Sich einen Stamm wählen. Beutel. . — Schmuck. — Mahlzeit. havabla : çakmak. köpçok. şahinşah.

— Krone. — Das Innere. çizik. mutehayir olmak. içkaraki : içeride-ki. — Ziege. schnarchend schlafen. huruldamak : hırıldamak. — Verachten. rude. akd. içka (inçka) : nazik. Kamm des Hahnes. nihayet. içke : peder. içki : keçi. Muttermal. idiş : evani. bağırsak. — Magen. hudek : eşek yaurusu. gehacktes Fleisch. hergele memuru. kab. — Stamm. içmak : pustin. Zeit. Gestütsbeamter. kendi kendine hoşhal olmak. Fessel. lahm. — Ein Schloss in Jemen. kalıb. I ibin : parlak. — Gefäss. — Glänzend. kaval.hazan : il. — Geruch. — Truppenintendant. mimari dahi Senimar dir. das Innere. içkinmak : muteacib. istişmam etmek. idağacı : buhur içün yakdıkları kokulu ağac. Hirtenflöte. hurul hurul hurlayup uyumak. hoça ili : harezm kitâsında bir memleket ismi dir. rabt. içku : meşrubat. lami. serhoş. içkin. — Beglückt. wenn die Blätter abfallen. glückselig. ben. muskirat. Pelz. idi kut : sahib-i sâdet. ikmuk : hal. hadem ağası. hurtlamak. idgu : firasetlu. Hülle. ahşa. ince. Tante. — Kalk. haval : büyük çuval. rayhe. muharrem. uyurken boğazdan kalın ses etmek. ana. — Band. . mit Süssigkeiten vermengte Speise. — Fresser. köfte. Tuberose. Eingeweide. — Riechen. sabib. büz. id : koku. — Abschied nehmen. horan : çok yeyici. arzu. idaci : ordu vekilharcı. fehimlu. horos püpüyü : tac. Herr. ata. deruninde-ki. valide. ica : valide. devletlu. — Aus geschmortem Weizen. büyük hemşire. unterer Flügel des Zeltes. — Besitzer. — Scharfsinnig. idlamak : kokumak. — Verbranntes duftiges Holz zur Herstellung des Weihrauchs. içici. iden : haymanın taraf-i tahtanisi. mâcun. kısa el nizesi. — Wünschen. Fleisch. çadırın aşağı kanadı. — Getränke. zarf. tâzir etmek. — Vater. verlangen. überrasch t werden. içan : buğdayı buryan ederek döyüp tatlı ile karışdırarak yedikleri bir nevi tâm. — Erstaunt. verständig. malik. horoz tacı. Trinker. min. Vertrag. malik. buy. hoşlaşmak : veda etmek. Ende. deruni. horlamak : tevbih. içkuyluk : musahib. nine. — Unterer Theil des Zeltes. hubulmak : mezardan umacı çıkmak. mader. Eunuchenchef. vasatında-ki. oğlak. ika. zekyavetlu. taleb. Horde. icak : am'a. zart. Darm. — Schnarchen. — 'Den Todten aus dem Grabe nehmen' Z. Eigenthümer. — Berauscht. sünbül. barik. Essig. — Mutter. — Gesellschafter des Sultan. hişt : kirec. idi : sahib. kürk. — Fein. mahsulatın yaprak dökecek Zeman. — Name eines Landes in Harezm. — Eselsfüllen. mevsim-i meyve. | içkuluk : meşrub içilmeye salih. — Grosser Sack. horoz çiçeyi. Obstzeit. aralık. havablamak : istemek. kabile. — Inwendig. kurzer Wurfspiess. hir : bend. hurnak : Behram gör içün Yemende Numanın yapdığı bir kasr dir. için : içli. Hausgesinde. — Schönheitsmal. — Aus Fell gemacht. abla. Wohlgeruch. Ziegenbock. sirke. Eigenthümer. dünn. bir hane halkı.

gut. beobachten. temellük etmek. abla. — Heftigkeit. huşyar. sahib. spät. iğirmak : huruc etmek. igirlik : derd. — Seidenfaden. — Sich einer Sache bemächtigen. iğnak : insan. Wirbel. tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. kendine gelmiş. — Eigenthümer. ham. Sattelkissen. toplanmış guruh. zuhur etmek. — Art Trommel. komşuk. — Alle Beide. iğur : mulsak. icirku : gişa. iyiğ otu : bir nevi nebat ve ilac ismi dir. bir nevi beyaz acı ilac dir. — Eine täglich zunehmende Krankheit. perdaz eylemek. besitzen. igranmak : nale ve feryad etmek. — Alle Beide zusammen. teyakküz. Titel der Vornehmen. 'imek' fil-i nakşın muzarii dir. döndürünmek. bir nevi fena hastalık. tanrı. dauernde Krankheit.de beraber. verem sel. murebbi. — Etwas in Besitz nehmen. tegelti. Lungenkrankheit. erscheinen. bağlamak. — Eine Art Fliege. harir. — Doppelheit. igne : suzen. — Zusammenhängend. huşuna ve kendine gelmek. ausruhen. iğir : gün begün kesb-i şiddet eden maraz. ikamak : ukde. malik. Rauhheit. iyiğ : deb. renc. Gemenge. — Fessel. mürebbilenmek. — Walze. elem. ikalanmak : meks. igir : yaban mersini. çespende. jemandem Milde erweisen. cemiyet. Gründer. açık göz. ikaklamak : düzelemek. Seide. — Ausbessern. polieren. Trübsal. bani. gec. tevakküf etmek. iğirlamak : ağırlamak. igri : eyri. leiden. ikac : 'iken' mânâsına. tabnak. | ikalanmak : sahiblanmak. iyilmak : teyakküz etmek. — Herauskommen. koku. — Decke. — Wilde Myrthe. bir nevi saz. — Ursprung. peyvend. — Wachsam sein. Name eines türkischen Stammes. ikak : zenc. Schlinge binden. eine Art Schilfrohr. — Sich bemächtigen. | ikaulan : ikiside birlikde. ikam. ikalamak : sahib ve malik olmak. ikav. cem etmek. eyer esbabi. — Gastfreundschaft üben. gerdabce. ah-u anin etmek. ikacı : büyük hemşire. — Eine Art Pflanze und Arzneimittel. — Seufzen und klagen. — Zusammen. çift. — Nadel. malik. dörpü. bağ etmek. — Klugheit. mit offenem Blick. esnini.icğirmak : gegirtmek. igrim : berc-u baru. feilen. Alle Beide. ik : hiddet. koşun. mihmannuvazlik icra etmek. Schöpfer. Feile. çıkmak. rabb. hast. şiddet. — Mit den Zähnen knirschen. çelik. cila vermek. — Tante. malik olmak. ikagu (ikau) : ikisi. büküm. Mücke. yapışan. . — In der Bedeutung 'iken' derivat. bend etmek. sinek. ifak : ibrişim. | ikala : ikisi-de. istirahat etmek. Versammlung. igriçe : bir nevi meges. — Schmerz. Wachsamkeit. beraber. derd-u elem çekmek. Geruch. yığılış. — Klug. ikisi-de birlikde. gewendet werden. Leiden. | ikaulik : ikilik. Getreidehaufen. beni adam. yet. id. | iyiğlik : huşyarlık. aram. Besitzer. iyilinmak : çevirindirmek. mihnet. — Krumm. ika : asl. ausputzen. von etwas Besitz ergreifen. iğmak (yığmak) : toplamak. egelemek. — Gebogen. — Sammeln. — Sich aufhalten. eine Art böse Krankheit. rical ve kübera musahibi. bir adama rafet ve atifetde bulunmak. ikalamak : tesahib. su çevrintisi. des fehlenden Zeitwortes 'imek'. eylindirilmek. müzmin hastalık. vakif olmak. — Mensch. saykal etmek. eylenmek. eine Art weisse bittere Arznei. ika (ikem) : sahib. konak. eyi. harmen.

— Leidend. — Der Ärmel. kemançe. dessen man sich zum Schutz gegen den Schlag der Bogensehne bedient' Z. alem. ind. ahta burma at. hayl etdirmek. — 'Ring. iknurak : daha yüksek. il : yıl. — Schwesternpaar. sal-i güzeşte. iken : ekin. ikma : eymiş. Türkische Zeitrechnung. bei welcher Hengst und Stute verschieden sind. sahib. ata takım vurdurmak. tâkib etmek. — Verbindungszeichen. betrübt. azim. nezd. — Spinnen. Saatfelder. ikarlamak : eyerlemek. — Name eines Instrumentes. ikürmak : ferman. mukavves. Ortsname in Turkestan. — Zweimal. — Sattel. — Teich. | iki vara : ikiye. ikmak : serpmek. el. — Möglichst. il. — Saat. ikrik : su çevrintisi. krumm. iplik rişte etmek. Saat. | ikilay : iki defâ. iki kızkardaş. tane. verfolgen. — Krumm. yemanden beschäftigen. Volk. ikarmak : igzal etmek. fellah. mezruat. dönmek. zweisaitige Geige. gamnak. — Sieb. | ilamak : elekden geçirmek. . ilan : mâ mânâsında dir. ike : büyük. — Gross. — Der Dreher. — In der Bedeutung 'mâ'. sene. Versammlung. — Der Zweite. sal. arkanın ekilir tarafı. döndürücü. mümkin mertebe. ikdiş : aygırı başka. | ikarcı : eyerci. bir şeyi mukavves çarpık etmek. — Satteln. — Zweien. ikirme : yirmi. ikargücü : çevirici. ein Urtheil erzwingen. kişt ve zeraet. — Wasserstrudel. ikrimci : yayın girişinden parmakları muhafaza etmek üzere parmağa takılan halka. — Eine Art Gras. fermanlik etmek. auch auf Menschen angewendet. ikde (cikde) : iyde. çarpık. Zwirn spinnen. il tur (bil tur) : geçen sene. — Höher. suznak. — Ein Pferdeart. biegsamer Theil des Rückens. Herr. — Jahr. Iklığ : bir nevi saz ismi dir. unu elleyeyecek alet. asitin. — Zweimal. streuen. Ursache. in Erstaunen versetzen. yolda brakup savuşmak. — Zwanzig. ikişer kerre. zin. Werkzeug zum Mahlen. Mensch. kabail. bulendter. ilak : göl. cesim. — In Zusammensetzungen gebräuchlich. büzürk. egirmek. Wirbel. — ikar : eyer. | ikmak : eymek. — Saat. Ackerbau. meşgul ve sergerdan etmek. | iki da : iki kerre. Bauer. sal-i türkan dayresinin altıncısı. Besitzer. iki abusun : iki hemşire. ikirmak : igzal etmek. ikanmak : bir şeye temil etmek. für zwei. — Das vergangene Jahr. ikme. ikleçmek : tevakküf etdirmek. — Sieben. kısrakı dahi başka cinsinden olan atdan durayan at. illet. dest. ikinc : ikinci. insan. Krankheit. Stück. ikin : aceba. moğulce çiker. ata eyer vurmak. — Rothe Brustbeere. — Säen. iki nufusa. olduğu kadar. gekrümmt. sebeb. — Satteln lassen. zu zweien. sich drehen.ikan : revabetde mustahdim olup haber içün mustâmel dir. yenk. guruh. ilay : edat-i atf dir 'ile' mânâsına. | ikance : oldukça. sarac. dihkan. biegen. hükmi nafiz olmak. Hand. Türkistanda Samarkand ile Dşezağin ortasında bir mevki. gerdab. Stamm. — Anhalten lassen. halk. ilak : elek. iklik : derdnak. tohum. ikni : ekni. — Spinnen. — Sattler. — Etwas krümmen. cemiyet. — Befehle ertheilen. insan içün dahi mustâmel dir. ilan otu : bir nevi gyah ismi dir. çevirdirici. auf dem Wege lassen und sich flüchten. hayvanı hazırlamak. | ikarlatmak : eyerletmek. anspannen.

in Schweiss gerathen. kabail. ılıca. ilen : edat-i atf dir. yanmak. dest. eldiven. ilat : illerin oturduğu mahal. Kette. — Lastträger. — Titel der Mogulenherrscher. behle. ilhan : moğulların hükmdarlarına verdikleri unvan dir. Donner. — Mensch. ilğar : moharebeden evvel bir tarafa sevk olunan muhafaza ve ihtiat askeri. — Knopf. matt werden. eşek. . schweres Holz. — Zaudern. — Blitz. — Das Drehen. ilanmak : dönmek. zincir. — Handschuhe. iliklamak : el ile kaldırmak. mulatafa etmek. das Wasser ans Feuer stellen um die Kälte zu mässigen. tarac. yağma. — Lau. keskin. suyun hararetinden kabarcık peyda etmek. ilkak : tükme. sürmek. nuker. — Einander Boten senden. Gesandter. ihate etmek. resul. kevkeb. ilenmek : eylenmek. kullanmak. eilen. — Schnell gehen. bağteten hücum etmek. — Verbunden sein. — Pflanzenwurzel. ilik (illik) : elli. halka. yıldırım. scherzen. Zeichen. bir nevi sazın ismi dir. bewegen. Menschenkind. scharf. ilka : insan. — Bringen. ilik : el. akıncı. ilinmak : soğuğu kırılmak. Ring. — Esel. — Ente. suyu ateş üzerinde koyup burudetini biraz izale etmek. Jürüken. — Von Stämmen bewohnter Ort. — Mit der Hand aufheben. Handschuhe. ilişmek : bend. — Siebmacher. — Drehen. Plünderung. bağlanmak. yelim. — Sieb. — Raubzug. yed. Name eines Mogulenchans. ağır ağac. kerakeş. — Halbwarm. — Verbindungszeichen. — Hand. yakılmak. ılk (ılak) : sakız. barberader. aksakal. lau. çevrilmek. — Glatt. | ilanma : dönme. aldamak. ilitmak : tagyir etmek. dönme. tez. beni adem. Sterne. kalburcı. ıldız : nabatat ve eşcar kökü. plötzlich angreifen. müzdur. helfen. sefaret. ilğarmak : dörtülme gider gibi koşmak. devr etmek. — Alter Mann. sıcak ve hararetlenmek. ilçi : sefir. ildam : çabuk. barkeş. yürükler. ilinmiş. Griff. umgeben. — Reservetruppe vor dem Kriege auf die eine Seite ausgesendet. Streifzügler. inalmak. kızğın. ilik : kalbur. yardım etmek. bat. girdiş. 'maa' gibi. ilanir : hamal. — Harz. | ilçilik : resalet. ilik : eldüven. ılğın : kez. iletmek : getirmek. mülayim sıcak. Taglöhner. — Die Kälte brechen. ilbarmak : pişmek. çevrilme. fatir olmak. treiben. — Zum ersten mal heiratende Frau. — Botschaft. Verwalter. — Eine Art starken und mächtigen Knüttels. warm. ilçikyan : himar. — Verändern. koca adam. ilanc : ilk defâ tezvic edilen hatun. — Schnell. ileri. | ilikci : elek yapan. kethuda. Drehung. benützen. brennen. — Fünfzig. kulp. moğul hanlarından birisinin ismi dir. Blasen im siedenden Wasser. ılçak : nim germ. — Kochen. ıldırım : şimşek. — Kreis. ilğau : metin ve müstakim bir nevi deynek. Name eines Instrumentes. tarac-u talan edici. sıcak. Greis. ilğamak : akın etmek. sıcak etmek. betrügen. — Plünderer. | ilğarcı : yağmaker. in Feindesland einbrechen. düşmen memleketine sarmak. ilişil : ehtiyar adam. vorwärts. forttragen. il. Diener. der rothen Kornelkirsche gleich. | ilçilaşmak : yekdiyerine ilçi gönderüp muhabereye girişmek. iliğ : nim germ. aşair. muavenet etmek. çapaulcı. ilğamişi : akın. peyvend olmak. yolgun. kızılcık ağacına muşabih. saldırmak. girbal. ilbarsun : bir nevi ördek.ilana : çevre. nakl etmek. — Botschafter. alem. — Plündern. umwenden. kaldırup abarmak.

dere. — Sattel. buhar. — Gesäugt werden. mualece etmek. imel : eyer. buğ. nefes ile terbiye olmuş adam. in : hayvanların hane ve mağarası. kuvuk. yak. layik. destinde. tembel. — Freilaufendes Pferd. makbul. — Bis yetzt. Schaar. — Sich schämen. çocuklar el ile yürümek. derman. — In seiner Hand. pesendide. | imelemek : mudavat. | imizirmek : emizdirmek. — Muthige alte Frau. eyerdaş. — Milchbruder. la. Mittel. mukaddem. imeçi : şecaetlü koca karı. Frau die dadurch heilt. Pass. hicab etmek. ikdam. çocukların el-ile yürümesi. sal-i türkan dayresinin yedinci senesi dir. imizik : meme ucu tükmesi. zincir. Name eines Herrschers in Chiva.ilkari : ileri. çare. Ausdauer. tutmak. pertev endaz. — Arznei. âlem. bend. Kukuk. kleine Grotte. — Arznei für alte Frauen. — Säugen lassen. — Grosse Finsterniss. — Gemeinschaftliche Gattin zweier Brüder. anfangs. mit Milde erzogener Mensch. imiğ : pek karanlı zulmet. Geschöpfe. ilkarmak : zabt. guruh. Kive hükmdarlarından birisinin ismi dir. nehmen. — Ergreifen. | imkekdaş : emekdaş. — Glänzen. nekide. — Dunst. leiden. es passt ihm nicht. ilküy : izzet. halayk. nein. — Treuer Freund. Gestütsheerde. | imkeklemek : çocuklar el ile yürümek. imas : deyil. imkek : tâb. ilti : iki biraderin zevcesi ve haremi. — Ermüdung. dass sie dem Kranken Bleistückchen auf den Kopf legt. — Leiter der Angelegenheiten eines Volksstammes. faul. arkadaş. — Würde. ini. iltirmak : parladamak. süt verdirmek. elan. kavramak. — Thierhöhle. Eifer : das Kriechen der Kinden auf allen Vieren. zen. Thal. ziyadar. şaşadar. imukdaş : meme daş. bu vakta dek. Weib. pistan. — Er nimmt nicht. Welt. mâyetinde. gegenwärtig. Schmerz erdulden. hempa. imak : zahmet. Aufenthalt und Nest der Vögel. imkenmek : zahmet ve meşakket. münevver. ilmek : dükme. ibtida. Fleiss. cemiyet. — Das Kriechen der Kinder. Genosse. Dampf. iltuzer : ilat ve kabail işini yoluna koyucu. sich hüten. ilmas : almaz. — Kette. iltirarğuci : parlayıcı. beyahrte Frau oder Hexe. insan. in seiner Gesellschaft. — Heilen. deva. Gefahrte. geçid. — Ermüdung. — Vorwärts. imkan : kadın. bu ane kadar. imanmak : utanmak. imçak : meme. imğa : dağ geçidi. cidd. saymaz. — Brustwarze. türkische Zeitrechnung. bağ. derbend. Heerde. bistan. — Gebirgsenge. küçük gar ve kuş ve tuyurın mekyan-u yuvası. strahlend. duman. avret. hergele sürüyü. emcik. imiz : sis. leuchten. gevşek. ime : ilac. ilkün : il. meşakket. ilkida : elinde. Beschwerde. kabz etmek. — Mensch. das Gehen der Kinder auf allen Vieren. — Jetzt. köhne sal cadı ve hatun. erwischen. ılkı (yılkı) : başı boş gezen at. imuşak : depne depne meme. würdig. erleuchtet. imrağ : matlub. reme. ihtiraz ve ictinab etmek. ilmek. Nebel. inağ : yar sadik. Gefässschnabel. zin. früher. imdi : şimdi. — Nicht. . — Glänzender. beliebt. kyardide kadın. — Beschützer. im : koca karı imi ve devasi. imizmek : emdirmek. sütkardaş. weichlich. — Weibliche Brust. imeldaş : hempa. derd-u elem çekmek. erst. kab burunu ve lülesi. hemrah-i muvafik. gayret. List. | imdikaçe : şimdiye kadar. beyennez. — Begleiter. — Begehrt. başa korşun dikici ve bu gibi mudava eden acuzelere denilir. — Mühe. biperva. Schlinge. — Frau. — Weibliche Brust. mergub. evvel.

mütemed. musahib. inkan : devenin dişisi. — Hoden ausschneiden. ini : küçük kardaş. inculuk : esaret. inalmak : temellük. davet-i celb etmek. Name eines türkmenischen Ortes. Schrank. inkildu : nale. — Sohn des Schah. sığırın dişisi. muşavir. firaset. inanc : itikad. — Feinheit. inamak : hayvanı ema etmek. zevzek. dilmande. inçirmek : ayıklayup saklar gibi nefes almak. — Das Kameelweibchen. husul-i maksad içün başından dönmek. şehzade. düzgün. ah-u enin. inak. enemek. inan : devenin dişisi. Staatsrath. — Kinn. ınçkırmak : derd ile fıklayup ağlamak. — Fein. barik. — Seufzen. irfanlı. Grossvezier. inkimek : munhani olmak. köle. seufzend weinen. — Castrieren. ziyadesile israr ve ikdam etmek. — Schmerzlich weinen. inaka : küçük birader. — Der jüngere Bruder. incu : durr. Prinz. asiya-i vustada bir rütbe dir. inalcık : şehzade. ubudiyet. — Leise weinen. beschleunigen. inaşlamak : inişlemek. — Kameelweibchen. inav : bir nevi at hastaliyi. — Vertrauter Freund. gül. — Durch Zeichen rufen. inckelik : hile. — Griff. inckirmek : aheste aheste girye ve nale etmek. — Eine Art Pferdekrankheit. sisame benzer bir nevi dane dir. çene. Siegelbewahrer des Padischah. mukarreb-i padişah. şeyh kabile. inkek : zanahdan. Günstling des Padischah. kırık. memluk. kölelik. inamlı : sahib-i ehtiyar. feryad. ham olup bir şeyi almak. mütemen. naziklik. dolab. Kuh. sich überaus anstrengen. schlaues Weib. — Verfeinern. — Schmeichelei. Würde in Mittel-Asien. dikkat. — Jemanden einladen. inçi : hanım. Wange. yanak. Klage. bey. müciz. — Überzeugung. mervarid. inek : bakar. — Frau. inal : mahrem-i has. initmek : keskin etmek. tevhin etmek. dünn. Genauigkeit. pembe. Feinheit. Türkistande büyük bir rütbe dir. teke türkmenlerin içinde bir mevki ismi dir. Günstling. — Schluchzend athmen. — Betrübt sein. Bey. inavlı : avda hayvanları tutmak üzere yerde kazılan hendek. muhtal kadın. indav : işaret ile davet etmek. zekyavet. eine grosse Würde in Turkestan. Schwätzer. — Kind. Scharfsinn. serdar. hediv. şikeste-i hatir. gebrochenes. zarafet. nedim. narin. — Knechtschaft. ince etmek.inak : rakik. — Gewölbt sein . geistreich. kabul içün boyun eymek. indamak : hanesine çağırmak. Vertrauen. verlasslich. mene. Amme. emin-i mühürdar-i padişah. — Schärfen. sich herablassen. abschwächen. das Beschmieren mit dem Fette eines räudigen Kameeles. bende. inçik : kabza. mukavves olmak. daye. Schminke. uyuz illetine mübtela olan develere anın yağını sürerler. musteşar. süt ninesi. inak : mukarreb. inkildamak : ön çekmek. musteşar. — Der jüngere Bruder. Fehler. inçke : ince. initlemek : bükülmek. Sclave. inişe temaül etmek. — Herabgehen. tez-u tünd etmek. zart. gelehrt. öge. incmek : gönlü kalmak. kurena. figan. — Jammer. ahte. Vertrauter. — Vertrauter. — Sich krümmen. incmak : terkik. — Verwandter. inatmak : ikdiş ahte etmek. mütemed. empfangen durch Verneigung. zarif. Gesellschafter. Rose. ah-u enin. eine dem Sesam ähnliche Samenart. durch Neigen etwas aufheben. hafif hafif ah-u anin ile ağlamak. derebeyi. — Grubenfalle zur Thierjagd. itimad. sakat. muldurdamak. — List. — Perle. Diener.

acem memleketi. | irlik : merdlik. inklemek : in çekmek. ipar kuruğu : Samarkand tarafında bir kariye ismi dir. — Im Geheimen schmerzlich weinen. tepe. hadsız. şayeste. ip : sab. baid. Gebirgsweg. — Nabel. — Eine Art Weide. Fluss. — Schreien des Esels. inmek : nuzul. amber. ruculiyet. Zungenkrankheit bei Pferden. — Gerath. ırmak. tahrik etmek. ipar : müşk. — Entsprechend arbeiten. azadlık. ıslatmak. . arzu. irik : intihab. — Name eines Dorfes nahe zu Samarkand. atlamak. — Spaten. merd. kulab. bala hisar. wohlriechende Dinge. Hügel. hareketlenmek. ircaytmak : gülerken dişlerini göstermek. — Ein freier Mann. gayetsiz. itât etmek. Land der Perser. hazin hazin ağlayarak teganni etmek. dörütmek. Haken. Macht. ivelik : kavi.inkin : nafe. — Eine schwarze Tuchart. meharet. unendlich. — Grenzenlos. — Freundschaft schliessen. — Grinsend lächeln. tac-i horos. etwas anordnen. Eselsgeschrei. — Wünschen. — Moschus. Ambra. — Bewegt sein. siyah iplik. — Wehklagen. schütteln. — Sonderbar. derende. hükmdarin serayı. — Sich bewegen. tepelik. — Stiel. geeignet. Geschicklichkeit. kalenin ortasında-ki yüksek yer. Hahnenkamm. gehorchen. münasib. iren : alet. iran : hurr adam. ipitmek : su dokundurmak. sibanin yaurusu. — Reissend. irkişi. kalın. inkişmek : temenna etmek. dağ geçidi. — Eine Art Droguerie. iraul : mukaddimet el ceyis. dudak. reşte illeti. stark. inmak : mutegayyir elhal olmak. alçak mevki. Lippe. pişcenk. ipik : dağ. Freiheit. — Der unter Theil eines Ortes. — Dick. gebunden sein. inkrenmek : derdle gizlice ağlamak. merbut olmak. passend. zürnen. Klagelied anstimmen. tenezzül etmek. atın lisanına çıkacak bir nevi maraz. ipimak : hareket ve cünbüş etmek. — Schluchzen. — Absteigen. Mannbarkeit. irğak : karmık. iranlık. iplamak : münasib iş görmek. — Mann. inük : enişli. iren : su. kabail-i türkmeniye içinde bir kala ve mevkin ismi. ülfet etmek. — Befeuchten. — Befeuchtet werden. — Auswahl. nihayet. ud. apuşka. irği : bir nevi süyüt. garib. derpinmek. — Entfernt. iraiş : aşağı mahal. Organ des menschlichen Körpers. ruculiyet. Wunsch. muattar olan şeyler. — Wasser. ipkin : bir nevi siyah kumaş. inkişmek : nevha etmek. Männlichkeit. bir işi yoluna komak. | ipitlemek : ıslanmak. inşad-i ihdas etmek. hoşbuy. seltsam. inukti : acaib. inu : lisan ve dil ve zeban hastalığı. geçid. Held. şecât. göbek. — Tapferkeit. — Zornig sein. inukse : sansız. iplicek : irk madeni. misli görülmemiş bir şey. Löwenjunge. inkmak : adet etmek. Männlichkeit. Name einer Burg oder eines Ortes in Turkestan. inkremek : hazin hazin ağlamak. âlet. iras : himarın ankırması. irağ : uzak. eşek bağırması. tertib etmek. — Geschüttelt werden. herumspringen. erfinden. — Berg. — Springen. Fürstenpalast. tal. — Trauernd weinen. yogan. irğamak : sıçramak. leb. ir (ayr) : erkek. tebessüm. grob. ihtiyar. | irğanmak : kımıldanmak. kudret. eine erhöhte Stelle in der Mitte einer Festung. beispiellos. nale etmek. — 'Vortrab des leeres' Z. — Zungenleiden. | irğatmak : kımıldatmak. ruculiyet. sich rühren.

früh aufstehen. — Zeltpflock an der Stirnseite. irken : erkişi. — Das Schwingen. hinter einander gehen. kahil. — Sich versammeln. fark. kısa. irum : gerdab. sich langweilen. Trennung. — Die gleichmässigen Fäden der Leinwand. . 'kilmas irkac' henuz gelmez demek. bedhuylik. iştan. irnek : hevale. re. irzir : imtina. — Bedingungszeichen bei ZeitWörtern. toplanmak. irincek : tembel. naz. erken. zeng. tayb. eine Art Filzstiefel. rütbe. irsanın nefii dir. irtaki : kadimi söz. becerilmemek. — Rosenkranzkügelchen. halka. istigna ile terbiye olmuş. — Tiefe. Rost. Gans. Morgen. Junggesell. irtğu : temiz. — Aufgelöst sein. ol ruz. yığılmak. mertebe. — Wurzel der harten Aloe. irkişink : tesbih tanesi. istikrah etmek. irin : eyerin keçesi. irik dolub birikmek. — Klugheit. muvafakiyetsizlik. war. irkac : keçi aygırı. — Gute Nachricht. mücerred. das Geschrei wilder Thiere. — Aufpassen. — An demselben Tage in der Früh. gayri mütêhil adam. Eiter der Wunde. buy. Hoffnung. schwer. Verstand. anhören. mukaddem. Befehlshaber. irim : beşaret. irildamaki : arslanın bağırması. ümid. Bangabstufung. büyük. tefrik. — Flüsschen. Rand. sabah. destan. kühn. rayhe. ledig. irkek : erkek. erken. keusch. Scheiden. ördek. | irtank : ol sabah. Überschwemmung. — Faul. — Das Brüllen des Löwen. yırtıcı hayvanın avaz ve sedası. irmut : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. hakkından gelinmemiş.' Toben des Meeres. — Grob. irmas. in Demuth erzogen. das nicht Entsprechende. — Ziegenbock. Suffix der Zeitwörter in der Bedeutung 'henuz'. imiş. der folgende Tag. ağır. cesim. arka sıra gitmek. irikmek : kati olmak. gross. irinklamak : munfesih olmak. — Enthaltung. einem Dattelkern ähnlich. cem' olup durmak. iriş : bezin boydan boya giden cüzgü telleri. iselemek : kulak vermek. koku. — Bewandert sein in der Militärwissenschaft. çay. schlechtes Naturell. — Entschieden sein. — Märchen. — Ausfliesswasser der reifen Wunde. 'henuz' mânâsına fillerin ahirine ilhak olunur. irkenk. bir nevi çizme. ferda. temail etmek. külak. irvam (irum) : fenn-i askeride meharet ve kumandan-i leşker. irta : önce. hurma çekirdeyi gibi ba'z şeylerin danesi. schwären der Wunde. irkmek : birikmek. irke : genc. istima' etmek. Glück. Geruch. das Frühe.irik : yoğan. — Name eines Türkenstammes. — Freundschaft. çirk teraküm etmek. bat. die schwerere Seite der Wage. temevvüc. is : huş. Fabel. irkaşmak : bir mahale birikmek. usanmak. tereng. pakize. yarın. irkencek : bir tarafa ağmak. terazi ve yükünün ağır tarafı. oğur. ol vakit. farz ve ihtimali ifade eyler fi'lile harf terkibi dir. mahnte. merd. irink : olgun yarelerin suyu. Ente. Kreis. Farbe. irkine : alaçukun kebteke baş tarafında olan çöp. akl. — Rein. — Jung. efsane. Rinne. irtun : içdon. irsa : harf-i şart. — Mann. — Mann. şeci'. bıkmak. irkin : istifham içün fi'llerin ahirine gelir. — Früher. — Sich nach einer Seite neigen. Erzählung. irkulağcı : ud-el salib kökü. irklik : dostluk. irmacuk : küçük ırmak. — Sich an einer Stelle versammeln. frühzeitig. — Fragezeichen nach Zeitwörtern. hikyaye. fal hayr. — Satteldecke. çit. cerahetden çıkan fesad ve çirk. dilaver. — Unterhose. erken kalkmak.

Kampfort. bir nesne birisinden dirig etmek. girişmek. kadim. Reitknecht. — Schreinerwerkzeug. muadil. bu yanda. harb. — Fieberhitze bekommen. — Thor. Volkslied. kokulatmak. annehmen. isik : hal. merkeb. hayf. Zerimonienmeister. — Esel. — Übergeben. yakın ve baver etmek. — Arbeit. siyanet etmek. Heil. in dessen Nähe viele Warmquellen sind. taht. hareket-i kesre. iski : köhne. sülh. istima' etmek. inanmaz. dügane. seyis. isnemek : esnemek. bir nevi şikyar kuşudur. befeuchten. isiz : uyku. iskuci : casusi. humma olmak. isirğan otu : 'gezne' denilen bir nevi nebat ismi dir. | işik ağası : kapucı başı. vertheilen. şarki. — Jemanden an etwas erinnern. Schwelle. — Schlaf. bavur eylemekin. — Gesund. — Fesseln. itikad. iş kur : mahal-i harb. ruya. ispir : baz. hararetli olmak. — Ermatten . — Warm. kapunun taşra tarafı. nemnak olmak. | iskirmek : köhne ve fersude olmak. akl ve hoşuna getirmek. türkü. guşvare. istilaği : bir nevi destar ve imame. eine Jagdvogel-Art. 'sisk göl' dahi derler. — Gähnen. — Thorwächter. — Handtuch. baytar. şaşe etmek. fersude. — Sich schämen. — Jemanden begnadigen. işanmak : inanmak. Turban. iş : çevre. — Vertrauen. sahih. wahrhaft. asa getirilmek. ısıtmak : isitme tutmak. afiyet. selamet. şebih. pissen. islamak : kokulamak. ungläubig. — Feucht. isri : bir nevi vezn dir. blasen. Friede. Kampf. hubub etmek. çift. islanmak : aslanmak. | işanılmak : mü'temed ve mü'teber tutmak. işanmağur : münker. — Geleugnet. atik. — Kampfplatz. merbut etmek. sağlam. jemandem etwas verweigern. . itimad etmek. trauen. Gefährte. kyar. salim. tesehhün etmek. fiebern. — Auf dieser Seite. taksim etmek. kulak salmak. isirğa : küpe. isre : bu tarafda. — Verlässlich. ıslatmak : asa getirmek. — Gesundheit. ganz. iskene : necar aleti. Versicherung. | iskilmek : paçavra olmak. ben. zir. işik : dergyah. halka. etrafında iliceler ve hamam kudret pek çokdur. itikad. erröthen. nehmt es nicht an. — Bosheit. bir şeyi kurmak. — Falke. işek : eşek. isiğ göl : Türkistanda vaki bir göl ismi dir. iskarmak : hayaline getirmek. isiğ : sıcak. kabul ve tasdik etmeyin. fi'l. — Alt. afsus. tasdik. — Versmaass. — Wehen. düş. teşrifatcı. Betrügerei. ergrauen. — Pfeffer. islarmak : teslim. ismek : esmek. — Pflanzenname. isti ot : fülfül. — Glaubet es nicht. işanc : itimad. hicab etmek. isirkamak : bir adama atifet etmek. iş : amel. | isenlik : sihhat. — Zerfetzen. — Paar ähnlich. isirğanmak : kızarmak. merbut olmak. — Name eines Sees in Turkestan. kapu ağası. ayari. — Glauben. Traum. tebhale. işamak : gevşeyüp yayılmak. siyah biber. — Schönheitsmal. riechen lassen. hafiye. Bedrückung. nass werden. nemnak kılmak. etwas schützen. utanmak. — Riechen. afiyet. rezm. horchen. — Ohrgehänge. hararetlu. — Alt werden. abgenutzt. hâb.isen : sağ. tevdi. Hitzbläschen. işanmakin : inanmagin. hamyaze çekmek. meydan-i rezm. muharebe yeri. refik. kabul etmek. menk.

forttreiben. çakın. Wetterleuchten. ziyadar. it burnu : nesrin tohumu. devirmek. halik. — Verlieren. — Eine Fischart. etek. sich beeilen. leb. meddah. trompeten. umgeben. bewahrt. gerü kakmak. — Graben.işikay : gece. itkü : kayb olan şey. kayb ve zai etmek. in Nussgrösse. — Blitz mit Wind und Regen. — Name eines bezwingenden Fürsten. nefkud etmek. ivmek : çabuk. yürütmek. burudet-i şedide. sirât etmek. | ivirilmek : bir şeyin etrafında gezindirilmek. çalınmış esbab ve emval. keskin. — Marktplatz. Lippe. — Schneidend kalt. etek. — Zerstückeln. leuchten. itik : ötkin. rehvan. scharf. dertmek. itmek : kaib. gayb. işin : yıldırım. bark. kakmak. — Volkserzähler. pare pare. münevver. tecrübeli. her kökünde kırk elli dane peyda olup cevizden ziyade büyümez. — Stiefelverfertiger. bohren. — Eilen. izci : izle giderek sariki bulucu. sert. işilkan : şugl. — Eine Art Röhricht. itkuci (aytğucı) : muhbir. wenden. şimşek. eteklemek. itak : zeyl. Wellen. itelemek. bölük bölük etmek. — Verloren gehn. çizme. döndürmek. işkırmak : safir vurmak. işlek : seri'. tacil etmek. imtihan olunmuş şugl. italğu : çarh. an jeder Ranke sind vierzig Stück. bir nevi şikyar kuşu dir. pug çalmak. it balığı : kefelçir baliği. — Glänzend. it hiyarı : hanzal. — Stossen. itük : edik. tez. zai olmak. Schwätzer. burmak. ayak nakşını tanıcı. | itükci : edikçi. — Pfeifen. — Das Lüften des Gewandsaumes. zai. it üzümi : inab. — Eine Melonenart. parlak. it brak : Oğuz hana tegallüb eden hükümdarin ismi dir. leuchtend. — Stossen. izi : allak. furtuna. Sänger. Traber. itirtmek : parça parça. Filz. — Sich um etwas drehen. — Gerstenkorn (am Auge). ıslık çalmak. — Wogen. in der Bedeutung von 'edelim'. — Das Gedrehte. | ivirişmek : bir şeyin etrafında dönmek ve dolaşmak. — Nacht. def etmek. . huda. çok söyler adam. Gewitter. — Der Samen der Hainrose. schlagen. red. — Fliessendes Wasser. blitzen. Leuchtwurm. konduracı. acele. işkirink : kara soğuk. rabt etmek. — Beschäftigung. panayir yeri. taşkin. iti bölük : eyi çihel kavunu. verloren. devre kazmak. sazende. — Stark. iştan (iştun) : iç don. işterek : mevc. — Verlorenes Gut. Überschuh. işlenmiş. — Kreis. çakmak. — Vor sich hertreiben. ivirmek : çevirmek. işmek : kazmak. işkin : akar su. | itaklamak : eteye bir şeyi doldurmak. erprobt. itka : pazar kurulan mahal. — Art Weintraube. tufan. ihate eylemek. Leuchten des Blitzes. eine Jagdvogel-Art. itiklamak : dörtmek. sich beeilen. — Die Coloquinte. — Saum. çevrilmek. tırmıklamak. | itürmek : itkürmek. gerdanide. der Schöpfer. yorga. italik : damenin haşiyesi. etek sallayup yellemek. ağız kenar. yürür at. itmek : ilerü sürmek. itasalmak : dörtmek. serval. — Schnell. işlenmiş. işnar : parlak. yıldız böceyi. işırık : yağmurla rüzgyar ile çakan yıldırım. ivirkaç : çevricek. — Den Dieb seiner Spur nachgebend auffinden. işki : bir nevi kamış ve ney. — Unterhose. nemed. damen. — Blitz. — Drehen. — Stiefel. 'edelim' mânâsına. Rand. — Gott. — Glänzen. it dirseyi : arpacık gibi bir çıban. Rand. — Saum. yıldırım çakmak. âşik. festbinden işnamak : parıldamak. muze. gestohlene Kleider. def etmek.

Fremder. rahmet. nur-u ziya. — Feind. — Regen. at yağrı. yağak : yön. baran. yayank. ince yön. . — Leinwandlappen. yafrağ : yaprak. Arm. yağın : yağış. zum ersten Male theilnehmenden Jünglinges. tonlu at. yağmur. Fusstruppe. sessiz divi eden su. Wunde durch Reibung des Sattels entstanden. gut. yaya (yayak) : piyade. Einöde. yağıkmak : düşmen olmak. asaker-i piyade. kabail-i türkmeniyede meşhur. yogan aş. — Verschönern. wie etc. — Kamm. — Wolle. kräftiges Thier. — Wunde auf dem Pferderücken. yabancı. — Ziegenhorn. — Zu Fuss. yağdu (yahdu) : nur. salaye eylemek. Fett in die Speise geben. verschiedener Gattung. isra etmek. — Brod. — Nierenstein. — Schön. regnen. izmek : ezmek. yahşi : güzel. — Senden. cevre. Helligkeit. yağı : düşmen. yağduluk : şane. yadavide : yede taşı. immer. eriğce. hageln. sahk etmek. Gebäck. arka tarafı. yağış : yağmur. Glanz. kuvvetli hayvan. yaslatmak. — Ungewissheit. zaif. Feder. feine Wolle. — Schwarz. Ebene. baran. muy. tabistan. lape gibi. nachspüren. mendil. çörek. kleiner Fluss. ekmek. yabu : yük atı. Beharrlichkeit. — Blatt. — Saite des Pfeilhogens. bunda dahi alemi yağlamış tâbir ederler. — Wolle. yağız : tiyah. yat adam. erschöpft sein. yadak : yorulmak. ufak irmak. — Eine Art Speise. — Nachsuchen. yabanlaşmak : göndermek. izme : bir nevi tâm dir. enva'i vardır. yaralı yağır yeri. yağlağumak : tila aleti. tüy. breiartig. yağ ile yapılır rencber tâmı. yağmak : nazl olmak. siyah. dolu dökülmek. kar. taşra. yağrın : yağır atın omuzları arasında yağlı yeri. Haar. irsal etmek.izlemek : piy düşmek. rahmet. absenden. — Wüste. salben. yabak : yapak. | yahşilamak : eyi etmek. yağilbay kuşu : bir nevi kuş ismi dir. Glanz. yokarıdan düşmek. kıl. yabarmak. — Regen. Y yab(yeb) : aheste. sahra. natuvan olmak. schön machen. — Zerreiben. moğullarda ilk evvel bir deli kanlının şikyare gitdiyi vakit büyük parmağını yağ ile sürerler ve buna sağlamış tâbir ederler. kılağı. yaban : biyaban. yay : okun kemani. mit Butter bereitete Bauern-Speise. — Feindlich gesinnt sein. yazın kemali. dinc at. — Licht. kır. yadağ : tereddüd ve mesellü dayimi. schneien. yay oğlak : keçi boynuzu. tarak. çekit tanesi. berühmt bei den Turkomanen. eta'ma yağ komak. — Tiefschwarz. beyhudegyu. omuzlarını eyer vurup peyda olan yare. ziya. devam. — Name einer Vogelart. eyi. çuyce. Schwätzer. yağlamışı : yağlamak fi'li. varak. Helligkeit. derbe Speise. — Fallen. ruymal. Korn. fahl. ruhiges Wasser. braunes Pferd. meydan-i harbda dahi alemin ayakina ilkönce başına getirildiyi halda. lafzen. nik. tiftik. aydınlık. | yağız kara : kara yağız. ruşenlik. aydınlık. wird auch auf dem Schlachtfelde neben die Fahnenstange gestellt. tecessüs etmek. — Ermüden. yağçamur : yağımçur. yu olmak. yağır : atın omuzları arasında yağlı yeri. yağlık : bez parçası dir. — Bei den Mogulen die Befettung eines. Sommer. hemişe. — Lastpferd. bikyane. — Wunde an der Schulter des Thieres. tedhin etmek. hamun. — Stilles. — Salbe. harc. destemal. fakir.

yöngil. Wasserspiegelung auf den Seen. canib. Beiname. temizlenmiş. nahe. karib. — Glänzen. naz ile yol yürümek. bayrak. Botschafter. hazir etmek. musattih. yahtı. rahil olmak. çıplak kıldırmak. — Stadtname. Seite. — Entblossen lassen. anmuthig schreiten. — Glänzen. — Rothes Seidenstück um die Mutze. yalau (yalavuz) : külahın etrafına tutulan kırmızı ipek parçası. — Anzünden. — Soldaten eiligst irgendwohin senden. tasdik. yataşmak. yakın. sich wiegend gehen. tekarrüb etmek. glatt. yaydak : sade. yaylaka çıkmak. — Sich mühsam bewegen. yakayka : kiriban. — Die Spur aufsuchen. yaykalamak : yayıla yayıla haram etmek. inksesine düşerek cu etmek. yapışdırmak. rahat etmek. yalanun : bir yere sirâtle asker sevk etmek. Fahne. geordnet. yalanlamak : parlamak. vekil. yayma : satıcıların ufak sergisi. — Nahen. yalanğac : çıplak. yalvarmak. direhşan olmak. ungenähtes Tuch. yal : parlak. rabt etmek. alaca. — Nackt. Schreien. Ratte. yalçı : düzlenmiş. rica eylemek. uryan. yalaymak : iltima'. yaykanmak : yıkanmak. — Gereinigt. — Plünderer. berhene etmek. yaylamışı : mevsim-i yay. Bogenmacher. — Luftspiegelung. yalanğirat : bir nevi büyük fare. yaylanmak. rica etmek. yayçi : bir kasaba ismi. yalağ : hayvanların suladığı bir taş tekne. kenar. yalanksamak : bir şeyine peyine düşüp aramak. kabul etmek. — Gesandter. uryan. taraf. — Glänzend. dikilmemiş kumaş. gürültü. piyade gitmek. dirahşan olmak. — Sommerwohnung. yaktaşmak : yanaşmak. igtisal etmek. yayık : Türkistanda büyük bir nehir. yalçuk : elçi. bitten. çıplak kılmak. arkasına. sıçkan. — Das Pferd an der Mähne ergreifen. — Den Pfeil auf den Boden legen. çıplak hayvan. alem. yaldamak : atın yalından tutmak. etwas wegnehmen. — Ungeschirrtes Pferd. yakarmak : aciz. bestätigen. sefir. yalankaçlamak : uryan. — Steintrog zum Tränken der Thiere. yak : semt. sallana sallana reftar eylemek. . rusul. düz. bunt. den Pfeil bereit halten. şamata. — Heftigkeit. — Glück finden. entblösst. yalank : berhene. yaylak : yayla mahalı. — Leicht. bağırış. — Entblossen. berühren. çıplak ve soygucı. yoluna konulmuş. — Eine grosse Mäuseart. — Sich waschen. yaykıra : şiddet. yayla. çöl-i biyabanda su misali görünen serab.yayaklamak : maşiye hareket eylemek. — Nackt. — Verlangen. Glanz. flehen. Nomadensitz. yalçımak : behre bulmak. yaymacı. yaktu : nur. — Zu Fuss gehen reisen. berhene. nackt entkleiden. yakturmak : tutuşdurmak. yaylamak : yaylaya çıkmak. gerdene el komak. — Sich zum Sommeraufenthalt begeben. schwach. yaylamak : oku yayıu üzerine komak. ilhah etmek. yalankacğucı : uryan edici. sayesinde geçinmek. verbinden. göçemen yeri. kinaye. her şey yayını yapan ustad. tez. — Auf Sommeraufenthalt gehen. yalanlaşdurmak : uryan etdirmek. — Licht. leşker irsal etmek. — Kragen. sich nähern. — Kramermarkt. yay yapan esnaf. yaykın : serab. — Fluss in Turkestan. annehmen. — Kreis. am Nacken ergreifen. çevşensiz at. yaynı : hafif. Seite. Lärm. ruhen. taraf. aydınlık.

von der Ferne glänzend erscheinen. — Bitten. medh etmek. başka. vedâci. ruşen. Postbote. Glanz. — Angezündet sein. çınalmış. — Schmeicheln. yalğuz (yalınkuz) : yalıniz. parlamak. pertev. baran etmek. yalparmak : yalvarmak. tek. — Nur. yardım vermek. heucheln. — Zerstückelungssgeräth. iltimas etmek. yakın etmek. anheften. Glanz. tekarrüb etdirmek. ersuchen. yanağan : bülülenmiş. çapar. — Schnell. tezlik. — Luftspiegelung. dost. yalınkat : yalınız. iki yüzlü. bir mil. — Zerschlagen. — Belästigen. nezd. — Flamme. yalvarmak. falsch. zerkleinern. bitten. — Gross. yalkamak : muavenet etmek. — Verbunden. kenar. baran. yanamak : büyülenmek. parlak. pertev. — Glänzen. yalınk : yalıncak. çanta. ruşenlik. — Böses reden. Hungriger. | yaldırayış : parlayış. berhene. yaman : kötü. biran rahşende. Land. yalmağuz : yeyüp doymaz. — Das Glänzen. yalınmak : yalınık. — Nahe bringen. digeri. — Sich befreunden. yalpak : geniş. — Bekannter. flach. kedik. müzdeci. yana (yene) : edat dir. drängen. yalğan : yalan. yancak : yangeç. haberci. ceb. einsam. kurbinde. bilibas. rica. allein. flehen. yaltrak : yaldırak. bed. yançuk : kese. nukra. — Schief. | yaltaklığ : mudahene. zerstückeln. yalğın : serab. yandaş : aşina. Schnelligkeit. yancğay : bir şeyi rize rize edecek alet. yamğur : yağmur. karib. ufalatmak. yamu. seitwärts gehendes Thier. — Wieder. | yandaşmak : hemduş olmak. kleiner Krug. parça deymek. yanbaş : yanı başında. yine. bir tek. yaltakatmak : mudahene etmek. — Umwenden. yamcı : tatar. — Daneben. — Tasche. das Thierweibchen reizen. — Kleiner. ein Anderer. yamac : dağa yamanmış gibi parça yer. iltaf etmek. Freund. Pferdegeschirr. — Tatar. bir memleket dir. scharf machen. glänzen. oynar. yanaşa : yakın. fena. glänzend. entblösst. yalınlamak : efruhte olmak. — Schlecht. yam : menzil peygiri. nochmals. sich an den Berg lehnender Ort. Sack. çıplak. ibram eylemek. — Postpferd. yanğı : taraf. yaltak : mudaheneci. rize etmek. drehen. nezd. Bote. — Lüge. — Chinesisches Silber oder Geld. — Zerstückeltes Kleid. yanakan : kerkedan. yüze gülücü. annähern. ohşamak. | yalkıtmak : tâciz etmek. pare komak. geschliffen. — Helfen. şikayetlenmek. kıyacak essbab. yançmak : dövmek. — Heuchler. ilaveli mevk-i cebel. breit. gayri. direhşan etmek. — Regen. dayim ac. yalpuk. — Nackt. — Sich jemanden zum Freunde machen. imdad eylemek. yanpuri giden hayvan. muavin. — Unersättlicher. yanayı : içinden bir başkası. yalvarmak. — Heuchelei. at takımı. — Geschärft. yalman : tez. gevşenmek. mücerred. sade. Einschnitt. yanbu : çin akçesi ve gümüşü. — Glänzend. pici kovan. .yaldıramak : parlamak. duruğ. yalkımak : dişi hayvan kızmak. yan. yandaştamak : yandaş. yamağ : munzam. alev. rica etmek. — Ein Anderer. — Seite. Schmeichler. rahmet. behilflich sein. digerbar. — Allein. | yamağlığ : parça konulmuş libas ve came. ahbab. postacı. Helfer. keskin. sitayiş etmek. — Gekäuet werden. vasi. | yamanlamak : fena söylemek. in der Nähe. — Das Nasehorn. uzakdan şâşâli görünmek. sich beklagen. Saum.

liyaket göstermek. — Weissliche DisteI. Gesicht. Regenmantel. yapuşğan : yapışmak. lange Decke. bekleidet. dost. teceddüd etmek. Abgrund. yankağ : ceviz. — Zusammenfassen. — Bild. atkı. yankşamak : ziyade söylemek. ruy. Stimme. aks ettirmek. yarağlanmak : teşmir etmek. aks. yapuğ : at cevşeni. — Räthsel. — Bewaffnet. yaratmak. yankla : denli. ceri. yanğulamak : dağlar seda etmek. yarıklı kürek. alet-i harb. gevezelik etmek. geschwätzig. yapalak : yaba ile harman savurmak. har. yaprag. gibi. dağ sedası. esbablı. yapıncı (yapıncak) : uzun kıllı kebe. wiederholen. verbessern. Bergwand. — Pferdegeschirr. yank (yanki) : nev. yer. mâmul yapmak. dessgleichen. yankilamak : tecdid. tekerleme. — Von dieser Seite. yaramak : yarlık etmek. Gefährte. — Ahnlich. büyük aba. salu vermek. Stachel. — Irre werden. mesellü. aletli. tâmir. beyazce diken. 'teke' dahi denilir. yanklamak : tazelenmek. sich irren. yapılmak. yağmurluk. alet-i lazime. Säbel. şimşir ve saire. bereit sein. uçurum. — Jemandem nachahmen. — Ein langhaariger Pelz. — Moschus. yankağ : yanak. imaret. basturuk. fayde etmek. verfertigt werden. Dienstbereit sein. — Erneuern. haviye. Pass. geveze. yanksilamak : birisini taklid etmek. yağmurluk. Kampfgeräth. — Wiederhall zwischen den Bergen. melhuk olmak. . — Schaufeln. — aufschürfen. — Doppelseite. hazirlanmak. ağzı yayvan. tekrar etmek. binâ. binâ. Gebäude. amade olmak. uzun kebe. Wiederhall. yantak : yandık. yankşak : tatsız. koz. versperren. harmanları savurdıkları direnk. — Unausgegerbtes Leder. — Helfen. Maass. — Einschliessen. | yarağlığ : silahlı. yar : yarılmış. manend. Gesichtschmuck der Braut. termim. — Feuersbrunst. tapfer. — Schaufel. yarağ : silah. — Falsch sprechen. Freund. — Waffen. schwatzen. yankarak : bu tarafrak. sed etmek. Regenmantel. berk. mulsak olmak. galat etdirmek. — Neu. yarğağ : dabbağı olmamış deri. dağ eteyi. — Verbunden sein. verwirrt. geçid. nafe. harik. — Gespaltet. behilflich sein. avaz. yapıncak. du canib. wie. ähnlich. moğulların deriden dikdikleri kürk ve libas. wiederhallen. bu canibrak. ein aus Leder genähtes Kleid oder Pelz der Mogulen. Moschusbeutel. — Ein dem Tulpenblatt ähnliches Gras. çarmağz. — Geschmacklos. münasib. meselli. şemşir. tüfenk. kürek. — Art. Ort. frisch. kapanmak. yankmak : galat söylemek. yeni. Stange zum Auseinanderstreuen der Triste. — Wange. gelinlerin yüzüne yapışdırdıkları ziynet. yapurğan : lale yaprağı mesabesinde olan bir ot varak. yapı : yapuk. yorulanmak. yapar : meşk. yapa : ucu parmak. seda. Schwert und dergleichen. Blatt. cedid. — Gebäude. refik. çul. auch 'teke' genannt. — Erneuert werden. varta. yankaçığ : iki taraf.yanğu : yangın. bilmece. yanılmak. Schaufel. yarağ : esliha. — Plauschen. kampfgeräth. | yapuşmak : mutabik. ruhsar. yapmak : kapamak. alat-i harb. | yanklığ : denli. çene yarışdırmak. mahlut. ermüdet sein. taze. yapu : heykel. — Waffe. | yanklatmak : şaşırtmak. Scherzmärchen. hançer. Flinte. mashara. — Nusse. yanklıtmac : yanıltma.

küdek. yapmış. yarış : sebak. teşkik eylemek. Polster. gründen. Silbergeld. — Diplom. buçuk. libas ve camezib adam. tembih. devlet-i tatar ve mogul nizamet esasiyesi. Erbarmen. ruşen. Pfirsich. | yarlığamak : rahmet etmek. ziynetlenmiş. koşmak. yarmaca : kabil-i inşikak. yaruğ : ruşen. irte. nicht angenommen. — OrdnungReihe. — Verziehen. dizi. yarılğaş : hediye. musabakat. tüzünk. halb. mansib. gayr-i makbul. bir düzü durmak. yadigyar. Unnütz. kaiserlicher Erlass. Schnitt. — Ehrenpreis. — Klettern. — RechteForderung. Grundverfassung. Freundschaft. yarlık. — Angekleidet. glänzend. inşikak. Gold. yas : matem. Kummer. yarmak : az ayırmak. — Fledermaus. — Glanz. — Geschenk. keder. Andenken. barış. Wunde. yarav (yara) : cerh. ziya. il dost olmak. siyaset kanun namesi. yarım. aydın. tertib etmek. yasal : saf. — Geld. yarğucı : emir-i divan. yare. ferman. yarumak : mücella olmak. şeplek. Befehl. | yarlığan : rahmet edilmiş. — Gross. imtihan. aydın olmak. Reihe. yarğılamak : teskin etmek. name-i humayun. yarutmak. — Minze. yaramaz. yarmanmak : tırmalanmak. yasdanğac. yaraşık : sülh. — Morgen. bergüzar. yarğucak : el deyirmeni. yasamışı : nizam. yasal : saf çekmek. — Verwundung. Prüfung. ruşenlik. libas geymiş. | yaruşmak : yaruşlamak. — Glanzlos. tertib. bahşiş. bir ot dur. yasamak : yapmak. kaide. yarpi : yarısı. . spalten. meskin. ferman. ziyadar eylemek. çatlak. yarlığa : rahmet. beyaz para. — Fledermaus.yarasık : huffas. geschmückt. bir mansüb dir. yaraş : musalaka. yaraşıklı. geschmückt. Ehrgeiz. ışık. übereinkommen. yarlı : fakir. — Kissen. beyhude. yarpu : çocuk. yarumağur : revnaksiz. — Verzeihen. Junge. şeftalu. elend. | yaruğlığ : aydınlık. ışıklandırmak. yasak : nizam. sülh-ü musaliha etmek. araste. — Zerspaltung. — Emir des Raths. riş. — Beruhigen. yalkanmak. schicklich. leuchten. — Anordnung. — In Ordnung sein. — Kind. inşad etmek. der morgige Tag. esvablanmış. usul. — Die Hälfte. — Glanz. altun. yarlığ : menşur. — Erbarmen. in Reih und Glied stehn. den Streit beenden. bauen. dâvâ kesmek. yasancak : yasdık. inşa. yaraşmak : barışmak. — Versöhnung. melul. münasib. Helle. — Versöhnung. Grundsätze. Richter. yarma : kabil. — Scheit (Holz). biçme olmayan odun. yarındası : yarınkı gün. yarğu : musadere. zabt-i emval ve emlak etmek. Versuch. yasank : geniş. Kraut. Verfassung des tatarischen und mogulischen Reiches. tecrübe. teraşe. — Trauer. yarmak : sikke. müvafakat ederek güzel olmak. eine Würde. friedlich. Befehl. aydın. — Ordnung. — Glänzen. Z. hakem. visade. Helle. — Machen. breit. — Arm. yarkanat : huffas. nısf. in Beschlag legen. yamu. fasl edici. Friede schliessen. yasanmış : geyinmiş. — Sich versöhnen. Regel. yarpuz : geyik gibi. tiraşhiraş. gegründet. barışık. — Schimmernd. alay çekmek. — Entzweien. icad eylemiş. — Handmühle. balış. aff.

kiçik beçe. asiya-i vustada yasaullar dayak ve deynek ile hidmet miride gezerler. cebhane. feucht. yatış : hükmdarın yatdığı odayı karağol bekleyene denir. yan yatırmak. frisch. bedbaht. dumu.yasar : yasatmak. yasau : saf. — Anordnung. — Anfertigen lassen. — Eine ins grünliche pielende Farbe. yaşil : taze. — Wird auf den Wächter des königlichen Schlafgemaches angewendet. sich ekeln. — Krank. tezyin etdirmek. — Sich stützen. yaşımak : yaşmak. — Sich ausruhen. yat yarağ : mühimmat-i harbiye. Siebenschläfer. jung. sich bedecken. — Ausruhen. 'yatişcı' werden die um den Fürsten herumschlafenden Personen genannt. | yaşil baş : yeşil baş. | yaşlığ : rutubet. yasmuk : mercemek. surahi. ateşhane. yung. — Feuchtigkeit. muhalif. yat (yad) : yad. Thränen vergiessen. yasmak : yatsamak. — Spieler eines Instrumentes. dizi. — Heimlich. yatık : yatğun. — Ein Fremder. yasaul : yasakçı. yatlamak : yadırğamak. Thränen. — Liegend. yatğın. — Versteckt. beş yaşar gibi büyür. Flasche. gök. — Wassergefäss. pi. — Feind. nisa örtüsü. gizli. die in Mittel-Asien mit Ruthen ihre dienstlichen Rundgänge halten. — Niederlegen. hasta. yasun : ustuhan. — Linse. Reihe. rutubetli. yaskamak : yatsamak. niedergelegt. mahfi. | yatuğancı : sazende. yatuğan : sazlık. — Vermieter. yıldırım. sich verdecken. weit. . yatalak : mariz. blau. yası : ariz. etwas nach einer Seite biegen. yaş : çocuk. saf saf dizmek. santur. istikrah etmek. sereşk dökmek. — Bedecken sich verbergen. yatlığ : mechul. yaşunmak : örtünmek. kemik. — Knochen. ihtifa etmek. kraftlos. ein Fremder. yaşimtol : yeşile çalar renk. — Name einer Entenart. musiki-dan. tutunmak. muhafaza. — Kriegsangelegenheit. — Feicht sein. bikyane. yav : düşmen. taze. — Blitz.oder fünfjährig. Unglücksvogel. yat adam. — Fremd. — Vielschläfer. yapdırmak. tertib. yabancı. düz. köhnesal olmak. — Musikinstrument. yastancak : arka verüp rahatlanmak. sich ausschmücken. yatıcı. Fett. verdecken. köpü. — Kind. yasak mêmuru. yatkun : çok yatmış. — Drei. yatğurmak : yatırmak. düzeltmek dayanmak. asker alati. hükmdar etrafında yatan kesane yatışcı denilir. — Schleier. garib. yeşil. verbessern. örtmek. araste etmek. alt werden. yatışmış. Donner. yaşarmak : nemnak olmak. körpe. — Braunes Pferd. çakmak. — Sich verstecken. — Sich ausruhen. ihtifa etmek. yaşarmak : örtmek. kanun. elbise geyüp ziynetlenmek. yaşık (ışık) : yağız at. geschmückt werden. Wächter. thränen. Pulvermagazin. santur çalan. Kind. — Jemanden für Fremd halten. — Jung. yaşurun : gizli. wachsen. verborgen. bir nevi ördek ismi dir. göz yaşı akıtmak. bir yana eymek. — Gross. yabancı ad etmek. yatuk : su kabı. ıslak. örtünmek. yaşın : bark. natuvan. yaşar : üç yaşar. sebzevari. yastamak (yastanmak) : baliş etmek. Frauenschleier. Wächter. schmücken. yaşurukluğ : muhtefi. korhane. tekye edinmek. yabancı.

— Verloren. yedek : yedekdaş. müstesna. yelenk : biperva ferrah mahal. yazğurmak : suçlu. yavuk eylemek. beliebt. Fremder. döndürmek. güzel.yava : beyhude söz. — Annähern. yetim : öksüz. hususen at yedeyi. pissen. ruzi mukedder. tuğ. ücretle tutulan rencber. yestehlemek : telvis. garib. ziehen. den Feind besiegen. tutkal. mergub. vorzüglich. yazım : sernivişt. birlik. Bestimmung. sakin olmak. den Weg zeigen. bimeze. — Krieg führen. yanına götürmek. sonderbar. zerstückeln. yeke yarım : birer. tahvil etmek. galib gelmek. — Geschriebenes. etwas niederschreiben. karib. yavğan aşı : aş geceden kalma. yelu : rekz. yavuşkarı : yakın. — Entleerung haben. — Wüste ohne Gras und Pflanze. — Handpferd. — Widerwillen haben. yazlık yer. — Der zur Hochzeit Ladende. — Verändern. — VerFertigen. yazı : sebze ve nebatatdan hali deşt. Gastmahl. — Waise. | yavuklaşmak : namzed etmek. — Speisenüberreste. yava : gaib. yavçın : müsafir. uşak. — Jemanden zum Sünder machen. best etmek. yazığlığ : yazılı. yabancı. paralatmak. suç. Geschwätz. verloben. — Ausgetrocknet. yavcı : ziyafete ve duyüne dâvet edici. — Verlobung. Auskehricht. — Nahe. düşmeni yenmek. işaret. yedmek : yapışup çeküp götürmek. yavuz : pakize. yavaşmak : halim. . bitmek. — Sünde. yazmak : yapmak. tâmdan bezmek. yarımşer. — Einzelweis. tednis etmek. karib olmak. — Rossschweif. nişan. ürkük. ruhig sein. tekarrüb etmek. ohne Geschmack. yavaşa : azgın atların kulaklarına vurulan alet dir. imla. yolgun. — Sich nähern. yavruk : hayvan beçesi. yavmak (yavuşmak) : tekarrüb etmek. toy. yavan : lezzeti garib. acib. delalet etmek. eine Grasart. — Mild. — Unnütze Rede. kabahat. mihman. silenk gibi. — Eine Art Mehlspeise. düşmen kırmak. yetik. yavuk : namzedlik. yemdan : bir nevi darı unundan pişirilmiş tâm dir. — Gast. — Schicksal. schön. haşak. yavşan : dikenli batar şeyler. yavlak : düşmeni çok olan mahl. yakın gelmek. yavru. yavlamak : muharebe etmek. yazuk : günah. schreiben. den Feind niederwerfen. erschreckt. mâyetde giden redif şeyler. saçma kelam. Feind. Taglöhner. halbundhalb. — Das Junge eines Thieres. Zeichen. kabahatlu etmek. tahrir. yavuk. rabt etmek. bir nevi ot dur odun nevinden. yelkun (yelkin) : kurutmuş. yavunkmak : tebdil. surur. — Ein viel angefeindeter. fremd. — Gerath welches in das Ohr der wiederspänstigen Pferde gestossen wird. sich vor eine Speise ekeln. hizmetkyar. — Sichere Gegend. konuk. — Sich verloben. ağacdan binalı bir mekyan. — Geschmacklos. — Harz. sahib-i temkin. Fehler. lezzetsiz. yerkmek : nefret etmek. yelim : yapışkanlık. alem. sieger sein. — Mitnehmen. Diener. — Keusch. ein aus Holz errichteter Aufenthaltsort. yavuklanmak. rize rize etmek. — Zerbröckeln. yavutmak : takrib etmek. piselemek. breiähnlich. — Stachelige Dinge. çekmek. zai'. yavmak : parça parça. sich umwenden. düşmen.

verwüstet. yığağ : direht. — Schlecht. — Sammelt. yikiranmak : iyrenmek. — Erobert. — Kaiserliche Pferde. Meile. yılanğac : şemame. — Glänzen. çabuk. yığnak : cemiyet. gut. hemşire zade. Paradepferde. vasil oldu. — Hufeisen. — Leicht. viran. Tante. gezdirmek. buka. Holz. bir kargiş dir. — Öde. yığac. auch langes biberähnliches Thier. schnell. çağatayce 'çin' dahi denilir. hakaret. — Einzelweise. — Neffe. yaş. yik : bed. yetim hizmetkyar. nihayet buldu. Schnur. davar asb.yetti (yiti) : yedi. yılana ağvurin : yılana benzer bir hayvan dir. — Haufen. — Essbar. Vorhang. yikin : hob. — Ein schlangenähnliches Thier. yib : ip. — Wohlriechendes Pflänzchen. — Weinend. yılcılık : bir senelik. yığlağur : ağlayıcı. unzerstörbar. bir senelik nuker. virani. yirmi. yılkı : ılkı. kalabalık. yığı : yığın. dayı. — Weinen. Weinen. aruk vermek. taş çakırım. yetişdi. ruzgyar. çatr. yidanik : yedek. — Baum. çekmek. yil : bad. verwaister Diener. Fussgänger. alevlendirmek. — Art Weste. yığac : ağac. fertig. nimten. çöp. yilak : multan. — Schön. verwüstet. — Strick. Onkel. esb-i numayiş. yığın. yezne (yizne) : enişte. senksare muşabih tavil konduz gibi. at. mülk. Hauspferd. yıkılmağur : metin. dinsenmek. eyirmek. pakize. iki on. çöp. Schwester. — Fest. yılamak : parlamak. yiken : karındaş evladı. yilkin : nâl. yidanik busun : dua-i bed makamında dir. zerstört. — Jährlich. fena. yelek. yilenk : yöngil. — Baum. — Versammlung. katar-saltanat atları. — Weiner. bir tarafa mail olan. harab. — Gähnen. spinnen. şecr. junges Kameel. — Sieben. redif etmek. yığnet : fil. yılar yılar : birer birer. ayağı çıplak. — An der Leine führen. risman keşide etmek. — Versammlung. terakim ediniz. Nordwind. Stuterei. sade. amade. | yığlab : buka eyleyüp. yıkıntı : munderisat. çıplak ve uryan mânâsına dahi gelir. ein jährliches Gehalt Beziehender. geniessbar. buka eylemek. at nâli. — Verschwunden. hergele. Verachtung. rein. telef olsun. Nichte. teyze. risman. — Wind. Gesammtheit. yikti (yetti) : temam oldu. yığın : cemiyet. — Sich vor etwas ekeln. piyade. yavaş yavaş. istikrah eylemek. tayak. yığıkiz : cem ediniz. çagatajisch auch 'çin'. — Grundbesitz. yetul : yer. angelangt. ein Barfüssiger. gördüyünk bu osun demek. külliyetlu. hafif. yikuluk : yemeklik. fersenk. öde. yeyilmeye salih şey. Holz. — Zelt. leuchten. Abscheu haben. | yığlamak : ağlamak. yıkılmaz. harabe. hemşire. yıkılğur : uftade. — Elephant. — Schwager. yikirmek : giyrenmek. — Vollendet. amuca. yıkılmış. versammelt. hat auch die Bedeutungvon nackt sein. yavuz. tofrag. yilke : çadır. giryan edici. salyaneci. yığınlu. Erde. — Jahreslohn. yığ : hazir. — Ausdruck für einen Fluch. angekommen. yikirmi : ikarma. nach und nach. erazi. yıku : harab. Faden winden. yidamak : yedmek. deve yaurusu. gängeln. şemal. . Jacke. — Zwanzig. temiz. — Bereit.

yimrulku : harab. schicken. yilu : ehali. âdet-i kadim üzre şarki ve beyt okup piale almak. yinkmek : yütmek. — Sieben. Musterthier. azuka. koşukçu. libas. Lieder nach alter Weise singen. hafiflanmak. viran eylemek. at yemi. risman. yitak : yedek. Thierrachen. Spalte. yirlemek : yerleşdirmek. isal etmek. | yırak : uzak. nafe. nev. — Jemanden erschrecken. — Offnen. Gemenge. görünüş. yirazuk : yeyecek. — Pferd. daye hatun. viran. numayiş hayvanı. göndermek. munderis. — Ein sich vor Speisen Ekelender. tum'a. — Esswaare. yitikan : nebat el-n'aş yıldızları. schicken. çapkın. yemek. — Umwechseln. — Sanger. — Moschusbeutel. bir gecelik tâm. yirav : hanende. — Volk. koşmak. yerine komak. aşik. çak etmek. genug sein. yapar. L. nağma-kyar. Essen. yedi felek. Futter. — Nahrung. — Schwägerin. taze. yırtlas : çak. muzaffer olmak. — Faden. yırtmac : rahne libas. verandern. galib olmak. — Rasiermesser. yığin. Sieger bleiben. yim : yem. huf etmek. öde machen. — Spalten. — Singen. — Leicht. — Verwüsten. — Speise. Nahrungsmittel. çak came. — Zerrissenes Kleid. korkutmak. küşad eylemek. Schnur. — Genügen. yilpeguc (yelpe-kuh Z. — Der Ärmel. yitkarmak : yetişdirmek. — Senden. yipar : misk. yinürtmek : tecdid etdirmek. tecdid etdirmek. — Erneuern. yenemek. kadın. yişmek : açmak. yiti (yidi) : yedi. Furcht einjagen. yirağramak : iraklamak. Kleid. yilmek : isti'cal etmek. | yişilmek : açılmak. yitkurmak : arkadan göndermek. — Weit. — Eine leichte Grasart. yinkil : yöngil. laufen. — Erneuern. vücude getirmek. yiplik : iplik. Brautführerin. — Eilen. sich ekeln. at. — Etwas zu Stande bringen. etwas vollenden. yitik at. tegannüm etmek. Vorrath. yırlamak : ırlamak. şikafte. teb'id. yimdaş : bir yerde yem yeyen. — Senden. reissen. yılkuran : bir nevi ta'un dir. yitar : kyafi. yimrumek : tahrib. el verir. taze eylemek. halk. yimtuk : yeyindi. ârsız. . — Irgendwohin gelangen lassen. yiti ata. yiparmak : irsal eylemek. in der Reihe nach einander gehn. davar boğazı. — Essbar. | yinkirtmek : yeniltmek. tahvil eylemek. — Auf den Platz stellen. hafif. Futtermaas für eine Nacht. yılmak : kaçınmak. yedi kardaş. kemale irişdirmek. — Sieben. bişerm. yitim : öksüz çocuk. yinki : cedid. — Besiegen. die sieben Brüder. yalpağuc. schamlos. hafiz. yimişan : yavşan. Ankunft. — Speisegenosse. auffrischen. resid. yink : asitin. küşade olmak. — Neu. bir nevi hafit ot ve giyah dir. yitik : yeti. yinke : sağdıç. irsal etmek. dinsenmek. zahire. Liederdichter. — Geöffnet werden. tirkeşmek. die sieben Himmel. entfernt. — Verwaistes Kind. sich erleichtert fühlen.yilku : ustura. — Futter. yimlik : at boğazı ve yemi. — Entfernen. beraber tâm eden. vasil etmek. yiputmak : tebdil. yırmak : şak etmek. verschwunden. die sieben Väter. yırınmak : yeyilecek nesne. irak. yirik : tamdan nefret edici. — Eine Art Krankheit. alet-i tiraş. — Fächer. — Sternbild des Bären. vasil.) : yelpaze. Lump. — Verwüstet. — Riss. yırtmak : yertmek.

Regenbogen Z. aff edilmek. yokarı. ankommen. yorğa : eşkin. yulak : sikle. yukum : yumuşak. rehnuma. un ve saire yoğurmak. — Zeitvergeudung durch herumschlendern. yortmak : dur atı gezmek. vasil olmak. dick. rasch des Weges gehen. | yulukturmak : isabet etdirmek. kilavuz. yulukmak : uğramak. — Eine rothe spitze Krone der alten Padischah's. kabristan. — Prophet. yoldarım : yıldırım. yılgın. yortma : sirât. mit einem Federwisch abputzen. | yulduz kurti. yoğruş : tahmir etmeklik. — Senden. katik ve yoğurt tâbir etmek. — Genügen. yulduz : yıldız. yoldamak : rehnumalık etmek. eine Art Krone. Doppelttraber. yortğa : mezaristan. — Dessen Federn ausgerupft sind. gürüş. waschen. — Jemanden zusammen bringen. Friedhof. yol bulucu. kalemle ve tarakla alup sılüp temizlemek. yokanı : bir şeyi yere atarak beyhude vakit gayb etmek. yol birmek : sebil etmek. yoluk : yolgun. yuhu : hâb. das Sehen. rende ve keserle taşı kırmak. karışdırmak. . yürümal. Wegweiser. çakmak. — Lüge. — Schwere. kaplan. kaba eşkin yürümek. — Kneten. Vorführen eines Muster' pferdes. dünn. gerupft. koşma. hamur eylemek. uyku. kalın. — Fein. hareketle yol yürümek. — Traum deuten. seyyare. — Heisshunger. kyafi olmak. yonmak : tiraş etmek. — Weg machen. sich verbreiten. ılgay. yormak : fal haber eylemek. yolaşmak : irsal. — Anstecken. yoğurmak : tahmir etmek. mülayim. — Blitz.yitmak : yedek at. yol göstermek. Planet. uzatmak. yortak. ince. yokarğı : bala. yâni bir nevi ciğa ve tac. — Betrügen. pelenk. yoskli : sabikde padişahların geydikleri kırmızı tepeli otağa. auch ein Suffix zum Worte 'vilayet'. görücü. yakmak : sirayet etmek. Bote. zart. çeküp götürmek. meşgul eylemek. oben. Mehl und anderes kneten. — Schlaf. gut auslegen. numayiş atı yedemek. yol atan : bir kale dir. yufka. görüştürmek. cesim. yuka (yufka) : nazik. — Weich. yulğun : yoluk. — Entlaufen des Wolfes. auch 'yu' gesagt. störriges Pferd einüben. | yuyan yalğan : yalan. yuyan : yalan. — Gähren lassen. çifte koşmak. — Den Weg zeigen. güzel tâbir eylemek. tesyir etmek. çapma. — Gross. das Laufen. — Stern. — Schnelligkeit. uyku. yeyüp içüp dolmaz. yuymak : yuykamak. tahir etmek. yuh : cu'el kelb. vilayete dahi itlak olunur. eylendirmek. yulavuc : peygamber. Teig anmachen. bulaşmak. — Lüge. führen. nik söylemek. hart machen. yalğan. yolbars : arslan. Führer. — Traben. yorga taz. — Begräbnissplatz. elvermek. — Traber. yu dahi denilir. Tiger. rusul. yuyan : aldatmak. — Reinigen. yorgalamak : kurt gidişi koşmak. erklären. — Ausgerissen. Seher. — Begegnen. den Weg verlängern. mischen. yolunmuş. mit einem Beil Steine klopfen. — Löwe. — Eine Festung. salı vermek. wegschicken. — Hoch. — Schlaf. mezarlik. yoğan (yoğun) : azim. — Rasieren. jemanden beschäftigen. yuki (yuka) : yuhi. yüzü tüyleri yolunmuş.

yumalatmak : yuvarlatmak. gevşek. yutğun : gerdab-i bad. Zuchtstute. — Schlimmes Vorzeichen. Verschlinger. yumurmak : yuvarlak olmak. Heimat. devirmek. yutamamak. Walze. yulun : kemiyin iliyi. toparlak. yunt yılı : ılk ılı. yurtcı : kalauz gibi. — Verstärkungspartikel. yavaş. yaykamak. yutmak.. yus-yuvarlak gibi. — Drehen. vor etwas die Augen schliessen. yumurta. göz kapamak. — Zusammendrücken. — Zugedeckt. schmutziges Waschwasser Z. şamatacı. lüle pamuk igirmek içün hazirlanmış sarılmış pembe. — Schweigen. zart. yumşamak : sert şeyi tesir-i hararetle ve suda kesb etmek. yum : göz yum. begegnen. — Waschwasser. — Rolle. bu kaidede. — Leicht. — So viel. yutalmak. lahm. — Rollen. — Schlucken. yufka. — Futter. yupka : hafif. memalik. — Rund sein. kasabe. yusun : kendi kendine hasil olan tarz. die Augen schliessen. Knäul. yurun : parça. — Einen harten Gegenstand durch einweichen' oder aufsieden weich machen. hergele ile gezen madian. yunka : yonıntı. Z. Aussucher eines Lagerplatzes für die Karawane. müdevver etmek. yumru : muhaddab. — Drehen. yuyuntu. yumalamak. yumru top. — Faust. — Haufen Z. yuvurkan : yorgan. yunt : yabani kısrakı. — Wilde Stute. — Husten. | yutalmak : sürfe etmek. yunce : bunce. — Knäul aus Papier oder Leinwand. tabak yaykama. kyâddan ve bezden yumru top. : gougacı. — Weich. reinigen. wälzen. verschlingen. yurtaul : önde ilgar ile giden suari. yutmak : sükyut etmek. — Ein Jahr nach türkischer Zeitrechnung. yumşağ : mülayim. — Waschen. yurt : mesken. — Splitter. — Auf dieser Art. yumuk : kapalı. — Knochenmark. — Vortrab. uslub. yumurtğa : yumurtka. Polterer. yut : kar izdihami. yurtak : kaba eşkin. munce. yumak. yus : edat dir. | yuvalamak : yuvarlamak. vilayet. yuş. ot. temizlemek. dünnes Gebäck. kapadılmış. yus-yumru gibi. bu uslubde. topalak. yurunçğa : alet. yumuş : yumuk. yumruk : müşt. yauş Z. yumak : gusl etmek. yuvalak : yuvarlak. zaif. devacı. müdevver. — Starker Schneefall. Art und Weise. yumak : pamukdan bükülmüş. bölük. elin yumulmışı. yumalak : top. öksürmek. yol bakıcı ordu. vatan. isabet etdirmek. rakik. basturuk. — Streitsüchtiger. — Sich treffen. gevşemek. | yusunluğ : bu tarzda. luk. abrunden. Regel. Weg. örtü. kapanmış. — Ei. — Rund. . mulaki olmak. yuvlamak : yuvarlamak. Land. fein. Kleh. yumru tokat. Flammflecken. yummak : sıkup kapamak. yâni sal-i turkaninin yedincısı dir. — Fahre. — Decke. kaide. Tellerwaschen. — Rund. yamak. Faust ballen. tarik. kugelig. — Der an der Spitze galoppierende Reiter. — Husten. yuvarlamak. yulum : mi'ber ab. nach dieser Regel. yutal : öksürmek. — Wohnung. açılmış hamur yaprağı.yulukuşmak : tesadüf etdirmek. bir şeyden göz kapmak. wenden. yutğunmak : boğazda yutar gibi yapmak. yuvundu : ab-i gisale. Faustschlag. — Wirbelwind. kyarvanın mahal-i nuzulunu tâ'yin eden memur. so gross. — Flicklappen. — Ordnung. schwach. — Gemeines Pferd.

Schild. seri'. — Laufen. treiben. Kürbiss-Spiel. stellt sich auf die Hinterbeine auf. anschwellen. kabak : ilerü. — Schreibrohr. kilk. yümrüklü : harab. yüküş : çok. — Name eines Stammes in Mittelasien. kabarcuk : abile. yüzleşmek : bir şeye yüz tutmak. piş. | yümrenci : muşgir olan bir kuş. oben. saltanat. | kabarcuğlanmak : kabarmak. von schnellem Gange. — Herrscher. — Rühr' dich. K kaan : hakan. yür : hareket et. sefere gitmek. kaba : hanzal. — Fingerhut. yükrüşmek. yükürmek : yürümek. — Last. padişah. bulend. cesim. verurtheilt werden. yüksük : parmak ucuna takılan engüşterin. uçuk. yükürci : zevcenin küçük biraderi. zu etwas sich erheben. aus feinem schwarzen Mousselin. Aufbrechen des Soldaten. çergi. zaudern. kaba kulağ : kulak tarzında olan bir nevi şiş. — Bläschen. göz kapağı. koşunmak. sirâtlaşmak. — Ein Vogel. ahenk. ayağda dik durur. sevk etmek. yümren : sıçkan. huzur. Mütze. — Jüngerer Bruder des Gatten. yüze iblag etmek. gassal-i cenaze. yükürük : seri. tüfek-endazlık etmek. koşucu. — Verwüstet. büyük çastgyah. yünk : yük ve yaykamak. yürken : yürüken. findet sich in Wüstensand vor. yükürüş : kasd. fare. — Aus Achtung das Knie beugen. hükmdar. kaanmak : telehhüb etmek. yürküzmek : tesyir. verheert. — Sattelunterlage. salı vermek. — In Brand gerathen. kabak oyunu. yürük : aslı yükrük dir. lauf'. yürüyücü. kör çıban. kapak. viran. das Laufen. yüz : asiya-i vustada bir kabile ismi dir. Feuer fangen. vakt-i çay. berauscht sein. yürdi : iyne deliyi. eyer esbabı. ziynet. hind koyunu. — Hoch. arastegi. sich beeilen. hareketlenmek. Vormittagsessen. — Das vordere. flink. yüne : keçe. Filz. tez reftar. yürü. alevlenmek. ziyade. — Die Coloquinte. Schmuck. tereddüd etmek. yükki : âli. Scheibenschiessen. muhakeme olmak. mesti hareket etmek. — Ein ohrenförmiger Bratspiess. waschen. keş. sebükbar. kulp. yürüşmek : savlet etmek. | yüzleştirmek : ru beru gelmek. Name eines Fürsten. . ateş almak. — Schnell. — Schwären. kalin. yün : çehre. — Eine grosse Mäuseart. yuvuş : kalem.yuvusğa : gusl-i mevt. — Angreifen. gross. yüküşmek : tâzim içun diz çökmek. — Um die Mittagszeit. unschlüssig sein. toy-ve düyünde meşhur-dur. — Schnell. zahlreich. Ratte. bir nevi büyük sıçan. kara ve şebnem şaldur. — Nadelöhre. in den Feldzug ziehen. ön. çalışmak. — Gesicht. yıkılmış. — Absenden. — Zweck. yıkığ. — Zu etwas sich wenden. — Viel. kumda çölde bulunur. yüsek : çul. — Pferdedecke. yokarı. Harmonie. geh'. yürküşmek : koşmak. Fürst. ziver. bekannt bei Schmausen und Festessen. — Gut zu Fuss sein. serpoş. kuşluk. kaba kuşluk : zuhra karib olan vakit. uftade. dick. welcher Mäuse fangt Z. bir hükmdar ismi. Geschwulst. leşker azimeti. git. vafir. — Gegenüber stellen. yürütmek. — Schreiten. Putz. — Maus. Hitzbläschen. abilelenmek. Griff. — Abwaschen des Todten. ölü yaykayıcı. yümrek kazığ : bir nevi büyük fare dir. das erste. Todtenwäscher.

giriz leşker. — Flüchtling. kaçan : ne vakit. ne kadar gibi. Verbotenes. kaçar : kaçan. heftig. şur. sahra. gürizende. bac. Blokade. Zoll. kangı. azimet. kaçanğça : ne vakita kadar.) : yasak. uşr. bir yane çarpılmak. Flüchtling. ein vornehmer Stamm. Afganistanın paytahtı ve dağlık kitâsı. kadağ edici. kayan : seyl. haçir. kaç (kança) : edat dir. arkada bulunan küçük kemikler. — Entläufer. Niederlage. — Muthig. Fessel. altı kemük. sabah kahve altısı. firar eden. — Der Fliehende. Pause. kadağan : car. nalbend. heftig. — Belagerung. ne zemane deyin. yasak.kabil : muhasara. hoher Stein. kayısı. emlak. yamaklı. — Flüchtling. Feierabend. Eigenthümer desselben. mismarlamak. Entläufer. hile. fliessendes Gebirgs. — Flüchtling. geflickt. — Fragezeichen. — Kandiszucker. taraf. kaçaşlığ : kaçmaklık. kaburğa : göys yan kemiklerinin heyet-i mecmuasi. kaçğun : firari. men. — Ein den Verbrechern an den Füssen angeschnalltes Brett. kadagan Z. şedid. Keil. kaçağ : firari. kaçıkmak : kaçup savuşmak. Felsen. grausam. itbak. kablı pilav : özbeg pilavi. kaçak. kağçur : vergi. kadakcı. | kadaklığ : muhalla. tez. kay : huruf-i istifham. Flicker. anheften. der sich in den Spalten der Wasserleitung ablagert. canib. mazbut. harac. tumruk. — Maulthier. zincir. cihet. yan taraf. Flucht. wo ? kaya : acı. kleine Knochen am Rücken. dağ ve dereden akan su. kayan : taraf. Frühstück. kadğan (kadkan. kiracı. Maulesel. — Pilav der Ösbegen. yan. Gegend. der Reisende. muharebeden dönmek. semt. inhizam. Flickschneider. — Der Fliehende. Kampf. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. firar edici. adaletsiz. ester. neredeki. | kaçirci : katirci. — Miether. das Umzingeln der Soldaten. durchgehen. hiddetli. Seite. ne zeman. Finte. bagl. kaçtek : kaçıcı. — Flucht. kağnak : ağza. men. kaçir : katır. Kabul : asli zabul. mismar. işkil. çivi. kaçğuycı : kaçıcı. gebunden. — Schmutz. — Verschliessen. azimet edici. gürizende. meker. kaydeki. imla etmek. — Täuschung. bozğun. firar. zuhr tâmi. — Befehl. — Geschmückt. — Hauptort in Afganistan. Hufeisen. abloka. — Fragezeichen. sechs Rippenknochen. istifham dir. List. Rückkehr aus dem Kriege. kac : firib. — Rippe. Gegend. Mittagessen. cidal. kaçkın. entfliehen. S. kadana : mücrimlerin ayağından vurulan paybend. — Name eines afganischen Bergstammes. sämmtliche Brustknochen. — Nagel. flüchtender Soldat. kaçın : su yollarının şikaflarından gelen su süprüntüsü. paydos. — Sich flüchten. muteber bir kabile. anfüllen. peyvendci. — Strömung. kaya : sert iri olan taş. kadğan. — Wie lange. kaçak. katağan. kuşluk. cebel. hangı. leşkeri ortaya almak. welcher. — Wann. Zehent. Schlinge. tâtil. kadak : mıh. kayağ : cesur. firari. kadamak : çivilemek. kaçğak : keçık. .und Thalwasser. yüz çevirmek. Name eines Türkenstammes. — Das Entkommen. — Annageln. — Verbunden. — Ritter. — Seite. — Ein fester. zalim. -es. bir bir firar. — Steuer. kabkarmak : iglak. cenk. -e. kaçu : firar. kafri : Afganistanda dağ içinde büyük bir kabile ismi dir. mihlemek.

muhasaraya gitmek. kaydağ : nasl. şûbe. hangı. — Ersatz. hangı. polirt. ein Platz. — Zu wiederholten malen. kayaş : mühmilatdan dir. kayralmak. ganz trocken. mahzun. kak : güneş ve ateşden kurumuş olan. şaşı göz. — Welcher. galiz. Milchobers. döndürmek. kaynar. kayn ata ve kayn ana gibi.oder Scheerenschleifer. pelas. Rücken. kangı. kaypanmak : ihticab. kavun kakı. | kaytarmak : geriye döndürmek. kaysı : kangı. dönmek. befreit. auf welcher Art. — Aufbrausender. zurückgehen. kaytmak. memlu mânâsına dahi gelir. Wollzeng. dick. kaymak. yağmur yeri. zal etmek. kaytmak : rucû ve avdet etmek. sich umwenden. — Gram. — Ausgleiten. yeniden. geri gitmek. fikr-u endişe. muvazzaf bir işe memur olmak. — Von Sonne und Feuer getrocknet. kasavet. mit einer bezahlten Sache betraut sein. — Sich zurückziehen. işsiz olan. dolu. — Siedende Stelle. tesettür etmek. sözünden rucü eylemek. kaynaşlık : kaynayıcı. noch einmal. hervor quellend. ne tarz. — Arbeitslos. kayğanak : yumurta ile sebzevatdan pişirilen tâm. başka defâ. ne yolda. — Zurückkehren. cuş-u huruş. gam yemek. Sorge. bilek taşı. hangısı. | kaytarın : yeniden. kayğalduruk : musaffa. — Wie. kaynavuk : kaynak yer. mesdud olmak. aus der Erde sprudelndes Wasser. kayrılamak : kayup taban ve dizleri üzerine düşmek. — Eine aus Eiern und Gemüse gekochte Speise. kayrılmak : taymak ve kaymak. -es. arka. betrübt. verfertigen. arkaya gitmek. Verwandter. punar. semaver. kayrıcı : bileyici. süt üstünde olan kaymak. etwas thun. inkyar olmak. fevare edici şey. siedendes Gefäss. Samovar. — Sich wiederumdrehen. schärfen. — Ausgleitend auf die Knie fallen. — Aufgekochtes Wasser. — Wetzstein. bir daha. — Sich nach einer Seite hinziehen. — Ausrutschen. avz. kalı. auf welcher Seite. trauern. kaynak : kaynamış su. kayğanmak : bir tarafa çekilmek. keskin ve ötkür etmek. kaymak : taymak. Sohle. anın içün kayn ağa ve kayn peder demişler. kayğurmak : tervic. — Schleifer. — Bedenken. beschützen. Brunnen. mulahaza. keder. kayrak : cizlam. yine. pıçak ve makası taş ile keskin edici. auch in der Bedeutung: voll. Rasse. — Traurig. ne cins. | kuyğuluk : mükedder. döndürmek. in diesen Wörtern: Schwiegervater. abermals. su toplanacak mahal ve mevki. kısm ve akraba. yerden kaynayup çıkan su. kayuk : kuyu. himayet etmek. kayta : mukarreren. tembel. ne tarafda-ki. geri çevrilmek. galeyan eden tencere. kayn : bedel. sich umwenden. -e. — Gereinigt.kayan : kadimde bir moğul aşireti dir. — Teppich. kalın. — Grob. ausgleiten. . uruk ve kayaş denir. müberra. faul. kuyu : kangı. gamnak. schielendes Auge. dönmek. bir işi yapmak. musaykal. — Aufs neue. — Diakritischer Punkt. — Mongolenstamm in alten Zeiten. umgekehrt. sich bedecken. — Welcher. Messer. kaynamış zarf. kayrı : geri. — Zurück. Schwiegermutter. wo sich Wasser ansammelt. halvet. kaytım : kilim. welcher. kayğu : gam. Trauer. — Schleifen. taban. was für ein. zur Belagerung schreiten. | kayğusiz : fikrsiz. kabile. kup-kuru. yazyazı. | kayramak : bir şeyi bilemek.

für die Gesundheit zuträglich. kalay : nasıl. kalış : azar. lala. bir nevi odun. büyük kardaş. aldatmak. kakımak : darılmak. mütehevvir. ağabey. kalmaş : beyhude söyleyici. kıkırdamak. bend-u best etmek. — Sorge. — Eine Pelzart. kalmuk dahi denir. kühn. aus Pelzfell bereitet. — Geschwätzig. kalmaki : bir nevi tabia ve siper dir. — Stossen. ekser kürk derisinden mâmul. Tadel. kakşak : türkistanın tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. azarlamak. — Seite. laut schreien. — Vater. — Mütze. kakırmak : kakırdamak. kuyruk yağını eridirken ahirinde kalan yanmış şahm parçaları. şehirlerde bulunan yarık yer. külah. das Schreien. . dörtmek. — Lautschreiende Henne oder anderes Thier. wählen. sich wehrend zurück weichen. cenkci. ekser çarpmak. — Liebgewinnen. zürnen. Fischbraten. Krieger. — Eine mit Fett bereitete Gemüseart. yığmak. kalkızmak : kaldırmak. — Funke. kakırdağ : cize. bürg. Baracke. kaliye : bir nevi yağla kavrulmuş sebzevat. das Trocknen der Baumblatter. kaze. kakma : Türkistanda bir nevi cübe ve aba. kak-u kadid olmak. — Vertrocknen. — Eine kleine Vogelart. ilmi mâş çok bilen. — Das Gackern der Henne. — Ein türkischer Stamm in Turkestan. samura muşabih kara kuyruklu bir hayvan ismi dir. pfeilfest. haykırma. ebabil. kalinlığ yıbarmak : namzed etmek. kaldurğac : bir nevi ufak kuş. ağac dalları kadid olmak. kuru şeylerin ses ve avazi. kaksere : kamışdan mâmul bir barak. kalbağ : kalpak. das Fettstück. kalamak (halamak) : beyenmek. gelinin hanesine cehiz ve mal göndermek. ne tarz. peder. älterer Bruder. kakalağan : ziyade bağırıcı tavuk ve sayir. annageln. Schwalbe. Erzieher. Verachtung. kakım : sanksar. ok geçmez. kiyam etdirmek. — Austrocknendes und zerfallendes Holz. — Verloben. holta. — Kriegsanzug. sil yolları. gücenmek. anbrennen. anhäufen. kara kulak. — Wie. — Der Marder. tepmek. tadeln. — Zürnen. wasfürein. — Aufheben. das beim Ausschmelzen des Schwanzfettes zurückbleibt. — Name eines chinesischen oder mongolischen Stammes. — Ton trockener Gegenstände.kaka : baba. dede. — Getrockneter Fisch. türkmen çekmeni. Feuer anfachen. kakalamak : tavuk yumurtlarken ses etmek. — Rohrhütte. kakırma : kuru ve kadid şeylerin avaz ve sedası. ateş yakmak ve telhib etmek. siper. kakmac : kuru balık. kalkan : esbab-i cenk. betrügen. kakşal odunu : kendi kendine kuruyup parçalanan odun. — Schöne Rede. rund. Erdspalte. ziyadesile ağlamak. ve bir kabile dir. aufstellen. in das Haus der Braut Aussteuer schicken. kebab mahi. ziyade haykırmak. iltifat. kakşalamak : kurumak. — Eine Schanzenart. kal : hoş kelam. bir taraf eylemek. binden. kakışlamak : harbe ile sancmak. heftig weinen. Name eines dem Zobel ähnlichen Thieres mit schwarzem Schwanze. kakmak : zarb ile geri gitmek. Angel. derisinden kürk yaparlar. eine Holzart. mizacına muvafik bulmak. mıhlamak. kalmak : çin ve moğul cinsinden bir ulus ismi dir. intihab etmek. sammeln. Grossvater. Kopfbedeckung. toplamak. kakığanlığ : dargın. kelepuş. müdevver dir. aus seinem Felle werden Pelze gemacht. türkmenisches Oberkleid. — Zornig. — Klang eines trockenen Gegenstandes. — Mit Hellebarde durchstechen. hakaret. hile ile kandırmak. dörtmek. Panzer. serzeniş. kakılcım : şerare. el çarpmak.

hain. Weizenund Gerstengrannen. vefasiz. — Glocke. ârlanmaz. nazikyane hiram ve reftar. abdeste. soğukdan üşemek. köpek urgacısı. runder Gegenstand. kandur : şeker dir. bütün. — Eine Panzerart. ibre yeri. — Arzt. — Hahnrei. ehrlos. — Ziegenhaar. kanklı : araba. kamğan : Buhara taraflarında istimal etdikleri bir nevi uzun ibrik. tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. nebat. iki yüzlü olan. muhasara etmek. türkischer Stamm. Räuber. umfassen. — Weintrinker. kançurğa. buğday ve arpanın pustunda bulunan tüyler. kyâya. — Blut fliessen. kancuğa : tirkeş bendi. utanmaz. gezierter Gang. vor Kälte zittern. — Zittern. — Peitsche. ne yandan. gar. cahil. Karren. Harfe. — Nadelbehalter. . — Nacht. tasdik etmek. ikna olmak. Verwalter. taziane. kanıkmak : ziyade doyup kanmak. ein özbekischer Stamm. — Einer der Arznei betreibt. kam : tabib. — Sattel. bir nevi ayran dir. Dieb. Mörder. — Blutig. — Vom Glanz geblendet werden. kanğal : bir nevi zirih dir. Buhara emirinin mühürünün etrafında şu ibare mehkuk-dur. eyerin ağacı. umschliessen. kancık : dişi. filosof. etrafi çevirmek. — Jagdkreis. — Viel. sämmtliche. ein um das Siegel des Emir von Buchara gravierter Spruch. memlu. kamlamak : tibabet. Gelehrter. Hinterlist. — Wo. — Umgeben. schamlos. kamalamak : ihate. kamu (kamuk) : hep. mükemmel. eine Art Buttermilch. das Ganze. kandğan : büyük. Höhle. çifteli. — Voll. Schnur. ihate. kleiner Reifen. katil. kırbac. kanı : hanı. — Köcherband. tekerlek. akşam. vekil harc. Hündin. namussuz. — Zucker. Klingel. belästigen. — Eine Wagenart. kamılmak. — Unverschämt. doppelzüngig. kaltağay : kalb. — Wagen. sarik. treulos. kank : dolu. kamurğa : şikyar gyah. tün. ziyade. fitrak. kaltak : eyer. kanık : mey-nuş. şehd. kayı yerde. kamil : muhasara. kamtu : beraber. ne tarafda. kankar : büyük canğırak. Geissel. kamğa : iynedan. kan : çok. — Riemen. kand : şeker. nerede. kamamak. woher. zengule. kame : gece. araba. galtek. kaltramak : titremek. oğrı.kaltaban : kurumsak. — Zucker. heme. iki tekerlikli uzun araba. — Heilkunst ausüben. magak. çenk. Sattelholz. kanda : nerede. — Grube. Stumpfwerden der Zähne von sauern Speisen. Philosophie betreiben. kamçın : kamçı. kaltak : edebsiz. büyük ip. — Eine in der Gegend von Buchara gebräuchliche lange Kanne. Weibchen. — Zusammen. hekim. böse. vafir. kanamak : kan akmak. kanık : kanlı. kankazin : bir nevi araba ismi dir. — Weib. suzdan. hekimlik senâti icra eylemek. Abend. harami. risman. — Belagerung. — Oberkoch. kyafe. filosof olmak. — Befriedigt sein. — All. müdevver şey. kamaşmak : göz nurun tesirinden ihtikaf olmak. dağal. cümle. tavaif-i üzbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. danişmend. kancak : bukavul. umzingeln. kaltarık : şali. ein langer zweiräderiger Wagen. bade-nuş adam. | kamlamış : tibabet ve hekimlik etmiş olan. Honigseim. — Falsch. ekşi şeylerin tesirinden dişler harş etmek. kancurğa : ufak halka. istimal. mahal-i seyad. divan beyi. — Wo. hırsız.

schlaff. post. kantar. taraf. umgeben. kapçur : kyatiblar içün verilen mâş. — Umgeben. kapkacak : zarf. enthalten. çuçka. Rath. Sattelgurt. serpoş. kaptan : haftan. yer. | kapalmak : tesettür etmek. dam. nazar et. canib. — Sklavin. kapsamak : şamil ve havi olmak. Insel. Geldbeutel. etrafini çevirmek. dudukuşu. grausam. — Decke. domuz. Rinde. Schwert und Handschar zu verfertigen. Gegend. umgeben. şişmek. at kulağı. kapış : mücella gün ve gusale cild ve deri. kapğamak : ihate. — Jäger. örtü. kaplamak. kulan. von Angesicht zu Angesicht. — Umfassen. Beutel. katil. Milchbruder. zen. schwarz. kara batak : bir nevi murg-i ab ismi dir. baş. Waage. eingesperrt sein. bağteten hamle eylemek. çanta. alıcı. Schwarzkopf. tembel. kapık : mestur. duzak. Haupthülle. örtü. yırtıcı hayvanat. Meeresufer. trocken. — Tasche. üfürlenmek. Jagdgeräth. belagern. vazife-i ketebe. sahil. muhasara etmek. — Schildkröte. kapan : gayet büyük çeki. kapak : gataye. zuraver. yanbaş. kaptal : yan. belagern. mirza. tus bağa. kantarmak : kana kana su içmek. — Schreibersold. yapılmış. kapaklamak : kab ve kapak ile bir şeyi örtmek. Schlinge. kaparmak : kabarmak. belagern. — Decke. kenar. um daraus Messer.kankşar : hayvanat. aufgeblasen werden. — Thiergattung. vezn ile bakmak. zugedeckt. Ortsname. bölük. çevirmek. baka. divan. mesdud olmak. Papagei. Vorhang. — Fischschuppe. dağarcık. ceb desti. muhasare. siyah ser. umfassen. — Im Traume angreifen. büyük kese. abloka eylemek. semek. plötzlich angreifen. — Betrachte es. Falle. — Umfassen. cihet. kapturğay : çanta. — Name einer Entenart. kafhan. etrafi kapatmak. — Schale. messen. ser. — Kopf. kaşr. — Blutdürstig. — Bedecken. — Sich satt trinken: prüfend betrachten. muhasare etmek. — Wegreissend. — Beutel. ihate. şehir ve kaleyi askerle istila etmek. — Eine Vogelart. das Abschälen. biperva. siyah. kara boğaz : bir nevi kuş. . süst. Band. para kesesi. schwach. adak. iştimal. kapran : kahil. mizan mahalı. kantarlamak. alet-i sayd. kapçurta : pulad ile demiri karışdırup eriderek anınla kılıc ve pıçak ve hançer gibi alet imal etmek. gilaf. Scheide. kapan : hınzır. kara : bak. — Hülle. — Kalbsleder von glänzender Farbe. kapu. kapanık. — Anschwellen. Leder. kanlığ : kandar. eine Stadt oder Burg militärisch einschliessen. ihate ve muhasara etmek. kapağan : kapıcı. atı suya doydurmak . — Schwein. hatun. — Eisen mit Stahl zusammenschmelzend. — Seite. kara baş : cariye. istigrak eylemek. kuru. tuzak. muhasaraya girmek. karşu be karşu. deri. kapuzağ : kabuk. Ferkel. kaftan. deniz kenari. sayyad. kaplamak : ihate ve iştimal etmek. Raubtier. kapa : kafa. — Kaftan. kaplubağa : taş bağa. — Faul. bir mevzi ismi dir. — Etwas mit einem Deckel zudecken. kara basmak : uyku içinde hücum etmek. gevşek. perde. kapurçak : balığın pulları. hundar. Tasche. kapçı : alıcı. Falle. köke. — Grosse Wage. kapamak : örtmek. — Sich bedecken. kapçuk : kese.

| karacılık : sadaket. Popanz. — Speise aus pfeffergrossen Beeren. bir nevi çopur. karakmak : garet etmek. karamak : bakmak. Arm. karağay : siyah. — Rauben. div. yoğurt kurusu. karamuk. Masern. Gesang. bazu. — Name eines turteltaubenähnlichen Vogels. Treue. — Eine Art Haarkrankheit. karakül : Türkistanda bir memleket. karacı : doğru söyleyici. beobachten. saz. Raubzug. doğruluk. Narbe. yağma. Kriegsstock der Landstreicher. Verfinsterung. kenar. bir nevi kurt. göz. — Name eines Flusses in Turkestan. karağrıkı : bir nevi hastalik dir. — Offenheit. kara çürük : şuniz. kap-kara. kara kuş : ukab. karağlığ : kaht gile. başı bozuk. anka. emluk denilen bir nevi meyve. karahan : tevaif-i muluk. akd-u bend. huma. kızamuk. haydud. başı bozukların ve evbaşların muharebe dayakları. — Wildschwein. Kinder des Mogulchans. kayğac bakmak. alacalı. — Ein grosser Stock. braun. Paradiesvogel. — Trockenheit. — Trauer. karaca : bir nevi saç hastalik dir. garet. Iskender muasiri bulunan Hind padişahlarının biri. — Räuber. gözetmek. kara günlük : matem. hırsız. devlet kuşu. karakır : kipçakda vaki bir mahalın ismi dir. sipah. — Land in Turkestan. karağ : göz karartmak. nazar. Anka (Name eines fabelhaften Vogels). — Sperber Z. Reiter. Anblick. karasu : Türkistanda bir irmak ismi dir. nağma. Trauertag.kara çerik : seyyare askeri. eine Fruchtart. karakçı : harami. elan kılkuyruk dahi derler. — Muthig anschauen. — Melancholie. schwarz. — Karavanensoldat. — Tambour. — Ortsname in Turkestan. hal. — Schwarzkümmel. starr anblicken. — Königstamm. schwarzes Blut. — Eine Art Krankheit. schwarze Augenbrauen. siyah ebru. kara kaş : Türkistanda bir mahal ismi dir. kara kırım : Türkistanda bir vilayet ismi dir. — Schwarz geworden. — Ortsname bei den Kiptschaken. karındı. görüş. Eine Art Jagdvogel. kara kurut : bir nevi peynir dir. — Schauen. kara kulağ : gul. — Eine Käseart. siyah. oğru. Teufel. — Schwarz. cununiyet. — Dämmerung. kara kan. . eine Wolfsart. kara düzen : tambur. karakat : zirişk tâmından fülfül büyüklüyünde dir. sim-siyah. — Dämon. Wahnsinn. karamtol : rengi karaya mail olan. tiraş. it üzümü. kara tayak : büyük sopa. Zeitgenosse Alexanders. gam günü. | karacalık : karaca illetine mübtela. ummacı. şiddetle karamak. — Kornradesamen zwischen dem Weizen. karartı. erzen. Mogul hanın evladları. — Der schwarze Adler. pechschwarz. cesaret ile bakmak. delilik. muavene askeri. bir nevi siyah dane. simurg. kara tauk : mâruf ve meşhur kumruya benzer bir nevi kuş ismi dir. kara sac dahi denilir. bakış. karağu : bir nevi şikyar kuşu dur. adam-i huşyar. nazar ve nigyah eden. Dieb. nazar etmek. bunt. — Schwärzliche Farbe. kara tarığ : bir nevi darı ismi dir. karaymış : karamış ve siyahlanmış. — Provinzname in Turkestan. — Mogulenstamm. ein indischer Padischah. karaltğu : karaltı. — Offen redend. esmer. — Name einer Hirseart. kara kalpak : Moğul cinsine mensub bir ulus dir. karamuğ : buğdayın içinde bulunan siyah daneler. kara sevda : malihulya. kara geyik : yabani domuz. yês.

acuze. altes Weib. destar. . yıllığ. koca. Tage der Wehklage. aç göz. — Name eines türkischen Stammes. düşmen uzakdan görünmek. karışlamak : karış ile ölçmek. pir. — Fluch. karça : bir nevi kuş ismi dir. karğa büken : mesmumatdan bir nevi darı ismi dir. Adler. bakış. — Fluchen. şehbaz. karılanmak. karça : bir nevi küçük mülevven kuş ismi dir. bikudret. bed dua. karık : ehtiyar. bekçi. asker kolu. pir. hafiz-i kelam ullah. Korankenner. karluğac. morca. imame. Weiss-Pappel. gözü aç olan. karınçka : küçük karınca. — Giftige Hirseart. unbeholfen. karışık. — Name eines kleinen bunten Vogels. gerici. — Eine Geschwürart: Harnisch. mücadele. — Wald. — Dunkelheit. Greis. Gewehrscheide. seyyadlar. Quersack der Turkomanen. dolaşıcı. şebnem. Sperber. çepek. karatmağa : Türkistan padişahlarının fermani. 'kaluk' dahi denilir. karğış : hakaret. türkmenlerin kullandıkları tek hurc. — Krätze Z. kotan. — Thau. karımak : ehtiyar ve pirlenmek. incitmek. gemein. silah yeri. | karçanmak (karçınmak) : hasis olmak. — Alter. karçığay : baz. deni. — Dunkelblau. — Stall. von Ferne schwarz scheinen. Schafstall. — Verarmt. verwünschen. dunkelblau. — Der Falke. ehtiyarlanmak. — Eine Art grossbefiederter Kraniche mit Schopf. karkaşuk : devenin topağı. tamâ. — Graben. Greisenthum. kıldırğac. karınca : mor. Leid anthun. karçımak : kazmak. — Scheinen. — Streit. devenin tırnağı. karatğu : kuşcular. — Vogelfanger. — Blick. karkunak : ağıl. Hürde. karılamak : ehtiyarlık. — Mit der Spanne messen. bir kulac. kurağ. karaşenye : matem günü. karçın : sarık. kırğı. — Alt werden. tehi dest. karıkmak : pir olmak. kararaşmak : görünmek. kocamış. karğamak. Tuch. miskin. Turban. âcuz olmak. karlaş : müflis. nevya eyami. kararamak : sonradan kara olmak. karaş : nazar. Ameise. — Kleine Ameise. çevre. karağol. karğaş : gouga. kuşların tüyden yapdıkları bir nevi alet dir. merdüm âvam. karamak. pirlik. tavile. — Alt. lanet. — Vogelname. nigyah. karkara : bir nevi büyük tüylü ve sorguçlu turna. — Das Alter. — Korb. karçankğı : bir nevi illet dir. trocken. — Kameelklaue. karlanğuc : kırlangıc. uzakdan karamak. kırak. karav : çi. kocalanmak. — Schwalbe. karğanmak : bed dua. tukay yığacı. cebe. kartlanmak. sele. Krankheit. — Alt. greisenhaft werden. verarmt. — Geizig. das Sichtbarwerden des fernen Feindes. Zwist. mestur. numayiş. karlığ : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Alt werden. kararak : siyahrak. Volk. — Pechschwarz. Wurfstein. koca. Kampf. Wache. kartal. lânet etmek. bisermaye. verhüllt. tıraşlamak. — Ferman des türkischen Padischah. orman. doğan. pete ağacı. karaul : meşe. Geräth aus Federn. kap-kara. — Später schwarz werden. karı : ehtiyar. Wächter. | karılığ : ehtiyarlik. kratzen. yevm-i Ilyas. karınçka. — Trauertag. müflüs. karbıl çıbanı : bir nevi çıban dir. — Geizig sein.karanğu : zulmet. kaşımak. morca. tamâlik etmek. karçanak : hasis.

pirlik.karlığ : ehtiyarlik. karvan kıran : ahşam yıldızı. kaşenk : güzel. bir nevi yemek dir. turna. — Weisser Stirnfleck (Blass). aralaşmak. sich einmischen. — Alter. Fuchs. — Striegel. — Brandbildung am Kesselboden. kasaz : bir nevi kehle. iç yağı. Held. kars : şal kuşak. karış. gegenüber. mezaristan. böcek. şakır şakır kaynamak. — Eine Art Krankheit. cevre otu tanesi. çeküp darıltmak. müflik. karçığay dahi denir. beraber. çalgısı. çiynemek. kalburun etrafındaki olan halka. dokuma. kaşkaldağ : bir nevi çayır kuşu. yakışıklı. Käfer. — Zweig. — Spaten. kazğan dibi. ohne Geld. glänzen. — Das Ausgegrabene. timar aleti. kaşağu : kaşu. karnı yaruk : Türkistanda bir mevki ismi dir. — Der Reifen. birden kutulmak. girdiş. sıkmak. eine Speiseart. — Siebeinfassung. drücken. sıkıştırmak. yolda karda kaldıkları içün bunlar böyle karlık tevsim olmuşlar dir. karşu. karışmak. bir şehr-i kadim ismi. kaş : nezd. kaşka : alnda beyaz nişan olan çarpay. kına. karsak : sincabdan büyük karnı çil bir nevi hayvan ismi dir. niederlegen. schwach. das Schröpfen. ilac. kartmak : keçel ve cirahetden düşen kartılmış şey. Augenbraue. sokmak. — Name eines rothbauchigen Thieres grösser als das Eichkätzchen. ördek. — Zur Erde schleudern. tilki. yatırmak. oyun kyâdı. berhene. kolun üstü. — Eine Vogelart. — Garkochen. — Sich kratzen. verhöhnen. kasnak : çenber. Fischerhaken. — Schön. Kaiserpalast. murğab. — Ortsname in Turkestan. — Pferdefett. kasnı : bir nevi zam dir. ve burn. zaif. karnay : asker düdüyü. — Böttcher. — Handschlag. karanku. kars : safkat. Friedhof. tevaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Abendstern. has-u haşak. — Militärmusik. karuça : bazu. kahraman. kaşan. zühre. kasmar : bir nevi illet dir. etsiz olan. Gewebe. huzur. işemek. ebru. muharebe esnasında atın cebhesine takılan alet. störrisches Pferd. Pissen der Thiere. Greisenthum. kaserkand : bir nevi çalı-dır. . iskambil. Kehricht. kasnak : ilk. immer an der Spitze schreitend. — Lodern. parasız. bahadur. zusammen. — Eine Lausart. bedhuy at. — Das Jenseits. karmaşmak : alt üst olmak. seray-i humayun. — Kratzen. afsus etmek. karmak : karmuk. Spielkarte. kurcaklamak. hicamet. hayvan ağnayarak tebevvül etmek. ön. hasmar. kart kart kaşınmak. kazğan dibi yanmak. — Wiesenvogel. pişirmek. kaşkamak : telehhüb etmek. kartal : bir cins kuş dur. | kasnakçı : kasnak yapan usta. karmamak : kavramak. kasmak : kazındı tutmak. Ente. kaşak : fakir. — Gestrüpp. kene. — Arm. kısmak. — Gürtel. eli ele çarpmak. tekerlik gibi âletler. bel bağ futa. — Durch einander mischen. karşı : öte taraf. kocalık. zierlich. — Schwarz. kasmak : kazındı. — Neben. kartuk : şah. Spanne. sürnay mâruf dir. Arznei. parlamak. balık iynesi. ve müdevver tahtası ve emsali gibi. — Arm. kaşanmak : har-u mal etmek. zulmet. kaşağı. kaşank : siyah. Name eines auf dem Wege verschneiten Volksstammes. kernay. alevlenmek. karta : atın rugeni. kart kazı. her dayim ön-sırada giden. kılmak. Kesselboden. Gerbergeräth. — Eine Giftart. karsmak : alta vurmak. sieden. ein auf das Pferd gelegtes Kriegsgeräth.

— Maskerade. katağ : tabiye. gömmek ve derin kazmak. — Schanze.oder Lanzenstechen. Befestigung. ungestaltig. verboten. ulu. metin. aşik. — Leer. amed-u reft. büzürk. bir birine karışmak. katık. — Klang durch Aneinanderschlagen harter Gegenstände. gidiş geliş. tiefgraben. leşker gerü gelmesi. — Finster werden. âvâz. harba ile sançmak. iki tarafdan varma gelme. sirâtle yürümek. kaurga : büyük davul. kavcı. kavcun : kavçın. ekseriye yerde çizi çekerek oynarlar. katılış : karışık. kerre. seda. mizzak vurmak. — Gross. kılıksız. Vergütung der Hochzeitspesen von Seite des Schwiegersohns. eine Art fettes Brot. mahlut. — Zukost. teharri etmek. Molke. — Freude. kavğu : teaküb. tâşük ederek pul ve para sarf edene dahi kate derler. — Verfolgen. zulmet. — Aufbrausen. katığ : katı. — Hart. kavak : ecvef. türkistanda bir kabile ismi dir. Empörung. . süngi ile sokmak. def-u tard. ein zum Feuerschlagen gebrauchtes hartes Holz. gürültü. sich vermengen. — Folgen. içi boş olan. katım. — Gemischt. sertleşmek. Aufwallen. — Stark. koşmak. Quersack. memzuc. avdet. düyün harcı içün damad tarafından kayn-pedere gönderilen harc. Zusammenfalten des Stoffes. nöbet. — Gemischt. Zurückkehren der Soldaten. Schirm. treiben. men'. — Grosse Trommel. Finsterniss. kebir. — Ungezogener Mensch.) : karışdırmak. kumaşı kat kat kırup bükmek. gemengt. katuluk : galeyan. gelen giden. kanlamak (keölemek Z. — Wiederholt gehen. ecnebiden bir firka ismi dir. — Laufen. — Spiess. katla : defâ. kav : kuruyup çevirüp ecvef ve kovuk olan şey. katnamak : bid-defât gidüp gelmek. koşulma. sert. kavlamak : kavmak. çakmak içün kullanmış kuru ağac tuzu. beraberi. börek. katark : iki adam beyninde oynanılan bil lâb dir. yoğurt. fest. katarmak : nize. bir nevi yağlı ekmek. katnaşık : murur-u ubur. sich beeilen. araraşmak. — Stadtname in Charezm. tâtil. Stammname. verschwenderischer Liebhaber. katanğur : biçimsiz olan adam. cuş. musafir. kavi. kavuk. — Ein zusammengedrehter hohler Gegenstand. sert. stark.kaşkır almak : gece ortayı karanlı basmak. Gast. kak. güldürücü. katav (kate) : büyük. sich stärken. def-u tard. — Vermischen. katlav : bir nevi surur. — mal. yakışıksız. gewässert. karanğu gece. katırdamak : sertçe olan şeyler bir birine dokanarak ses çıkarmak. hohl. doğ. yasak. kommen. fest. Spassmacher. müterris. sürmek. siper. — Vertreiber. hemrah olmak. Vertreibung. katlama : devşirmek. tugyan. hart. hässlich. Stück. Reihe. bir gözlü hurc. Geräusch. mihman. katıh : katık. Pauke. bed şekl. kat kat. Pause. suchen. — Zusammennehmen. das Gehen und Kommen. gewöhnlich auf der Erde gespielt. — Name eines Özbegischen Stammes. şad mani. çabık çabık. katağan : konduz kıtasından tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. katğan : katup kalmış olan şey. — Sich abhärten. kaşmar : mashara. kat : harezmde bir kasaba ismi dir. — Wirth. — Spiel en deux. tabl. istihkam. | kavğucı : def-u tard edici olan. — Durchgang. katıklaşmak : pekişmek. katış : karışık. şakacı. katramak : tâcil ve şitab etmek.

bübek oyunu. einfältig. Fussbekleidung. iktisab etmek. gevşilmek. kazılmış olan hatem ve islimi. basturma. kemerbend. hafidzade. halka. harami. — Verläumder. kavurmac : kavrulmuş buğday. keçek : ördeyin kuyruğunda kanadında bulunan tüyler. Z. kondura. — Grundlos. — Neugewachsene Feder. ankommen. — Strategischer Ausdruck. oyun suretleri. vierte Nachkommenschaft. saf saf dizilmek. pabuç. Wollenstoff. — Grosse Schüssel. — Der Weidende. kavuş : kuşak. — Filz. — Wurst aus Pferdefleisch. — Hohl. Haar. seferde asker ve leşker hali. kavusi : yön. kavuş : otlamaklık. bebek. yetişmek. gevşek. kavşamak : kuşanmak. kavursun : henuz çıkmış kuş kanatı. budala. — Stehlen. futa. Räuber. — Siegelring. — Gürtel. Kinderspiel. teper. kaznaklık : mehkuk. kavrulmuş olan arpa ve buğday ve bakla. dördüncü nesl. keçe oyunu : bir nevi oyun. kavuk : içi boş olan. ahmak. bir saz ismi. rauben. kavucak : karagöz resimleri. Spielbilder. yağda kızarup pişmiş et. Höhlung. — Dieb. keçe (geçe) : pepe. Zustand der Soldaten in Kriegszeiten. Name eines Musikinstrumentes. belbağ. — Eine aus Brettern oder Holz gezimmerte Sänfte. at etinin sucuğu. mıh. — Geräth zum Graben. baş kesvesi. palas. serseri. ayak kabı. kazğanmak : kazanmak. sarık. cevf. — Gürtel anlegen. avanık. rende. kavşak : kuşak. — Gürtel. kazma : kazacak alet. — Gedörrter Waizen. kazalak : mağak. Verräther. Weizen und Erbsen. — Tölpel. kavucı : çuğulcı. çapa. kavudak : kavurma. — Geröstetes. nohut. bir taife üzbeg. kavurma. keçabe : tahta ve ağacdan mâmul dört köşeli sandıka muşabih açık zarf. — Unruhe. Gravierung. vasil olmak. kazaklık : cenk eyyami. bir şey tofrak ya yumrukda gezilmek. . Binde. Puppenbilder. — Stock mit spitzem Ende. kavut : leblebi. kazğan : büyük tencere. — Puppenbilder. kazakçı : hırsız. Beil. bübek. Özbekenstamm. verweichlichen. Kopftracht. yol kesmek. etwas auf der Erde oder Handfläche gehen lassend. kavuz : darıyı döverken tanesinden ayrılan pustu. — Schwanz. kuşak bağlamak. süst olmak. kazuk : ucu sivri deynek ve ağac. — Geröstete Gerste. hayal. çerende. tüy. kazgan dibi. Feder. kebze : omuz küreyi. kazı : kızı. keçe : nemed. — Die Hülse der zerstossenen Hirse. den Weg verstellen. gebratenes Fleisch. kazakmak : hırsızlık. çocuk oyuncağı. oyma. yapıncık. — Grube. haramilik etmek. karagöz resimleri gibi resm. geveze dahi denilir. kavur : asılsız.kavluk : dorunun oğlu. esassız. Nagel. — Weideplatz. remmal. — SchaufelWahrsager. gayet ince yonka. — Eine Spielart. kazındu : telaş. kazan. — Schulterblatt. — Enkelsohn. çadır. sich in Reih und Glied stellen. — Kriegszeit. kızartma. Zelt. kemerbend. saç. sehr dünne Holzsplitter. kazkanali : fenn-i harb istilahi dir.oder Flügelfedern der Ente. kıl. kavşak : otlayıcı. | kebzeci : küreye bakup kihanet eden budala. Kessel. Hobel. — Gewinnen. oğru. Geröstetes. Ring. nemmam. — Wolle.

parça. budala. keten. | kenkeşmek : meşveret etmek. kerke : bir nevi cüppe dir. — Volk. kene 1. Vogelname. kölçe. verrückt. kenkeş : maslahat. gece muhabbeti. — Schnitt. şarab. — Eidechse. kedi : kabak. kepşik : vezin bilmek içün kullanılan ölçü. kemirte : olmamış zerdali. — Getreidemass. alçak. arkasınca. puşt. — Berathung. kedük : gedik. — Sich berathen. kerek : kerkeden. — Gegenstand worunter ein Lämpchen angezündet wird. niedrig. bedkyarlık. kemal : kiymet. ufak nan. — Schlecht. çirkin. Schale. arka. kelam. Wein. Versammlung. Nachtgesellschaft. encümen. Mitte. keng. — Weit. altında kandil yakup dallarına hastalık içün bağlanılan bez parçaları yağmurun muhafazası içün icad edilmiş olan bir nevi tüle. Zwetschke. aba. kep : söz. kens : şaşkın. schwanzlos. — Sich ausdehnen. faulen. — Einfältig. orta. tete. bol. — Hinterher. deyeri. kendir : kinab. Geplauder. — Name eines bitteren Krautes. deltek. ekmek. — Vierfüssler. sürü. Stück. — Bindfaden. keler : kertenkeler. — Platz zum Hanfbau. soyolğan. kulube. keskur. — Werth. Allah's Name. — Panzer. kerç : dilim. kegey : araba tekerliklerinin ayakları. deli. Neid. saçma sapan söz. — Nabel. keles : kerten kelez. aşkı diş. encümen. kerim : cömerd. kerekke : zirih. kepe : kamışdan ve hasırdan mâmul alaçuk. . kand. — Stinken. — Befehlshaber. azlık. keremet : büyük ağaca denir. kelte : kıssa. yağmurluk. kemişek : kuyruğun kemikli yeri. — Rädersprossen. kenarseke : şeker. und auf welchem Leinwandfetzchen gegen den Regen gehängt werden. Angelegenheit. savut. — Tasche. yığın. — Wort.keçikur : amir. — Elend. Geschirr. dumm. kele (gele) : mevaşi. kenderemek : kokumak. adavet. rahne. | kendirlik : keten ve kendir ekilen yer. iç. — Schwanzbein. Ritze. Hass. hässlich. kökbaşın bir nevi. — Stotterer. — Kurz. kende : kötü. — Hervorstehende Zähne. çürümek. | kengelmek : genişlenmek. ham erik. kedu. — Oberkleid. hased. — Angelegenheit. kelte keles. kendik : göbek. — Kürbis. muşaverelenmek. bade. benc. — Rundes kleines Brod. maslahat. allah ismi dir. kelbar : dağarcık. Versammlung. kekre : bir nevi acı ot ismi dir. encümen. kengelmek : kengeşlenmek. — Muthig. — Oberkleid des Hirten und Viehtreibers. elbise. Rede. Rücken. kengaş : meşveret. keyn : halk. sohbet. | keynice : ardınca. çartak. bir nevi kuş ismidir. Regenmantel. Herde. avanak. kuyruksuz. — Berathen. fena. gene. kemirdek : dişleri fevk el-hadd usup hazasından çıkan. kelçe : bir nevi müdevver. reme. saksı. — Eidechse. — Spalte. keng : geniş. — Unreife Pfirsiche. kelki : pepe. — Aus Rohr oder Stroh geflochtene Hütte. — Zucker. — Nashorn. kemlik : şekavet. kepenek : çoban ve katırcı cüppesi. Flachs. gedehnt. v. kuyruk sokumu.

— Sitz. kiremit. — Das Kratzen. illet. havalanmak. ket : mastaba. Rock von Baumwollenzeug Z. yauru. — Sich kratzen. kezlik 1. bir nevi hastalık. Zeichen machen. ses görültüsü. kethindi : bir nevi ilac ve boya dir. — Geschrei. kiçik : ğıcık. jucken. bir kalâdir. bir parça koparmak. bir kabile. vergebens. kezek : meze. akşam vakti. ense. yünden mâmul kalın ferş. — Rohziegel. Grünzeug. — Hühnerhof. — Eine Krankheit. | kıçış : kaşınmaka gelmek. çetele. — Holzschloss. kıçmak : kaşımak. kiçim : ata geydirilen zirih. kıbçak : gözü acele yumup açmak. kıçırdamak : dişler ile ses etmek. Name eines Landes in der Nähe des Amuderja's. nişan eylemek. kete : büyük. — Name eines dem Birnbaum ähnlichen wilden Baumes. wird auch auf die um das Zelt gesteckten Hölzer angewendet. çul. âdi tezkere. kendir. şamata. kıbık : ayran. kerkinmek. — Scheere. kiçitken : bir nevi ilac. kerpi : kirpik. kerlemek : şiddetle terledeyerek basmak. mağara. kesel : hastalık. kıçışmak. etwas stark drücken. kerti : kasiblerin hisab bilmek içün yontup kesüp istimal etdikleri ağac. Junges. — Klein. grosse Stadt. patırdı. keşir : havuc. kıçı : makas. | kıçğırış : çağırış. . Festung. kıçığ : kaşınmak. Hohlziegel. — Saure Milch. Hilferuf. — Schreien. ketek : tavuk oyası. — Kerbholz der Handwerker. kesmelek : ağac kilid. — Beengt. sebzi. kiçiş : kıçık. def ve tabile diri germek. | kıçışmak : haraş. faydesiz. bağırmak. keçe. | kıçığlamak : tahrik etmek. Ebene. kiçikine. kete kurğan : büyük bir memleket. doğ. — Hinterhaupt. serir. kifte : zarar dide. kiçke : kafanın ve gerdenin arka tarafı. taş ocağı. zerdek. gezlik. Höhle.kerkev : armud ağacına şebih yabanı bir ağac ismi dir. Gezanke. — Augenblinzeln. — Gross. — Pflanzenname. kiç kurun : ahşam üzeri. spannen. büyük şehir. — Klein. küçük. ses. kerpic : çi tuğla. Pflanze. — Sich kratzen. kığız (kiyiz) : nemed. — Umsonst. kıçı : bir nevi nebat ismi dir. kertmek : azcık kesmek. — Zähneknirschen. — Rübe. kab. bestürzt. ufak. Schrift. — Abendzeit. ketun : keten. kersen : ağacdan mâmul büyük tabak. mebhut. — Krumm. kertik : çetele. ulu. — Pferdepanzer. Kerbstäbchen. — Aufregen. zarf. ein Stamm. ot. kığaş : eyri. — Grosses Land. — Klein. Wunde. — Augenlied. kec. Wollenstoff. kiçi : kıçık. cirahet. ova. nebat dir. ein aus Wolle verfertigter Teppich. — Kratzen. — Kerbstab. — Filz. bir parça yonulmuş olan ağac. — Lein. kiç : denk. — Eine grosse Holzschüssel. Geschirr. âzim. lieblich. kerki : büyük balta. alaçukun etrafında-ki çöplere denilir. — Etwas abschneiden. — Krankheit. çetele etmek. Kerbholz schnitzen. — Grosse Axt. klein. Gerüst. — Medizin und Farbe. — Arznei. Amu-derya kenarında bir memleket ismi dir. Nacken. — Sich schütteln. Lärm. dilber. feryad. kıçğır : çağırmak.

şeftali ve sair meyvelerde bulunan tüyler. kıltık : kılcık. tahrik etmek. etmek. sallanmak. kılığ : kıllı. — Abgeschnitten. yakın olup söz söylemek. azab. — Sich bewegen. pul. — Gebunden sein. uferig. — Schieläugig. memlu. kık : kırkılmış olan. kımac : kec nigyah. Seite. — Blau. — Holzsplitter. kınak : parmakların mefasili. lisan-i m oğulda aziz demek dir. — Zugestutzt. Geld. göz. kınlamak : kılıca kın yapmak. kılınc (kılış) : efâl. | kıngıraymak : inad etmek. Behälter. kımık : ahşabdan fırlayan pare ve parçalar. kinet : tel. kimsen : bir nevi çerm dir. | kipleşmek : merbut olmak. yeşil. kımız : at ve deve südü. von der Nähe sprechen. kındıra : bir nevi kamış dir. kıldaş : yoldaş. kimircek : kemirtlik. halka. — Maass. her dayim işleyici. zürnen. — Trotzen. — Tapfer. tekdir etmek. kınak : renc ve elem vermek. kıyık : ucu kesik. timur. anzünden. — Thun. — Häärchen. — Sich rühren. glänzend. tinc yerine dahi mustâmel dir. bölük bölük. — Folgen. parlak. — Qual verschuldet. — Behälter. — Verkleinerungszeichen. kındırmak : istihza. burun. sallanmak. koşmak. rundes Eisen. kınker : gök. kım kım : parça parça. kıpçımak : çember. — Neigung. — Reifen. — Muthig. köy. kılavlamak : perdaz vermek. — Rand. kasanak. Dorf. kırbık dahi denir. makas. kab. Obstart. — Behaart. çengel. Ring. kip : gayet peyveste. kıya kıya : parça parça. voll. şekil. — Verspottung. çit. — Falscher Blick. kışlak. — Jemand. kınçır : sakat. — Quälen. yapıcı. hücum. . — Fingergelenke.kığrat (kığat) : tavaif-i cağatayeden iki meşhur kabile ismi dir. mişin. saç ve tüylü. kile : ölçü. maktu. çeşmi ahval. tasgiriyet içün mustâmel dir. kılbaş : bir nevi pare dir. Nasenknorpel. — Scheermesser. kını : kenar. — Arbeiter. kımırlanmak : kımıldanmak. sivri. kımşanmak : yavaşce ve usul ile kımıldanmak. bir nevi meyve dir. çaşi. . — Zwei berühmte Tschagatajstämme. — Eine Rohrart. arkadaş. zarf. — Eine Münzenart. kılğuli : âmil. kılsık : yön makası. Schärfen der Schwertspitze. kımıldamak. kıymak : hareket etmek. zahmet. tane tane. — Faden. kab. kılıcın ağzını ziyade keskin etmek. — Pferde oder Kameelmilch. suret. Schuppen. Ohr. akçe. merbut. kipri : kirpi. in der Mogulensprache: Heiliger. Gestalt. kenarlı. — Sich langsam bewegen. ardınca kovalamak. Truppenweise. darılmak. — Der Igel. Genosse. kışık. kınğır : cesur. — Knorpel. huy. kınalğudik : azaba mustahakk. — Sehr klein. — Eine Art Ledersack. nachlaufen. balıkda bulunan ufak tükanlar. — Stückweise. kim. Qual. — Reisegefährte. — Bemühung. kılar : bahadur. Eisen. sahil. Stadt. kıpamak : tâkib etmek. kın : zarf. kimerse : kimesne. kulak kıkırdağı. krumm. kıyın : meşakket. teayüb eylemek. keskin. kıne : edat dir. verfolgen. — Säbelscheide machen. kasaba. meşakket. Scheere. das Haar auf Pfirsichen und auf anderen Fruchten. kıkın : gayet ufak. — Ausputzen. scharf. Form. — Stückweise. — Verbunden. spitzig. kınc : meyl. kimse. müdevver sarılmış demir.

kısac : kıskanc. — Backstein. Sclavin. Kehle. rende hordesi. kirtmek : bıçak ile çizüp çeteleye nişan etmek. — Selavin. — Lederstuck an der Mütze. çiğ. kırtış : bir şeyin üzerine henuz çıkmış tüy. — Backstein. — Unfruchtbare Stute. — Holzscheit. — Frisch gewachsene Feder. inciden mâmul tezyinat. şikestelik. — Pestkrankheit. kırğıc : kazanın dibinde kalan yanık. gözü açup kapamak. kıskarmak : kıstamak. Wildhuhn. Gebrochenheit. kısık ses. kırmaça : haşak. — Mit der Scheere abschneiden. kirpiç : tuğla. kısımlamak : avuclamak. kısır : kısır kısrak. kırığlamak : kenara çekilmek. kısak : kısıcı alet. ak baş. cariye. kelpeten. demircilerin büyük kelpeden gibi âletleri. semur gibi şeyler. kunfez. işaret etmek. kirav : abone. kırğıc. kirpik : kerpik. konduz. kıska : kısa. kirtek : esvatdan dir. kisek : yapışmış katı toprak parçası. — Fasan. kırkın : habeşi. — Sich zurückziehen. boğuz. — Kurz. kleines Messer. Zange. odalık. — Geräth zum Zusammenpressen. hastalık. kırçılmak : yavaş kımıldanmak. kırmız : al ve lal yapdıkları böcekler. Binde. beyaz saç. Eisenflügel. Werkzeug ähnlich der Schmiedezange. mengene. kırcıldatmak : dişlerini kıcırdamak.kırağ : kenar. — Iranisches Geld im Werthe 5 Piastern. kırımak : ince şeyin kenarından makasla kırkmak. acele etmek. baz. kırağu (kırau) : kırağ. Biber. kirközmek : girdirmek. — Last Scheere. — Sperber. — Schwarze Araberin. kırkılmış nesne. bağ. kırpındı : kırıntı. kıskıc. kırbıktiken : kirpi. kısık : sık. — Knoten. kırkıl : tüy ve saçları kır olan. kırlağan : ta'un illeti. kırnağ : cariye. — Neidisch. tencere dibinde kalan yanmış şeyler. zobelartiges Fell. kırmac : kırğıc. yorgan. biç doğurmaz olan. kiremit. sülyün. Hobelspäne. timur kanad. — Grauhaarig. — Brandreste auf dem Schüsselgrund. reng. bela. kattal. kirmek : ukde. kırıntı. — Abfalle. — Interjection. Odaliske. kirpitiken. — Thau. — Kesselstein. tutamlamak. — Miethe. alçak. Igel. sokmak. kırklığ : yük. kırkır : Türkistanda bir kale ismi dir. istidlal. — Mit dem Messer Kerbzeichen machen. — Unterdrückte Stimme. dögüm. cüce. kırlamak : kırda kalmak. Mörder. dökündü. kıran : beş guruş makamında Iran parası dir. yan. — Zerrüttung. — Zähne knirschen. kırğu : atmaca kuşu. — Augenlied. boya. kırğaul : yabani tavuk. makas. hırtlak. — Hineinstecken. halayık. kırğın : inkisar. Krankheit. Graukopf. kırbık : külahın kenarına dikilen post. . — Stachelschwein. niedrig. — Name einer Burg in Turkestan. siyah arab. — Decke. parça şeyler. Schmuck aus Perlen. — Packen. mit den Augen zwinkernd Zeichen geben. şebnem. kiçi kaz. — Krächzen Z. — Rand. kırğı. — In der Wüste bleiben. kirpe : körpe. — Eilen. — Käfer aus denen rothe Farbe bereitet wird. örtü. sahrada ve yabanda girmek. Gurgel.

koba : semirmek. — Krumm. aşiretin ululari ve büyükleri. kisten : piaz denilen bir nevi harb aleti dir. | kızıl deli : azğın. otak. kızğıne : kızcağız. — Mädchen. derviş. | kızıl ala : bir nevi balık dir. altun. Held. güvenmek.kıskınc : gazab. koda : yekdiyerine kız verüp alan kabile. serseri gezen. gedreht. kızıtmak : kızdırmak. redd etmek. | kizturluk : nemed ve keçeden inşa olunmuş kara evi. şiddet. Decke. içeriye sokmak. kızğanmak : kıskanmak. kızık : hararetlu. — Roth. — Flussenge Z. warmen. — Eine Fischart. Heftigkeit. einlassen. — Brandrest am Grunde der Schüssel. Blut. — Sich krümmen. biçmek. nemed. dane dane çıkar. cenk etmek. Strasse. treiben. kivürmek : idhal etmek. aufbrausen. — Aus Filz verfertigtes Zelt. sokak. keulenförmig. köy. — Zusammendrücken. spaltend. sözleşmek. kişen : zincir. konduz. — Klatschrose. kismek : kesmek. — Zorn. kızmık : tencere dibinde kalan şey. tesmin etmek. kızalak : gelincik çiçeyi. bükünmek. — Rother Bolus. | kisük : maktu'. — Hermelin. parçalanmış. koğ : şikaf. verrückt. — Hohl. pazarlık yapmak. — Ein unter einander heiratender Stamm. — Am Feuer getrocknetes. — Schneiden. budamak. eyri olmak. kısmak : sıkışdırmak. bacanak. kıskanc. | kışık : eyri. kıtılmak : beyhude söz söylemek. ateş. kızıkmak : kızlaşmak. — Fieberisch. arkasından kovulmak. kiş (kişt Z. kız bala : kızçocuk. — Übereinkommen. — Zürnen. kof. yağsız peynir. Stammfürsten. — Kühn.. Gold. hiddet etmek. kişimek : eyilmek. kızıl : kırmızı. | kızıl balçığ : kil ermeni. sıkup tutmak. — Schaaf schlachten. bükülmek. — Glauben. — Dervisch. hali boş. kahraman. kiş : kakum. feilschen. — Zerstückelt. . — Eilen. dar yol. | kızıl ayak : bir nevi beyaz kuş. Held. — Hautkrankheit mit Fiebererscheinungen. — Weisser Vogel. — Kette. kıvanmak : inanmak. kışlak : kariye aşairin avlı olan evi. kan. — Kampfgeräth. — Stute. — Krumm. aufbrausen. dişi at. hirslenmek. — Eile. gayret. koyun aygırı. vertrauen. — Rothfarbig. kırmızırak. — Hineinführen. — Grosse Hacke. koçkar : koç. kışmak : eyilmek. — Widder. stückweise ausbrechend. — Mädchen. gürzün şeklinde olur. itikad etmek. ufak kız çocuğu. koğlama : ateşde kurudulmuş şey. krumm sein. — Erzürnen. — Dorf. | kisişmek : karar vermek. şeci. boğa. koç. Widder. mecnun. Schwager. kısnak : kısık. kısrac : kısrak. kiskülemek : koyun ve kurban kesmek. kişik : burmalı. kodoş : hunud. kızamuk : humma ile karışık bir cild hastaliyi dir. — Sich erhitzen. — Ahnen. kıstamak : şitab ve acele etmek. koçalak : besaletlu. — Fett machen. çatallu. — Fettloser Käse. kıstak : acele. verfolgen. cabukrak. — Sich krümmen. kodalak : ecdad. kleines Mädchen. pul. kızce. — Filz. azmak. kec. çöki. nahiye. kızımtol : rengi kırmızıye mail. Feuer. kiz : keçe. — Wild.) : kuru yoğurt. kitmen : büyük inli kazma. Eifersucht. — Plauscher. koçak. Fessel. Biber. sıcaklandırmak.

konk : karğanın bir nevi. üzbekischer Stamm. — Danksagung. kollukmak : hizmetde bulunmak. | koy kuş : bir nevi kuş ismi dir. kolmak : iltimas. kolçır : suhen-çin. têhül etmek içün bir kız aramak. yüz üzerine aşağı düşen. kolbağ : bilek yüzük. | koyçi : çoban. Schale. Z. bendelik edici. konaş : kurre-i kamer ile pervin yıldızlarının hisab mukarenesine denir. peykan. kohu : koku. hurmet etmek. — Verleumder. | koy-yılı : sal-i türkan dayresinin sekizinci yılı. yiyit. — Bitten. kombul : deste. mit dem Gesichte zur Erde fallend. — Sonne. konan (ğonan) : iki üç yaşar at. — Schattenbilder. insanın vücudında ve at ve katırların ayaklarında zuhura gelir. kon : mesken. Puppen. Berührungsstelle zweier Flüsse. donan dahi derler. konğurak : çıngırdak. kollukcı : hizmetkyar. koy : koyun. zil. — Zweibis dreijähriges Füllen. unter. konalğa : mesken. yardum etmek. — Wünschen. Kuhkalb. fırka. — Haufen. — Etwas vor sich hertreibend gehen. koyan : gerdab. — Wirbel. — Gäste bewirthen. — Verbindung. bülük. — Hirt. yardımcı. bilezik. — Helfen. — Diener. Jüngling. tavaif-i özbekiyeden bir büyük ulus ismi dir. koldaguc : muavin. koyturuk : musafire bakmak. kollukluk : beyan-i teşekkür. koyaş : güneş. — Teller. — Çagataischer Stammname. — Im Dienste stehen. Z. konde (ğonde) : bir nevi zehirli örümcek. — Krähe. etek. deli kanlı. — Wunde am menschlichen Körper und am Fusse des Pferdes und Maulesels vorkommend. koyak : cenkde mustâmel bir nevi silah dir. kolansa : parmaklar aralarında zuhura gelen teaffünat. urgacı inek. — Plauscher. Schelle. Versammlung. kolkana : bir nevi cirahet dir. — Fäulniss zwischen den Fingern. — Kothähnlich. zir. iki çayın bir birine koyulduğu yer. yığın. — Kriegsgeräth. kınğır. Brautschau. . — Das 8-te im Cyclus der alten Türken. konğar : çamur gibi. tapfer.koğurcak : karagöz resimleri. kolav : ok. böbek. konğur at : gök ve tarlan at. beehren. koyar : multeka. — Epilepsie. — Schwarzer Käfer. Junge. — Eine Krankheit. koyanğu : koyanc. ubudiyet. aff teleb etmek. irk un-nesa illeti. eylenceli resmler. — koncak : tabak ve kyase. istemek. Saum. — Zweijähriges Füllen oder Kalb. sarıca ve karıca derler. — Gehilfe. — Klingel. — Kleideinschnitt. Truppe. küsfend. — Aufenthaltsort. konam : bir nevi illet. taht. — Jagdpferd. — Haltestelle. — Eine Art giftige Spinne. bir şeye muavenet etmek. — Das Schaf. Schafjahr. — Geruch. helfen. konacın : iki yaşar kısrak ve inek. — Pfeilspitze. menazil. kolturmac : esvab ve kaftanın çakı. kolamak : bir şeyi önüne sürüp gitmek. — Vogelname. konğuz : bir nevi siyah böcek dir. Helfer. kolamağlığ : teleb. — Armband. kolıncak : tavaif-i çağataydan bir kabile ismi dir. kolmaş : beyhude kelam süyleyici. koldamak : iyane. genç. oturak.

kak. karışıklık. | kozğalaşmak : gonga edişmek. kor (kur) : kemerbend. çive ham üzüm. tertib. formlos. kopğa : koba. çehiz. arkadaş. — Aufenthaltsort am Meeresufer. fröhlich. koşmak (kuşmak) : ilave. koptı aldı : bir nevi aşik oyunu. | kovancılık : sevinc. kouş : kovuk. karaul. Rand. zusammen. — Zeit. — Bienenkorb. Ziyadelenmek. korçalmak : kocamak. unreif. yakışıksız. inşad etmek. saz. Nomadenartig umherziehen. Eimer. konkaş : saçlarda bulunan kepek. — Strasse. Ursprung. Kürbiss. pek büyümek. içi boş olan. bir nevi serçe dir. bostan. korun : vakit. kum. kopmuş olan. — Melone. eşar söylemek. Reisegenosse.konk : büyük. koş beyi : Türkistanda vezir makamında bir rütbe ismi dir. kovala : sevahil-i derya kenarında yapılan âdi mesakin. koşulğucı : ilave olucı. kemale irişmemiş. kozğalamak : harekete gelmek. — Sand. koran : arı teknesi. kozğun : inkilab. — Lärm. asker. — Gross. kopuz : kavun. koşa şey. Versammlung. Gefährte. mutlaka yuvarlak şey. kımıldanmak. çağ. beraber. — Trinkgefäss. konar ve göçer bedevi gibi olanlar. — Geschwollen. korkuzmak : korkutmak. cebhane memuru. karpuz. devr. asıl. koşti : hemrah. orbak. koşun : halk. kuşluk vaktı. — Zanken. silahlık. biçimsiz. korkulday : korkuluk. — Doppelflinte. koldaş. — Gefährte. reman. koşarta : ortalık. Sperlingart. yoldaş. Himmel. kopu : iri. mahala. abgebrochenes. | kozğalan : şamata. kor biyi : Türkistanda bir rütbe dir. Geige. kopal : kaba. kabarcık. Wächter. kozak : nesaclık. sadr-âzâm. — Blau. ağ. — Hohl. Lerche. — Furcht. Anfang. ordu. Ministerpräsident. — In Bewegung gerathen. — Name eines turkestanischen Beamten im Range eines Vezirs. Heer. — Gemeinschaftlichkeit. kozğanmak : hareketlenmek. vortragen. Weg. tuzak. Mitgift. hatun. — Was zugefügt ist. kök : mavi. — Weberei. asman. kopuk. — Eimer. Gedicht aufsagen. hile etmek. — Volk. | koşa miltuk : çifte tüfenk. cesim. — Wachsen. — Kopfschuppen. köçe : sokak. — Paar. şad. — Eine Würde in Turkestan. kopatluk : büyük çaştkyah. — Schatten. gekocht. Becher. Zeit. Wüste. gölge. — Stolz. kozalak : âdetden ufak olan zaif şey. unschön. Schlauheit begehen. — Anfügen. . kopa (kupa) : kova. Zeitalter. — Falle legen. — Freude. yasak. — Mittagszeit. şamataya başlamak. futa. stossen. rundes Ding. zenburun meskeni. düyün ve dâvetde halka oturmak. ibtida. uluğ. — Gürtel. trocken. Sauerteig. kiyam etmek. torgay. haşiye. kızmış. cemiyet. farih. in der Runde sitzen. kova. şadmanlık. — Erschrecken. — Grob. Unruhe. kuşak. biyaban sahra. Weib. koruk : kabarmış. kop : kalkak. bewegen. — Kleines schwaches Ding. — Geschenk der Braut an den Bräutigam. delv. — Eine Art Sängerspiel. aufstehen. kakmak. koşantı : arusun hanesinden damadın hanesıne gönderilen hediye. Palast. — Lärm anheben. refik. — Umstürzung. — Gross. koz : ğoz. koşa (koş) : çift. kemane. konkuş : kibir. yol. sich vermehren. Belustigung. saye. konak. koranmak : tuzak kurmak. Falle.

— Kette. köktemek : saz çalmak. kökenel : bir nevi şikyar kuşu dir. köredemek : perakende ve perişan olmak. düşkün. — Hintertheil der Thür. geçid. Herz. sämmtliche. ufak. bir şeyi bir şeye dikiş ile bend etmek. kömemek : kapunun ard tarafı. — Verkrümmung. kömürmek : eti kemikden diş ile koparup yemek. oğul. — Zumeist. — Berg. kömüklük : gömülü. Elend. bend etmek. baumwollener Mantel. kötel : dağ. — Begraben. gizli. tekerlik. yürek. ku : büyük beyaz bir nevi murg abı dir ki tüylerinden yastık yaparlar. — Butterfass zum Gebrauche für Buttermilch. pinhan olmak. geheim. — Kind. umgeben. — Sängerin. kökene : zincir. . geheimes Wort ins Ohr flüstern. yer kabarığı. — Sich erheben. kadın. | köprek : ziyaderek. köpçi : ekseriya. — Eine Art schädlicher Thiere. beyahrt. kötec : bır nevi matbuh dir. köktaş : südkarındaş. bir birine çenber ederek bağlamak. — Bettdecke. Übergang. vafir. — Gelähmt. beyenmek. dağılmak. — Abrunden. — Überrest verbrannten Futters. şaşkın. — Milchbruder. köksün : ihtiyar. — Frau. | köterimlik : kaldırmaklık. köpün : çocuk. köpser : tulum. köl : ahmak. yiyinti. ins Gefängniss bringen. köşeki : ihtifa. çok yaşlı. köklemek : yamak ve parça dikmek. — Klein. kırba. — Fleisch vom Knochen abnagend essen. köndeletmek : yuvarlatmak. hatun. sich an Kameele und Pferde anheftend. kötermek : kaldırmak. cümlesi. terennüm etmek. eyri. suvari. kartal gibi. köstek. Wagenrad. kötürüm : mefluc. Reiter. — Panzerartiger Anzug. kulağa pinhan kelam söylemek. — Erhebung.kökeyin : muziyat-i hayvanatın bir nevi dir. — Haufen. köpçik : eyerin üzerine konulan küçük şilte. — Maulwurf. araba çarhi. — Grosser Wasservogel. bend. Greis. köpü : yoğurtu ayran etmek içün kullanılan yayık. — Kleine Satteldecke. — Einjähriges junges Kameel. kötelmek : kalkmak. kökrek : sine. | köplük : çokluk. — Schlauch. medfun. koca. köstebek : kör sıçan. sebük. krumm. — Mehr. — Leicht. — Umarmen. köprük : köprü. — Eine Art Jagdvogel. — Etwas gekochtes. etwas liebgewinnen. — Flicken. oturak. — Viel. köndelenk : ivac. süd verici. — Musik spielen. körpe : yatak yorgan. gönül. kuçmak : kucaklamak. kalabalık. — Sich zerstreuen. közel : yanmış ve yakılmış alefden kalan parça. musicieren. — Ein Alter. — Anschwellen. — Brücke. köpmek : şişmek. köpçük : küçük. Adlerähnlich. köp : çok. Sitz. köpe : cevşen mesellu bir nevi libas. — Menge. köşek : bir senelik deve yaurusu. — Verborgen sein. an einander binden. Fessel. — Dumm. — Brust. kuçin : hanım ve banu demek dir. kökel : imdirici. — Aufheben. körpek : hafif. Knabe. göyüs. ihate etmek. kömle : yığıntı. kökenk : mahal aslı. — Ursprung. pamuklu hırka. einfältig. budala. aus dessen Federn Polster bereitet werden. etwas durch annähen verbinden. deveye ve ata yapışır.

kucak (koçak) : ağoş; koç adam, cesur, koca. — Umarmung; Held, gross. kucaşlamak : ağoşlaşmak, musafaha. — Handschlag, sich umarmen, kuduk : kuyu; bulak; kulan yaurusunun pek ufağı. — Brunnen; gemischt; kleines Eselfüllen. kudukmak : zalimane hareket etmek. — Grausam handeln. kudusak : sarık, kovuk; kursak. — Kopftuch; Eingeweide. kudusan : dargın, zalim. — Zornig, grausam. kuydurgu : ateş çıbanı, suhteni kuydurcı. — Krebsgeschwür. kuyğun : denizden karaya konulmuş parça. — Meeresbucht. kuylamak : derin, çukur kazmak. — Tief, Grube graben. kuyman : bir nevi yağlı çörek, kat kat yağlı ekmek. — Fetter Strudel, fettes schichtenartiges Brod. kuyuk : kuyu, kalın, sıkı. — Dick, fest. kuyum : altun ve saireden ziynet içün yapılan eşya, koyumcu, dökmeci. — Goldzierrat, Goldarbeiter, kuyuşkan : atın ard tarafı. — Hintertheil des Pferdes. kulan : yabanı at. — Wildes Pferd. | kulan kuyruğu : bir nevi gyah ismi dir. — Eine Grasart. kulet : bir yutum, bir lokma. — Ein Bissen, Schluck. kuluk : sarık, kavuk. — Turban, Kopftuch. kuma : kul, cariye, halayk, bende. — Sklave, Diener. kumakcı : beyhude söyleyici, şakacı, güldürücü. — Schwätzer, Spassmacher. kumal : müdevver, yuvarlak. — Rund, kugelig. kumalağ : koyun, keçi ve devenin tezek ve gübresi. — Schaf-, Ziegen- und Kameelkoth. kumarmak : ihate, muhasara etmek, kapalamak. — Umgeben, belagern. | kumarğal : muhasara, kale. — Belagerung, Festung. kumğan : ibrik, kumkuma. — Krug. kumka : kumaş, basma. — Stoff. Kattun. kumlağ : kumsal, kumlu yer. — Sandige Gegend. kumsal : kum karışık olan erazi, kumluk. — Sandige Erde, Sandebene. kumsi : haber verici, mücdeci. — Bote. kumşum : tumşuk. — Schnabel. kumurkmak : tevcih, hareket etmek, kımıldamak. — Sich. wenden, bewegen. kumursğa : karınca. — Ameise. kund : açık, kavi, kuvvetli. — Offen, stark, kräftig. kundağ : top şey, tüfenk çıkmağının yeri ve sapı, sarılmış etfal melbusatı. — Rundes Ding, Gewehrschaft; Kleidung der Wickelkinder. kunğarmak : yerinden kımıldatmak, hareket etmek, koparmak. — Sich von der Stelle rühren, reissen. kunuk : mükedder. — Betrübt. | kunukmak : mükedder olmak. — Betrübt sein. kupan : büyük, kocaman; sened, pusula, bitik. — Gross; Schriftstück, Buchstabe. kupur : oyuk mahal, kyase, kab, çanak gibi şeyler. — Ausgehöhltes, Schalenähnliches. | kupurcuk : küçük kutu. — Kleine Schublade. kuran : silah, yarak, cebhane. — Waffen, Pulverbehalter. kurb : kenar kırığı. — kurban : keman muhafazası ve zarfı, kab, kın. — Köcher, Scheide. kurçak : resm, heyet, kılık, kıyafet. — Bild, Gestalt. kurçuk : dervişlerin külahlarına sardıkları parça. — Um die Derwischmütze gewundener Stoff.

kurcı : silahşor, cebeci. — Stallmeister. kurdaş : amuca zade, birader, kardaş. — Fetter, Bruder. kurdaşank : atlarda olan kan çıbanı. — Blutgeschwür am Pferde. kurduğlamak : koyunu kurda kapdırmak. — Schafe vom Wolfe wegrauben lassen, kurğal : iki nesnenin mahal-i irtibati. — Verbindungsstelle zweier Gegenstände. kurğamak : hifz etmek. gözetmek. — Bewahren, beobachten. kurğan : hisar, kale. — Festung. kurğaşun : kurşun, ok. — Blei, Pfeil, kurğatmak : şamata, gürültü etmek. — Lärmen. kurğavmak : ihate. muhasere etmek, etrafını kuşamak. — Umgeben, belagern. kurin : futa, kuşak. — Gürtel, Schürze. kurişi : tatar içi dışı bir olan külah, kalpak. — Tatarenmütze von innen und aussen gleich. kurya : bakasız, baraka; harabe-hâne, virane. — Ohne Ausdauer; Hütte. kurma : ağac kaşık. — Holzlöffel. kurmac : kavurma misr buğday. — Gerösteter Mais. kurşak : kuşak, futa. — Gürtel. | kurşamak : ihate etmek, ortaya almak. — Umgeben, in die Mitte nehmen. kurtğa : koca karı. — Alte Frau. kurtğarmak : halas eylemek. — Retten. kurtun : kurd. — Wurm. kuruğ : halvet, yasak olan mahal; kuru; bağ. — Verbotene Stelle; trocken; Garten. kuruk : kuru; sahil, kenar-i derya. — Trocken; Meeresufer. | kuruklığ : kuruluk. — Trockenheit. kuruksay : suyu kurumuş ve çekilmiş cay, dere içi, iki dağ arası. — Ausgetrockneter Fluss; Thal, Bergspalte. kurultay : muşavere içün ictimâ eden meclis. — Rathsitzung. kuruman : ordunun arkasını gözetmeye memur olan asker bölüyü. — Truppe zur Beaufsichtigung der Nachhut. kurumsak : kaltaban, pezevenk, delil. — Hahnrei, Führer, Verführer. | kurumsamak : yol göstermek, rehber ve delil, pezevenk. — Wegwerfen, verführen. kurut : süt kurusu, bir nevi peynir. — Käseart. kuskac : kaskac, demircilerin büyük kelpeten gibi âleti. — Zange, Schmiedwerkzeug. kuskun : atın kuyruğuna geçirüp eyerin arkasına merbut olan ip ve kayış. — Schwanzriemen am Sattel. Z. kuş-hane : menzil, mesafe, kyarvan seray. — Station, Entfernung, Karawan seray. kuşlağ : şikyargyah, kuşu çok mekyan. — Jagdplatz, Vogelreiche Stelle. kuşlamak : şikyar etmek, avlamak. — Jagen. kuşmar : bir nevi kuş tuzağı. — Vogelfalle. kuşnac : bilici, falcı. — Wahrsager. kuşuk : koşma, raks, bir nevi teganni dir. — Tanz, eine Gesangart. kuşukluğ : karışık. — Gemischt. kut : sâdet, baht, tecelli. — Glückseligkeit, Vorzeichen. | kutluğ : mesud, mubarek. — Glücklich, gesegnet. kutak : ricliyet, zikriyet, çok, âlet. — Mannbarkeit, Glied. kutalmak : geyinmek, bezinmek, yasanmak, libas ile ziynetlenmek. — Sich schmücken, sich mit Kleidern schmücken. kutan : saka kuşu; ayıl, mandıra, ayın halesi, etrafı ihateli koyun yatan yer. — Stieglitz; Mondhof; Weideplatz. | kutanlamak : halelenmek, hale tutmak. — Von einem Hofe umgeben sein.

kutanmak : mesud, memnun olmak, sevinmek. — Glücklich, zufrieden sein. kutas : bir nevi dağ öküzü dir, kuyruğundan tuğ yaparlar; bir nevi işaret dir, at gerdenine asılan alamet, bayrak, sancak. — Eine Art Gebirgsochse, aus dessen Schwanz eine Art Fahne gemacht wird; Zeichen, am Pferdehals angebrachtes Zeichen, Fahne. kutkarmak : tahlis, ibram eylemek. — Befreien, belästigen. kutmak : kalmak, iskyan etmek. — Bleiben, sich aufhalten. kutuk : müsafir. konuk. — Gast. kutulmak : halas olmak, kaçmak. — Befreit werden, sich flüchten. kutur : uyuz, çiçek yüzlü. — Krätze, Blatternarbig. | kuturmak : kudurmak; azmak, kutur illetine mübtela olmak. — Toll werden; krätzig werden. kutuz : kuduz, azmış köpek. — Wüthend, toller Hund. kuvadamak : mutegayir el elvan olmak, rengini atmak. — Verschiedenfärbig sein, Farben spielen. kurak : dağ beli ve ortası, geçid. — Gebirgsrücken, Übergang. kuvank : saçlardan dökülen kepek; konak. — Haarschuppe; Gasthaus. kuvanmak : itimad etmek, sevinmek. — Vertrauen, sich freuen. kuzay : asla güneş uğramayan yer, gölge. — Ein nie von der Sonne beschienener Platz, Schatten. kuzğun tingizi : Amu derya. kuzudük : eşek yaurusu. — Eselfüllen. küygenek : bir nevi kartal cinsinden şikyar kuşu dur. — Adlerartiger Jagdvogel. küymenmek : sebeb-i vesile bulmak. — Grund zu einem Vorwand finden. küküm : serd bir şecer dir. — Starker Baum. kükür : kaşgar lisanınca çanak ve kyase demek. — Gefäss oder Schale in der Kaschgar-Sprache. küküz : makbul, hediyeye layik olan. — Kostbar, als Geschenk würdig. külbar : dervişlerin arkalarına takdıkları tolumdan torba. — Schlauchartiger Sack am Rücken der Derwische. külçe : tarla taksımı, parça parça zurât yeri. — Stoppelfeld. küleğçe : her turlü kümeli top şey, yığıntı, küme. — Jedes rundartige Ding, Haufen. külek : emvac, rüzgyar. — Wogen, Wind. kümbür : tantana, avaz-i bülend ile çıkan ses. — Getöseartiger Ton. | kümbürlemek : zemzeme, tantana, arslan ve deve mesellu hayvanat kümbürtüsü. — Getöse, Brüllen des Löwen und kameelartigen Thieres. kümek : yardım, imdad. — Hülfe, Stütze. kümüldürdük : at ve devenin gerdanına asdıkları mercan halkası. — Perlenschnur um den Hals des Pferdes oder Kameels.. künci : susam, semsem. — Sesam. künde : kötük, mücrimlerin el ve ayaklarına urdukları bend. — Fesseln an der Hand oder am Fusse des Verbrechers. küngec : herze, mashara. — Geschwätz, Maskerade. küngremek : kendi kendine esnayi hiddetde darılmak. — Auf sich selbst böse sein. küpe : sarac ve konduracıların bir şey düz etmek içün istimal etdikleri bir nevi çekiç. — Sattler- oder Schusterwerkzeug zum Glätten. küplemek : çoklaşmak, çok olmak, ziyadeletmek. — Sich vermehren. kürçek : kürek. — Schaufel. küremek : ateşe hava vermek. — Feuer anfachen. küremek : körüklenmek, toprağı sürüp ber taraf etmek. — Kehren, schaufeln. kürke : bir nevi buru ismi dir; nemed, keçe. — Eine Art Pfeife; Filz. kürkü : su tolumu, kırba. — Wasserschlauch.

kürtük : bir nevi matbuh dir. — Etwas Gekochtes. kürtün : eyer, semer. — Sattel. kürük : el körüyü, dem. — Handblasebalg, Athemzug. kürüklenmek : üfürülerek yanmak. — Durch Blasen brennen. küsav : mahruk hatib parçası, ateş karıştırıcı çöp. — Verbranntes Holzstück, Holzstück zum Feuerschüren. küskü : yanup söyünmüş kütük. — Abgebrannter Holzstumpf. küteül : muhafiz, bekçi. — Wächter. kütük : kesilmiş umça parçası, ana defteri. — Abgehauener Baumstamm. kimbek : mesellu, tıpkı. — Ähnlich, Ebenbild.

L
la : edat dir, ah, eyvah, efsus makamında mustamel dir. — Partikel, in der Bedeutung: oh, weh. laçin : beyazlı şahin; kadim bir türk aşireti dir; şedid; tazı. — Weisser Falke; alter Türkenstamm; heftig; Jagdhund. laçlamak : munâzâ, kouga etmek. — Streiten, zanken. lafadan : yarım oyudulmuş tohum, yumurta. — Halb geröstete Körner Z., Ei. lay : kil, çamur. — Thon, Koth. layın (layı) : edat, kelime ahirine teşbih mânâsi içün, ve kadar yerine dahil olur. — Bildungssylbe, am Ende des Wortes, zur Vergleichung. laylamak : çamurlamak, sıvamak. — Beschmieren, einkothen. lak (lek) : içi bozuk yumurta. — Faules Ei. lak (lağ) : ismi mekyan edati. — Zeichen für Ortsnamen. lak (lağ) : bazi, hezl, zarafet. — Scherz, Anmuth. lap : edat dir, bütün bütün, birden bire mânâsına. — Ganz und gar, auf einmal. lapa : suluca pişmiş tâm, kuyuca şeylere denir. — Wässerig gekochte Speise, wird auf dichte Dinge angewendet. laşmak : başa çıkmak, ağraşmak. — Lagern Z. lavlav : alevli, şiddetli. — Auflodernd, heftig, lavaşi : umumen yası şeyler. bir nevi yası ve uzun ekmek. — Im Allgemeinen: breite Dinge, Art langes und breites Brod. leba : ehtifar, nazir. — Alt, Aufseher. lebaşak : kayde, usul, irtibat. — Regel, Band. leçek : harir mendil, baş örtüsü, yaşmak. — Seidentuch, Kopfbedeckung, Schleier. lenk (lünk) : futa, peştemal, peşgir. — Schürze, Handtuch. lenker : yayvan, toprak, büyük çanak, müdevver tekne, sahan. — Geräumig, grosses Gefäss, runder Trog, Schüssel. lete : kumaş, paçavra, bafte. — Stoff, Lappen, Gewebe. liara : afgan lisanınca yol, tarik. — Afganisch: Weg. licak : kişmiş ile mahlut bir nevi tâm dir, macun. — Mit Trauben gekochte Speise, Opiumteig. lik lik : yavaş yavaş. — Nach und nach. lök : içi bozulmuş kavun ve yumurta; iri, kavi, ağır, tembel. — Faule Melone, faules Ei; gross, stark, faul. lökçe : gevşek, boş, bi-perva adam. — Locker, leer, ungeduldiger Mensch. löke löke : parça parça, top top. — Stückweise. löklök : yortak at. — Trabendes Pferd. lu : ham, sest; levend. — Krumm, schwach; Held. lu : sarkık, asılgan, gevşek. — Hängsel, locker.

luç : çıplak, uryan. — Nackt. luçe : bağçe eriyi; göz, mahal, takçe. — Gartenpflaume; Ort, luhçek : tüysiz, cilalı, parlak; bir nevi şeftali. — Federnlos, glänzend; Pfirsichart. luy : pelenk, arslan; sal-i türkan dayresinin üçüncüsü dir. — Löwe; im alten türkischen Cyclus der dritte. luli (lululi) : çingene, köcek, fahişe. — Zigeuner, Tänzer, Luder. lurs : kabar, badiye nişin. — Geschwulst. lük : iri, büyük parça, toplanmış. — Gross, grosses Stück. lümlüm : yumuşak, mülayim; yalancı. — Weich, sanft; Lügner. lünki : lenk, çolak, topal, aksak. — Krumm, lahm.

M
maç (muçi) : puse, öpüş. — Kuss. mağ : baş, kanat ve kuyrukların ucu hep bir reng olan güvercin. — Am Kopf, am Flügel und Schwanze gleichfarbige Taube. mah : öpüş. — Kuss. S. maç. mahtamak : sena, sitayiş etmek. — Loben, preisen. mahu : pis, uyuz; kaş ve kirpiyi dökülen adam. — Schmutzig, krätzig; Augenbraun und Wimpern verlierender Mensch. may : yağ. — Fett. | maylamak : yağlamak, semirmek. — Schmalzen, einfetten. mayda : ince, ufaklamak, ince doğramak. — Dünn zerstückelt. | maydalamak : ufalatmak, kıymak. — Zerstückeln. mayen (maynen) : beyni, damag; mebni. — Gehirn; begründet sein auf ... mayren : sakat, ayıblı. — Gelähmt, fehlerhaft, mayruk : zaif, hamide, yanbaş. — Schwach, gebogen, krumm. mayuk : açılmamış çiçek, konce. — Noch nicht entfaltete Blume, Knospe. makar (maker) : deli kanlı, civan, genç, yiyit. — Jünglingjung. maktamak (mahtamak) : medh, sena etmek, târif, sitayiş etmek, öymek. — Loben, beschreiben, lobpreisen. | makta : sitayiş, vasf, medh. — Lob, Eigenschaft. mala : dıvarcı, sıvacı sürgüsü. — Ackerwalze Z. malay : hizmetkyar, uşak, yetim. — Diener, Waise. mamuğ : pamuk, pembe, keten. — Baumwolle, Watte. mamur : damar, irk, kök, özlük. — Ader, Wurzel. man (mank) : iri, koca başlı, şaşkın, hayran adam, ahmak. — Gross, grossköpfig, einfältig. mana : yol başına dikilen nişan taşı. — Grenzstein Z. manab : asilzade, beyzadelik. — Adelig, Adel. mang : üç senelik kuzu ve bere. — Dreijähriges Lamm. mangdurmak : yürürken vücudunu sallamak. — Schwingend gehen. | mangmak : sallanarak yürümek. — Schwingend gehen. mangış : reftar, naz ile hareket, yürüş. — Gang, zimperlicher Gang. manglay (mınglay) : alın, ilerüye giden asker, mukaddeme. — Stirn, an der Spitze gehender Soldat. mangramak : hayvanatın teferrüd etmesi, seslenmek. — Blöcken Z. Absonderung der Thiere. maniknit : tavaf-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Name eines Türkenstammes. mankışlak : aslı mink kışlak, mahal ismi dir. — Eigentlich 'mink kışlak', Ortsname. mantuy : kıymalı yufka tâmı, hamur işi, kaşgar canibinde mustâmel dir. — Geschnittene Mehlspeise, Mehlspeise.

sesletmek. koyun. gürültü. kelle endahti içün kullanılır. Frucht. — Schnurbart. mucadele etmek. Taffet. . çokmak. — Name eines türkischen Stammes. mikçin : dağ domuzu yaurusu. mendağan : bir alet-i harb dir. af af etmek. — Üzbegisch: Ohrgehänge. marımak : havlamak. — Veilchen. mıçan : bir nevi meyve dir. — Kriegsgeräth zum Kugelwerfen. — Hauptstadt eines turkomanischen Stammes. Mann. — Grössere Hirschenart. çifte kuzuluk. bir meyve. Zwillingschaf. geyik. mered : şaban ayına denir. Glas. beraber. meş meşe : gouga. — Vom glatten Gesicht. deynek. — Schnell. mavlamak : kediye mav etmek. — Krieg. Suppe bereiten.manmak : suya ekmeyi batırmak. schön. çerm. — Siegesruf des Siegers. celali. tapfer. — Eine Fruchtart. Saffian. serce. mencane meyve çekirdeyi. — Rundköpfig. erkek. gurur. meken : ahunun büyük cinsi. buz. mene urmak : çok söylemek. glänzend. indem er während der Schlacht die Hände ausstreckt. marı : kabail-i türkmeniyenin paytahtı dir. — Vom Sattel aufgeriebene Wunde. maşmil : bir nevi tiri. men. mığ : bıyık. tez. matyar : şikayet. kahraman. — Brod in Wasser einweichen. — Held. menmi (min) : min. baş kanat ve kuyruklarının ucu hep bir reng olan güyercin. kebuter. miçin : mubarek miçin yılı. Eis. parça. mez : guze. güzel. — Selbstsucht. mıncağ : boncuk. mıltık : tüfenk. — Üzbegisch: Frauenschmuck. — Stoff. — Grober. — Hirschkuh. minceşmek : harf-endazlik etmek. mickay. canfes parçası. cenk. — Der Monat Schaban. merğinen : bir şehir ismi dir. menmenlık : enaniyet. Stolz. — Mit. mor rengli çiçek. — Bellen. — Heerd in der Mitte des Zimmers. bağdaş kurmak. — Schwätzen. nişaneci. — Der neunte Monat nach türkischer Zeitrechnung. — Taube. yağır. meleş : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. maşab : bir nevi kaba ve kalın şal dir. tirid etmek. Leder. meriv : galibin hin-i harbda ellerini uzadarak irad eylediyi kelime-i zaferiye dir. — Samenhülse. mardaç : bağdaş oturuşu. milen : ilen. mehanik : odanın ortasında yakılan ocak. meşin. mevlen : kumaş. dayak. Flügel und Schwanz. halka. mit einfarbigem Kopf. — Miauen Z. sahtian. Obstsamen. beng. Stückchen. merğaul : bahadur. zusammen. mekeki : üzbeg lisanında küpe demek dir. — Streiten. filinte. — Klage. mindav : eyerden atın arka sırtında-ki yare. — Das Sitzen mit untergeschlagenen Beinen. pehlivan. — Glasperle. — Sich beklagen. menta : benefşe. birlen. — Klein. dane. mide : ufak. miknik : hal. — Stadtname. kar. Stock. maral (meral) : ahu. — Flinte. çene yarışdırmak. | matyarmak : teşekki etmek. — Ich. mental : başı toparlak. sal-i türkan dairesinin dokuzuncusu dir. plauschen. ben demek. meşil : yüzü düz. — Schönheitsmal. dicker Shawl. — Gebirgs-Spanferkl. Ring. mergen : tüfenkçi. dunkelfarbige Blume. Streit. meded : üzbeg lisanında zer-u ziver demek. metiz : çabuk. — Schütze.

manglay. munğal : Kalmak ulusuna mensub bir kabile dir. roth. şurada. — Traurig sein. safderun. gealtert. — Thau. Kummer. küçük varak-pare. Weideplatz. munkan : akçe. — Ein spiessartiges Geräth neben die Grubenfalle gelegt. pişmiş erik. kale künküresi. mol : bol. bunca. gerdan. muçul : muçu. sivri sinek. — Winkel. mundu : mızrak şeklinde hendeyin etrafına konulan alet. köşe. mayun : boyun. soviel. ak. burc. — Hals. — Kleines Thier. mög : gizli. — Verblüfft und weinend etwas ansehen. — Hier. munglaşmak (mungraşmak) : söyleşmek. mungalak : gam yemek. gekochte Zwetschke. kızıl. hezar. muğ : buğ. hocamış. çehre. munçe : bukadar. ağlamak. bulut. Schmerz. sebze. — Alter Mann. Taugenichts. Gelse. — Traurig sein. keder. gizlenmiş. — Jammern. mevcud olan şey. figan etmek. — Scherzen. — Auf diese Weise. — Versteckt. mıskarmak : latife etmek. boş brakmak. moloz (molas) : karışık şey. — Vorhandene Sache. so so. hırsız. möçek : küçük canver. miten : kerpeden. Dieb. rein. şöylece. Name eines üzbekischen Stammes. tevellüd eden insan. — Von hier. — Mongole. munkuşi : bucak. mışmış : olmuş zerdali.ming : bing. Aktenstück. safdil. mundak : şundak. munday : böyle şöyle. lächeln. mışık : kedi. munduği : bir nevi sih dir. mise : çimen. şikayet eylemek. mungurğamak : mahzunlanmak. minmek : binmek. minglay s. — Tausend. Ecke. minimek : atın cilavını brakı-vermek. | mingizemek : benzemek. — Unbezähmbarer Falke. mungaymak : meyus kalmak. muli : hırsız. — Dampf. Burgthurm. — Geld. — Betrübt sein. düşünmek. da. gülmek. arpa ve darı karışık buğday. muna (mune) : iste. yaramaz. — Ähnlich sein. — Gras. feryad. mungraman : nale. — Nachdenken. Nebel. Kuss. tebessüm eylemek. ihtiyar adam. munglaymak : mükedder olmak. çiy. klagen. altun. — Viel. moldur : şebnem. yeşillik. — Vom Alter gebeugt. — Schmerz. Gold. — Gesicht. öpüş. saf. moğul : mogul. böcek. suar olmak. bunun gibi. sehr hartes Eisen. — Aufsteigen. Rasenplatz. munğan : pir. — Eine Spiessart. tavaif-i üzbekiyeden bir kabile ismi dir. — Die Zügel nachlassen. süprüntü. . morçıl : kule. — Thurm. — Zange. — Katze. — Reife Aprikose. mükedder olmak. betrübt sein. | mundin : buradan. — Hier. vasi. moğulçın : beyaz. | munda : burada. offenherzig. Neugeborener. Waizen mit Gerste und Gries vermengt. — Wie dies. Mist. molduramak : hayret ile bakup yaş dökmek. — Weiss. mucudluk : hazir. — Zahlreich. — Kleine Schrift. sened. gayet sert demir. — Dieb. mucumak : ihtiyarlıkdan hamide olmak. muymul : bir nevi terbiye kabul etmez doğan. hemraz olmak. mingiz : benz. mung : derd. ah-u derd. otlak. — Mit einander trauern Z. — Kalmükenstamm. aksakal.. — Baustein Z.

nevar. tokat. . Türkistanda bir derya ismi dir. ne deklü : ne. nakara : nar. güyercin südü. — Was es auch sei Z. muz : buz. müsün : buz. — Sich berathschlagen. muş : korşunlu fişenk. kar. Ahn. — Grosser Vogel.muntuk : sakat. muşt : yumruk. Rohr. narirak: ol tarafrak. — Verstümmelt. nahna : bir nevi at hastalığı. tabel. — In der Bedeutung von nicht. ursprünglich Tatarenrasse. Rauchfang. fare. ein krüppelhafter Mensch. murkı : altıncı arka. — Art Pferdekrankheit. — Blättchen. ne zeman. ocak. Lehrbrief. ateşdan. narke : çerge ve halka kurmak. cedvel. Brachfeld. niyirsün : deyil mânâsına. Trommel. -e. — Seidenband am Halse der Jagdvögel. nevce : iri büyük bir kuş. kangı. nağaçı : cidd. nayman : özbeklere karışmış bir tayfe ismi dir. neyarsa : aslı ne irse. — Kurzer Spiess. nari (narin) : öte geç. — Schillernder Vogel. nakçı : kadi naibi. murı : baca. müngür : boynuz. herne ki. — Stellvertreter des Richters. umgeben. wer immer. dağın ol tarafı. — Horn eines Thieres. — Nicht bearbeitete Wiese. at burnunu keserek illeti def ederler. boş yer. niçağ : ne vakit. — Umschliessen. musluk : dayim akar boru. — Sechste Urahne. meşveret kılmak. neme dir. busağa. Tafel. kurudulmuş erazi. fişek. çekirdek. muzuk : korkak. — Zu welcher Zeit. ausgetrocknete Erde. — Eis. müçelge : varak. nayza : nize. çolak. Name eines Sees in Turkestan. iç hisar. boru. devre etmek. — Was mir gehört. — Name eines alten Landes. nemim : ne şeyim. — Wie schön. dağdin narisi. Maus. ne dir. — Faust. ne mülküm. welche durch das Abschneiden der Pferdenase geheilt wird. weshalb. die andere Seite. Flinte. — Katze. Ratte. — Luftloch. narin : kale. — Feige.. was immer. — Zapfen. bir âzâsı eksik adam. — Samen von mandelund zwetschkenartigen Früchten. bitik. niçükleşmek : istişare etmek. fişek. — Flinte. — Ohm. müşek : kedi. nime : hiç bir şey. mizrak. kaymak ağacı. — Eis. nein. natas : sürülenmiş tarla otu. Ohrfeige. ney : şikyar kuşlarının gerdenine asdıkları çığavul. sened. — Flinte. müşük : fişenk. -es. ki aslı tatar aşiretlerine mensub-dur. Provinzname in Turkestan. ne yahşı. Taubenmilch. — Warum. sıçan. kangı sebeb içün. — Keulenartige Hacke. Zelt. — Jenseits. ne yangaligce. — Nichts. netenk : ne güzel. mücene : badem ve erik gibi bâz meyvelerin danesi. nağu (neğu) : niçün. N nacan : tokmaklı büyük balta. dayı. — Schwelle. — Pauke. — Welcher. davul. nitekim. nesheb (nehşeb) : kadim bir memleket ismi dir. — Festung. türkistanda bir vilayet ismi dir. narvan : nerduvan. | nevce kuşu : bir nevi bukalmun kuş dir. — Name eines unter die Üzbegen vermengten Volkstammes.

şebih. noyan (noyin) : sipah salar. — Wieviel. — Was macht er. tarlanın inini biçirilüp alındıkdan sonra kalan buğday döküntüsünün toplanması. — Heer-fuhrer. kızkardaş. ne yapar. Buhara muzafatında bir ziaretgyah mevkin ismi dir. geheim. — Name der Kalmükenfürsten. obay cobay : burada. oğulcamak : riayet etmek. nutukçı : çalağane şebih bir şikyar kuşu dir. — Fischeier. nitüri : nasıl. taraf. oğurlayın : hirsizce. oban : aygır deve. — Ähnlich sein. Aufseher. noğay : bir kabile ismi dir. — Aehre. nekadar. . — Name einer Grasart. şahzade. oğrınce : gizlice. — Enkel. oğluk : hendek ve kalenin tarafında olan or. — Ähnlich. rahatlık. nitük : nasıl. Prinz. eine Kameelart. oğan (oğun) : sahib. — Heimlich. tenevvüm etmek. nukat : başak. niten : ne gyune. — Schamhaft. — Hie und da. rabb. nitedür : aslı ne eytedir. Scham. perverdegyar. oğulduruk : balık yumurtası. — Wie. — Obere Zeltstange. — Haus. bir parça. zerstreut. — Stehlen. Name eines Ausflugsortes in der Nähe Bucharas. oğan. Heu. — Wie. Fehler. Gegend. sirkat etmek. obusun : alef. — Futter. fikr. orada. — Jüngere Schwester. Seite. oğuş : hafid. oğurlamak : çalmak. begünstigt werden. kabahat. çadır halkı. ninek : göz bebeyi. oğan şal : afganlara denilir. wasfürein. ev. — Ruhe. — Türkischer Stammname. eşya. — Wie.nimte : biraz. oğur (uğur) : tavaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Pferdehalfter. ne yolda. — Jagdvogel. — Burggraben. devenin bir nevi. oğun 1. endişe. | oyatlık : utanışlı. | ohşamak : benzemek. Allah. welcher Art. — Schlummern. dinc olmak. Nomadenvolk. — Etwas antreffen. cihet. — Kleider. ayb. oya : küçük hemşire. — Kleines Zelt. ohrağ : esvab. haşiş. Gepäck. nitas : istirahat. — Augenpupille. ne yolda. rast gelmek. — Diebisch. ohşuş : bir yaşında-ki deve yaurusu. — Stammname. Gott. der Ernährer. — Ein wenig. nasıl. ayblı. oçağlak : bir nevi giyah ismi dir. — Einjähriges Kameel. oyan : atın cilavı. yorunca. OÖ oba : küçük hayma. — Herr. muvafik olmak. oğurmak : isabet etmek. | ohşaş : manend. begegnen. nişe : nice. | oyatmak (oyalmak) : utanmak. — Kameelmännchen. Klee. memasil olmak. — Wird auf die Afganen angewendet. ohşatmak : benzetmek. oğan : tanrı. oyat : haya. perişan. — Sich schämen. ohlamak : uyumak. — Achten. — Gott. Besorgniss. auf welche Art. — Bescheidenheit. oy (oyi) : hane. gleichen. oğ : alaçukun fevkani çöpleri. Weizenabfälle während der Ernte. noyat : kalmüklar hükmdarlarını bu unvan ile yad ederler. serasker. nazir. — Ähneln. serdar.

okun : başka. okra : bade. | oylanmak : tefekkür etmek. umwenden. — Abwägen. okumak : yumşatmak. taşınmak. grübeln. çok. — Soviel. okınmak : nefes vurmak. Krankheit der Vierfüssler. ola : tepe. — Kranich. — Erbeuten. düşünmek. — Schreien. çok atmak. oklamak : ok yağdırmak. — Pfeil mit Fett einschmieren. bir tarafa fırlamak. — Ausführung dieser Begrüssung. — Spielzeug. müsavi. Pfeil. okurmak : döndürmek. . tez. — Von Schmerz ergriffen. peyder pay. oynaş : aşik. çığrılmak. indem man sich auf ein Knie niederlässt und eine Hand zum Kopfe führt. yavşan. — Verliebter. | olcalamak : tarac etmek. — Roth. Rath. — Zermalmen. — Sich berathen. oysun : bir kabile ismi. — Verwelkt. uluk. — Ein anderer. olanmak : bulaşmak. okar : gülenk. oydak : etrafı çalılı çimen ve çayırlı yere denir. — Türkischer Stammname. — Hügel. Zeltöffnung. yağma eylemek. okartmak : öyretmek. ok : çabuk. kanca. — Ehrenbezeugung bei den Mogulen. çok. bir giyah ismi dir. şikaf. şuray-i meclis. olcaş : moğullarda cari bir usul-i tâzim dir. ol : göl. | olcamak (olcaşmak) : olcaş usulunu icra etmek. olkan : büyük. olcay : sadet. — Nachdenken. olta : kulab. — Sich befreunden. olılık : mevcudiyet. — Ausgehöhlter Ort. varlık. kadeh: bir nevi çarpayı illeti. oylac : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. olçak (ölçek) : vezn. | oylaşmak : düşünüp taşınışmak.oydaçı : edeb-i savm tâlim içün kariyelerde gezen telebe-i ulum. — Decke. Gras. oylama : meşveret. — Plündern. mutabik. olcar : haber. — Nachricht. gewöhnliches Pferd. kleiner Berg. — Einer der eine Sache oberflächlich nur in seiner Einbildung bestätigt. mizan etmek. diyer. olcum : örtü. — Türkischer Stammname. Pfeil abschiessen. ikbal. olkuş : pecmürde. — Das Wihern der Pferde nach Futter oder Trank. hayme çatısı. çevirmek. oynak : oynar şey. See. boğum. — Umkehren. oklav : oklağı. messen. die in den Dörfern das Fasten lehren. bir dizini yere vaz ile bir elini dahi başına koyarak hurmet edeceyi adamın dizini pus etmekden ibaret dir. das Küssen des Knies des zu Ehrenden. — Gross. derde giriftar olmak. | oynaşmak : dostluk etmek. oysak : bir şeyin mahiyetini anlamaksızın bit-tasvir onu tasdik eden adam. solmuş. Soldaten sammeln. | olcaytu : sahib-i mimenet. Spalte. — Walze. dildade. olça (ölçe) : olkadar. asker yığmak. oyuk : oyulmuş mahal. — Lehren. — Studenten. küçük dağ. — Das Existieren. olcamak : yağma etmek. okramak : atlar su ve yem içün kişnemek. okotmak : tahn etmek. olt : kırmızı. Grasart. turna. oyrat : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. derya. — Teich. — Wird auf grasige und buschige Stellen angewendet. — Haken. Halsband. — Ein Beglückter. — Glückseligkeit. — Erweichen. oyrak-moyrak : yekdiyerinin izince. tevsim olmak. düzgün lal. cilf at. ganimet almak. tel. versammelt sein. — Becher. gleichmässig. nach einer Richtung enteilen. — Berathung. — Nach und nach. — Stammname. viel. — Schnell.

çirkin. mahruk. teskin etmek. on on olmak. oramak : toplamak. — Frauenabtheilung. | orak kuşu : cırtlak. tınab. orak : tırpan. opmak : setr etmek. onkarmak : işi doğruya çevirmek. brennen. — Nachbar. — Mehl womit man das Gefäss bestreut. — Beschwichtigen. — Verbrannt. ondak : o minval. orkamcı : örümcek. — Strasse. ondurmak : dindirmek. feryad etmek. gut machen. | olturmak : bir yerde sakin olmak. — Bedecken. — Grille. | ortak : yanık. | opatmak : kapatmak. — Aufbrausen. Ort. — Hoch. şehir ve kale viranesi. — Kammerboden. | ontucmak : ödünc para almak. eyiye döndürmek. ondur : yüksek. mahzen ve ambar zemini. | onamam : razi olamam. onduçı : dellal. ölçü. onğatı : ehven. ähnlich. onlamak : işret adedini ikmal etmek. — Irgendwo ansässig sein. kabul edemem. — Gift. orda : selam harem hanesi. — Sinnlos schwätzen. ol canib. — Dies. — Das Befiedern. onamak : bir işe razi olmak. — Spinne. — Etwas in Ordnung bringen. Gradheit. — Leicht. nebatat nümüvv etmek. — Ich kann es nicht annehmen. — Herold. iskyan etmek. diken. Rangstufe in Turkestan. hässlich. — Haken. zehir. oratlamak : layâni söz söylemek. — Sense. etwas liebgewinnen. orkasun : çengel. — Gleich. or : hendek. — Wahrheit. — Zustimmen. Vergleichung. die andere Seite. | ortanmak : yakılup kavrılmak. — Eine Art geriebener Mehlspeise. so. — Eigenschaft. . — Graben. Türkistanda bir rütbe. — Lüge. — Schuld. oran : sıfat. | orda bebeyi : harem ağası. — Schreien. ortamak : yakmak. orsa : cahil. — Glückseligkeit. Dorn. öyle. billig. borc. — Mit Gartenmesser schneiden. orbarmak : tüy çıkmak. kavurmak. — Bedeckt sein. — Haremswächter. orkav : ölker. damit die Mehlspeise nicht anklebe. ucuz. ort : nar. oram : sokak. padişahın culusını halka ilan edici. onan : sadaket. ondamak : seda çıkarmak. — Geldanleihe machen. osun : şu. steile Stelle. — Festungsgraben. kapamak. ontuc : ödünc. hiddetlenmek. — Schreien. Darlehen. ağu. oraz : sâdet. das Gedeihen der Pflanzen. omac(oğmac) : tarhanaya müşabih bir nevi aş dir. ora : uzakda kalan kol. orkarim : kale hendeyi. olturğuzmak : oturmak. Verkünder der Tronbesteigung des Padischah. veresi. — Unwissend. ork : rişe. orbağ : hamur sulu düşdüyü vakit kabına yapışmamak üzre serpilen un. — Auf dieser Art. oratlaşmak : askerlerin kondukları mahalde yekdiyerlerini tanımak üzre bağrışmaları. doğruluk. tabiya. — Strick. orakla biçmek. Linie. — Anzünden. onzel : yalan. ortacağlığ : muadil. yokuş. beyenmek. mukayese.oltaş : komşu. — Siebengestirn. — Wohnen. tecelli. o rütbe. mahale. Brandstelle der Stadt oder Festung. Maass. — Erkennungsruf der Soldaten.

anın gibi. Klee. ism-i işaret. | ovuc oyunu : tek-mi çift oyunu. ceza. ödeyiş. alay emini. ovuk : haymenin giriş ağacları. Mauer. — Ja. otlaş : taraf. ney. — So. Zeichen. ausgerüstetes Zelt. nihayet. — Soviel. — Feuer. illet. in der Bedeutung von geç. loslassen. Nomade. otaridin beri : öteden berü. | oşandakaca : oraya deyin. gönül aldatmak. ovadiv : hayvanın yan tarafına düşmesi. öfke (öbke) : hişm. — Übergehen. dıvar. tutuşdurmak. ova (hova) : evet. — Feuerig. — Krank. otağ (otav) : oda. mukyafat. şu. zaif olmak. ödlik : mahcub. — Özbegischer Stammname. — Rache. — Feuer anmachen. öc : sêr. — Zorn. . otuzmak : geçi vermek. Stufe. gegenüber. — Dort. salı vermek. yenmek. bimar. ağu. — Zelt. | oşanda : orada. beli. ödem (evdem) : hane. otğarmak (otlamak) : çera etdirmek. -es. yan. | oşmunca : bukadar. ot : ateş. yüreksiz. Strafe. ot ağası : asli otak ağası. geç mânâsına dahi gelir. Belohnung. — Jenseits. Zelt. ev. çadır. oşal : oşal. Gift. otlamak : ateş yakmak. hane başı. — Seite. öblek : hasta. | öfkelik : hişmli. ota : öte taraf. öbük : başlarında tac olan kuşlar. olkadar. — Bis dahin. — Schwach werden. otayan : öte taraf. muharebe esnasında başa konulan tüy ve çığa. — Das Jenseitige. otarcı : tavaif-i özbekiyeden bir kabile ismi dir. — Das Herz beruhigen. nar.oş : Türkistanda bir şehir ismi. derart. oyan. — Stadtname in Turkestan. oşbulik : düdük. otğatmak : utanmak. mertebe. otmak : tuz koparmak. — Ruheplatz. ödek : tazmin. otağa : tac. gewiss. oşal : o. — Familienhaupt. während des Krieges auf dem Kopfe getragen. — Das zweite Jahr der türkischen Zeitrechnung. die Haut behufs Haarentfernung über dem Feuer halten. entzündet. — Mit Federkronen versehene Vögel. otluğ : ateşli. otlukani : giah ismi dir. -e. — Sitzplatz. otrak : oturacak yer. o gibi. ovul : avul. | oşandak : öylece. ovunmak : müteselli olmak. — Grad oder UngradSpiel. — Krankheit. — Flöte. haya etmek. Heeresverwalter. asma. — Ein Rücken bindendes Thier. herzlos. hazirlanmış hayme. — Beschämt. — Dieser da. — Jener. | oşanca : olkadar. oşatmak : his-u hareketden kalmak. ol. — Hof. Ende. ot : sal-i türkanın ikinci senesi dir. — Thürpflöcke des Zeltes. öbücin (öpücin) : hastalık. — So sehr. şolkadar. otur : hayme. zehir. alevlenmiş. yorunca. — Sich schämen. — Seit lange. galib olmak. — Zimmer. bedeviy. ovuc : avuc. ovad : arkasını çeviren hayvan. — Schadenersatz. — Das auf die Seite allen des Thieres. — Flache Hand. ovanmak : bi hiss ve hareket olmak. | oturku : aramgyah. — Federbusch. — Gefühllos und unbeweglich bleiben. — Sengen. — Grasname. ümid ile vakit geçirmek. karşı. | ovutmak : gönülü müteselli etmek. | otayka. kıllarını gidermek üzere bir deriyi ateşe tutmak. — Weiden lassen. — Haus. — Beruhigt sein. ordu vekil harcı. — Zornig. çergyah.

— Land. öyil (avil Z. ölke. | ön tartmak : ah çekmek. | öykelemek : darılmak. — Leicht. — Rechte Seite. — Faulheit. muthig. sağ taraf. öllük : ıslak. — Geschrei. ziyade. | ögülgen : toplanan. hile. | ökçelemek : tepelemek. — Türkischer Stammname. | ökünmek : peşiman olmak. — Wiegen. olça | ölçemek : ölçmek. — Unnöthigkeit. öküz : nasihat. ökre aşı : rişte aşı. ökçe : sağlam. — Sohn des Dschingiz khan. — Spitziger Stock den Ochs anzutreiben.) : memleket. . şiş. | önekülük : inad. — Nachlässig. Nachlässigkeit. bahadur. — Stossen. korkak. su almak içün suyu deldikleri yer. bir nevi şarki. — Langsamer Gang. ökte : katil. yaş etmek. — Sammeln. — Eigensinn. Grade. kuvvetli. ölmüş. — Geräth zum Entfernen der Baumwolle von der Staude. — Wage. — Rechte Hand. ön : feryad. ausschlagen. stark. figan. — Todt. — Stiefvater. — Zodiak. Betrüger. esrar. önekü : gadar. yığmak. Garten. öktey : Dşingiz han oğlu. — Viel. ölkü : mizan. — Zürnen. öfkürdemek. — Verräther. — Nudel (Mehlspeise) öksek : yüksek. öylenmek : evlenmek. hanedar olmak. ögü : cöhd. | ögülmek : yıgılmak. verheirathet. muşteri. merbut. | öktelik : lüzumsuzluk. sich verwandeln. — Land. — Herablassen. Kraft. — Gesund. — Zürner. furchtsam: Huf. ökündürük : pamuğu danesinden ayırmak içün kullanılan alet. Bezirk. ök : insanın bedenindeki kıllar. öylüşmek : kahül olmak. — Lunge. öykünmek : taklid etmek. sancak. ögüş : çok. zweiter Monat des türkischen Jahres. | öküzmek : nasihat vermek. önk : ön. öyke (öyken) : öfke. — Messen. — Wiese. tedenni etmek. ırmağan. ökürmek : ciyerden ağlamak. — Uhu. öklen : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Seufzen. — Hausherr. iktidar. Nachtmütze. | ölütmek : ıslatmak. ökürfe : bel kemiyi. doğru. — Befeuchten. — Rechts und links. gice külahi. ökirtmek : beşiyi sallamak. tembellik. çimen. — Berühmt. bahadur. diyar. — Nass. öktek : dargın. — Nachahmen. öykü : gaflet. önkey : kolay. Schlauheit. yer. faul sein. ölçe 1. — Wirbelknochen. eine Art Lied. önkkol : sağ el.) : sahib-i hane. öylük (oyluk Z. zahmes Thier. evlenmiş. ökündüre : öküzü zarb içün istimal olunan iyneli deynek. — Haar auf dem menschlichen Körper. sal-i türkanin ikincisi. — Das sich Ansammelnde. — Rath geben. alışık hayvan. Käufer. — Geschenk. ölken : ölü. — Sich versammeln. | ölküçiyan : berc-imizan.ögmek : toplamak. öksümek : azalmak. ökür : dört yaşlı kısrak. gaflet etmek. anhäufen. — Reue. ökünc : peşimanlık. öket : yavaş gidiş. — Heirathen. öktem : meşhur. — Hoch. — Rath. yemin. başka kiyafete girmek. vilayet. — Heftig weinen. ah. — Mörder. Provinz. ökey ata : üvey baba. topuk. terazi. — Vierjähriges Füllen. tapfer. kuvvet. ökelge : hediye. ölke : memleket. — Etwas bereuen. ölenk : çayır. muhil. önksol : sağ sol. Eid. Gewicht.

çekme. Mitte. doğrulanmak. — Zusammen. Saum. | örkenmek : öyrenmek. — Höhlung. örküc : burunda olan yumru. beriki. muvafik olmak. Widerhall des Sees. — Bär. | öpçinlik : savet. — Schuster. — Reisender. — Überschwemmung. — Türkischer Stammname. orta. istirham eylemek. öpke : öfke. singen. Pferdemähne. verzeihen. — Zum Guten wenden. antworten. — Eigentümlich. irsal etmek. nüchtern. abir. — Das Innere. mukabil. — Singen. flehen. ötemek : ödemek. | özidikke : kendi gibiye. geçmek. özek : bir şeyin içi. | öprülmek : uyulmak. — Stiefel. — Er. savmak. hiddet etmek. teganni. kalb. önküt : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. atın yalı. örmek : deve yününden mensuc bir nevi aba. akraba. — Waffen. etek. ötlekü : bir nevi şikyar kuşu. in Feuer gekocht. ötek : yabancı. Schild. öp : puse. alışdırmak. ötme : ötüş. öpkelenmek : darılmak. — Passenge. entgegengesetzt. özgü : kendisine mahsus. öprenmek : silinmek. absenden. zafer bulmak. ötrük : yalan. ötünmek : rica ve niyaz etmek. falsches Gerücht. teganni etmek. yıkup basmak. öprük : cevf. — Wachsen. ecnebi. Ihr (Fron. ötrü : beraber. | ötükçi : konduracı. Kopfdecke. önkür : yaka. hikyaye kitabi. selvi ağacı. — Wachsen.önkelmek : sihat bulmak. örtük : kapak. örketmek : tâlim etmek. bir kabile ismi. — Unterrichten. — Niederreissen. öz : iç. hayme. ötmek : aşınmak. örkek : korkak. — Lüge. ötkün : amir. öprümek : kuyu çökmek. auffahren. sich aufrichten. denizin sedası. çökük. Weizenstengel. — Das Innere. abtragen. | ötküncü : yol geçen. zat-i hususi. taze buğday sapları ki ateşde pişirirler. sich fügen. -es. aşırmak. terekki etmek. uşak kapan. eracif. — Höcker des. otuzmak. — Lunge. serpoş. cevab vermek. siper. — Zelt. göbek. — Lernen. . -e. — Stoff aus Kameelhaar gewoben. — Kragen. — Feige.. Kern. — Befehlshaber. V. önkmek : büyümek. örke : çadır. önkemet : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. Nabel. — Türkischer Stammname. çökülmek. — Fremder. — Vorübergehn lassen. Verwandter. Cypresse. aff etmek. | özlük : kendilik. Stammname. Jagdvogel. Erzählungsbuch. öpçin : esliha. — Pfeil. muessir. öteki. — Lämmergeier Z. okun demir yeri. — Bezahlen. Herz. — Hinabsenken. Wesen. ayık. özgün : suların feyezzani. vorwärts schreiten. önkülmek : eyiye çevirmek. ötküzmek : geçirmek.). vahşi. uyuk. Eisenspitze des Pfeiles. batmak. önmek (onmak) : izdiad etmek. bir kabile ismi dir. — Zornig sein. örs : sindan. — Kuss. — Vorübergehn. önkürtmek : yıkmak. — Ambos. Türkistanda bir mevkidir. mahv olmak. wild. ötke : ayı. Jener. Ortsname in Turkestan. ötrer : geçid. Erdhaufen. — Gesund werden. öpe. — Ähnlich. — Zu nichte werden. — Bitten. Kameels Z. Stammname. ötük : çizme. — Hinabsinken. cuher. — Decke. çekirdek. meyan.

ucarak : yüksek mahal. Kasten. — Wach. wilde Raute. uçkusi : Uçup gitmeli. eine Holzart. — Loch. ucar : pazar. özlemek : kendisine taleb etmek. gözde olan hal ve nişane. | uyğanmağur : uyanmamış. bir kabile ismi. — Funkenverbreitend. Gerstenkorn. kuş uçmak. uyakmak : gurub etmek. — Milchsahne bereiten. Vogelflug. uçan : sefine. ucuğ : subyan hastaliyi. — Paradies. Höhle. Segen udur : gün. uyğur : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. uyuğmak : sütü uyutup yoğurt yapmak. uçmak : cennet. grober Hanfzwirn. — Rippe. — Der dritte. oyat. | uçkunluk : şirare-paş. schicklich. — Um. — Alle drei. ayrıca. — Hitzbläschen Z. — Funken. | özkece : başkaca. uçkalatmak : mülayimane muamele etmek. nebatat özi. uçkulık : bir nevi üç dilli ok dur. Windrad. uyak : sincab karnının ve boğazının altında-ki deri. — Einfältig. çarh-i felek. bir birisine sert söylemek. — Ein dreispitziger Pfeil. uçkun : kığılcım. Sack. — Gelse. — Decke. — Erwachen. — Schicksalsschlag. — Schaukel. o taraf. hart anfahren. Frist: Schiff. | uçav : üçüde. UÜ uç yılduz : mizan yıldızları. — Bauch und Kehlfell des Eichhörnchens. Kinderkrankheit. büyük. uyağ : uyanış. uyalmak : hicab etmek. — Feindschaft. treffen. uçğurmak : peran etmek. diese Welt. sipend. — Sanft behandeln. — Fingerhut. hatem. Stammname. — Streiten. uygun şey. Stammname. — Der Flug. arzu eylemek. uçun : içün. mağara. uğuz : saf. ucaşmak : bahsa tutuşmak. diyer. uyğatmak : uyatmak. uçraşmak (uçramak) : tesadüf etmek. bir kabile ismi. . Bein. uyluk : ran. — Wünschen. — Hochgelegener Ort. — Rücken. nehar. sefine. Siegelring. — Lederne Zeltdecke. — Besonders. gafil.özke : başka. budünya. adavet etmek. gross. — Markt. | uçalası : üçüsüde. bir nevi hatab. — Sich schämen. üç nefer. — Drei Personen. | uyğanmak : uyanmak. san. — Türkischer Stammname.). — Tag. özük : haymeyi örten keçe. uyaz : sivri sinek. batmak. Pflanzenfrucht. dolab. bidar etmek. gemi. — Ein anderer. — Schiff. bereket. uymak : yüksük. V. ucur : felek rast gelmesi. uça : arka. — Glied. jenseits. — Eine Pflanzenart. uclib : cüll. uçman : salıncak. uclamak : muhaseme etmek. anfeinden. uyaku : pehlu kemikleri. çuval. mühlet. ucarku : eyer üzerine konulan yastık. | uyğağ : bidar. uçurma. — Verschlafen. — Sich zanken. kalın iplik kinab. rast gelmek. kaburğa. — Untergeben (Sonne). uyğuşmak : kahil olmak. | ucaş : adavet. altı ayı. pak. özlik : bir nevi nebat ismi dir. uçargu : üçüncü. — Sattelpolster. — Aufwecken. — Nachlässig sein. uyuk (üyük) : delik. — Fliegen. — Begegnen. verlangen. — Erwachen. isabet. — Wage (astr.

ura (öre) : sutun. — Gliedbein. Schuld. bölük. — Theil. — Thier mit aufrecht stehenden Schwanze. ulaş (uluş) : bülük. — Muthig werden. nimcan. urnamak : yer etmek. uruğ : tohum. — Nachkommenschaft. — Melodie. — Erwürgt. ehtiarlanmâk. Platz machen. — Gross. ulalmak. — Baumstamm. — Stamm fürst. urğuşrek : fenn-i musikide bir surud dir. çok yaşamak. — Gross. ödünc. ulustuk : bismil. wachsen. büyümek. ulat : hastalık. — Weibchen. Kriegs. — Ungeladen als Gast erscheinen. v. yetişmek. — Zertheilen.uyundı : davet olunmayarak ziyafete giden sümsük. — Perle.und Ringkampfhose. umunmak : tama etmek. beklemek. Stamm. cins. yoldan çıkmak. umuduk : şikyar ve seferde ve ciridde geyilen şalvar. — Pferd. Ehehälfte. su mecrası. vom Wege abweichen. — Gierig sein. — Sitzen. — Grösse. — Rachen. — Türkischer Stammname. yerleşdirmek. — Ursprung. uncud : taleb. ârsız. urğacı (arğucı) : dişi. Hoffnung. ummak. — Zänkisch. — Theil. | ulaklamak : yolu şaşırmak. ulaşmak : kelblerin yekdiyerine ürmesi. kolera. kismet. hisse. urçin : sancak. unkan : at ve eşek yaurusu. — Gross machen. uluğ : büyük. aslı kemik mânâsına dir. | urnatmak : oturtmak. ulus : aşiretin büyüyü. umaklanmak : cesaretlenmek. alt werden. al. — Ankommen. ursprünglich in der Bedeutung von Bein. — Jagd-. halbtodt. umak : etrakdan bir kabile ismidir. wenn man aus dem warmen Wasser ins kalte geht. umanc : tama. umağ : nesl. müdevver şeylere denir. uluş : parça. — Flussbett. umku : halkum. adaşmak. — Habsucht. borc. — Eine Sache schnell beginnen. — Den Weg verlieren. ulaşmak : vusul olmak. ulalmak (ulğaymak) : azim olmak. — Krankheit. uncu : incu. — Angehängt sein. uma (umaca) : uma kemiyi. kötük. — Bläschen welche am Körper entstehen. ustuhan. urnukmak : bagteten bir işe tutulmak. hoffen. — Fahne. — Irre werden. unverschämt. wird von runden Gegenständen gesagt. umalmak : muallak aşmak. | ulaşmak : taksim etmek. zevce. — Wundarzt. — Grube zum aufbewahren der Körnerfrüchte. umca : odun parçası. Rasse. kebir. uyuş : gougacı. ulakmak : şaşmak. ulağ (ulak) : bargir. uru : zurât içün saklanmakda olan tohumun muhafazası içün kazılan yer. oturmak. | uluğlanmak : tâzüm etmek. tabib. lange leben. uymak dahi derler. türkü. urma : ısıcak sudan çıkub-da soğuk suya girerken bedenin üzerine çıkan kabarcıklar. boğaz. in die Erde gegrabene Scheune. — Wachsen lassen. — Säule. unçi : cerah. — Niedersetzen. pir olmak. — Alt werden. Lied. uri : kuyruğu kalkık hayvan. — Verlangen. anlangen. — Gegenseitiges Anbellen der Hunde. | ulğatmak : yaşlanmak. muallak durmak. | ulğaytmak : büyütmek. — Alt werden. hekim. urnaşdırmak. | uluğluğ : büyüklük. yerden kazma enbar. bölüşmek.und Eselfüllen. . ümid. intizar. kabile. ulğamak (ulğuymak) : pir olmak. şarki.

tefevvük etmek. — Krieg. — Hinüberbringen. soymak. geda. us (es) : akil. | uşaltmak : parça parça etmek. — Tugend und Geschicklichkeit in Militäreigenschaften. Stelle. nehir. urunmak : öteye beriye kendini atmak. mekyan intihab etmek. — Soldatenmahl von den Heerführern gegeben. — Gemahl. geçici. Bedrückung. bewahren. — Klein machen. kayb etmek. utkanmak : imrar-i eyam etmek. — Unrecht. — Lungenkrankheit. hifz etmek. hile. urun : cay. uştulum : sitem. uruş : muharebe. urunlı : hafid. schnell. Dachöffnung des Zeltes. urut : yurt. | utkarışmak : geçişdirmek. kötü. — Satteldecke. verwischte Schrift. Verderben. tez. zann. gizlenmek. — Plötzlicher Angriff. — Letzthin. Würdenträger. — Sich eilen. — Enkel. Feuer. çabalamak. uzğanmak : uzlaşmak. uşlamak : tutmak. uşmak : tecemmü etmek. yaşamak. — Neulich. . muharebe etmek. — Wahlen. uzak ağrı : verem hastaliyi. — Das Überschrittene. silinmiş yazı. usal : fena. urunduk : eyer esbabı. — Schlecht. — Sich hinter den Vorhang verbergen. ifsad. — Unordnung. sahib-i rütbe. Bettler. — Absteigen. uruk kayış : kism. mekyan. — Ueberragen. — Glänzend. sebeb. cemaet. Streit. utğuzmak : elinden düşürmek. dayr. uşalmak : ufalmak. | üçürmek : söndürmek. keskin. ezberden okumak. — Zerkleinern. birden bire hücum. urunk : parlak. akraba. zevc. uşka : er. auswählen. nachahmen. Versammlung. | uşatmak : ufatmak. menzil. usmak : eti kemikden koparmak. kusur. Zelt. List. — Zu einer Sache gehörend. — Auslöschen. urum : fenn-i askeride meleke ve meharet. — Sich hin und her werfen. — Lager. mahal. — Arm. kaysı. — Zeit verleben. uşlan : umera tarafından sipah ve ehaliye verilen tâm ve ziyafet. haymenin ortasında-ki delik. üçrü : son vakitlar. uşukmak : acele etmek. firaset. jüngst. Platz aussuchen. — Verstand. uzağu gun : geçen gün. — Ort. üçmek : sönmek. fitne. urundalamak : intihab etmek. verlieren. dövüş. Platz. ringen. ücük : yarım sönmüş mum ve ateş. — Verlöschen. | uruşmak : dövüşmek. oğlak. utkarmak : geçirmek. — Fussfessel. üçki : keçi. — Zusammenkommen. — Frieden schliessen. uşuluk : farz. seçmek. scharf. | urutmak : nuzul etmek. — Verkleinern. — Fallen lassen. — Meinung. — Das Fleisch vom Knochen reissen. cenk. rütbe sahibine mahsus olan makam-i teşrifat. yığılmak. usmaklamak : perde arkasında kendisini ihfa etmek. utkari : sebeb ve illet içün bir şeye mutâlik. — Heftig. — Zerstückeln. utkur : şedid. usluk : ihtilal. — Verwandter. auswendig lesen. — Fangen. Pflaume. apışka. — Fluss.uruk (ürük) : köstek. Ursache. uruncı : fakir. | uşaklamak : ufatmak. zerdalu. ücür dahi derler. ustalamak : terekki. zulm. musaleme etmek. — Halbverlöschtes Licht. Mangel. — Kämpfen. uşundı : ansızın. taklid etmek. fortkommen. Ehrenplatz eines Würdentragers. — Ziege. Scharfsinn. ecel. ustan : ırmak.

— Infanterie. payendaz. — Rübe. perihvan : cender okuyıcı. parhi : harbe. Hirte. üzdürme : nehirin derin yeri-ki atları üzdürerek geçerler. azmak. — Wachsen. paru : kürk. hinausgehen. — An einer Seite gebrochenes Ei. — Platz wo die Gäste die Fussbekleidung ablegen. — Verborgener Platz. tortuna. — Besoffen sein. çocukların dahi kil ve çamur ile oynadıkları bir lab dir. Kinderspiel mit Koth und Lehm. | üsrümek : mest oimak. — Lehmwand. Lehmgebäude. — Sich verbergen. Gewitter. sipah. — Geisterbeschwörer Z. peravlik : isaret. — Überschwemmung. uzamış. — Pelz. pas : zenk. pehte : pamuk. Schaum der Kameelmilch. pelal : zahire gömecek mahal. çabuk çabuk. — Holz unter dem Krug. üst : yüz. def ve çalgı ve görültü ile ziyanzedeyi okuyıcı. Pferderennen. çabuk. — Spitze. deve yükünden mâmul bir nevi kumaş. çoban. Musik und Lärmbegleitung. — Siebengestirn. çıkmak. — Sich verwandeln. ruy. — Gesicht. Versteck vor dem Feinde. Waffengattung. peyazi : nevg. — Tödtlich. — Kamerad. payeke : musafirlerin kondura çıkardıkları mahal. pepe. ürküt : Samarkand civarında bir şehir ismi dir. — Aufbewahrungsort für Getreide. — Sclaverei. ülüm : ecel. hergele. | üsüb : büyümüş. paslanmış. ürkülmek : dönmek. fuluk. . peran : ok gibi uçucu. Blumensamen. munkalib olmak. | ülümlük : ölümlü. — Tod. pelekte : bir yanı kırılmış yumurta. pancar. uzakdan at koşturmak. pat pat : esvatdan dir. üzgi : merdüven. parça. — Schleuder. deve sütünün köpüyü. — Rost.. — Besteigen. Stoff aus Kameelhaar. Leibeigenschaft. ürkürmek : ham olmak. — Hellebarde. ülütek : okun çöpü ve destesi. pene : köşe ve gizli yer. pahsa : çamurdan mâmul divar. Stück. ürkümek : suud etmek. Zauberei unter Trommel. düşmen ve zabitden ihfa olunacak yer. — Leichnam. padaş : ayakdaş. — Baumwolle. ülük : ölü. peltek : basık söyler. — Gewachsen. — Pfeilgriff. Spalte. — Heerde. — Betrunken. — Scheermesser. schnell. Gestüt. pendük : çiçek mağı ve mağçesi ve fındıkı ve budağ yeri. paze : sapan. pelpüş : donun ve destenin altına konulan ağac. ürkün : tufan. — Gekrümmt sein. — Stadtname. mamuk. paku : ustura. | penelemek : gizlenmek. cüzü. penbe. — Pferdeschwemme in einem Flusse. pade : sürgü. rostig. ketman. ambar zemini. P paçı : piade askeri. öküz ve inek sürüsü. | padeci : sürücü. tez. mızrak. üsmek : büyümek. Lanze. bil. cenaze.ülkür : ülger yıldızları. — Pfeilartiger Flug. pencer : selak bostanı. — Stotterer. üsrük : sarhos. cirit. — Leiter. — Viehtreiber. bicevher. — Knospe Z. kil ve çamurdan yapılmış bina. memlukiyet. bir nevi silah. — Überausschnell.

eşya ve elbise. — Auf einmal. ufak tefek. — In Fett gekochtes Brodkügelchen. yol yol. pest : alçak. rude. petike : kursak. | recelamak : bir mahalın planını almak. — Becken. başvekil ve sadrazam kaymakamı. — Sich erinnern. çocukların gizlenme oyununun yeri. firib. Darm. peşe : sivri sinek. rak : bir nevi nağma dir. Ausfallen der Augenwimper und Augenbrauen. pişük : hazir tâm. mabeyuci. petek : arı kovanı. — Wiedehopf. — Ortsplan aufnehmen. Wasserschlauch. — Trödelwerk. pişkarmak : tezekkür ve tefekkür etmek. ipek böceyi. suarisiz yürümek. aşağ. piyadelemek : yayan gitmek. — An den Bachesufern aufgeworfene Erde. | puçlığ : boşluk. rayet : ehl-i seyf ve sipahi olmayan. pülemek (püflemek) : nefes etmek. pöçek : kalb pul ve sikke. ipek kozası. Hülle des Käfereis. envai lokma. — Krätze. das freudige in die Höhe werfen des Turbans von Seite des Imams. şiddetli nefes ile küreklemek. — Strichweise. pertel : pirti. — Magen. Versteckspielplatz der Kinder. — Sich zeigen. stark athmend blasen. peste : fıstık. — Fertig gekochte Speise. — Falsches Geld. — Stottern. — Das Diminutiv einer yeden Sache. çocukların hane harcında oyun mahalı. zum Vorschein bringen. R rabe : matbare. — Nichtkrieger. — Wasserschöpfer. — Art Steuer. kaşı ve kirpiyi dökülmüş. boş sey. puç : yaramaz. Gewerbsmann. at kırbası. — Zu Fusse gehen. — Frisches Ei. — Pistazie. pus : duman. — Nebel. piralamak : kendisini göstermek. Ofen-. pis : uyuz illeti. mehrere derartige Speisen. pervaneci : ferman ber. esnaf. messen.und Feuerrost. pupamak : pelteklemek. — Kopfbund. rece : misahe. — Palastbeamter. pişme (pişi) : yağda pişmiş ufak gölçe etmek. imame sevincinden sarığını göke atmak ve havaya fırlamak. — Honigkorb. Seidenwurm. petke : sarık. rasık : rastık. Schlauheit. pişmiş. yaramazlık. Trübung. — Nutzlosigkeit. — Schlangenstein. — Melodienart. Stellvertreter des Grossveziers. mukeddir. peşkel : yağmur mevsimi. perzem : tür nevi fasulya ve bakla. — Athmen. Heerd. kuduret. harita. — Augenschminke. — Gelse. göbelik. pepelemek. — Messung. — Unnützes Zeug. hile. — Niedrig. List. soba ve baca ve ateşdan moru. . meydana çıkarmak. Maass. — Seidenkokon. tolum. gemein. antimon taşı. piç : her şeyin ufak yaramazı.perpi : yılan taşı. pille : koza. böcek tohumunun dışarısı. | rayetcilik : zira ve kesbe ehline tarh olunan vergi. misahe kılmak. bir defâlık. pişim : bir kerrede beşecek nesne miktari. raş : bir cedvelin iki kenarında tümüslüp kalan toprak. bewolktes Wetter. Spielplatz der Kinder vor dem Hause. — Regenzeit. bulutlu hava. — Eine Bohnenart. endaze. rafdan : taze yumurta. pupuş : hüdhüd kuşu. reh reh : hat hat. | rabeci : abkeş.

göz taşı. drückend ziehen. rube peran : şeb-i pireye manend bir hayvan ismi dir. gece otağlarda bulunur. nişale. perişan. — Stark. sağılmak : sihhat bulmak. Lanze zum Fischfangen. sağırtka : çekirge. büyük akar su. S sabğun : tir. görmeyi murad etdi. işitmemek. sağınc : arzu. harba. Melken. süt sağması. sacbağ : nisaların saçına bağıldığı ziynet. saçramak : yerinden kalkmak. arzu eyledi. Art. sağındı : yad etti. Bleistückchen zum Jagdgeräth. — Taub sein. — Köcher. . yalvarmak. ricandalık : nezle. im Trauerhause erscheinen. pençe şeklinde olup anınla balık tutarlar. — Erkältung. dick. — Jammern. sac : baş tüyleri. sağınmak : saymak. — Eine Art Pilav bei den Iranern. ruşen : üç taraflı peykan. — Schaafzählung. av tüfenkine mahsus korşun taneleri. sağrı : sırt ve arka. — Klagen. sayamak : saymak. reşale (neşale) : köpük helvası. Morgengabe. fırlamak. sağdak : tirkeş. | sağun : feryad ve figan. — Mannawein. — Haar. | sağu sağmak : nalan etmek. Gruss . temenna. rust : imlak. flehen. Nachdenken. auch 'rezaki' genannt. sadu : teganni ile buka etmek. kanun. Pfeil. — Heuschrecke. rud : ırmak. sıkup çıkarmak. çay. — Rücken. sağın : sütlü koyun. — Fluss. endişe. — Besoffen sein. — Mit den Fingern melken. sığırcık kuşu. | sağucı : ağlayıcı. Wehklagen. — Pfeil. — Der Weinende. rezaki dahi denilir. — Singend weinen. saçuk : dağınık. soğuk geçirme. saydam : temiz. amanlık. fest. — Name einer Traubenart. — Wünschte. sıçramak. say : ırmak. — Milchschaaf. — Klage. ruzan : bir nevi koyu kırmızı rengi verir çalı ismi dir. nevha ile hane sahibinin yêsini efzun ettirmek. — Zerstreut. — Wehklagen. arzu. rust : kavi. akar su. teayyüş. — Gesund werden. — Zerstreubare Sache. Staar. türkü ve şarki. — Dreiseitige Lanzenspitze. Augenstein. Wunsch. sağu : sadu. sert. hatire getirmek. kesb-i afiyet etmek. Trauerschmerz vergrössern. wünschte zu sehen. hesab etmek. safi pilav : iranilerin pişirdikleri bir nevi pilav dir. rechnen. kalın. Gesetz. matem-hanelerde numayiş etmek. — Wunsch. — Zählen. sağramak : sağır olmak. sayağ : yol. sahbi : bir nevi üzüm ismi dir. Lied. tarz. — Name eines flohartigen Thieres. kurban. — Vom Platze aufspringen. usul. — Haarschmuck der Frauen. sağmak : el ile parmaklarla çeküp sığmak. — Ein Strauch von dunkelrother Farbe. sadak. ölü fezailini sayup ağlamak. parlak. saçma : saçılır olan şey. Heil. Schnupfen. — Helva aus Schaum. — Weg. feryad ve figan.rencimek : ziyade sarhoş olmak. weinend die Verdienste des Todten aufzählen. selamet. destur. — Fluss. nicht hören. — Lebensunterhalt. rusta : kudret helvasile tehiye edilmiş şarab. in Nachtlagern vorhanden. ok. sadulamak (sadalamak) : ah-u figan ve matem eylemek. — Rein. Stromwasser. die Gesundheit wieder erlangen. sağış hesab : koyun tâdadı. saf. — Zählen.

sakal durluk : bir nevi gerdanlık ismi dir. passend. — Zählung. sakar : atların alnında 'sabah el-hayr denilen' nişaneye denilir. — Auswählen. saytalcılamak : durak üzer olan. Schaukel. — Planet Venus. saklar : mabeyn odası. — Gut. vergi müdiri. sayğun : saygın. | saylanmak : hesablanmak. — Zählen. — Steuer. sak : taraf. — Kühles Wetter. Ehre. hesab etmek. saylamak : seçmek. nişan. — Name eines nachtigallenartig singenden Vogels. — Gewohnheit. — Rolle. sakağ : gabgab. Ehre. saldav : bir nevi sal. sayğur : beyaz harir kumaş. Versteckplatz.sayğamak : saymak. sakık : zühre. hurmet ve riayet. sakav : doğru teleffüz etmeyen. — Unrichtig sprechend. — Zählung. yıkamak içün istimal olunan tahta. — Eine Art Floss. fuhş. — Eine Art Floss. Zeichen. Wiege. saklav : rehin. sakar : gözü aç adam. soyulğan ve keltekeles. sayrusav : geçüp tesir etmek. salğamak : irsal. riayetlu. — Eine Gefässart. — Weisser Seidenstoff. saypamak : silemek. sayin : sayı. sabah yıldızı. asiya-i vustada hükümdarlarının hizmet içün hazir bulundukları bir mevki dir. Rechnung. — Mann mit offenen Augen. ehrwürdig. hesab. sayre : bülbül gibi elhan eder bir kuşun ismi dir. Unverschämtheit. — Papageivogel. hurmet. yan. Morgenstern. dessen Kohle berühmt und rauchlos ist. lagv. Stotterer. sağ. tenşir. nusha. hasid. sepemek. sayğan : bir nevi hayvan ismi dir. Abschrift. şayeste. — Marsstern. — Zeit. geziemend. gemein. an. Steueraufseher. layik. salıncak (salğıncak) : tumar. eser. salğut : salyane. . — Leeres Gerede. sayın : eyü. — Seite. neidisch. beşik. haber etmek. sakızğan : papağan kuşu. Spur. — Ausbreitung. sayru : hasta. salıncak. maliş eylemek. | salğum küpe : bir nevi küpe dir. | salık birmek : haber vermek. in Mittelasien ein für die Bedienungsmannschaft des Fürsten bestimmer Platz. — Jahrgehalt. — Krank. hafif soğuk. gesund. — Palastvorzimmer. salğum : huşe. pepe. — Zählen lassen. üzgün. sayrun : serin hava. sakıt : mirih sitaresi. büyük sularda merbuten taşınılan direk. sal : bir nevi kelek dir. rast. — Gute Nachricht geben. | sayığlamak : hastalık ve uyku halinde hezeyan kelam söylemek. — Spur zurücklassen. — Rechnung. — sayu : hesab. — Abreiben. benachrichtigen. hurmetlu. salaca : salacak. — Weintraube. intihab etmek. — Schaukel. — Thiername. zeman. Eidechse. — Zeichen an der Stirnseite des Pferdes. salikalığ : sılakalı. — Name eines Halsschmuckes. hesab. sayığ : hezeyan. Mast im grossen Wasser. — Doppelkinn. sayı : vakit. — Pfand. zanah. yemin. Waschbrett. üzüm salkımı. alçak. saksaul : kömürü mâruf ve bidud bir ağac dir. salık : vergi. riayet. saklanılacak mahal. Eid. salğıncak : sallancak. kühl. — Im kranken oder verschlafenen Zustande irre reden. — Schicken. rechnen. beşaret etmek. — Holz.

— Sich auf dem Wasser bildende Eiskrusten. Seite. — Luftiger kühler Platz an heissen Tagen. parça. — Eisenhaken. Pfeil der Wachsoldaten. sersem olmak. — Dir. nebat içindeki levze denilir. Gegend. — Faden. — Pfluggriff. kulak. Zählung. bauen. rişte. sankulatmak : sandıraklamak. albern. Schnur. ausserhalb der Stadt. sançış : sancı. budala ve sersem olmak. wird auf den Mandelkern des Obstes angewendet. badem içi. Stück. — Widerspenstig. — Arm. — Aufgehängt. salma : ağ. sapağ : kol. yüksekden aşağı uzatmak. sanağ : hesab. samar : semer. — Schlinge. sarğımak : sarkmak. harbe ile yekdiyerini urmak. sançığ : küçük harbe. deste. atmak. von oben herabreichen. serseri. Türkistanda bir belede ismi dir. sancığı : demirden ucu saplanır bir nevi çengel. Heerschau. — Einfältig sein. sarc : serkeş. sap : tar. yan. sap. sanğarak : mağz. Pferdedecke. sapan : mencenik. tukum. urucı kavm. Magengrimmen. | sapan oku : sapanın kulpu ve ağacı. şişe. — Prüfung. Schlauch. — Wirrer Kopf. kalabalık. Kern. herabhängend. sar : çaylak. itibar. Stadtname in Turkestan. yığın. deste. müssig. — Türkmenischer Stamm. — Seitenplatz. — Ein nachtigallenartiger Vogel. iç. — Soldaten untersuchen. — Rechner. sersem. aseslerde bulunur sancı. . salar : tevaf-i türkmeniyeden bir kabile dir. sank : suların yüzünde incimad eden buz parçaları. muayene. abweichen. sançmak : saplamak. mide ağrısı. — Mit Pfeil oder Spiess auf einander loshauen. Euch. sanga : sana. sankrak : öküzün ayağında-ki olan boynuz. kulp. size. sarılcı. fedan. sap. — Storch. Menge. sapmak. Dummheiten reden. sarğarmak : sararmak. Samen. — Glas. san : yoklama. tulum. taraf. aluğ satık. — Türkischer Stammname. — Herabhängen. Stadtviertel. — Kaufen und verkaufen. cihet. — Betäubt. — Klingel. — Legen. sankı : sanğı. Pflug. urucu. — Gedränge. salmak : koymak. sarkık. — Rechnung. sokmak. bina etmek. sandulac : bülbüle şebih bir kuş ismi dir. sanac : çuval. kränklich sein. salkan : ısıcak günlerde hubub eyleyen serin ruzgyarlı yer. sarı : tevaif-i etrakdan bir kabile ismi dir. — Durchstechen. Steigerungszeichen. | san görmek : askeri yoklama etmek. kırba. — Vogeldreck. sersem olan baş. aşağı gitmiş. — Sich nach allen Seiten verneigen. | sanağcı : hesabçi.salınmak : her yana temayül olmak. Zahl. Griff. sarğuk : asilmiş. sandırak : sangı. — Hirn. Stiel. hasta olmak gibi. edat dir: sap sarı gibi. sapa : kenar yer. kemend. — Betäubt sein. iplik. — Sattel. şaşkın. sayğı. hesab. | sandıraklamak : şaşkınlık söylemek. sarça : cam. — Sack. saluğ : salmak almak. saltak : izdiham. — Gelb werden. — Maschine. werfen. sanğrak : çınğırak. Griff. sank : kuşların tersi. semt. Stiel. şehirden haric. dağarcık. çekirdek. — Kleine Hellebarde. muhasebe edici. — Das Horn über der Kuhklaue.

— Zusammengeknäult. sataşmak : çataşmak. oyuk. — Krieg. satım. sebzi : havuc. Krieg. savğun : atı yükden halas edüp dinlendirmek tebrid etmek. sasığ : kokumuş. sarığ : sarı. savurğamak : birisine bir hediye takdim etmek. ran. Ruhe.sarı çığnak : Türkistanda Aral denizde bir körfez ismi dir. sararmak. Bergcypresse. — Verkauf. sazkab : makara. şikyar kuşları. verdorbenes Wasser. cemiyet. — Spalte. sarırak. Versammlung. — Sperling. sich abmühen. cenk-u cidal. — Ein in Turkestan ansässiger Stamm. das ganze Bein. görücü. sebircek : serçe kuşu. — Abtheilung. zirihpuş. Danksagung. saun : dâvet. savu : şikat. tegayyür eden su. — Ein schmalspitziger Pfeil. sarık ağrık : sarılik. scherzen. | satığcı : dellal. Kampf. Reifen. savğat : hediye. furuht. türkmen kabilesinin bir sınfı dir. Verkäufer. türkischer Stammname. Dach. muharebe. — Baschi bozuk. — Kämpfen. Lastthier-Krankheit. sakf. satan : bacak. dizi. — Kampf. — Panzer. mabeynci. Jagdvogel. sarığ boğa : sarı manda. Reihe. sich einmengen. — Lob. — Einladung. bir yana temayül etmiş. — Nach einer Seite geneigt. — Gelb. sitayiş. sarkan : sarmaşık. sebektegin : sultan Mahmud lakabı dir. uğraşmak. — Herabhängen. — Gesandter. — Stinkendes. mogulisch 'sübük': glücklich. sarpun : kiter odası. tat dahi derler. baykuş. muharebe. satıcı. devab hastaliyi. saz : sağ selamet. — Schenkel. sarı kovan : dağ sürüsü. gelblich. — Scheuer. tekmil bud. savut : zirih. satıc : sınf. satu : furuht. sarsac : bir nevi kuş dir. — Uhuart. — Die Ernte mit den Füssen auseinander werfend dem Winde überlassen. satğun : satun. — Vermittler. savuğ : soğuk. rahat. mağara. savsamak : sarkmak. — Ochs. birine sığırcık ve birine çaylak derler. hareket olmak. nach dorthin. — Eine Vogelart. sarımtol : sarıya mail. delik. sich bewegen. mudahele etmek. sarığ kuş : çuğdun bir nevi dir. savaşmak : sai ve cehd etmek. savaşmak : mukabele. — Gebirgsheerde. — Name einer Bucht am Aralsee. — Ins gelbliche spielend. ilaf-hane. saurman : paye ile harmani alt üst edup rüzgyara aldırmak. tirek. | savumak : üşümek. duçar ve tesadüf olmak. sarrak : tarafrak. savçı : mersul. | savut bozan : bir nevi ucu dar ve sivri ok ismi dir. | sasığmak : kokumak. satığ : satı. ırmağan. — Kalt. — Vollständige Gesundheit. öküz. moğul lisanınca sübük oğurlu demek dir. şaka ve latife eylemek. — Verkauft. — Sich anstrengen. — Übelriechen. sarice : başı bozuk asker. usfur. dam. streiten. arar. sart : türkistanda mütevattin olan aşaire denilir-ki aslı tacik ve farsi dir. — Frieren. — Gelbsucht. — Rübe. — Jemandem ein Geschenk überreichen. — Mahmud's Beiname. — Das Pferd von der Last befreiend durch ausruhen lassen abkühlen. savas : sipaş. savaşı : cenk. sıra. simsar. — Geschenk. ol tarafce. halka. Höhlung. — Verkauft. — Rad. .

kırmızı mum. meşveret. — Gestrige Speise. elendlich. . sandiges Wasser. Vogelname. tersnak. yağma. seyar. sıkışmış. — Landstreicher. ahu. der fünfte Stern. tirkeş. ördek gibi papağan. kavuk. sıkık (sıkak Z. Ratte. — Reisend. — Arzneiname. dülbend. — Etwas grössere Eidechsenart. senin : mızrak. serağ (surağ) : surağ. dünn. zusammengepresst. — Körper. sidem : musaykal. sih : amik olmayan. serde : meclis. kırbac. destan.sehne : sersem. yol. — Lanze. semsek : sümsük. kyarvansaray. — Mästen. atlamak. Märchen. serav (seray) : büyük hane ve havali. sevğat : ihsan. bişaret. — Erzählung. Schild. — Festigung. — Geschenk. sendelenk : sende. — Faseln.) : geyik. — Behalter. yadigyar. beyhude. seliğ : rüzgyarlı. siyak : gezgin. — Planet Saturn. — Einfaltig. Karavanenseray. semizmek : semirmek. bir pehlivan adı dir. siçek : sıçan ve serçenin adları. Berathung. | senkerlemek : bir mahalı mustahkim etmek. — Planet Mars. — Dutzen. mücde. fürchtend. Schale. — Nisse. — Glas. serak : okdan. serçek : hikaye. — Gazelle. — Feine Schrift. bir kuş ismi. — Grosse Umgebung. — Federbusch. baş ayağ libas. — Wach. — Kleine Festung. — Springen. kala. geçid veren kumlu su. serke : kehle yumurtası. harba. sencer sokmak. siğince : küçük hisar. sernak : kamçı başı. serseri. siğel : garet. tabya. fortunalı. Name eines Helden. Plünderung. — Einen Ort befestigen. şeffaf. seskenmek : uykudan sıçrayup uyanmak. kab. — Handzeichen des Fürsten Z. senne : beden. vücud. sancmak. ırmağan. — Versammlung. — Maus. sıçancil : ayne. akreb. sele : sarık. gute Nachricht. sarsılmak. serağuc : sorguç. sersan : serasime. — Geglättet. beşinci yıldız. Weg. Brautkleid. fare. siğrak : piyale. im Traume irre reden. bit hanesi. — Ehrenkleid. — Einfall. — Spiegel. sekit : mirrih sitaresi. bidar. sencer : istihkyam. Kranich. — Sperlingname. siğnaki : ince yazı. — Betäubt sein. bir kuş dir. — Köcher. | sıçğan yılı : sal-i türkan dairesinin birincisi dir. Andenken. sevakil : bir nevi meyve dir. kyase. hürkmek. siğğu : sığacak şey. — Einfältigkeit. — Festigung. uykuda saçma sapan söylemek. — Seichtes. rother Siegellack. siper. siyağlamak : sayıklamak. sıçğan : sıçan. çanak. senenik : çıyan. siğin : geyikden büyük bir nevi. serseri. senker : sencer. stürmisch. sendulac : bir ilac ismi. serkek : uyanık. miskin. — Geflochtene Peitsche (Korbatsch). sekmek : sıçramak. — Eidechse. kadeh. şaşkınlık. sendelemek : sersem olmak. görümlük. Burg. serkut : geceden kalmış tâm. durchstechen. herumwandernd. serupa : hilât. — Eine Fruchtart. gözgü. — Windig. zarf. — Turban. Skorpion. turna. — Erster Tag des türkischen Jahres. — Erschreckend aufwachen. tesmin etmek.. sekandur : zühl. tabya kılmak. masal.

sikin : yavaş. atlamak. — Jüngere Schwester. sin ağlık : tecrübeli. sıklık : orman. sipa : memur-i tabia. silincek (silkincek) : gerdanlık. verderben. . bozulmak. yağlı. sığamaklık. — Verdorben werden. siliğ : silik. sinkramak : elem ile aheste ağlamak. boyun askısı.sikil : soy nesli pak olan. bozuk. straucheln. den Körper stärken. — Masten. siksan : seksen. basık. erfahren. Schmerz. sipalmak : kaymak. — Zerstückeln. — Erprobt. — Hohler Weg. mihrebanlik göstermek. | sikiz : sekiz. temiz. sin : sen. versuchen. sinkmek : çukura gitmek. mahv. sıktamak : sıkınmak. şehzade. — Am Bachesrande wachsendes Gras. — Bitterlich weinen. sinukturmak : bozulmak. — Du. siltemek : hareket etmek. elem ile ağlamak. sinamak : imtihan. arkasına düşmek. sürmek. sınmak : kırılmak. düzlenmiş. kuşlar başlarını kanadları altına gizlemek. sindi : makas. — Springen. das Verstecken des Vogelkopfes unter die Flügel. Grab. yağmur toprağa geçmek. sinek. — Ein grosser Karabiner. — Gletscherort. sikrimek : uykudan sıçrayup kalkmak. ohşayış. — Vernichtet. — Weichheit. | siliğ akça : yazısı mahv olmuş para. sinkirlamak : cenkde atların bacağını kesüp telef etmek. aydın. | simizmek : semirmek. Kavallerist. sincamak : toplamak. sanamak. kubur. — In den Graben gehen. — Fett. — Vor Schmerz leiseweinen. silti : karabarak nam ağacın külü. sinuk : kırık. su kenarlarında nabit olur. acelesiz. treiben. — Sammeln. — Acht. derd. — Aus dem Schlafe aufspringen. — Im Kriege den Pferden die Füsse abhauend vernichten. kımıldatmak. sinkek : böcek. rein werden. hell. — Verwirrung. müterris. — Gleiten. — Von reiner Abstammung. bozulmak. mücerreb. — Prüfung. Büchse. tecrübe etmek. — Pferde rennen lassen. sinkmak : kırılmak. — Ehre bezeigen. — Rein. parçalamak. — Schanzenaufseher. — Bewegen. sipalamak : mihrebanlık etmek. — Geld mit verwischter Schrift. sikirtme : geçid gibi dar mahal. sürçmek. Liebkosung. — Halsband. Prinz. silamak : izzet ve riayet etmek. sıkırmak : atı koşdurmak. schmeicheln. simiz : şişman. Gebirg: enger Platz. iztirab. darlık. Eindringen des Regens in die Erde. balkan. — Holzasche. mezar. sipau : mulayemet. banuzade. vücudu kuvvetlenmek. — Langsam. teharet ve abdest olmak. — Verdorben sein. — Achtzig. kırmak. asker-i sipahi. silmin : bir nevi giyah ismi dir. — Zerbrochen. damar. sipaşkan : bir nevi büyük karabine tüfengi dir. verfolgen. — Wald. usul ile. sinkir : sinir. ohne Eile. Königssohn. — Scheere. — Käfer. — Ader. beyzade. — Verdorben. sipancak : muz mevki. siksenmek : sıçramak. Fliege. sıkılçım : sıkındı. ohşamak. sinkil : küçük hemşire. silkü : saf. — Liebkosen. siniğ : kırık.

dağıtmak. alamet. sirmak : kaymak. sirek : arkadaş. sird : çabuk. — Schnell. Axt. schmal. . hafif soğuk. Pfiff. zerstreuen. buzlu yer. Zeichen. — Gleiten. sirik : sık. ıslık. — Singen. sivinci : mücdeci. — Sich beklagen. balta. keder. gravieren. sirim : çerm. — Leder. — Laufen. sıpkın : balık şeydi içün mustâmel bir nevi pence dir. sirin : salkın. keder.sipka : çıbuk. traş etmek. fener. — Brustwarze. derd. sümdürük içmek. entfliehen. sirğak : sirincan. — Wegnehmen. — Quelle. sivük : memenin ucu. sipmek : perişan etmek. dar. sirimak : uyulğamak. — Gefährte. — Eine Art Oberkleid. sirtak : bir nevi palto dir. sizindu : katra katra akan su. Liebe. boy uzamak. — Liebhaber. siramak : ötmek. — Krankheit. sivük : sevilmiş. sipurğa : düdük. bulağ. teber. sizildamak : teşekki etmek. muhabbet. — Spitzen. fanos. kuyu. — Verwirren. abkine. | sirmelmek : kapılmak. — Splitter. — Eine Sache leswerden. — Geliebter Freund. nağma etmek. saçmak. sirku : hastalık. duhan ve afiun gibi şeyler içmek. kayır yer. sivgüm : sevdiyim. bir işden kurtulup çıkmak. sirçe : şişe. katı. ausdehnen. sirkek : uykusuzluk. — Verbreitung. Brunnen. — Leuchtthurm. Kummer. | sipilmek : dökülüp saçılmak. irtişaş. — Gleiten. — Liebe. sizğurmak : nakş etmek. — Eine Nähart. derd. sizkek : göz perdesi. sirğan : minare. yar. — Schlüpfrige Stelle. siskenmek : dehşet ile uykudan sıçrayup kalkmak. sızmak : nakş ve hak etmek. — Benachrichtiger. ima etmek. sipkarmak : süzerek içmek. sim : pınar. singen. — Rutschbahn. sirilmak : kaymak. âşik. sivgelük : sevgili. muhibb. sırık : sırılmış ince ağac. sert. stark. — Malen. — Augenlied. açık. — sırıkmak : kaçmak. gravieren. muhabbet. aşk. — Nähen. — Tropfend fliessendes Wasser. fest. dost. langsam sich fortstehlen. sivürmek : silüp sivri etmek. muhbir. — Eng. — Schlaflosigkeit. teganni etmek. — Zeichnen. — Pfeife. Schichtenartiges Leder. — In der mogulischen Sprache in der Bedeutung von Eile. Geliebte. — Tabak und opiumähnliches Zeug rauchen. — Zerstreut werden. — Heftig aus dem Schlafe erwachen. offen. yavaşce sürtünür gibi savuşmak. intişar. sizgi : elem. — Zum Fischfang gebräuchliches Hakengeräth. dilim dilim deri. savuşmak. — Geliebt. — Glas. kapmak. siriğ : bir nevi dikiş dir. — Kühl. sirmek : almak. sirincak : kayır yer. — Schlürfend trinken. sipkel : serpinti. sivgüci : sevici. sirak : moğul lisanınca musarât ve tacik demek dir. rutschig. Kummer. sipki : ifşa. — Schmerz. yoldaş.

— Krank. kuşluk. — Ausruhend athmen. riza olmak. soğlı : şiş kebabi. solak. | sözük : süzülmüş. Winter. sakat. harba. derisi alınmış. — Derbheit. — Brustkrankheit. sökel : hasta. sokman : büyük yol çizmesi. sık sık nefes almak. galize. sözen : sözülen nesne. soğalamak : harba ucu ile birisini sançmak. — Wellenringe im Wasser. dörtmek. sögdemiş : istirahat içün teneffüs etmek. durch Steinwürfe verursacht. sokmak (sokmağ) : büyük yollarda münşaib olan dar yol. — FleischFricassée. sok : bed nazar. tercuman. — Linke Hand. Schmähung. sokar barçuğu : suyun yüzüne bir taş atdıkda hasil olan müdevver dalga. — Sprechen. — Ein im Sihun Flusse lebender Fisch. sögdenis : kahve altı. külbastı. — Nach. sözgüç : sözücü alet. asayiş. soğulcan : solcan. zwischen den Lippen sprechen. linkisch. — Leicht. — Knochen. . wahrnehmen. miknese. söngek : kemik. tılmac. überreichen. gam. — Perle. sokun : ciylenilmiş. — Zerkaut. tamakyar. — Von hoher Gestalt. ezilmiş. eine süsse Mehl-helva. takdir. — Bis zu Ende. suari. — Ein mit dem Rücktransport der Flüchtlinge betrauter Mann. sok : postu alınmış erzen. — Grosse Reisestiefel. | sonkra : sonra. — Damhirsch. sobay : hafif. kızartma. — Ein vom Hauptwege abzweigender schmaler Nebenweg. — Das Jüngste-Gericht. — Spiessbraten. deynek. Dolmetsch. dayak. | sonkuca : sonuna kadar. bir nevi un helvası. — Frühstück. Kälte. — Verblühen. rasch athmen. Ruhe. bir ilac ismi dir. sual. tekellüm etmek. su başı : Türkistanda bir rütbe dir. sonk : son. hiss etmek. sözaul : firarileri taburuna ve fırkasına irca etmek üzere memur olan şahs. dudak altından yavaş yavaş söylenmek. sonmak : arz-i takdim etmek. sokum : zebh olunan kurban. — Jemandem widmen. | sonkgı : sonu. söyüş : at kemiklerden kaynayup soyulmuş. Rostbraten. solumak : solmak. ev örtüsü.sizmek : teferrüs etmek. — Durchseiht. — Böser Blick. — Frage. soruğ : sorak. — Ende. Kummer. Stock. — Besen. — Opferlamm. sözci : söz ehli. — Meinen. schwach. serma. — Enthülste Hirse. derd. soba : yüksek boylu. gözü aç. sop : süpürge. sokranmak : mırıldanmak. hakaret. söyünc : zecr. Reiter. — Murren. katık. — Rangstufe in Turkestan. — Seine Enden. Schmuck. kelten keles soyulğan. — Ein durchseihtes Ding. Stab. — Dach. solakay : ağızdan akan su. — Filtrirapparat. — Speichel. gevher. geizig. — Lanze. kefgir. soğak dahi derler. soğ : dam. sonkol : sol dest. das Thier zum Opfer mästen. | soruğ günü : ruz-i sual. söngü : mızrak. solunğan : sadr illeti. zaif. sudak : Sihun nehrinde bulunur bir nevi balık dir. kış. — Jemanden mit der Lanzenspitze stechen. Z. soğun : bir nevi dağ öküzü. zebh içün hayvanatı semirtmek. sopa. — Ein Arzneiname. sobsun : inci. — Übersetzer. sözlemek : söylemek.

eraziye su vermek. sübük : iz. — Scheiden. suğurmak : cida etmek. yutum. pehlu kemikleri. haber. yahnı. suvarmak : su içirmek. — Schmackhaft. sukızı : suluk. suvat : suyun mehazi. Trunk. — Molken. — Eine Art Schloss. — Rippen. — Eimer. — Spur oder Zeichen lassen. bahşiş. — Geschenk. sulu : güzel. suyu çekilmiş olan yer. — Grosser Mörser. | suyurğal : ihsan. vertreiben. — Glänzend. aus der Scheide ziehen. — Das nass Werden der Erde durch Einsickern des Wassers. sulamak. yan üzere dayanmak. çorba pişirmek. bewässern. süss. hatir sormak. suran : cemiyet ve kalabalık içinde leşker teferrüdü. su içmek. — Geschenk. — Im Wasser gekochtes Fleisch. Saure Milch. — Sehr kurz sein. | suyamak : yan üzere dayamak. suyal : bir nevi kilid.suğalmak : yaslı kesb etmek. sözücü alet. — Stark säugen. malumat. uşak takımı. alamet. — Trocken. sura : ırmağan. erstaunt. — Feucht sein. suye : kapu sürgüsü. suğarmak : suvarmak. soygun. — Schenken. bir şeyi diger bir şeyin içinden çıkartmak. Zeichen. sükyut. süklün : sülyün. sukağ : bir nevi büyük geyik. sürme. — Ausfragen. — Zusammenfluss zweier Flüsse. suğur : kova. Riegel. Brühe. auseinandernehmen. mutehaffir. surağ : sual. glänzend. — Begiessen. çemçe. temdid etmek. suramak : sual ve tahkik etmek. Schöpflöffel. yaban tavuğu. pınar. blind. — Wasserquelle. akar. — Wasser trinken. — Frage Nachricht. suyanmak : yasdanmak. muayene. — Ermüden. susak (süsak) : tişne. rugen. — Bodensatz. — Eine Entenart. — Fett. sebeb bulmak. süçük : leziz. — Schmal. def etmek. surkut : curanın dibinde kalan şey. sukur : kuru. nişane. ayak. Untersuchung. — Schön. sukur : bir nevi ördek ismi dir. suvurmak : kuvvetle emmek. Vorwand suchen. — Eine grosse Gazellenart. bahşiş vermek. suyuk : dar. turna. Dienervolk. sukkur : büyük dibek. ince. — Fasan. suhremiş : pek kısa olmak. sürme. Suppe kochen. nem olmak. süder : mâyet halkı. Schweigen. susunmak : sulanmak. — Gazelle. — Durstig. sukayar : iki ırmakın çatalı. sutari : kaburga. suvuk : revnaklı. Kenntniss. gözü patlamış. — Sich stützen. südremek : sürmek. mashara. Fuss. entwässerte Stelle. bahane aramaklık. suğarmakdan gelme. — Begleitung. — Ausmusterung zum Soldatenstande. şuluk. hediye. — Spur. untersuchen. tatlı. | sükleme : suya pişmiş olan et. ab-i doğ. teskin olmak. sustaymak : yorgun olmak. süyağı : siyah yağ. kınından çıkarmak. | suğaşmak : su yere batup topraklar doymak. beruhigt werden. — Tränken. susun : ayran. | sübülemek : iz ve nişane brakmak. havun. — Erstaunt. suyurğamak : ihsan. — Thorriegel. revnaklı. — Treiben verlängern. Spassmacher. — Fleisch im Wasser kochen. süklemek : eti suya kaynamak. susim : mutehayyir. dünn. — Sich auf die Seite stützen. . şakacı. kör. fliessend. — Vorgehen. suyğun : geyik.

sürçe : tecessüs. — Jagdfalke. — Austreibung. — Erdcultur. — Pfiff. kaymak. şrak şrak vurmak. semaver. şaldırma. toğan. sürük : sürü. şayak : çoha ve sair nesnelerin mensucu. Zobel. 'şakir şakir' klingen. — Türkischer Stamm. şali : kabuklu pirinc. — Wassergetöse. — Welk. sürmişi : hars etmeklik. — Verläumden. verrückt. — Geier. tereddüd. — Gute Nachricht. — Stoffgewebe. şak şak : esvatdan dir. tükürük. — Rotz. — Der Schall des von oben kommenden Wassers. — Untersuchung. şağla : ıslık. sütkelegen : sütleyen. postu alımamış erz. süpürgü : süpürge. — Ungehülster Reis. — Besitzer des Vermögens. kelami ve aklı saçma ve perişan olan adam. — Überaus. şakir şakir ses etmek. — Ausrufung. — Aus einem Stück. mashara. süldüz : tevaif-i etrakdan bir aşiret ismi dir. — Auf der Erde liegen. mukaşşer olmayan pirinc. sükü : küçük harba. — Besen. ağac oklava. — Schlüpferige Stelle. — Ausgleiten. der vom Munde kommende Laut. — Statthalterei. Bedenken. ağızdan çıkan ses. Speichelauswurf. vergebens. yerlerde yatmak. Kampfgeschrei. sürgün ilacı. Spott. sulu kazan. samur.süksük : bir nevi odun. vollkommen. vekalet. şağıçımak : bir kimesneyi zem-i kadh etmek. şağırdak : su sesine benzer gürültü. sincab. — Fuchs. sürkemek : sürüklemek. verwelkt. hediv. şağdarlık : kaymakamlık. — Die im Wasser. — Milchgebend. şakırdamak : yağmur yağmak. şay : gina sahibi. sülkün : yabani tavuk. ziyade. ibrik kaynamak. sürçmek : zele etmek. — Aufschieben. — Fasan. sün : erkek ördek. | süküçek : avda kullanmak üzere ucları sivri ve uzun doğru okları. bülbül hoş elhan etmek. | sürçek : kayılacak mahal. hergele. süt veren. susar : sansar. Eichkätzchen. nemmamlık. şaka : aşuri. süpçin : hoş haber. Wolf. Stuterei. hayırlı iş. eyi havadis. muharebe esnasında çekilen feryad. sürkeül : leşkerin ukbunu gözetmeye memur olan bölük. sieden. süpü : tilki. Nachtigallgesang. hükümdar. sünğar : sunkur. sürtürme : ihrac. şağıldak : koyunun dunbesinde-ki kuyruk. — Unnützes Kleidungsstück. şarıldı. güçüken. rutub. — Unnütz. Ş şafşul : yaraşıksız elbise. süm : yek pare. solmuş. | sürkenmek : sürüklenmek. — Enterich. — Regnen. mükemmel. Fürst. — Heerde. — Ein walzenartiger dünn spitziger Pfeil als Jagdgeräth. divane. — Kleine Lanze. . sümü : faydesiz. mızrak. kavi. buri. Feuchtigkeit. sual. sülpük : füsürde. imhal etmek. içi boş ve kavuk olmayan. hohl. şalğurt : hem suda ve hem karada yaşayan hayvanat. — Schafsschweif. sümkürük : sümük. müzdeci. nafile. şaldır şaldır : su bâlâdan nuzul ederken hasil olan ses. Frage. schwachsinniger Mensch. — Eine Holzart. wie auf dem Trockenen lebenden Thiere. bütün. — Eine mit der Beobachtung der Heeresbewegung betraute Abtheilung.

kırlı. şapırdamak : acele tâm ekl ederken ağız ve dudakdan şab şab çıkan ses. şilan : selatin ve umera sofrası. şamyan : hayme. doynak sesi. göz. sille. — Flötenart. şidurğu : bir nevi ney dir. — Kleinigkeit. çabuk. ziyadesile ve vecd ile öpmek. su çok seslenmek. mındarlık. ehrlos. şatur (şatı. Krieg. şilirğamak : avlamak. das Stampfen mit dem hinteren Fusse. — Geschwätzig. bir birile öpüşmek. şanğur : zil ve nâra avazı. Geräusch. şilamak : sevk etmek. — Huf Z. eilig. — Wind. — Jagen. çatı. şibke : dirfeş. şellaki : lafzen. kendir. şatun Z. Schmutz. şılkın : aklı az. — Das laute Kauen. şavhum : gulgule. ein aus den Bäumen fliessender Harz. hergele. — Zänkisch. | şapırdı : acele yerken ve ezerken dudaklardan sadr olan âvâz. — Fleck. Zelt. bürüncük. hayvanın arka ayağile urması. şebik : leke. şelel : desise ve edebsizlik ile birisinden bir şeyi koparmak. — Von kurzem Verstande. — Das Knistern des brennenden Holzes. Hütte. — Art und Weise. şankurak : doyak. Luft. dilik dilik. mit Gefühl küssen. Blatt. — Aus dem Munde sickerndes Wasser. — Oberhaupt der Fleischhauer. bir nevi siyah üzüm. şiğaul : teşrifatci. şavkele : kırgız kadınlarının baş örtüsü. — Kopfbedeckung der Frauen. sich küssen.şaltmak : tezyin. geschwätzig. — Name einer berühmten Stadt. şeberğan : meşhur bir belede ismi dir. unverschämt. — Senden. şartlamak : su akarken çağlamak. — Zeremonienmeister. .. asakere tâm. ebniyeyi örtmek içün mustâmel dir. — Verzierung. şibak : ufak tefek. Wirth: Würde in Turkestan. çarşab. perde. Klang. bir nevi kumaş. şete : urmak. fleckig. — Ohrfeige. şemal : rüzgyar. Art schwarzer Trauben. şarke : esvatdan dir. irsal. — Hoboëklang. şebahum : leşker şeb-elman vuruşu. Vorbereitungen zum Winter. şilim : samağ.) : nerdüban. Vorhang. şeran : tez. Schleiertuch. zum Bedecken der Gebäude gebräuchlich. göndermek. hatab yanarken çıkan avaz ve şakırdı. çatırdı. — Leiter. — Kampf. şapat : tokat. pislik. kaldırmak. şapir-şupur : mühmilatdan dir. düdük. mihmandar: türkistanda bir rütbe ismi dir. gougacı. — Mit List von Jemandem etwas herauslocken. pencere. — Ahle. tepmek. herzegu. den Soldaten Gastmahl geben. Ordnung. — Stossen. Zweig. tertib. Stoffart. hava. görültü. şilki : ağızdan tereşşüh eden su. yağlı. fışkırmak. şilapcı : kasablar kethudası. ağac sürkünü. — Die Kopfbedeckung der kirgisischen Frauen. schmutzig. şikyar etmek. namussuz. şil : usul. dal. — Wahrend des schnellen Essens hörbarer lauter Klang. seda. — Schnell. — Harz. usandırıcı. — Tisch des Grosshern. şekancin : kadınların baş örtüsü. Stimme. Dach. muharebe. sürna sesi. Hanf. entsenden. Pfeife. — Wolle. — Das Rauschen oder Plätschern des fliessenden Wassers. hareket. ârsız kimesne. çadır. çadır. kış tedarikini görmek. — Zwitterwort. Fenster. şib : yapağı. ziyafet vermek. şelayin : mashara. — Zelt. yaprak. ağacdan çıkan tutkal. — Lärm.

bu gibi. mimenet. Grasname. cünbüş. auf salzigem Boden wachsender Baum und Gehölz. | şulay bulay : öte beri. Helle. — Dünne Stimme. — Salziger Platz. su sesi gibi. — Säugen. Unterhaltung. şukun : ses. lamba. — Jagd. — Gutes Vorzeichen. Obertheil des Menschen und des Thieres. bir nevi şura zarde husula gelen ağac ve odun. kırav. — Salpeter. Streit. Kalpak. şipürme : koz derisinden dikilmiş külah. hafife ses. rugen. şit : yayın bir esbabi dir. — Sesamöhl. — Sich aufschürzen. der Wasserstimme ähnlich. den Ärmel aufschürzen. aufrichtig. — Muthig. bugün dahi demek. Jagdbeute. — Ledermütze. şişe saplayup dizmek. kalpak. şiriş : çiriş. — Ort. şulay : edat dir. — Grosser Eisennagel. şişek : şişkin. şima : emmek. vatan. şivran : bir nevi şeftali ismi dir. — Öhlverkäufer. insan ve hayvanatın belinden yokurı tarafı. | şinlik : şadmanlık. die Mogulen geben ihren Richtern diesen Titel. — Dies und das. derartig. şiş : büyük demirden iyne mıh. fasl. — So. Lärm. şışlamak : şişe saplamak. Sumpfplatz. şükün : fal hayr. şuran : karışıklık. spalten. şamata. — Licht. Theil. bohren. şırtıldamak : şırıldamak. şudrun : şebnem. şipal : bahadur. — Bis nun. Aufruhr. soso. sadik olan. inkilab. — Kleiderart. bir işi cid eylemek. bir nevi büyük koyun. avda tutulan hayvanat. eine grosse Schaafart. — Name einer Pfeifenart. şundak : söylece. zweijähriges Lamm. balaban. öyle böyle. şöyle böyle. sefa. meskyen. kandil. şüdkar : peri kazmak. sancmak. Geschwulst. — Salziger Boden. bu zemana kadar. — Soso. yalan iddia. şinik : kitâ. bir gyah ismi dir. — Grade. Vaterland. ika yaşında kuzu. şumur : çırağ. heute. böylece. Lampe. — Thau. şiram : makam. laçin. şunğaca : şol vakta deyin. batak. kahraman. çiy. zevk. — Kochen. sapanla sürülmüş tarla. gürültü. şırdağ : bir nevi libas. örmek. Kuss. şur : tuzlu yer. şirğa : av.şıltık : çamurlu olan mahal. semiz olmak. şimalmak : çemrenmek. Vergnügen. tapfer. Sperber. şudurğu : bir nevi düdük ismi dir. — Angeschwollen. weisser Kaftan. şunkar : şungar. moğullar hakimlere bu unvani itlak ederler. güherçile. falscher Anspruch. tevaifi türkmeniyeden bir kabile namı dır. — Bogenzugehör. dick. ışık. — Graben. yelim. Harz. — Kleisterart. kabarmak. aydın. — Munter. andak mundak. şulakay : ağızdan akan su. kabarcık. saz kullayıcı. durchspiessen. Glück.und Beuteantheil. — Durchstechen. — Aus dem Munde fliessendes Wasser. Öhl. Aufenthalt. yarmak. şük : doğru. . | şurtak : tuzlu mahal. kolları sığamak. sich über etwas ereifern. kouga. şin : şadi. şişüğ : şişkinlik. verem. şırlağan : susam yağı. dick. şıralğa : sayd ve mal ganimetden isabet eden hisse. mundak. — Kothiger Platz. aufgeackertes Feld. anschwellen. beyaz kaftan. — Fröhlichkeit. şuri : şur. — Dicke. — Dick sein. Stammname. suğurmak. şimizmak : kaynamak. şışmek : şişman olmak. — Stimme. şişman. Reif. — Eine Pfirsichart. — Stück. — Eine Art Jagdfalke. — Jagd. telaş. bus. zevk. | şırlağancı : usar. — Umsturz.

vurmak. Oberer Theil grosser Gebäude. — Rutschplatz. takel : birisine iltifat ederek kani etmek. tackin : kibir. yılgın. kızak ile kayıcı. takı : dahi. | takovcı : nalbend. Stallmeister. Stock ergreifen. tacanmak : kendini beyenmek. tağar (tığar) : tekne. Pilgerfahrt. Beutel. kese. Muttersbruder. zum Ackerbau geeigneter Boden. — Soldatentruppe. | şükürci : şemsiyedar. — Anbetung. Grösse. tayğac : kayacak sulu ve buzlu mahal. tayağlamak : dayak atmak. validenin biraderi. Tamariskenbaum. taktuk : gilaf. kuvvet vermek. . — Hufeisen. takar : ekşi. zahire. kräftigen. trocken. tağaca : Helaku han umerasinden birisinin ismi dir. bozlu mevki. tabin : bir bölük asker. ziyaret. tayığ : kayar mahal. uluglug. asa tutmak. taycak : kayacak yer. — Stolz. kın. türkistanda bir rütbe ismi dir. kyatib. — Rutschiger. Götzenanbetung. tağayı. azimet. — Haken. — Stützen. — Schlagen. validenin biraderi. seyis. T tab : perestiş.und TömbekiBehälter. tapu. Muttersbruder. tekebbür etmek. taka : kullab. tayğur : çok kayıcı. Tante. takav (taka) : nal. — Schirmhälter. hem. — Rutschplatz. kab. — Fremd. tayış : hoca. — Jemanden befriedigen. dubulğa ağacı. türş. unreines Thier. ekmeye kabul erazi. — Behälter. Behälter. | takarmak : kokmayarak ekşimek. — Anbetung. taylak : iki yaşında-ki deve. — Sonnenschirm. teyze. mirahor. tak : bir nevi ağac ismi dir. perestiş. yükü denk denk etmek. — Sich stützen. wässeriger und eisbedeckter Platz. tağayza : teyze. çamurdan büyük zarf. und die türkisch sprechenden 'tat' genannt. — Schlittschuhläufer. tağar : kab. wässeriger Platz. tayğan : hun-rize köpek. necis hayvan. — Ausgleitender. ve türki tekellüm edenlere 'tat' tâbir edenler. büyük binâların balası. tağay : dayı. zarf. Spazierplatz. — Onkel. Würdenamen in Turkestan. tahil : mezruat. at nalı. — Hufschmied. zarf. eisbedeckter Platz. — Sich gerne haben. tayımğur : kaymayıcı. — Auch. — Onkel. tağa. Umschlag. çatr. — Baumname. Zelt. — Bluthund. kuru. sıvışık yer. in Mittelasien werden die persisch sprechend 'tacik'. solu yer. — Gleiten. eine Last in Gleichgewicht erhalten.şükür : şemsiye. — Zweijähriges Kameel. — Trog. — Ohne Geruch säuern. tayancak : arka vermek. tabulğa : tabulğa. — Tamariske. taymak : kaymak. tayamak : yasdamak. — Scheide. tacik : yabancı. sargı. tahtuk : gilaf. tağa : dayı. stolz sein. yine. zarf. — Tante. seyrilecek yer. tütün ve tömbeki tavlası. validenin kızkardaşı. — Sauer. prügeln. taygak yer. asiya-i vustada farsi tekellüm edenlere tacik. — Ackerfeld. — Deckel. — Meister. wieder. mirza. — Name eines der Anführer des Helaku Khan. tabuğ : ibadet. Schreiber. Tabak. çengel.

tamışmak : damlamak. talbıtmak : telaşlanmak. Zweig. — Plünderung. Verwunderung. çapmak. tanış : bildik. — Eine Jagdvogelart. tanaban : ufak ip. su içün çobanların muracât edecek mekyan. glatt. — Tropfen. bina örtüsü. — Etwas wünschen. sürgün. — Boden. talka : bir nevi şikyar kuşu-dur. — Nackt. | tank atmak : sabah olmak. gezerken takırdı eden mahl. tanımış. talan : yağma. talabımak : istek etmek. talğıcı) : dalıcı. mahv olup baka kalmak. — Plündern. — Stein. auf dem gehend man klappert. ahretlik kardaş. tankıldu : inkyar etdi. grüner Platz. verbannt. | talğan etmek : yumuşak etmek. tröpfeln. tala : yağma. erkannt. — Dämmerung. külah. — Milz. Dachdecke. tâcüb. — Eine Art Nagel. mülayim. — Beute. tam : dam.und Holzader. — Zweifel. — Wirbelwind. tamuğ : cehennem. — Krank sein. Unruhe. | tanklayın : sabahlayın. Abendroth. tankla : yarın. endaze. çevirdi. talamak : talan etmek. stier blicken. Freund. nachdenken. mechul ve bilmedik kimesne. Gesehener. — Gaumen. linde. dost. tulu. damla. Mütze. talak : tihal. tammak : tamlamak. damlatmak.und grasloser Platz. talay : çok. Elle. — Tropfen. — Tropfen. Kehle. talğum : girdab. — Welle. Tropfen. Steuergeld. — Erkannt. entfernt. | tank kalmak : dona kalmak. trocken. tamağ : damağ. gekannt. talğan : yumuşak. çarpınmak. — Verkannt. tamşımak : damla damla su içmek. hulkum. talaz : koyan. tamcı taşı : katra. tanımal : tanımış. teleb etmek. steiniger Platz. der kommende Tag. kuru. mismar. talıkmak : hasta olmak. Jenseits-Genosse. | tanklağı gün : yarınki gün. şafak. gam. — Staunend betrachten. — Der morgige Tag. — Eile. düz. — Unterscheiden. boğaz. ot bitmez ve taşsız bir mevki. — Viel. hayretde kalmak. — Gaumen. talğak (talğa) : mevc. goltacı. katra. taliğa : şitab. tamak (tamağ) : boğaz. talkıç (talıcı. iztirab. tank : sahar. vurmak. tamur : taşın ve ağacın yol yol ayrısı. tankırtmak : hayretle bakmak. — Weich machen. erte. — Morgens. Menge. tal : çıplak. — Taucher. çiynetmek. — Splitter. zerkauen. uzak. Rohr. damar. kamış ve başka bunun gibi şeylerden kırılup ayrılan parça. sırt yer. — Bekannt. — Morgen. — Hölle. Wasserplatz der Hirten. tamızmak : katra katra sizdirmek. tala : talaş. talğamak : tefrik etmek. hilaf. — Er leugnete. — Tropfenweise fliessen lassen. — Kehle. damla. kalpak. Fussweg. tanklay : ağzın yokarısı. verlangen. — Stark.und rohrähnlicher Splitter. bilinmiş. Unbekannter. şah. görülmüş. — Tropfenweise trinken. mıkdar. yeşillik. — In Verwunderung bleiben.takır : kati. tamahsa : bir nevi çivi. aşna. angreifen. tanğu : münker. — Kleiner Strick. — Wirbel. düşünmek. gelecek gün. vergi akçesi. kıbırdanmak. — Dämmern. katra katra nuzul etmek. er verdrehte. stein. . köp. — Weich. — Irre werden. tan (tank) : şübhe. Gegentheil.

darğınlık. — Vertheilen. — Zorn. hediye. taram : pare. — Auswählen. kavak. imtiazlı. tapicimek : hareket etmek. tansuğ : acib. tarağay : servi ağacı. — Hirse. tapku : azar. — Finden. ah çekmek. | tar tar : dar dar. — Sämann. Gutes thun. — Auswanderertruppe. tarçın tartmak : dar içün tartmak. — Stück. doğru söylemek. tanlamak : tefrik etmek. emanet vermek. Zeichen. — Tamariske. peristiş etmek. | tapışmak : buluşmak. dem erlaubt ist. — Spur. taratmak : bilmemek. — Bestätigen. tarığ : darı. tek tek. — Erstaunen. Waarenballen machen. tarbak : sıçan yuvası. — Binden. — Übergabe. Gehorsam. bölük. kavak. — Irre werden. tapmak : bulmak. taravlik : dargınlık. kımıldanmak. tarğacı : muhacirin guruhu. Auftrag geben. Geschenk. güç hal ile kale ve divare sûd etmek. fahta kuşu. taplamak : çiynemek. Rattenloch. fare deliyi. | tapınmak : puta tapmak. | tanklatmak : istigrab etmek. — Tadel. tarkamak : dağılmak. — Hinaufklettern. seced edüp baş eymek. — Eine aus zusammengebundenen Wagen errichtete Wagenburg: Lager. saçmak. sedaket etmek. Kriegsbeute zu behalten und ohne Erlaubniss vor dem Herrscher zu erscheinen. sich auf die Festung oder Mauer hinaufwinden. zerstreut. zermalmen. — Sich bewegen. das Zürnen. tapşurmak : teslim etmek. namussuz çocuk. nale eylemek. tarcık : behar alefinden devabbin tokluğu. denk yapmak. | tarkatmak : taksim etmek. — Nicht wissen. — Begegnen. bis zum Morgenaufgang warten. — Sich bewegen. — Zerkauen. — Sich zerstreuen. tap : eser. tankmak : yol bağlamak. nicht kennen. tulua kadar beklemek. sitzend sich verbeugen. schreien. Pappel. alamet. zerstreuen. — In Verlegenheit bringen. tabur. Sperber. hakaret. tankuklanmak : istigrab etmek. — Sehr enge. — Grosser Jagdvogel. Verachtung. ayırmak. — Leugnen. kımıldamak. — Eng. — An FrühjahrsFutter sattgegessenes Thier. — Cypresse. perişan olmak. — Weggezogen. tapmak : hareket etmek. nişan. ein aus seinem Lande in ein anderes Land ziehender Stamm. — Urkunde. — Allgemeine Verzeihung. sich verwundern. muharebede eline düşürdüyü ignami zabt eder ve bila ruhsat huzura gelir. itât. tarhan : aff-i umumi. tarlan : büyük bir şikyar kuşu. — Wunderbar. tarkaşmak : perişan olmak. — Mäusenest. dağılmış. elem ve kederlik. — Seufzen. anvertrauen. Theil. teng. — Sich ärgern. Sorge. tarance : piç. sipariş etmek. kitâ. tapkur : arabalar birbirine zincirle kuşadılup kale şekline girmiş istihkam. . bölüklemek. tarımak : paş etmek. verwirrt sein. starr werden. ezmek. inlemek. tanmak : inkyar etmek. ırmağan. tarmatmak : tırmaşmak. tarğamış : hücret görmüş. tarıkmak : can sıkılmak. tâcüb etmek. tanımamak. tarhan olan adamdan bir şey alınmaz.tanklamak : şaşmak. Ackersmann. tapu : sened. parça. tarayıcı : ekinci. ein Privilegierter. Schandbube. sich rühren. — Verbreiten. tarankğu : terek ağacı. — Bankert. dona kalmak. erzen. — Götzen anbeten. — Verwirrt sein. anbeten. Pappel. tanuklamak : ikrar etmek. tar : sık. | tarkalmak. kendi memleketinden diyer bir memlekete geçmiş olan kabile. çift sürücü.

tatlamak : aramak. zaif olmak. Berg. ihrac etmek. taş-kurğan : Türkistanda bir şehirin ismi dir. — Zeuge. taşkun : tugyan. — Suchen. tav : hengyam. — Platz für Schuhablegen. tart-u birt : dağınık. perişan. tat : türk hükmine girmiş olan kavmlara denir. — Rohes Riemen-Leder. tavuşmak : etmam ve ekmal. nihayetine irişmek. — Überschwemmt. tavr : kab ve zarfın etrafi. Plandurchdacht. sıçramak. Schale. bir şeyin lezzeti. auf die Gesundheit das Glas leeren. — Überschwemmen. tartağin : tarmar. tartışık : çekişme. | tavuşkan yılı : saliturkan dayresinin dördüncüsü. Umgebung. çevre. tavuşkan : tauşan. tatı. tatuk : şahid. hinausführen. çarçı. karışık. — Werfen. schwach sein. aus Stahl verfertigter von Helden getragener Helm. taşırğanmak : hayvan tırnağı eşindürüp kenarından sürtmek. cesaret ile kiyam etmek. tasamak : armak. kumar nevinden bir oyun-ki tasma oyunu derler. draussen. — Stadtname in Turkestan. — Zerstreut. — Die unter türkische Herrschaft sich begebenden Völker. innere Thürseite. arık. tausmak : mesrur ve şadman olmak. sich innerlich schämen. — Nackt. şamata. taşnu : ayak kabları çıkarılacak mahal. — In Gedanken vertieft sein. tağ. — Zeitraum. aşkına kadeh tevavül etmek. pat pat yürümek. dağınık. tavaçı : tellal. — Seite des Behälters. — Ausrufer. ayak sesi. — Krank. Geschmack. Schrittgeräusch. Furche. ans Ende gelangen. mudafâ. — Gemischt. — Weinglas. tavuş : seda. taçık gibi. — Ordnen. cuş-u huruş. — Stimme. aktarmak. tasma : çiy kayış. delil. — Den Überschuss zurückgeben. — Wildhuhn-Art. taslak : çıplak. tasarlanmış. çağ. bahadurların başına giydikleri pulatdan sövüt üzre edevati. satmak. taşlamak : atmak. dayre. taşık : taşkın. tokat. tatu : sığır at. geräuschvoll gehen. tâm. Beweis. kulan kayışı. ispat. | tavuşkan uykusu : endişe ve tefekküre dalmak. bir şeye şeker ilave etmek. tavşalmak : hasta. tosbağa. — Kosten. Art Hazardspiel. çevirmek. — Streit. ausgiessen. — Abfallen des Pferdehufes. Wallung. sich abwetzen. taşırmak. — Äussere Seite. — Kröte. at ve hayvanata baytarlık eylemek. taşmak. — Sich schämen. — Eine Art schlaffer Bogen. cuşan. içerisi yanmak. — Vervollständigen. — Überschwemmung. — Ohrfeige. | tavuşkan kurdu : bir nevi vahşi yabani tauk. tavulka (tavulğan) : toğulğa.tarnav : cedvel. verkaufen. Vertheidigung. muhbir. taşmak : tugyan olmak. — Heiter sein. ırmağan. taştak : bir nevi boş yay ve keman. tavlamak : tav getirmek. springen. — Das vierte Jahr der türkischen Zeitrechnung. — Geschenk. tasğirak : şarab kadehi. Speise. taşkarı : taşra tarafı. taski : sille. — Bach. taşıkmak : pek ziyade mecruh olmak. Geräusch. tartığ : hediye. tatuğ : tatmak. — Hengst. etwas zuckern. . kyase. tertib etmek. Aufwallung. kapunun içeri tarafı. ses. haric. — Hase. taslamak : fuzulu idia etmek. tay. taş baka : kaplu bağa. — Stahl. Pferde oder Thiere heilen. — Stark verwundet sein.

— Mütze. — Stumm. — Gürtel. — Gold. Insel. taht. şitab. dilim. tamuğ. Wiese. çabuk. kızıl. libas. temren : ok ucu. muvakkat brakmak. uzunce yapılan kab. kuşakı bir tarz-i zarifanede bağlayup bir ucu bir tarafa sallandırmak. telhak : iztirab etmek. tekrümek : döndürmek. | tecen-cayı : bir memleket ismi. tekamiş : tacil. — Pfeilspitze. tekin : alt. — Sattelseite. çayır ve çimenli sulu mahal. arka vermek. den Gürtel so eigenartig binden. — Grade. Stotterer. tebsirmek : hararetden kurumak. ada. grasiger Wiesenplatz. kutb yıldızı. recht. garet etmek. teslim. — Zehntes Jahr der türkischen Zeitrechnung. deyirmi. çocukların çamurdan ettikleri bir nevi lâb dir. — Verlegenheit. verheeren. — Schneesturm. — Rehäugig. längliches Gefäss. — Auftrag. — Theil. Anschwellen der Lippen. tekak : asma ve hiyar ve kabak emsalinin sürdüyü uzun kollar. koşmak. hoch. telaş. — Zum Erschrecken oder zum Bösemachen der Hunde gebräuchlich. — Trauben-. teme : kilid makamında kapunun arkasına konulan ağac. taz : hayasız kadın. Anzug. tekrük : yuvarlak. schnell.tavuşmış : emanet. v. Graben. — Ziege. tazkel : ebsem. — Schamloses Weib. — Zerstören. in Hitze kommen. — Eine Kleiderart. aufbrausender Mensch. oğlak. Luder. fahişe. unter. tekşimiş : selatin huzuruna hediye takdim eylemek. . tehaku (takuğ) : tavuk. roth. tez. telak : zahire gömecek mahal. doğru. dass das eine Ende nach einer Seite herunterhängt. telgak : bir nevi uruba. Schneeflocken fall. Ziegenbock. — Plündern. tecen : dağ keçisi. tekürme : müdevver. iri taneli sık kar. or. koyun ve kuzu derisinden kavuk. tebengü : eyerin etrafı ve kenarı. Schaf.oder Lammfellmütze. Gewebe. — Zerstörung. — Hügel. Stück. kleiner Berg. parça. telken : çöpden mâmul bir nevi galtek. teb teb : korkutmak içün ve köpekleri kızdırmak içün mustâmel dir. telamak : gasb. ambar zemini. — Ein um den Frauenkopf gewundener weisser Turban. — Gebirgsziege. — Landname. zeitweilig lassen. — Unten. — Getreidespeicher. | tehaku yılı : sali türkan dayresinin onuncu yılı. — Drehen. temir kazuk : demir kazık. tekne : kadınların başlarına sardıkları beyaz sarık. dudakları kabarmak. tebi : tipi. — Eile. deyirmi. tekiz : düz. tekav : dere suyu. temacamış : iztirab. teke : keçi. Schnitt. — Holzriegel am Stelle des Thürschlosses. feuchter. — Aus Holz verfertigtes Rad. — Eisenpflock. — Vor Hitze trocken sein. — Rund. dikizme. çevirmek. yüksek. Türkmenenstamm. dokundurma. ateşlenmek. telpek : külah. temuğ : cehennem. — Den Sultanen Geschenke überreichen. türkmen aşireti. telim : kitâ. pepe. Polarstern. ufak dağ. halecan. aus Lehm verfertigtes Kinderspiel. laufen. tel : tepe. telac : ahu gözlü. — Huhn. tela (tala) : altun. — Thalwasser. Übergabe. telkase : iztirab. bayır. — Hölle. Gurkenund Kürbissranken. — Rund. kızgın ve şiddetli adam. tektil : kuşak.

unreife Wassermelone. terkenmek : genişlenmek. Fluss. tenbük : büyük çadırın ortasına kurulan küçük hayma. kräftigen. 'tütle' dahi derler. tibit : yumuşak tiftik. tiben : büyük iyne. nicht vertrocknetes Obst. Koriander. weit machen. ternek : bir nevi hiyar ve tere. mübaliga içün mustamel dir. — Verlegenheit. halb und halb sprechen. — Seidenwerkstatte in Mittelasien. — Verrückt. temel. zerdali. tentekel : bir nevi erik. — Sattelgurt. resmi-selamlik ve görünüş tâtil günü. tibraçlamak : hiddetten yere vurmak. Pappel. terğun : semiz. — Krumm. — Im Gebirge angesammelter Schnee. ağavat iç ağası. alet. püşt. tenbe : at takımı. terzik : koyun kuyruğu. amik. terçek : perdesiz. tersan : baltanın sapı. halka ve ağac. — Eine Art Ziegenwolle. kayış. — Die See. davet. — Geziemend. tesme : bir nevi lâb. tetal (tatal) : lağazın bir nevi. heftig zürnen. — Im Zorn auf die Erde Schlagen. tenike : asiya-i vustada ipek destkyahi dir. — Beilstiel. terk : ham kavun. — Sattelseite. erregen. tevaşi : hadem ağası. terkemek : ictinab etmek. tengiz : deniz. tibremek : muhtarik olmak. harem ağası. ohne Schleier. ungrade. sıkınmak. | tenbelamak : kapunun arkasına tenbe vurmak. terneve : küçük derya. Gestalt. yaşmaksız. — Eine Zwetschkenart. nefret etmek. çıplak. derya. . bol olmak. — Eine Gurkenart.ten : sesle akar su. | tibretmek : yerinden oynatmak. wird zur Steigerung (gr. närrisch. — An der Thüre ein Schloss anbringen. tutulup yarım-yarım söylemek. — Ohne Vorhang. — Aga der Diener. divane. telaş. tibrek : dümbek gibi bir alet dir. — Trommelartiges Geräth. tenkal : celb. kavak. — Einladung. tib : esfel. Grund. Ring. terkilmek : mani olmak. pişmemiş karpuz. terki : eyerin arkası. dolgun. — Cypresse. halka. terme : dağlarda toplanup kalarak güçen ve teraküm etmiş berf. terenk : derin. verbieten. Ruhetage. tahrik etmek. — Kresse. Wurzel. Stütze. Festtage. Riemen. — Rohe Melone. bir nevi keçinin yünü.) gebraucht. kuvvet vermek. — Sehr niedrig. — Erweitern. beden. — Räthselart. — Von der Stelle bewegen. — Tief. çuvaldız. — Sich hüten. — Grosse Nadel. şiddetle kızmak. tenbül : çöp. — Schafschwanz. keke. — Ein in der Mitte eines grossen Zeltes angebrachter Teppich. nackt. çadırcı iynesi. — Fett. budala. tentik : deli. teskeri : eyri. — Adler. tevakün : kartal. termucak : tere otu. — Rückentheil des Sattels. tibengü : eyerin yan tarafı. kançuğa. — Verhindern. kımıldatmak. çay. tibrişlik : halacan. Nadel zum Zeltnähen. — Stotterer. terek (tirek) : servi. iztirab. — Pferdegeschirr. karakuş. ırmak. kişniş. — Meer. kirişlemiş def sesi. — Geräuschvoll fliessendes Wasser. terenk : taze solmamış meyve. kök. tete : pepe. HaremWächter. — Frisches. 'tik-tik' gibi. kumar. yasak etmek. — Sich bewegen. fliehen. Trommelton. — Eine Spielart. | terki bağı : kançuğa bağı. voll. doğru olmayan.

Pass. vertauschen. — Aus Leder geschnittene dünne Peitsche. geçid. muharebe. tikek : asma budakları. kesilmiş. rast. — Irrsinnig werden. tikirim : deyirmi. — Näher. verlangen. nihayet. — Rund. yetişdirmek. tıkmak : zor ile sokmak. cemiyet. wälzen. erreichen. | tıkılış : sokuluş. Zeichen. tikre : devre. Lammoder Widderfell verfertigt. harman etmek. derya. uc. tilig : koyun ve kuzu. den Frauen bei Hochzeiten als Schmuck an die Stirne geklebtes Geldstuck. Kampf. | tige tige : parça parça. herumirren. | tilemek : arzu etmek. itik. istemek. — Verändern. paydar olmak. tığa : tabya. — Ein Schnittchen. — Schlägerei. olkadar. Kamerad. tilin : delinmiş. Verlangen. — Kalpak aus Schaf-. — Glatt. Spion. grade. Sprache. çukur. tikişmek : deyişmek. — Grade. top. Graben. tesadüf. soviel. tebdil etmek. tikiş : dib. ruhig bleiben.tige : parça. tikirmen : deyirmen. | tikirlemek : yuvarlamak. gleich. wie. iplik. keçi erkeyi. dilim. — Spur. tikeleşmek : rast olmak. çevirmek. Schnitt. Faden. unterbringen. — Durchlöchert. manend. Durchgang. Ende. halka. tilkürmek : bir yerde kaim. tiyit : perakende etmek. tekerlik. pflanzen. rekz etmek. mesel. doğru. tiklemek : dikmek. tike : teke. arzu. tikü : vasil olmak. — Junges Kameel. Rad. arzu. tel. alet-i katie. — Drehen. tikmek : dikmek. düz. tikis : düz. | tiküci : dikici. närrisch. — Wahnsinnig. tikerçek : tekerlik. rica. dilim dilim. kalfak. . iz. — Grade sein. grade. yerleşdirmek. dar. durchschnitten. atın izi. devre. boydaş. Leidenschaft. | tikrenmek : etrafını çevirmek. cenk. — Rund. — Schanze. tik : doğru. til : dil. — Stück. — Sammeln. mesavi.und Schnittweise. yuvarlak. olmiktar. Weg. — Rollen. — Einstecken. Held. — Rebe. devr ettirmek. dar. gouga. — Ziegenbock. ein wenig. — Wünschen. See. — Drehen. häufen. — Ansässig sein. tilbe : deli. scharfes Geräth. hatunların ziynet içün düyünlerde yüzlerine yapışdırdıkları pul. nihayet. | tilev : taleb. — Wunsch. Krieg. — Nähen. tığrık : küçük. tilak : devenin yaurusu. tikürmek : çevirmek. tiler (tilek) : taleb. — Klein. | tilberemek : divaneleşmek. — Stille. gibi. — Mühle. | tilci : haberci. sevda. yetişmek. — Berühren. biraz. zir. — Rad. — Mit Gewalt hineinstopfen. tikrü : kadar. — Wahnsinn. tikin : bedava. — Grund. kahraman. tıkacak alet. Strich. Geräth zum Stopfen. üzüm ağacı. tigiş : dövüş. Kreis. schmal. — Zerstreuen. — Zunge. lisan. Pferdespur. dauernd wohnen. ähnlich. toklu derisinden külah. tilimğac : bir dilimcik. — Wunsch. tigiz : deniz. | tikirlek : tekerlik. — Umsonst. Umgebung. dolaşmak. tikizmek : dokunmak. — Kreis. in sol cher Menge. — Meer. yol. boğaz. divane. kugelig. Weinstock. tık. — Berichterstatter. tigşilmek : toplamak. — Rad. tikir : müdevver. Versammlung. isabet etmek. muhit. casus. tahvil eylemek. — Ähnlich. tik (dik) : edat-i şebih dir. — Stück. tiknid : deriden kesilmiş ince kırbaç. cem etmek. enge. etraf. | tilbelik : divanelik. — Aus Juchtenleder verfertigte Stiefel. taht. nişane. perişan eylemek. — Das Hineinstecken. | tik turmak : rahat ve sakit durmak. tikdi : keçe ve bulgardan mâmul çizme. tilik : eser. erreichen. budala. — Bis. Ende. — Anlangen. temenna.

tipenkelenmek : tepelenmek.) : kavi dayamak. teyze. — Tod durch Pferdestoss. — Gleich machen. sich hin und her wiegen. öyle deyil-mi. ting : denk. — Herrin. sorgenlos. — Gott. timen : çuvaldız. rikab. istirahat etmek. büyük hatun. düz ağac. su yolu. katra katra. — Rein. messen. tinterkelemek : ayağı kayup yere paldır-küldür düşmek. aramsız. | tındurmak : teskin etmek. tiramak (tiremek Z. rahatlandırmak. karib etmek. yatık. — Steigbügel. sakin. — Zusammen. — Mastbaum. — Sich bewegen. kerngesund. rahat. — Eine Schiffart. — Fleckenlos. kabile. kızkardaş. | tingtaş : arkadaş. Stamm. Unbeständigkeit. tireci : lağm. — Nicht wahr? timur balık : selcukların cidlerinin lakabı. | tınıklamak : lekkesiz. — Sacknähnadel. theilen. Wasserweg. — Ruhig. tinglemek : denk etmek. grader Baum. | tingrilik : ilahiyet. para etmek. binek yeri. dunkel. abla. timil : mavuna. ähnlich. dilim dilim etmek. kesmek. — Ein an den Boden gebundener Gegenstand. betrunken. — Abtheilung. — Unruhig. der mit demselben zusammen verkauft wird. ölçmek. al. ruhig. tilük : delik. tire. — Beruhigen. — Stoss. müsavi. gamsız. Paar. tinglayı : burnun ucu. — Sich herumschlagen. tirbenmek : tibretmek. — Ruhen. — Tropfenweise. — Stossen. — Ausgleitend zur Erde fallen. dövünmek. Tante. — Messen. kulak vermek. — Gleichheit. tinmağur : bikararlık. — . beraber. — Übersetzer. zusammenpaaren. ayak ile vurma. kaim. | tipük : tepme. tingmek : çekmek. çift ve beraber eylemek. tinkeşturmak : deyiştirmek. mackellos sein. timsi tib : öyle-mi. tim tim : damla damla. Gebieterin. — Kanal.tilmac : tercüman. tir : hemşire. iş. — Verändern. hudayi. sarhoş. — Sich stark stützen. tinc : dinc. Fenster. beraber. timur baş : bir yere merbut eşya dir ki hane ve erazi ile beraber satılır. — Ruhen. tınmak : denmek. — Mitleidig. çift. hayvan ard ayak ile urmak. roth. Stoss mit dem Fusse. — Zerstückeln. zusammen. kımıldanmak. mukavemet etmek. tilmürmek : ümid ve hasretle bakmak. tinkalmak : denk. bir nevi gemi. | tirek : direk. gehorchen. tingşamak : muşabih. tiperlik : peygirlerin doynak ile tepelenmiş yer. — Hören. — Loch. mevla.Ähnlich. sağ selam. bilay olmak. tirem : hanım efendi. tinktaşmak : beraber taksim. — Schwester. yezdan. gleich machen. | tinktaşturmak : yoksan. | tipmek : tepmek. sallanmak. müsavi olmak. Sprachkundiger. refik. saf. — Hoffnungsvoll schauen. tinglamak : dinlemek. tilmağ : dilmek. — Nasenspitze. — Beiname der Seldschuken-Ahnen. Pferdestoss mit dem Hinterfusse. Platz zum Aufsteigen. sakin olmak. ölçü. tingri : tanrı. bir düzü olmasına çalışmak. tinğu : aram. Schöpfer. tire : şube. tınık : sakin. . — Gottheit. denk etmek. — Ziehen. pencere. ältere Schwester. — Gesellschafter. tingü : üzengi. in Schnitte zerlegen. timarğu : sahib-i merhamet. — Gleich sein. lisan ehli.

tırık : bir gyah ismi dir. sich hineinstecken. direyi yerine vaz etmek. | tişük : delik. ahretrik. Edelstein. titenk : mücevher. teskinmek. — Mit Haken ziehen. harir. yol. — Umgekehrt. amik. toğız : çocuk. — Kasselgeräth zum Umrühren. . Gewalt. rah. titrak : başın zürvesi. tirmek : toplamak. — Tief. sofort. Bewegung. karma-karış. | tişlemek : ısırmak. titik : cüst. kanun. — Schnell. — Zahn. den Mastbaum auf seinen Platz geben. sertlik. — Flink. pamuku tohumundan ayırmak. Gesetz. etraf. tirim : başak. — Lebend. — Heftigkeit. ordnen. tizgin : inan. istical etmek. — Zahnbürste. — Beschleunigen. | titiklik : hiddet. sokmak. titragüci : arusın başına geydikleri tac mesellü müzeyyen çığa. — Anschwellen der Wolle und des Leines. sich mit den Krallen anhangen. tirma : bir nevi canfes ve kumaş. Stärke. muhit. kem. diriltmek. | tişad : dişler. — Kameel. çabuk. — Sammeln. tirküzmek : canlatmak. — Taffet und Tuchart. | tirimci : toplayıcı. serbest. Weg. cemât. stark. pişmiş. tişkarı : dışarı. kuvvetli. — Beseelt. — Kind. — Kameelenreihe. — Loch. zikiymet taş. — In die Höhe steigen. — Zahnfarbe der Frauen in Mittelasien. çukur. toğğan : birader. Umgebung. | tizlemek : tezlemek. Fieber. — Vorhang. tersine. resm. Grasschneider. Schwester. — Zähne. stark. versenken. | tizlik : aceleten. — Bruder. Zelt. tivramak : dikmek. hayatlık. Seiher. Öffnung. soykuş. — Beleben. — Reihenweis hintereinander gehen. sokulmak. içine batırmak.) : çengel takup çekmek. beçe. titmek : didik didik etmek. — Hineinsenken. tiş : diş. dargınlık. — Draussen. — Kopfspitze. — Brüderlichkeit. şikaf etmek. diş ile tutmak. tirletme : bir nevi hastalık-dır. — Sammler. kardaş. tiring : derin. — Durchbohren. — Zügel. tirkek : eyer keçesi. | toğğanlığ : hakk-i ahvet. — Lebendigkeit. | tirikley : hayatlı. — Stechen. | tırmaşmak : yükseye sarılup çıkmak. lebendig machen. — Gebräuchlich zum Ruf der Hühner. tirkemek : sual etmek. — Sich ekeln. canlı. — Aehre. toban (toman) : başı aşağı. beschwichtigen. tarumar. hareket. tişmek : delmek. çergi. verkehrt. tirelecek eşya. şimdi. tırnakla yapışmak. bir nevi don. şikaf. tirmemek (tırmamak Z. canlı. jetzt. tivürük : deyirmen taşı. hemşire. tizkek : bir saf devenin sıraları. — Grasname. in Gänsemarsch gehen. — Umgekehrt. tiz : tez. — Beissen. | tivrelmek : burmak. titi : tavukları çağırmak içün mustâmel dir. Zorn. Hosenart.tirik : diri. gekocht. tit u pit : darma-dağın. dizmek. Junges. tez endaz adam. tirkeşmek : katar katar yekdigerinin akibince gelmek. | tiş sürgü : misvak. ısıtma. — Sattelriemen. — Fragen. Graben. tivare : perde. kiçik. kefgir gibi. tive : deve. — Eine Art Krankheit. kavi. ucu. — Ein auf das Haupt der Braut aufgesetzter kronenartiger Federbusch. | tiriklik : dirilik. Seide. cem etmek. tiş hali : asiya-i vustada kadınların dişlarıne koydukları boya ve renk. stecken. ot biçici. mit den Zahnen packen. — Durcheinander. — Mühlstein: Umgebung. zorba. ihate. yün ve keteni kabartmak. — Geschwind. birbirinin ardınca gitmek. batmak. — Schmuck. yavru. tizginmek : nefret ve istikrah etmek. Versammlung. tirliğ : kazganı bulayacak alet. die Baumwolle vom Samen befreien. tişkeri (tiskeri) : devrilmiş. sert.

Kanne. — Sich ausruhen. | tolğanmas : dolaşmaz. Rangstufe in Mittelasien. — Stadtrichter. nesc. — Weben. Beschneidungsfest. tola : dolu. tonk : suyu soğuk edici surahi. — Erfrieren. dessen Ende nicht aus Eisen besteht. konğrak. — Vergleichungsendung. Eis. | tonban : bol ve geniş. sarımtol. Gäste beherbergen. donuzlan. — Fusslappen. warten lassen. — Vollmond. gürz. toktavul (toksavul) : mustahfiz. — Bekleidung. | tolulmak : dolunmak. gulam. tolğandurmak : dolaştırmak. Überschwemmung. peykansiz. gavvas. tokamak : dokumak. tonglak : donuk. | tolun ay : dolgun ay. türkische Zeitrechnung. ohne Spitze. — Schlägel. — Voll. — Vom Schmerz gequält werden. ton : don. — Krümmung. — Pfeil. — Voll sein. toy : düyün. tonkrağu : çıngırak. toksabay : alay beyi. — Voll. . sal-i türkan dairesinin onikincisi. soğuk. — Glocke. | toylamak : toy ve düyün etmek. Anzug. abdeste. sorgen. ala komak. çuçka. — Krug. bekletmek. tomuşmak : bir köşede mükedder oturmak. sünnet cemiyeti. Stoff. — Schwan. keder çekmek. — Drehung. tolğamak : etrafına sarmak. libas. — Gefäss zum Kaltstellen des Wassers. sert. uruba. kühl. asiya-i vustada bir rütbe. ak kaz. tongulmak : mükedder olmak. Station. tolğama : pusuya yatan asker. — Truppen-Bey. tonçe : ibrik. | tonglamak : donmak. — Delphin. dönmez. — Erfroren. ekşimtol. Kleid. | tolu : dolu. tolak : tozluk. tolun : memlu. tol : muşabehet içün ilhak olunur p. — Leiden. köle. — Taucher. ziyafet yedirmek. bir aşiret ismi. tomucı : dalgıç. toğmahan : veled. tolunmak : istirahat etmek. Klingel. | tolğaşmak : dolaşmak. kuzu. — Schwein: Stammname. devirme. — Voll. taşkınlık. — Aufbewahren. konguz. — Umdrehen. hınzır.toğlı : toklu. Keule. Hoffnungslos sein. toktaş : rahat. tokmar : ucu demirden yapılmayan ok. hakim-i belede. — Im Hinterhalt liegender Soldat. — Traurig sein. tonguz : domuz. buz. Sclave. Festmahl veranstalten. — Frieren. toykuş : ku. tolmak : dolmak. umidsiz olmak. — Gefüllt werden. stark. domuzgan. — Kleidungsstücke. ihate etmek. — Umgeben. — Traurig in der Ecke sitzen. — Herumirren. buzlanmış. — Nackt machen. | tonguz balığı : delfin. — Welle. grosse Kälte fühlen. ziyade üşümek. ibn. çevirilmez. — Plunderhose. kumğan. — Weite und breite Unterhose. Yunus balığı. tongmak : donmak. kumaş. karamtol. menzil. | tonluk : libaslık. esbab. — Hochzeit. — Sohn. kısa iç donu. müşir. memlu. toka : eşya. Füllen. — Käfer. tolkamak : derd. | tolkanmak : derd ve elemden piçide olmak. toktamak : saklamak. — Ruhe. tolğaş : bükülüm. — Widder. tomuzğan : tonguzlan. çevirmek. tonamak : çıplak ve uryan etmek. toklamak : tokmak. tolkum : dalğa. at kolanı. Lamm. | tolğamay : çevirme. — Hochzeit halten. — Dreht sich nicht um. müsafire konuk vermek.

— Veraltet. topulmak : düşmenin üzerine hücum etmek. dolak. tökellemek : tefakküd etmek. kemale ermemiş genç hayvan ve bala. hügelig. tozğak : bir aşiret ismi. cümle. topçak : semiz at. — Warten. | tökel : teftiş. toratura : hanzade. tostoğan : kyase. Abschaum. — Auf den Feind losstürmen. — Binden. tosluk : zadekyan. kugelig. kötel. klein. auf den Kopf der Helden gesetzte Mütze. toparlak. | tökelili : cümle. — Das Ganze. yolunu sed etmek. toşkan : hamamın ateşhanesi. — Wachsoldat. Ende. — Bund. Sänger. tönktermek : avdet. tiftik. delikanlı. Kalb. tozmak : eskimek. topraklı buran. şahbender. — Bartlos. küçük. — Fettes Pferd. Tugendheld. — Rollen. zişeref. töpü : kar furtunası. übereinkommen. ibrik. | top-tolu : dop-dolu. — Sich begegnen. köheylan. — Schöner Pferd. yuvarlamak. alt werden. — Adelig. Glas. topulğa (dobulğa) : kamçı destesi yapılan ağac. rollen. döndürülmek. — Fertig werden. töpek : yün. büsbütün. kanun. sahib-i haslet. drehen. buran. — Holz woraus Knutenstiele gemacht werden. Gesetz. dos-doğru. tonmak : karanlılaşmak. tögmek : bağlamak. — Verbinden. . müdevver. — Vollständig sein. — Feuerherd des Bades. tökelmek : temam olmak. kadeh. toskavul : karaul. tosmak : beklemek. çanak. iade etmek. vornehm. | tögülmek : têküd etmek. beendigen. den Königssohn gebührender Titel. — Die Nacht durchwachen. torlak : sakalsız. tor : şebeke şeyler. tombalak. Gefass. töger taşı : çağıl taşı. Kanne. çevirmek. — Zurückwenden. — Pferd mit weissem Fleck an der Stirne (Blass). röthliches Holz. âdet. ergreifen. | tökeniş : hitam. topalak : toparlak. kütah. | tökenilmek : bitmek. muayene. krumm. gedreht werden. top-doğri : dob-doğru. yuvarlamak. nicht erwachsenes Thier oder Kind. widerstehen. tonpuz : ince kamış. — Rath. aksak. — Sohn des Chan.tonlamak : geceyi geçirmek. Vorsicht. beyzade. fersude olmak. — Rund. Untersuchung. — Rund. toparlan : tane. furtuna. topa (töpe) : müdevver. danişmend. âşik. junger Ochs. — Falle legen. Weg versperren. — Nachfragen. — Stammname. — Kurz. karar etmek. topuk. mukavemet emek. Alles. — Dünnes Bohr. ağ. — Sturm ohne Regen. — Ganz. bozau ve sığır yaurusu. lenk. Staubwirbel. yumağ etmek. — Kieselstein. — Ganz voll. torlamak : tor ve ağ atmak. Sturm. esfel ve ednasi. — Junges Kind. topalank : yağmursuz buran. toşlanmak : tesadüf etmek. — Ende. bis zum Morgen sitzen. — Tasse. topurlamak : toparlamak. — Zurückkehren. tönkerılmak : tersine çevrilmek. Sturm. topal. Gebrauch. töle : kısa. jung. bahadurların başlarına geydikleri külah. tömengi : her şeyin aşağısı ve uzağı. — Ganz grade. hitam olmak. — Wolle. — Verfinstern. rastlanmak. kırmızıye mail sert bir ağac dir. kapamak. — Schneegestöber. töker : pişanesinde beyaz bir nişanesi olan at. junger Mann. topçimiş : tedbir. — Netz. bitirmek. topak : yuvarlak. topurçak : topçak at. şehzadelere mahsus unvan. hemeki. payan. ihtiyat. sabaha kadar oturmak. — Abhub eines yeden Dinges. kamu. genç.

gesegnet. tuğay : orman. topalak. — Beute. — Falkenähnlicher Jagdvogel. — Alle vier. kugelig. — Zelt. — Kleiderzimmer. hakir tutulan hatun. topşey. tuhtamak : durup dinlenmek. çaylak. tepe. — Satt. — Wolke. drei Bedeutungen hat. — Junger Ochs. — Truppenbev. soy. — Baumname. Dichtungsart. tukal : ortaklarından küçük. — Wittwe. — Lerche. — Gut anessen lassen. tuğank : bir nevi şikyar kuşu. — Schanze. — Pferdedecke. kırbacın bağlanmış başı. balkan. Ring. sevgili. — Schnell. nahun. tuyğarmak : doyurmak. herumirrend. — Rundes Ding. dokuz libas. âşik ve mâşuk. etam etmek. ledig gebliebenes Frauenzimmer. hayvanı durdurmak. tuğbeyi : alay beyi. rahatlandırmak. tuyulmak : meydana çıkmak. — Beständig. martin kuşu. tuğdak : yeşil abi rengde bir nevi kuş-dur. — Knutenspitze. çadir. Ring. yüzük. — Immer hungrig. bir lafz ile iki üç mânâya delalet eder. Geliebte. haymenin kubbesi. tuynak : tırnak. cins. Berg. tuğanak : palanka. tözken : çabuk. | tuğacı : tuğdar. verachtete Frau. | törtlasi : dördü-de. tuyğun : tuykar. — Stammname. — Vortreten. — Vogelart. tuğduy : bir nevi kuş-dur. Storch. schnell satt werdender Mensch. deyerli. — Die beiden Schläfen. — Wald. Liebling. tukulğa : peygir örtüsü. — Rossschweifträger. Knotenende der Knute. tucar : bulut. — Art Jagdvogel. Rangstufe in Mittelasien. sığır ve kuzu yaurusu. Fähnrich. — Kleiner als das mittlere. — Sattel. — Rund. tuğdak. törtav : dörder. werthvoll. — Beunruhigen. mahbub. Stammname. tuymağur : daymi ac. kocasız kalmış hatun. tul : dul. tuka : rabt edecek kavi bağ. das Thier ruhen lassen. — Siegel. tuyğur : tok. çenkel. töşek-hane : sandık odası. Hügel. alaçık. tözkü : mühür. Zeltkuppel. tuğan : ötlegü denilen bir nevi şikyar kuşu. tuğank. tuğalak : toparlak. | tuhtamış : paydar. tuğur : hayme. — Alle vier. — Grüne Vogelart. adelig. tuyulga : kamçı ucu. tufuk : yumru. tuluğum : pişanenin iki tarafı. Rasse. tuğarmak : duyurmak. Fussring des Ringers. in der ein Wort zwei. tuyuk : duyulmuş. çayır kuşu. çabuk doyar adam. dört aded. temel. speisen. tuğdarların büyükleri. esbab odası. tukum : semer. at pelasi. necabet. Verliebte. tukaç : bir nevi ekmek. tuyğar : turağay. tuğluşluk (tuğuşluk) : kerim. . bir nevi eşar dir. matem.törtan : kürek. mübarek. turğay. junger Ochs oder Lamm. bir kabile ismi dir. zadekyan. vier Stück. neun Kleider. | tört ulus : bir kabile ismi. — Starke Bande. halka. — Brotart. bozuk hava. tukuztun : bir ağac ismi dir. tözen : tosun. Grund. yumalak. ak tuygan. — Ruhen. tulan : odun. — Schaufel. sancakdar. — Zu vieren. dilber. — Klaue. asiya-i vustada bir rütbe dir. pehlivanların ayak doladırması. dolanık. schlechtes Wetter. — Holz. tuyumluk : ganimet. | törta : dördü. — Weisser Falke. güzel evlada denir. duyulmak. tez. — Vornehmheit. — Bekannt geworden. tutkac.

ibtida meydana gelen. Frau. Fahne. — Geflochten. Krankheit. tunktar : seferde hükümdarın otağ ve haymesinin muhafizi. biçmek. Iran şahlarının bir nevi altun ve sike ve rütbesi dir. — Entfernen. — Tauchen. zierlich. tur : yokarı. tumbalak : yuvarlak. hepsi. — Grosser Wiesenvogel. karşu. mevki. — Art Wiesenvogel. Thor. renc. — Eine sauere Wüsten . Gezank. tulum : gouga. silah. — Zustande kommen. Kopfhaube der Vögel. Untergang des Sternes. iş. şehzadelik. hervorkommen. kale dıvarı. — Seide. Kreis. — Allesammt. şuğl. Kopfbedeckung der Mädchen. ärger. turğak : gice karağulu. der laut Betende während der Fürst zu Pferde steigt. tam ve bütün. turğun : sakin. Herrin. bıyım. Burg. Festungsmauer. Goldstück der persischen Schahs. tuman : onbin. sancak. efkyare varmak. hisar. çay. Ursache. tur : eyi. — Falke. nucum gurub etmek. bir aşiret ismi. Burg. gegenüber. hanım. burc. sakit. turğamak : doğramak. — Fluss. tumağa : şahin. turğu : harir. tumruk : mahbusların ayaklarına urulan köstek ve bend. dam. kugelig. zahmet. turluk : keder. bekçi. Timurun pederi ismi. — Rund. turkan hatun gibi. Waffe. güç. tumşuğ : tomşuk. — Sinken. türlü. — Herrschaft. güzel. turğalan : halecan. halacan. — Schnabel.tuluk : dolu. aus Seide verfertigt. güzel. tuzak. durgun. wohnen. vollständig. mucadele. pıçak ile pare pare etmek.Grasart. turmucak : bir nevi ekşi sahrayi ot-dur. schön. turğay : bir nevi büyük çayır kuşu. Stammname. — Sperling. — Zeltwächter der Fürsten im Kriege. Platz. meydana gelmek. — Allerlei. dağlık. sebeb. turma (törme) : bir nevi zikiymet şal ve kumaş. turği : serçe. — Eine kostbare Shawl. — Schwelle. perde. küçük akar su. illet. bir kabile ismi dir. dudak. turamak : toplanup vücud bulmak. turğunk : bir nevi çayır ve çimen kuşu. — Zerschneiden. kapu. Ermüdung. turan : türkistan dağlığı. . 'turğay' dahi derler. — Flachsart. turluğ (turluk) : her cins. turlık : işik. turkurka : siper. sükyunet. bekçi. — Gebirg in Turkestan. tummak : dalmak. hal. tunğuc : ilk doğan evlad. — Zehntausend. — Nachtwächter. burun. der krumme Schnabel mancher Vögel. Beschäftigung. Falle. iztirab. yakışıklı. zikiymet kumaş. kiyafetli. tulunmak : batmak. bâz kuşların yumru eyri ğağası. — Voll. forttreiben. — Sich aufhalten. turğanı birle : cümle. kırba. — Fussschelle der Gefangenen. ständig Wohnender. dargınlık. mit dem Messer zerstückeln. — Ruhig. Lippe.und Tuchart. Bach. — Hinauf. elem. turğamış : dur etmek. amir ata suar olduğu anda avaz bulend ile dua edici. Stammname. kıymak. harirden mâmul. — Gut. kuşların başındaki tac. schön. — Schutz. usfur. tumak : ırmak. — Unruhe. Thronerbe. nachdenken. turkan : kıvırık. Schlauch. turalık : efendilik. turğuzmak : ikamet etmek. tabya. kostbarer Stoff. kaza. veli-ahd. gece pasbanı. Nachtwächter. — Streit. sürmek. Fürstensohn. — Erstgeborenes Kind. Verwirrung. toparlak. Name des Vaters des Timur. — Sorge. turka : bir nevi keten dir. Vorhang. kızların başlarına giydikleri kalpak.

— Zum Feuermachen gebräuchlicher Schwamm und Feuerstein. ateş almak. — Messing. — Erwischt werden. — In der Bedeutung 'ist'. turum : iki yaşında-ki deve yaurusu. durur. çokluk. steinlos. | tutaşmak : ateş eşyayi tutup parlatmak. toplanmış. itibar muamele etmek. taşsız. tuzağac : düz edici. — Altere Schwester. — Erwischt werden. tay. 'biye' dahi derler. nicht. traurig. unaşı. — Von Geburtswehen überwältigt werden. tutğun : giriftar. — Schlucht. tuvağ : perde. messen. schmaler Weg. — Angehäuft. 'oğuş' dahi denir. — Bissiges. tutamlamak : avuc ile ölçmek. ele geçirmek. turun : hafid. — Schlinge. tuturğan : birinc. Mutter. arşunlamak. turur : 'dir' mânâsına dir. tulum. — Faust. Mehlspeise. tübye : çayırlarda otlayarak semirmiş kısrak. — Verbunden. — Mass von vier Fingerbreite. — Schleim. Butter. dere yol. — Grade machender. Hand. — Nein. tuşancil : paybend. — Schleier. tuzank : tozlu mahal. muhatereli derbend ve tarik. tutuşturmak : ateşi yakmak içün istimal olunan haşak. söz tutturmak. tuti : nine. tutki : yeşil. kav. tüyek : yük. tutkaul : geçid. dest. yığın. tusun : yağ. necib. — Fleckenlos. bewölktes Wetter. — Das Bedecktwerden der Sonne und des Mondes. kibrit. Schlinge. tuyağ. musaffa. — Um das Zelt gezogener Filz. — Sclave. bend-u best etmek. — Bürge. kabl ez-zahar. tuşluk : tuş vakti. koşuk. rugen. binden. tuvun : henuz doğmamış kısrak. — Fessel. mükedder. | tutam : tutacak yer. ele geçmek. ay ve güneş tutulması. — Fett. ausführen. . Tante. tutam. — Ausspucken. Fruhstücks-Essen. tutka : avuc. edel. rein. teyze. — Eine Liederart. tutlukmak : tutğun söylemek. vornehm umgehen. bulut hava. — Durch Wiesenweide fett gewordenes Füllen. şarki. — Blau. tuvurluğ : haymenin etrafına çekilen nemed. kapıcı hayvan. Griff. mader. — Staubiger Platz. turuk : bilekke. yapışık ot. becermek. taylak.tursuk : deruninde kımız yapdıkları meşk. Menge. tutağan : ısırıcı. — Noch nicht geworfenes Füllen. — Feuer machen. reissendes Thier. valedinin ve pederin anası. bar. tüfürcük : tüfkürük. dudu. kırba. tuzâk. — Nudelspeise. — Das Speisen. tutsak : esir. tutmac : rişte aşı. — Dahinterkommen. bokau. | tüfki : tükürük. tuşuk : bir nevi türkü. — Enkel. füllenähnlich. tuşak : tuzak. Grossmutter. emanet. gefährlicher Pass oder Weg. tutalamak : yolunu bulmak. tutğak : vaz-i haml ederken derde giriftar olmak. boğaz. — Vorhang. boğa. tutak : rehin. klebendes Kraut. tutağlaşmak : tutuşmak. tügül : deyil. — Speichel. bitişik. tuturğun : perde. tüfkürmek : tükürmek. tutkar : cem. fitil. — Mit der Handfläche messen. mavi. rast edici. — Schlauch zur Kumisbereitung. tutaş : merbut. bendi. — Zweijähriges Kameel. — Last. dört parmak bir tutam dir.

gusul teknesi. meclis. . — Mütze. türşe : bir nevi mikyas. belasten. tülmeçi : tellal. cerime. albastı. Meile. ödemiş. kursak. tünglük : hayme başı tarafında dumanı harca çekmek üzre açılan delik. Mittagszeit. semt. wegen. — Spiegel. kyafe. — Stotterer. — Waschzimmer. cemiyet. tütak : peltek. türtmek : el ve alet ile sancmak. — Grabstein. ungrade. — Gestern.tüyemek : yükletmek. tavan. bezahlt. tüli : ayne. akşam. Verbrechen. — Zudecken.) : zengin olmak. bar etmek. — Verschieden. tümpek : eyri büyru. tülüküm (hey tülüm) : şarki ve türkülerin ahirinde nakaratın okuduğu makam ve terennüm. tülemek : çıplak olmak. tütüle. Verbrechen. tüyenk : pencere. tüşşü : gusulhane. Viertel (Stadt). tükremek : kapamak. tüke : mezar. Gattung. — Nebel. — Melodie des Refrains. tütün. alabucı. — Bodensatz. — Friedhof. Rauch. tamam. frühstücken. cin. Dämon (bei Wöchnerinnen). türti : çökelik. kabr. türmek : kıvırup devşirmek. — Ganz. — Mit der Hand oder Geräth stechen. tülek. muhbir. tüküz (tekiz) : bütün. çamur. — Dachöffnung des Zeltes. — Herunterlassen. yığın. — Dann und wann. tünlük : galebelik. gul. tün : gece. — Versammlungsplatz. — Durchstochen werden. cins. düz ve doğru olmayan. Abend. — Rast während des Speisens. davul. tülek : tazmin. Koth. verbinden. fersenk. türlük : türlü. vollständig. tülkü : tilki. — Einfügung. alude. tüş : yan. | türtülmek : tahrik olunmak. kelle puş. tütsi : duman. — Reich werden. tülek : tüyünü dökmüş ve yeni tüy çıkarmış olan hayvan ve kuş. — Berg. çökündü. türbe. tülemiş : tazmin. — Seite. tüşkürmek : indirmek. dolay. katlamak. — Halbreife Melone. Schmutz. tüşlenmek : töş vaktında biraz istirahat etmek. sine. kuşlar mevsiminde tüy dökmek. — Entschädigung. göyüs. tüngür : peri. — Bauchöffnung des Zeltes. sarmak. — Krumm. Brust. gözgü. hie und da. tüley (tolay) : cem. — Aufladen. tünbek : dünbelek. tüki : birinc. — Fee. tüşcilik : caştkyah. taraf. tümlük : çadırın başında-ki açıklık. — Trommel. tüş vakti. — Antwort. — Mittagszeit. | tüne gün : geçen gün. ziyade etmek. — Sammeln. wickeln. levha. vakti zuhr. Geist. Alles. mausern. türtüb : toplanılacak mahal. tüpi : külah. tüşüre tüşüre : bâzi-bâzi. — Nackt sein. Grab. ara-sıra. — Anfüllen. tüken : dağ. — Eine Art Messinstrument. duhan. tümmek : doldurmak. Versammlung. — Fenster. top. — Vermittler. Zuflucht. Kopfbedeckung. — Menge. — Reiskorn. tümenmek (tumanmak Z. | tüketaş : kabr taşı.und Lichtöffnung. damdan açılmış delik ve aydın düşecek mahal. umacı. karşılık. — Alles. tülük : tazminat. sançılmak. — Nacht. tüynek : nimres kavun ve karpuz. Dach. vermehren. — Durch Mausern neu befiederter Vogel. — Fuchs.

— Lied. schön V vah veh : vah ve ah mânâsına dir. bağ. bir yüzü tüylü hali ve kilim. — Leitersprossen. varsakı : koşuk. nuşadir. zık : can. gayur. — Haariger Teppich. zace : vaz-i haml. — Sieden. manzume bir şey okumak. 'vak vak' rufen. — Rosenart. kaldırmak. zemruk : bir nevi mantar dir. zine : merdüven ayakları. kül olmuş od. zıbıkcı : musahaka eyleyen kadın. — Schön. zag : tuza şebih bir maden dir. ruh. karagöz resimleri. ordnen. süllem. bahadurların muharebede geydikleri esbab. vakir vakir : fakir fakir kanımak caş etmek. — Augenbrauenfarbe. bir nevi kaya başı. tüzlenmek : tehammül etmek. Fussgeräth der Frauen. Zittern. açık taş. Leben. — Eifriger Mensch. güzel. tazı. — Seele. Karagözpuppen. Bande. şarki. — Tatarenstamm. inad etmek. — Pilzart. Raubvogel. zağbus : bir nevi doğan ismi dir. — Verbessern. — Honigseim. muntazam. zengü : nerdüban. Mädchenpuppen. zelk : ateş paresi. — Am Dache angebrachte Säulen oder Holzstücke. dulden. | tüzek : doğru. . zulan : tatlı. zireg : cusen. doğru etmek. tüzük : tertibli. — Leiter. karı. — Jagdhund. hayat. kız bübekleri. Windhund. — Kurzhalsiger Mensch. kadınların alt ricl yerine kullandıkları alet. kısa. doğru. derd ağrık. yumulak. trotzen. — Geburt. türkü. — Ausdruck des Bedauerns. şehd. titreme. Lied singen. — Funke. Schmerz. vergebens ausrufen. Z zaçe : pupa. — Salzähnliches Erz. aralarına konulan kısa ağac pareleri. (?) bir nevü gül ismi. | tüzetmek : tâmir. zilfet : hengyam-i şadmanide halhala ve gürültüye itlak olunur. Ammoniak. zanbuluk : yatak vurulurken çıkan seda. zur Asche gewordenes Feuer. — Bei heitern Anlassen gebräuchlich. sabr eylemek. mani. verce : ısıtma. Geist. — Aushalten. kaynamak. — Falkenart. — Gerade. zıbık : gerdeni ve boyu kısa olan insan. vakilamak : çok söylemek. tertib. bend. wahr.tüz : düz. — Frau. yırtıcı kuş. vak vak etmek. şahin. têsüf içün mustâmel dir. — Kriegskleider der Helden. kaş boyası. — Viel sprechen. rast. oyuncak. — Kette. versaki : bir tatar aşireti dir. zağar : av köpeyi. zaife : kadın. sahih. — Geordnet. avret. Volkslied. zulum : zencir. zınkıl : güzel çıkan. hima illeti. zingil : gayur adam. — Puppe. — Fieber. aşiklik ile türkü çağırmak. Spiel. vesme : kaş rengi. vese : tavana vaz olunan ufak direkler gibi. kurz. — Geräusch beim Bettmachen. zili (zilüce) : ziliçe. beyhude ses çıkarmak. ziğir : sesam kabilinden yağlı bir giyah ismi dir. — Sesamartiges fettes Gras. — Gerade. Gedicht lesen. yolunda. Weib.